ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy uregulowanie krajowe takie jak zawarte we Vlaams decreet houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt (flamandzkim dekrecie z dnia 17 lipca 2000 r. o organizacji rynku energii elektrycznej) wdrożonym zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu zmienionym Besluit inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen (zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 25 lutego 2005 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii) oraz zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie zmiany zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz Besluit inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik (zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie ogólnogospodarczego zobowiązania do wspierania racjonalnego wykorzystywania energii), według którego — dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej są zobowiązani do corocznego przedstawiania organowi regulacyjnemu określonej liczby zielonych certyfikatów (art. 23 wskazanego dekretu), — na dostawców energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nakładana jest grzywna administracyjna przez Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (flamandzki organ regulacji rynku energii elektrycznej i gazu, VREG), jeżeli dostawcy ci przedłożyli niewystarczającą liczbę zielonych certyfikatów, aby wypełnić nałożone na nich zobowiązanie kontyngentowe w odniesieniu do takich certyfikatów (art. 37 § 2 wskazanego dekretu), — jest wyraźnie określone, że gwarancje pochodzenia z innych krajów mogą być uznane pod pewnymi warunkami, aby wypełnić zobowiązanie kontyngentowe (art. 15c § 2 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), — organ regulacyjny nie może lub nie chce uwzględnić gwarancji pochodzenia z Norwegii i Danii/Szwecji ze względu na brak środków wykonawczych rządu flamandzkiego, który uznał, że przedłożenie owych certyfikatów ma taki sam lub równoważny charakter (art. 25 wskazanego dekretu i art. 15c § 2 zarządzenia z dnia 5 marca 2004 r.), przy czym organ ten w konkretnym wypadku nie zbadał takiego samego lub równoważnego charakteru, — w całym okresie obowiązywania dekretu z dnia 17 lipca 2000 r. w rzeczywistości wyłącznie certyfikaty potwierdzające wyprodukowanie zielonej energii w Regionie Flamandzkim były uwzględniane przy badaniu wypełnienia zobowiązania kontyngentowego, natomiast dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nie mieli żadnej możliwości wykazania, że przedłożone gwarancje pochodzenia spełniały wymóg posiadania takich samych lub równoważnych gwarancji wydania takich certyfikatów, jest zgodne z art. 11 i 13 porozumienia EOG?
1)

Czy uregulowanie krajowe takie jak zawarte we Vlaams decreet houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt (flamandzkim dekrecie z dnia 17 lipca 2000 r. o organizacji rynku energii elektrycznej) wdrożonym zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu zmienionym Besluit inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen (zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 25 lutego 2005 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii) oraz zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie zmiany zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz Besluit inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik (zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie ogólnogospodarczego zobowiązania do wspierania racjonalnego wykorzystywania energii), według którego — dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej są zobowiązani do corocznego przedstawiania organowi regulacyjnemu określonej liczby zielonych certyfikatów (art. 23 wskazanego dekretu), — na dostawców energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nakładana jest grzywna administracyjna przez Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (flamandzki organ regulacji rynku energii elektrycznej i gazu, VREG), jeżeli dostawcy ci przedłożyli niewystarczającą liczbę zielonych certyfikatów, aby wypełnić nałożone na nich zobowiązanie kontyngentowe w odniesieniu do takich certyfikatów (art. 37 § 2 wskazanego dekretu), — jest wyraźnie określone, że gwarancje pochodzenia z innych krajów mogą być uznane pod pewnymi warunkami, aby wypełnić zobowiązanie kontyngentowe (art. 15c § 2 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), — organ regulacyjny nie może lub nie chce uwzględnić gwarancji pochodzenia z Norwegii i Danii/Szwecji ze względu na brak środków wykonawczych rządu flamandzkiego, który uznał, że przedłożenie owych certyfikatów ma taki sam lub równoważny charakter (art. 25 wskazanego dekretu i art. 15c § 2 zarządzenia z dnia 5 marca 2004 r.), przy czym organ ten w konkretnym wypadku nie zbadał takiego samego lub równoważnego charakteru, — w całym okresie obowiązywania dekretu z dnia 17 lipca 2000 r. w rzeczywistości wyłącznie certyfikaty potwierdzające wyprodukowanie zielonej energii w Regionie Flamandzkim były uwzględniane przy badaniu wypełnienia zobowiązania kontyngentowego, natomiast dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nie mieli żadnej możliwości wykazania, że przedłożone gwarancje pochodzenia spełniały wymóg posiadania takich samych lub równoważnych gwarancji wydania takich certyfikatów, jest zgodne z art. 34 TFUE i art. 11 porozumienia EOG lub z art. 36 TFUE i art. 13 porozumienia EOG?
2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: jakie czynności homoseksualne wchodzą w zakres obowiązywania dyrektywy oraz czy może to, gdy w związku z tymi czynnościami ma miejsce prześladowanie i są spełnione pozostałe przesłanki, prowadzić do przyznania statusu uchodźcy? To pytanie składa się z następujących pytań częściowych: a) Czy można oczekiwać od homoseksualnych cudzoziemców, że w swojej ojczyźnie będą ukrywać przed każdym swoją orientację seksualną w celu uniknięcia prześladowania? b) W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie częściowe: czy można oczekiwać od homoseksualnego cudzoziemca, że przy uzewnętrznianiu swojej orientacji seksualnej w swojej ojczyźnie zachowa powściągliwość w celu uniknięcia prześladowania, a jeśli tak, to w jakiej mierze? Czy można w tym zakresie oczekiwać od osób homoseksualnych większej powściągliwości niż od osób heteroseksualnych? c) Jeżeli w tym kontekście można dokonać rozróżnienia między zachowaniami dotyczącymi istoty orientacji seksualnej i takimi, które jej nie dotyczą: co należy rozumieć poprzez istotę orientacji homoseksualnej i w jaki sposób można ją określić?
Czy art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) ma zastosowanie w przypadku gdy akcjonariusz klubu piłkarskiego tytułujący się głównym dyrektorem („patron”) tego klubu i za niego uważany przez masmedia i społeczeństwo oświadcza w masmediach co następuje:

