ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wykładni pojęcia „odpłatnego ruchu międzynarodowego [odpłatnego przewozu na trasach międzynarodowych]” w rozumieniu art. 15 pkt 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 92/111, należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono również międzynarodowe loty czarterowe służące zaspokajaniu potrzeb przedsiębiorstw lub osób prywatnych.

Wykładni art. 15 pkt 6 dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 92/111, należy dokonywać w ten sposób, iż przewidziane w nim zwolnienie ma zastosowanie również do dostawy statku powietrznego na rzecz podmiotu, który sam nie jest przedsiębiorstwem lotniczym zajmującym się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych w rozumieniu tego przepisu, lecz nabywa ten statek powietrzny w celu jego wyłącznego wykorzystania przez takie przedsiębiorstwo.

Okoliczność, że nabywca statku powietrznego przerzuca następnie koszty związane z wykorzystaniem tego statku na osobę prywatną, która jest jego akcjonariuszem i która używa tego statku powietrznego zasadniczo do swoich własnych celów handlowych lub prywatnych, a przedsiębiorstwo lotnicze ma również możliwość wykorzystania go do innych lotów, nie wpływa na wskazaną wykładnię.

Do sądu krajowego należy zbadanie, zgodnie z regułami dowodowymi przewidzianymi w przepisach krajowych, o ile nie spowoduje to naruszenia skuteczności prawa Unii, czy w toczącym się przed nim postępowaniu spełnione zostały przesłanki wystąpienia nadużycia. W istocie nie można poszerzać stosowania uregulowania Unii, tak aby objąć nim nadużycia podmiotów gospodarczych, to znaczy transakcje, które nie są przeprowadzane w ramach zwykłych transakcji handlowych, lecz wyłącznie w celu nadużycia korzyści przewidzianych w prawie Unii.

(por. pkt 57, 62, 65, 66; pkt 2, 3 sentencji)
Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu jednego z państw członkowskich, które przyznaje organom samorządu terytorialnego szeroki zakres swobodnego uznania poprzez zezwolenie im na odmowę zezwolenia na otwarcie kasyna, salonu gier lub salonu gier bingo na podstawie „istotnego zagrożenia dla interesów państwa i mieszkańców danego obszaru administracyjnego”, o ile owo uregulowanie rzeczywiście ma na celu zmniejszenie możliwości uczestniczenia w grach i ograniczenie działalności w tej dziedzinie w sposób spójny i systematyczny lub zapewnienie porządku społecznego oraz o ile wykonywanie swobodnego uznania przez właściwe organy następuje w sposób przejrzysty, umożliwiając kontrolę bezstronności postępowań w sprawie zezwolenia, co należy do oceny sądu odsyłającego.

(por. pkt 48; sentencja)
Artykuł 135 ust. 1 lit. f) lub g) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zarządzanie majątkiem za pomocą papierów wartościowych, takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, nie jest objęte zwolnieniem z podatku od wartości dodanej przewidzianym w tym przepisie.

Czynnościami objętymi zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112 są transakcje, które są właściwe dla działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania. Konkretnie chodzi tu o fundusze zbiorowe, w których wiele inwestycji zostaje zebranych razem i rozłożonych na szereg papierów wartościowych, które mogą być skutecznie zarządzane w celu optymalizacji wyników, i w których indywidualne inwestycje mogą być względnie niewielkie. Takie fundusze zarządzają swoimi inwestycjami we własnym imieniu i na własną rzecz, zaś każdy klient-inwestor posiada udział w funduszu, ale nie w inwestycjach funduszu jako takich. Natomiast usługi zarządzania majątkiem za pomocą papierów wartościowych dotyczą zasadniczo aktywów inwestycyjnych jednej osoby, które muszą mieć względnie wysoką ogólną wartość, aby można było nimi w ten sposób zarządzać w celu osiągnięcia zysku. Zarządca portfela inwestycyjnego nabywa i zbywa aktywa inwestycyjne w imieniu i na rzecz klienta-inwestora, który pozostaje przez cały czas i po wygaśnięciu umowy właścicielem poszczególnych papierów wartościowych.

