ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 328/19

Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada

(Sprawa T-434/15)

(2015/C 328/19)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran); Hafize Darya Shipping Lines (HDSL) (Teheran); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID) (Teheran); Khazar Sea Shipping Lines (Anzali Free Zone, Iran); Rahbaran Omid Darya Ship Management Co. (Teheran); Irinvestship Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); IRISL Europe GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Taher, solicitor, M. Malek, QC, i R. Blakeley, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie od Rady na rzecz skarżących odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość zostanie ustalona w toku niniejszego postępowania i które powinny być równe co najmniej kwocie 57 1 0 40 504 USD, powiększonej o odsetki, oraz

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzut i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą jedyny zarzut, wskazując, że nałożenie na skarżące środków ograniczających przez Radę UE stanowi wystraczająco istotne naruszenie zobowiązań, z których wynikają prawa skarżących, i w konsekwencji skutkuje to pozaumowną odpowiedzialnością Unii. Naruszenie to stanowi bezpośrednie źródło istotnych szkód materialnych i krzywd wyrządzonych skarżącym, za które należy im się odszkodowanie i zadośćuczynienie.
—

Odrzucając wniosek skarżących na podstawie art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 w sytuacji, w której doszło do naruszenia art. 101 i art. 102 Traktatu na szkodę skarżących – podczas gdy właściwy krajowy organ ochrony konkurencji nie mógł wszcząć postępowania ze względu na upływ przewidzianego w prawie krajowym terminu prekluzyjnego dla wszczęcia postępowania w przedmiocie naruszenia prawa konkurencji, a ponadto skarżący nie dysponowali możliwością skutecznego dochodzenia naprawienia szkody poprzez powództwo wniesione do sądu krajowego – Komisja naruszyła przysługujące skarżącym prawo do skutecznej ochrony prawnej oraz do skutecznego środka prawnego przed sądem.
—

W odniesieniu do decyzji o odmówieniu stronie skarżącej statusu organizacji międzynarodowej w rozumieniu rozporządzenia finansowego 3. Zarzut trzeci oparty na naruszeniu rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 (1) oraz rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (2), a także oczywistym błędzie w ocenie, w zakresie w jakim Komisja uznała, iż strona skarżąca nie spełnia już kryteriów uznania za organizację międzynarodową w rozumieniu wskazanych rozporządzeń. 4. Zarzut czwarty oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia. 5. Zarzut piąty oparty na naruszeniu zasady pewności prawa, w zakresie w jakim Komisja nie wyjaśniła dlaczego uznała, iż strona skarżąca nie spełnia już kryteriów definiujących organizację międzynarodową i nie przedstawiła dalszych wyjaśnień co do istotnej zmiany w przyjętej przez nią wykładni i stosowaniu rozporządzenia finansowego, biorąc pod uwagę, że sytuacja faktyczna i prawna (skarżącej) nie zmieniła się. 6. Zarzut szósty oparty na naruszeniu uzasadnionych oczekiwań, z uwagi na fakt, iż wykluczenie w odniesieniu do strony skarżącej statusu organizacji międzynarodowej zostało dokonane w sposób gwałtowny i bez okresu przejściowego.
3.

Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE z powodu błędnego zakwalifikowania zgłoszonego środka „Contract for Difference” jako pomocy inwestycyjnej – zastosowanie błędnego kryterium oceny W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że zarówno pomoc operacyjna, jak i pomoc inwestycyjna, jak również różnica między dwoma instrumentami, są z punktu widzenia prawa wystarczająco jasno zdefiniowane. Komisja, wysuwając twierdzenie co do ekwiwalentności z pomocą inwestycyjną, tworzy z nadużyciem przysługującego jej uznania nową kategorię i tym samym stosuje nieprawidłowe kryterium oceny.
—

stwierdzenie, że Komisja naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 oraz konwencję z Aarhus, mianowicie: a. art. 1 ust. 1 lit. a), art. 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1), ponieważ nie dokonała wykładni tych przepisów zgodnie z art. 4 ust. 1, 3 i 4 konwencji z Aarhus lub nie zastosowała bezpośrednio art. 4 ust. 1, 3 i 4 konwencji z Aarhus do dostępu do informacji dotyczących środowiska, zważywszy, że art. 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 są niezgodne z art. 4 ust. 1, 3 i 4 konwencji z Aarhus i rozszerzają w sposób niezgodny z prawem na informacje dotyczące środowiska zastosowanie podstaw odmowy udzielenia dostępu, wskazanych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2); b. art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, ponieważ nie dokonała wykładni i nie zastosowała w ścisły sposób podstaw odmowy udzielenia dostępu wskazanych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 lub nie uwzględniła interesu publicznego w ujawnieniu informacji dotyczących środowiska lub nie uwzględniła okoliczności, że omawiane informacje dotyczą emisji do środowiska;
—

zasądzenie od EMA naprawienia szkody poniesionej przez skarżące wskutek utraty możliwości zawarcia szczególnej umowy dotyczącej kierownika projektu (project manager) w związku z żądaniem świadczenia usług nr SC001 (request form for services), którą to szkodę szacują one ex aequo et bono na 8 000 EUR, powiększoną o odsetki liczone od dnia wydania orzeczenia lub w jakiejkolwiek innej kwocie ustalonej przez Sąd oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/36

