ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ



(druga izba)

z dnia 7 lipca 2011 r.

Sprawa F-21/11

Antonio Gerardo Pirri

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Osoba żądająca przyznania jej statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej – Skarga – Oczywista niedopuszczalność – Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której A.G. Pirri, pracownik najemny zatrudniony w Istituto Vigilanza Notturna Gallarate S.r.l., żąda przyznania mu przez Sąd statusu członka personelu kontraktowego Komisji, a konkretnie Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) i w związku z tym zasądzenia od Komisji wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń należnych mu z racji posiadania tego statusu, a także odszkodowania za szkodę, którą jakoby poniósł.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Przesłanki dopuszczalności – Dochowanie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

W systemie środków prawnych określonych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, po pierwsze, skarga do Sądu do spraw Służby Publicznej musi być skierowana przeciwko aktowi niekorzystnemu będącemu bądź to decyzją organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, bądź to zaniechaniem przez któryś z wymienionych organów podjęcia wymaganych regulaminem pracowniczym środków. Po drugie, tego rodzaju skarga jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy zainteresowany złoży uprzednio do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów zażalenie na akt niekorzystny zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz gdy zażalenie to zostanie oddalone w sposób wyraźny lub dorozumiany. Ponadto w razie gdy urzędnik lub pracownik, czy wręcz osoba spoza instytucji, pragnie uzyskać od administracji podjęcie w swojej sprawie decyzji, uprzednie postępowanie administracyjne należy wszcząć w drodze wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego o wydanie żądanej decyzji, skierowanego przez zainteresowanego do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, zaś odrzucenie takiego wniosku może następnie być przedmiotem zażalenia.

(zob. pkt 12)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 7 lipca 2011 r.

Sprawa F-20/11

Gianpaolo Bracalente

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Osoby żądające przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej – Skarga – Oczywista niedopuszczalność – Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której G. Bracalente, pracownik najemny zatrudniony w Istituto Vigilanza Notturna Gallarate S.r.l., żąda w istocie przyznania mu przez Sąd statusu członka personelu kontraktowego Komisji Europejskiej, a konkretnie Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) i w związku z tym zasądzenia od Komisji wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń należnych mu z racji posiadania tego statusu, a także odszkodowania za szkodę, którą jakoby poniósł.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Przesłanki dopuszczalności – Dochowanie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

W systemie środków prawnych określonych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, po pierwsze, skarga do Sądu do spraw Służby Publicznej musi być skierowana przeciwko aktowi niekorzystnemu, będącemu bądź to decyzją organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, bądź to zaniechaniem przez któryś z wymienionych organów podjęcia wymaganych regulaminem pracowniczym środków. Po drugie, tego rodzaju skarga jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy zainteresowany złoży uprzednio do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów zażalenie na akt niekorzystny zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz gdy zażalenie to zostanie oddalone w sposób wyraźny lub dorozumiany. Ponadto, w razie gdy urzędnik lub pracownik, czy wręcz osoba spoza instytucji, pragnie uzyskać od administracji podjęcie w swojej sprawie decyzji, uprzednie postępowanie administracyjne należy wszcząć w drodze wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego o wydanie żądanej decyzji, skierowanego przez zainteresowanego do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, zaś odrzucenie takiego wniosku może następnie być przedmiotem zażalenia.

(zob. pkt 12)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(druga izba)

z dnia 7 lipca 2011 r.

Sprawa F-19/11

Mario Galvan

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Osoba żądająca przyznania jej statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej – Skarga – Oczywista niedopuszczalność – Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której M. Galvan, pracownik najemny zatrudniony w Istituto Vigilanza Notturna Gallarate S.r.l., żąda przyznania mu przez Sąd statusu członka personelu kontraktowego Komisji, a konkretnie Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) i w związku z tym zasądzenia od Komisji wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń należnych mu z racji posiadania tego statusu, a także odszkodowania za szkodę, którą jakoby poniósł.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Przesłanki dopuszczalności – Dochowanie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

