ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy przepisy art. 2 pkt 23 i art. 19 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (1) z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym nakłada na rolnika kary administracyjne za zawyżenie deklaracji na tej podstawie, że nie spełnia on warunków kwalifikowalności w odniesieniu do obszaru uznanego za zawyżony, ponieważ uprawia obszar gruntów, na których znajdują się obiekty akwakultury, posiadany na podstawie umowy dzierżawy, nie przedstawiając dowodu wskazującego na zgodę wydzierżawiającego na wykorzystanie wspomnianych gruntów do celów rolniczych?
a)

Czy przyjęcie przez państwo rumuńskie przepisów przewidujących, na rzecz dwóch spółek, których akcjonariuszem większościowym jest państwo: a.1. przyznanie priorytetowego dostępu do przesyłu i zobowiązanie operatora systemu przesyłowego do nabywania usług dodatkowych od tych spółek; oraz a.2. przyznanie gwarantowanego dostępu do sieci elektroenergetycznych dla energii elektrycznej wytwarzanej przez wspomniane dwie spółki, który zapewnia ciągłość ich działania; stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE, to znaczy środek finansowany przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych?; czy pomoc ta jest selektywna i może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ta pomoc państwa podlega zgłoszeniu przewidzianemu w art. 108 ust. 3 TFUE?
1)

Czy art. 392 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że zastrzega on stosowanie systemu opodatkowania marży do transakcji dostaw nieruchomości, których nabycie podlegało […] [VAT], przy czym podatnik, który je odsprzedał, nie miał prawa do odliczenia tego podatku, czy też, że pozwala on na zastosowanie tego systemu do transakcji dostawy nieruchomości, których nabycie nie było objęte tym podatkiem, albo dlatego, że nabycie to nie jest objęte zakresem stosowania tego podatku, albo dlatego, że pomimo że jest ono objęte zakresem jego stosowania, to jednak jest ono z niego zwolnione?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 26 czerwca 2020 r. – postępowanie karne przeciwko ZX

(Sprawa C-282/20)

(2020/C 287/46)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Specializiran nakazatelen syd

Strony w postępowaniu głównym

ZX

Pytanie prejudycjalne

Czy przepis krajowy – art. 248 ust. 3 Nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego) Republiki Bułgarii, w którym nie przewidziano procesowego trybu usunięcia niejasności i niepełności w treści aktu oskarżenia po zakończeniu pierwszej rozprawy w sprawie karnej (rozprawy wstępnej), co narusza prawo oskarżonego do zrozumienia, o co jest oskarżony – jest zgodny z art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE (1) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej[?]

Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej – czy zgodna z wyżej wspomnianymi przepisami i z art. 47 karty będzie wykładnia prawa krajowego dotycząca zmiany oskarżenia, która umożliwia prokuratorowi usunięcie na rozprawie tej niejasności i niepełności w treści aktu oskarżenia w sposób zapewniający, że prawo oskarżonego do zrozumienia, o co jest oskarżony, będzie faktycznie chronione; czy też zgodne z wyżej wspomnianymi przepisami będzie odstąpienie od stosowania krajowego zakazu umorzenia postępowania sądowego i zwrotu sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia[?]

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, Dz.U. 2012, L 142, s. 1.
1)

Czy przesłanki określone w art. 3 lit. d) decyzji Komisji 2011/278/UE (1) [z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady] są spełnione w odniesieniu do przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na podstawie podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie, jeżeli w instalacji służącej do produkcji metali nieżelaznych, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE], w piecu zawiesinowym służącym do produkcji miedzi pierwotnej jest stosowany zawierający siarkę koncentrat miedzi, a niemierzalne ciepło konieczne do wytopienia rudy miedzi zawartej w koncentracie jest zasadniczo wytwarzane poprzez utlenianie siarki zawartej w koncentracie, wskutek czego koncentrat miedzi jest wykorzystywany zarówno jako nośnik surowca, jak również jako materiał palny w celu wytworzenia ciepła?
—

