ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Skarga na akt o charakterze generalnym

(art. 236 WE; regulamin pracowniczy, art. 90)

2. Urzędnicy – Równość traktowania – Granice – Korzyść przyznana niezgodnie z prawem – Odmowa przyznania urzędnikowi dodatku ryczałtowego mimo pobierania tego dodatku przez innych urzędników w porównywalnej sytuacji

1. Sąd wspólnotowy do spraw służby publicznej nie jest właściwy do orzekania w przedmiocie żądań zmierzających bezpośrednio do tego, by stwierdzono niezgodność z prawem przepisu o charakterze generalnym, takiego jak przepis regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 20)

2. Decyzja instytucji w sprawie odmowy przyznania urzędnikowi dodatku ryczałtowego, podczas gdy inni urzędnicy znajdujący się w porównywalnej sytuacji go otrzymują, której podstawą jest niezgodność z prawem wypłaty omawianego dodatku tym urzędnikom, narusza zasadę równego traktowania, jeżeli instytucja nie może w sposób wystarczający wykazać, że brak jest podstawy prawnej do wypłaty tego dodatku urzędnikom, ponieważ akty instytucji wspólnotowych korzystają ponadto z domniemania zgodności z prawem.

(zob. pkt 28–30, 32, 36, 42)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 188/83 Witte przeciwko Parlamentowi, 9 października 1984 r., Rec. s. 3465, pkt 13–15

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑30/90 Zoder przeciwko Parlamentowi, 14 maja 1991 r., Rec. s. II‑207, pkt 26; sprawa T‑272/94 Brulant przeciwko Parlamentowi, 19 listopada 1996 r., RecFP s. I‑A‑513, II‑1397, pkt 35; sprawa T‑22/99 Rose przeciwko Komisji, 22 lutego 2000 r., RecFP s. I‑A‑27, II‑115, pkt 39; sprawa T‑157/99 Griesel przeciwko Radzie, 13 lipca 2000 r., RecFP s. I‑A‑151, II‑699, pkt 25; sprawa T‑65/02 Chetaud przeciwko Parlamentowi, 8 lipca 2003 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 44; sprawa T‑120/04 Peróxidos Orgánicos przeciwko Komisji, 16 listopada 2006 r., Zb.Orz. s. II‑4441, pkt 77; sprawa T‑379/04 J przeciwko Komisji, 30 listopada 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑313, II‑A‑2‑1575, pkt 79

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-4/07 Skoulidi przeciwko Komisji, 21 lutego 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 81
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 14 lipca 2011 r.

Sprawa F-98/07

Nicole Petrilli

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Personel kontraktowy do zadań pomocniczych – Umowa na czas określony – Przepisy dotyczące maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbach Komisji – Decyzja odmowna w sprawie przedłużenia umowy – Niezgodność z prawem – Zakres naprawienia szkody – Oszacowanie ex æquo et bono

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której N. Petrilli żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2007 r. w sprawie wniosku o przedłużenie jej umowy członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych, a także zasądzenia od Komisji odszkodowania.

Orzeczenie: Wysokość odszkodowania pieniężnego należnego skarżącej od Komisji na mocy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie F-98/07 Petrilli przeciwko Komisji ustala się na kwotę 12 097,43 EUR wraz z odsetkami liczonymi według stawki procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących, obowiązującej w tym okresie, powiększonej o dwa punkty. Komisja pokrywa całość kosztów poniesionych na etapie postępowania poprzedzającym ogłoszenie ww. wyroku z dnia 29 stycznia 2009 r. oraz własne koszty i połowę kosztów skarżącej poniesionych na dalszym etapie postępowania. Skarżąca pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych na etapie postępowania następującym po ogłoszeniu ww. wyroku z dnia 29 stycznia 2009 r.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie – Stwierdzenie nieważności niezgodnego z prawem zaskarżonego aktu – Stosowne zadośćuczynienie za krzywdę

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Stwierdzenie nieważności aktu obciążonego wadą niezgodności z prawem może samo w sobie stanowić stosowne i co do zasady wystarczające naprawienie każdej krzywdy, jaką taki akt mógł spowodować, chyba że strona skarżąca wykaże, iż doznała krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności i niemożliwej do naprawienia w pełni przez stwierdzenie nieważności aktu.