Co się tyczy zakresu art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112, transakcje, których przedmiotem są udziały, akcje lub inne papiery wartościowe, są transakcjami na rynku zbywalnym papierów wartościowych, a obrót papierami wartościowymi obejmuje akty, które zmieniają prawne i finansowe stosunki pomiędzy stronami. Sformułowanie „transakcje, [...] których przedmiotem są [...] papiery wartościowe” odnosi się zatem do transakcji, które mogą doprowadzić do powstania, zmiany lub wygaśnięcia praw i obowiązków stron w odniesieniu do papierów wartościowych. Usługa zarządzania majątkiem za pomocą papierów wartościowych obejmuje natomiast zasadniczo dwa elementy, to jest, po pierwsze, usługę analizowania i nadzorowania aktywów należących do klientów-inwestorów, oraz, po drugie, usługę nabywania i zbywania samych papierów wartościowych. Usługa analizowania i nadzorowania aktywów niekoniecznie obejmują transakcje, które mogą prowadzić do powstania, zmiany lub wygaśnięcia praw i obowiązków stron w odniesieniu do papierów wartościowych. Z uwagi na fakt, że omawiana usługa może być wzięta pod uwagę dla potrzeb podatku od wartości dodanej jedynie jako całość, nie może być ona objęta zakresem art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112.

(por. pkt 31, 33, 34, 36–39, 43, 46; pkt 2 sentencji)
Ze względu na to, że część ceny sprzedaży plansz wypłacana graczom w postaci wygranych jest z góry ustalona i wiążąca, nie można uznać jej za część składową świadczenia wzajemnego otrzymywanego przez organizatora gry za świadczoną przez niego usługę.

Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 98/80, należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku sprzedaży plansz do gry w bingo, podstawa opodatkowania podatkiem od wartości dodanej nie zawiera ustalonej z góry przepisami prawa części ceny tych plansz przeznaczonej na wypłatę wygranych dla graczy.

Artykuł 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 98/80, należy interpretować w ten sposób, iż państwa członkowskie nie mogą określić, że do celów obliczania części podatku od wartości dodanej podlegającej odliczeniu ustalona z góry w przepisach prawa część ceny sprzedaży plansz do gry w bingo, która musi zostać przekazana graczom w postaci wygranych, stanowi część składową obrotu, który należy umieścić w mianowniku ułamka, o którym mowa w art. 19 ust. 1.

W istocie po pierwsze państwo członkowskie nie może stosować do danych transakcji innej zasady ustalania podstawy opodatkowania niż ogólna zasada przewidziana w art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy. Po drugie owa część nie może być wliczana do podstawy opodatkowania, a zatem nie może być uznana za część składową obrotu organizatora gry.

(por. pkt 37–39; pkt 2 sentencji)
Wykładni Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej w jej wersjach wynikających kolejno z rozporządzeń nr 1789/2003, nr 1810/2004, nr 1719/2005 i nr 1549/2006, zmieniających załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, należy dokonywać w ten sposób, że tarcze polerskie przeznaczone do maszyny do obróbki materiałów półprzewodnikowych – która to maszyna jako taka należy do pozycji taryfowej 8464 (lub do pozycji 8486 od dnia wejścia w życie rozporządzenia nr 1549/2006) – przywożone bez rzeczonej maszyny, w formie krążków z otworem w środku, składających się z twardej warstwy poliuretanu, warstwy pianki poliuretanowej, warstwy kleju oraz z plastikowej warstwy ochronnej, które nie zawierają żadnej części metalowej ani żadnej substancji ściernej i są używane do polerowania płytek (wafers) za pomocą płynu ściernego, i muszą być wymieniane z częstotliwością zależną od stopnia ich zużycia, należą do podpozycji 3919 90 10 jako samoprzylepne, płaskie kształty, inne niż kwadratowe lub prostokątne, z tworzyw sztucznych.

Wspomniane tarcze polerskie takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie mogą być uznane za „części” lub „akcesoria” do maszyny przeznaczonej do obróbki płytek półprzewodnikowych i nie mogą zatem należeć do pozycji 8466 CN (lub do pozycji 8486 CN od dnia wejścia w życie rozporządzenia nr 1549/2006), po pierwsze, ponieważ funkcjonowanie maszyny do obróbki takich płytek nie zależy od obecności takiej tarczy polerskiej, a po drugie tarcze te nie pozwalają przystosować rzeczonych maszyn do szczególnych operacji, nie zwiększają zakresu ich czynności ani też nie umożliwiają im wykonywania specjalnej funkcji podrzędnej względem ich głównej funkcji. Ponadto ani wyłączne przeznaczenie towaru do danego rodzaju maszyn, ani okoliczność, że maszyna może być ewentualnie dostarczona po wyposażeniu jej już w ten towar, nie stanowią elementów istotnych w celu dokonania klasyfikacji rzeczonego towaru jako „części” lub „akcesorium”.

