ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W sytuacji gdy przedsiębiorstwo kwestionuje zasadność wydanej na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE lub w wyniku formalnego postępowania wyjaśniającego dochodzenia decyzji w sprawie oceny pomocy państwa, sam fakt, że przedsiębiorstwo może być traktowane jako zainteresowana strona w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE, nie wystarcza do stwierdzenia dopuszczalności skargi na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. Przedsiębiorstwo winno wtedy wykazać, że posiada szczególny status. Jest tak w szczególności w przypadku, gdy jego pozycja na rynku uległa istotnej zmianie wskutek pomocy będącej przedmiotem danej decyzji. W tym względzie przedsiębiorstwo nie może powoływać się jedynie na swój status konkurenta przedsiębiorstwa beneficjenta pomocy, ale musi ponadto udowodnić, uwzględniając stopień swojego ewentualnego udziału w postępowaniu i znaczenie wpływu środka na jego pozycję rynkową, że znajduje się w sytuacji, która indywidualizuje je w sposób podobny jak adresata decyzji.

W odniesieniu do ustalenia takiego wpływu, sama okoliczność, iż tego rodzaju decyzja jest w stanie wywrzeć pewien wpływ na stosunki konkurencji panujące na danym rynku i że zainteresowane przedsiębiorstwo pozostawało w jakimkolwiek stosunku konkurencji z beneficjentem tego aktu, w żadnym razie nie może być wystarczające dla stwierdzenia, że wspomniany akt może dotyczyć tego przedsiębiorstwa indywidualnie. Zainteresowane przedsiębiorstwo powinno przedstawić dowody pozwalające wykazać szczególny charakter jego sytuacji konkurencyjnej i wykazać, że jego pozycja konkurencyjna uległa istotnej zmianie w porównaniu do pozycji pozostałych przedsiębiorstw konkurujących z nim na rynku właściwym. Nie można jedynie domniemywać, że zainteresowane przedsiębiorstwo zwiększyłoby znacząco swą sprzedaż w wypadku zniknięcia z rynku przedsiębiorstwa korzystającego z rozpatrywanych środków, bez przedstawienia żadnego dowodu na poparcie tego twierdzenia, jeżeli rynek ma strukturę nieskoncentrowaną, cechującą się współistnieniem na nim dużej liczby podmiotów. Należy wykazać, że przedmiotowa pomoc posłużyła beneficjentowi do zachowania udziałów w rynku, które w przeciwnym razie posiadałoby samo to zainteresowane przedsiębiorstwo, a zatem, że utraciło ono dochody wystarczająco istotne w porównaniu do pozostałych konkurentów, by świadczyć o tym, że jego pozycja na rynku uległa istotnej zmianie. W tym względzie jego pozycja numeru dwa na rynku, po beneficjencie pomocy, nie może sama w sobie prowadzić do domniemania istotnej zmiany jego pozycji na rynku.

(por. pkt 44–47, 51, 52)
Zgodność z prawem aktu, w którym przyjęto wobec danego podmiotu środki ograniczające, co do zasady można oceniać tylko na podstawie okoliczności faktycznych i prawnych, na podstawie których akt ten został przyjęty, a nie na podstawie informacji i dowodów, o których Rada dowiedziała się po przyjęciu wspomnianego aktu, nawet w przypadku gdy Rada twierdzi, że wspomniane informacje i dowody mogłyby skutecznie uzupełnić powody przytoczone w tym akcie i wzmocnić uzasadnienie jego przyjęcia.

Ważność umieszczenia nazwy podmiotu w wykazie osób lub podmiotów objętych środkami ograniczającymi ze względu na jego powiązania z innym podmiotem, którego nazwa została umieszczona we wspomnianym wykazie, podlega warunkowi, by w dacie umieszczenia w wykazie nazwa tego innego podmiotu była prawomocnie umieszczona w tym wykazie. Zamrożenie środków finansowych podmiotów należących do podmiotu prawomocnie umieszczonego w danym wykazie, pozostających pod jego kontrolą lub działających w jego imieniu jest bowiem konieczne i właściwe dla zapewnienia skuteczności środków przyjętych wobec tego podmiotu oraz niedopuszczenia do obejścia tych środków, jednak w braku prawomocnego umieszczenia nazwy tego podmiotu umieszczenie we wspomnianych wykazach nazw podmiotów działających w jego imieniu lub przez niego kontrolowanych nie jest już uzasadnione owym celem zapewnienia skuteczności przyjętych środków i niedopuszczenia do ich obejścia.

A zatem Rada narusza prawo, podejmując decyzję o utrzymaniu nazwy podmiotu w wykazie osób lub podmiotów objętych środkami ograniczającymi ze względu na jego powiązania z innym podmiotem, którego nazwa została umieszczona we wspomnianym wykazie, jeżeli umieszczenie tego ostatniego podmiotu zostało następnie wyeliminowane z porządku prawnego na mocy wyroku stwierdzającego nieważność. Nawet jeżeli skutki umieszczenia nazwy tego innego podmiotu w wykazie osób lub podmiotów objętych środkami ograniczającymi zostały w wyroku stwierdzającym nieważność utrzymane do upływu terminu na wniesienie odwołania, to tak czy inaczej, kiedy wspomniany termin upłynął, owo umieszczenie w wykazie zostało wyeliminowane z mocą wsteczną z porządku prawnego.

