ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11

Wspomniane oświadczenie, którego kopia znajduje się w aktach przedstawionych Trybunałowi, stanowi, co następuje: „[Uczestnik przetargu] wyraźnie zobowiązuje się w przypadku udzielenia mu zamówienia: a. do informowania […] instytucji zamawiającej […] o stanie zaawansowania robót, o przedmiocie, wartości i podmiotach korzystających z umów o podwykonawstwo i innych […], a także o sposobie wyboru kontrahentów […]; b. do powiadomienia instytucji zamawiającej o każdej zauważonej próbie zaburzenia, nieprawidłowości lub zakłócenia w trakcie postępowania przetargowego lub w wykonaniu umowy przez któregokolwiek z zainteresowanych, pracownika lub jakąkolwiek osobę, która byłaby w stanie wywrzeć wpływ na decyzje dotyczące udzielenia danego zamówienia; c. do współpracy z siłami policji poprzez donoszenie o każdej próbie wymuszenia, zastraszenia lub wywarcia wpływu o charakterze przestępczym […]; d. do włączenia podobnych warunków do umów z podwykonawcami […] i jest świadomy, że w przeciwnym przypadku ewentualne zezwolenia nie zostaną udzielone; Wyraźnie i uroczyście oświadcza e. że nie pozostaje pod kontrolą lub w związku (prawnym lub faktycznym) z pozostałymi konkurentami oraz że nie zawarł ani nie zawrze porozumienia z pozostałymi uczestnikami postępowania przetargowego; f. że nie będzie podzlecał żadnego rodzaju zadań pozostałym spółkom uczestniczącym w przetargu […] i że jest świadomy, że w przeciwnym przypadku nie otrzyma zgody na umowy podwykonawstwa; g. że oferta jest zgodna z zasadami rzetelności, uczciwości, niezależności i poufności oraz że zobowiązuje się on do przestrzegania zasad lojalności, przejrzystości i uczciwości; a także że nie zawarł i nie zawrze z innymi uczestnikami postępowania przetargowego żadnego porozumienia zmierzającego do ograniczenia lub unikania konkurencji; h. że w przypadku udzielenia zamówienia zobowiązuje się on do poinformowania instytucji zamawiającej o każdej zauważonej próbie zaburzenia, nieprawidłowości lub zakłócenia w trakcie postępowania przetargowego lub w wykonaniu umowy przez któregokolwiek z zainteresowanych, pracownika lub jakąkolwiek osobę, która byłaby w stanie wywrzeć wpływ na decyzje dotyczące udzielenia danego zamówienia; i. że zobowiązuje się do współpracy z siłami policji poprzez donoszenie o każdej próbie wymuszenia, zastraszenia lub wywarcia wpływu o charakterze przestępczym […]; j. że zobowiązuje się do włączenia podobnych warunków do umów z podwykonawcami […] i jest świadomy, że w przeciwnym przypadku ewentualne zezwolenia nie zostaną udzielone; k. […] że ma świadomość tego, że powyższe oświadczenia i zobowiązania stanowią warunki wymagane dla udziału w przetargu, z tym skutkiem, że jeżeli instytucja zamawiająca ustali w trakcie postępowania przetargowego na podstawie poważnych, dokładnych i spójnych przesłanek istnienie faktycznego powiązania, przedsiębiorstwo zostanie wykluczone z postępowania”.
9

