ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 352/2

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-454/10 Republika Włoska przeciwko Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), wniesione w dniu 8 sierpnia 2013 r. przez Republikę Włoską

(Sprawa C-460/13 P)

2013/C 352/02

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, S. Varone, Avvocato dello Stato)

Druga strona postępowania: Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav),

Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon),

Commissione Europea,

Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA),

Confederazione Cooperative Italiane

Żądania wnoszącej odwołanie

— Uchylenie zaskarżonego wyroku;

— Obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotem tego postępowania jest zaskarżenie wyroku wydanego w sprawie T-454/10, w którym stwierdzona została:

a) nieważność artykułu art. 52 ust. 2a akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 (1), art. 50 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 (2)„w zakresie, w jakim przewiduje on, że wartość »działań, które nie należą do właściwych działań przetwórczych«, jest wliczana do wartości produkcji wprowadzonej do obrotu owoców i warzyw przeznaczonych do przetworzenia”.

b) całkowita nieważność artykułu 60 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 przewidującego finansowanie inwestycji i działań dotyczących przetwarzania owoców i warzyw.

Zdaniem Republiki Włoskiej przepisy wskazane w pkt a) nie są sprzeczne z rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007 ze względu na to, że ustanawiają wsparcie działań, które nie zostały przewidziane w rozporządzeniu, lecz ograniczają się do określenia, również w celu większego uproszczenia, sposobów ustalania parametru pomocy wspólnotowej.

Przyjęta przez Sąd wykładnia prowadzi według Republiki Włoskiej do nieuzasadnionego nierównego traktowania w ramach organizacji producentów owoców i warzyw, ponieważ działalność polegająca na wprowadzaniu do obrotu takiego samego produktu byłaby odmiennie subwencjonowana w zależności od tego, czy dana organizacja producentów dokonuje rzeczywistego przetwarzania, czy też go nie dokonuje.

Jeśli chodzi o pkt b) — stwierdzenie nieważności art. 60 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 — podniesiony został błędny charakter orzeczenia Sądu, ponieważ zakłada ono istnienie dyskryminacji przetwórców indywidualnych w stosunku do przetwórców, zazwyczaj mających formę spółdzielni, należących do organizacji producentów.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 350, s. 1)

(2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157, s. 1)
2)

Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 344/38

Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska — przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-356/13)

2013/C 344/66

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: E. Manhaeve i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że poprzez niewystarczające określenie wód, które mogą być dotknięte zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego oraz niedostateczne wyznaczenie stref zagrożenia Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 w związku z Załącznikiem I dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1);

— stwierdzenie, że poprzez przyjęcie programów działań w rozumieniu art.5 dyrektywy 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego w oparciu o wyznaczone w niedostateczny sposób strefy szczególnego zagrożenia oraz poprzez zawarcie w tych programach środków wykazujących braki w świetle Załącznika II pkt A (2) i Załącznika III pkt.l (1) i (3) Rzeczpospolita Polska uchybiła art.5 w związku z Załącznikiem II pkt A(2) i Załącznikiem III pkt 1 (1) i (3) tejże dyrektywy;

— obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Rzeczpospolita Polska była zobowiązana do dokonania transpozycji dyrektywy 91/676/EWG oraz do wykonania obowiązków z niej wynikających od dnia jej przystąpienia do Unii Europejskiej 1 maja 2004 r.

(1) Dz.U. L 375, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 02 P. 68 — 77
1)

Czy słowa „utrat[a] lub modyfikacj[a] struktury włókien mięśniowych” użyte w pkt 1.14 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (1) oznaczają „jakąkolwiek utratę lub modyfikację struktury włókien mięśniowych” widoczną przy użyciu standardowych technik mikroskopowych? (Te same słowa pojawiają się także w art. 3 lit. n) rozporządzenia (WE) nr 999/2001 (2) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1923/2006 (3)).
2)

