ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Podpozycję 5607 49 11 Nomenklatury Scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1549/2006, należy interpretować w ten sposób, że liny zbudowane zarówno z polipropylenu, jak i drutu ze stali ocynkowanej, nie są objęte jako takie wspomnianą podpozycją.

Skoro żaden z dwóch komponentów lin takich nie nadaje im sam z siebie zasadniczego charakteru, do celów ich klasyfikacji taryfowej należy zastosować regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z tą ostatnią regułą liny należy zaklasyfikować do pozycji Nomenklatury Scalonej występującej w kolejności numerycznej jako ostatnia z tych, które jednakowo zasługują na uwzględnienie.

Regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1549/2006, należy rozumieć w ten sposób, że klasyfikacji taryfowej lin zbudowanych zarówno z polipropylenu, jak i drutu ze stali ocynkowanej, nie należy dokonywać z uwzględnieniem tej reguły, z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający – z uwzględnieniem wszystkich przedstawionych mu elementów stanu faktycznego – że żaden z dwóch komponentów lin samodzielnie nie nadaje tym linom zasadniczego charakteru.

Artykuł 1 rozporządzenia nr 1601/2001 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniającego do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji należy interpretować w ten sposób, że liny zbudowane zarówno z polipropylenu, jak i drutu ze stali ocynkowanej, przy założeniu, że należą do podpozycji 7312 10 98 Nomenklatury Scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1549/2006, objęte są zakresem stosowania wspomnianego artykułu.

Mając na uwadze ogólną systematykę art. 1 rozporządzenia nr 1601/2001, samo pominięcie w łotewskiej wersji językowej odniesienia tego artykułu do podpozycji 7312 10 99 Nomenklatury Scalonej w jej wersji wynikającej z rozporządzenia nr 2263/2000 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, stanowiące bezspornie błąd o charakterze redakcyjnym, nie pozwala interpretować tego przepisu jako wykluczającego z jego zakresu stosowania przywóz z Rosji na Łotwę lin zbudowanych zarówno z polipropylenu, jak i drutu ze stali ocynkowanej, przy założeniu, że są one objęte podpozycją 7312 10 98 Nomenklatury Scalonej.

(por. pkt 50, 51; pkt 3 sentencji)
Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, należy interpretować w ten sposób, iż w zakresie pojęcia dzierżawy i najmu nieruchomości mieści się najem barki mieszkalnej, wraz z przylegającymi do niej przestrzenią i pomostem, która to barka jest unieruchomiona przy pomocy mocowań, których nie można łatwo zdemontować, umocowanych do nabrzeża i do koryta rzeki, stoi w wydzielonym i dającym się wyodrębnić miejscu na wodach rzeki i jest przeznaczona wyłącznie, zgodnie z treścią umowy najmu, na stałe prowadzenie w niej restauracji z dyskoteką w tej właśnie lokalizacji. Wspomniany najem stanowi jednolite objęte zwolnieniem świadczenie, przy czym nie należy dokonywać rozróżnienia między najmem barki mieszkalnej i najmem pomostu.

(por. pkt 29; pkt 1 sentencji)
Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze decyzji Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja nr 1/80, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy krajowe cofnęły wydany pracownikowi tureckiemu dokument pobytowy z mocą wsteczną od dnia, w którym ustał powód, od istnienia którego prawo krajowe uzależnia możliwość wydania tego dokumentu, jeżeli pracownik ten nie dopuścił się żadnych oszukańczych zachowań, a cofnięcie to następuje po upływie rocznego okresu legalnego zatrudnienia, przewidzianego w tymże art. 6 ust. 1 tiret pierwsze.