Artykuł 70 Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (kodeksu postępowania cywilnego) stanowi: „1. Do przeprowadzenia zajęcia zabezpieczającego wymagane jest upoważnienie wydane przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków zabezpieczających sądu, na obszarze właściwości którego znajduje się dobro lub dobra podlegające zajęciu albo – w przypadku gdy zajęcie nie odnosi się do dóbr – ma miejsce zamieszkania lub siedzibę dłużnik lub każda inna osoba, której dotyczy zajęcie. 2. We wniosku o wydanie upoważnienia do zajęcia należy wskazać charakter zajęcia, jakie ma być dokonane, oraz roszczenie podnoszone przez skarżącego, a także – jeśli roszczenie to stanowi wierzytelność pieniężną – kwotę tej wierzytelności lub – jeśli kwota ta nie została jeszcze określona – jej kwotę maksymalną, z zastrzeżeniem szczególnych wymogów ustawowych określonych dla danego rodzaju zajęcia. Sędzia orzekający w przedmiocie środków zabezpieczających rozstrzyga po przeprowadzeniu wstępnego badania. […] 3. O ile na dzień wydania upoważnienia powództwo co do istoty nie zostało już wytoczone, upoważnienie to jest wydawane pod warunkiem, że powództwo to zostanie wytoczone w terminie określonym przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków zabezpieczających, który wynosi co najmniej osiem dni od dokonania zajęcia. Sędzia orzekający w przedmiocie środków zabezpieczających może przedłużyć ten termin, jeśli podmiot dokonujący zajęcia złoży w tym celu wniosek przed upływem wspomnianego terminu. […] Przekroczenie terminu przyznanego w celu wytoczenia powództwa co do istoty powoduje unieważnienie zajęcia. […]”.
Artykuł 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym przepis ten przyznaje podatnikowi prawo do odliczenia kwoty naliczonego podatku od wartości dodanej zapłaconego w związku z nabyciem lub wytworzeniem dóbr inwestycyjnych w celu prowadzenia przewidzianej działalności gospodarczej związanej z turystyką na obszarach wiejskich i turystyką rekreacyjną, które to dobra, po pierwsze, są bezpośrednio przeznaczone do nieodpłatnego użytku publicznego, i po drugie, mogą umożliwić przeprowadzanie transakcji opodatkowanych, o ile istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy wydatkami związanymi z transakcjami powodującymi naliczenie podatku a transakcją lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, bądź z całością działalności gospodarczej podatnika, co powinien zbadać sąd odsyłający na podstawie obiektywnych dowodów.
7

W ramach oceny zgodności zgłoszonego środka Komisja nawiązuje do niektórych zobowiązań podjętych przez Królestwo Hiszpanii. W pkt 215 decyzji w sprawie restrukturyzacji grupy BFA Komisja zaznacza w szczególności: „Królestwo Hiszpanii, poza wspomnianymi środkami strukturalnymi na dużą skalę, zobowiązało się również do powstrzymania się od pewnych zachowań do grudnia 2017 r., kiedy to przypada koniec okresu restrukturyzacji […], oraz, w tym przypadku, do czuwania, by grupa BFA: (i) […] przestrzegała obowiązujących przepisów prawa w dziedzinie wynagrodzeń oraz odpraw pieniężnych, w szczególności przepisów dotyczących pułapów wynagrodzeń mających zastosowanie w przypadku instytucji kredytowych, oraz ograniczeń, które mogą wynikać ze statusu podmiotu kontrolowanego przez rząd albo grupy kontrolowanej przez rząd […]. Rząd zobowiązuje się również do zagwarantowania jak najskuteczniejszego wykorzystania środków publicznych w zakresie odpraw pieniężnych i wynagrodzeń, zgodnie z zasadami, które dały impuls do wydania królewskiego dekretu ustawodawczego 24/2012. Państwo to zatem zapewni, by proces restrukturyzacji był bardzo wymagający, tak aby odprawy pieniężne z tytułu zwolnienia nie odbiegały od ustawowego minimum, przy zachowaniu jednakże pewnej elastyczności w celu uniknięcia opóźnień w procesie; państwo to rozważy również w razie konieczności zaproponowanie obniżenia kosztów ogólnych i pracowniczych, jeżeli ewolucja rachunków będzie ujemna. […]” [tłumaczenie nieoficjalne].
84

Mając na uwadze całość powyższych rozważań, na pytania trzecie i czwarte należy udzielić odpowiedzi, że art. 49 TFUE należy interpretować w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zezwolenie na otwarcie stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorstwo lub przez grupę przedsiębiorstw od warunku, z jednej strony, że istnieje minimalna odległość między tą stacją i stacjami tego przedsiębiorstwa lub tej grupy przedsiębiorstw posiadającymi już zezwolenie na prowadzenie takiej działalności oraz, z drugiej strony, że to przedsiębiorstwo lub ta grupa przedsiębiorstw nie posiada – w razie udzielenia takiego zezwolenia – udziału w rynku powyżej 50%, chyba że zostanie wykazane, co jest zadaniem sądu odsyłającego, że warunek ten jest naprawdę odpowiedni dla osiągnięcia celów ochrony konsumentów i bezpieczeństwa ruchu drogowego i nie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tych celów.
60