(zob. pkt 28)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 44/85, 77/85, 294/85 i 295/85 Hochbaum i Rawes przeciwko Komisji, 9 lipca 1987 r., pkt 22; sprawa C-343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., pkt 27, 28

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-116/03 Montalto przeciwko Radzie, 9 listopada 2004 r., pkt 127; sprawa T-10/02 Girardot przeciwko Komisji, 6 czerwca 2006 r., pkt 131

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T-526/08 P Komisja przeciwko Strack, 9 grudnia 2010 r., pkt 58

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-6/07 Suvikas przeciwko Radzie, 8 maja 2008 r., pkt 151
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ



(druga izba)

z dnia 13 grudnia 2007 r.

Sprawa F‑27/07

Asa Sundholm

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 – Nieobecność ze względów zdrowotnych – Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji – Artykuł 233 WE

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której A. Sundholm żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 czerwca 2006 r. w sprawie sporządzenia sprawozdania z przebiegu jej kariery zawodowej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w wykonaniu wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T‑86/04 Sundholm przeciwko Komisji, niepublikowanego w Zbiorze.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Kontrola sądowa – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 43)

2. Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Obowiązek uzasadnienia – Zakres

(regulamin pracowniczy, art. 43)

1. Sąd nie jest uprawniony do zastąpienia swoją oceną oceny dokonanej przez osoby, do których obowiązków należy dokonanie oceny pracy osoby poddawanej ocenie. Instytucjom Wspólnoty przysługuje bowiem szeroki zakres uznania w odniesieniu do oceny pracy ich urzędników. Sądy wartościujące formułowane w odniesieniu do urzędników w sprawozdaniach z przebiegu kariery zawodowej nie podlegają kontroli sądu, która ogranicza się jedynie do ewentualnych nieprawidłowości formalnych lub oczywistych błędów w ustaleniach faktycznych, powodujących wadliwość oceny administracji, jak również ewentualnego nadużycia władzy.

(por. pkt 39)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑285/04 Andrieu przeciwko Komisji, 13 lipca 2006 r., Zb.Orz.SP str. I‑A-2-161, II‑A‑2‑775, pkt 99; sprawa T‑249/04 Combescot przeciwko Komisji, 12 września 2007 r., Zb.Orz.SP str. I‑A-2-0000, II‑A-2-0000, pkt 78

2. W niektórych sytuacjach sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej powinno być uzasadnione w sposób szczególnie staranny, zwłaszcza jeśli oceniający w postępowaniu odwoławczym nie stosuje się do zaleceń wspólnego komitetu ds. ocen, jeśli sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej zawiera oceny mniej korzystne niż w poprzednim sprawozdaniu lub gdy sporządzenie sprawozdania ma miejsce z opóźnieniem i gdy oceniającym nie jest już ten przełożony, który sprawował tę funkcję w okresie podlegającym ocenie.

(por. pkt 47)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑16/03 Ferrer de Moncada przeciwko Komisji, 30 września 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑261, II‑1163, pkt 49, 50, 53, 54; ww. sprawa Combescot przeciwko Komisji, pkt 84
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 29 listopada 2007 r.

Sprawa F-19/07

Georgi Kerelov

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Konkurs otwarty – Komisja konkursowa – Kontakt z członkami komisji konkursowej – Wykluczenie z konkursu – Niewpisanie na listę rezerwową

Przedmiot: Skarga wniesiona w trybie art. 236 WE i 152 EWEA, w której G. Kerelov żąda stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/43/06 z dnia 6 grudnia 2006 r. i z dnia 2 lutego 2007 r., odpowiednio, o niewpisaniu na listę rezerwową tego konkursu oraz o wykluczeniu z niego oraz żąda zasądzenia od Komisji na jego rzecz ryczałtowego odszkodowania oszacowanego ex aequo et bono na 120 491,28 EUR.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Skarga – Zarzuty

2. Urzędnicy – Konkurs – Komisja konkursowa – Decyzja o wykluczeniu kandydata

(regulamin pracowniczy, art. 30)

