Sprawa C‑282/13

T-Mobile Austria GmbH

przeciwko

Telekom-Control-Kommission

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof)

„Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 5 ust. 6 — Prawo użytkowania częstotliwości radiowych i numerów — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Prawo odwołania się od decyzji krajowego organu regulacyjnego — Pojęcie „przedsiębiorstwa, którego dotyczy decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny” — Artykuł 9b — Przekazanie indywidualnych praw do użytkowania częstotliwości radiowych — Wtórny przydział praw do użytkowania częstotliwości radiowych w następstwie połączenia dwóch przedsiębiorstw”

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 stycznia 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw — Sektor telekomunikacji — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Ramy regulacyjne — Dyrektywa 2002/21 — Prawo odwołania się od decyzji krajowego organu regulacyjnego — Zobowiązania państw członkowskich — Przyznanie prawa do wniesienia skargi przedsiębiorstwom będącym konkurentami adresata decyzji krajowego organu regulacyjnego

(dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2002/20, zmieniona dyrektywą 2009/140, art. 5 ust. 6; 2002/21, zmieniona dyrektywą 2009/140, art. 4 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 9b)

Artykuł 4 ust. 1 i art. 9b dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą 2009/140, oraz art. 5 ust. 6 dyrektywy 2002/20 w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej, zmienionej dyrektywą 2009/140, należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo można uznać za podmiot, którego decyzja krajowego organu regulacyjnego dotyczy w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21, zawsze gdy takie przedsiębiorstwo udostępniające sieć lub świadczące usługi łączności elektronicznej jest konkurentem przedsiębiorstwa albo przedsiębiorstw będących stroną postępowania w sprawie udzielenia zgody na zmianę struktury jego akcjonariatu oraz adresatem decyzji krajowego organu regulacyjnego, a decyzja ta może oddziaływać na pozycję rynkową tego pierwszego przedsiębiorstwa.

W istocie w sytuacji, o której mowa w art. 4 dyrektywy 2002/20, państwa członkowskie są zobowiązane ustanowić możliwość odwołania do organu sądowego w celu ochrony praw użytkowników i przedsiębiorstw wynikających z porządku prawnego Unii. Z powyższego wynika, że wymóg przyznania skutecznej ochrony sądowej, który leży u podstaw wspomnianego art. 4, powinien znaleźć zastosowanie również w stosunku do użytkowników i przedsiębiorstw, którym mogą przysługiwać prawa wynikające z porządku prawnego Unii, w szczególności dyrektyw dotyczących łączności elektronicznej, i których prawa zostały naruszone w wyniku decyzji krajowego organu regulacyjnego. Podobnie art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/21 nakłada na państwa członkowskie obowiązek zagwarantowania, że krajowe organy regulacyjne podejmą wszelkie stosowne środki mające na celu wspieranie konkurencji w dziedzinie świadczenia usług łączności elektronicznej, zapewniając, by nie wystąpiły zakłócenia czy ograniczenia konkurencji w sektorze łączności elektronicznej, oraz usuwając ostatnie bariery rynkowe w zakresie świadczenia tych usług.

(por. pkt 34, 38, 48)