ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
45.

Poradnictwo i szkolenie zawodowe są ściśle związane z dostępem do zatrudnienia, a zatem są one bezpośrednio wymienione po tej kwestii. W czasie, gdy kształcenie zawodowe było jedynym pojęciem związanym z edukacją wymienionym w traktacie EWG, Trybunał stwierdził, że co do zasady studia uniwersyteckie stanowią „kształcenie zawodowe” w rozumieniu art. 128 EWG, a zatem dodatkowa opłata wpisowa pobierana od studentów będących obywatelami innych państw członkowskich stanowi dyskryminację ze względu na przynależność państwową, która jest sprzeczna z art. 7 EWG. Jest oczywiste, że w omawianym wyroku Trybunał dokonał szerokiej i celowej wykładni pojęcia „kształcenia zawodowego” w celu zakazania dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w kontekście edukacji uniwersyteckiej. W tym przypadku mamy do czynienia z analogią do niniejszej sprawy, gdyż w celu wypracowania szerszego zakresu spornego przepisu należy zastosować te same metody wykładni ( 32 ).
62.

Po pierwsze, późniejsze zmiany zamiaru podatnika w prawie VAT nie mają skutku wstecznego. Pokazuje to na przykład orzecznictwo Trybunału dotyczące odliczenia. Nie można zostać z mocą wsteczną pozbawionym odliczenia, w szczególności gdy rezygnuje się z zamierzonej działalności gospodarczej przed jej rozpoczęciem (nieudane przedsięwzięcie). W przypadku kosztów poniesionych w ramach przygotowywania działalności gospodarczej można, co więcej, dokonać odliczenia także wtedy, gdy nie dojdzie do podjęcia działalności gospodarczej ani do zamierzonej transakcji podlegającej opodatkowaniu ( 35 ). Zgodnie z najnowszym orzecznictwem Trybunału również zmieniona ocena wysokości stawki podatku i odpowiednie późniejsze wykazanie podatku prowadzą nie do odliczenia z mocą wsteczną ( 36 ), lecz do odliczenia ex nunc.
13.

C&D Foods wniosła przeciwko tym decyzjom skargę, którą ze względu na jej zasadnicze znaczenie skierowano w pierwszej instancji do Vestre Landsret (sądu apelacyjnego regionu zachodniego, Dania). Na mocy postanowienia z dnia 15 sierpnia 2017 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 sierpnia 2017 r., Vestre Landsret (sąd apelacyjny regionu zachodniego) zawiesił postępowanie i na podstawie art. 267 TFUE przedłożył Trybunałowi następujące pytania celem wydania przezeń orzeczenia w trybie prejudycjalnym: „1) Czy art. 168 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka holdingowa, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, jest uprawniona do całkowitego odliczenia VAT z tytułu świadczeń powodujących naliczenie podatku związanych z badaniami due diligence przed przewidywaną, ale niesfinalizowaną transakcją sprzedaży akcji w spółce zależnej, na rzecz której spółka holdingowa świadczy usługi w zakresie zarządzania i IT podlegające opodatkowaniu VAT? 2) Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że cena za podlegające opodatkowaniu VAT usługi w zakresie zarządzania i IT, które spółka holdingowa świadczy dla celów swojej działalności gospodarczej, ma postać stałej kwoty odpowiadającej wydatkom spółki holdingowej z tytułu wynagrodzeń pracowników, powiększonej o »marżę« w wysokości 10%? 3) Niezależnie od odpowiedzi na powyższe pytania – czy prawo do odliczenia istnieje, w przypadku gdy koszty doradztwa będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym uznaje się za koszty ogólne, a jeżeli tak, to na jakich warunkach?”.
87.