„Nie wziąłbym homoseksualisty do drużyny nawet gdybym miał zamknąć Steauę. Plotki to plotki ale jak można napisać coś takiego i w dodatku umieścić to na pierwszej stronie… Może to nie prawda, że jest homoseksualistą [mowa jest tu o bułgarskim graczu piłki nożnej X]. A gdyby jednak był? Powiedziałem jednemu z moich wujków, który nie wierzył ani w szatana ani w Boga. Powiedziałem mu: »Załóżmy że Bóg nie istnieje. A gdyby istniał? Co tracisz przyjmując komunię? Nie byłoby dobrze pójść do raju?« Przyznał mi rację. Miesiąc przed śmiercią przyjął komunię. Niech Bóg mu wybaczy. Nie ma miejsca dla geja w mojej rodzinie a Steaua jest moją rodziną. Lepiej już raczej grać z juniorem niż z gejem. Nikt nie może mnie zmusić do pracy z kimś. Tak samo jak oni mają prawa ja również mam prawo pracować z kim mi się podoba”.

„Nie wziąłbym homoseksualisty do drużyny nawet gdybym miał zamknąć Steauę. Może to nie prawda, że jest homoseksualistą. A gdyby jednak był? Nie ma miejsca dla geja w mojej rodzinie a Steaua jest moją rodziną. Lepiej już raczej wziąć juniora niż mieć homoseksualistę na boisku. To nie jest dyskryminacja. Nikt nie może mnie zmusić do pracy z kimś. Tak samo jak oni mają prawa ja również mam prawo pracować z kim mi się podoba. Chociażby nawet Bóg powiedział mi we śnie, że na 100 % X nie jest homoseksualistą to bym go nie wziął! W gazetach za dużo pisali, że jest homoseksualistą. Nawet gdyby TSKA dała mi go za darmo to bym go nie wziął! Mógłby nawet być największym zadymiarzem i pijakiem… ale jeżeli jest homoseksualistą to nie chcę więcej o nim słyszeć”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 126/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 24 stycznia 2012 r. — Körös-Vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

(Sprawa C-33/12)

2012/C 126/07

Język postępowania: węgierski

Sąd krajowy

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Körös-Vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság

Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

Pytania prejudycjalne

Czy wały przeciwpowodziowe, w przypadku gdy są wykorzystywane w charakterze trwałych użytków zielonych, stanowią wykorzystywane użytki rolne w rozumieniu art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (1), mimo że nie są zasadniczo wykorzystywane do celów rolniczych i służą również do celów gospodarki wodnej lub ochrony przeciwpowodziowej?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).
2)

