ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawy połączone T-114/07 i T-115/07

Last Minute Network Ltd

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy LAST MINUTE TOUR — Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy LASTMINUTE.COM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie odpowiednio art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. II ‐ 1921

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Względne podstawy unieważnienia

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 4, art. 52 ust. 1 lit. c))

Zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wspólnotowy znak towarowy unieważnia się na podstawie wniosku do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), jeżeli istnieje wcześniejsze prawo określone w art. 8 ust. 4 i zostały spełnione warunki określone w tym ustępie.

Z łącznej lektury tych dwóch przepisów wynika, że właściciel niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w działalności handlowej o znaczeniu większym niż lokalne może domagać się unieważnienia późniejszego wspólnotowego znaku towarowego w przypadku i w zakresie, w jakim zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, które stosują się do tego znaku, po pierwsze, prawa do tego oznaczenia zostały nabyte przed datą zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, i po drugie, oznaczenie to daje właścicielowi prawo zakazu używania późniejszego znaku towarowego.

Do celów stosowania art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 należy uwzględnić zarówno znajdujące zastosowanie prawo krajowe, do którego odsyła ten przepis, jak i orzeczenia wydane w danym państwie członkowskim. Na tej podstawie wnoszący o unieważnienie znaku powinien wykazać, że dane oznaczenie objęte jest zakresem stosowania przywołanych przepisów danego państwa członkowskiego i że uprawnia do zakazania używania późniejszego znaku towarowego.

(por. pkt 45–47)
Sprawa T-189/07

Frosch Touristik GmbH

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy FLUGBÖRSE — Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2009 r. II ‐ 1505

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 51 ust. 1 lit. a))

Właściwą datą do zbadania wniosku o unieważnienie na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego jest data dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego. Okoliczność, iż orzecznictwo dopuszcza uwzględnienie dowodów noszących datę późniejszą niż ta data, daleka od podważenia tej wykładni omawianego artykułu, wzmacnia ją z uwagi na to, że uwzględnienie tych dowodów jest jedynie możliwe pod warunkiem, że dotyczą one sytuacji, jaka ma miejsce w dniu dokonania zgłoszenia znaku towarowego. Ta wykładnia art. 51 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 40/94 jest jedyną wykładnią pozwalającą na uniknięcie sytuacji, w której możliwość utraty zdolności rejestracyjnej znaku towarowego wzrasta wraz z długością trwania postępowania rejestracyjnego. Wykładnia, zgodnie z którą wymagane przesłanki winny być spełnione w momencie złożenia wniosku o rejestrację i winny być nadal spełnione do momentu rejestracji tego znaku towarowego, uzależniłaby natomiast częściowo rejestrację znaku towarowego od zdarzenia niepewnego, to znaczy długości trwania postępowania rejestracyjnego. W tym zakresie należy zaobserwować, że kwestia dotycząca długości trwania postępowania rejestracyjnego jest jednym z powodów, dla których art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 był interpretowany jako wymagający, by uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania nastąpiło przed dokonaniem zgłoszenia znaku towarowego.

(por. pkt 19, 20)
Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, badanie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji powinno dotyczyć każdego z towarów i każdej z usług, dla których dokonano zgłoszenia znaku towarowego, a po drugie, że decyzja właściwego organu o odmowie rejestracji znaku towarowego co do zasady powinna być uzasadniona w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z usług. Ten obowiązek uzasadnienia wynika także z podstawowego wymogu, aby wszelkie decyzje organów krajowych odmawiające możliwości skorzystania z uprawnienia przyznanego przez prawo wspólnotowe mogły podlegać kontroli sądowej mającej na celu zapewnienie skutecznej ochrony tego prawa, która to kontrola musi przez to dotyczyć zgodności z prawem uzasadnienia decyzji. Jednakże w przypadku gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług.