Artykuł 8 ust. 1 decyzji ramowej 2008/909 wyklucza zatem, co do zasady, jakiekolwiek dostosowywanie kary orzeczonej przez wydający nakaz organ sądowy ( 37 ). W wyroku z dnia 8 listopada 2016 r., Ognyanov ( 38 ), Trybunał dokonał wykładni tego przepisu w ten sposób, że ustanawia on co do zasady obowiązek uznania wyroku, ponieważ wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do uznania przekazanego mu wyroku i wykonania kary, której czas trwania i rodzaj odpowiadają czasowi trwania i rodzajowi przewidzianym w wyroku wydanym przez wydający nakaz organ sądowy ( 39 ). Zasada wzajemnego uznawania sprzeciwia się zatem temu, by wykonujący nakaz organ sądowy dokonał dostosowania kary orzeczonej przez wydający nakaz organ sądowy, nawet gdyby stosowanie prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego doprowadziło do orzeczenia kary o innym wymiarze lub innego rodzaju.
147.

Po pierwsze, w pytaniu pierwszym sądu odsyłającego, jak również ogólnie we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym brak jest jakiegokolwiek odniesienia do tego przepisu. Gdyby natomiast sąd krajowy uważał, że ów przepis ma znaczenie dla niniejszej sprawy, moim zdaniem przynajmniej by o nim wspomniał. Może istnieć wiele powodów takiego pominięcia i błędem byłoby uznanie braku takiego odniesienia za „przeoczenie”. Nie chodzi tutaj bowiem o to, czy Trybunał powinien odnieść się do szczegółowych uregulowań i znaczenia mało istotnego przepisu technicznego, który mógł zostać przeoczony. Artykuł 157 TFUE jest istotnym postanowieniem traktatu. Jednak z uwagi na to, że argumenty dotyczące art. 157 TFUE są w rzeczywistości kluczowe dla uwag na piśmie wnoszącego kasację, wydaje się równie prawdopodobne, że wnoszący kasację wystąpił do sądu krajowego o zwrócenie się z tymi pytaniami dotyczącymi tego przepisu do Trybunału, ale sąd krajowy nie przychylił się do tej propozycji.
37.

Dyrektywa 2003/98 wyraźnie więc rozróżnia między dostępem do dokumentów a ponownym wykorzystaniem tych dokumentów. Nie może być mowy o ponownym wykorzystaniu bez dostępu, ale nie oznacza to, że dostęp i ponowne wykorzystanie można uważać za pojęcia równoważne ( 6 ). Dyrektywa ustanawia obowiązki dotyczące ponownego wykorzystania dokumentów, ale nie narusza (krajowych) zasad dotyczących dostępu do dokumentów. Jednocześnie zastosowanie dyrektywy opiera się na krajowych przepisach regulujących dostęp do dokumentów i od nich zależy. Prawdą jest również, że w każdym przypadku, gdy prawo krajowe przyznaje dostęp, ponowne wykorzystanie powinno co do zasady ( 7 ) automatycznie być dozwolone, z zastrzeżeniem przesłanek określonych w dyrektywie ( 8 ). Nie zmienia to jednak faktu, że dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów dotyczących dostępu do dokumentów będących w posiadaniu krajowych podmiotów sektora publicznego i celem jej nie jest ich zmiana – pozostaje to domeną, za którą odpowiadają wyłącznie państwa członkowskie.
73.

Wszystkie te rozważania prowadzą mnie do wniosku, że istotnie to trzecia opcja, proponowana przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz rząd polski, wydaje się najbardziej rozsądna i najmniej uciążliwa. Mam wrażenie, że stanowisko to zachowuje rozsądną równowagę między odnośnymi interesami krajowych organów podatkowych oraz podatnika, pozostając jednocześnie w granicach tego, co możliwe w praktyce. Podejście to nie daje żadnej ze stron nadmiernej przewagi nad drugą. Dzieje się tak dlatego, że żadna z nich nie wydaje się dysponować w żadnym momencie „zbyt dużą ilością środków” w stosunku do kwoty, jaka będzie jej finalnie przysługiwać.
64.