W istocie przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na jednostronne zmienianie zakresu systemu stopniowej integracji pracowników tureckich na rynku zatrudnienia przyjmującego państwa członkowskiego, pozbawiając pracownika, który został wpuszczony na jego terytorium i który wykonywał legalnie konkretną i rzeczywistą działalność zarobkową przez nieprzerwany okres ponad roku u tego samego pracodawcy, praw, które trzy tiret tego przepisu przyznają mu stopniowo, odpowiednio do okresu wykonywania pracy najemnej. Taka wykładnia skutkowałaby bowiem pozbawieniem decyzji nr 1/80 znaczenia i wszelkiej skuteczności (effet utile), skoro art. 6 ust. 1 tej decyzji został zredagowany w sposób ogólny i bezwarunkowy, ponieważ nie przewiduje on dla państw członkowskich możliwości ograniczenia praw, które przepis ten przyznaje bezpośrednio pracownikom tureckim.

(por. pkt 48, 49, 56; sentencja)
Artykuł 101 ust. 1 TFUE i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowy organ ochrony konkurencji stosował art. 101 ust. 1 TFUE do porozumienia przedsiębiorstw, które może mieć wpływ na handel między państwami członkowskimi, ale które nie osiąga progów ustalonych przez Komisję w komunikacie Komisji w sprawie porozumień o mniejszym znaczeniu, które nie ograniczają odczuwalnie konkurencji na mocy art. 81 ust. 1 WE (de minimis), pod warunkiem że porozumienie to skutkuje odczuwalnym ograniczeniem konkurencji w rozumieniu wskazanego postanowienia.

(por. pkt 38; sentencja)
Dla swojej skuteczności prawo pracowników do zatrudnienia i świadczenia pracy bez dyskryminacji, przewidziane w art. 45 TFUE musi koniecznie pociągać za sobą pochodne uprawnienie pracodawców do zatrudniania pracowników z poszanowaniem przepisów w dziedzinie swobodnego przepływu pracowników. Tymczasem o ile zostało wykazane, że prawa do swobodnego przepływu przewidziane w art. 45 TFUE są korzystne dla pracowników, w tym dla osób poszukujących pracy, o tyle brak jest w tym postanowieniu jakiejkolwiek wskazówki przemawiającej za tym, że na prawa te nie mogą powołać się inne osoby. W tych okolicznościach pracodawca zatrudniający pracownika przygranicznego, który objęty jest zakresem stosowania tego artykułu może powoływać się na prawa przyznane w omawianym artykule bezpośrednio pracownikom.

Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które uzależnia przyznanie pracodawcom pomocy na zatrudnienie bezrobotnych w wieku powyżej 45 lat od spełnienia warunku, by zatrudniony bezrobotny był zarejestrowany w tym samym państwie członkowskim jako osoba poszukująca pracy, jeżeli takie zarejestrowanie jest uzależnione – czego ustalenie należy do sądu odsyłającego – od spełnienia warunku posiadania miejsca zamieszkania na terytorium krajowym.

W istocie zakres uznania, którym dysponują państwa członkowskie w dziedzinie polityki społecznej, nie może stanowić uzasadnienia dla naruszenia praw, które jednostki wywodzą z postanowień traktatu gwarantujących ich podstawowe wolności.

Tymczasem w tym względzie warunek miejsca zamieszkania jest co do zasady niewłaściwy w przypadku pracowników migrujących i przygranicznych, ponieważ pracownicy ci, uzyskawszy dostęp do rynku pracy jednego z państw członkowskich, wystarczająco mocno zintegrowali się ze społecznością tego państwa, co pozwoliło im korzystać w tym państwie z zasady równego traktowania w odniesieniu, odpowiednio, do pracowników krajowych i do pracowników będących rezydentami. Zintegrowanie to wynika w szczególności z faktu, że poprzez płacenie w tym państwie członkowskim podatków z tytułu wykonywanej w nim pracy najemnej pracownicy migrujący i przygraniczni również przyczyniają się do finansowania polityk społecznych tego państwa.

