ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie, że ograniczając zakres zwolnienia z podatku VAT – przewidzianego dla usług świadczonych przez niezależne grupy osób, których działalność jest zwolniona z VAT lub w związku z którą nie są one uznawane za podatników, w celach świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności, gdy grupy te ograniczają się do żądania od swoich członków całkowitego zwrotu przypadającej im części we wspólnie poniesionych wydatkach – do grup, których członkowie wykonują ściśle określoną liczbę zawodów, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy VAT (1);
1)

Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcia „głównego przedmiotu umowy” i „relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług” obejmują warunek wprowadzony do zawartej między sprzedawcą lub dostawcą a konsumentem umowy kredytu denominowanego w walucie obcej i który nie był przedmiotem indywidualnych negocjacji, na podstawie którego to warunku w celu zwrotu rat kredytu dłużnik jest zobowiązany do ponoszenia wyłącznie „ryzyka walutowego”, a mianowicie potencjalnego niekorzystnego skutku polegającego na spowodowanym wahaniami kursów wymiany walut zwiększeniu kwoty comiesięcznego zobowiązania do zapłaty, które powinien ponosić w następstwie zawarcia umowy kredytu i spłaty kwot zapłaconych na podstawie umowy kredytu w walucie innej niż rumuńska waluta krajowa?
a)

Czy ma to zastosowanie również wtedy, gdy ani zbywający, ani przejmujący nie są stroną układu zbiorowego ani nie należą do takiej strony, tzn. jeżeli uregulowania układu zbiorowego już przed przejęciem przedsiębiorstwa lub zakładu nie stosowałyby się do stosunku pracy ze zbywającym, gdyby nie zawarto w umowie o pracę porozumienia na zasadzie autonomii woli dotyczącego klauzuli odsyłającej?
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w odniesieniu do takiego znaku towarowego powinna zostać stwierdzona jego nieważność zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. g) lub jego wygaśnięcie na podstawie odpowiedniego zastosowania art. 73 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego grudnia 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jeżeli właściciel znaku towarowego nie gwarantuje poprzez regularne kontrole jakości u swoich licencjobiorców spełnienia oczekiwań co do jakości, które opinia publiczna wiąże z rzeczonym znakiem jakości?
2)

Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej udzieli na to pytanie odpowiedzi twierdzącej, to jakie wymogi jakościowe powinien spełniać „nadrzędny wzgląd interesu ogólnego” w odniesieniu do celu polegającego na skutecznym zarządzaniu przepływami migracyjnymi?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 270/13

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 26 marca 2015 r. w sprawie T-581/13, Royal County of Berkshire Polo Club/OHIM, wniesione w dniu 4 czerwca 2015 r. przez Royal County of Berkshire Polo Club Ltd

(Sprawa C-278/15 P)

(2016/C 270/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Royal County of Berkshire Polo Club Ltd (przedstawiciel: J. Maitland-Walker, solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.
3)

Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem Unii lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym przez jednostki inne niż ta, do której budżetu opłata zostaje uiszczona?
2)

W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze – czy postanowienia art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, aby w celu przeciwdziałania uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu płacenia podatków ustawodawca krajowy uzależniał korzystanie ze wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie do połączeń i podobnych operacji od procedury uprzedniego zatwierdzenia jedynie w stosunku do wkładów wniesionych do zagranicznych osób prawnych, z wyłączeniem wkładów wniesionych do osób prawnych prawa krajowego?
—

orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz
2)

w świetle wyjaśnień dotyczących karty praw podstawowych (Dz.U. 2007 C 303/02), zgodnie z którymi prawnie nałożone ograniczenia praw przewidzianych w art. 6 karty nie mogą wykraczać poza ramy dozwolone przez europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w treści art. 5 ust. 1 lit. f) i przy uwzględnieniu wykładni tego ostatniego postanowienia dokonanej przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, w szczególności w wyroku z dnia 22 września 2015 r., Nabil i in. przeciwko Węgrom, 62116/12, zgodnie z którą zatrzymanie osoby występującej z wnioskiem o udzielenie azylu jest sprzeczne z wyżej wymienionym postanowieniem EKPC, o ile zatrzymanie to nie zostało nakazane do celów wydalenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 5 stycznia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Paoli Tonachella

(Sprawa C-8/16)

