ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1) Wprowadzając w ramach tekstu skonsolidowanego ustaw o bezpieczeństwie publicznym (Testo Unico delle Leggi di Pubblica Sicurezza), zatwierdzonego dekretem królewskim nr 773 z dnia 18 czerwca 1931 r. ze zmianami, przepisy stanowiące, że: — działalność pracownika ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE, — działalność w zakresie prywatnych usług ochrony może być wykonywana przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim wyłącznie po uzyskaniu ograniczonego terytorialnie zezwolenia Prefetto, bez uwzględnienia obowiązków, którym usługodawcy ci podlegają już w państwie członkowskim pochodzenia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE, — ważność tego zezwolenia ogranicza się do określonego terytorium, a jego wydanie uzależnione jest od liczby i wielkości prywatnych agencji ochrony działających na tym terytorium, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE, — prywatne agencje ochrony obowiązane są dysponować miejscem prowadzenia działalności w każdej prowincji, w której wykonują swoją działalność, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE, — członkowie personelu tych agencji powinni posiadać indywidualne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony, bez uwzględnienia kontroli i weryfikacji już dokonanych w państwie członkowskim pochodzenia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE, — w celu uzyskania zezwolenia prywatne agencje ochrony powinny zatrudniać minimalną/maksymalną liczbę osób, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE, — przedsiębiorstwa te obowiązane są złożyć kaucję w kasie depozytowej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE oraz — ceny prywatnych usług w zakresie ochrony ustalane są w zezwoleniu Prefetto w ramach z góry określonych limitów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE.
28

Jednakże, chociaż opodatkowanie bezpośrednie należy do kompetencji państw członkowskich, to muszą one wykonywać ją z poszanowaniem prawa wspólnotowego (zob. wyrok z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie C-265/04 Bouanich, Zb.Orz. str. I-923, pkt 28 oraz ww. wyrok w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 36).
75

Argument ten nie jest jednakże przesądzający. Zastosowanie do osób zamieszkałych w innym państwie członkowskim, które powołują się na swobodę przedsiębiorczości, innych wymogów, może być niezbędne dla poszanowania reguł dotyczących swobody przedsiębiorczości. Tak więc nawet gdyby psychoterapeuci wykonujący w okresie referencyjnym działalność poza terytorium niemieckim byli uprzywilejowani w stosunku do psychoterapeutów wykonujących w tym okresie działalność w jednym z regionów Niemiec, którzy następnie zmienili region, okoliczność ta nie byłaby wystarczająca, by doprowadzić do modyfikacji ustaleń co do dysproporcjonalnego charakteru przepisów przejściowych.
50

Ponieważ w niniejszej sprawie Republika Austrii nie może skutecznie powoływać się na art. 55 WE, należy zbadać drugą linię argumentacji, przedstawioną przez to państwo członkowskie, odnoszącą się do uzasadnienia spornej praktyki administracyjnej względami ochrony konsumentów.
13

Po skierowaniu do władz Republiki Federalnej Niemiec w dniu 8 listopada 2000 r. wezwania do usunięcia uchybienia, zwracając ich uwagę na fakt, że wymóg posiadania zakładu lub innej stałej infrastruktury w Niemczech, nałożony na podmioty prywatne zatwierdzone w innym państwie członkowskim, jest niezgodny z art. 49 WE, Komisja, uznawszy odpowiedź tego państwa członkowskiego z dnia 19 lutego 2001 r. za niewystarczającą, wydała uzasadnioną opinię w dniu 23 października 2002 r., wzywając to państwo członkowskie do zastosowania się do swoich zobowiązań w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia tej opinii.
69

Pierwsza część zarzutu opiera się na naruszeniu zasady równości w postępowaniu, które rzekomo wynika z faktu, iż w ciągu kilku miesięcy ta sama izba Sądu doszła — w dwóch porównywalnych sprawach — do przeciwnego wniosku w odniesieniu do legitymacji czynnej osób trzecich, które wzięły udział w formalnym postępowaniu wyjaśniającym w dziedzinie pomocy państwa. Mówiąc dokładniej, Sniace odsyła do wyroku z dnia 21 października 2004 r. w sprawie T-36/99 Lenzing przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II-3597, w którym uznano za dopuszczalną skargę wniesioną przez Lenzing AG na decyzję Komisji dotyczącą pomocy przyznanej Sniace przez władze hiszpańskie. Otóż Sąd doszedł do tego wniosku, opierając się na szeregu okoliczności i dowodów, które z kolei odrzucił jako nieistotne dla sprawy w zaskarżonym wyroku. Zdaniem Sniace dwie porównywalne sytuacje zostały zatem potraktowane w różny sposób, przy czym takie zróżnicowanie nie jest obiektywnie uzasadnione.
18