1. W ramach skargi podważającej zgodność z prawem decyzji o wykluczeniu kandydata z konkursu ze względu na naruszenie przez niego warunków ogłoszenia o konkursie w związku z tym, że kontaktował się z członkami komisji konkursowej, do zainteresowanego należy, w obliczu wystarczająco dokładnych i spójnych dowodów na poparcie tej okoliczności, przedstawienie dowodu przeciwnego lub co najmniej wyjaśnień czy usprawiedliwienia, mogących zakwestionować prawdopodobieństwo podnoszonej okoliczności, celem umożliwienia Sądowi wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

(zob. pkt 34)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, 7 stycznia 2004 r., Rec. str. I‑123, pkt 79

2. Komisja konkursowa, upoważniona do sporządzenia listy odpowiednich kandydatów na podstawie art. 30 regulaminu pracowniczego, może stwierdzić nieprawidłowe zachowanie kandydata i wykluczyć go z konkursu zgodnie z warunkami ogłoszenia o konkursie. W tym względzie okoliczność, że formalna decyzja o wykluczeniu kandydata została mu zakomunikowana dopiero po opublikowaniu listy rezerwowej zawierającej w wyniku błędu nazwisko zainteresowanego, nie może stanowić o nieprawidłowości decyzji, w braku jakiegokolwiek terminu zawitego w tym zakresie, przewidzianego przez obowiązujące przepisy regulaminu pracowniczego i w braku jakiegokolwiek uchybienia zasadzie dobrej administracji, które można byłoby z tego względu zarzucić instytucji.

(zob. pkt 37)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

z dnia 11 grudnia 2008 r.

Sprawa F-93/07

Beatriz Acosta Iborra i in.

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. – Umiejętność pracy w trzecim języku

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której B. Acosta Iborra i dziewięciu innych urzędników żąda między innymi stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznaniu im awansu w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji o nieprzyznaniu skarżącej i dziewięciu innym urzędnikom Komisji awansu w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r. Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżących. Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta po stronie Komisji, pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne –Nieprzedłożenie zaskarżonego aktu

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 44 § 3–6)

2. Urzędnicy – Awans – Przesłanki – Wykazanie się umiejętnością pracy w trzecim języku

(regulamin pracowniczy, art. 45 ust. 2; załącznik III, art. 7; załącznik XIII, art. 11)

1. Jeżeli wbrew art. 44 § 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji sekretarz nie wezwał skarżącego, który nie załączył spornej decyzji do skargi, do jej uzupełnienia, sąd nie może pozbawić go takiej możliwości uzupełnienia, uznając skargę za niedopuszczalną ze względu na niespełnienie wymogów z art. 44 § 4 regulaminu.

(zob. pkt 18)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑48/06 Avanzata i in. przeciwko Komisji, 5 listopada 2008 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 49, 50

2. Artykuł 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 723/2004 zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w którym ustanowiono obowiązek wykazania się przez urzędnika umiejętnością pracy w trzecim języku, zanim otrzyma pierwszy awans, ma zastosowanie dopiero od wejścia w życie wspólnych przepisów wykonawczych, przyjętych przez instytucje na mocy porozumienia.

Skoro bowiem prawodawca wykluczył, w każdym razie na podstawie art. 11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, zastosowanie art. 45 ust. 2 do awansów przyznanych ze skutkiem przed dniem 1 maja 2006 r., powyższego przepisu nie można stosować przed wejściem w życie wspomnianych wspólnych przepisów wykonawczych na warunkach wymaganych przez prawodawcę, tj. z gwarancją jednolitego stosowania w poszczególnych instytucjach oraz przy powiązaniu tego nowego obowiązku wynikającego z regulaminu z umożliwieniem urzędnikom podjęcia nauki trzeciego języka. Tym samym instytucja nie może stosować omawianego artykułu regulaminu pracowniczego według określonych tylko przez siebie reguł.

(zob. pkt 33–36)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (trzecia izba)

z dnia 8 października 2008 r.

