ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

stwierdzenie, że Węgry z uwagi na to, że nie zapewniły, aby aglomeracje Kéthely, Marcali, Zalaegerszeg, Keszthely, Zalakaros, Soltvadkert, Pilisvörösvár, Szécsény, Tolna, Köröm, Nagykőrös, Veresegyház, Kiskunhalas, Tököl, Szigetszentmiklós, Hódmezővásárhely, Szentendre, Mezőtúr, Békés, Dabas, Dunavarsány i Szentes zostały wyposażone w systemy zbierania ścieków komunalnych i zostały przyłączone do tych systemów, oraz tego, aby pojedyncze systemy lub inne właściwe systemy zapewniały ten sam poziom ochrony środowiska jak systemy zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych, oraz ponieważ nie zapewniły, iż ścieki komunalne, wprowadzane do systemów zbierania, były przed odprowadzeniem poddawane wtórnemu oczyszczania lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 3 i 4 w związku z art. 10 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1);
1)

Czy w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym gmina, która na podstawie statutu gminy pobiera od przebywających na jej terenie gości (kuracjuszy) „opłatę klimatyczną” (w określonej wysokości za każdy dzień pobytu) za udostępnianie obiektów uzdrowiskowych (na przykład parku zdrojowego, domu zdrojowego, ścieżek), prowadzi poprzez to udostępnianie obiektów uzdrowiskowych kuracjuszom w zamian za opłatę klimatyczną działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej również w takim wypadku, gdy obiekty uzdrowiskowe są tak czy inaczej ogólnodostępne dla każdego (a więc na przykład także dla mieszkańców, którzy nie są zobowiązani do uiszczania opłaty klimatycznej lub dla innych osób, które nie podlegają tej opłacie)?
1)

Czy prawo do odszkodowania z powodu opóźnienia lotu o więcej niż trzy godziny po planowanym czasie przylotu wymaga na podstawie art. 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), aby pasażer zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia stawił się na odprawę w czasie określonym przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biuro podróży, ale nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu, czy też przypadek dużego opóźnienia we wspomnianym znaczeniu – odpowiadający odwołaniu lotu – jest wyłączony z tego wymogu?
4)

wreszcie, czy zwrot zawarty również we wskazanym art. 7 ust. 4 „lub wynikają z zezwolenia udzielonego przez właściwe organy państwa członkowskiego” można rozumieć w ten sposób, że zezwala on państwu członkowskiemu na wskazanie innej ogólnej kategorii (niedbalstwa) mogącej mieć wpływ na definicję dopuszczenia do konsumpcji w przypadku zniszczenia lub utraty produktu, czy też zwrot ten nie może obejmować takiej klauzuli, ponieważ należy go rozumieć raczej jako odnoszący się do konkretnych przypadków, dopuszczanych indywidualnie lub w każdym razie ustalanych według sytuacji, w których określono ich cechy obiektywne?
1)

Czy wyrażenie „skutek prawny [podpisu elektronicznego] jako dowodu”, które jest zawarte w przepisie art. 25 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 (1) z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającego dyrektywę 1999/93/WE należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zobowiązuje sądy państw członkowskich do przyjęcia, że jeżeli przesłanki określone w art. 3 [pkt] 10, 11 i 12 tego rozporządzenia są spełnione lub są bezsporne, to należy a priori przyjąć, że istnienie i twierdzenia co do autorstwa takiego podpisu są wykazane ponad wszelką wątpliwość i bezspornie, i należy je interpretować w ten sposób, że jeżeli zachodzą przesłanki określone w tych przepisach, to sądy państw członkowskich są zobowiązane przyjąć, że kwalifikowany podpis elektroniczny ma wartość dowodową/moc dowodową równoważną wartości dowodowej/mocy dowodowej podpisu własnoręcznego jedynie w zakresie, w jakim właściwa krajowa regulacja prawna przewiduje taką wartość czy moc dla podpisu własnoręcznego?
1)