(2016/C 090/14)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Frosinone

Strony w postępowaniu głównym

Paola Tonachella

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uzupełnione w szczególności w świetle zasad zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości [C-72/10] z dnia 16 lutego 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu przewidującemu obowiązek nieodpłatnego zbycia prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątku stanowiących przedmiot prawa własności, wchodzących w skład sieci służącej do zarządzania punktami przyjmowania zakładów wzajemnych, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, lub na skutek decyzji o wygaśnięciu lub cofnięciu koncesji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 stycznia 2016 r. – Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL/Administration des douanes et droits indirects

(Sprawa C-17/16)

(2016/C 090/15)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL

Strona pozwana: Administration des douanes et droits indirects

Pytania prejudycjalne

Czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 z dnia 26 października 2005 r. (1) i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego przebywający w strefie tranzytu międzynarodowego lotniska nie podlega obowiązkowi złożenia deklaracji wynikającego z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 z dnia 26 października 2005 r., czy też – przeciwnie – w ten sposób, ze obywatel ów podlega temu obowiązkowi w związku z tym, że przekroczył on granicę zewnętrzną Wspólnoty na przejściu granicznym w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r.?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (Dz.U. L 309, s. 9).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1).
1)

Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w świetle art. 38 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) w ten sposób, iż jest sprzeczna z nimi wykładnia orzecznicza przepisu ustawowego prawa krajowego państwa członkowskiego, takiego jak art. 1535 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, która ogranicza jego zastosowanie do etapu postępowania rozpoznawczego, to jest do chwili wydania wyroku, uniemożliwiając jego zastosowanie do etapu postępowania egzekucyjnego, jeżeli został wydany wyrok lub upłynął termin na zakwestionowanie roszczenia, a wierzytelność nie została jeszcze zaspokojona w całości?
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/489/UE (1) z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/10) (ex NN 36/10, ex CP 163/09)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 118/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko J.S.R.

(Sprawa C-2/16)

(2016/C 118/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Stuttgart

Strona w postępowaniu głównym

J.S.R.

Pytania prejudycjalne

Czy umieszczenie Liberation Tigers of Tamil Eelam („LTTE”) w wykazie zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1) w odniesieniu do okresu od 23 lipca 2007 r. do 11 maja 2009 r., w szczególności na podstawie decyzji Rady:

— z dnia 29 maja 2006 r. (2006/379/WE) (2),

— z dnia 28 czerwca 2007 r. (2007/445/WE) (3),

— z dnia 20 grudnia 2007 r. (2007/868/WE) (4),

— z dnia 15 lipca 2008 r. (2008/583/WE) (5) oraz

— z dnia 26 stycznia 2009 r. (2009/62/WE) (6), jest nieważne?

(1) Dz.U. L 344, s. 70.

(2) Decyzja Rady z dnia 29 maja 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2005/930/WE (Dz.U. L 144, s. 21).

(3) Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, s. 58).

(4) Decyzja Rady z dnia 20 grudnia 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/445/WE (Dz.U. L 340, s. 100), ze sprostowaniem.

(5) Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2008 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/868/WE (Dz.U. L 188, s. 21).

(6) Decyzja Rady z dnia 26 stycznia 2009 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2008/583/WE (Dz.U. L 23, s. 25).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 111/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 8 stycznia 2016 r. – Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde/Rīgas pašvaldības SIA „Rīgas satiksme”

(Sprawa C-13/16)

(2016/C 111/13)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Augstākā tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Valsts policijas Rīgas reģiona pārvaldes Kārtības policijas pārvalde

Druga strona postępowania: Rīgas pašvaldības SIA „Rīgas satiksme”

Pytania prejudycjalne

Czy zwrot „przetwarzanie danych jest konieczne dla potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów […] osoby trzeciej, lub osobom [osób trzecich], którym dane są ujawniane”, ujęty w art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1), należy interpretować w ten sposób, że policja państwowa ma obowiązek ujawnić Rīgas satiksme żądane przez to przedsiębiorstwo dane osobowe, które są konieczne do wniesienia powództwa na drodze cywilnej? Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ okoliczność, że – jak wynika z akt sprawy – pasażer taksówki, którego dane stara się uzyskać Rīgas satiksme, był małoletni w chwili wypadku?

