Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(art. 226 WE)

2. Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Dostęp do szkolnictwa wyższego – Odmienne warunki dla posiadaczy świadectwa ukończenia szkoły średniej uzyskanego w innym państwie członkowskim – Dyskryminacja pośrednia – Niedopuszczalność przy braku obiektywnego uzasadnienia

(art. 12 WE, 149 WE i 150 WE)

3. Swobodny przepływ osób – Odstępstwa – Względy uzasadniające – Wymóg dokonania analizy trafności i proporcjonalności przyjętego środka restrykcyjnego – Ciężar dowodu spoczywający na państwie członkowskim

4. Umowy międzynarodowe – Umowy zawarte przez państwa członkowskie – Umowy międzynarodowe wcześniejsze niż traktat – Artykuł 307 WE – Zakres stosowania – Możliwość powołania się w stosunkach wewnątrzwspólnotowych na prawa wynikające z umów międzynarodowych – Wyłączenie

(art. 307 WE)

Summary

1. W ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma na celu umożliwienie zainteresowanemu państwu członkowskiemu zarówno wywiązanie się ze zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego, jak i przedstawienie w sposób skuteczny argumentów na swoją obronę w stosunku do zarzutów sformułowanych przez Komisję.

Stąd wezwanie do usunięcia uchybienia wystosowane do danego państwa członkowskiego przez Komisję, a następnie wydana przez nią uzasadniona opinia, określają przedmiot sporu, który od tej chwili nie może już zostać rozszerzony. W konsekwencji uzasadniona opinia i skarga muszą opierać się na identycznych zarzutach. Niemniej jednak wymóg ten nie sięga aż tak daleko, aby w każdym przypadku nakładać obowiązek zachowania identycznej treści zarzutów w wezwaniu do usunięcia uchybienia, zarzutów uzasadnionej opinii i żądaniach skargi, jeśli przedmiot sporu określony w uzasadnionej opinii nie został rozszerzony ani zmieniony.

(por. pkt 22–24)

2. Państwo członkowskie, nie podejmując kroków niezbędnych w celu zagwarantowania osobom posiadającym dyplom ukończenia szkoły średniej uzyskany w innych państwach członkowskich dostępu do kształcenia na poziomie wyższym i uniwersyteckim w tym państwie na takich samych warunkach jak osobom posiadającym dyplom ukończenia szkoły średniej uzyskany w tym państwie członkowskim, uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 12 WE, 149 WE i 150 WE.

Stąd przepis prawa krajowego, choć znajduje zastosowanie jednakowo wobec wszystkich absolwentów szkół średnich, stanowiąc, że osoby, które uzyskały dyplom ukończenia szkoły średniej w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie, które pragną podjąć studia wyższe lub uniwersyteckie na określonym kierunku kształcenia w tym ostatnim państwie, muszą nie tylko wykazać się posiadaniem rzeczonego dyplomu, lecz również udowodnić, iż spełniają przesłanki dostępu do kształcenia na poziomie wyższym lub uniwersyteckim w państwie, w którym uzyskały ten dyplom, to dotyczy jednak znacznie bardziej obywateli innych państw członkowskich niż obywateli danego państwa członkowskiego, tak iż różnica w traktowaniu wprowadzona przez ten przepis prowadzi do dyskryminacji pośredniej, która jest sprzeczna z zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, wyrażoną w art. 12 WE.

Ta różnica w traktowaniu mogłaby być uznana za uzasadnioną jedynie wtedy, gdyby była oparta na obiektywnych przesłankach niezależnych od przynależności państwowej osób zainteresowanych i proporcjonalnych do celu, do którego osiągnięcia zasadnie dąży prawo krajowe.

(por. pkt 42, 46–48, 60, 75 oraz pkt 1 sentencji)

3. Na władzach krajowych, które powołują się na odstępstwo od podstawowej zasady swobodnego przepływu osób, spoczywa obowiązek wykazania w każdym konkretnym przypadku, iż dane przepisy krajowe są niezbędne i proporcjonalne do zamierzonego celu. Względom uzasadniającym, które mogą zostać podniesione przez państwo członkowskie, musi towarzyszyć analiza trafności i proporcjonalności przyjętego przez to państwo środka restrykcyjnego oraz dane potwierdzające argumentację tego państwa.

(por. pkt 63)

4. Choć art. 307 WE umożliwia państwom członkowskim przestrzeganie wobec państw trzecich zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych wcześniejszych niż traktat, to jednak nie zezwala im na powoływanie się w stosunkach wewnątrzwspólnotowych na prawa wynikające z takich umów.

(por. pkt 73)