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że ma on bezpośrednie zastosowanie do stosunków pomiędzy prywatnym operatorem transportowym, któremu tylko powierzono świadczenie usług publicznych, a jego pracownikami, i to biorąc w szczególności pod uwagę liberalizację sektora pasażerskiego transportu kolejowego?
2)

Czy ustanowienie, po pierwsze, terminów zbiorów, a po drugie, terminów wprowadzania do obrotu, zalicza się do uregulowań, które mogą zostać ustanowione w ramach porozumienia branżowego i rozszerzone na inne podmioty na podstawie art. 164 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ustanowienie takich terminów zbiorów i wprowadzania do obrotu stanowi „przepisy w zakresie produkcji”, o których mowa w lit. b) tego artykułu, czy też – jak to przewidywał uprzednio załącznik XVIa do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. (2). ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych – „przepisy dotyczące wprowadzania do obrotu” obecnie wymienione w lit. d) tego samego artykułu?
3)

Czy przewidziane w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE zwolnienie z odpowiedzialności odnosi się również do ponoszonej przez podmiot, który świadczy usługę gromadzenia informacji i ich wyszukiwania przy pomocy wyszukiwarki, odpowiedzialności za sposób świadczenia tej usługi, jeżeli sposób ten zachęca usługobiorcę do przechowywania informacji bez zgody osób, którym przysługują w odniesieniu do nich prawa autorskie, choć bez czynnego udziału usługodawcy w naruszaniu praw autorskich?
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy art 12 ust. 3 dyrektywy 2015/2302 należy interpretować w ten sposób, że nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności nie zachodzą, jeśli podróżny – świadomy ostrzeżenia dotyczącego podróży i niepewności co do dalszego rozwoju sytuacji pandemicznej – oświadczył, że mimo to chce odbyć imprezę, a jej realizacja nie byłaby niemożliwa dla organizatora?
C 408/33

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 13 lipca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko VB

(Sprawa C-468/22)

(2022/C 408/43)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Spetsializiran nakazatelen sad

Oskarżony

VB

Pytania prejudycjalne

Czy przepis krajowy taki jak art. 423 ust. 3 NPK, który zobowiązuje osobę składającą wniosek o wznowienie postępowania z tego względu, że była nieobecna i nie zachodził żaden z przypadków określonych w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2016/343 (1), do osobistego stawiennictwa przed sądem w celu rozpoznania tego wniosku co do istoty, jest zgodny z art. 9 tej dyrektywy i zasadą skuteczności?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).
6)

Czy art. 72 ust. 1 lit. e) w związku z ust. 4 lit. a) i b) dopuszcza krajową regulację lub praktykę wykładni i stosowania tej regulacji, zgodnie z którymi może dojść do niezgodnej z prawem modyfikacji umowy o zamówienie publiczne w przypadku takim jak w postępowaniu głównym, w którym realizacja zamówienia w określonym przedziale czasu stanowi warunek udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia (a uczestnik zostaje wykluczony w razie niedotrzymania tego warunku); realizacja zamówienia nie nastąpiła w terminie z powodu zwykłych warunków atmosferycznych oraz ogłoszonego przed udzieleniem zamówienia ustawowego zakazu realizacji czynności objętych przedmiotem i okresem realizacji zamówienia, które nie stanowią niemożliwych do przewidzenia okoliczności; odbiór zrealizowanego zamówienia nastąpił bez zastrzeżeń dotyczących terminu i nie dochodzono kary za opóźnienie, w związku z czym doszło do modyfikacji istotnego warunku w dokumentach zamówienia, określającego zasady konkurencji, i do zachwiania równowagi ekonomicznej zamówienia na korzyść wykonawcy?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2022 r. – VT, UR/Conny GmbH

(Sprawa C-400/22)

(2022/C 408/35)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Berlin

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący apelacje: VT, UR

Druga strona postępowania apelacyjnego: Conny GmbH

Pytanie prejudycjalne

Czy z art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2011/83/EU (1) jest zgodna wykładnia przepisu prawa krajowego (tutaj: § 312j ust. 3 zdanie drugie i ust. 4 BGB w brzmieniu obowiązującym od dnia 13 czerwca 2014 r. do dnia 27 maja 2022 r.), w myśl której ma on zastosowanie, tak jak art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2011/83/EU, również w przypadku, gdy konsument w momencie zawarcia umowy przy użyciu środków elektronicznych nie jest bezwarunkowo zobowiązany do zapłaty przedsiębiorcy, lecz tylko pod pewnymi dodatkowymi warunkami – na przykład wyłącznie w razie późniejszej skuteczności zleconego dochodzenia praw lub w razie późniejszego wysłania osobie trzeciej wezwania do zapłaty?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64)
5.