ocena nieuczciwego charakteru warunków umowy, zgodnie z wybranymi ogólnymi kryteriami, zwłaszcza w przypadku działalności dotyczącej sprzedaży lub dostaw o charakterze publicznym, zapewniającej usługi o charakterze powszechnym, przy uwzględnieniu solidarności między użytkownikami, muszą być uzupełnione środkami umożliwiającymi dokonanie ogólnej oceny różnych interesów; stanowi to wymóg działania w dobrej wierze; przy dokonywaniu oceny działania w dobrej wierze będzie brana pod uwagę zwłaszcza siła pozycji przetargowej stron umowy, a w szczególności, czy konsument był zachęcany do wyrażenia zgody na warunki umowy i czy towary lub usługi były sprzedane lub dostarczone na specjalne zamówienie konsumenta; sprzedawca lub dostawca spełnia wymóg działania w dobrej wierze, jeżeli traktuje on drugą stronę umowy w sposób sprawiedliwy i słuszny, należycie uwzględniając jej prawnie uzasadnione roszczenia;
4)

Czy, w razie pozytywnej odpowiedzi na pytania poprzedzające, art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że konsument przystępujący jako ubezpieczony do umowy grupowego ubezpieczenia na życie i dożycie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym powinien informacje dotyczące właściwości aktywów kapitałowych i ryzyk związanych z inwestowaniem w te aktywa otrzymać przed zawarciem umowy, w ramach wyodrębnionej procedury przedkontraktowej, a więc czy sprzeciwia się on takiemu przepisowi prawa krajowego, art. 13 ust. 4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej z dn. 22 maja 2003 r., (Dz.U. Nr 124, poz. 11510; tekst jednolity z dnia 16 grudnia 2009 r., Dz.U. 2010 Nr 11, poz. 66) w myśl którego wystarczające jest, że informacje te są ujawniane dopiero w treści umowy ubezpieczenia i w trakcie jej zawierania, a moment otrzymania informacji nie jest jednoznacznie i wyraźnie wyodrębniony i oddzielony w procedurze przystępowania do umowy?
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: 2a) Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz (ustawy o grach losowych) przewiduje obligatoryjnie nałożenie grzywny za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych grzywien? 2b) Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje obligatoryjnie nałożenie kary minimalnej w wysokości 3 000 EUR za każdy automat do gry? 2c) Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje nałożenie zastępczej kary pozbawienia wolności za każdy automat do gry bez określenia bezwzględnej górnej granicy łącznej sumy nałożonych zastępczych kar pozbawienia wolności? 2d) Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie prawa krajowego, która w przypadku kary za udostępnianie w ramach działalności gospodarczej nielegalnych loterii w rozumieniu Glücksspielgesetz przewiduje udział w kosztach postępowania karnego w wysokości 10 % nałożonych grzywien?
1)

Czy art. 34-36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeśli produkt leczniczy opatrzony znakiem towarowym (referencyjny produkt leczniczy) i generyczny produkt leczniczy wprowadzane są do obrotu w EOG przez przedsiębiorstwa powiązane ze sobą gospodarczo, to wówczas sprzeciw właściciela znaku towarowego wobec dalszego obrotu w państwie przywozu generycznym produktem leczniczym przez podmiot dokonujący przywozu równoległego po uprzednim jego przepakowaniu polegającym na naniesieniu nań znaku towarowego, jakim opatrzony jest referencyjny produkt leczniczy, może prowadzić do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi?
1)

Czy art. 34 – 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeśli produkt leczniczy opatrzony znakiem towarowym (referencyjny produkt leczniczy) i generyczny produkt leczniczy wprowadzane są do obrotu w EOG przez przedsiębiorstwa powiązane ze sobą gospodarczo, to wówczas sprzeciw właściciela znaku towarowego wobec dalszego obrotu w państwie przywozu generycznym produktem leczniczym przez podmiot dokonujący przywozu równoległego, po uprzednim jego przepakowaniu polegającym na naniesieniu nań znaku towarowego, jakim opatrzony jest referencyjny produkt leczniczy, może prowadzić do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi?
3)