Co się tyczy działania farmakologicznego, Komisja nie kwestionuje, że omawiany produkt może służyć zapobieganiu arteriosklerozie, wskazuje jednak, że tego rodzaju działanie może wystąpić już przy spożyciu 4 g surowego czosnku dziennie. Jeżeli produkt, co do którego istnieje teza, że stanowi produkt leczniczy, nie wywiera żadnych innych skutków niż te, które wywołuje zwykły środek spożywczy, to świadczy to o tym, że jego właściwości farmakologiczne nie wystarczają, aby potwierdzić, że jest on produktem leczniczym. Zdaniem Komisji produkt, który nie charakteryzuje się odmiennym od środka spożywczego działaniem na organizm, nie przekroczył progu kwalifikacji produktu leczniczego zdefiniowanego wedle jego funkcji. Innymi słowy, substancje niecharakteryzujące się znaczącym działaniem na organizm i w rzeczywistości niemodyfikujące jego funkcji nie mogą być traktowane jako produkty lecznicze.
18

W tych okolicznościach Hovrätten för Övre Norrland postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 9 ust. 3 dyrektywy […] zezwala państwom członkowskim na wyłączenie mazutu za pomocą przepisu o charakterze generalnym z zakresu stosowania art. 8 dyrektywy, z takim skutkiem, że państwo członkowskie może postanowić, iż jednostka, która sama i dla własnego użytku nabyła mazut w innym państwie członkowskim, gdzie produkt ten został dopuszczony do obrotu, i która sama przetransportowała go do państwa członkowskiego przeznaczenia, jest zobowiązana do zapłacenia podatku akcyzowego w tym ostatnim państwie członkowskim niezależnie od sposobu przetransportowania mazutu? 2) W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze — czy art. 9 ust. 3 dyrektywy […] jest zgodny z podstawowymi zasadami traktatu dotyczącymi swobodnego przepływu towarów, jak również z zasadą proporcjonalności, wobec tego że celem art. 9 ust. 3 dyrektywy wydaje się być zniechęcanie jednostek do transportowania olejów mineralnych poprzez ustanowienie wyjątku od zasady ogólnej, zgodnie z którą, w przypadku towarów nabytych przez jednostki dla własnego użytku i przez nie transportowanych, podatek akcyzowy jest pobierany w państwie członkowskim, gdzie towary te zostały nabyte? Czy taki cel jest zgodny z podstawą prawną dyrektywy wskazaną przez Radę [Unii Europejskiej], czy też art. 9 ust. 3 dyrektywy jest niezgodny z prawem? 3) W przypadku przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze — czy dokonany przez jednostkę transport 3000 litrów mazutu w trzech kontenerach powszechnie zwanych [„kontenerami IBC”] — które mogą być dopuszczone do transportu substancji niebezpiecznych, zwłaszcza płynnych, w ramach wykonywania działalności gospodarczej — umieszczonych na ciężarówce stanowi nietypowy środek transportu w rozumieniu art. 9 ust. 3 dyrektywy […]? 4) Czy jest zgodne z art. 7 ust. 4 dyrektywy […] wydanie przez państwo członkowskie przepisu, na podstawie którego jednostka, która sama nabyła dla własnego użytku mazut w innym państwie członkowskim, gdzie produkt ten został dopuszczony do obrotu, i która sama przetransportowała go do docelowego państwa członkowskiego nietypowym środkiem transportu w rozumieniu art. 9 ust. 3 dyrektywy, jest zobowiązana do ustanowienia zabezpieczenia zapłaty podatku akcyzowego, jak również do posiadania w trakcie dokonywania transportu uproszczonego dokumentu towarzyszącego oraz dowodu ustanowienia zabezpieczenia zapłaty podatku akcyzowego?”.
a)

