ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 147/20

Odwołanie wniesione w dniu 25 lutego 2013 r. przez Giorgia Lebedefa od postanowienia wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-109/11 Lebedef przeciwko Komisji

(Sprawa T-117/13 P)

2013/C 147/36

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

— uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie F-109/11 Lebedef przeciwko Komisji, której przedmiotem było żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny wnoszącego odwołanie za okres 1.1.2009-31.12.2009, a konkretnie części sprawozdania sporządzonej przez EUROSTAT za ten sam okres;

— uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

— ewentualnie odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

— orzeczenie w przedmiocie kosztów i obciążenie nimi Komisji Unii Europejskiej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów, z których pierwszy, drugi, trzeci i szósty brzmią zasadniczo identycznie lub podobnie jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-116/13 P Lebedef przeciwko Komisji.

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej zdaniem wnoszącego odwołanie uznał, iż sprawozdanie obejmujące działalność wnoszącego odwołanie w strukturach związku zawodowego (sprawozdanie OSP) powinno stanowić jedynie dokument załączony do sprawozdania dotyczącego służby pełnionej przez wnoszącego odwołanie w strukturach Urzędu Statystycznego Unii Europejskiej (Eurostat) (odnośnie do pkt 68-70 zaskarżonego postanowienia).

Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej zdaniem wnoszącego odwołanie stwierdził, iż wnoszący odwołanie zamierzał zaskarżyć sprawozdania z oceny sprzed 2009 r. oraz decyzję Komisji w sprawie nieprzyznania mu awansu (odnośnie do pkt 74 i 75 zaskarżonego postanowienia).
3)

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie przyjął za punkt wyjścia względy dotyczące w szczególności upoważnienia oceniających do oceny wnoszącego odwołanie jedynie na podstawie jego pracy wykonywanej na rzecz zatrudniającej go jednostki organizacyjnej oraz tego, że wnoszący odwołanie powoływał się na przysługujące mu zwolnienie z pełnienia obowiązków służbowych w połowie wymiaru czasu pracy do celów działalności związkowej, aby uzasadnić, iż nie pracował on na rzecz zatrudniającej go jednostki organizacyjnej (odnośnie do pkt 59 i 60 zaskarżonego postanowienia).
1)

Zarzut pierwszy dotyczący podnoszonego naruszenia art. 11 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także zastosowania z naruszeniem prawa art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (2). Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji Parlament niesłusznie ogranicza wolność przekazywania i otrzymywania informacji wynikającą z art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i prawo dostępu do urzędowych dokumentów wynikające z art. 42 karty poprzez błędne zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w zakresie w jakim: — po pierwsze, Parlament błędnie uznał, iż skarżący nie podał wiarygodnych powodów uzasadniających konieczność przekazania danych osobowych zawartych w żądanych dokumentach; — po drugie, Parlament błędnie ocenił, iż informacje o przynależności do dodatkowego systemu ubezpieczeń emerytalnych należą do sfery prywatnej danych członków PE; — po trzecie, Parlament naruszył prawo uznając, iż uzasadniony interes danych członków PE przeważa nad koniecznością przekazania przedmiotowych informacji.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i naruszenia obowiązku uzasadnienia, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że decyzja odmawiająca zainteresowanemu przyznania awansu mogła być uzasadniona na etapie odpowiedzi na zażalenie, podczas gdy uzasadnienie powinno było już być dołączone do decyzji o nieprzyznaniu awansu, gdyż decyzja ta została wydana na mocy art. 266 TFUE w wykonaniu wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie F-53/08 Bouillez i in. przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, a nie na mocy art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/23

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Othman przeciwko Radzie

(Sprawa T-109/13)

2013/C 129/46

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi wniesionej przez skarżącą za dopuszczalną i zasadną;

— w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie lub podobne do nich (1).

(1) Dz.U. 2011, C 290, s. 13.
2)

Zarzut drugi, dotyczący nieprawdziwości ustaleń faktycznych w zakresie egzaminów pisemnych, powodującej naruszenie przez Sąd do spraw Służby Publicznej zasady równego traktowania i przeinaczenie dowodów. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd popełnił błąd stwierdzając, że nie zostało wykazane ani nawet podniesione, iż pytania na egzaminie pisemnym były identyczne dla wszystkich kandydatów, skoro pozwana potwierdziła to w odpowiedzi na skargę. Takie nieprawidłowe ustalenia wpłynęły na wnioski co do prawa, do których doszedł Sąd, ponieważ zasada równego traktowania wymaga, by egzaminy pisemne odbywały się w tym samym czasie dla wszystkich kandydatów, a nie w różnych dniach, jak to miało miejsce w postępowaniu w sprawie naboru, w którym brała udział wnosząca odwołanie. Co więcej, sąd pierwszej instancji oddalił zarzut wnoszącej odwołanie dotyczący braku anonimowości prac z egzaminów pisemnych, w oparciu jedynie o twierdzenie FRA, które ona zakwestionowała.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/21

Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Synergy Hellas przeciwko Komisji

(Sprawa T-106/13)

2013/C 141/38

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (Αteny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Angelopoulos i Κ. Damis).

