159.

W świetle powyższych rozważań jestem zdania, że na pytania postawione przez Raad van State Trybunał powinien odpowiedzieć w następujący sposób: W sprawie C‑456/12 O: 1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich nie ma bezpośredniego zastosowania w sytuacji, gdy obywatel Unii powraca do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada. Jednakże państwo członkowskie jego obywatelstwa nie może traktować takiego obywatela Unii w sposób mniej korzystny od sposobu traktowania przysługującego mu na gruncie prawa Unii w państwie członkowskim, z którego przeniósł się do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada. W konsekwencji dyrektywa 2004/38 w sposób pośredni określa minimalny standard traktowania, z którego powinien korzystać w państwie członkowskim swego obywatelstwa obywatel Unii powracający do tego państwa i członkowie jego rodziny. 2) Prawo Unii nie nakłada na obywatela Unii wymogu, by jego pobyt w innym państwie członkowskim miał określony minimalny czas trwania, aby po powrocie do państwa członkowskiego jego obywatelstwa członkom jego rodziny mającym obywatelstwo państwa trzeciego przysługiwało prawo pobytu w tym państwie członkowskim. 3) Obywatel Unii korzysta z prawa pobytu w innym państwie członkowskim, jeżeli państwo to jest miejscem, w którym znajduje się zwykły ośrodek interesów życiowych tego obywatela. Z zastrzeżeniem spełnienia tego kryterium, po uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, nie ma w tym kontekście znaczenia, że obywatel Unii zachowuje inną formę zamieszkania w innym państwie członkowskim lub że jego fizyczna obecność w państwie członkowskim pobytu jest przerywana w sposób systematyczny lub niesystematyczny. 4) W sytuacji gdy między powrotem obywatela Unii do państwa członkowskiego jego obywatelstwa a przybyciem do tego państwa członkowskiego członka rodziny będącego obywatelem państwa trzeciego upływa pewien czas, pochodne prawo pobytu tego członka rodziny nie podlega przedawnieniu, o ile decyzja o dołączeniu do obywatela Unii została podjęta w ramach korzystania z ich prawa do życia rodzinnego. W sprawie C‑457/12 S: W sytuacji gdy obywatel Unii przebywający w państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada, korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się w związku ze swoim zatrudnieniem, prawo pobytu w tym państwie członków jego rodziny będących obywatelami państwa trzeciego jest uzależnione od bliskości ich więzi rodzinnej z obywatelem Unii oraz od związku przyczynowego pomiędzy miejscem pobytu rodziny a korzystaniem przez obywatela Unii z prawa do swobodnego przemieszczania się. W szczególności członek rodziny powinien korzystać z prawa pobytu w sytuacji, gdy odmowa przyznania takiego prawa skłoniłaby obywatela Unii do poszukiwania innego zatrudnienia, które nie wiązałoby się z korzystaniem z prawa do swobodnego przemieszczania się, lub skłoniłaby go do przeniesienia miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego. W tym względzie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że obywatel Unii jest pracownikiem przygranicznym lub że korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się w celu wywiązania się z umowy o pracę zawartej z pracodawcą mającym siedzibę w państwie członkowskim jego obywatelstwa i miejsca zamieszkania.