Czy pojęcia i zwroty: a. „prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich” (art. 21 TFUE); b. „rynku wewnętrznego”, który „obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów” (art. 26 TFUE); c. „zapewnia się swobodę przepływu pracowników wewnątrz Unii” (art. 45 TFUE); d. „ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego są zakazane” (art. 49–55 TFUE); e. „ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Unii są zakazane w odniesieniu do obywateli państw członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym niż państwo odbiorcy świadczenia” (art. 56–62 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że zakazane są również przepisy krajowe, które mogą, choćby tylko w pośredni, ukryty i/lub znaczący sposób ograniczać lub utrudniać obywatelom europejskim korzystanie z ich prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, prawa do swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług lub w jakikolwiek sposób wpływać na te prawa?
5)

Jeżeli ciężar dowodu jasnego i zrozumiałego charakteru warunku spoczywa na przedsiębiorcy, to czy dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, które uznaje, w świetle dokumentów dotyczących technik sprzedaży, że to do kredytobiorców należy wykazanie, z jednej strony, że byli odbiorcami informacji zawartych w tych dokumentach, a z drugiej strony, że to bank przekazał im dokumenty, czy też przeciwnie, wymaga, aby uwarunkowania te stanowiły domniemanie, że informacje zawarte w tych dokumentach zostały przekazane, również ustnie, kredytobiorcom, a obalenie tego zwykłego domniemania należy do przedsiębiorcy, który jest odpowiedzialny za te informacje przekazane przez wybranych przez niego pośredników?
1)

Czy art. 55 ust. 3 RODO (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „operacji przetwarzania dokonywanych przez sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości” może obejmować oferowanie przez organ sądowy dostępu do pism procesowych zawierających dane osobowe, przy czym udostępnianie to polega na wydawaniu dziennikarzom kopii tych pism procesowych w sposób opisany w postanowieniu odsyłającym? a) Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma to, czy sprawowanie nadzoru nad tą formą przetwarzania danych przez krajowy organ nadzorczy wpływa na niezależność osądu dokonywanego przez organ sądowy w konkretnych sprawach? b) Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma to, że zdaniem organu sądowego charakter i cel przetwarzania danych zmierza do udzielenia dziennikarzowi informacji, które umożliwią mu sporządzenie lepszego przekazu medialnego z jawnej rozprawy w toku postępowania sądowego, co służy interesowi jawności i przejrzystości orzecznictwa? c) Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma to, czy przetwarzanie danych osobowych dobywa się w oparciu o wyraźną podstawę prawną w prawie krajowym?
1.

Czy przewidziane dla państw członkowskich w art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) uprawnienie do tego, by uznać za jednego podatnika osoby mające swe przedsiębiorstwa na ich terytorium, które będąc prawnie niezależne, są ściśle związane ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, należy wykonywać w ten sposób, a) że uznanie za jednego podatnika dotyczy jednej z tych osób, która jest podatnikiem w odniesieniu do wszystkich transakcji tych osób, czy też w ten sposób, b) że uznanie za jednego podatnika musi bezwzględnie – a więc również kosztem istotnych uszczupleń podatkowych – prowadzić do powstania grupy podatkowej VAT odrębnej od ściśle związanych ze sobą osób, stanowiącej fikcyjny podmiot, który należy stworzyć wyłącznie dla celów podatku od wartości dodanej?
2.

