Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza – Kryteria oceny

(art. 81 WE)

2. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja w przedmiocie zastosowania reguł konkurencji – Decyzja dotycząca wielu adresatów – Konieczność wystarczającego uzasadnienia w szczególności w odniesieniu do jednostki, która ponosi odpowiedzialność za naruszenie

(art. 81 WE, 253 WE)

3. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja w przedmiocie zastosowania reguł konkurencji – Uzasadnienie opierające się na dowodzie nieprzedstawionym w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów – Niedopuszczalność

(art. 81 WE, 253 WE)

4. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja w przedmiocie zastosowania reguł konkurencji – Konwalidacja braku uzasadnienia w trakcie postępowania spornego – Niedopuszczalność

(art. 81 WE, 253 WE)

5. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja w przedmiocie zastosowania reguł konkurencji – Uwzględnienie informacji niezawartych w decyzji uznającej odpowiedzialność przedsiębiorstwa w celu dokonania oceny zgodności z prawem uzasadnienia decyzji – Niedopuszczalność

(art. 81 WE, 253 WE)

Summary

1. Zachowanie spółki zależnej można przypisać spółce dominującej między innymi w przypadku, gdy mimo posiadania odrębnej podmiotowości prawnej spółka zależna nie określa w sposób autonomiczny swojego zachowania rynkowego, lecz stosuje zasadniczo instrukcje dawane jej przez spółkę dominującą, w szczególności z uwzględnieniem więzów ekonomicznych, organizacyjnych i prawnych łączących oba te podmioty prawa. W tego rodzaju sytuacji spółka dominująca i jej spółka zależna są bowiem częścią tej samej jednostki gospodarczej, a tym samym – tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE.

W tym szczególnym przypadku, gdy spółka dominująca posiada 100% kapitału swej spółki zależnej, która popełniła naruszenie reguł konkurencji Unii, po pierwsze, ta spółka dominująca może wywierać decydujący wpływ na zachowanie tej spółki zależnej i, po drugie, istnieje wzruszalne domniemanie, iż owa spółka dominująca wywiera taki decydujący wpływ.

W tych okolicznościach wystarczy, że Komisja wykaże, iż cały kapitał spółki zależnej znajduje się w posiadaniu jej spółki dominującej, aby móc domniemywać, że ta ostatnia wywiera decydujący wpływ na politykę handlową swej spółki zależnej. Komisja będzie mogła następnie uznać spółkę dominującą za odpowiedzialną za dane naruszenie, chyba że owa spółka dominująca, na której spoczywa ciężar obalenia tego domniemania, przedstawi wystarczające dowody pozwalające wykazać, że jej spółka zależna zachowuje się na rynku w sposób autonomiczny.

W celu zbadania, czy spółka zależna określa swe zachowanie na rynku w sposób autonomiczny, należy uwzględnić wszystkie istotne okoliczności dotyczące związków gospodarczych, organizacyjnych i prawnych wiążących tę spółkę zależną ze spółką dominującą, które mogą różnić się w poszczególnych przypadkach, a których przez to nie można wymienić w sposób wyczerpujący.

(por. pkt 26–30)

2. Jeżeli chodzi o uzasadnienie decyzji Komisji w sprawie zastosowania art. 81 WE Komisja nie musi zajmować stanowiska wobec wszystkich argumentów zainteresowanych stron, wystarczy bowiem przedstawienie faktów i względów prawnych o zasadniczym znaczeniu dla decyzji. W szczególności Komisja nie jest zobowiązana do tego, by ustosunkować się do kwestii, które są oczywiście niezwiązane ze sprawą, bez znaczenia lub wyraźnie drugorzędne.

Jeżeli decyzja w przedmiocie zastosowania art. 81 WE dotyczy wielu adresatów i stwarza problem przypisania naruszenia, musi ona zawierać wystarczające uzasadnienie względem każdego z adresatów, w szczególności względem tych adresatów, którzy zgodnie z tą decyzją ponoszą odpowiedzialność za owo naruszenie. Zatem w zakresie dotyczącym spółki dominującej uznanej za odpowiedzialną za noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej, taka decyzja powinna zawierać odpowiednie uzasadnienie powodów, dla których istnieje możliwość przypisania naruszenia tej spółce.