(1) Dz.U. L 281, s. 31.
2)

Czy z art. [14] ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersji przeredagowanej) oraz z art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, interpretowanych w związku z art. 30, art. 47 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, wynika, że dopuszczają one określony w art. 157 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej krajowy środek, taki jak art. 21 Zakon za zasztita ot diskriminacija rozpatrywany w związku z art. 106 ust. 1 pkt 2 Zakon za dyrżawnija służiteł, w których to przepisach na wskazany w pytaniu pierwszym wypadek zwolnienia z sektora publicznego osoby zatrudnionej w ramach stosunku służbowego (ze względu na redukcję etatów poprzez zmniejszenie liczby jednakowych stanowisk zajmowanych zarówno przez mężczyzn, jak i przez kobiety) wyraźnie nie określono związanego z uprawnieniem do dokonania zwolnienia obowiązku doboru i wskazania kryteriów – co zgodnie z orzecznictwem administracyjnym i sądowym jest dopuszczalne wyłącznie, gdy właściwy do dokonania zwolnienia organ według własnej oceny zatwierdzi procedurę i kryteria zwolnienia – a w odróżnieniu od powyższego na wypadek podobnej sytuacji zwolnienia z sektora publicznego osoby zatrudnionej w ramach stosunku pracy normatywnie określono związany z uprawnieniem do dokonania zwolnienia przez wspomniany organ obowiązek doboru i wskazania kryteriów, według jakich dokonywane jest zwolnienie?
1)

Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że metoda określona we wspomnianym artykule ma także zastosowanie w sytuacji, gdy przywóz towarów i ich dopuszczenie do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty są skutkiem tego, że w toku procedury tranzytu towary te zostały usunięte spod dozoru celnego, przy czym podlegały one należnościom przywozowym i nie zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ale w celu wywozu ze Wspólnoty?
1.

Czy obowiązek działania przez importera w dobrej wierze, zapisany w art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1), należy definiować w ten sposób, że: a) obejmuje on obowiązek sprawdzenia przez importera, w jakich okolicznościach wystawiono otrzymane przez eksportera świadectwo „A” (świadectwa części składowych towaru, rola eksportera w wytworzeniu towaru itd.)? b) importer działa w złej wierze przez sam fakt, że eksporter działał w złej wierze (na przykład jeżeli eksporter nie wyjawi prawdziwego pochodzenia kosztów, wartości części składowych towaru itp. organom celnym państwa wywozu)? c) obowiązek działania w dobrej wierze nie jest spełniony przez sam fakt, że eksporter przedstawił nieprawidłowe informacje organom celnym państwa wywozu, nawet jeżeli same te organy celne popełniły błędy przy wystawianiu świadectwa?
2)

Czy wykładni art. 148 lit. d) dyrektywy VAT 2006/112/WE z uwzględnieniem pkt 24 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-181/04–C-183/04 Elmeka, zgodnie z którym zakres zastosowania zwolnienia przewidzianego w tym przepisie nie może zostać rozszerzony na usługi świadczone na wcześniejszym etapie obrotu, należy dokonywać w taki sposób, że ma ono także zastosowanie do rozpatrywanej tu usługi, w przypadku której usługa wykonana na pierwszym etapie obrotu przez podwykonawcę A Oy obejmuje usługę odnoszącą się fizycznie bezpośrednio do ładunku, z tytułu której A Oy przekazuje dalej fakturę do przedsiębiorstwa spedycyjnego lub transportowego?
1.

a) Czy pojęcie „informacji poufnych” w rozumieniu art. 54 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2004/39/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG i tym samym tajemnicy zawodowej zgodnie z art. 54 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/39/WE obejmuje niezależnie od dalszych przesłanek wszystkie informacje dotyczące przedsiębiorstwa, które nadzorowane przedsiębiorstwo przekazało organowi nadzoru? b) Czy „tajemnica ostrożnościowa” obejmuje jako część tajemnicy zawodowej w rozumieniu art. 54 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/39/WE niezależnie od dalszych przesłanek wszystkie wypowiedzi zawarte w aktach organu nadzoru włącznie z korespondencją z innymi organami? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania a) lub b): c) Czy postanowienie dotyczące tajemnicy zawodowej w art. 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE należy interpretować w ten sposób, że przy kwalifikowaniu informacji jako poufnej aa) decydujące jest to, czy informacje z samej swej natury są objęte tajemnicą zawodową lub dostęp do tych informacji mógłby konkretnie i rzeczywiście naruszyć interes w utrzymywaniu ich poufności, lub bb) należy uwzględnić pozostałe okoliczności, w razie wystąpienia których informacje są objęte tajemnicą zawodową, lub cc) organ nadzoru może powoływać się na domniemanie wzruszalne w odniesieniu do zawartych w aktach organu nadzoru informacji dotyczących nadzorowanego przedsiębiorstwa i odnoszących się do nich dokumentów organu nadzorującego, że w tym zakresie są one objęte tajemnicą handlową i ostrożnościową?
2)