(por. pkt 42, 52, 53, 55; sentencja)
W istocie w zakresie w jakim w październiku tych lat, posiedzenia plenarne, które trwają, zgodnie ze zwykłą praktyką Parlamentu, cztery dni zaplanowanych na październik, zostają ustalone na ten sam tydzień, posiedzenia te nie spełniają wymagań wynikających z protokołów w sprawie siedzib instytucji. Rzeczywisty czas pozostający do dyspozycji podczas posiedzeń w październiku jest bowiem skrócony o ponad połowę, a zatem czas trwania tych posiedzeń nie jest równoważny pozostałym comiesięcznym zwykłym posiedzeniom plenarnym zaplanowanym w tych uchwałach.

Parlament Europejski ustalając w uchwałach w sprawie terminarza posiedzeń Parlamentu na lata 2012 i 2013, poza dziesięcioma comiesięcznymi posiedzeniami plenarnymi mającymi miejsce w każdym miesiącu oprócz sierpnia i października, dwa dwudniowe posiedzenia plenarne w tym samym tygodniu w październiku, naruszył protokół nr 6 załączony do traktatów UE i FUE oraz protokół nr 3 załączony do traktatu EWEA, dotyczące ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Parlament musi odbyć rocznie dwanaście zwykłych posiedzeń plenarnych w Strasburgu.

Jak wynika z protokołu nr 6 załączonego do traktatów UE i FUE oraz protokołu nr 3 załączonego do traktatu EWEA, dotyczących ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, Parlament winien odbywać corocznie dwanaście zwykłych posiedzeń plenarnych, w tym posiedzenie, w trakcie którego wykonuje on uprawnienia budżetowe powierzone mu w traktacie.

Wykonywanie przez Parlament na posiedzeniu plenarnym kompetencji w sprawach budżetowych stanowi fundamentalne wydarzenie w życiu demokratycznym Unii Europejskiej i powinno się odbywać z całą uwagą, starannością i zaangażowaniem, jakich tego rodzaju zadanie wymaga. Wykonywanie tej kompetencji wymaga między innymi publicznej debaty na posiedzeniu plenarnym, pozwalającej obywatelom Unii na zapoznanie się z różnorodnymi poglądami politycznymi wyrażanymi przy tej okazji i na wyrobienie sobie na tej podstawie opinii na temat działań podejmowanych przez Unię.

(por. pkt 40, 68)
Artykuł 2 pkt 1 decyzji 2004/290 upoważniającej Niemcy do zastosowania odstępstwa od art. 21 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż pojęcie robót budowlanych występujące w tym przepisie obejmuje – oprócz transakcji uważanych za świadczenie usług, takich jak zdefiniowane art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy – również transakcje stanowiące dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 tejże dyrektywy.

Decyzję 2004/290 upoważniającą Niemcy do zastosowania odstępstwa od art. 21 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, należy interpretować w ten sposób, iż Republika Federalna Niemiec może poprzestać na wykonywaniu przyznanego jej przez tę decyzję upoważnienia częściowo w stosunku do określonych podkategorii, takich jak poszczególne rodzaje robót budowlanych i do transakcji dotyczących określonych odbiorców.

Przy tworzeniu takich podkategorii owo państwo członkowskie jest zobowiązane przestrzegać zasady neutralności podatkowej oraz ogólnych zasad prawa Unii, w tym w szczególności zasad proporcjonalności i pewności prawa.

Do sądu odsyłającego należy ustalenie – z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności prawnych i faktycznych – czy ma to miejsce w postępowaniu głównym, i w razie potrzeby podjęcie wszelkich koniecznych środków w celu skorygowania szkodliwych konsekwencji stosowania omawianych przepisów w sposób, który jest sprzeczny z zasadami proporcjonalności lub pewności prawa.