W tym kontekście, w sytuacji, kiedy spółka dominująca powołuje się nie tylko na okoliczność faktyczną, że jest holdingiem zarządzającym swą spółką zależną jako zwykłą inwestycją finansową, poprzez spółkę holdingową występującą w roli łącznika, lecz również powołuje się na całokształt szczególnych okoliczności charakteryzujących więzi istniejące między spółkami w momencie naruszenia i wówczas, gdy dowody, które ona dostarcza nie ograniczają się do twierdzeń, lecz zawierają szczegółowe informacje na temat funkcjonowania holdingu, do których dołączono oświadczenia personelu kierowniczego danych spółek, korespondencję z osobami trzecimi, jak również szereg pochodzących z okresu naruszenia dokumentów wewnętrznych skierowanych do omawianych spółek, Komisja jest zobowiązana do tego, aby zająć stanowisko w przedmiocie tych argumentów, badając przy tym, czy w świetle wszystkich istotnych okoliczności dotyczących związków gospodarczych, organizacyjnych i prawnych między omawianymi spółkami, spółka dominująca wykazała, że jej spółka zależna zachowywała się na rynku w sposób autonomiczny oraz ukazać w danym wypadku przyczyny z powodu których, uważa ona, iż dowody przedstawione przez spółkę dominującą nie są wystarczające do tego aby obalić przedmiotowe domniemanie. Ciążący na Komisji obowiązek uzasadnienia jej decyzji w tym względzie wyraźnie wynika ze wzruszalnego charakteru przyjętego domniemania, dotyczącego wywierania decydującego wpływu na spółkę zależną przez spółkę dominującą posiadającą 100% jej kapitału, którego obalenie wymaga od spółki dominującej przedstawienia dowodu dotyczącego całokształtu związków gospodarczych, organizacyjnych i prawnych między nią samą a jej i spółką zależną.

(por. pkt 57, 58, 71, 73, 75–77)

3. Dowód, który nie został przedstawiony w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów i w przedmiocie którego przedsiębiorstwo, będące adresatem decyzji Komisji dotyczącej naruszenia reguł konkurencji nie miało okazji przedstawić swego stanowiska w postępowaniu administracyjnym, należy uznać, że jest bezskuteczny wobec tego przedsiębiorstwa. W konsekwencji Komisja nie może powołać się na ten dowód w ramach uzasadnienia swej decyzji.

(por. pkt 83)

4. Zainteresowany powinien zostać poinformowany o uzasadnieniu decyzji Komisji w sprawie zastosowania art. 81 WE w zasadzie w tym samym czasie co o niekorzystnej dla niego decyzji. Brak uzasadnienia nie może zostać uregulowany w ten sposób, że zainteresowany dowiaduje się o uzasadnieniu decyzji w trakcie postępowania przed sądami wspólnotowymi. Wobec tego brak uzasadnienia nie może zostać usunięty w trakcie postępowania przed sądem wspólnotowym.

(por. pkt 89, 90)

5. Jeżeli chodzi o skargi na decyzje Komisji nakładające grzywny na przedsiębiorstwa za naruszenie reguł konkurencji, Sąd jest właściwy w ramach swego nieograniczonego prawa orzekania, do dokonania oceny stosowności kwoty grzywien. Choć ocena ta może w pewnych warunkach wymagać przedstawienia i uwzględnienia dodatkowych informacji, stwierdzenie to nie ma zastosowania w ramach kontroli przestrzegania obowiązku uzasadnienia podlegającej kontroli zgodności z prawem decyzji stwierdzającej naruszenie.

6. W konsekwencji o ile Sąd może orzec, iż Komisja naruszyła w ramach ustalania wysokości grzywien nałożonych za naruszenia art. 81 ust. 1 WE obowiązek uzasadnienia, wskazując, że ponieważ rozwiązanie przyjęte przez Komisję powinno być potwierdzone co do istoty, naruszenie to nie powoduje stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ani zmiany kwoty grzywny, o tyle ocena ta nie może zostać zastosowana w odniesieniu do kontroli zgodności z prawem decyzji Komisji w zakresie, w jakim Komisja uznała odpowiedzialność danego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 91–93)