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, że wykluczenie spółki przez Komisję Europejską z uczestnictwa w programie ΑRTreat stanowi naruszenie obowiązków umownych Komisji Europejskiej w świetle zasad proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 343 828,88 EUR tytułem płatności należnych jej od niej za wykonanie umowy ΑRTreat wraz z odsetkami od dnia wniesienia niniejszej skargi,

— zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 89 933,16 EUR tytułem odszkodowania za szkodę majątkową i za szkodę dla reputacji zawodowej, które skarżąca poniosła z powodu nadużycia władzy i naruszenia tajemnicy zawodowej oraz odsetek wyrównawczych od dnia 14 czerwca 2012 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie i odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do całkowitego uregulowania i

— obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca przedstawia dwa żądania.

Po pierwsze żądanie stwierdzenia odpowiedzialności Komisji z tytułu umowy FP7 224297 o wykonanie umowy „Multi-level patient — specific artery and artherogenesis model for outcome prediction, decision support treatment, and vitual hand-on training (ARTreat)” na podstawie art. 272 TFUE. W szczególności skarżąca twierdzi, że chociaż wykonała w pełni i prawidłowo swe obowiązki umowne Komisja zawiesiła płatność na jej rzecz nie mając do tego prawa i z naruszeniem wspomnianej umowy oraz zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności.

Po drugie żądanie stwierdzenia odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE. W szczególności skarżąca twierdzi, iż Komisja naruszyła jej reputację zawodową przez swe bezprawne zachowanie.
—

W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi naruszenie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) i uprawnień proceduralnych SEA Handling, oraz uchybienia w zakresie dochodzenia dotyczące badanego okresu, ze względu na brak wstępnego badania i oceny w odniesieniu do lat 2006 — 2010.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 147/23

Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Petro Suisse Intertrade przeciwko Radzie

(Sprawa T-156/13)

2013/C 147/41

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Petro Suisse Intertrade Co. SA (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, N. Pilkington i D. Sellers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim zakwestionowane akty obejmują stronę skarżącą; oraz

— obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca podnosi sześć zarzutów dotyczących naruszenia istotnego wymogu proceduralnego oraz naruszenia traktatów i zasad prawa dotyczących ich stosowania: naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, naruszenia obowiązku odpowiedniego zawiadomienia, niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia podstawowego prawa własności.

Strona skarżąca uważa, że Rada nie wysłuchała strony skarżącej i że żadne przeciwne argumenty nie uzasadniłyby tego. Ponadto Rada nie wskazała właściwie strony skarżącej jako adresata decyzji i rozporządzenia oraz nie wskazała także właściwie strony skarżącej w zawiadomieniu, a w każdym razie akty te nie zawierały wystarczającego uzasadnienia. Żądania strony skarżącej dotyczące potwierdzenia wskazania, rozwinięcia uzasadnienia i udostępnienia dokumentów pozostały bez odpowiedzi oprócz krótkiego pisma potwierdzającego odbiór. Wskutek tych pominięć Rada naruszyła prawo do obrony przysługujące stronie skarżącej, której odmówiono możliwości skutecznego ustosunkowania się do ustaleń Rady, jako że ustalenia te nie zostały stronie skarżącej ujawnione. Wbrew twierdzeniu Rady strona skarżąca nie jest firmą przykrywką kontrolowaną przez National Iranian Oil Company (NIOC), a w każdym razie Rada nie wykazała, by to kontrolowanie strony skarżącej przez NIOC pociągało za sobą korzyść gospodarczą dla państwa irańskiego, która byłaby sprzeczna z celem zakwestionowanych decyzji i rozporządzenia. Wreszcie, ograniczając możliwość zawierania przez stronę skarżącą umów, Rada naruszyła podstawowe prawo własności poprzez przyjęcie środków, których proporcjonalności nie można wykazać.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona skarżąca nie wspomaga wskazanych podmiotów w naruszaniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących Iranu i nie zapewnia wsparcia finansowego rządowi Iranu. Strona skarżąca nie jest także wykorzystywana do przekazywania płatności związanych z ropą naftową. Tym samym materialne kryteria wskazania na podstawie zakwestionowanych załączników do decyzji 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. i do rozporządzenia nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. nie są spełnione w odniesieniu do strony skarżącej lub Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy określaniu, czy kryteria te zostały spełnione. Rada nie zastosowała także prawidłowego schematu badania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 123/23

Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Jinko Solar i in. przeciwko Parlamentowi i in.

