19.

W przedmiocie zarzutu trzeciego podniesionego przez Al-Aqsa zaskarżony wyrok zawiera zasadniczo poniższe rozważania ( 24 ): „164 Sąd podkreślił jednak […] to, że […] Rada nie może […] pomijać dalszego biegu […] dochodzeń lub postępowań […]. […] 168 W wyroku w sprawie Sison II [ ( 25 )] Sąd […] analizował ewentualność, gdy następuje zakończenie dochodzenia przez policję lub organ bezpieczeństwa bez kierowania sprawy do sądu z uwagi na brak możliwości uzyskania dostatecznych dowodów [...]. Sąd podkreślił, że niedopuszczalne byłoby, gdyby Rada nie brała pod uwagę tych okoliczności, składających się na ogół z istotnych informacji, które powinny być uwzględniane przy ocenie sytuacji […]. Odmienne stanowisko oznaczałoby przyznanie Radzie i państwom członkowskim nadmiernych uprawnień do nieograniczonego zamrażania funduszy danej osoby poza jakąkolwiek kontrolą sądową i niezależnie od wyniku ewentualnych postępowań sądowych. 169 Takie same względy powinny znaleźć zastosowanie, gdy krajowy administracyjny środek w postaci zamrożenia funduszy lub delegalizacji danej organizacji jako terrorystycznej zostaje cofnięty przez jego autora lub uznany za nieważny w drodze orzeczenia sądowego […]. 170 I tak w niniejszej sprawie bezsporne jest, że Sanctieregeling zostało uchylone w dniu 3 sierpnia 2003 r., tj. prawie natychmiast po wejściu w życie, w dniu 28 czerwca 2003 r., wspólnotowego pierwotnego środka w postaci zamrożenia funduszy skarżącej. 171 W tej kwestii bezsporne jest, że zgodnie z zaskarżoną decyzją [ ( 26 )] opiera się ona nie na Sanctieregeling jako takim, lecz wyłącznie na orzeczeniu w sprawie środków tymczasowych […]. Jednak […] nie jest w niniejszej sprawie możliwe uwzględnienie orzeczenia w sprawie środków tymczasowych samodzielnie i bez równoczesnego wzięcia pod uwagę Sanctieregeling. 172 Należy zatem przyznać, że od chwili uchylenia Sanctieregeling w niderlandzkim porządku prawnym orzeczenie w sprawie środków tymczasowych, które, jak właśnie przypomniano, tworzy z nim nierozerwalną całość, nie może dłużej skutecznie służyć jako podstawa wspólnotowego środka w postaci zamrożenia funduszy skarżącej. 173 W orzeczeniu tym sąd orzekający zwyczajnie odmówił zawieszenia, tytułem środka tymczasowego, skutków Sanctieregeling. Tymczasem zarządzenie to przestało wywoływać jakiekolwiek skutki prawne w związku z jego uchyleniem. To samo powinno więc w konsekwencji dotyczyć skutków prawnych orzeczenia w sprawie środków tymczasowych, tym bardziej że zawierało ono jedynie tymczasową ocenę, bez uszczerbku dla rozstrzygnięcia co do istoty na zakończenie postępowania. 174 W tej kwestii Sąd uważa ponadto, że orzeczenie w sprawie środków tymczasowych nie może mieć – wyłącznie dla celów wykonania rozporządzenia nr 2580/2001 – skutków prawnych odrębnych od skutków Sanctieregeling, które w niniejszej sprawie trwałyby nadal mimo uchylenia Sanctieregeling w prawie niderlandzkim. Z drugiej strony nie byłoby zgodne z ogólną logiką rozporządzenia, zgodnie z którą Rada w procesie oceny powinna przyznawać nadrzędne znaczenie elementom procedury krajowej, gdyby Sanctieregeling, które nie wywiera już żadnych skutków w niderlandzkim porządku prawnym, wywoływało je nadal we wspólnotowym porządku prawnym, bezpośrednio i bez określenia w czasie, poprzez fakt zapadnięcia orzeczenia w sprawie środków tymczasowych. 