Co prawda o ile z powodu sumarycznego i uproszczonego charakteru postępowania toczącego się przed sądem odsyłającym doręczenie wyroku nakazowego, takiego wyrok jak sporny w postępowaniu głównym, następuje dopiero po rozstrzygnięciu przez sąd zasadności oskarżenia, o tyle jednak rozstrzygnięcie sądu w wyroku tym ma jedynie charakter tymczasowy i jego doręczenie stanowi dla oskarżonego pierwszą okazję powzięcia wiedzy o zarzucanych mu czynach. Znajduje to potwierdzenie także w fakcie, iż oskarżony jest uprawniony nie do wniesienia środka zaskarżenia do innego sądu, lecz do wniesienia sprzeciwu, co prowadzi do wszczęcia przed tym samym sądem zwyczajnego postępowania kontradyktoryjnego, w ramach którego oskarżony może w pełni korzystać z przysługującego mu prawa do obrony zanim sąd ten ponownie rozstrzygnie kwestię zasadności oskarżenia.
16

W tej sytuacji tribunal de première instance francophone w Brukseli postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy termin »osoba trzecia odpowiedzialna za szkodę« zawarty w art. 85a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej powinien podlegać autonomicznej wykładni w prawie Unii, czy też odsyła on do znaczenia, jakie termin ten posiada w prawie krajowym? 2) W przypadku gdyby terminowi temu należało nadać zakres autonomiczny, to czy powinien być on interpretowany w ten sposób, że obejmuje on każdą osobę, której można przypisać zgon, wypadek lub chorobę, czy też wyłącznie osobę, która może być pociągnięta do odpowiedzialności z powodu swego zawinienia? 3) W przypadku gdyby termin »osoba trzecia odpowiedzialna za szkodę« odsyłał do prawa krajowego, to czy prawo Unii nakłada na sąd krajowy obowiązek uwzględnienia powództwa subrogacyjnego wniesionego przez Unię Europejską, jeżeli jeden z jej urzędników został poszkodowany w wypadku drogowym, w którym uczestniczył pojazd, w odniesieniu do którego odpowiedzialność nie została wykazana, w zakresie, w jakim art. 29bis ustawy z dnia 21 listopada 1989 r. o obowiązkowym ubezpieczeniu od odpowiedzialności w związku z ruchem pojazdów mechanicznych przewiduje automatyczne odszkodowanie na rzecz słabszych uczestników ruchu od ubezpieczycieli, którzy pokrywają odpowiedzialność właściciela, kierującego lub posiadacza pojazdu mechanicznego uczestniczących w wypadku bez konieczności udowodnienia winy tych ostatnich? 4) Czy treść i systematyka przepisów regulaminu pracowniczego oznaczają, że wydatki zrealizowane przez Unię Europejską na podstawie art. 73 i 78 tego regulaminu w ostatecznym rozrachunku obciążają ją samą?”.
1)

Artykuł 4 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG, zmienionej przez rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie przewidziało w prawie krajowym dodatkowe wymogi jakościowe w stosunku do wymogów zawartych w tej dyrektywie w celu sprzedaży oleju napędowego, takie jak sporny w postępowaniu głównym wymóg dotyczący temperatury zapłonu, ponieważ nie chodzi o specyfikację techniczną olejów napędowych dotyczącą ochrony zdrowia i środowiska w rozumieniu wspomnianej dyrektywy
5

Artykuł 27 ust. 1 omawianej dyrektywy stanowi, co następuje: „Państwa członkowskie zwalniają produkty objęte niniejszą dyrektywą z ujednoliconego podatku akcyzowego na warunkach, które zostaną przez nie określone w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania takich zwolnień oraz zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się, omijania lub naruszania tych przepisów: a) gdy produkty te są rozprowadzane w postaci alkoholu całkowicie denaturowanego zgodnie z wymogami każdego państwa członkowskiego, przy czym wymogi takie muszą być należycie podane do wiadomości i zaakceptowane zgodnie z ust. 3 i 4 niniejszego artykułu. […]; b) gdy są one denaturowane zgodnie z wymogami każdego państwa członkowskiego i używane do wytwarzania jakiegokolwiek produktu nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi; […]; d) gdy są one używane do produkcji lekarstw określonych w dyrektywie 65/65/EWG [Rady z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych (Dz.U. L 22, s. 369)]; […]”
20