Chociaż ocena tej kwestii ostatecznie należy do sądu odsyłającego, nie wydaje się, aby tak było w rozpatrywanym przypadku. Partnerzy społeczni w Niemczech wybrali rozwiązanie dające większą liczbę dni corocznego urlopu i wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, które między innymi uwzględnia godziny nadliczbowe, ale również obniżony wymiar czasu pracy przy obliczaniu corocznego urlopu. Nie wydaje się, by taki wybór partnerów społecznych zniechęcał pracowników do korzystania z przysługującego im prawa do corocznego urlopu wypoczynkowego, a wręcz przeciwnie. Fakt, że ta sama kwota jest rozłożona na więcej dni, może nawet stanowić dla pracowników zachętę do wykorzystania wszystkich 30 dni corocznego urlopu, aby otrzymać pełną roczną kwotę wynagrodzenia za czas urlopu, do którego są uprawnieni zgodnie z BRTV-Bau. Dlatego też nie wydaje się, by te uregulowania dotyczące corocznego urlopu naruszały istotę prawa do corocznego płatnego urlopu.
24.

Zdaniem Trybunału „niekorzystne traktowanie przez dane państwo członkowskie dywidend wypłacanych [podatnikom] niebędącym rezydentami w stosunku do traktowania zastrzeżonego dla dywidend wypłacanych [podatnikom] będącym rezydentami może zniechęcać spółki z siedzibą w państwie członkowskim innym niż to pierwsze państwo członkowskie do inwestowania w tym pierwszym państwie członkowskim, a w konsekwencji stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, zakazane co do zasady przez art. 63 TFUE” ( 3 ).
125.

Proponuję zatem Trybunałowi udzielenie następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne: 1) Ocena zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory nie musi wprawdzie wskazywać wyraźnie w pełnym zakresie siedlisk i gatunków, dla których ochrony obszar został umieszczony w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty lub podlega ochronie jako specjalny obszar ochrony zgodnie z dyrektywą 2009/147/WE w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, jednak ta ocena musi zawierać co najmniej domyślnie całościowe, precyzyjne i ostateczne ustalenia, które mogłyby rozwiać z naukowego punktu widzenia wszelkie rozsądne wątpliwości w odniesieniu do oddziaływania badanych robót na chronione typy siedlisk i gatunki (pytanie pierwsze). 2) Ocena zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 obejmuje odpowiednio skutki dla założeń ochrony obszaru tylko wtedy, gdy uwzględnia niekorzystne oddziaływania na typowe gatunki chronionych typów siedlisk i na inne gatunki i siedliska, o ile są one konieczne do ochrony chronionych typów siedlisk i gatunków (pytanie drugie). 3) Ocena zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 musi uwzględniać także oddziaływania na gatunki lub siedliska poza obrębem obszarów ochrony, jeżeli mogą one mieć negatywny wpływ na założenia ochrony obszarów ochrony (pytanie trzecie). 4) W kontekście zezwolenia na inwestycję udzielonego zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 szczegółowe zagadnienia dotyczące etapu budowy mogą zostać zastrzeżone do jednostronnych decyzji wykonawcy tylko wtedy, gdy z naukowego punktu widzenia są wykluczone wszelkie rozsądne wątpliwości, że skutki tych decyzji pozostawią dany obszar jako taki nienaruszony (pytanie ósme). 5) Właściwy organ ma obowiązek tak szczegółowo i wyraźnie uzasadnić te elementy swojej decyzji o zezwoleniu na przedsięwzięcie zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43, które mogłyby dać powód do z naukowego punktu widzenia rozsądnych wątpliwości, że skutki tego przedsięwzięcia pozostawią obszar jako taki nienaruszony, aby takie wątpliwości wykluczyć. W szczególności dotyczy to wątpliwości wynikających z wniosków inspektora. Wprawdzie organ może w celu uzasadnienia odesłać do opinii naukowej, ale opinia ta musi być także odpowiednia do wykluczenia wszelkich z naukowego punktu widzenia rozsądnych wątpliwości (pytania dziewiąte, dziesiąte i jedenaste). 6) Wykonawca musi zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko dostarczyć dane wymagane do rozpoznania i oszacowania możliwych znaczących skutków, które przedsięwzięcie może mieć dla flory i fauny (pytanie czwarte). 7) W rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92 ważne są te alternatywne rozwiązania, które mogą mieć znaczący wpływ na skutki środowiskowe przedsięwzięcia (pytanie piąte). 8) Zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92 wykonawca musi wskazać powody, które odegrały rolę w dokonanym przez niego wyborze między tymi różnymi możliwymi rozwiązaniami, o ile powody te dotyczą skutków środowiskowych przedsięwzięcia i rozwiązań alternatywnych (pytania szóste i siódme).
47.