W systemie środków prawnych określonych w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, po pierwsze, skarga do Sądu do spraw Służby Publicznej musi być skierowana przeciwko aktowi niekorzystnemu będącemu bądź to decyzją organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, bądź to zaniechaniem przez któryś z wymienionych organów podjęcia wymaganych regulaminem pracowniczym środków. Po drugie, tego rodzaju skarga jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy zainteresowany złoży uprzednio do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów zażalenie na akt niekorzystny zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz gdy zażalenie to zostanie oddalone w sposób wyraźny lub dorozumiany. Ponadto w razie gdy urzędnik lub pracownik, czy wręcz osoba spoza instytucji, pragnie uzyskać od administracji podjęcie w swojej sprawie decyzji, uprzednie postępowanie administracyjne należy wszcząć w drodze wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego o wydanie żądanej decyzji, skierowanego przez zainteresowanego do organu powołującego lub organu upoważnionego do zawierania umów, zaś odrzucenie takiego wniosku może następnie być przedmiotem zażalenia.

(zob. pkt 12)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 27 maja 2011 r.

Sprawy połączone F-5/11 R i F-15/11 R

Peter Mariën

przeciwko

Komisji Europejskiej (F-5/11 R)

i

Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ) (F-15/11 R)

Służba publiczna – Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Umorzenie postępowania w odniesieniu do wniosku o zawieszenie decyzji

Przedmiot: Wnioski złożone na podstawie art. 278 TFUE i art. 157 EWEA oraz art. 279 TFUE, mającego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w których P. Mariën żąda w szczególności zawieszenia decyzji kierownika delegatury Unii Europejskiej w Kabulu (Afganistan) z dnia 11 stycznia 2011 r., nakazującej mu opuszczenie hotelu, w którym zamieszkiwał tymczasowo, w celu zamieszkania na chronionym osiedlu mieszkaniowym, wybudowanym stosunkowo niedawno dla personelu delegatury.

Orzeczenie: Umarza się postępowanie w odniesieniu do żądań zawieszenia wykonania decyzji z dnia 11 stycznia 2011 r., w której kierownik delegatury Unii Europejskiej w Kabulu (Afganistan) zażądał od P. Mariëna opuszczenia hotelu, w którym zamieszkiwał tymczasowo, w celu zamieszkania na chronionym osiedlu mieszkaniowym, wybudowanym stosunkowo niedawno dla personelu delegatury. W pozostałym zakresie żądania zastosowania środków tymczasowych w sprawach połączonych F-5/11 R i F-15/11 R zostają oddalone. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Sporna decyzja, której skutki wyczerpały się w toku postępowania – Wniosek, który stał się bezprzedmiotowy – Umorzenie postępowania

(art. 278 TFUE)

2. Urzędnicy – Prawa i obowiązki – Stanowiące odstępstwa przepisy szczególne, mające zastosowanie do urzędników zatrudnionych w państwie trzecim – Zapewnienie służbowego zakwaterowania – Obowiązek zamieszkiwania w nim

(regulamin pracowniczy, załącznik X, art. 5 ust. 1)

1. Jeżeli skutki spornej decyzji wyczerpały się w toku postępowania, sędzia rozpoznający wniosek o zastosowanie środków tymczasowych umarza postępowanie w odniesieniu do żądań zawieszenia wspomnianej decyzji, przy czym nie przesądza to o rozstrzygnięciu, jakie zostanie wydane przez sąd Unii w przedmiocie skargi w postępowaniu głównym, co do istnienia po stronie skarżącego interesu w podtrzymaniu żądania stwierdzenia nieważności, z mocą wsteczną, spornej decyzji za okres, w którym decyzja ta wywierała skutki.

(zob. pkt 39, 42)

2. Z art. 5 ust. 1 załącznika X do regulaminu pracowniczego wynika, że ciążący na członku personelu obowiązek zamieszkiwania w przydzielonym mu miejscu zakwaterowania nie zależy od wyrażenia zgody przez zainteresowanego. W szczególności jeżeli obowiązek został sformułowany przez właściwy organ jako możliwość wyboru między dwoma wskazanymi miejscami zakwaterowania lub większą ich liczbą, członek personelu nie może jednostronnie formułować wobec dostępnych opcji warunków lub wprowadzać do nich zmian według swojej woli.