(Sprawa T-142/13)

2013/C 123/39

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jinko Solar Co. Ltd (Shangrao, Chiny); Zhejiang Jinko Solar Co. Ltd (Haining City, Chiny); Jiangxi Jinko Photovoltaic Materials Co. Ltd (Shangrao); Jinko Solar Import and Export Co. Ltd (Shangrao, Chiny); and Zhejiang Jinko Trading Co. Ltd (Haining City) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos and J. Cornelis, lawyers)

Strona pozwana: Parlament Europejski, Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2012 L 334, s. 1), w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżących;

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 stycznia 2013 r., którą odmówiono rozpatrzenia wniosku skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych; i

— Obciążenie pozwanych kosztami poniesionymi przez skarżące.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut twierdząc, że rozporządzenia (UE) nr 1168/2012 zastosowane do skarżących w decyzji z dnia 3 stycznia 2013 r. oraz decyzja z dnia 3 stycznia 2013 r. o nierozpatrywaniu przez Komisję wniosku skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych, naruszają uzasadnione oczekiwania skarżących i są stosowane z mocą wsteczną na szkodę skarżących bez ważnego uzasadnienia. W związku z tym rozporządzenie (UE) nr 1168/2012 zastosowane przez Komisję do skarżących w decyzji z dnia 3 stycznia 2013 r. i decyzja z dnia 3 stycznia 2013 r. w sposób oczywisty naruszają podstawowe zasady pewności prawa i dobrej wiary.
—

Skarżąca podnosi, że ograniczenie do trzech języków Komisja uzasadniła wymogiem, aby nowi pracownicy od razu byli w stanie porozumiewać się w ramach instytucji. Uzasadnienie to przeinacza stan faktyczny, ponieważ nie jest tak, ze te trzy języki są najczęściej używane w różnych grupach językowych w ramach instytucji. Jest ono też nieproporcjonalne w stosunku do ograniczenia prawa podstawowego, jakim jest prawo do niedyskryminacji ze względów językowych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 123/22

Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Pro-Aqua International przeciwko OHIM — Rexair (WET DUST CAN’T FLY)

(Sprawa T-133/13)

2013/C 123/37

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pro-Aqua International GmbH (Ansbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Raible)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rexair LLC (Troy, Stany Zjednoczone)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 grudnia 2012 r. (w sprawie R 211/2012-2);

— obciążenie OHIM kosztami, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniach przed OHIM i Izbą Odwoławczą OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „WET DUST CAN’T FLY” dla towarów i usług z klas 3, 7 i 37 (rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6 668 073)

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Rexair LLC

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawach określonych w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 141/22

Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Alpiq RomIndustries i Alpiq RomEnergie przeciwko Komisji

(Sprawa T-129/13)

2013/C 141/40

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Alpiq RomIndustries Srl (Bukareszt, Rumunia) i Alpiq RomEnergie Srl (Bukareszt) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie, na podstawie art. 264 TFUE, nieważności decyzji Komisji C(2012) 2542 wersja ostateczna z dnia 25 kwietnia 2012 r. (SA.33451, 2012/C, ex 2012/NN) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy strony skarżącej;

— na podstawie art. 87 §2 regulaminu postępowania przed Sądem, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo zarzut braku właściwości Komisji. Według strony skarżącej domniemana pomoc nie jest objęta czasowym zakresem zastosowania art. 107 i 108 TFUE. Zgodnie z załącznikiem piątym do traktatu akcesyjnego Rumunii Komisja jest uprawniona do badania środków pomocowych wprowadzonych przed datą przystąpienia Rumunii do UE jedynie w sytuacji, gdy środki te były stosowane także po dacie przystąpienia. Strona skarżąca podnosi w tym względzie między innymi, że zobowiązania spółki Hidroelectrica względem rzekomych beneficjentów pomocy były określone w zawartych jeszcze przed datą przystąpienia umowach dostawy energii elektrycznej w sposób tak jednoznaczny, że późniejsze rozszerzenie obowiązku świadczenia usług przez spółkę Hidroelectrica, które mogło doprowadzić do powstania dodatkowych korzyści, należy wykluczyć.
1)

