Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przedmiot sporu – Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi

(art. 226 WE)

2. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony – Zobowiązania państw członkowskich

(dyrektywa Rady 92/43, art. 6 ust. 3)

3. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony – Zobowiązania państw członkowskich

(dyrektywa Rady 92/43, art. 6 ust. 3 i 4)

4. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Ochrona gatunków

(dyrektywa Rady 92/43, art. 12 ust. 1 lit. d))

5. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Ochrona gatunków

(dyrektywa Rady 92/43, art. 16)

6. Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Ochrona gatunków

(dyrektywa Rady 92/43, art. 12, 13 i 16)

7. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Wykonanie dyrektyw – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego

(art. 249 akapit trzeci WE)

Summary

1. Przedmiot skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wniesionej na podstawie art. 226 WE jest wyznaczony przez przewidziane w tym przepisie postępowanie poprzedzające wniesienie skargi, co oznacza, iż skarga Komisji nie powinna opierać się na innych przepisach niż wskazane w tym postępowaniu. Wymóg ten nie może oznaczać, że musi istnieć idealna zbieżność pomiędzy przepisami krajowymi, o których mowa w uzasadnionej opinii, a przepisami wymienionymi w skardze. W przypadku zmiany przepisów, która nastąpiła pomiędzy dwoma fazami postępowania, wystarczy bowiem, aby system ustanowiony przez przepisy kwestionowane w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi był w całości utrzymany przez nowe środki przyjęte przez państwo członkowskie po przedstawieniu uzasadnionej opinii, które są zaskarżone w ramach skargi.

(por. pkt 27)

2. Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory uzależnia wymóg odpowiedniej oceny skutków planu lub przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu położonego w specjalnym obszarze ochrony, od warunku istnienia prawdopodobieństwa lub zagrożenia, że będą one w istotny sposób oddziaływać na dany teren. Uwzględniając w szczególności zasadę ostrożności, zagrożenie takie występuje wówczas, kiedy na podstawie obiektywnych okoliczności nie można wykluczyć, że plan lub przedsięwzięcie będzie oddziaływać na dany teren w istotny sposób.

Warunek, od którego uzależniona jest ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla danego terenu, nie pozwala na odstąpienie od niej w przypadku określonych kategorii przedsięwzięć na podstawie kryteriów, które nie mogą zagwarantować, że przedsięwzięcia te nie będą mogły oddziaływać na tereny chronione w istotny sposób.

(por. pkt 40, 41)

3. System wprowadzony przez uregulowanie krajowe, które wymaga zezwolenia na instalacje emitujące zanieczyszczenia tylko wtedy, gdy jest prawdopodobne, że emitowane zanieczyszczenia mogą oddziaływać w istotny sposób na teren chroniony położony w strefie oddziaływania tych instalacji, określony przede wszystkim na podstawie kryteriów ogólnych dotyczących instalacji, nie może zapewnić przestrzegania art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w zakresie, w jakim system ten nie zapewnia, że przedsięwzięcia lub plany dotyczące instalacji powodujących emisję nie zanieczyszczają terenów chronionych położonych poza strefą ich oddziaływania.

(por. pkt 50, 51)

4. Artykuł 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, który przewiduje zakaz pogarszania stanu lub niszczenia terenów rozrodu lub odpoczynku, obejmuje nie tylko działania zamierzone, lecz również niezamierzone. Nie ograniczając zakazu przewidzianego w tym przepisie do działań zamierzonych, w przeciwieństwie do działań wymienionych w tym artykule pod lit. a)–c), prawodawca wspólnotowy wykazał swoją wolę zapewnienia terenom rozrodu lub odpoczynku silniejszej ochrony przed działaniami powodującymi pogorszenie ich stanu lub ich zniszczenie. Ze względu na znaczenie celu ochrony różnorodności biologicznej, do którego realizacji zmierza dyrektywa, nie jest w żadnym wypadku nieproporcjonalne, że zakaz przewidziany w art. 12 ust. 1 lit. d) nie jest ograniczony do działań zamierzonych.

(por. pkt 55)

5. Nie ustanawia ram prawnych, które byłyby zgodne z uregulowaniem odstępstw, wprowadzonym przez art. 16 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, przepis prawa krajowego, który nie uzależnia dopuszczenia odstępstw od spełnienia wszystkich warunków przewidzianych w art. 16, lecz który przewiduje jako jedyny warunek dopuszczenia wspomnianych odstępstw, że nie pogorszy to w sposób zamierzony sytuacji zwierząt, włączając w to ich miejsca gniazdowania, wylęgu, zamieszkania lub schronienia, oraz szczególnie chronionych gatunków roślin.

W tym kontekście nawet jeśli odstępstwa od zakazów przewidzianych w dyrektywie stanowią przedmiot decyzji administracyjnych, przy których wydaniu właściwe władze przestrzegają warunków, od których ww. art. 16 uzależnia dopuszczenie odstępstw, to krajowe ramy prawne są sprzeczne z tym, co zostało przewidziane w dyrektywie.

(por. pkt 61)

6. Artykuły 12, 13 i 16 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory stanowią spójny zespół norm służący zagwarantowaniu systemu ścisłej ochrony gatunków zwierząt i roślin.

Nie gwarantuje takiego systemu przepis krajowy, który – wymieniając przypadki, w których stosowanie środków ochrony roślin jest zakazane – nie przewiduje w sposób jasny, specyficzny i ścisły zakazów szkodzenia chronionym gatunkom, zawartych w art. 12 i 13 dyrektywy.

(por. pkt 66, 67)

7. Na potrzeby wykonania dyrektywy system prawny obowiązujący w danym państwie członkowskim, w którym współistnieją przepisy krajów związkowych sprzeczne z prawem wspólnotowym i zgodny z nim przepis związkowy, nie jest odpowiedni dla skutecznego zapewnienia w jasny i precyzyjny sposób pełnego stosowania dyrektywy.

(por. pkt 78)