(zob. pkt 40)
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(druga izba)

z dnia 23 listopada 2012 r.

Sprawa F‑122/11

Dragos-Lucian Vacarescu

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Przekroczenie terminu – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której D.L. Vacarescu żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przyznania mu diety dziennej, o której mowa w art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Skargi urzędników – Termin – Bezwzględna przesłanka procesowa – Badanie z urzędu przez sąd

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Terminy do złożenia zażalenia i do wniesienia skargi, określone w art. 90, 91 regulaminu pracowniczego, są bezwzględnymi przesłankami procesowymi i nie mogą nimi rozporządzać ani strony, ani sąd, do którego należy zbadanie, nawet z urzędu, czy terminy te są przestrzegane.

(zob. pkt 14)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑154/99 P Politi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia, 29 czerwca 2000 r., pkt 15

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑306/08 P Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi, 15 stycznia 2009 r., pkt 36

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑13/09 Peláez Jimeno przeciwko Parlamentowi, 12 maja 2010 r., pkt 18
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 13 lutego 2012 r.

Sprawa F-123/11

Antonio Ayres de Abreu

przeciwko

Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu

Służba publiczna – Oczywista niedopuszczalność – Reprezentowanie przez adwokata – Strona skarżąca będąca adwokatem – Niemożność reprezentowania strony skarżącej przez adwokata, który nie jest osobą trzecią

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której A. Ayres de Abreu żąda w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 27 kwietnia 2011 r., w drodze której Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) skierował go z urzędu na zwolnienie chorobowe.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Skarga wniesiona bez pośrednictwa adwokata – Skarżący będący adwokatem uprawnionym do występowania przed sądem krajowym – Brak wpływu – Niedopuszczalność

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19 akapity trzeci, czwarty, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 34 § 1 akapit pierwszy, art. 36)

Z art. 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności z użycia terminu „reprezentowane”, a także z art. 34 § 1 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wynika, że aby wnieść skargę do rzeczonego Sądu, „strona” w rozumieniu tego artykułu musi skorzystać z usług osoby trzeciej, uprawnionej do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub państwa, które jest stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i że skargę do Sądu można wnieść w sposób ważny wyłącznie wtedy, gdy jest ona podpisana przez taką osobę trzecią. Ponieważ w statucie Trybunału ani we wskazanym regulaminie postępowania nie zostało przewidziane żadne odstępstwo od tego obowiązku, złożenie skargi podpisanej przez samego skarżącego, nawet będącego adwokatem uprawnionym do występowania przed sądem krajowym, nie wystarczy do celów wniesienia skargi.

Tego rodzaju nieprawidłowość nie zalicza się do tych, które mogą zostać poprawione na podstawie art. 36 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, przez co powoduje ona oczywistą niedopuszczalność skargi.

(zob. pkt 11–13, 16, 17)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C-174/96 P Lopes przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 5 grudnia 1996 r., pkt 8, 10, 11; sprawa C-163/07 P Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret i Akar przeciwko Komisji, 27 listopada 2007 r., pkt 25, 26

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-184/04 Sulvida przeciwko Komisji, 13 stycznia 2005 r., pkt 4, 8

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-48/08 Ortega Serrano przeciwko Komisji, 30 października 2008 r., utrzymany w mocy w postępowaniu odwoławczym postanowieniem Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 marca 2010 r., sprawa T-583/08 P Ortega Serrano przeciwko Komisji
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-52/08 R Plasa przeciwko Komisji, 3 lipca 2008 r., pkt 21, 22 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa F-104/10 R de Pretis Cagnodo i Trampuz de Pretis Cagnodo przeciwko Komisji, 15 lutego 2011 r., pkt 16

W ramach takiej całościowej analizy sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych przysługuje szeroki zakres swobodnej oceny i ma on – w świetle konkretnych okoliczności danego przypadku – swobodę w określeniu sposobu, w jaki różne przesłanki powinny być zbadane, oraz kolejności ich badania, gdyż żaden przepis prawa nie narzuca mu z góry określonego schematu postępowania przy ocenie konieczności zarządzenia środków tymczasowych.