We wszystkich Comunidades Autónomas, które skorzystały z upoważnienia do wydania przepisów dotyczących podatku od spadków i darowizn, ciężar podatku spoczywający na podatniku jest znacząco mniejszy niż ciężar nałożony w przepisach krajowych, co powoduje w zakresie opodatkowania darowizn i spadków odmienne traktowanie osób otrzymujących spadek lub darowiznę zamieszkałych w Hiszpanii oraz nieposiadających miejsca zamieszkania w Hiszpanii; spadkodawców lub darczyńców zamieszkałych w Hiszpanii oraz nieposiadających tam miejsca zamieszkania; darowizn i podobnych rozporządzeń nieruchomościami położonymi w Hiszpanii i poza nią.
—

stoi na przeszkodzie istnieniu niezharmonizowanego podatku pośredniego (takiego jak IVMDH), w odniesieniu do którego obowiązek podatkowy powstaje w chwili sprzedaży detalicznej paliwa końcowemu konsumentowi, w odróżnieniu od podatku zharmonizowanego (Impuesto sobre Hidrocarburos, dla którego obowiązek podatkowy powstaje, kiedy wyroby opuszczą ostatni skład podatkowy) lub podatku VAT (który, chociaż obowiązek podatkowy również powstaje w chwili końcowej sprzedaży detalicznej, wymagalny jest na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji), ze względu na to, że nie jest on zgodny — jak to ujęto w wyroku w sprawie EKW y Wein & Co (pkt 47) — z ogólnymi zasadami którejś z dwóch z wymienionych technik fiskalnych, zgodnie z przepisami wspólnotowymi?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 138/5

Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-114/12)

2012/C 138/09

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Samnadda, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zgromadzonych w Radzie o udziale Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w negocjacjach dotyczących Konwencji Rady Europy o ochronie praw organizacji nadawczych;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: naruszenie art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 2 TFUE, ponieważ Rada uznała, że we wskazanej dziedzinie znajdzie zastosowanie kompetencja dzielona i upoważniła państwa członkowskie lub instytucję inną niż Komisja do negocjowania umowy w dziedzinie, w której Unia posiada kompetencję wyłączną. Przyszła konwencja Rady Europy może zmienić lub wpłynąć na zakres dyrektyw Unii Europejskiej odnoszących się do praw organizacji nadawczych oraz w ogólności dyrektyw Unii Europejskiej z dziedziny prawa własności intelektualnej. Przyszła konwencja będzie opierać się na istniejącym dorobku prawnym Unii Europejskiej, a jeśli zostanie zapewniony wyższy poziom ochrony organizacjom nadawczym w ramach Rady Europy, nieuchronnie doprowadzi to do zmian dyrektyw Unii Europejskiej.

Zarzut drugi: naruszenie procedury i przesłanek zezwalania na negocjowanie umów międzynarodowych przez Unię. Wyłącznie Rada (a nie Rada wspólnie z państwami członkowskimi) posiada kompetencję do upoważnienia Unii do podjęcia negocjacji.

Zarzut trzeci: Naruszenie reguł głosowania w Radzie. Przyjmując zaskarżoną decyzję, Rada naruszyła art. 218 ust. 8, zgodnie z którym Rada stanowi większością kwalifikowaną.

Zarzut czwarty: Naruszenie celów traktatów i zasady lojalnej współpracy. Rada, działając wspólnie z państwami członkowskimi, podważa pozycję Unii i osłabia jej ramy instytucjonalne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 243/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 maja 2012 r. — Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz

(Sprawa C-219/12)

2012/C 243/05

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz

Przy udziale: Thomas Fuchs

Pytania prejudycjalne

Czy eksploatacja dołączonego do sieci modułu fotowoltaicznego bez własnego systemu magazynowania energii elektrycznej na służącym prywatnym celom mieszkalnym domu jednorodzinnym lub obok niego, który to moduł jest pod względem technicznym zamontowany w ten sposób, że wytwarzanie energii elektrycznej nie przekracza stale ilości energii elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych w domu jednorodzinnym, stanowi „działalność gospodarczą” użytkownika modułu w rozumieniu art. 4 szóstej dyrektywy 77/388 (1)?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation Wielkiego Księstwa Luksemburga w dniu 8 maja 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Hliddal, Fjola

(Sprawa C-216/12)

2012/C 235/10

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales.

Strona pozwana: Hliddal, Fjola.

Pytania prejudycjalne

Czy świadczenie takie jak zasiłek wychowawczy przewidziany w art. 306–308 Code de la sécurité sociale stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 1 lit. u) pkt i) oraz art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym, obowiązującym zgodnie z załącznikiem II, sekcja A pkt 1) Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony oraz Aktu Końcowego, podpisanych w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. (2)?

(1) Dz.U. L 149, s. 2.

(2) Dz.U. 2002, L 114, s. 6.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation Wielkiego Księstwa Luksemburga w dniu 8 maja 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Bornand, Pierre-Louis

(Sprawa C-217/12)

2012/C 235/11

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales.

