ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W kontekście wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego wykonywana przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Sąd kontrola powinna być przeprowadzana w świetle wymogu gwarantowania skuteczności rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, polegającej na zapewnieniu ochrony wspólnotowego znaku towarowego.

W tej perspektywie, jako że zastosowanie prawa krajowego może prowadzić do przyjęcia istnienia powodu unieważnienia właściwie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego, wydaje się konieczne, by przed uwzględnieniem wniosku o unieważnienie prawa do takiego znaku towarowego Urząd i Sąd sprawdziły, czy materiały przedłożone przez wnioskodawcę mają znaczenie w odniesieniu do ciążącego na nim obowiązku przedstawienia dowodu na treść prawa krajowego.

Kontrola wykonywana przez właściwe instancje Urzędu i Sąd powinna także odpowiadać wymogom funkcji, którą pełnią one w ramach sporów dotyczących wspólnotowych znaków towarowych.

Gdy właściwe instancje Urzędu mają rozpatrzeć w pierwszej kolejności wniosek o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego oparty na wcześniej nabytym prawie chronionym przepisem prawa krajowego, wydana przez nie decyzja może skutkować pozbawieniem właściciela znaku towarowego przyznanego mu prawa. Skutek takiej decyzji oznacza nieuchronnie, że rola instancji wydającej decyzję nie jest ograniczona do prostego potwierdzenia prawa krajowego, jakie zostało przedstawione przez wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku.

Co się tyczy kontroli sądowej wykonywanej w drugiej kolejności przez Sąd, kontrola ta powinna spełniać wymogi wynikające z zasady skutecznej ochrony sądowej. Skoro stosowanie prawa krajowego w rozpatrywanym kontekście proceduralnym może skutkować pozbawieniem właściciela wspólnotowego znaku towarowego przysługującego mu prawa, konieczne jest, by Sąd nie był pozbawiony z powodu ewentualnych luk w dokumentach przedłożonych na dowód mającego zastosowanie prawa krajowego rzeczywistej możliwości wykonywania skutecznej kontroli. W tym celu musi zatem mieć możliwość weryfikacji, nie tylko na podstawie przedłożonych dokumentów, treści, przesłanek stosowania i zakresu przepisów prawa, na które powołuje się wnoszący o unieważnienie prawa do znaku.

W rezultacie w okolicznościach, w których Urząd może zostać wezwany do wzięcia pod uwagę w szczególności prawa krajowego państwa członkowskiego, gdzie podlega ochronie nabyte wcześniej prawo, na którym oparty jest wniosek o unieważnienie prawa do znaku, Urząd jest obowiązany z urzędu zasięgać informacji dotyczących prawa krajowego obowiązującego w zainteresowanym państwie członkowskim w sposób, który uzna za właściwy w tym celu, jeżeli informacje takie są niezbędne dla oceny przesłanek stosowania rozpatrywanej podstawy unieważnienia, a w szczególności prawdziwości powoływanych okoliczności faktycznych lub mocy dowodowej przedłożonych dokumentów.

(por. pkt 40–45)
Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Produkty krwiopochodne – Dyrektywy 2001/83 i 2002/98 – Zakres stosowania – Osocze z pełnej krwi przeznaczone do transfuzji, przygotowane z wykorzystaniem procesu przemysłowego – Stosowanie dyrektywy 2002/98 do czynności pobierania i testowania tego osocza – Stosowanie dyrektywy 2001/83 do czynności przetwarzania, przechowywania i dystrybucji tego osocza – Warunek

(dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 2001/83, zmieniona dyrektywą 2004/27, art. 1 pkt 2, art. 109; 2002/98)
Artykuł 28 ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych i art. 370 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nie sprzeciwiają się wprowadzeniu przez państwo członkowskie przed dniem 1 stycznia 1978 r., w trakcie biegu terminu transpozycji szóstej dyrektywy, przepisu, który zmienia jego istniejące regulacje poprzez opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej transakcji biur podróży związanych z podróżami organizowanymi poza Unią Europejską.

Oczywiście w okresie przewidzianym na dokonanie transpozycji państwa członkowskie będące jej adresatami są zobowiązane do powstrzymania się od przyjmowania przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić osiągnięciu celu wyznaczonego w tej dyrektywie.