Zgodnie z przepisami art. 102 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej we wnioskach dotyczących środków tymczasowych należy wskazać w szczególności okoliczności niecierpiące zwłoki, a także uprawdopodobnić z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania wnioskowanego środka (fumus boni iuris).

Celem postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych nie jest zagwarantowanie naprawienia szkody, lecz zapewnienie pełnej skuteczności wyroku co do istoty sprawy. Aby cel ten został osiągnięty, żądane środki muszą mieć charakter niecierpiących zwłoki w tym znaczeniu, że zastosowanie tych środków i wywarcie przez nie skutku przed ogłoszeniem wyroku w postępowaniu głównym jest niezbędne dla uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów skarżącego. Ponadto do strony wnoszącej o zastosowanie środków tymczasowych należy wykazanie, że nie może ona oczekiwać na rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu głównym bez poniesienia szkody tego rodzaju.

(zob. pkt 14)

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-320/02 R Esch-Leonhardt i in. przeciwko EBC, 19 grudnia 2002 r., pkt 27
W przypadku decyzji oddalającej zażalenie jej doręczenie w języku, który nie jest ani językiem ojczystym urzędnika, ani językiem, w którym zażalenie zostało napisane, można uznać za zgodne z przepisami, pod warunkiem że zainteresowany był w stanie skutecznie się zapoznać z decyzją. Jeżeli natomiast adresat wspomnianej decyzji uważa, że nie jest w stanie jej zrozumieć, powinien z dochowaniem wszelkiej staranności wystąpić do instytucji o dostarczenie tłumaczenia na język zażalenia lub na jego język ojczysty. Jeżeli wniosek w tej sprawie zostanie złożony bez zwłoki, termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg dopiero od dnia doręczenia zainteresowanemu urzędnikowi tłumaczenia.

Chociaż regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia innych pracowników nie regulują kwestii języka używanego przez instytucje Unii w ramach decyzji kierowanych do personelu, to gdy instytucja kieruje do urzędnika lub pracownika decyzję indywidualną, powinna ona, na podstawie obowiązku staranności, sporządzić ją w języku, którym włada on biegle.

Sąd Unii dopuszcza, by naruszenie norm w zakresie terminów do złożenia zażalenia i wniesienia skargi niekoniecznie prowadziło do odrzucenia skargi ze względu na niedopuszczalność, w przypadku gdy to naruszenie wynika z usprawiedliwionego błędu ze strony urzędnika lub pracownika. Pojęcie usprawiedliwionego błędu może jednak dotyczyć jedynie wyjątkowych okoliczności, między innymi takich, w których instytucja zachowała się w taki sposób, który sam w sobie lub w przeważającej mierze przyczynił się do powstania zrozumiałej wątpliwości u podmiotu działającego w dobrej wierze i dokładającego staranności wymaganej od dostatecznie poinformowanej osoby.

Adwokat skarżącego, który sam sporządził w imieniu swojego klienta i za jego zgodą treść zażalenia w danym języku, a następnie otrzymał decyzję oddalającą zażalenie sporządzoną w tym samym języku, nie może nie wiedzieć, z racji wiedzy i staranności, której można się spodziewać ze strony zawodowego prawnika, że terminy do złożenia skargi, które są obowiązkowe i strony nie mogą nimi rozporządzać, rozpoczynają swój bieg z chwilą doręczenia decyzji oddalającej zażalenie w wersji oryginalnej sporządzonej w języku wybranym przez zainteresowanego, a nie z dniem późniejszym, w którym skarżący otrzyma tłumaczenie decyzji oddalającej zażalenie na inny język.