Czy art. 23 dyrektywy 2009/73/WE należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do przyjęcia uregulowania prawnego, zgodnie z którym zezwala się na podłączenie do sieci przesyłowej gazu ziemnego jedynie odbiorcy niebędącemu gospodarstwem domowym (to znaczy, wyłącznie odbiorcy przemysłowemu)?
3)

Czy państwo członkowskie może w każdym razie odmówić uznania wymienionego dokumentu prawa jazdy, gdy państwo członkowskie, na terytorium którego powstaje wątpliwość co do uznania dokumentu prawa jazdy, jest w stanie na podstawie konkretnych i wiarygodnych danych stwierdzić, że uprawnienie do kierowania pojazdami nie przysługiwało w czasie, gdy miała miejsce wymiana dokumentu prawa jazdy?
3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie – czy odpowiedź pozostaje twierdząca, jeżeli na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między państwem miejsca zamieszkania a innym państwem podatnik skorzystał w tym innym państwie w odniesieniu do dochodów podlegających opodatkowaniu w tym drugim państwie z osobistych ulg podatkowych przewidzianych przez przepisy podatkowe tego innego państwa, ale ulgi te nie obejmują niektórych ulg podatkowych, do których podatnik ma co do zasady prawo w państwie miejsca zamieszkania?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 10 czerwca 2020 r. – Gtflix Tv / DR

(Sprawa C-251/20)

(2020/C 297/38)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Gtflix Tv

Strona pozwana w postępowaniu kasacyjnym: DR

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy art. 7 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba, która – uznając, iż doszło do naruszenia jej praw poprzez rozpowszechnianie pomówień w Internecie – podejmuje działania jednocześnie w celu sprostowania danych i usunięcia treści, a także w celu naprawienia wynikających z nich szkód gospodarczych i krzywd, może żądać przed sądami każdego państwa członkowskiego, na terytorium którego treść umieszczona w sieci jest lub była dostępna, zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i krzywdy spowodowane na terytorium tego państwa członkowskiego, zgodnie z wyrokiem eDate Advertising (pkt 51, 52) [wyrok Trybunału z dnia 25 października 2011 r., C-509/09 i C-161/10], czy też mając na uwadze wyrok Svensk Handel (pkt 48) [wyrok Trybunału z dnia 17 października 2017 r., C-194/16], powinna ona wnieść to żądanie zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia do sądu właściwego do nakazania sprostowania danych i usunięcia pomawiających komentarzy?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1)
2)

Czy art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w świetle art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie środkowi krajowemu takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego (wynikającemu z wyroku Tribunal Constitucional nr 40/2014 z dnia 11 marca, orzecznictwa krajowego, które dokonało jego wykładni oraz reformy ustawodawczej, która go wdrożyła), który – w praktyce i z uwagi na ogólny brak wiedzy na temat wymogu formalizacji oraz brak okresu przejściowego na dostosowanie się do niego – początkowo uniemożliwił, a następnie bardzo utrudnił dostęp do renty wdowiej wynikającej z faktu pozostawania w związku partnerskim podlegającym katalońskiemu kodeksowi cywilnemu?
C 313/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeals Service Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – VI przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Sprawa C-247/20)

(2020/C 313/11)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Appeals Service Northern Ireland

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: VI

Druga strona postępowania: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy dziecko posiadające prawo stałego pobytu w EOG jest zobowiązane do utrzymania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w celu zachowania prawa pobytu, jak miałoby to miejsce gdyby było osobą samowystarczalną zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia z 2016 r.?

2) Czy za niezgodny z prawem Unii w świetle art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38 (1) i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedstawionym w pkt 70 wyroku w sprawie C-480/08 Teixiera należy uznać wymóg, zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia z 2016 r. [który stanowi, że ochrona w ramach pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w Zjednoczonym Królestwie przysługuje studentowi lub osobie samowystarczalnej, w świetle art. 16 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) tego rozporządzenia, wyłącznie jeżeli tego rodzaju ochrona obejmuje zarówno tę osobę, jak i wszystkich właściwych członków jej rodziny]?