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że decyzja ta narusza art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE oraz wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Strona skarżąca twierdzi, że rozstrzygniecie zawarte w decyzji jest błędne pod względem prawnym, gdyż jeden lub więcej (kumulatywnych) warunków określonych we wskazanych wyżej wytycznych nie zostało spełnionych, lub, w każdym razie, Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób, że każdy z tych warunków został spełniony. Argumenty przedstawione w uzasadnieniu tego zarzutu dotyczą braku wypełnienia i) obowiązku oceny jednego lub większej liczby warunków określonych we wskazanych wytycznych na dzień wydania decyzji; ii) warunku „pierwszy i ostatni raz”; iii) warunku, że pomoc na restrukturyzację nie może służyć sztucznemu utrzymywaniu przedsiębiorstw przy życiu; iv) warunków dotyczących oceny poprzedniej niezgodnej z prawem pomocy; v) warunku, że beneficjent pomocy musi być przedsiębiorstwem zagrożonym; vi) warunku, że beneficjent pomocy nie powinien być nowo utworzonym przedsiębiorstwem; vii) warunku, że plan restrukturyzacji musi przywracać długoterminową rentowność beneficjenta; viii) warunku wprowadzenia środków wyrównawczych w celu uniknięcia nieuzasadnionych zakłóceń wynikających z udzielenia pomocy na restrukturyzację; oraz ix) warunku, że pomoc musi być ograniczona do minimum i że grupa kapitałowa musi wnieść rzeczywisty wkład (nieobjęty pomocą).
—

W art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa Rada wskazuje, że podejście, jakie należy stosować przy podejmowaniu środków mających na celu ochronę i zrównoważone utrzymanie żywych zasobów, powinno cechować się ostrożnością, podobnie jak wskazuje na to art. 6 Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi (Nowy Jork 1995; Dz.U. L 189 z dnia 3 lipca 1998 r., s. 14), do którego UE i, co za tym idzie, jej państwa członkowskie, przystąpiły w dniu 19 grudnia 2003 r., a które weszło wobec nich w życie w dniu 18 stycznia 2004 r. Zdaniem skarżących, ze względu na to, że w zaskarżonym rozporządzeniu nie wprowadzono rozróżnienia pomiędzy sektorem północnym i południowym zasobów błękitka, dokonane za jego pomocą zarządzanie zasobami tej ryby w Atlantyku Północno-Zachodnim pociąga za sobą tak drastyczne i dyskryminujące ograniczenie połowów w sektorze południowym, że skutkuje on „ryzykiem”, które wymagałoby zastosowania zasady ostrożności.
—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego oraz przekazanie sprawy OHIM do ponownego rozpatrzenia i celem wydania nowej decyzji, ponieważ wcześniejsze znaki towarowe skarżącej powinny zostać uznane za wcześniejsze znaki towarowe w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, a w związku z tym sprzeciw skarżącej oparty na prawdopodobieństwie wprowadzenia w błąd powinien zostać badany co do istoty;
—

posiłkowo, po dokonaniu oceny istnienia konkretnych okoliczności wyjątkowych, które doprowadziły do powstania u strony skarżącej uzasadnionych oczekiwań co do tego, że podwyższenia kapitału nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE, stwierdzenie nieważności art. 3, 4 i 5 decyzji, w których nałożono na Włochy obowiązek odzyskania pomocy;
—

Skarżący twierdzą w ramach tego zarzutu, że Komisja niesłusznie stwierdziła, że sporna pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, gdyż nie występują przesłanki art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Skarżący twierdzą, że pomoc nie służy celowi wspólnego interesu. W tym kontekście podnoszą m.in., że wykazuje się to tylko poprzez niewydolność rynku, czego w tej sprawie brak. Skarżący twierdzą ponadto, że brak jest zgodności w rozumieniu art. 106 ust. 2 TFUE. Ponadto ich zdaniem pomoc nie nadaje się do usunięcia rzekomego problemu efektywności rynku. Poza tym pomoc nie ma skutku pobudzającego. Komisja jedynie domniemywa skutku pobudzającego. Do tego pomoc jest nieproporcjonalna. Komisja domniemywa jedynie, że władze krajowe gwarantują proporcjonalność poszczególnej pomocy, i opiera swoje domniemanie błędnie na statusie użyteczności publicznej zainteresowanego stowarzyszenia. Skarżący kwestionują ponadto nieprawidłowe rozważenie interesów przez Komisję. Komisja nie porównała negatywnych i pozytywnych skutków pomocy. W końcu w tym kontekście podnosi się, że pomoc na funkcjonowanie (a przyznana pomoc stanowi przede wszystkim pomoc na funkcjonowanie) w razie wątpliwości jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.