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte: czy wykładni art. 101 ust. 1 TFUE, interpretowanego w rozumieniu wyroku w sprawach połączonych C-427/16 i C-428/16, CHEZ Elektro Bulgaria, należy dokonywać w ten sposób, że sąd musi ocenić uzasadnione cele uzasadniające zastosowanie przepisu prawa krajowego, zgodnie z którym sąd nie jest uprawniony do obciążania strony przegrywającej sprawę kosztami wynagrodzenia adwokata w wysokości poniżej minimalnej stawki określonej przez rozporządzenie przyjęte przez organizację zawodową adwokatów, taką jak naczelna rada adwokacka (Bułgaria), oraz ich proporcjonalność w odniesieniu do wpływu na stawkę konkretnie przewidzianą w sprawie i odmówić zastosowania tej stawki, jeżeli przekracza ona to, co jest konieczne do osiągnięcia celów, czy też sąd zasadniczo powinien zbadać rodzaj przewidzianych w rozporządzeniu kryteriów ustalania stawek i ich cech, oraz, jeśli stwierdzi, że w niektórych przypadkach mogą one przekroczyć to, co jest konieczne do osiągnięcia celów, nie stosować danej reguły we wszystkich przypadkach?
3)

Czy art. 370 w związku z załącznikiem X część A pkt 2 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przysługująca państwu członkowskiemu możliwość opodatkowania VAT ustawowej opłaty za abonament medialny, o której mowa w pytaniu pierwszym, może zostać utrzymana, jeżeli, po wejściu w życie, w dniu 1 stycznia 1978 r., dyrektywy 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (szóstej dyrektywy), państwo członkowskie zmieniło system abonamentowy w ten sposób, iż mniejsza część środków pochodzących z opłaty abonamentowej jest, według uznania ministra kultury, wykorzystywana w celu finansowania: (i) instytucji radia i telewizji, które otrzymują dotacje publiczne, lecz same nie są instytucjami publicznymi; oraz (ii) organizacji medialnych i kinematograficznych, które przyczyniają się do świadczenia radiowych i telewizyjnych usług nadawczych, lecz same ich nie świadczą?
1)

Czy wykładni art. 164 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1) należy dokonywać w ten sposób, że zezwala on na rozszerzenie porozumień branżowych, przewidujących uregulowania bardziej surowe niż te przyjęte w przepisach unijnych, nie tylko w dziedzinie „przepisów w zakresie produkcji”, o których mowa w lit. b) tego artykułu, ale również we wszystkich dziedzinach wskazanych w lit. a) oraz od lit. c) do lit. n), w przypadku których przewiduje on możliwość wystąpienia o rozszerzenie porozumienia branżowego?
1)

Czy art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) lub art. 63 TFUE (swobodny przepływ kapitału) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawnemu lub praktyce podatkowej państwa członkowskiego, zgodnie z którymi dla celów podatku od dochodów osoby fizycznej w tym państwie członkowskim ulga podatkowa, polegająca na opodatkowaniu 50 % zysku wynikającego ze zbycia udziałów w spółce, ma zastosowanie do zbycia udziałów w spółkach prawa krajowego, lecz nie do zbycia udziałów w spółkach utworzonych w innym państwie członkowskim?
2)