175 Jest tak tym bardziej, że orzeczenie w sprawie środków tymczasowych, wydane na wniosek skarżącej, jest skutkiem inicjatywy, z którą można było [ewentualnie] wystąpić wobec Sanctieregeling lub nie. Z jego uzasadnienia wynika bowiem, że zostało wydane »w oczekiwaniu na przyjęcie środka wspólnotowego« i zostanie uchylone »z dniem wejścia w życie takiej decyzji« […]. Zgodnie z wyjaśnieniami udzielonymi przez Królestwo Niderlandów na rozprawie uchylenie to wynikało z troski rządu niderlandzkiego o uniknięcie nakładania się na siebie środka krajowego i środka wspólnotowego w postaci zamrożenia funduszy skarżącej. Wynika stąd, że Sanctieregeling zostałaby w każdym razie uchylona bezzwłocznie po przyjęciu pierwotnego środka wspólnotowego w postaci zamrożenia funduszy skarżącej niezależnie od tego, czy skarżąca zainicjowałaby postępowanie w sprawie środków tymczasowych lub co do istoty. 176 Taki mechanizm również narusza ogólną logikę rozporządzenia nr 2580/2001, która uzależnia przyjęcie wspólnotowego środka w postaci zamrożenia funduszy bądź od wszczęcia i rzeczywistego prowadzenia procedury krajowej mającej na celu bezpośrednio i przede wszystkim nałożenie na osobę, której dotyczy, środka o charakterze prewencyjnym lub represyjnym w ramach walki z terroryzmem i w związku z zaangażowaniem w terroryzm tej osoby […], bądź od ogłoszenia i skierowania do wykonania orzeczenia skazującego osobę, której to dotyczy, za takie czyny. 177 Tymczasem w rozpatrywanym przypadku decyzja o zamrożeniu funduszy podjęta początkowo na poziomie krajowym jest uzasadniona »oczekiwaniem na przyjęcie środka wspólnotowego«, a środek wspólnotowy z kolei – podjęciem decyzji krajowej, która zostaje bezzwłocznie uchylona. Nie sposób nie zarzucić takiemu mechanizmowi cech błędnego koła. 178 Nie mogąc nadal opierać się na orzeczeniu w sprawie środków tymczasowych, Rada powinna była wyciągnąć logiczny wniosek z uchylenia środka krajowego i stwierdzić, że nie istnieje już w prawie krajowym »substrat« wystarczająco uzasadniający kontynuowanie równoważnego środka w prawie wspólnotowym, i to bez względu na ewentualne zaskarżenie uchylonego środka krajowego przed sądem. […] 180 W okolicznościach niniejszej sprawy, dla których charakterystyczne jest przede wszystkim uchylenie Sanctieregeling, należy natomiast uznać, że Rada przekroczyła granice uznania, pozostawiając w nieskończoność nazwę skarżącej w spornym wykazie w związku z okresową kontrolą przeprowadzaną w trybie art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931 oraz art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 na tej jedynie podstawie, że orzeczenie sądu orzekającego w sprawie środków tymczasowych nie zostało zakwestionowane przez instancję odwoławczą właściwą w sprawach środków tymczasowych lub sąd rozpoznający sprawę co do istoty, w sytuacji gdy decyzja, o której zawieszenie do tego sądu wnoszono, została do tego czasu uchylona przez jej autora. 181 Pogląd taki jest tym bardziej prawdziwy, że – jak stwierdziła na rozprawie skarżąca przy braku sprzeciwu pozostałych stron – od czasu uchylenia Sanctieregeling, abstrahując od wykonania zaskarżonej decyzji w prawie krajowym, właściwe organy niderlandzkie, administracyjne lub sądowe, nie prowadziły już żadnych czynności zmierzających do nałożenia na skarżącą sankcji karnej lub gospodarczej w ramach zwalczania terroryzmu i w związku z zaangażowaniem w terroryzm skarżącej. […] 184 W tych okolicznościach nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku o uznanie za niezgodne z prawem, na podstawie art. 241 WE, rozporządzenia nr 2580/2001 (zob. podobnie wyrok w sprawie Al-Aqsa [I], pkt 66, 67; zob. również wyrok Trybunału z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie C-91/05 Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I-3651, pkt 111)”.