Sprawa C-459/07

Veli Elshani

przeciwko

Hauptzollamt Linz

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz)

„Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 202 i art. 233 akapit pierwszy lit. d) — Powstanie długu celnego — Nielegalne wprowadzenie towarów — Zajęcie z orzeczeniem przepadku — Wygaśnięcie długu celnego — Chwila, w której powinno nastąpić zajęcie”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 4 listopada 2008 r. I ‐ 2762

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. I ‐ 2786

Streszczenie wyroku

Nielegalnym wprowadzaniem na obszar celny Wspólnoty jest przywóz towarów z pominięciem kolejnych etapów określonych w rozporządzeniu nr 2913/92 ustanawiającym wspólnotowy kodeks celny, zmienionym rozporządzeniem nr 2700/2000. Po pierwsze, zgodnie z art. 38 ust. 1 kodeksu towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty powinny zostać bezzwłocznie przewiezione do wyznaczonego urzędu celnego albo do wolnego obszaru celnego. Po drugie, zgodnie z art. 40 tegoż kodeksu towary, które zostały dostarczone do urzędu celnego, powinny zostać przedstawione organom celnym. W konsekwencji „nielegalne wprowadzenie” towarów na wspomniany obszar celny w rozumieniu art. 202 wspólnotowego kodeksu celnego ma miejsce w sytuacji, gdy po przekroczeniu zewnętrznej granicy Wspólnoty towary te znajdują się na tym obszarze celnym poza pierwszym urzędem celnym znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty i nie zostały do tego urzędu dostarczone ani przedstawione organom celnym, ze skutkiem, iż organy celne nie zostały powiadomione o wprowadzeniu tych towarów przez osoby odpowiedzialne za spełnienie tego obowiązku. Ponadto przywóz towarów, dokonany w takich okolicznościach, skutkuje powstaniem długu celnego między innymi po stronie osoby, która dokonała tego przywozu w chwili nielegalnego wprowadzenia, tj. w czasie, gdy nie ulega wątpliwości, iż formalności, określone między innymi w art. 38–41 kodeksu celnego, nie zostały dopełnione. Zatem nielegalne wprowadzenie i powstanie długu następują równocześnie. (por. pkt 21, 26–28; pkt 1 sentencji)

Artykuł 202 i art. 233 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że zajęcie towarów nielegalnie wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty powoduje wygaśnięcie długu celnego tylko wówczas, gdy zajęcie to następuje, zanim towary miną pierwszy urząd celny położony na tym obszarze. W istocie celem wygaśnięcia długu celnego, o którym mowa w art. 233 akapit pierwszy lit. d) kodeksu celnego, jest uniknięcie nałożenia cła, w przypadku gdy towar, jakkolwiek nielegalnie wprowadzony na obszar Wspólnoty, nie mógł jednak zostać wprowadzony do obrotu, wobec czego nie stanowi zagrożenia konkurencyjnego dla towarów wspólnotowych. Na gruncie kodeksu zajęcie i przepadek towarów po ich nielegalnym wprowadzeniu, o których mowa w art. 233 akapit pierwszy lit. d) tego kodeksu, stanowi przyczynę wygaśnięcia długu celnego, która powinna podlegać wykładni ścisłej, która to przyczyna odpowiada potrzebie ochrony środków własnych Wspólnoty. Stanowi ona cel, którego nie może podważać tworzenie nowych podstaw wygaśnięcia długu celnego. Jest to tym bardziej konieczne przy określaniu chwili, w której musi nastąpić zajęcie towarów, które może spowodować wygaśnięcie długu celnego w odniesieniu do tych towarów. Wynika stąd, iż zajęcie towarów, wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty z naruszeniem formalności, określonych w art. 38–41 kodeksu celnego, które ma miejsce za miejscem położenia pierwszego urzędu celnego na tym obszarze i które w praktyce odbywa się przypadkowo, nie może prowadzić do wygaśnięcia długu celnego na podstawie art. 233 akapit pierwszy lit. d) kodeksu celnego. (por. pkt 29–31, 34; pkt 1 sentencji)