Co się tyczy postępowania w przedmiocie środka tymczasowego w ramach skargi skierowanej przeciwko aktom dotyczącym ponownego umieszczenia przedsiębiorstwa w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi podjętymi wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej, skarga nie wydaje się na pierwszy rzut oka pozbawiona solidnych podstaw, jeżeli należy stwierdzić zaistnienie poważnego problemu prawnego, którego rozwiązanie nie jest oczywiste i wymaga tym samym dogłębnej oceny, która powinna stanowić przedmiot postępowania co do istoty sprawy. Powyższe znajduje zastosowanie w odniesieniu do kwestii, czy mając na uwadze prawo do skutecznego środka prawnego, Rada jest uprawniona do powoływania się na orzecznictwo, zgodnie z którym jeżeli nieważność aktu instytucji Unii została stwierdzona ze względu na uchybienia formalne lub materialne, to instytucja ta ma prawo ponownie wydać identyczny akt, dochowując starań, aby tym razem nie zawierał on identycznych uchybień materialnych, w celu usunięcia niezgodności z prawem, która doprowadziła do stwierdzenia nieważności środka ograniczającego, poprzez przyjęcie, w okolicznościach faktycznych, których istota nie uległa zmianie, nowego środka, mającego w praktyce ten sam skutek, czy też w odniesieniu do kwestii, czy zapewnienie przestrzegania prawa do skutecznego środka prawnego, należącego do kategorii praw podstawowych, nie wymaga wprowadzenia swoistej prekluzji dowodowej w kontekście kolejnych postępowań sądowych wszczynanych przez dane przedsiębiorstwo, która nakładałaby na Radę obowiązek zawarcia w ramach pierwszej dokumentacji dotyczącej nałożenia środków ograniczających wszystkich powodów przemawiających za umieszczeniem nazwy tego przedsiębiorstwa w wykazie oraz wszystkich dowodów zebranych na jego niekorzyść, które mogła z łatwością pozyskać w chwili tworzenia tej dokumentacji, skutkiem czego w razie zakwestionowania przez Sąd tych powodów i dowodów nie mogłaby się na nie powoływać dla uzasadnienia ponownego umieszczenia tego przedsiębiorstwa w omawianym wykazie. W rezultacie ponowne umieszczenie w wykazie byłoby możliwe tylko w razie pojawienia się nowych istotnych okoliczności faktycznych i dowodów, a podejmując decyzję o ponownym umieszczeniu w wykazie, Rada nie mogłaby się posłużyć materiałami, na które wprawdzie jeszcze się nie powołała, ale którymi dysponowała już w chwili podejmowania pierwotnej decyzji o umieszczeniu danego przedsiębiorstwa w wykazie.

Ponadto, ponieważ wyrok, w którym stwierdzono nieważność pierwotnego umieszczenia danego przedsiębiorstwa w omawianym wykazie, objęty jest powagą rzeczy osądzonej, można by uznać – jeżeli działalność tego przedsiębiorstwa pozostała co do istoty niezmieniona, a różne okresy tej działalności, do jakich odnosi się Rada, wynikają z faktu ponownego umieszczenia tego przedsiębiorstwa w wykazie, którego Rada dokonała, opierając się zasadniczo na tej samej podstawie faktycznej – że możliwość powołania się na zasadę powagi rzeczy osądzonej została wyłączona wyłącznie wskutek działań Rady polegających na sztucznym utrzymaniu w mocy środków ograniczających zastosowanych wobec omawianego przedsiębiorstwa poprzez powołanie się na dowody, które Rada powinna była podnieść na etapie pierwotnego umieszczania tego przedsiębiorstwa w wykazie. Taka praktyka, nawet jeżeli trudno uznać ją za godzącą w zasadę powagi rzeczy osądzonej, może bowiem prowadzić do naruszenia prawa danego przedsiębiorstwa do skutecznego środka prawnego.

(por. pkt 39, 43, 45, 47, 50)