(por. pkt 50; pkt 2 sentencji)
Co się tyczy systemu pomocy na prywatne składowanie moszczu gronowego utworzonego rozporządzeniem nr 822/87 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, zmienionego rozporządzeniem nr 2253/88, gdy nieistnienie spółki, co do której uważano, iż sprzedała moszcze gronowe, skutkuje tym, że nie można ustalić wspólnotowego pochodzenia tych ostatnich, producent, który nabył owe moszcze od tej spółki, nie może w każdym razie otrzymać pomoc na składowanie na podstawie rozporządzenia nr 822/87.

Objęte jest pojęciem „nieprawidłowość” w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, nieprzestrzeganie obowiązku pochodzenia wspólnotowego moszczów gronowych, w ramach systemu pomocy na prywatne składowanie moszczu gronowego utworzonego rozporządzeniem nr 822/87 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, zmienionego rozporządzeniem nr 2253/88. Takie uchybienie stanowi naruszenie przepisów prawa Unii powodujące szkodę w budżecie Unii i tworzy nieuzasadniony wydatek. Ponadto jakakolwiek „nieprawidłowość” w rozumieniu tego artykułu prowadzi do stosowania środków i kar administracyjnych.

W tym względzie art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1059/83 w sprawie umów składowania wina stołowego, moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego i rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego, zmienionego rozporządzeniem nr 2646/1999, nie może stanowić podstawy prawnej w celu wymierzenia kary za naruszenie związane z pochodzeniem wspólnotowym. W istocie przepis ten ma mieć zastosowanie do postępowań w sprawie nieprawidłowości, które dotyczą warunków wykonania umowy składowania i które są mniej poważne niż nieprawidłowości określone w art. 17 ust. 1 lit. a). Artykuł 17 ust. 1 lit. b) owego rozporządzenia nie może być natomiast zastosowany do karania poważnych uchybień wpływających na samą ważność umowy składowania przedstawionej na poparcie wniosku o pomoc w odniesieniu do składowania, które to uchybienia bezpośrednio kwestionują kwalifikowalność producenta do otrzymania pomocy w odniesieniu do składowania.

Tymczasem w braku kary przewidzianej zarówno w mających zastosowanie przepisach sektorowych jak i w przepisach krajowych, taka nieprawidłowość nie może podlegać „karze” w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 2988/95.

Jednakże w okolicznościach, w których stwierdzone nieprawidłowości skutkują tym, że umowy składowania, na podstawie których przyznano pomoc na składowanie, nie mogły być uznane za zawarte w sposób ważny w celu uzyskania owej pomocy, władze krajowe są zobowiązane do stosowania środka administracyjnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia nr 2988/95, polegającego na żądaniu zwrotu tej bezprawnie uzyskanej pomocy.

(por. pkt 45, 52, 58, 62, 67, 72; pkt 2 sentencji)
Wykładni art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 2945/94 i rozporządzeniem nr 495/97 należy dokonywać w ten sposób, że z zastrzeżeniem zwolnień przewidzianych w art. 11 ust. 1 akapit trzeci tego rozporządzenia należy stosować obniżkę przewidzianą w art. 11 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rzeczonego rozporządzenia w szczególności w sytuacji, gdy okazuje się, że przeznaczony do wywozu towar, w odniesieniu do którego wystąpiono z wnioskiem o wypłatę refundacji, nie miał dobrej, uczciwej i handlowej jakości, i to bez względu na fakt, że eksporter działał w dobrej wierze, a także prawidłowo opisał charakter i pochodzenie wskazanego towaru.

W istocie ten mechanizm obniżki polega na nałożeniu opłaty karnej, której kwota określana jest proporcjonalnie do kwoty, jaką nienależnie pobrałby eksporter, gdyby wnioskowana refundacja została przyznana. Chodzi tu o sankcję, która stanowi integralną część systemu refundacji wywozowych i która nie ma charakteru karnego. Odpowiedzialność, która leży u podstaw tej sankcji, ma zasadniczo charakter obiektywny. Oznacza to, że obniżkę należy stosować nawet w wypadku braku winy eksportera, gdy eksporter działał w dobrej wierze i w swym zgłoszeniu wywozowym przedstawił prawidłowy opis charakteru i pochodzenia danych towarów.