Jednakże z brzmienia art. 28 ust. 3 i 4 szóstej dyrektywy w związku z art. 15 załącznika E do owej dyrektywy wynika, że prawodawca Unii przyznał możliwość odstąpienia od obowiązku zwolnienia z podatku usług wskazanych w art. 26 ust. 3 owej dyrektywy państwom członkowskim, których przepisy przewidywały opodatkowanie owych usług przed dniem 1 stycznia 1978 r.

Zatem jeżeli państwa członkowskie opodatkowywały sporne transakcje w dniu 1 stycznia 1978 r., to mogły one utrzymać to opodatkowanie po tej dacie. W związku z tym, że szósta dyrektywa w sposób wyraźny określiła ten dzień jako datę początkową ewentualnego utrzymania opodatkowania, nie można uznać, że ustawa przewidująca opodatkowanie spornych transakcji, przyjęta przed tą datą w trakcie biegu terminu transpozycji owej dyrektywy, mogła poważnie zagrozić osiągnięciu celu wyznaczonego w tej dyrektywie.

(por. pkt 31, 35, 37, 38; pkt 1 sentencji)
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 marca 2014 r. – Pi-Design i in. przeciwko Yoshida Metal Industry

(sprawy połączone C‑337/12 P do C‑340/12 P)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja oznaczeń tworzonych przez powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami — Unieważnienie — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) — Przeinaczenie dowodów”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oznaczenia tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Ustalanie zasadniczych właściwości oznaczenia [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit.) ppkt (ii)] (por. pkt 45–48, 67)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Rejestracja z naruszeniem art. 7 — Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia — Data dokonania zgłoszenia do rejestracji [rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 51 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 59, 60)

Przedmiot

Odwołania wniesione od wyroków Sądu (czwarta izba) z dnia 8 maja 2012 r. w sprawach T‑331/10 Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM – Pi‑Design i in. (Trójkątna powierzchnia pokryta czarnymi groszkami) i T‑416/10 Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM – Pi‑Design i in. (Powierzchnia pokryta czarnymi groszkami), w których Sąd stwierdził nieważność decyzji R 1237/2008‑1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 20 maja 2010 r. uchylających decyzje Wydziału Unieważnień, na mocy których oddalono, złożony przez Pi‑Design, Bodum France i Bodum Logistics A/S, wniosek o unieważnienie prawa do graficznego znaku towarowego przedstawiającego powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami dla towarów z klas 8 i 21 – Wykładnia art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego – Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego

Sentencja

1) Wyroki Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie T‑331/10 Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM – Pi‑Design i in. (Przedstawienie trójkątnej powierzchni pokrytej czarnymi krążkami) oraz w sprawie T‑416/10 Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM – Pi‑Design i in. (Przedstawienie powierzchni pokrytej czarnymi krążkami) zostają uchylone.

2) Sprawy zostają skierowane do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.
Keywords

Sentencja

Keywords Odwołanie – Odwołanie uznane za zasadne – Wydanie orzeczenia co do istoty przez sąd odwoławczy – Przesłanka – Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie – Brak – Przekazanie sprawy do Sądu (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 61 akapit pierwszy) (por. pkt 18, 19) Sentencja Sentencja 1) Wyrok Sądu Unii Europejskiej DEI/Komisja (T‑421/09, EU:T:2012:450) zostaje uchylony. 2) Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej. 3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja przeciwko DEI

(sprawa C‑554/12 P) ( 1 )

„Odwołanie — Konkurencja — Artykuł 86 ust. 3 WE — Utrzymanie praw uprzywilejowanych przyznanych przez Republikę Grecką na rzecz przedsiębiorstwa publicznego w celu poszukiwań i wydobycia pokładów węgla brunatnego — Naruszenie — Decyzja — Niezgodność z prawem Unii — Późniejsza decyzja — Ustanowienie szczególnych środków — Sposób na antykonkurencyjne skutki naruszenia — Skarga o stwierdzenie nieważności”

Odwołanie — Odwołanie uznane za zasadne — Wydanie orzeczenia co do istoty przez sąd odwoławczy — Przesłanka — Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie — Brak — Przekazanie sprawy do Sądu (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 61 akapit pierwszy) (por. pkt 18, 19)

Sentencja

1) Wyrok Sądu Unii Europejskiej DEI/Komisja (T‑421/09, EU:T:2012:450) zostaje uchylony.

2) Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

( 1 ) Dz.U. C 32 z 2.2.2013.
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi – Dyrektywa 2004/18 – Udzielanie zamówień – Podstawy wykluczenia z udziału w przetargu – Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich – Niewykonanie zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne – Dopuszczalność – Przesłanki

(art. 49 TFUE, 56 TFUE; dyrektywa 2004/18 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 45 ust. 2)

Summary

Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które w odniesieniu do zamówień publicznych na roboty budowlane, których wartość jest niższa niż próg zdefiniowany w art. 7 lit. c) dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem nr 1177/2009, zobowiązują instytucje zamawiające do wykluczenia z postępowania w sprawie udzielenia takiego zamówienia oferenta, który dopuścił się naruszenia w zakresie uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne, jeżeli różnica między należnymi kwotami a kwotami zapłaconymi przewyższa jednocześnie kwotę 100 EUR i 5% należnych kwot.

Chociaż takie uregulowanie krajowe, które może uniemożliwiać udział oferentów w zamówieniu publicznym mającym pewne transgraniczne znaczenie, stanowi ograniczenie w rozumieniu art. 49 TFUE i 56 TFUE, może ono jednak być uzasadnione w zakresie, w jakim realizuje zgodny z prawem cel interesu ogólnego, oraz w zakresie, w jakim zachowuje zasadę proporcjonalności. W osiągnięciu takiego uzasadnionego celu ma swoją rolę wskazanie braku wiarygodności, staranności i solidności podmiotu gospodarczego w zakresie przestrzegania przezeń obowiązków prawnych i socjalnych. Ponadto takie wskazanie jest zgodne z zasadą proporcjonalności gdy zdefiniowanie precyzyjnego progu wykluczenia z udziału w zamówieniach publicznych, takiego jak w omawianych przepisach krajowych, jest oparte na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i znanych wcześniej kryteriach. Ponadto takie kryteria gwarantują nie tylko równe traktowanie oferentów, ale również pewność prawa, stanowiącą zasadę, której zachowanie jest przesłanką proporcjonalnego charakteru ograniczającego środka.

Co się tyczy wspomnianego progu wykluczenia art. 45 ust. 2 dyrektywy 2004/18 nie przewiduje jednolitego stosowania podstaw wykluczenia i przyznaje państwom członkowskim prawo do złagodzenia lub do uelastycznienia kryteriów ustanowionych w tym przepisie. Tymczasem art. 45 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/18 umożliwia państwom członkowskim wykluczenie każdego wykonawcy, który nie wypełnił zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, bez określenia jakiejkolwiek minimalnej kwoty zaległości w opłacaniu składek.

(por. pkt 30–37, 39, 41; sentencja)
Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy winien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom i praktykom krajowym, zgodnie z którymi pracownik, którego wynagrodzenie składa się, po pierwsze, z wynagrodzenia podstawowego, a po drugie, z prowizji, której wysokość jest obliczana na podstawie umów zawartych przez pracodawcę wskutek sprzedaży dokonanej przez tego pracownika, ma prawo – z tytułu corocznego płatnego urlopu – do wynagrodzenia obejmującego wyłącznie jego wynagrodzenie podstawowe.

W istocie celem wymogu wynagrodzenia za urlop jest stworzenie pracownikowi będącemu na urlopie sytuacji, która – jeśli chodzi o wynagrodzenie – jest porównywalna z sytuacją, w jakiej pracownik znajduje się w okresach pracy.

Prawdą jest, że przesłanki przewidziane w art. 7 dyrektywy 2003/88 wydają się spełnione przez przepisy i praktyki krajowe, ponieważ w okresie corocznego urlopu pracownik dysponuje ogólną kwotą porównywalną do kwoty otrzymywanej w okresach pracy. Zatem ta kwota, wypłacona, po pierwsze, z tytułu jego corocznego urlopu, a po drugie, z tytułu sprzedaży dokonanej przez niego w tygodniach poprzedzających okres jego corocznego urlopu, pozwala pracownikowi skorzystać faktycznie z urlopu, do którego ma on prawo.

Jednakże pomimo wynagrodzenia, jakim dysponuje pracownik w okresie faktycznego korzystania z corocznego urlopu, pracownik ów może być zniechęcony do skorzystania z przysługującego mu prawa do corocznego urlopu z uwagi na szkodę finansową poniesioną później, lecz w rzeczywisty sposób w okresie następującym po okresie corocznego urlopu.