Czy – również w świetle art. 47 akapit 2 i 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3) – zgodne jest z art. 267 akapit 3 TFUE jest to, że sąd krajowy, który zgodnie z tym postanowieniem traktatu zobowiązany jest skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne, odrzuca złożony w tym celu wniosek jedynie z tego względu, że został on złożony w piśmie, które wedle stosowanego prawa procesowego nie może zostać uwzględnione w związku ze zbyt późnym złożeniem?
1)

Czy, w odniesieniu do umowy kredytu zawartej pomiędzy przedsiębiorcą i konsumentem zawierającej wcześniej ustaloną klauzulę, która nie była przedmiotem indywidualnych negocjacji dotyczącą ograniczenia spadku zwykłej, umownej stawki odsetek (klauzula dolnego progu), która została włączona do umowy w sposób nie do końca jasny i zrozumiały dla konsumenta tak, iż sąd uznaje ją za nieuczciwą, jest zgodna z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich taka wykładnia pojęcia „nie będą wiążące”, zgodnie z którą stwierdzenie nieuczciwego charakteru takiej klauzuli przez sąd może wiązać się z tym, że świadczenia spełnione w przeszłości przez konsumenta na rzecz przedsiębiorcy w wyniku zastosowania tej klauzuli nie zostaną mu zwrócone?
2)

Czy art. 67 ust. 2 TFUE, a także art. 20 i 21 rozporządzenia nr 562/2006 ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) czy też inne przepisy unijne należy interpretować w taki sposób, że sprzeczny jest z nimi taki przepis krajowy, który, w sytuacji, gdy nie doszło do przewidzianego w art. 23 i nast. kodeksu granicznego Schengen tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, przyznaje organom policyjnym danego kraju – w celu zapobiegania nielegalnemu wjazdowi na terytorium tego państwa i udaremniania go – uprawnienie do dokonywania w pociągach i na urządzeniach kolei tego kraju krótkoterminowych zatrzymań i przesłuchań, domagania się przedstawienia dokumentów poświadczających tożsamość czy też upoważniających do przekroczenia granicy, którymi legitymuje się dana osoba, a także – dokonywania kontroli wzrokowej przewożonych przez nią przedmiotów, jeśli istotne informacje o okolicznościach faktycznych czy też doświadczenia straży granicznej pozwalają domniemywać, że te pociągi czy też urządzenia kolejowe są wykorzystywane do nielegalnego wjazdu dokonywanego z terytorium państwa, które jest stroną Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.?
2)

Czy art. 198 pkt 10 WIB92 w brzmieniu obowiązującym dla lat podatkowych 2000 i 2001 stanowi przepis mający na celu zapobieganie oszustwom i nadużyciom w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, a jeśli tak, to czy w tym wypadku art. 198 pkt 10 WIB92 wykracza poza miarę konieczną do zapobiegania oszustwom i nadużyciom, w zakresie w jakim stanowi on, że odsetki nie są uważane za koszty uzyskania przychodu do wysokości równej kwocie dywidend podlegających odliczeniu na podstawie art. 202–204, otrzymanych przez spółkę z udziałów, których w chwili zbycia nie posiadała nieprzerwanie przez okres co najmniej jednego roku, bez rozróżnienia, czy wskazany ciężar odsetek ma związek z udziałem (lub jego finansowaniem), z którego zostały pobrane dywidendy podlegające odliczeniu?
1)

Czy art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. stoi na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe [art. 1 lit. e) i art. 14 lit. b) systemu podatkowego VAT w transakcjach wewnątrzwspólnotowych] wymagały dla uznania zwolnienia z podatku VAT dotyczącego dokonywanej odpłatnie dostawy nowych środków transportu, transportowanych przez nabywcę z terytorium krajowego do innego państwa członkowskiego, by nabywca miał siedzibę lub miejsce zamieszkania w tamtym państwie członkowskim?
3)

Czy w przypadkach takich jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, przy ocenie „okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca” w rozumieniu art. 11 ust. 1 tiret drugi dyrektywy 86/653, należy: a) zbadać wyłącznie okoliczności prawne bezpośrednio prowadzące do rozwiązania umowy (np. że umowa wygasła w następstwie niespełnienia wynikających z niej obowiązków przez osobę trzecią), czy też b) należy zbadać również to, czy owe okoliczności prawne nie były wynikiem zachowań zleceniodawcy w stosunkach prawnych ze wspomniana osobą trzecią, które spowodowały utratę zaufania tej osoby trzeciej do zleceniodawcy i w konsekwencji naruszenie przez nią zobowiązań wynikających z umowy ze zleceniodawcą?