(por. pkt 35, 37–40; sentencja)
Artykuł 112 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, zmienionego rozporządzeniem nr 1315/88, art. 107 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, art. 82 ust. 1 lit. a) dyrektywy 83/181 określającej zakres art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388 w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej na ostateczny przywóz niektórych towarów, zmienionej dyrektywą 88/331 oraz art. 84 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/132 określającej zakres stosowania art. 143 lit. b) i c) dyrektywy 2006/112 w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej przy ostatecznym przywozie niektórych towarów należy interpretować w ten sposób, że nie znajdują one zastosowania do lokomotyw.

Co się tyczy ewentualnej różnicy w traktowaniu pomiędzy transportem drogowym a transportem kolejowym różne rodzaje transportu nie są co do zasady zamienne, w związku z czym sytuacja przedsiębiorstw działających w każdym z tych sektorów jest nieporównywalna. Ponadto, mając na uwadze cel, jaki ustawodawca Unii chciał osiągnąć, przyjmując wspomniane przepisy, a zatem po pierwsze ułatwienie jednostkom przekraczania granic zewnętrznych Unii Europejskiej, a po drugie uproszczenie kontroli celnych i podatkowych dokonywanych przez właściwe organy, lokomotywy nie znajdują się w sytuacji porównywalnej z pojazdami drogowymi. W związku z powyższym zasada równego traktowania nie wymaga interpretowania omawianych przepisów w taki sposób, że stosują się one również do lokomotyw.

(por. pkt 36, 37, 46–49; sentencja)
Wykładni dyrektywy 2003/9 ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl należy dokonywać w ten sposób, iż państwo członkowskie, w którym złożono wniosek o udzielenie azylu, jest zobowiązane zapewnić minimalne warunki przyjmowania osób ubiegających się o azyl ustanowione w tej dyrektywie również osobie ubiegającej się o azyl, w przypadku której państwo to postanowiło, na podstawie rozporządzenia nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, wezwać inne państwo członkowskie do jej przejęcia lub ponownego przyjęcia jako państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie jej wniosku o udzielenie azylu.

W istocie zgodnie z art 3 dyrektywy 2003/9 definiującej zakres jej zastosowania, stosuje się ją do wszystkich obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, którzy składają wniosek o udzielenie azylu na granicy lub na terytorium państwa członkowskiego, tak długo, jak posiadają oni zezwolenie na pozostanie na jego terytorium jako osoby ubiegające się o azyl.

Co się tyczy pierwszego warunku zastosowania dyrektywy, okresu, w którym wnioskodawcy powinni mieć możliwość korzystania z materialnych warunków przyjmowania, początkiem tego okresu jest moment złożenia przez osobę ubiegającą się o azyl wniosku o udzielenie azylu. Dyrektywa ta nie zawiera żadnego przepisu, na podstawie którego można by sądzić, że wniosek o udzielenie azylu uznaje się za złożony tylko w przypadku złożenia go organom państwa członkowskiego odpowiedzialnego za jego rozpatrywanie.

Co się tyczy drugiego warunku zastosowania dyrektywy 2003/9, art 7 ust 1 dyrektywy w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich przyznaje osobie ubiegającej się o azyl uprawnienie do pozostania w państwie członkowskim podczas procesu rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu. Zgodnie z art. 2 lit. k) tej dyrektywy termin „pozostawać w państwie członkowskim” oznacza pozostawać na terytorium, w tym na granicy lub w strefach tranzytowych, nie tylko państwa członkowskiego, w którym wniosek o udzielenie azylu jest rozpatrywany, lecz również państwa członkowskiego, w którym wniosek ów został złożony. W związku z powyższym osoby ubiegające się o azyl mają prawo pozostawać nie tylko na terytorium państwa członkowskiego, w którym wniosek o udzielenie azylu jest rozpatrywany, lecz również państwa członkowskiego, w którym wniosek ów został złożony, zgodnie z wymogami art. 3 ust. 1 dyrektywy 2003/9.

Tego rodzaju wykładnia nie może zostać podważona przez motyw 29 dyrektywy 2005/85, który nawiązuje wyłącznie do tego, że ustanowione w tej dyrektywie procedury dotyczących nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich różnią się od ustanowionych w rozporządzaniu nr 343/2003 procedur mających na celu określenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu.