(zob. pkt 29, 32)

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-73/10 Coedo Suárez przeciwko Radzie, 5 lipca 2011 r., pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo
POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 2 sierpnia 2016 r.

Giorgio Cocchi

i

Nicola Falcione

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Obowiązek wspomagania — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Oddalenie wniosku o udzielenie wsparcia — Emerytury i renty — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Wniosek o przeniesienie uprawnień emerytalnych — Cofnięcie wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych w trakcie postępowania — Umorzenie postępowania w sprawie oddalenia wniosku o udzielenia wsparcia”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Giorgio Cocchi i Nicola Falcione żądają, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 marca 2011 r. w przedmiocie oddalenia ich wniosków o udzielenie wsparcia, przedstawionych w ramach wniosków o przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych we włoskim systemie emerytalnym do systemu emerytalno-rentowego Unii Europejskiej, a po drugie, zasądzenia od Komisji odszkodowania na ich rzecz.

Orzeczenie:

Postępowanie w sprawie F‑134/11 Cocchi i Falcione/Komisja zostaje umorzone. Giorgio Cocchi, Nicola Falcione i Komisja Europejska pokrywają każde własne koszty.

Streszczenie

Skargi urzędników – Interes prawny – Ocena w chwili wniesienia skargi – Późniejsza utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Aby urzędnik mógł podjąć dalsze kroki w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji, musi on zachować osobisty interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, również po wniesieniu tej skargi, przy czym taki interes istnieje w sytuacji, gdy skarga może, w razie jej uwzględnienia, przysporzyć mu korzyści.

W przypadku gdy urzędnik wycofał swój wniosek o przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w Unii za zgodą danej instytucji, każdy wyrok stwierdzający nieważność decyzji oddalającej jego wniosek o udzielenie pomocy, przedstawiony w ramach wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych, nie może przysporzyć mu żadnej korzyści administracyjnej, niezależnie od tego, czy wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez urzędnika w celu obrony przed działaniami własnej instytucji jest prawnie dopuszczalny.

W tym względzie, wobec braku aktualnego interesu prawnego, postępowanie należy umorzyć.

(zob. pkt 33, 34)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 2 grudnia 2013 r., Pachtitis/Komisja,F‑49/12, EU:F:2013:197, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo
Z przepisu art. 105 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wynika, że koszty podlegające zwrotowi obejmują wyłącznie, po pierwsze, koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem, oraz po drugie, koszty, które były w tym celu konieczne.

Ustalając koszty podlegające zwrotowi, Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy do chwili wydania postanowienia ustalającego koszty, w tym niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów.

W tej kwestii należy stwierdzić, że jak wynika z art. 19 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, mającego zastosowanie przed Sądem na podstawie art. 7 ust. 1 załącznika I do rzeczonego statutu, instytucji Unii przysługuje swoboda decyzji o skorzystaniu z pomocy adwokata. Jego wynagrodzenie mieści się więc w pojęciu koniecznych kosztów poniesionych w związku z postępowaniem, przy czym instytucja nie musi wykazywać, że pomoc ta była obiektywnie uzasadniona. Zatem o ile fakt, że Komisja spowodowała udział w sprawie dwóch pełnomocników należących do jej personelu i jednego adwokata zewnętrznego, nie ma znaczenia przy ocenie, czy koszty te ewentualnie podlegają zwrotowi, o tyle może mieć on wpływ na określenie kosztów poniesionych na potrzeby postępowania podlegających ostatecznie zwrotowi (ww. postanowienie w sprawie Kerstens przeciwko Komisji, pkt 21).

(zob. pkt 25, 28, 29)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, postanowienia: z dnia 23 marca 2012 r., Kerstens/Komisja, T‑498/09 P-DEP, EU:T:2012:147, pkt 15, 20; z dnia 28 maja 2013 r., Marcuccio/Komisja, T‑278/07 P-DEP, EU:T:2013:269, pkt 14

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 26 kwietnia 2010 r., Schönberger/Parlament, F‑7/08 DEP, EU:F:2010:32, pkt 23