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Cham/Rada

(Sprawa T-470/15)

(2015/C 337/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Cham Holding (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/34

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Drex Technologies/Rada

(Sprawa T-467/15)

(2015/C 337/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/36

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Bena Properties/Rada

(Sprawa T-469/15)

(2015/C 337/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/37

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada

(Sprawa T-471/15)

(2015/C 337/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/32

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Almashreq Investment Fund/Rada

(Sprawa T-463/15)

(2015/C 337/33)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/34

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Makhlouf/Rada

(Sprawa T-466/15)

(2015/C 337/36)

Język postępowania: francuski

Strony

Skarżący: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa skarżącego;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/33

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Othman/Rada

(Sprawa T-464/15)

(2015/C 337/34)

Język postępowania: francuski

Strony

Skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa skarżącej;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/35

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Souruh/Rada

(Sprawa T-468/15)

(2015/C 337/38)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/33

Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Makhlouf/Rada

(Sprawa T-465/15)

(2015/C 337/35)

Język postępowania: francuski

Strony

Skarżący: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa skarżącego;

— w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

(1) Dz.U. C 290, s. 13.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 337/29

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Systran/Komisja

(Sprawa T-421/15)

(2015/C 337/30)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Systran SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J. Hoss, E. Omes i P. Hoffmann)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-481/13;

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 czerwca 2015 r., wydanej przez Komisję Europejską, a może Unię Europejską;

— obciążenie Komisji Europejskiej i Unii Europejskiej całością kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, w której – w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 kwietnia 2013 r., Komisja/Systran i Systran Luxembourg, C-103/11 P, Zb.Orz., EU:C:2013:245, – Komisja postanowiła o pobraniu odsetek wyrównaczych powiększonych o odsetki za zwłokę od dnia 19 sierpnia 2013 r. od kwoty, jaką Komisja zapłaciła skarżącej tytułem odszkodowania w następstwie wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r., Systran i Systran Luxembourg/Komisja, T-19/07, Zb.Orz., EU:T:2010:526, uchylonego wyrokiem Trybunału.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, co do istoty identyczne jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-481/13, Systran/Komisja (1) lub do nich podobne.

(1) Dz.U. 2013, C 336, s. 27.
8.

Zarzut ósmy dotyczący naruszenia praw proceduralnych skarżącej poprzez stwierdzenie, że zbycie nie stanowi nowej pomocy państwa W tym zakresie podniesiono, że Komisja naruszyła prawa proceduralne skarżącej, względnie przepisy odnoszące się do formy poprzez stwierdzenie, pomimo formalnego zażalenia skarżącej, że zbycie na rzecz nabywcy wartości majątkowych w postępowaniu ofertowym nie należało zakwalifikować jako pomocy państwa. Poprzez to stwierdzenie w sposób dorozumiany odmówiła ona wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego. Poprzez niezgodne z prawem zaniechanie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego Komisja naruszyła prawo skarżącej do przedstawienia stanowiska.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa Unii i nadrzędnych zasad prawa, takich jak zasada dobrej administracji i zasada równego traktowania, ponieważ „Przewodnik w sprawie oceny urzędników dotyczący ogólnych przepisów wykonawczych odnośnie do oceny” nie znajdował analogicznego zastosowania do postępowania w sprawie oceny pracy urzędnika na okresie próbnym do celów powołania.
3.

Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. — W tym zakresie podniesione zostało, że wartość uwzględniona przez Komisję w celu obliczenia progu 10 %, przewidzianego w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 jest bezsprzecznie błędna, w zakresie w jakim wartość ta: — obejmuje cały obrót grupy CCPL, pomimo iż Komisja nie wykazała tzw. parental liability spółki dominującej grupy; — obejmuje cały obrót podmiotu, który nie należał już do grupy CCPL w chwili przyjęcia decyzji; — nie uwzględnia w ogóle żadnych szczególnych okoliczności składających się na obrót przypisany grupie CCPL.
3.

Korekta zastosowana w odniesieniu do roku składania wniosków 2009, roku budżetowego 2011 i 2012 narusza art. 31 ust. rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005, stanowi naruszenie zasady lojalnej współpracy i narusza prawo do obrony Królestwa Hiszpanii w zakresie, w jakim Komisja niesłusznie rozszerzyła korektę finansową na okres po 24 miesiącach poprzedzających wydanie komunikatu, podczas gdy ponadto braki zostały już skorygowane przez Królestwo Hiszpanii.
—