Sprawa F‑44/07

Florence Barbin

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia w Parlamencie Europejskim – Niezgodność z prawem wytycznych odnoszących się do tego postępowania – Porównanie osiągnięć

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której F. Barbin żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 października 2006 r. w sprawie przyznania jej tylko jednego punktu za osiągnięcia w postępowaniu za 2005 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć

(regulamin pracowniczy, art. 43, 45)

2. Zarzut niezgodności z prawem – Zakres – Akty, na których niezgodność z prawem można się powołać

(art. 241 WE)

1. Porównania osiągnięć dla celów przyznania urzędnikowi punktów za osiągnięcia można dokonywać jedynie wewnątrz dyrekcji generalnej, w której jest zatrudniony, z uwagi na ograniczoną liczbę punktów za osiągnięcia dostępną w każdej dyrekcji generalnej oraz na fakt, iż wszyscy urzędnicy z danej dyrekcji lub jednostki organizacyjnej, którzy mają prawo ubiegać się o awans, współzawodniczą ze wszystkimi innymi urzędnikami ze swojej dyrekcji lub jednostki organizacyjnej o punkty za osiągnięcia, których pula jest ograniczona. Zadanie przyznania punktów za osiągnięcia przypada tej dyrekcji generalnej, w której urzędnik był zatrudniony najdłużej w danym roku odniesienia.

(zob. pkt 44, 45)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑289/04 Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 8 marca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑39, II‑A‑2‑171, pkt 68, 69; sprawa T‑156/05 Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 27 września 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑189, II‑A‑2‑969, pkt 52, 53

2. Zakres zarzutu niezgodności z prawem musi ograniczać się do tego, co jest niezbędne do rozstrzygnięcia sporu. Akt prawny o charakterze generalnym, któremu zarzuca się niezgodność z prawem, musi mieć zastosowanie, bezpośrednio lub pośrednio, w przypadku będącym przedmiotem skargi, a ponadto musi występować bezpośredni związek prawny między zaskarżoną decyzją indywidualną i danym aktem prawnym o charakterze generalnym.

(zob. pkt 61)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 21/64 Macchiorlati Dalmas przeciwko Wysokiej Władzy, 31 marca 1965 r., Rec. s. 227, 245; sprawa 32/65 Włochy przeciwko Radzie i Komisji, 13 lipca 1966 r., Rec. s. 563, 594

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑6/92 i T‑52/92 Reinarz przeciwko Komisji, 26 października 1993 r., Rec. s. II‑1047, pkt 57; sprawa T‑60/99 Townsend przeciwko Komisji, 3 lutego 2000 r., RecFP s. I‑A‑11, II‑45, pkt 53

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑19/05 Sanchez Ferriz przeciwko Komisji, 28 czerwca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑41, II‑A‑1‑135, pkt 57
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (trzecia izba)

z dnia 8 października 2008 r.

Sprawa F‑81/07

Florence Barbin

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. – Porównanie osiągnięć

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której F. Barbin żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o nieprzyznaniu jej awansu do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu za 2006 r.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu z dnia 20 listopada 2006 r. o nieprzyznaniu skarżącej awansu w postępowaniu za 2006 r. Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Zażalenie kandydata, który nie został awansowany – Decyzja o oddaleniu – Całkowity brak uzasadnienia

(regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 45, art. 90 ust. 2)

Chociaż organ powołujący nie ma obowiązku uzasadniania decyzji o awansie w odniesieniu do urzędników, którzy nie zostali awansowani, ma on za to obowiązek uzasadnienia decyzji o oddaleniu zażalenia urzędnika, który nie został awansowany, jako że domniemywa się, że uzasadnienie tej decyzji o oddaleniu jest zgodne z uzasadnieniem decyzji, na którą wniesiono zażalenie, a więc analizy osiągnięć zawarte w jednym i drugim uzasadnieniu pokrywają się.

Całkowity brak uzasadnienia przed wniesieniem skargi nie może zostać naprawiony wyjaśnieniami udzielonymi przez organ powołujący w trakcie trwania postępowania. Na tym etapie wyjaśnienia tego rodzaju nie spełnią już swojej roli, polegającej na umożliwieniu skarżącemu oszacowania szans powodzenia skargi, a sądowi – skontrolowania, czy uzasadnienie jest prawidłowe. Ponadto możliwość zaradzenia całkowitemu brakowi uzasadnienia po wszczęciu postępowania naruszałaby prawo do obrony, ponieważ pozbawiałaby skarżącego szansy podniesienia zarzutów przeciwko uzasadnieniu, z którym zapoznałby się on dopiero po wniesieniu skargi. Uchybiałoby to zasadzie równości stron wobec sądu wspólnotowego.