Strona pozwana: Bornand, Pierre-Louis.

Pytania prejudycjalne

Czy świadczenie takie jak zasiłek wychowawczy przewidziany w art. 306–308 Code de la sécurité sociale stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 1 lit. u) pkt i) oraz art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym, obowiązującym zgodnie z załącznikiem II, sekcja A pkt 1) Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony oraz Aktu Końcowego, podpisanych w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. (2)?

(1) Dz.U. L 149, s. 2.

(2) Dz.U. 2002, L 114, s. 6.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 7 maja 2012 r. — Fernando Casimiro dos Santos Ferreira, i in. przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA

(Sprawa C-213/12)

2012/C 209/07

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal de Justiça.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Fernando Casimiro dos Santos Ferreira, Maria do Carmo Ferreira dos Santos, Rosa Fernanda Santos Ferreira.

Strona pozwana: Companhia de Seguros Allianz Portugal SA.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 1 i art. 3 drugiej dyrektywy (1) oraz art. 1 trzeciej (2) dyrektywy należy łącznie interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby prawo krajowe wyłączało prawo do odszkodowania za szkody niemajątkowe dla członków rodzony kierowcy wynikające ze śmierci tego kierowcy, jeżeli do wypadku doszło w wyniku jego wyłącznej winy?

(1) Druga Dyrektywa 84/5/EWG Rady z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17).

(2) Trzecia Dyrektywa 90/232/EWG Rady z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).
3)

Czy jeżeli sąd państwa członkowskiego przewiduje umieszczenie dziecka przez określony czas w ośrodku opiekuńczym w innym państwie członkowskim i uzyskał on na to zgodę tego państwa członkowskiego na podstawie art. 56 rozporządzenia Rady nr 22101/2003, to orzeczenie sądu zarządzające umieszczenie dziecka przez określony czas w ośrodku opiekuńczym w innym państwie członkowskim powinno zostać uznane, a jego wykonalność powinna zostać stwierdzona, w tym innym państwie członkowskim, jako warunek wstępny umieszczenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 133/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 17 lutego 2012 r. — Rose Marie Bark przeciwko Galileo Joint Undertaking, w likwidacji

(Sprawa C-89/12)

2012/C 133/32

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hof van Cassatie van België

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Rose Marie Bark

Strona pozwana: Galileo Joint Undertaking, w likwidacji

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 11 ust. 2 statutu Wspólnego Przedsiębiorstwa Galileo w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 876/2002 (1) dnia 21 maja 2002 r. ustanawiającego Wspólne Przedsiębiorstwo Galileo w związku z art. 2 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, a konkretnie określone w tych warunkach zatrudniania warunki wynagrodzenia, znajdują zastosowanie do pracowników Wspólnego Przedsiębiorstwa Galileo, którzy otrzymują umowę na czas określony?

(1) Dz.U. L 138, s. 1.
3)

W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w przypadkach, w których administracyjne prawo proceduralne państwa członkowskiego przewiduje co do zasady, zgodnie z art. 10a ust. 1 lit. b) dyrektywy 85/337/EWG, że dostęp członków zainteresowanej społeczności do procedury odwoławczej przed sądem jest zależny od powołania się na naruszenie prawa, art. 10a dyrektywy 85/337/EWG należy interpretować w ten sposób, że a) skarga wniesiona do sądu, kwestionująca zgodność z przepisami proceduralnymi decyzji, do których stosuje się przepisy dyrektywy o udziale społeczeństwa, może być skuteczna i skutkować uchyleniem decyzji tylko wtedy, jeśli w świetle okoliczności danego przypadku istnieje konkretna możliwość, że bez uchybień proceduralnych zaskarżona decyzja miałaby inną treść i jeśli ponadto jednocześnie uchybienie proceduralne narusza przysługującą skarżącemu materialnoprawną pozycję prawną lub b) w przypadku decyzji, w odniesieniu do których mają zastosowanie przepisy dyrektywy o udziale społeczeństwa, w ramach kwestionowania przed sądem zgodności z przepisami proceduralnymi uchybienia proceduralne muszą być brane pod uwagę w szerszym zakresie? Jeżeli na ww. pytanie należy odpowiedzieć w rozumieniu pkt b): Jakie wymogi co do istoty należy postawić względem uchybień proceduralnych, aby mogły one zostać uwzględnione na korzyść skarżącego w ramach kwestionowania zgodności decyzji z przepisami proceduralnymi?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — WIND Telecomunicazioni SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

(Sprawa C-230/12)

2012/C 217/19

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: WIND Telecomunicazioni SpA

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.