(por. pkt 37, 39, 40, 46–50; pkt 1 sentencji)
W okolicznościach, w których, po pierwsze, prawo do dysponowania towarem jak właściciel zostaje przekazane, na terytorium tegoż państwa członkowskiego, kupującemu mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim, który w chwili dokonywania czynności posiada numer identyfikacyjny podatku od wartości dodanej w tym innym państwie i który zapewnia transport tego towaru do jego miejsca przeznaczenia, oraz po drugie, sprzedawca upewnia się, że pojazdy ciężarowe zarejestrowane za granicą odbierają towar z jego magazynu, oraz dysponuje listami przewozowymi CMR (konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów), przesłanymi przez kupującego z państwa członkowskiego przeznaczenia, stanowiącymi dowód, że towar został przewieziony poza państwo członkowskie sprzedawcy, art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2010/88, należy interpretować w ten sposób, że nie zabrania on, by odmówiono sprzedawcy możliwości skorzystania z prawa do zwolnienia w odniesieniu do dostawy wewnątrzwspólnotowej, o ile zostanie wykazane, że w świetle obiektywnych danych sprzedawca ten nie spełnił obowiązków, jakie ciążą na nim w zakresie dowodowym, albo że wiedział lub powinien był wiedzieć, iż dokonywana przezeń czynność stanowi część składową oszustwa popełnianego przez kupującego, i nie podjął wszelkich racjonalnych środków znajdujących się w jego mocy w celu uniknięcia swego udziału w tym oszustwie.

(por. pkt 28, 55; pkt 1sentencji)
Artykuł 2 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych powinny być interpretowane w ten sposób, że prywatny pojazd samochodowy przywieziony z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej może zostać objęty zwolnieniem z należności celnych przywozowych pod warunkiem, że importer rzeczywiście przeniósł swoje miejsce stałego pobytu na obszar celny Unii Europejskiej, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy. Pojazd samochodowy używany nieodpłatnie przez członka rodziny owego importera, a więc przez osobę wspólnie z nim zamieszkującą i gospodarującą lub pozostającą głównie na jego utrzymaniu – co podlega weryfikacji przez sąd krajowy – uznaje się za przeznaczony do zaspokojenia potrzeb gospodarstwa domowego importera i owo użycie nie skutkuje utratą uprawnień do zwolnienia.

(por. pkt 39; sentencja)
Rozporządzenie nr 1206/2001 w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych, ma zastosowanie co do zasady jedynie w przypadku, w którym sąd jednego z państw członkowskich postanowi przeprowadzić dowód według jednego ze sposobów przewidzianych w tym rozporządzeniu, to znaczy, po pierwsze, przeprowadzenie dowodu przez sąd wezwany zgodnie z art. 10–16 rzeczonego rozporządzenia na wniosek sądu wzywającego innego państwa członkowskiego, oraz po drugie, bezpośrednie przeprowadzenie przez sąd wzywający w innym państwie członkowskim dowodu, którego warunki zostały określone w art. 17 tego rozporządzenia. W tych wypadkach sąd powinien postępować według procedury właściwej dla danego sposobu. Z kolei omawiane rozporządzenie nie zawiera jakiegokolwiek przepisu regulującego lub wyłączającego możliwość wezwania przez sąd państwa członkowskiego strony zamieszkałej w innym państwie członkowskim do stawienia się i złożenia zeznania w charakterze świadka bezpośrednio przed nim.

W tych okolicznościach przepisy owego rozporządzenia, a zwłaszcza jego art. 1 ust. 1, powinny być interpretowane w ten sposób, że sąd właściwy jednego z państw członkowskich, który zamierza przesłuchać w charakterze świadka stronę zamieszkałą w innym państwie członkowskim, jest uprawniony w celu dokonania takiego przesłuchania do wezwania strony do stawiennictwa przed nim i do jej przesłuchania zgodnie z prawem państwa członkowskiego, do którego należy ten sąd. Ponadto sąd ten może wyciągnąć z nieuzasadnionego słusznym powodem niestawiennictwa strony w charakterze świadka ewentualne konsekwencje przewidziane przez prawo państwa członkowskiego, do którego on należy, o ile będą one stosowane zgodnie z prawem Unii.