a) Czy pojęcie architekta w rozumieniu art. 10 lit. c) dyrektywy zakłada, że migrant w rodzimym państwie członkowskim wykonywał lub po zakończeniu kształcenia byłby mógł wykonywać poza czynnościami technicznymi z zakresu planowania i nadzoru budowlanego oraz wykonania obiektów budowlanych także czynności dotyczące projektowania artystycznego, planowania przestrzeni miejskiej, zarządzania oraz ewentualnie ochrony zabytków, a jeśli tak, to w jakim zakresie? b) Czy pojęcie architekta w rozumieniu art. 10 lit. c) dyrektywy zakłada, że migrant posiada wykształcenie na poziomie studiów wyższych, którego zasadniczym przedmiotem jest architektura w tym znaczeniu, że poza technicznymi kwestiami planowania i nadzoru budowlanego oraz wykonania obiektów budowlanych obejmuje ona kwestie planowania artystycznego, planowania przestrzeni miejskiej, zarządzania oraz ewentualnie ochrony zabytków, a jeśli tak, to w jakim zakresie? c) (i) Czy udzielenie odpowiedzi na pytania a) i b) zależne jest od tego, w jaki sposób zazwyczaj używa się tytułu zawodowego „architekta” w innych państwach członkowskich (art. 48 ust. 1 dyrektywy); (ii) lub czy wystarczające jest ustalenie, w jaki sposób zazwyczaj używa się tytułu zawodowego „architekta” w rodzimym państwie członkowskim oraz w przyjmującym państwie członkowskim; (iii) lub czy zakres czynności zazwyczaj związanych na obszarze Unii Europejskiej z pojęciem architekta można wywieść z art. 46 ust. 1 akapit drugi dyrektywy?
6)

Czy zasada skuteczności, stanowiący cel dyrektywy 1999/44 wysoki poziom ochrony konsumentów w Unii, czy też inne przepisy i normy prawa Unii stoją na przeszkodzie obowiązywaniu prawa niderlandzkiego w zakresie, w jakim nakłada ono na występującego w charakterze konsumenta kupującego obowiązek podniesienia okoliczności faktycznych i udowodnienia, że towar jest niezgodny z umową i że ta niezgodność ujawniła się w okresie sześciu miesięcy następujących po dostawie? Co oznaczają słowa „każdy brak zgodności, który uwidocznił się” w art. 5 ust. 3 dyrektywy 1999/44, a w szczególności: w jakim zakresie występujący w charakterze konsumenta kupujący musi podnieść fakty i okoliczności, które dotyczą (przyczyny) niezgodności? Czy wystarczy, aby występujący w charakterze konsumenta kupujący podniósł okoliczności faktyczne i w przypadku uzasadnionego sporu udowodnił, że kupiony towar nie funkcjonuje (w należyty sposób), czy też musi on również podnieść okoliczności faktyczne i w przypadku zasadnego sporu udowodnić, jaki brak zgodności zakupionego towaru z umową powoduje (spowodował), że nie funkcjonuje on (w należyty sposób)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 367/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 26 września 2013 r. — Ettayebi Bouzalmate przeciwko Kreisverwaltung Kleve

(Sprawa C-514/13)

2013/C 367/41

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht München I

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ettayebi Bouzalmate

Druga strona postępowania: Kreisverwaltung Kleve

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) wynika, że państwo członkowskie jest zobowiązane zastosować środek detencyjny w celu wydalenia co do zasady poprzez umieszczenie osoby w specjalnym ośrodku detencyjnym także wtedy, gdy takie ośrodki istnieją tylko w części struktury federalnej tego państwa członkowskiego, ale nie w tej części, w której zgodnie z regulacjami dotyczącymi struktury federalnej tego państwa członkowskiego środek detencyjny jest wykonywany?

(1) Dz.U. L 348, s. 98.
1)

Czy prawo do rozpowszechniania zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) obejmuje prawo do publicznego oferowania do nabycia oryginału lub kopii utworu? W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
2)

W przypadku, gdy potrącenie jest możliwe: Czy znajduje to zastosowanie również do kosztów lotu zastępczego do miejsca docelowego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 359/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (Litwa) w dniu 7 października 2013 r. — Fast Bunkering Klaipėda UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

(Sprawa C-526/13)

2013/C 359/07

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fast Bunkering Klaipėda UAB

Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 148 lit. a) dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że oznacza on, iż zawarte w nim uregulowania dotyczące zwolnienia z podatku VAT mają zastosowanie nie tylko do dostaw na rzecz podmiotu eksploatującego statek przeznaczony do żeglugi na pełnym morzu, który to podmiot wykorzystuje dostarczone towary do zaopatrzenia statku, ale także do dostaw innych niż te realizowane na rzecz podmiotu eksploatującego statek, a mianowicie na rzecz pośrednika działającego w imieniu własnym, jeżeli w chwili dostawy ostateczne przeznaczenie towarów jest z góry znane i wykazane w należyty sposób, a potwierdzające to dowody zostają przedłożone władzom podatkowym zgodnie z przewidzianymi prawem wymogami?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 359/6

Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-540/13)

2013/C 359/09

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola, M. Pencheva, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/392/UE z dnia 22 lipca 2013 r. dotyczącej wyznaczenia daty, od której staje się skuteczna decyzja 2008/633/WSiSW w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do wizowego systemu informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (1);

— utrzymanie w mocy skutków decyzji Rady 2013/392/UE do dnia, w którym zostanie ona zastąpiona nowym aktem przyjętym w należytej formie;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Parlament Europejski podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.