Dyrektywa 2001/83 zmieniona dyrektywą 2004/27 zobowiązuje państwa członkowskie do ustanowienia w ich przepisach krajowych zakazu wykorzystywania w reklamie środków leczniczych skierowanej do ogółu społeczeństwa deklaracji osób trzech, jeżeli powołują się one w formie nieodpowiedniej, zatrważającej lub wprowadzającej w błąd na przypisywane właściwości uzdrawiające w rozumieniu art. 90 lit. j) dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27, przy czym wykładni pojęcia „przypisywane właściwości uzdrawiające” należy dokonywać w ten sposób, że nie obejmuje ono powołania się na polepszenie dobrego samopoczucia osoby, o ile nie odniesiono się do skuteczności terapeutycznej produktu leczniczego polegającej na wyeliminowaniu szczególnej choroby. Artykuł 90 lit. c) dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 zobowiązuje również państwa członkowskie do ustanowienia w ich przepisach krajowych zakazu wykorzystywania w reklamie środków leczniczych skierowanej do ogółu społeczeństwa deklaracji osób trzecich, jeżeli deklaracje te wywołują wrażenie, że stosowanie produktu leczniczego przyczynia się do poprawy ogólnego dobrego samopoczucia.
80

Skoro system podatkowy wynikający z konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania jest częścią uregulowań prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie przed sądem krajowym i został w ten sposób przedstawiony przez sąd krajowy, Trybunał musi go uwzględnić w celu dokonania interpretacji prawa wspólnotowego, która będzie użyteczna dla sądu krajowego (zob. podobnie wyrok z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie C-265/04 Bouanich, Zb.Orz. str. I-923, pkt 51, oraz ww. wyroki w sprawach Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 71, Denkavit Internationaal i Denkavit France, pkt 45, oraz Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, pkt 54).
23

Jeśli chodzi o dyrektywę 98/34, strony stoją na różnych stanowiskach w kwestii, czy obowiązek umieszczenia znaku wyróżniającego „SIAE” ma zastosowanie do płyt kompaktowych będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, a jeśli tak, to w którym momencie został on rozciągnięty na te nośniki, a mianowicie czy przed wprowadzeniem w prawie wspólnotowym obowiązku notyfikacji projektów przepisów technicznych, czy też potem. W niniejszym przypadku nie jest kwestionowany fakt, że przeciwko K. Schwibbertowi wszczęto postępowanie karne z powodu nieumieszczenia znaku „SIAE”. Jednak ustalenie chwili, w której wprowadzono skutecznie obowiązek umieszczania tego znaku w prawie włoskim, jest zadaniem polegającym na interpretacji prawa krajowego, do wykonania którego Trybunał nie jest właściwy. W każdym razie brak pewności co do tej okoliczności nie może pozbawić użyteczności odpowiedzi, której Trybunał ma udzielić na zadane pytanie doprecyzowane przez sąd krajowy w odpowiedzi na prośbę o udzielenie wyjaśnień.
88

Tym samym wbrew poglądowi wyrażonemu przez Komisję, jeżeli ustalono pierwszy klucz rozdziału między państwa członkowskie, w szczególności po tym jak wykonywały one swoje uprawnienie do połowu w danej strefie i w odniesieniu do gatunków, co do których Wspólnota dysponowała kwotą całkowitą, Rada stanowi uwzględniając interes każdego z nich zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2371/2002. Ponieważ z definicji nie można w takim przypadku utrzymać żadnego klucza rozdziału, nie można stosować przepisów art. 20 ust. 1 tego rozporządzenia.
19

Poza tym należy dodać, że wbrew twierdzeniom spółki Porto Antico nie można uznać, by różnice istniejące pomiędzy beneficjentami funduszy strukturalnych z powodu różnych stawek podatkowych obowiązujących w państwach członkowskich mogły prowadzić do naruszenia zasady równego traktowania, która wymaga, by sytuacje podobne nie były traktowane w sposób odmienny, chyba że tego rodzaju traktowanie jest obiektywnie uzasadnione (zob. w szczególności wyroki z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C-189/01 Jippes i in., Rec. str. I-5689, pkt 129, oraz z dnia 12 września 2006 r. w sprawie C-479/04 Laserdisken, Zb.Orz. str. I-8089, pkt 68).
98