(por. pkt 25, 26, 28, 37; sentencja)
Wykładni art. 20 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło obywatelowi państwa trzeciego wydania karty pobytu, o który wnosi na zasadzie łączenia rodzin, gdy ten obywatel zamierza zamieszkać ze swoją małżonką, również obywatelką państwa trzeciego, zamieszkującą legalnie w tym państwie członkowskim i mającą z pierwszego małżeństwa dziecko, które jest obywatelem Unii, oraz z ich wspólnym dzieckiem, mającym także status obywatela państwa trzeciego, o ile taka odmowa nie doprowadzi do pozbawienia obywatela Unii, którego sprawa dotyczy, możliwości skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych przez status obywatela Unii.

Wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 w sprawie prawa do łączenia rodzin należy dokonywać w ten sposób, że o ile państwa członkowskie są uprawnione do tego, by wymagać wykazania przez członka rodziny rozdzielonej, iż posiada stabilne i regularne środki wystarczające do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, o tyle uprawnienie to powinno być wykonywane w świetle art. 7 i art. 24 ust. 2 i 3 karty, które nakazują państwom członkowskim badanie wniosków o łączenie rodzin w interesie dzieci, których to dotyczy, oraz w trosce o sprzyjanie życiu rodzinnemu, jak również w sposób nienaruszający celu tej dyrektywy oraz jej skuteczności (effet utile).

W istocie ponieważ zezwolenie na łączenie rodziny jest zasadą ogólną, możliwość przewidzianą w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86 należy interpretować w sposób ścisły. Margines swobody przyznany państwom członkowskim nie powinien zatem być przez nie wykorzystywany w taki sposób, który naruszałby cele dyrektywy i jej skuteczność (effet utile).

Oczywiście art. 7 i 24 karty, choć podkreślają znaczenie dla dzieci życia rodzinnego, nie mogą być interpretowane w taki sposób, który pozbawi państwa członkowskie przysługującego im zakresu uznania przy badaniu wniosków o łączenie rodzin. Jednakże podczas takiego badania i podczas ustalania, w szczególności, czy zostały spełnione przesłanki z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/86, przepisy tej dyrektywy należy interpretować i stosować w świetle art. 7 i art. 24 ust. 2 i 3 karty, co wynika zresztą z brzmienia motywu 2 oraz art. 5 ust. 5 tej dyrektywy, które nakazują państwom członkowskim badanie wniosków o łączenie rodzin w interesie dzieci, których to dotyczy, oraz w trosce o sprzyjanie życiu rodzinnemu. W konsekwencji podczas wykonywania dyrektywy 2003/86 oraz badania wniosków o łączenie rodzin właściwe organy krajowe powinny dokonać zrównoważonej i racjonalnej oceny wszystkich zbiegających się interesów, ze szczególnym uwzględnieniem interesów dzieci, których sprawa dotyczy.

(por. pkt 74, 79–82; sentencja)
Dyrektywę 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom państwa członkowskiego, które przewidują w przypadku nielegalnego pobytu obywateli państw trzecich karę grzywny, którą można zamienić na karę wydalenia w zakresie, w jakim ani okoliczność zawisłości postępowania karnego przewidzianego w tych przepisach, ani okoliczność, że wspomniane postępowanie doprowadzi do wymierzenia kary grzywny, nie skutkują opóźnieniem lub innym utrudnieniem nie opóźnia przyjęcia i wykonania środków powrotu cudzoziemców, o których mowa w dyrektywie 2008/115, i w zakresie, w jakim przyznana sądowi karnemu możliwość zamiany kary grzywny na karę wydalenia, której towarzyszy zakaz wjazdu przez okres nie krótszy niż pięć lat, jest ograniczona do sytuacji, w których możliwe jest natychmiastowe przeprowadzenie wydalenia zainteresowanego.