W pierwszej kolejności Parlament Europejski kwestionuje zastosowanie przez Radę błędnej procedury decyzyjnej do wydania decyzji 2013/392/UE. Parlament Europejski powinien bowiem być zaangażowany w wydanie zaskarżonej decyzji w ramach zwykłej procedury ustawodawczej. Ze względu na to, że Parlament Europejski nie uczestniczył w przyjęciu tego aktu, uważa on, że w procedurze decyzyjnej przyjętej przez Radę naruszono istotne wymogi proceduralne.

W drugiej kolejności Parlament Europejski zarzuca Radzie, że wykorzystała albo podstawę prawną uchyloną przez wejście w życie traktatu z Lizbony, albo wtórną podstawę prawną, która jest niezgodna z prawem zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.

Wreszcie, w razie gdyby Trybunał zdecydował o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, Parlament uważa, że byłoby właściwe, by Trybunał utrzymał w mocy skutki zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE, do dnia, w którym zostanie ona zastąpiona nowym aktem przyjętym w należytej formie.

(1) Dz.U. L 198, s. 45.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 352/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 9 września 2013 r. — Sysmex Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen

(Sprawa C-480/13)

2013/C 352/04

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sysmex Europe GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

Pytania prejudycjalne

Czy w 2005 r. należało klasyfikować jako barwnik lub środek barwiący do pozycji 3212 nomenklatury scalonej (1) towar składający się z rozpuszczalników i substancji polimetinowej, który może mieć pewne — choć w odniesieniu do materiałów tekstylnych — nietrwałe działanie barwiące, w sytuacji gdy podlegający klasyfikacji towar służy do uzyskiwania informacji o zawartych w roztworze badawczym (poddanej obróbce krwi) cząstkach (krwinkach białych) w ten sposób, że [sporna] substancja tworzy w drodze jonicznego przyłączenia do zdefiniowanych elementów cząstek (kwasów nukleinowych) struktury molekularne, które przy naświetleniu światłem laserowym o określonej długości fal stają się przez określony czas fluorochromatyczne i stan ten i jego intensywność są mierzone za pomocą specjalnej fotokomórki?

(1) Nomenklatura scalona zawarta w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 256, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 2, s. 382), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 327, s. 1)
1)

Sąd dokonał błędnej wykładni art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowego”) (zwanego dalej „art. 9 ust. 1”) stwierdzając, że Rada może zastosować art. 9 ust. 1 a fortiori w sytuacjach, które nie są objęte zakresem stosowania tego przepisu (np. w przypadku gdy nie wycofano skargi, lecz brak jest raczej uzasadnienia skargi). Rozszerzająca wykładnia art. 9 ust. 1 dokonana przez Sąd nie znajduje poparcia ani w treści ani w systematyce przepisów rozporządzenia podstawowego. Jest ona sprzeczna również z praktyką instytucji w ostatnich 25 latach, w którym to okresie odwołanie się do art. 9 ust. 1 w wyniku wycofania skargi prowadziło zawsze do zakończenia odnośnego dochodzenia.
1)

Czy pozycje 9018 i 9019 nomenklatury scalonej z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że urządzenia: ostrze „UltraPulse Encore laser”, „Light Sheer ST”; „IPL Quantum SR” oraz głowice do nich: „HR upgd for IPL Quantum”, „DL upgd for IPL Quantumsystem”; głowice do zabiegów: „Ultrashape contour I”, urządzenia „IPL Quantum SR 560”, „Ls-Duet” i akcesoria do nich, a także urządzenie Lumenis M22, które maja zastosowanie medyczne, mogą zostać zaklasyfikowane do tych pozycji?
1)

Czy w sytuacji, gdy sąd polubowny wydaje anti-suit injunction, a tym samym zakazuje stronie podnoszenia określonych żądań przed sądem państwa członkowskiego, który zgodnie z regułami jurysdykcji ustanowionymi w rozporządzeniu nr 44/2001 (1) jest właściwy do rozpoznania sprawy cywilnej co do istoty, sąd państwa członkowskiego może odmówić uznania takiego orzeczenia sądu polubownego z tego względu, że ogranicza ono prawo tego sądu do samodzielnego ustalenia, czy jest on właściwy do rozpoznania sprawy zgodnie regułami jurysdykcji ustanowionymi w rozporządzeniu nr 44/2001?
3)