Jednym z tych rozwiązań jest przedsięwzięcie dotyczące zarządzania obszarem poboru Lough Leane, największym obszarem poboru w ramach Lakes of Killarney, i nadzoru nad min, prowadzone z inicjatywy rady hrabstwa Kerry, którego opracowanie zajęło trzy lata, od lipca 1998 r. do lipca 2001 r. W ramach tego przedsięwzięcia opracowano szereg sprawozdań (sprawozdania wstępne i sprawozdanie końcowe A Catchment based approach for reducing nutrient inputs from all sources to the Lakes of Killarney, grudzień 2000 i listopad 2003).
31

Jeśli chodzi, po pierwsze, o ograniczenie prawa głosu wszystkich akcjonariuszy do 20% kapitału zakładowego Volkswagena, wynikające z art. 2 ust. 1 ustawy VW, to Komisja stwierdza, że regulacja ta sprzeciwia się wymogowi korelacji pomiędzy udziałem w kapitale zakładowym a prawem głosu związanym z tym udziałem. Chociaż ograniczenie prawa głosu występuje powszechnie w prawie spółek i jest stosowane również w innych państwach członkowskich, to jednak pomiędzy umożliwieniem przez państwo wprowadzenia takiego ograniczenia do statutu spółki, tak jak jest to w prawie niemieckim w odniesieniu do spółek akcyjnych nienotowanych na giełdzie, a przyjęciem przez to państwo, działające jako ustawodawca, przepisu o takim skutku, odnoszącego się tylko do jednego przedsiębiorstwa, w efekcie z korzyścią dla samego państwa, tak jak jest to w przypadku art. 2 ust. 1 ustawy VW, występuje istotna różnica.
11

Rozpoznający skargę od tej decyzji wniesioną przez spadkobierców J. Vogtena, Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt, mając wątpliwości odnośnie do zgodności przesłanki przewidzianej w art. 60 bis § 5 akapit pierwszy kodeksu podatku od spadków z przepisami traktatu WE w dziedzinie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu kapitału oraz stwierdzając, że odpowiedź na postawione pytanie nie wynika z orzecznictwa Trybunału, postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne: „Czy prawo wspólnotowe, w szczególności art. 43 WE i 56 WE należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie wynikające z przepisów państwa członkowskiego w dziedzinie dziedziczenia, w niniejszym przypadku z art. 60 bis […] kodeksu podatku od spadków […], przepisu, który zwalnia osoby wstępujące w prawa po zmarłym, to znaczy spadkobierców, z podatku od spadków od udziałów w spółce rodzinnej lub wierzytelności wobec takiej spółki pod warunkiem zatrudniania przez taką spółkę co najmniej pięciu pracowników w okresie trzech lat poprzedzających śmierć spadkodawcy, lecz ogranicza owo zwolnienie do przypadków, gdy [owi] pracownicy są zatrudnieni w określonym regionie tego państwa (w niniejszym przypadku we Flandrii)?”.
19

Zgodnie z pkt 4 motywów zaskarżonej decyzji „the purpose of the project is to contribute to the efforts of the Government of the Republic of the Philippines to enhance border security and management in the Philippines in accordance with international norms and protocols”.
43

Jak bowiem orzekł już Trybunał, traktat ustanawia wyłączenia mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu, w szczególności w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu (zob. podobnie wyroki z dnia 15 maja 1986 r. w sprawie C-222/84 Johnston, Rec. s. 1651, pkt 26; z dnia 26 października 1999 r. w sprawie C-273/97 Sirdar, Rec. s. I-7403, pkt 16; z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie C-285/98 Kreil, Rec. s. I-69, pkt 16 i ww. wyrok w sprawie Dory, pkt 31).
56

Jak wynika z danych przedstawionych Trybunałowi, przyjmując nawet, że podatek akcyzowy określony dla piwa mocnego, a mianowicie 1,47 SEK od zawartości procentowej alkoholu w litrze, byłby stosowany do konkurującego z nim wina o zawartości alkoholu wynoszącej 12,5% objętości, obniżenie końcowej ceny sprzedaży, uwzględniającej wszystkie podatki, litra tego wina wynosiłoby 4,63 SEK (0,5 EUR), lub 6,65%. Pomimo takiego obniżenia stosunek końcowej ceny sprzedaży, uwzględniającej wszystkie podatki, piwa mocnego do ceny konkurującego z nim wina pozostałby rzędu 1 do 2. Dokładniej, stosunek końcowych cen sprzedaży wyniósłby 1 do 2,1 wobec 1 do 2,3.
2)