Możliwość przedstawienia przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) ogólnego uzasadnienia dotyczącego zastosowania bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji do danej kategorii lub grupy towarów lub usług nie powinna jednak przeszkadzać w osiągnięciu celu przyświecającego obowiązkowi uzasadnienia określonemu w art. 253 WE oraz w art. 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94, który to cel polega na poddaniu decyzji o odmowie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego skutecznej kontroli sądowej. W związku z powyższym należy wymagać, żeby między objętymi zgłoszeniem towarami lub usługami istniał wystarczająco bezpośredni i konkretny związek, tak aby tworzyły one na tyle jednorodną kategorię, by pozwolić Urzędowi na przedstawienie tego rodzaju ogólnego uzasadnienia. Sama okoliczność, że rozpatrywane towary lub usługi należą do tej samej klasy w rozumieniu porozumienia nicejskiego, nie jest tutaj wystarczająca, ponieważ często klasy te zawierają bardzo różnorodne towary lub usługi, między którymi nie zawsze występuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek.

(por. pkt 54, 55)
Zgodnie z art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego decyzje Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) opierają się wyłącznie na podstawach, w odniesieniu do których strony miały możliwość przedstawienia swoich uwag. Przepis ten wyraża we wspólnotowym prawie znaków towarowych ogólną zasadę ochrony prawa do obrony. W myśl tej ogólnej zasady prawa wspólnotowego adresatom decyzji władz publicznych, które w istotny sposób wpływają na ich interesy, powinno się umożliwić należyte przedstawienie ich stanowiska. Prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się na wszystkie okoliczności stanu faktycznego lub prawnego, które stanowią podstawę decyzji, jednakże nie na ostateczne stanowisko, które organ administracji ma zamiar zająć.

Ponadto prawo do obrony jest naruszone z powodu uchybień proceduralnych jedynie wówczas, gdy uchybienia te miały konkretny wpływ na możliwość obrony zainteresowanych przedsiębiorstw. Wobec powyższego nieposzanowanie obowiązujących przepisów, których celem jest ochrona prawa do obrony, może prowadzić do uchybień w postępowaniu administracyjnym tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że to postępowanie miałoby inny wynik, gdyby te przepisy nie zostały naruszone.

(por. pkt 31, 32)
Sprawa T-449/07

Thomas Rotter

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt kompozycji kiełbasek — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 5 maja 2009 r. II ‐ 1073

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Trójwymiarowe oznaczenie przedstawiające kształt kompozycji kiełbasek, które zgłoszono do rejestracji dla „wędlin”, należących do klasy 29 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

Rozpatrywane towary, a mianowicie wędliny (Wurstwaren), są sprzedawane nie tylko w sklepach mięsno-wędliniarskich, ale również w supermarketach, w przeznaczonych do tego sekcjach i na półkach z artykułami chłodzonymi. A zatem są to dobra bieżącej konsumpcji przeznaczone dla przeciętnych konsumentów w Unii Europejskiej. Co się tyczy zgłoszonego kształtu, to jest kompozycji kilku kiełbasek, różni się on od klasycznego najbardziej rozpowszechnionego kształtu rozpatrywanych towarów, czyli od kształtu kiełbasy. Nie zostało wykazane, w czym miałoby przejawiać się to, że zgłoszony kształt znacznie odbiega od przyjętego sposobu prezentacji kiełbasek w obrocie. Tak więc ze względu na to, iż rozpatrywane towary, a mianowicie wędliny, są dobrami bieżącej konsumpcji, przeciętni konsumenci nie będą postrzegać zgłoszonego kształtu jako wskazówki pochodzenia handlowego rzeczonych towarów.

(por. pkt 25, 26, 30, 31)
Sprawa T-185/07

Calvin Klein Trademark Trust

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CK CREACIONES KENNYA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy CK Calvin Klein i wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe CK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 7 maja 2009 r. II ‐ 1325

Streszczenie wyroku

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Nie istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta w Hiszpanii i we Wspólnocie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku z jednej strony oznaczenia słownego CK CREACIONES KENNYA, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „skóry i imitacji skóry, wyrobów z tych materiałów nieujętych w innych klasach; skór zwierzęcych; kufrów i walizek; parasoli zwykłych, parasoli przeciwsłonecznych i lasek; biczów i wyrobów rymarskich”, jak również „odzieży, obuwia i nakryć głowy”, należących odpowiednio do klas 18 i 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz z drugiej strony graficznego znaku towarowego CK Calvin Klein, zarejestrowanego wcześniej jako wspólnotowy znak towarowy, i graficznego znaku towarowego CK, zarejestrowanego wcześniej w Hiszpanii dla towarów należących do tych samych klas.