W tych okolicznościach Sø- og Handelsretten postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) W oparciu o jakie wytyczne należy dokonać rozstrzygnięcia w przedmiocie tego, czy stosowanie przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą opartego o standardowy próg obrotów systemu rabatowego mającego określone w pkt 10–11 odesłania prejudycjalnego cechy charakterystyczne stanowi sprzeczne z art. 82 WE nadużycie pozycji dominującej? Trybunał proszony jest o wyjaśnienie w swej odpowiedzi tego, jakie znaczenie dla tej oceny ma kwestia, czy progi [obrotów], na których opiera się system rabatowy, są określane w taki sposób, że ten system znajduje zastosowanie do większości klientów na rynku. Trybunał proszony jest o wyjaśnienie następnie w swej odpowiedzi tego, czy i jakie znaczenie dla takiej przeprowadzanej na podstawie art. 82 WE oceny mają stosowane przez to zajmujące dominującą pozycję przedsiębiorstwo ceny oraz ponoszone przez nie koszty (znaczenie testu przeprowadzanego w oparciu o kryterium »równie skutecznego konkurenta«). Trybunał proszony jest również o wyjaśnienie tego, jaką rolę odgrywają w tym kontekście cechy charakterystyczne danego rynku, łącznie z kwestią tego, czy te cechy charakterystyczne mogą uzasadniać wykazanie tego skutku w postaci wykluczenia za pomocą badań i analiz innych niż test przeprowadzany w oparciu o kryterium równie skutecznego konkurenta (zob. w tym względzie pkt 24 komunikatu Komisji [zatytułowanego »Wytyczne w sprawie priorytetów, którymi Komisja będzie się kierować przy stosowaniu art. 82 [WE] w odniesieniu do szkodliwych działań o charakterze praktyki wyłączającej, podejmowanych przez przedsiębiorstwa dominujące«] [(Dz.U. 2009, C 45, s. 7)]. 2) Jak prawdopodobny i poważny musi być antykonkurencyjny efekt systemu rabatowego mającego określone w pkt 10–11 odesłania prejudycjalnego cechy charakterystyczne, aby znajdował do niego zastosowanie art. 82 WE? 3) Uwzględniając odpowiedzi udzielone na pytania pierwsze i drugie, jakie szczególne okoliczności muszą zostać wzięte pod uwagę przez sąd krajowy przy ocenie, czy system rabatowy w okolicznościach takich jak opisane we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (cechy charakterystyczne rynku i systemu rabatowego), w konkretnym przypadku wywiera lub jest w stanie wywierać na tym rynku taki [skutek] w postaci wykluczenia [z rynku], że stanowi to nadużycie, do którego ma zastosowanie art. 82 traktatu WE? Czy w związku z powyższym istnieje wymóg, aby taki [skutek] w postaci wykluczenia [z rynku] był znaczący?”.
33

Wykładnia ta zostaje również potwierdzona przez rozporządzenie nr 650/2012, niemające zastosowania ratione temporis w postępowaniu głównym, które zostało przyjęte – zgodnie z jego motywem 9 – by objąć wszystkie cywilnoprawne aspekty dziedziczenia majątku po osobie zmarłej i którego art. 1 ust. 2 lit. b) wyklucza z zakresu stosowania tego rozporządzenia zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych osób fizycznych. Rozporządzenie to reguluje bowiem wyłącznie aspekty związane konkretnie ze zdolnością do dziedziczenia zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. c) owego rozporządzenia oraz zdolność osoby dokonującej rozrządzenia na wypadek śmierci do dokonania takiego rozrządzenia zgodnie z art. 26 ust. 1 lit. a) owego rozporządzenia.
2)