(por. pkt 35–37, 47; sentencja)
Artkuł 2 ust. 2 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania wchodzącego w skład systemu ochrony socjalnej danego przedsiębiorstwa, zgodnie z którym wysokość odprawy pieniężnej przysługującej pracownikom, którzy ukończyli 54. rok życia i których stosunek pracy ulega rozwiązaniu z przyczyn ekonomicznych, jest wyliczana na podstawie pierwszego możliwego terminu przejścia na emeryturę, odmiennie niż w przypadku podstawowej metody wyliczania, zgodnie z którą podstawą wysokości odprawy jest między innymi staż pracy w przedsiębiorstwie, skutkiem czego kwota wypłaconej w ten sposób odprawy jest niższa w porównaniu z kwotą odprawy wyliczonej przy zastosowaniu owej metody podstawowej, przy tym co najmniej równa połowie tej kwoty, i zakłada, w przypadku zastosowania alternatywnej metody wyliczania, możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę ze względu na niepełnosprawność.

W istocie okazuje się, że omawiane uregulowanie, zmierzając do realizacji uzasadnionych celów nie uwzględniło ani zagrożeń, na wystąpienie których narażone są osoby poważnie niepełnosprawne, ani okoliczności, że zagrożenia te zwiększają się wraz ze zbliżaniem się przez nich do wieku emerytalnego. Tymczasem osoby te mają specyficzne potrzeby wynikające zarówno z ochrony, jakiej wymaga ich obecny stan, jak i z konieczności założenia, że ich stan może się w przyszłości pogorszyć. Należy zatem uwzględnić, że osoby poważnie niepełnosprawne mogą mieć zwiększone wymagania finansowe wynikające z ich niepełnosprawności, których nie sposób przewidzieć, a które wraz z upływem lat mogą wzrastać. Przy nieuwzględnieniu tych okoliczności omawiane uregulowanie, skutkując tym, że odprawy pieniężne z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn ekonomicznych wypłacane pracownikom poważnie niepełnosprawnym są niższe niż odprawy wypłacane pracownikom w pełni sprawnym, prowadzi do nadmiernego naruszenia uzasadnionych interesów pracowników poważnie niepełnosprawnych i tym samym wykracza poza działania, które są konieczne do zrealizowania zamierzonego celu polityki socjalnej.

(por. pkt 67–70, 72; pkt 2 sentencji)
Wykładni art. 167 i 168 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, iż spółka, która nabyła działkę i stojące na niej budynki w celu ich rozebrania i wzniesienia na tejże działce kompleksu mieszkaniowego, ma prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej związanego z nabyciem rzeczonych budynków, ponieważ dokonujące tego nabycia spółka wykonuje działalność gospodarczą jako podatnik i od momentu nabycia działki i spornych budynków przejawiała zamiar rozebrania tych budynków po to, by wznieść na tej działce kompleks mieszkaniowy.

Ponieważ budynki te zostały nabyte wraz z działką, na której stały i która w dalszym ciągu była wykorzystywana przez spółkę na potrzeby podlegających opodatkowaniu transakcji tej spółki, zastąpienie przestarzałych struktur nowocześniejszymi budynkami, a w konsekwencji wykorzystanie tych ostatnich do czynności podlegających opodatkowaniu na późniejszym etapie obrotu, w żaden sposób nie przerywa bezpośredniego związku istniejącego pomiędzy nabyciem danych budynków na wcześniejszym etapie obrotu z jednej strony a działalnością gospodarczą prowadzoną następnie przez podatnika z drugiej strony. Nabycie tych nieruchomości, a następnie ich zniszczenie w celu wzniesienia bardziej nowoczesnych struktur może zatem być uważane za szereg powiązanych czynności, których przedmiotem jest dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu na tej samej podstawie co zakup nowych nieruchomości i ich bezpośrednie wykorzystanie.

(por. pkt 31–33, 35, 36; pkt 1 sentencji)