3) Czy w świetle w pkt 53 wyroku w sprawie Ahmad przeciwko Secretary of State for the Home Department [2014] EWCA Civ 988, porozumienia wzajemne w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego między Zjednoczonym Królestwem a Republiką Irlandii w ramach wspólnej strefy podróżowania są uznawane za „porozumienia wzajemne” i w związku z tym stanowią pełne ubezpieczenie zdrowotne dla celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia z 2016 r.?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).
b)

Czy odpowiedź na to pytanie zależy w szczególności od tego, czy dziennikarz został poinformowany o pogłosce rynkowej przez to źródło lub też czy ujawnienie informacji o zbliżającej się publikacji artykułu było pomocne w uzyskaniu od tego źródła wyjaśnień co do wiarygodności pogłoski?
—

w zakresie, w jakim Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala – oddalenie zarzutu niedopuszczalności, uznanie skargi za dopuszczalną i przekazanie sprawy Sądowi celem rozpoznania jej co do istoty lub, posiłkowo, o uznanie, że zaskarżony akt dotyczy wnoszącej odwołanie bezpośrednio, i przekazanie sprawy Sądowi, aby orzekł w przedmiocie indywidualnego oddziaływania lub połączył tę kwestię z orzeczeniem co do istoty; i
4.

Naruszenie prawa poprzez uznanie, że Komisja nie była zobowiązana do przekazania danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera. W szczególności Sąd: 4.1. naruszył prawo uznając, że poszanowanie prawa do obrony Eurofer nie wymaga przekazania danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen; 4.2. naruszył prawo uznając, że skarżący w postępowaniu antydumpingowym nie może powoływać się na wymogi wynikające z zasady poszanowania prawa do obrony; oraz 4.3. naruszył prawo stwierdzając, że sporne rozporządzenie zachowuje zasadę dobrej administracji zapisaną w art. 41 Karty praw podstawowych.
1)

Czy decyzja o zmianie obowiązkowego miejsca rejestracji osoby ubiegającej się o azyl w ośrodku dla cudzoziemców, którego głównym zadaniem jest ułatwienie przekazania tej osoby do państwa właściwego do rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie ochrony, wydana przez państwowy organ administracji i interpretowana jako środek przygotowawczy do faktycznego przekazania, podczas gdy osoba ta wniosła do sądu krajowego skargę o stwierdzenie nieważności i wniosek o zawieszenie wykonania tego nakazu wydalenia, stanowi już wykonanie tej decyzji o wydaleniu w rozumieniu rozporządzenia Dublin III (1)?
1)

Czy art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że całkowicie bezrobotny, który w trakcie otrzymywania we właściwym państwie członkowskim świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i/lub który przenosi swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego zanim zakończy się jego stosunek pracy, ma prawo do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania?
4)

odmówić zatrudnionemu tymczasowo w niepełnym wymiarze czasu pracy profesorowi, któremu w ramach „swobody polityki” uniwersytetu nie przedłużono zatrudnienia, prawa powołania się na podnoszony abuzywny charakter warunków zatrudnienia obowiązujących w przeszłości, ponieważ miał on każdorazowo „akceptować” te warunki w sposób dorozumiany poprzez przystąpienie do wykonywania przydzielonej pracy, co pozbawia go ochrony zagwarantowanej w prawie Unii?
3)

Czy umowę pomiędzy producentem i dystrybutorami, o której mowa w niniejszej sprawie, interpretowaną zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej można uznać za wyjątek? Czy wyjątek pozwalający na zawieranie porozumień wertykalnych przewidujących ograniczenie aktywnej sprzedaży skierowanej do określonego obszaru lub określonej grupy klientów zastrzeżonych na wyłączność dla dostawcy lub przydzielonych przez dostawcę innemu nabywcy, jeżeli ograniczenie to nie utrudnia klientom nabywcy sprzedaży towarów objętych porozumieniem i jeżeli udział w rynku dostawcy (skarżącej) nie przekracza 30 %, ma zastosowanie jedynie do systemów dystrybucji wyłącznej?