Artykuł 52 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że nawet jeśli zawiera on pewne wymogi w zakresie określania warunków wpisu wykonawców do krajowych wykazów urzędowych i certyfikacji, to nie określa on w sposób wyczerpujący ani warunków wpisu tych wykonawców do krajowych wykazów urzędowych czy też warunków ich dopuszczenia do certyfikacji, ani praw i obowiązków podmiotów publicznych w tym zakresie. W każdym wypadku dyrektywę 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego z jednej strony krajowe organy administracji publicznej uprawnione do oferowania robót budowlanych, produktów lub usług określonych w odnośnym ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia nie mogą zostać wpisane do tych wykazów lub nie mogą korzystać z owej certyfikacji, a z drugiej strony prawo do uczestnictwa w danym przetargu jest zarezerwowane tylko dla wykonawców znajdujących się na wspomnianych wykazach lub dysponujących wspomnianą certyfikacją.
16

Artykuł 15a tejże konwencji stanowi: „1. Z zastrzeżeniem [art.] 15 pensje, pobory i inne analogiczne wynagrodzenia, jakie pracownik przygraniczny otrzymuje z tytułu zatrudnienia, podlegają opodatkowaniu w umawiającym się państwie, w którym ma on miejsce zamieszkania. Tytułem wyrównania umawiające się państwo, w którym wykonywana jest praca, może pobrać podatek od tych wynagrodzeń w drodze potrącenia u źródła. Podatek ten nie może przekraczać 4,5% kwoty wynagrodzenia brutto, jeżeli miejsce zamieszkania potwierdza urzędowe zaświadczenie właściwego organu podatkowego państwa umawiającego się, w którym podatnik jest rezydentem. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania [art.] 4 ust. 4. 2. Pracownikiem przygranicznym w rozumieniu [ust.] 1 jest osoba mająca miejsce zamieszkania w umawiającym się państwie, lecz której miejsce pracy znajduje się w drugim umawiającym się państwie, z którego powraca ona regularnie do miejsca swego zamieszkania. Jeżeli po zakończeniu pracy nie powraca ona regularnie do miejsca swego zamieszkania, traci ona status pracownika przygranicznego, wyłącznie jeżeli w odniesieniu do zatrudnienia w całym roku kalendarzowym nie powraca ona do miejsca swego zamieszkania przez ponad 60 dni roboczych w zależności od wykonywanej działalności. 3. Umawiające się państwo, w którym pracownik przygraniczny ma miejsce zamieszkania, niezależnie od przepisów [art.] 24, uwzględnia podatek pobrany zgodnie z przepisami [ust.] 1 zdanie trzecie w następujący sposób: a. w Republice Federalnej Niemiec podatek jest zaliczany na poczet niemieckiego podatku dochodowego zgodnie z § 36 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym), z wyłączeniem przepisów § 34c tejże ustawy. Podatek jest uwzględniany również przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy; […]”.
38

Sąd odsyłający ma jednak poważne wątpliwości, czy stanowisko to jest prawidłowe. Co się tyczy ograniczenia podstawowej swobody takiej jak swoboda świadczenia usług, sąd ten uważa, że nie można logicznie interpretować art. 3 ust. 1 tej dyrektywy w taki sposób, iż wymaga on, by układy zbiorowe ustalające minimalne wynagrodzenie były powszechnie obowiązujące, włączając wszystkich pracowników danego sektora, bez względu na to, czy są oni zatrudnieni przy realizacji zamówień publicznych czy prywatnych, a zakres przepisów ustawowych określających minimalne wynagrodzenie mógł być ograniczony jedynie do pracowników przydzielonych do realizacji zamówień publicznych.
119

W niniejszej sprawie kontrola proporcjonalności i skuteczności podjętych środków zakłada analizę okoliczności prawnych i faktycznych charakteryzujących sytuację w Finlandii, do dokonania której to analizy sąd odsyłający jest bardziej predestynowany niż Trybunał. W konsekwencji do sądu odsyłającego należy zbadanie, w oparciu o okoliczności prawne i faktyczne, jakimi on dysponuje, czy system uprzednich zezwoleń będący przedmiotem postępowania głównego jest właściwy do zapewnienia ochrony zdrowia i porządku publicznego oraz czy cel ten można skutecznie osiągnąć przynajmniej na równoważnym poziomie za pomocą mniej restrykcyjnych środków (zob. podobnie wyroki: Ahokainen i Leppik, C‑434/04, EU:C:2006:609, pkt 37, 38 i przytoczone tam orzecznictwo; Rosengren i in., C‑170/04, EU:C:2007:313, pkt 55).
13

