Sprawa C‑388/11

Le Crédit Lyonnais

przeciwko

Ministre du Budget, des Comptes publics et de la Réforme de l’État

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja)]

„Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuły 17 i 19 — Odliczenie podatku naliczonego — Wykorzystanie towarów i usług jednocześnie do celów transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku — Częściowe odliczenie — Obliczanie części podlegającej odliczeniu — Oddziały mieszczące się w innych państwach członkowskich lub państwach trzecich — Nieuwzględnienie ich obrotów”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 września 2013 r.

[dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 3 lit. a), c), art. 19 ust. 1]

Artykuł 17 ust. 2 lit. a) i c) oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że spółka, której zakład główny znajduje się w państwie członkowskim, przy ustalaniu mającej do niej zastosowanie części podatku od wartości dodanej podlegającej odliczeniu nie może uwzględniać obrotów osiągniętych przez jej oddziały mieszczące się w innych państwach członkowskich. W istocie umożliwienie podatnikowi obliczania części podlegającej odliczeniu mającej zastosowanie do jego zakładu głównego mieszczącego się w określonym państwie członkowskim z uwzględnieniem obrotów zrealizowanych przez jego stałe zakłady mieszczące się w innych państwach członkowskich nie może zagwarantować w każdym wypadku lepszego przestrzegania zasady neutralności podatku od wartości dodanej w porównaniu z systemem przewidującym, że podatnik musi w każdym państwie członkowskim, w którym uznaje się go za posiadacza stałego zakładu w rozumieniu szóstej dyrektywy, ustalać odrębną część podlegającą odliczeniu. Następnie, konsekwencją takiego sposobu ustalania części podlegającej odliczeniu mającej zastosowanie do zakładu głównego podatnika byłoby powiększenie w odniesieniu do wszystkich towarów i usług nabytych przez tego podatnika w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego zakład główny, części podatku od wartości dodanej, którą ten zakład główny może odliczyć, mimo że część z tych nabytych towarów i usług nie ma żadnego związku z działalnością stałych zakładów mieszczących się poza tym państwem. Wysokość mającej zastosowanie części podlegającej odliczeniu byłaby w ten sposób zniekształcona. Z tego względu taki sposób ustalania części podlegającej odliczeniu może naruszać skuteczność (effet utile) art. 5 ust. 7 lit. a) i art. 6 ust. 3 szóstej dyrektywy, które to przepisy przyznają państwom członkowskim pewne uprawnienia dyskrecjonalne, łagodząc skutki wyborów dokonanych przez te państwa w dziedzinie polityki fiskalnej. (por. pkt 37–40; pkt 1 sentencji)

Artykuł 17 ust. 3 lit. a), c) oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że spółka, której zakład główny znajduje się w państwie członkowskim, przy ustalaniu mającej do niej zastosowanie części podatku od wartości dodanej podlegającej odliczeniu nie może uwzględniać obrotów osiągniętych przez jej oddziały mieszczące się w państwach trzecich. W istocie system odliczeń opiera się na zasadzie terytorialności mających zastosowanie przepisów krajowych, i w wypadku gdy podatnik posiada stały zakład w państwie innym aniżeli państwo, w którym mieści się jego zakład główny, dla celów stosowania przepisów szóstej dyrektywy uznaje się, że działalność gospodarcza wykonywana przez niego w tym państwie jest wykonywana z tego stałego zakładu. Tymczasem zarówno w preambule szóstej dyrektywy, jak też w jej przepisach brak jest wskazówek pozwalających przyjąć, że okoliczność, iż podatnik posiada stały zakład poza Unią, może mieć wpływ na system odliczeń, któremu podlega tenże podatnik w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego zakład główny. (por. pkt 42, 43, 49; pkt 2 sentencji)