Badanie znaków towarowych pod kątem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym ukazuje, iż całościowe wrażenie wywierane przez wcześniejsze znaki towarowe jest zdominowane przez jedyny lub dominujący element „ck”, podczas gdy wrażenie to wywierane przez zgłoszony znak towarowy jest zdominowane przez element „creaciones kennya”. Brak podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń wynika zatem z różnic wizualnych, fonetycznych i koncepcyjnych.

Identyczność towarów oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi nie zmienia oceny, zgodnie z którą należy dojść do wniosku, iż prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie istnieje, ponieważ rozpatrywane oznaczenia nie są do siebie podobne. Ze zgłoszonego znaku towarowego wynika wyraźnie, że grupa liter „ck” odnosi się do słów „creaciones kennya”, które bez dwuznaczności odróżniają zgłoszony znak towarowy od wcześniejszych znaków towarowych. Skoro podobieństwo między kolidującymi ze sobą oznaczeniami stanowi przesłankę uznania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ustalenie braku takiego podobieństwa stoi na przeszkodzie stwierdzeniu takiego prawdopodobieństwa.

(por. pkt 36, 52–54)
Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zgodnie z którym nie są rejestrowane „znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru”, nakłada na Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) obowiązek ustalenia — w drodze konkretnego badania potencjalnej zdolności oznaczenia zgłoszonego do rejestracji — czy jest wykluczone, by oznaczenie to mogło z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców nadawać się do odróżniania towarów zgłaszającego od towarów mających inne pochodzenie, przy założeniu, że do wyłączenia zastosowania bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji z art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia wystarczy wykazanie minimum charakteru odróżniającego. Przy dokonywaniu takiej oceny Urząd — pod kontrolą Sądu — musi wziąć pod uwagę wszystkie istotne okoliczności.

(por. pkt 39, 40)
Przepis ten wyraża we wspólnotowym prawie znaków towarowych ogólną zasadę ochrony prawa do obrony, w myśl której adresatom decyzji władz publicznych, które wpływają w istotny sposób na ich interesy, powinno umożliwić się należyte przedstawienie ich stanowiska. Ponadto prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się na wszystkie okoliczności stanu faktycznego lub prawnego, które stanowią podstawę decyzji, jednakże nie na ostateczne stanowisko, które organ administracji ma zamiar zająć. Dlatego też izba odwoławcza nie ma obowiązku wysłuchania wnoszącego odwołanie w przedmiocie dokonanej przez nią oceny o charakterze faktycznym, będącej częścią jej ostatecznego stanowiska.

Z brzmienia art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że co do zasady, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów, przedstawienie okoliczności faktycznych i dowodów przez strony po upływie terminów, którym podlega ich przedstawienie zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 40/94, jest możliwe oraz że w żaden sposób nie zabrania się Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) uwzględnienia przedstawionych w ten sposób z opóźnieniem okoliczności faktycznych i dowodów. Z omawianego brzmienia wynika jednak równie wyraźnie, że takie opóźnione przedstawienie okoliczności faktycznych lub dostarczenie dowodów nie może przyznać stronie, która je przedstawiła, bezwarunkowego prawa do tego, by te okoliczności faktyczne lub dowody zostały uwzględnione przez Urząd. Uściślając bowiem, że ten ostatni „może” w takim przypadku nie wziąć pod uwagę takich okoliczności faktycznych i dowodów, art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 przyznał Urzędowi szeroki zakres swobodnego uznania przy podejmowaniu decyzji — z zastrzeżeniem przedstawienia uzasadnienia w tym względzie — co do tego, czy takie okoliczności faktyczne i dowody winny zostać wzięte pod uwagę. Takie uwzględnienie okoliczności faktycznych i dowodów przez Urząd, w sytuacji gdy ma on orzekać w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, może w szczególności znajdować uzasadnienie w tym, że z jednej strony przedstawione z opóźnieniem dowody mogą na pierwszy rzut oka mieć faktyczne znaczenie dla losów rozstrzyganego przezeń sprzeciwu, a z drugiej strony stadium postępowania, w którym ma miejsce takie opóźnione przedstawienie, i okoliczności z nim związane nie stoją na przeszkodzie temu uwzględnieniu.