(por. pkt 17, 20, 21, 24; pkt 1 sentencji)
Artykuł 22 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2004 wykonującego dyrektywę 2003/71 w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam należy interpretować w ten sposób, że informacje wymagane zgodnie z art. 22 ust. 1, które wprawdzie nie były jeszcze znane w momencie publikacji prospektu emisyjnego podstawowego, niemniej były już znane w momencie publikacji suplementu do owego prospektu, powinny zostać opublikowane w owym suplemencie, jeżeli stanowią one nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/71 w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych, co podlega ustaleniu przez sąd odsyłający.

(por. pkt 40; pkt 1 sentencji)
Dyrektywa 2004/83 w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony, jak też zasada skuteczności i prawo do dobrej administracji nie stoją na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu uzależniającemu rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej od uprzedniego oddalenia wniosku mającego na celu uzyskanie statusu uchodźcy, o ile, po pierwsze, wniosek mający na celu uzyskanie statusu uchodźcy i wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej mogą być złożone jednocześnie, a po drugie, ten krajowy przepis proceduralny nie prowadzi do tego, by rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej następowało w terminie, który nie jest rozsądny, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

W istocie po pierwsze ochrona uzupełniająca stanowi uzupełnienie i dodatek w stosunku do ochrony uchodźców wprowadzonej konwencją genewską.

Po drugie, jako że osoba ubiegająca się o międzynarodową ochronę niekoniecznie jest w stanie ocenić, do jakiego rodzaju ochrony odnosi się jej wniosek, a ponadto status uchodźcy zapewnia szerszą ochronę niż status ochrony uzupełniającej, wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej nie powinien co do zasady być rozpatrywany, zanim właściwy organ nie stwierdzi, iż osoba ubiegająca się o międzynarodową ochronę nie spełnia warunków uzasadniających przyznanie statusu uchodźcy.

W dodatku taki przepis proceduralny powinien gwarantować skuteczny dostęp osób wymagających ochrony uzupełniającej do uprawnień, które przyznaje im dyrektywa.

(por. pkt 32, 34–36, 42, 57; sentencja)
Świadczenia z zabezpieczenia społecznego winny być postrzegane jako będące tego samego rodzaju, niezależnie od cech właściwych różnym ustawodawstwom krajowym, w sytuacji gdy ich przedmiot, cel, podstawa wyliczenia i warunki przyznania są identyczne. Natomiast cechy czysto formalne nie powinny być postrzegane jako istotne elementy kwalifikacji świadczeń.

W istocie ze względu na liczne różnice między krajowymi systemami zabezpieczenia społecznego wymóg całkowitego podobieństwa podstawy obliczania oraz warunków przyznawania świadczeń prowadziłby do znacznego ograniczenia stosowania zakazu kumulacji zawartego w art. 12 rozporządzenia nr 1408/71. Taki skutek stałby w sprzeczności z celem tego zakazu, czyli unikaniem bezzasadnych kumulacji świadczeń społecznych.

Ponadto z brzmienia wspomnianego przepisu wynika, iż zbieg praw istnieje nie tylko w sytuacji, gdy osoba jest uprawniona równocześnie do dwóch różnych świadczeń rodzinnych, lecz również w sytuacji, gdy prawa do takich świadczeń istnieją po stronie dwóch różnych osób, w tym wypadku dwóch rodziców, na to samo dziecko. W istocie ratio legis przepisów rozporządzenia nr 1408/71 regulujących zbieg praw do świadczeń rodzinnych oraz rozwiązania, które zostały tam przewidziane w wypadku zbiegu praw, wskazują, że celem rozpatrywanego przepisu jest uniemożliwienie, by zarówno bezpośredni beneficjent świadczenia rodzinnego, czyli pracownik, jak i jego beneficjenci pośredni, czyli członkowie rodziny pracownika, mogli równocześnie korzystać z dwóch świadczeń tego samego rodzaju.

(por. pkt 54–56)
Artykuły 203 i 204 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005 w związku z art. 859 pkt 2 lit. c) rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002, należy interpretować w ten sposób, że samo przekroczenie terminu na przedstawienie, wyznaczonego zgodnie z art. 356 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 w brzmieniu zmienionym, nie prowadzi do powstania długu celnego z powodu usunięcia danych towarów spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 rozporządzenia nr 2913/92 w brzmieniu zmienionym, ale prowadzi do powstania długu celnego na podstawie art. 204 tego ostatniego rozporządzenia.