Czy wykładnia [art.] 110 TFUE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to zawarte w art. 1 [Ordonanța de Urgență a Guvernului (rumuńskiego nadzwyczajnego dekretu z mocą ustawy)] nr 52/2017 [privind restituirea sumelor reprezentând taxa specială pentru autoturisme și autovehicule, taxa pe poluare pentru autovehicule, taxa pentru emisiile poluante provenite de la autovehicule și timbrul de mediu pentru autovehicule (w sprawie zwrotu kwot stanowiących podatek specjalny od samochodów osobowych i pojazdów mechanicznych, podatek od zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów mechanicznych, podatek od emisji zanieczyszczeń z pojazdów mechanicznych oraz winietę ekologiczną dla pojazdów mechanicznych)], zgodnie z którym zwrot podatku zakazanego na mocy prawa Unii może nastąpić jedynie na rzecz podatnika, który go zapłacił, nie zaś na rzecz kolejnych nabywców pojazdu, za który podatek został zapłacony, jeżeli podatek nie został zwrócony osobie, która go zapłaciła?
1)

Czy wykładni art. 164 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1) należy dokonywać w ten sposób, że zezwala on na rozszerzenie porozumień branżowych, przewidujących uregulowania bardziej surowe niż te przyjęte w przepisach unijnych, nie tylko w dziedzinie „przepisów w zakresie produkcji”, o których mowa w lit. b) tego artykułu, ale również we wszystkich dziedzinach wskazanych w lit. a) oraz od lit. c) do lit. n), w przypadku których przewiduje on możliwość wystąpienia o rozszerzenie porozumienia branżowego, a w szczególności czy w sytuacji gdy uregulowania unijne ustanawiają zasady wprowadzania do obrotu i pakowania dla danej klasy owoców lub warzyw, artykuł ten zezwala na przyjęcie bardziej rygorystycznych uregulowań w ramach porozumienia branżowego i na ich rozszerzenie na wszystkie podmioty gospodarcze?
5)

Czy art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, w której istnieje prawomocny akt Komisji Europejskiej dokonujący wobec państwa członkowskiego korekty finansowej z powodu nieprawidłowości w wydatkowaniu środków Unii Europejskiej w ramach trzech różnych postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, jest związany ustaleniami i wnioskami Komisji Europejskiej, gdy ma on orzekać w przedmiocie skargi na dokonanie korekty finansowej przez właściwy organ krajowy w odniesieniu do jednego z tych postępowań o udzielenie zamówienia, czy też z przytoczonego przepisu prawnego wynika, że w ramach wszechstronnego postępowania sądowego, przy użyciu wszystkich przewidzianych prawem środków, powinien on ustalić i zbadać prawnie istotne fakty i okoliczności sporu, aby w ten sposób znaleźć odpowiednie rozwiązanie prawne?
—

Stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych działań w celu zapewnienia, aby wyznaczona przez nią instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego („instytucja ATS”) zastosowała się do art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 29/2009 (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 29/2009.
1)

Czy art. 106 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które utrzymują pierwotne, a nie na warunkach konkurencji, bezpośrednie udzielenie spółce należącej w całości do państwa koncesji na wydobywanie wód mineralnych ze źródeł w drodze kolejnych i nieograniczonych przedłużeń koncesji wyłącznych (pozostających do dyspozycji spółki państwowej)?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 22 lipca 2022 r. – Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel)/Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

(Sprawa C-501/22)

(2022/C 424/28)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État (Francja)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Association interprofessionnelle des fruits et légumes frais (Interfel)

Strona pozwana: Ministère de l’Agriculture et de la Souveraineté alimentaire

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 164 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (1) należy dokonywać w ten sposób, że zezwala on na rozszerzenie porozumień branżowych, przewidujących uregulowania bardziej surowe niż te przyjęte w przepisach unijnych, nie tylko w dziedzinie „przepisów w zakresie produkcji”, o których mowa w lit. b) tego artykułu, ale również we wszystkich dziedzinach wskazanych w lit. a) oraz od lit. c) do lit. n), w przypadku których przewiduje on możliwość wystąpienia o rozszerzenie porozumienia branżowego, a w szczególności, czy w przypadku gdy przepisy unijne ustanawiają zasady wprowadzania do obrotu dla danej kategorii warzyw lub owoców, artykuł ten zezwala na przyjęcie bardziej rygorystycznych przepisów w formie porozumienia branżowego i ich rozszerzenie na wszystkie podmioty gospodarcze?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).
—

stwierdzenie, że nie podejmując środków niezbędnych do zapewnienia, że wyznaczona przez nią instytucja ATS jest zgodna z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 29/2009 (1), Republika Malty uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. TUE w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 29/2009; oraz
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 7 marca 2022 r. w sprawie T-382/21, the airscreen company GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 maja 2022 r. przez the airscreen company GmbH & Co. KG