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 40, s. 269; sprostowanie Dz.U., L 270, s. 486), stanowiło w art. 10 zatytułowanym „Modulacja”: „1. Wszystkie kwoty płatności bezpośrednich przyznawanych w danym roku kalendarzowym rolnikowi w danym państwie członkowskim są zmniejszane w każdym roku do 2012 r. o następujące wielkości procentowe: — 2005: 3%, — 2006: 4%, — 2007: 5%, — 2008: 5%, — 2009: 5%, — 2010: 5%, — 2011: 5%, — 2012: 5%. […]”.
37

Rada twierdzi, że prawodawca Unii może zmienić wykaz pierwszych kolejowych korytarzy towarowych, wykorzystując tę samą procedurę, która została użyta wcześniej, jeżeli uzna to za wskazane bądź konieczne w celu zapewnienia spójności pomiędzy kolejowymi korytarzami towarowymi i korytarzami sieci bazowej. W ramach zmiany wykazu pierwszych kolejowych korytarzy towarowych, w przypisach (+) i (*) w załączniku II do rozporządzenia nr 1316/2013 prawodawca Unii starał się zastosować do tworzenia pierwszych kolejowych korytarzy towarowych procedurę stosowaną do tworzenia kolejnych kolejowych korytarzy towarowych, podporządkowując zmiany pierwszych kolejowych korytarzy towarowych badaniom rynku i przewidując okres przejściowy konieczny do ich ustanowienia.
56

W postępowaniu głównym do sądu krajowego należy zatem zbadanie, czy wynagrodzenie H. Greenfield składało się z większej liczby składników lub czy jego wysokość uległa w okresie ostatniego roku pracy zainteresowanej zmianie w odniesieniu do jednostki czasu pracy, do której wynagrodzenie to się odnosiło, a to w celu ustalenia, czy przewidziana przez prawo krajowe metoda obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop wypoczynkowa jest zgodna z zasadami i kryteriami ustanowionymi przez Trybunał w orzecznictwie i z celem, do którego osiągnięcia dąży art. 7 dyrektywy 2003/88.
19

Celem tak skonstruowanej kontroli jest to, aby jedynie pomoc zgodna z rynkiem wewnętrznym była wprowadzana w życie. Aby zrealizować ten cel, wprowadzenie w życie planu pomocy jest odroczone do czasu rozwiania wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym w drodze decyzji końcowej Komisji (wyrok Deutsche Lufthansa, C‑284/12, EU:C:2013:755, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
6

Konwencja ta nie zawiera definicji pojęcia „dokumentu pozasądowego”. Niemniej sprawozdanie wyjaśniające do przyjętej na podstawie art. K.3 TUE konwencji o doręczaniu w państwach członkowskich Unii Europejskiej sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1997, C 261, s. 26) wskazuje w komentarzu do art. 1 tej konwencji co następuje: „[…] W odniesieniu do dokumentów pozasądowych nie wydaje się możliwe podanie ich precyzyjnej definicji. Uznać można, iż chodzi o dokumenty sporządzone przez urzędnika państwowego, jak akt notarialny czy dokument komornika sądowego, lub dokumenty sporządzone przez organy publiczne państwa członkowskiego lub dokumenty, których charakter i znaczenie uzasadniają doręczenie i podanie do wiadomości ich adresatom w drodze oficjalnego postępowania”.
17

W dniu 29 października 2013 r. C. Pujante Rivera wniósł skargę przeciwko Gestorze i pracowniczemu funduszowi gwarancyjnemu do Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (sądu pracy nr 33 w Barcelonie). Pracownik kwestionuje zasadność zwolnienia go z przyczyn obiektywnych, twierdząc, że Gestora powinna była zastosować procedurę zwolnienia grupowego, zgodnie z art. 51 ET. Zdaniem bowiem C. Pujantego Rivery, gdyby uwzględnić przypadki rozwiązania umów, jakie miały miejsce w okresie 90 dni, które odpowiednio poprzedzały jego zwolnienie i nastąpiły po nim, próg liczbowy przewidziany w art. 51 ust. 1 lit. b) ET został osiągnięty, gdyż poza pięcioma przypadkami dobrowolnego rozwiązania umów wszystkie pozostałe przypadki stanowią zwolnienia lub rozwiązania umów, które mogą być zrównane ze zwolnieniami.