W przedmiocie systemu oceny 1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zasad rozkładu ciężaru dowodu, zakazu orzekania ultra petita i prawa do obrony strony wnoszącej odwołanie. 2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia granic kontroli sądowej. Wnosząca odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej Służby Publicznej kilkakrotnie przekroczył granice swojej kontroli, i zdaje się, że chce narzucić jej przyjęcie określonego systemu oceny. 3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do braku obiektywizmu systemu oceny niewyrażanej liczbowo i naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego. 4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ze względu na to, że poprzez częściowe stwierdzenie nieważności spornej decyzji Sąd do spraw Służby Publicznej uniemożliwił wykonanie zaskarżonego wyroku bez dalszych naruszeń prawa. Wnosząca odwołanie podnosi, że skoro art. 4 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem, należy przeprowadzić ponowne porównanie osiągnięć strony skarżącej z osiągnięciami pozostałych mogących ubiegać się o awans urzędników w jej grupie zaszeregowania, w wykonaniu zaskarżonego wyroku, na podstawie sprawozdań z oceny, które według tego, co orzekł Sąd do spraw Służby Publicznej, nie pozwalają na przeprowadzenie tego porównania na obiektywnych i porównywalnych podstawach.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Komisji Europejskiej do wydania zaskarżonej decyzji — Uregulowania Unii Europejskiej nie zawierają żadnych przepisów uprawniających Komisję do nakładania na państwo członkowskie obowiązku zapłaty kwoty równoważnej kwocie utraconych zasobów własnych Unii Europejskiej, która powstała w następstwie umorzenia długu celnego decyzją innego państwa członkowskiego, które było odpowiedzialne za wyliczenie, pobranie i przekazanie do budżetu UE cła, tytułem tradycyjnych zasobów własnych.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym, art. 41 karty praw podstawowych oraz zasady dobrej administracji — W ramach procedury przeglądu skarżąca została jedynie poinformowana, że Rada podjęła już wobec niej decyzję i że jest ona negatywna. Skarżąca nie miała możliwości wypowiedzieć się w tej kwestii ani skorzystać z prawa do obrony. Zamiast tego wyznaczono jej termin do przedstawienia ewentualnych uwag, które nie tylko nie zostały uwzględnione przed podjęciem tej decyzji, ale co więcej które Rada rozpatrzy dopiero w ramach kolejnej administracyjnej procedury przeglądu wykazu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 371/29

Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. – Litwa/Komisja

(Sprawa T-508/15)

(2015/C 371/32)

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Republika Litwy (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė, M. Palionis i A. Petrauskaitė, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie w jakim decyzji ta odnosi się do Republiki Litwy i dotyczy systemu wcześniejszych emerytur w sektorze produkcji podstawowych produktów rolnych (pozycja budżetu: 6711);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania;

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia prawa Unii Europejskiej:

wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (1) w związku z zasadą proporcjonalności, ponieważ:

1) Nie uwzględniając charakteru naruszenia i szkody finansowej spowodowanej po stronie Unii, Komisja zastosowała korektę ryczałtową, mimo że informacje przedstawione w następstwie przeprowadzonej przez Litwę – w sposób odpowiedni i uzasadniony, kontroli a posteriori wszystkich wniosków umożliwiały precyzyjne określenie rozmiaru szkody finansowej rzeczywiście spowodowanej po stronie Unii. Rząd litewski twierdzi, że kontrole a posteriori przeprowadzone przez władze litewskie stanowią odpowiedni środek w celu określenia rzeczywistej szkody, jaką poniósł budżet, ponieważ: — wybrane kryteria na podstawie, których dokonano kontroli są zgodne z pojęciem produkcji podstawowych produktów rolnych; — Komisja błędnie połączyła pojęcia: produkcja podstawowych produktów rolnych i gospodarstwa niskotowarowe; — Komisja nie uwzględniła celów Litwy oraz środków, które zostały przedstawione w sposób klarowny w dokumentach programu rozwoju obszarów wiejskich.

2) W każdym razie Komisja błędnie zastosowała korektę finansową przekraczającą 5 %, ponieważ jej zastosowanie jest przewidziane wyłącznie w sytuacjach gdy ryzyko straty dla budżetu Unii jest znaczne, podczas gdy przeprowadzone kontrole i informacje przedstawione przez Litwę wykazały, że mogło zaistnieć wyłącznie niewielkie ryzyko finansowe dla budżetu Unii.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347. S. 549).
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 i 6 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, ponieważ choć SSP przyznał, że właściwy organ powołujący nie ma uprawnień w zakresie wymierzenia zainteresowanemu urzędnikowi kary w postaci bezpośredniego ustalenia „zaszeregowania” do określonej grupy, lecz ma wyłącznie prawo obniżyć mu grupę zaszeregowania, to jednak nie wyciągnął z tego odpowiednich konsekwencji.
1.

Zarzut pierwszy, związany z opiniami lekarskimi sporządzonymi w ramach postępowania dyscyplinarnego, dotyczący błędów co do prawa wynikających z naruszenia (i) zasad dotyczących ciężaru dowodu, (ii) załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), (iii) art. 59 regulaminu pracowniczego oraz (iv) uprawnień Sądu do spraw Służby Publicznej (zwanego dalej „SSP”).
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r., skierowanej do pełnomocników skarżącej i dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB oraz w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012, w zakresie, w jakim ta decyzja stanowi odmowę wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;