Artykuł 12 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 i załącznik H kategoria 2 do tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że czynność podłączenia indywidualnego, która polega, tak jak w sprawie przed sądem krajowym, na ułożeniu kanalizacji umożliwiającej przyłączenie instalacji wodociągowej nieruchomości do stałej sieci dostawy wody, należy do zakresu dostawy wody. Ponadto państwa członkowskie mogą stosować obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do określonych i swoistych aspektów dostawy wody, takich jak czynność indywidualnego podłączenia będąca przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, pod warunkiem poszanowania zasady neutralności podatkowej, na której oparty jest wspólny system podatku od wartości dodanej.
9

Zdaniem sądu krajowego, odwołującego się w tym względzie do pkt 89 opinii rzecznika generalnego Jacobsa w sprawach połączonych od C-180/98 do C-184/98 Pavlov i in., Rec. s. I-6451, w których wydano wyrok w dniu 12 września 2000 r., ze względu na niejednorodny charakter wolnych zawodów i na cechy rynków, na których ich przedstawiciele prowadzą swoją działalność, niezbędne wydaje się przeprowadzenie oddzielnej dla każdego przypadku oceny, czy dane ograniczenie swobody działalności faktycznie powoduje, na danym rynku, ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 81 WE, w razie potrzeby z uwzględnieniem innych postanowień traktatu WE, takich jak art. 152 WE i 153 WE, dotyczących ochrony, odpowiednio, zdrowia publicznego i konsumentów.
53

AGST oparła się wyłącznie na powołanym powyżej wyroku Sądu w sprawie Mukand i in. przeciwko Radzie, podnosząc, że zawarte w nim ustalenia należało zastosować do rozporządzenia nr 1599/1999 wobec okoliczności, że druty ze stali nierdzewnej należą jej zdaniem, podobnie jak pręty ze stali nierdzewnej, do kategorii produktów zwanych długimi, oraz na podobieństwie sposobu obliczenia dopłaty do stopu między tymi dwoma wyrobami.
41

Na poparcie tego stanowiska Republika Federalna Niemiec wskazuje w pierwszej kolejności na pkt 35 opinii rzecznika generalnego Ruiza-Jaraba Colomera w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 8 sierpnia 1997 r.C-317/95 Canadane Cheese Trading i Kouri, Rec. s. I-4681, a w drugiej kolejności na wymieniony wyżej wyrok w sprawie Bigi, w którym Trybunał wyraźnie pozostawił bez odpowiedzi pytanie, czy określenie „parmesan” stanowi nazwę rodzajową. Po trzecie Republika Federalna Niemiec zwraca uwagę na fakt, że nie wystarcza stwierdzenie, iż nazwa danego produktu stanowi tłumaczenie nazwy pochodzenia. Należy w każdym przypadku zbadać, czy tłumaczenie to rzeczywiście stanowi aluzję do danej nazwy. Nie będzie tak w przypadku, gdy sporna nazwa, choć dała początek tłumaczeniu, z czasem nabrała innego znaczenia w potocznym języku konsumentów, stając się w ten sposób nazwą rodzajową. Po czwarte wspomniane państwo członkowskie wskazuje na to, że w Niemczech — jedynym państwie członkowskim, w którym ocena rodzajowego charakteru określenia „parmesan” ma decydujące znaczenie, zważywszy na niniejsze postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — słowo „parmesan” zawsze rozumiane było jako nazwa rodzajowa twardych serów tartych lub przeznaczonych do tarcia. Co więcej, dotyczy to także sytuacji w innych państwach członkowskich, w tym we Włoszech.
10