Obydwa rozporządzenia zapewniają zatem, by osoby korzystające z prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii Europejskiej nie znalazły się w niekorzystnej sytuacji w dziedzinie praw do zabezpieczenia społecznego. Należy przy tym zauważyć, że rozporządzenia te nie mają na celu harmonizacji krajowych systemów zabezpieczenia społecznego. Rozporządzenia zawierają raczej normy kolizyjne pozwalające ustalić system mający zastosowanie do zabezpieczenia społecznego ( 22 ). Służy to nie tylko zapewnieniu, by osoby przemieszczające się po terytorium Unii Europejskiej nie zostały pozostawione bez zabezpieczenia społecznego ze względu na brak przepisów, które miałyby do nich zastosowanie, lecz również zapewnieniu, by były one w każdym momencie objęte systemem zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego ( 23 ).
82.

Należy zatem sprawdzić, czy taka sama sytuacja ma miejsce w odniesieniu do podatników przenoszących swoje miejsca zamieszkania z państwa członkowskiego do Szwajcarii, ale w odniesieniu do zysków kapitałowych zrealizowanych na terytorium szwajcarskim przed przeniesieniem miejsca zamieszkania ( 41 ), i to w przypadku gdy porównanie nie odbywa się w stosunku do sytuacji podatnika zachowującego miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, w którym podlega on opodatkowaniu, lecz w stosunku do sytuacji podatnika przenoszącego miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego Unii lub państwa, do którego zastosowanie ma porozumienie EOG.
2)

Czy art. 107/108 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że obejmuje on uregulowanie zawarte w ustawie […] [kraju związkowego w sprawie składek abonamentowych], zgodnie z którym na każdą dorosłą osobę zamieszkałą w Badenii-Wirtembergii nakłada się co do zasady bezwarunkową składkę uiszczaną na rzecz nadawców będących wyłącznie nadawcami publicznymi/urzędowymi, gdyż składka ta zawiera naruszającą prawo Unii preferującą pomoc publiczną w celu wykluczenia technicznego nadawców z państw Unii Europejskiej, ponieważ składki te będą wykorzystane do stworzenia konkurencyjnej ścieżki przekazu (monopol DVB-T2), w stosunku do której nie przewiduje się, że będzie używana przez nadawców zagranicznych? Czy art. 107/108 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że nie obejmuje on wyłącznie bezpośrednich świadczeń pieniężnych, lecz także inne istotne pod względem gospodarczym przywileje (prawo do wydawania tytułów wykonawczych, uprawnienie do działania zarówno jako przedsiębiorca jak też jako organ, korzystniejsze traktowanie w kwestii obliczania długów)?
90.

Ponadto, jak podkreśla się w doktrynie ( 21 ), „[i]n the light of the [HGA] case law it may […] be concluded that where soft law guidelines purport to introduce a legal obligation to submit a specific application form in order to be considered as eligible for an aid scheme it is highly questionable that if an applicant has failed to do so, the Commission could conclude that the aid would be incompatible without more. It is submitted that, in the light of [that case law], the failure to comply with such formalities should not establish a non-rebuttable presumption that the aid has no incentive effect and is incompatible – the Commission should look at the circumstances of the case to assess whether the (potential) (beneficiary has an incentive to change its behavior. It will of course be for the Member States] [or the beneficiaries] to provide sufficient evidence to support this claim”.
84.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Raad van State (radę stanu, Niderlandy) w następujący sposób: – Dyrektywa Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów ma zastosowanie do odpowiadających wzorowi świadectwa określonemu w tej dyrektywie świadectw rejestracji wydanych dla pojazdów, które istniały już przed terminem transpozycji dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów. – Zgodnie z właściwą wykładnią art. 4 dyrektywy 1999/37 w związku z art. 3 ust. 2 tej dyrektywy państwa członkowskie nie mogą odmówić uznania świadectw rejestracji tylko dlatego, że przy określonych kodach nie zostały wpisane żadne dane, jeżeli dane te można łatwo ustalić, pod warunkiem iż braki te nie mają wpływu na identyfikację pojazdu. – Artykuł 4 dyrektywy 1999/37 nie pozwala, aby państwo członkowskie, do którego zwrócono się z wnioskiem o uznanie świadectwa rejestracji wydanego przez inne państwo członkowskie w odniesieniu do pojazdu, który nie jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2007/46, poddało ten pojazd kontroli technicznej dla celów art. 24 ust. 6 tej drugiej dyrektywy.
88.