W istocie art. 203 i 204 rozporządzenia nr 2913/92 mają odmienne zakresy zastosowania. O ile bowiem pierwszy dotyczy działań, które prowadzą do tego, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego, o tyle drugi przepis dotyczy naruszeń obowiązków oraz warunków związanych z procedurami celnymi, które to naruszenia nie wpłynęły na dozór celny. Z treści art. 204 rozporządzenia nr 2913/92 wynika zatem, że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadkach, które nie są objęte art. 203 tego rozporządzenia.

W tym względzie, zgodnie z art. 204 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92 dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą został objęty towar podlegający należnościom przywozowym, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienie to nie miało rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie tej procedury. Każdy przypadek, który nie jest objęty tym wyjątkiem, mieści się w zakresie zastosowania art. 204 rozporządzenia nr 2913/92.

Jednakże art. 859 pkt 2 lit. c) rozporządzenia nr 2454/93 przewiduje wyraźnie, że w przypadku gdy został przekroczony termin określony na podstawie art. 356 tego rozporządzenia, a przedstawienie towarów po terminie nie może być uzasadnione zgodnie z ust. 3 tego artykułu, przekroczenie terminu na przedstawienie uznaje się za niemające rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej, jeżeli towar został jednak przedstawiony w urzędzie przeznaczenia w rozsądnym terminie.

(por. pkt 31, 32, 39, 41, 45; pkt 1 sentencji)
W istocie zasady w dziedzinie swobodnego przepływu pracowników mogłyby z łatwością zostać pozbawione skuteczności, gdyby państwa członkowskie mogły je obejść poprzez zwykłe narzucenie pracodawcom, którzy zamierzają zatrudnić pracowników, wymogów, jakie muszą spełniać ci pracownicy, które to wymogi nałożone bezpośrednio na pracownika stanowiłyby ograniczenie w wykonywaniu przez niego prawa do swobodnego przemieszczania się na podstawie art. 45 TFUE. Tymczasem takie stwierdzenie nasuwa się również w przypadku, w którym pracodawca zamierza zakontraktować nie pracownika najemnego, lecz osobę zatrudnioną na własny rachunek, której sytuacja objęta jest art. 49 TFUE.

Artykuły 45 TFUE i 49 TFUE powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, które nakłada na spółki zamierzające prowadzić działalność w zakresie handlu bronią i amunicją wojskową oraz w zakresie pośrednictwa w nabywaniu i sprzedaży takiej broni i amunicji obowiązek, aby członkowie ich ustawowych organów reprezentujących lub wspólnik zarządzający posiadali obywatelstwo tego państwa członkowskiego.

W istocie omawiane uregulowanie głównym ustanawia odmienne traktowanie zakazane zasadniczo zarówno przez art. 49 TFUE, jak i przez art. 45 ust. 2 TFUE.

Niemniej jednak to do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy państwo członkowskie, które powołuje się na wyjątek z art. 346 ust. 1 lit. b) TFUE w celu uzasadnienia takiego uregulowania, może wykazać konieczność stosowania wyjątku przewidzianego w tym przepisie w celu ochrony podstawowych interesów swojego bezpieczeństwa.

W tym względzie po pierwsze, wyjątek przewidziany w art. 346 TFUE powinien być interpretowany w sposób ścisły. Po drugie, pomimo że ust. 1 lit. b) tego artykułu stanowi o środkach, jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swojego bezpieczeństwa, przepisu tego nie można jednak interpretować w taki sposób, że państwom członkowskim przyznano prawo do ustanowienia wyjątków od przepisów traktatu poprzez samo tylko powołanie się na wspomniane interesy. W rzeczywistości bowiem państwo członkowskie, które powołuje się na art. 346 ust. 1 lit. b) TFUE, powinno wykazać konieczność zastosowania wyjątku przewidzianego w tym przepisie w celu ochrony istotnych interesów swojego bezpieczeństwa.

Nawet jeżeliby przyjąć, że cel mający zagwarantowanie wiarygodności osób uprawnionych do prowadzenia działalności w zakresie handlu bronią i amunicją wojskową oraz w zakresie pośrednictwa w nabywaniu i sprzedaży takiej broni i amunicji, cel bezpieczeństwa zaopatrzenia w materiał obronny oraz cel zmierzający do uniemożliwienia ujawnienia informacji strategicznych, stanowią podstawowe interesy bezpieczeństwa państwa członkowskiego w rozumieniu art. 346 ust. 1 lit. b) TFUE, to ponadto konieczne byłoby, aby przesłanka obywatelstwa, zgodnie z zasadą proporcjonalności, nie wychodziła poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 29, 33–35, 37, 39; sentencja)