(por. pkt 26–28, 38, 39; sentencja)
Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 34 TFUE państwo członkowskie, które w sposób systematyczny, do celów obowiązkowego badania technicznego pojazdu uprzednio zarejestrowanego w innym państwie członkowskim poddaje badaniu technicznemu poprzedzającemu jego zarejestrowanie na rzecz innego właściciela, bez uwzględnienia wyników badania technicznego przeprowadzonego w innym państwie członkowskim. W istocie takie badanie, które może zniechęcać niektóre zainteresowane podmioty do zakupu takich pojazdów pochodzących z innych państw członkowskich, nie może być uzasadnione celami obejmującymi ochronę konsumenta i środowiska, a także celem w postaci bezpieczeństwa drogowego, gdy dane państwo członkowskie nie wykazuje w sposób konkretny odpowiedniego charakteru tego środka ani jego konieczności w odniesieniu do zapewnienia realizacji założonego celu.

(por. pkt 50–52, 55, 57, 62; sentencja))
Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1719/2005, należy interpretować w ten sposób, że śpiworki odpowiednie dla dzieci powinny być klasyfikowane do podpozycji 6209 20 00 jako „odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt, z bawełny”, jeżeli ze względu na ich rozmiary są one odpowiednie dla dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm. Jeśli jest inaczej, produkty te należy klasyfikować do podpozycji 6211 42 90 jako „pozostałą odzież damską lub dziewczęcą, z bawełny”.

(por. pkt 35; sentencja)
Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zasada neutralności podatkowej – Odliczenie podatku naliczonego – Odmowa prawa do odliczenia podatku zapłaconego przez podatnika przedsiębiorcy ze względu na to, iż pozwolenie na prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej zostało temu ostatniemu cofnięte, i to mimo okoliczności, że wystawił on fakturę zawierającą wszystkie wymagane informacje – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 9 ust. 1, art. 213 ust. 1 akapit pierwszy, art. 226)
Z motywu 51 rozporządzenia nr 1234/2007 ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, które zastąpiło i przejęło wszystkie przepisy rozporządzenia nr 2991/94 określające normy dla tłuszczów do smarowania, wynika, że ustanowiło ono normy handlowe w odniesieniu do przetworów mlecznych jednolitą klasyfikację tych towarów. W ramach tej klasyfikacji odstępstwo przewidziane w pkt I ust. 2 akapit trzeci lit. a) załącznika XV do rozporządzenia nr 1234/2007 stanowi z konieczności wyjątek. Ponadto art. 121 lit. c) ppkt (i) rozporządzenia nr 1234/2007 wyraźnie upoważnia Komisję do sporządzania wykazu produktów, które, na podstawie wykazów przesłanych przez państwa członkowskie, są objęte omawianym odstępstwem.

W związku z powyższym produkty, które spełniają wymogi przewidziane w pkt I ust. 2 akapit trzeci lit. a) załącznika XV do rozporządzenia nr 1234/2007, nie mogą być objęte odstępstwem przewidzianym przez ten przepis bez uprzedniej decyzji Komisji stwierdzającej, że te wymagania są spełnione. Odmienna wykładnia podważałaby z jednej strony kompetencje Komisji oddelegowane na nią przez Radę na podstawie art. 121 lit. c) ppkt (i) rozporządzenia nr 1234/2007 w celu wydania przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia oraz z drugiej strony skuteczność rzeczonego rozporządzenia, gdyż celem tego rozporządzenia jest ujednolicenie stosowania nazw handlowych służące zachowaniu konkurencji i ochronie konsumentów.

(por. pkt 56–61)
Artykuł 44 ust. 2 i art. 47 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca ma prawo nakładać minimalne wymogi dotyczące sytuacji ekonomicznej i finansowej, posługując się jednym lub kilkoma konkretnymi elementami bilansu, pod warunkiem że są one obiektywnie odpowiednie do tego, by dostarczyć informacji na temat zdolności do wykonania zamówienia przez wykonawcę, a ustanowiony w ten sposób próg musi być dostosowany do wagi danego zamówienia w tym sensie, że obiektywnie stanowi pozytywne wskazanie istnienia bazy ekonomicznej i finansowej wystarczającej do wykonania tego zamówienia, lecz nie wykracza poza to, co jest racjonalnie w tym celu niezbędne. Zasadniczo nie można odmówić możliwości nakładania minimalnych wymogów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej z tego tylko powodu, że dotyczą one elementu bilansu, co do którego mogą istnieć rozbieżności między ustawodawstwami różnych państw członkowskich.

(por. pkt 32; pkt 1 sentencji)