(Sprawa C-320/22 P)

(2022/C 424/22)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: the airscreen company GmbH & Co. KG (przedstawiciele: O. Spieker, D. Mienert, J. Selbmann, Rechtsanwälte)

Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Moviescreens Rental GmbH

Postanowieniem z dnia 28 września 2022 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.
Odwołanie od wyroku Sądu (wielka izba) wydanego w dniu 27 lipca 2022 r. w sprawie T-125/22, RT France/Rada, wniesione w dniu 27 września 2022 r. przez RT France

(Sprawa C-620/22 P)

(2022/C 432/16)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: RT France (przedstawiciel: E. Piwnica, avocat)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Królestwo Belgii, Republika Estońska, Republika Francuska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Rzeczpospolita Polska, Komisja Europejska, Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 lipca 2022 r. w sprawie T-125/22 RT France / Rada;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów;

ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi powyższego.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył postanowienia art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej uznając – do celów stwierdzenia, że nie doszło do naruszenia prawa spółki RT France do bycia wysłuchaną – iż ze względu na wysoce wyjątkowy kontekst przyjęcia zaskarżonych aktów i realizowany przez Radę cel właściwe instytucje Unii nie były zobowiązane do wysłuchania wnoszącej odwołanie przed pierwotnym umieszczeniem jej nazwy w spornych wykazach.

Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył postanowienia art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i przeinaczył przedstawione mu dowody w zakresie w jakim uznał, iż żaden z przytoczonych przez wnoszącą odwołanie argumentów nie pozwolił wykazać, że postępowanie w jej sprawie mogło doprowadzić do innego wyniku, gdyby została ona wysłuchana przed przyjęciem spornych środków lub gdyby motywy dotyczące ich stosowania zostały jej przekazane wcześniej.

Wnosząca odwołanie wskazuje ponadto na naruszenie art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i podnosi, że Sąd przeinaczył przedstawione mu dowody, przyjmując – do celów uzasadnienia ograniczenia przysługującej wnoszącej odwołanie wolności wypowiedzi – że sporny środek ograniczający jest konieczny, odpowiedni i proporcjonalny względem jego celów.

Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył także postanowienia art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z tego względu, że oparł się na tymczasowym charakterze nałożonych na wnoszącą odwołanie ograniczeń i braku dowodu jej stabilności finansowej w celu przyjęcia, że zaskarżony środek ograniczający nie był nieproporcjonalny.

Wreszcie, wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie przez Sąd art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i przeinaczenie przedstawionych dowodów w zakresie, w jakim Sąd uznał, że nie doświadczyła ona jakiejkolwiek dyskryminacji.
Czy zgodna z art. 30 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności ( 1 ) (zwanego dalej „rozporządzeniem delegowanym nr 640/2014”), biorąc pod uwagę również jego motywy 28 i 31 oraz art. 2 ust. 1 pkt 16 i 18 oraz art. 31 ust. 1–3, jest praktyka państwa członkowskiego, na podstawie której, jeżeli zgodnie z kryterium ustanowionym przez państwo członkowskie wskaźnik ocieleń osiągnięty w stosunku do liczby zgłoszonych zwierząt jest niższy niż wymagany i określony dla zwierząt zatwierdzonych, to wniosek o wypłatę pomocy związanej z hodowlą krów mamek powinien zostać odrzucony w całości, nawet jeśli wymagany wskaźnik ocieleń został osiągnięty w mniej licznej grupie niż grupa zwierząt zgłoszonych, ponieważ niższy wskaźnik ocieleń niż wymagany przez przepisy krajowe oznacza, że liczba zgłoszonych zwierząt nie spełnia kryterium kwalifikowalności?