Według przekazanych przez Rzeczpospolitą Polską danych statystycznych pochodzących z końca 2015 r. mniej niż 40% sieci autostrad i dróg krajowych było otwarte bez ograniczeń dla ruchu pojazdów, o których tu mowa, co stanowi mniej niż 4% ( 39 ) sieci drogowej składającej się z autostrad, dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich najważniejszych na terenie Polski. Dla zilustrowania tej sytuacji nadmienię, że z odpowiedzi na skargę Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że swobodny dojazd do wskazanych przez Komisję w skardze miast Łomża, Nowy Sącz, Piła, Koszalin, Poznań drogami krajowymi umożliwiającymi swobodny ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony jest możliwy dopiero od wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 kwietnia 2017 r., przytoczonego w pkt 46 niniejszej opinii. Co więcej bezsporne jest, że w okolicach Wrocławia i Krakowa nie ma swobodnego dostępu do miejsc załadunku i rozładunku, pomimo że mają one podstawowe znaczenie w dziedzinie międzynarodowego transportu drogowego towarów. Podobnie nie jest przedmiotem dyskusji twierdzenie Komisji, zgodnie z którym po roku 2017 na trasie z Kętrzyna do Europy Zachodniej został utrzymany obowiązek wnioskowania do dwóch różnych organów o dwa lub trzy zezwolenia, za które jest pobierana opłata wynosząca 100–150 PLN (ok. 23–35 EUR) w celu jednokrotnego przejechania około 25 km.
77.

Po trzecie, stosując wykładnię systemową, nie miałoby sensu, aby art. 5 ust. 1 dyrektywy 2004/17 w sposób ogólny wykluczał ze swojego zakresu zastosowania przedsiębiorstwa świadczące usługi przewozowe, ponieważ działalność ta nie jest uznana za obsługę sieci, a w dalszej części (ust. 2 tego przepisu) artykuł stanowił, że dyrektywa nie dotyczy „podmiotów świadczących usługi transportu autobusowego odbiorcom publicznym, które zostały wyłączone z zakresu dyrektywy 93/38/EWG zgodnie z jej art. 2 ust. 4”. To wyraźne doprecyzowanie jest konieczne właśnie ze względu na to, że do innych przedsiębiorstw świadczących usługi przewozowe co do zasady stosuje się dyrektywę 2004/17.
19.

Wnosi on o: 1) uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie T‑15/16 dotyczącego postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 001273119 „Cystus”; 2) stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 października 2015 r., sprawa R 2839/2014‑1, dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 001273119 „Cystus”; 3) stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień ( 4 ) z dnia 12 września 2014 r. przyjętej w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku 8374 C w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do unijnego znaku towarowego nr 001273119 „Cystus” w odniesieniu do „dodatków do żywności nieprzeznaczonych do celów medycznych”, należących do klasy 30; 4) oddalenie złożonego przez spółkę LR Health & Beauty Systems wniosku o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 001273119 „Cystus” w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i Pierwszą Izbą Odwoławczą EUIPO zakresie, w jakim wniosek ten dotyczy „dodatków do żywności nieprzeznaczonych do celów medycznych”, należących do klasy 30; 5) obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania.
10.