Paragraf 37 Telekommunikationsgesetz z 2003 r. (ustawy o telekomunikacji z 2003 r., BGBl. I, 70/2003, zwanej dalej „TKG”), zatytułowany „Procedura analizy rynku” ma na celu dokonanie transpozycji art. 16 dyrektywy ramowej. W rozumieniu rzeczonego § 37: „1. Organ regulacyjny, uwzględniając przepisy Wspólnot Europejskich, przeprowadza z urzędu w regularnych odstępach czasu nieprzekraczających dwóch lat analizę odnośnych rynków zdefiniowanych w rozporządzeniu przewidzianym w § 36 ust. 1. Procedura ta ma na celu uchylenie, utrzymanie, zmianę lub nałożenie specyficznych wymogów, jeśli zostanie stwierdzone, że na danym odnośnym rynku jedno lub więcej przedsiębiorstw posiada znaczącą pozycję lub też że na tym rynku występuje efektywna konkurencja. 2. Jeżeli w ramach tej procedury organ regulacyjny dojdzie do wniosku, że na odnośnym rynku jedno lub więcej przedsiębiorstw posiada znaczącą pozycję i że w konsekwencji na rynku tym nie występuje efektywna konkurencja, jest on zobowiązany do nałożenia na to przedsiębiorstwo lub na te przedsiębiorstwa odpowiednich specyficznych wymogów, o których mowa w § 38–46 lub w § 47 ust. 1. O ile dotyczą one odnośnego rynku, specyficzne wymogi obowiązujące już względem przedsiębiorstw podlegają, w zależności od wyniku procedury i z uwzględnieniem celów regulacji, zmianie lub ponownemu nałożeniu przez organ regulacyjny. 3. Jeżeli organ regulacyjny stwierdzi w wyniku procedury, że na odnośnym rynku występuje efektywna konkurencja i że w konsekwencji żadne przedsiębiorstwo nie posiada znaczącej pozycji na tym rynku, to nie może on, z zastrzeżeniem § 47 ust. 2, nałożyć wymogów zgodnie z ust. 2; w tym przypadku procedura w odniesieniu do tego rynku zostaje umorzona na mocy opublikowanej decyzji organu regulacyjnego. Jeżeli na tym rynku specyficzne wymogi wciąż obowiązują przedsiębiorstwa, zostają one uchylone na mocy decyzji. Decyzja ta wyznacza również rozsądny termin, nie dłuższy niż sześć miesięcy, w którym uchylenie to zaczyna obowiązywać. […] 5. Status strony mają jedynie przedsiębiorstwa, w odniesieniu do których nałożono, zmieniono lub uchylono specyficzne wymogi. […]”
1)

Wyłączając w § 2 ust. 1 zdanie pierwsze Eigenheimzulagengesetz (ustawy o dodatku mieszkaniowym) w wersji opublikowanej w 1997 r., zmienionej Haushaltsbegleitgesetz 2004 (ustawą okołobudżetową na rok 2004) w stosunku do mieszkań położonych w innym państwie członkowskim możliwość korzystania z dodatku mieszkaniowego przyznawanego osobom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE.
49

W podobny sposób orzekł Trybunał, gdy został wezwany do wypowiedzenia się w przedmiocie możliwości zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 57 ust. 1 WE do ograniczeń w przepływie kapitału istniejących w porządku prawnym danego państwa członkowskiego w dniu 31 grudnia 1993 r. W rzeczywistości bowiem o ile Trybunał przyznał, że dany przepis krajowy przyjęty po tej dacie nie jest tylko z uwagi na samą tę okoliczność automatycznie wyłączony z systemu przejściowego przewidzianego przez rzeczony ust. 1, to jednak możliwość tę rozumiał jako obejmującą przepisy, które zasadniczo są takie same jak przepisy wcześniejsze lub ograniczają się do zmniejszenia lub zniesienia przeszkody w wykonywaniu praw i swobód wspólnotowych znajdujących się w przepisach poprzednio obowiązujących, poprzez wyłączenie przepisów, które opierają się na innym sposobie rozumowania niż przepisy wcześniejsze i wprowadzają nowe procedury (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation, pkt 192, oraz w sprawie Holböck, pkt 41). Stanowiąc w ten sposób, Trybunał nie miał na myśli przepisów, które będąc zasadniczo takie same jak przepisy istniejące w dniu 31 grudnia 1993 r., ponownie wprowadziły przeszkodę w swobodnym przepływie kapitału, która w następstwie uchylenia wcześniej obowiązujących przepisów już nie istniała.