(por. pkt 82)
Istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczenia słownego SPA THERAPY, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla preparatów kosmetycznych należących do klasy 3 w rozumieniu porozumienia nicejskiego oraz w przypadku słownego znaku towarowego SPA zarejestrowanego wcześniej dla identycznych towarów w Urzędzie Znaków Towarowych Beneluksu.

Co do zasady konsument zwraca większą uwagę na początek znaku towarowego niż na jego zakończenie. Otóż wcześniejszy znak towarowy jest umieszczony na początku zgłoszonego znaku towarowego. Wynika z tego, że niezależna pozycja odróżniająca, którą w jego obrębie zajmuje wcześniejszy znak towarowy, tym bardziej może spowodować wprowadzenie w błąd właściwego kręgu odbiorców w zakresie handlowego pochodzenia towarów.

Słowo „therapy” nie jest nazwą handlową cieszącą się renomą, ale określeniem, które nie będąc opisowym w odniesieniu do preparatów kosmetycznych, nie ma charakteru szczególnie wysoce odróżniającego w stosunku do nich na tyle, aby mogło być zrozumiane jako aluzja do korzyści płynących z powyższych preparatów.

Wreszcie często zdarza się, że producenci kosmetyków wprowadzają na rynek kilka linii produktów pod odrębnymi pochodnymi znakami towarowymi. W rezultacie fakt, że zgłoszony znak towarowy jest złożony z wcześniejszego znaku towarowego SPA i następującego po nim słowa „therapy”, może spowodować, że konsument uzna, iż chodzi tutaj o linię produktów sprzedawanych przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego.

A zatem występujące między oznaczeniami różnice dotyczące obecności słowa „therapy” w zgłoszonym znaku towarowym nie są w stanie zrównoważyć istotnych podobieństw między kolidującymi ze sobą oznaczeniami polegającymi na obecności wcześniejszego znaku towarowego na początku zgłoszonego znaku towarowego i na niezależnej pozycji odróżniającej, którą wcześniejszy znak towarowy w nim zajmuje, nie stanowiąc jednak elementu dominującego. Ponadto ze względu na to, że towary oznaczone przez kolidujące ze sobą znaki towarowe są identyczne, należy stwierdzić, iż właściwy krąg odbiorców uzna, że towary te pochodzą z przedsiębiorstw przynajmniej powiązanych gospodarczo.

W takim układzie bowiem stwierdzenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie można uzależniać od warunku, że całościowe wrażenie wywierane przez oznaczenie złożone musi być zdominowane przez jego część, stanowiącą zarazem wcześniejszy znak towarowy.

(por. pkt 15, 19, 20, 30–33)
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 16 września 2009 r. — Promomadrid przeciwko OHIM (MADRIDEXPORTA)

(sprawa T-180/07)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MADRIDEXPORTA — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 26, 38)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1130/2006-1) dotyczącą rejestracji graficznego znaku towarowego MADRIDEXPORTA jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Promomadrid Desarrollo Internacional de Madrid, SA Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Złożony znak towarowy MADRIDEXPORTA dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42 — zgłoszenie nr 4659553 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1130/2006-1).

2) OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 16 września 2009 r. — Promomadrid przeciwko OHIM (MADRIDEXPORTA)

(sprawa T-180/07)

„Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MADRIDEXPORTA — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 26, 38)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1130/2006-1) dotyczącą rejestracji graficznego znaku towarowego MADRIDEXPORTA jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Promomadrid Desarrollo Internacional de Madrid, SA Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Złożony znak towarowy MADRIDEXPORTA dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42 — zgłoszenie nr 4659553 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1130/2006-1).