W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy zgodnie z ratio rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 możliwe jest doręczenie do rąk adwokata pozwanych, którzy zgodzili stawić się z zastrzeżeniem, i który to adwokat zobowiązał się wobec swoich klientów do jego odbioru, czy też konieczne jest nowe doręczenie zgodnie z procedurą przewidzianą w rozporządzeniu (WE) 1393/2007?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 377/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 3 października 2013 r. — Vlaams Gewest przeciwko Heidi Van Den Broeck

(Sprawa C-525/13)

2013/C 377/12

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van Cassatie van België

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Vlaams Gewest

Druga strona postępowania: Heidi Van Den Broeck

Pytania prejudycjalne

Czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (1) należy interpretować w ten sposób, że odmowa przyznania w odniesieniu do danego roku kalendarzowego „pomocy, do której rolnik byłby uprawniony na podstawie art. 31 ust. 2 w ramach danego systemu pomocy” dotyczy pomocy należnej na podstawie „danego systemu pomocy” w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty (2), tak że należy odmówić udzielenia nie tylko pomocy za „daną grupę upraw”, lecz całej pomocy przyznawanej w ramach jednego z wymienionych tam systemów pomocy, które obejmują daną grupę upraw?

(1) Dz.U. 327, s. 11.

(2) Dz.U. 355, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 377/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 10 października 2013 r. — Honda Giken Kogyo Kabishiki Kaisha przeciwko Maria Patmanidi AE

(Sprawa C-535/13)

2013/C 377/13

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Protodikeio Athinon

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Honda Giken Kogyo Kabishiki Kaisha.

Strona pozwana: Maria Patmanidi AE

Pytania prejudycjalne

Jak szeroki zakres stosowania mają postanowienia art. 7 dyrektywy 89/104/EWG (1) (obecnie art. 7 dyrektywy 2008/95/WE (2)) i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (3) (obecnie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (4)) w odniesieniu do prawa zakazania przez właściciela znaku towarowego przywozu równoległego na terytorium Unii i EOG jego towarów takich jak części zamienne do pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju, wyprodukowanych i po raz pierwszy wprowadzonych do obrotu w państwie trzecim w stosunku do UE i EOG, w szczególności co się tyczy towarów charakteryzujących się wysoką marżą zysku i dużym zakresem obniżania cen, o czym świadczą znaczne wahania polityki cenowej, lub takich, w wypadku których przywóz równoległy może prowadzić do znacznego obniżenia cen dla konsumenta końcowego, z korzyścią zarówno dla niego jak i dla konkurencji, w świetle następujących postanowień, rozpatrywanych osobno lub łącznie:

a) art. 101 I 102 TFUE;

b) art. I, XI. 1, ΙΙΙ.4 i XX lit. d) układu GATT 1994 oraz ogólnie postanowień tego układu;

c) art. I i (Χ)XIV układu GATT, a w szczególności czy te ostatnie postanowienia rozszerzają zakres stosowania art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE i art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 na towary wprowadzone do obrotu w państwach będących stronami układu GATT 1994 oraz czy istnieje sprzeczność między tymi postanowieniami?

(1) Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25).

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).

(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
2)

Czy produkty przywożone przez spółkę ADL s.r.l. (…) jako „głośniki” sprzedawane oddzielnie od maszyny do automatycznego przetwarzania danych należy uważać za urządzenia „wykonujące specyficzną funkcję, inną niż przetwarzanie danych” — zakładając, że odtwarzanie i wzmacnianie dźwięku należy uznać za taką funkcję — lub czy nie można uznać, że produkty te stanowią urządzenia systemu wykonujące specyficzną funkcję, inną niż przetwarzanie danych ponieważ, ze względu na szczególne cechy techniczne (podłączenie wyłącznie za pomocą przewodu USB, wymóg systemu operacyjnego MAC OS 9) „wykonują swoją funkcję tylko za pomocą takiej maszyny (czyli maszyny do automatycznego przetwarzania danych)” (por. wyroki Trybunału Sprawiedliwości: z dnia 19 października 2000 r. w sprawie C-339/98 Peacock AG, pkt 14 i 15 oraz z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-142/06 Olicom, pkt 20, 29 i 30 — jakkolwiek wyroki te odnoszą się do urządzenia innego rodzaju, a mianowicie tzw. kart sieciowych, to wydaje się, że sprowadzają one brak „innych” specyficznych funkcji do dwóch okoliczności a mianowicie funkcjonowania urządzenia wyłącznie za pośrednictwem komputera osobistego oraz zdolności odbierania i przekształcania sygnałów wyjściowych przekazywanych przez komputer)?