Zasady stosowania do podatników-pośredników prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT określają art. 320 i 322 dyrektywy 2006/112. Stanowią one: „Artykuł 320 1. W przypadku gdy podatnik-pośrednik stosuje zasady ogólne VAT do dostaw dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście przez niego zaimportowanych, ma on prawo do odliczenia od kwoty podatku, którą jest zobowiązany zapłacić, kwotę VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu takich towarów. W przypadku gdy podatnik-pośrednik stosuje zasady ogólne VAT do dostaw dzieł sztuki, które zostały mu dostarczone przez twórcę lub jego następców prawnych lub podatnika innego niż podatnik-pośrednik, ma on prawo do odliczenia od kwoty podatku, którą jest zobowiązany zapłacić, kwotę VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dostarczonych mu dzieł sztuki. […] Artykuł 322 Jeżeli podatnik-pośrednik wykorzystuje towary do celów swoich dostaw objętych procedurą marży, nie ma on prawa do odliczenia od kwoty podatku, którą jest zobowiązany zapłacić, następujących kwot: a) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście przez niego zaimportowanych; b) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dzieł sztuki, które zostały lub mają zostać mu dostarczone przez ich twórcę lub jego następców prawnych; c) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu dzieł sztuki, które zostały lub mają zostać mu dostarczone przez podatnika innego niż podatnik-pośrednik”.
109.

W każdym razie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań nie mogą powoływać się podmioty, które naruszyły obowiązujące prawo ( 32 ). Z utrwalonego orzecznictwa wynika też, że przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy mogą co do zasady mieć uzasadnione oczekiwania odnośnie do jej zgodności z prawem tylko wtedy, gdy pomoc ta została przyznana z poszanowaniem procedury przewidzianej w art. 108 TFUE. Stwierdzenie to jest szczególnie ważne w odniesieniu do tych podmiotów państwowych, które przyznały pomoc i które w żadnym razie nie mogą czerpać korzyści z bezczynności Komisji lub z niewydania przez nią decyzji w odniesieniu do wspomnianej pomocy ( 33 ).
9.

Artykuł 8 rozporządzenia nr 1370/2007, zatytułowany „Przepisy przejściowe”, stanowi: „1. Zamówienia prowadzące do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych są udzielane zgodnie z zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. […] 2. Bez uszczerbku dla ust. 3 zamówienia prowadzące do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu kolejowego i drogowego powinny być udzielane zgodnie z art. 5 od dnia 3 grudnia 2019 r. W tym okresie przejściowym państwa członkowskie podejmują środki mające na celu stopniowe osiągnięcie zgodności z przepisami art. 5 w celu uniknięcia poważnych problemów strukturalnych, zwłaszcza związanych ze zdolnością przepustową w transporcie. W okresie sześciu miesięcy od upływu pierwszej połowy okresu przejściowego państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie z postępów, ze szczególnym uwzględnieniem wdrażania stopniowego udzielania zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych zgodnie z art. 5. Na podstawie sprawozdań z postępów przekazanych przez państwa członkowskie Komisja może zaproponować odpowiednie środki skierowane do państw członkowskich. 3. Przy stosowaniu ust. 2 nie uwzględnia się zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych udzielonych zgodnie z prawem wspólnotowym i prawem krajowym: a) przed dniem 26 lipca 2000 r. na podstawie procedury przetargowej zapewniającej uczciwą konkurencję; b) przed dniem 26 lipca 2000 r. na podstawie procedury innej niż procedura przetargowa zapewniająca uczciwą konkurencję; c) po dniu 26 lipca 2000 r. i przed dniem 3 grudnia 2009 r. na podstawie procedury przetargowej zapewniającej uczciwą konkurencję; d) po dniu 26 lipca 2000 r. i przed dniem 3 grudnia 2009 r. na podstawie procedury innej niż procedura przetargowa zapewniająca uczciwą konkurencję. Umowy, o których mowa w lit. a), mogą obowiązywać do czasu ich wygaśnięcia. Umowy, o których mowa w lit. b) i c), mogą obowiązywać do czasu ich wygaśnięcia, lecz nie dłużej niż przez okres 30 lat. Umowy, o których mowa w lit. d), mogą obowiązywać aż do ich wygaśnięcia, o ile zawarte są na czas określony porównywalny z okresami obowiązywania określonymi w art. 4. Umowy o świadczenie usług publicznych mogą obowiązywać aż do wygaśnięcia, jeżeli ich rozwiązanie pociągnęłoby za sobą niepożądane skutki prawne lub gospodarcze i o ile Komisja wyraziła na to zgodę. […]”.