(zob. pkt 27, 28)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 188/73 Grassi przeciwko Radzie, 30 października 1974 r., Rec. s. 1099, pkt 13; sprawa 121/76 Moli przeciwko Komisji, 27 października 1977 r., Rec. s. 1971, pkt 12; sprawa 75/77 Mollet przeciwko Komisji, 13 kwietnia 1978 r., Rec. s. 897, pkt 12; sprawa 195/80 Michel przeciwko Parlamentowi, 26 listopada 1981 r., Rec. s. 2861, pkt 22; sprawa C‑343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., Rec. s. I‑225, pkt 13, 15; sprawa C‑150/03 P Hectors przeciwko Parlamentowi, 23 września 2004 r., Zb.Orz. s. I‑8691, pkt 50;

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑52/90 Volger przeciwko Parlamentowi, 12 lutego 1992 r., Rec. s. II‑121, pkt 40, 41; sprawa T‑117/01 Roman Parra przeciwko Komisji, 20 lutego 2002 r., RecFP s. I‑A‑27, II‑121, pkt 32; sprawa T‑66/05 Sack przeciwko Komisji, 11 grudnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 66, będąca przedmiotem odwołania przed Trybunałem (C‑38/08 P)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 12 marca 2009 r.

Sprawa F-24/07

Virginie Lafleur Tighe

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Grupa zaszeregowania – Dawni eksperci indywidualni – Doświadczenie zawodowe – Dyplom – Zaświadczenie stwierdzające równoważność – Dopuszczalność – Nowa istotna okoliczność faktyczna

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której V. Lafleur Tighe żąda w istocie stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów, w sprawie jej zaszeregowania do grupy 13 stopień 1, co wynika z jej umowy o pracę podpisanej w dniu 22 grudnia 2005 r.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Bezwzględna przesłanka procesowa – Prekluzja – Otwarcie na nowo – Przesłanka

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Umowa zawarta między pracownikiem a instytucją wywołuje skutki od momentu jej podpisania, a zatem również od tego momentu może ona wywoływać niekorzystne skutki dla pracownika, o ile zostały ustalone wszystkie elementy umowy.

Terminy przewidziane w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, mające na celu zapewnienie pewności sytuacji prawnych, są bezwzględnie obowiązujące i wiążą strony oraz sąd. Jedynie zaistnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych może uzasadniać wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji, takiej jak decyzja o zaszeregowaniu pracownika, która nie została zakwestionowana w terminie określonym w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego. W tym znaczeniu okoliczność jest „nowa” wówczas, gdy ani skarżący, ani administracja nie mieli lub nie mogli mieć wiedzy o wspomnianej okoliczności w chwili wydania uprzedniej decyzji, która stała się ostateczna. Dana okoliczność jest „istotna” wówczas, gdy jest w stanie zmienić w istotny sposób sytuację skarżącego leżącą u podstaw pierwotnego wniosku, w sprawie którego wydano uprzednią decyzję, która stała się ostateczna.

(zob. pkt 53, 55–57)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 231/84 Valentini przeciwko Komisji, 26 września 1985 r., Rec. s. 3027, pkt 14

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑16/97 Chauvin przeciwko Komisji, 11 lipca 1997 r., RecFP s. I‑A‑237, II‑681, pkt 32; sprawa T‑186/98 Inpesca przeciwko Komisji, 7 lutego 2001 r., Rec. s. II‑557, pkt 50, 51; sprawy połączone T‑137/99 i T‑18/00 Martínez Páramo i in. przeciwko Komisji, 11 lipca 2002 r., RecFP s. I‑A‑119, II‑639, pkt 56; sprawa T‑406/03 Ravailhe przeciwko Komitetowi Regionów, 14 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑19, II‑79, pkt 57

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑49/07 R przeciwko Komisji, 19 lutego 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 79, sprawa T‑156/08 P odwołanie w toku przed Sądem Pierwszej Instancji; sprawa F‑141/07 Maniscalco przeciwko Komisji, 10 lipca 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 25