(por. pkt 77, 79, 83)
Sprawa T‑693/13

(publikacja fragmentów)

Aliaksei Mikhalchanka

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie — Pozostawienie nazwy lub nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych tymi środkami — Dziennikarz — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie”

Streszczenie – wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 10 maja 2016 r.

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Białorusi – Zamrożenie środków finansowych – Prawo do obrony – Przekazanie dowodów obciążających – Kolejna decyzja, na podstawie której pozostawiono nazwisko lub nazwę skarżącego w wykazie osób objętych tymi środkami – Brak nowych podstaw – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Brak – Niewykazanie naruszenia prawa do bycia wysłuchanym – Brak wpływu

(decyzja Rady 2012/642/WPZiB, zmieniona decyzją 2103/534/WPZiB; rozporządzenie Rady nr 1017/2012, zmienione rozporządzeniem nr 1054/2013)

Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 46–58)
2)

Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe E C. Snc, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo EC i Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C. zostają obciążeni kosztami postępowania.
Sprawa T‑501/13

Karl-May-Verlag GmbH, anciennement Karl May Verwaltungs-

und Vertriebs- GmbH

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

(znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy WINNETOU — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasady autonomii i niezależności wspólnotowego znaku towarowego — Obowiązek uzasadnienia”

Streszczenie – wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 18 marca 2016 r.

Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Zgodność z prawem decyzji izby odwoławczej — Uwzględnienie, do celów stosowania prawa Unii, prawodawstwa lub orzecznictwa krajowego i doktryny krajowej — Dopuszczalność (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65) Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Określenie podstaw unieważnienia uzasadniających wniosek [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 52 ust. 1 lit. a)] Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Ocena dopuszczalności rejestracji oznaczenia — Uwzględnienie wyłącznie uregulowań Unii — Decyzje wydawane przez organy krajowe, niewiążące organów Unii (rozporządzenie Rady nr 207/2009) Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Uzasadnienie decyzji — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Zakres identyczny z zakresem art. 296 TFUE (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75 zdanie pierwsze) Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oddzielne badanie podstaw odmowy rejestracji w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem do rejestracji — Obowiązek uzasadnienia odmowy rejestracji — Zakres (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75 zdanie pierwsze)
W świetle, po pierwsze, szerokiego zakresu uznania, którym dysponuje państwo członkowskie w dziedzinie zdefiniowania zadania polegającego na świadczeniu usługi w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) i warunków wprowadzenia go w życie, i po drugie, ograniczonego do oczywistego błędu zakresu kontroli, którą Komisja jest uprawniona przeprowadzić w tym zakresie, kontrola sprawowana przez Sąd nad oceną dokonaną w tym względzie przez Komisję też nie może pójść dalej, i w związku z tym kontrola ta powinna ograniczyć się do zbadania, czy Komisja słusznie stwierdziła popełnienie przez państwo członkowskie oczywistego błędu lub też je wykluczyła.

Jednakże przysługujące państwu członkowskiemu uprawnienie do zdefiniowania UOIG nie jest nieograniczone i nie może być ono wykonywane w arbitralny sposób jedynie w celu wyłączenia szczególnego sektora z zakresu stosowania reguł konkurencji. W szczególności w przypadku gdy istnieją szczególne przepisy prawa Unii normujące definicję treści i zakresu UOIG, są one wiążące przy ocenie dokonywanej przez państwa członkowskie, zgodnie z pkt 46 komunikatu Komisji w sprawie stosowania reguł Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa w odniesieniu do rekompensaty z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.

Tymczasem takie przepisy istniały w niniejszym przypadku, mianowicie przepisy rozporządzenia nr 3577/92 dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski), którego art. 1 ustanawia zasadę swobodnego świadczenia usług kabotażu morskiego w Unii a motyw 3 stanowi, że rozporządzenie to ma na celu zniesienie ograniczeń tej swobody. Artykuł 4 rozporządzenia w sprawie kabotażu morskiego przewiduje ewentualne odstępstwa od tej wiodącej zasady, a mianowicie prawo państw członkowskich do udzielania zamówień na usługi publiczne spółkom żeglugowym uczestniczącym w świadczeniu regularnych usług na wyspy, z wysp i między wyspami, lub prawo nakładania na te spółki zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, jako warunek prowadzenia usług kabotażowych.

(zob. pkt 93, 112–115)
Sprawa T‑422/13

Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME) i in.

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Dumping – Przywóz niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii – Przegląd wygaśnięcia środków – Wniosek Komisji o odnowienie rzeczonych środków – Decyzja Rady o zakończeniu postępowania bez nałożenia tych środków – Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 – Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia istotnej szkody – Artykuł 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009 – Interes Unii – Oczywiste błędy w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Skarga o odszkodowanie

Streszczenie – wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r.

Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Procedura przeglądu wygaśnięcia środków – Decyzja o nieutrzymaniu środka antydumpingowego – Warunki – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Granice (rozporządzenie Rady nr 1225/2009, art. 11 ust. 2) Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych – Brak lub niewystarczający charakter uzasadnienia – Badanie z urzędu przez sąd (art. 263 TFUE, 296 TFUE) Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Konwalidacja braku uzasadnienia w trakcie postępowania spornego – Niedopuszczalność (art. 296 TFUE) Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Uwzględnienie kontekstu i ogółu przepisów prawa (art. 296 TFUE) Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Procedura przeglądu wygaśnięcia środków – Ocena interesu Unii – Kryteria (rozporządzenie Rady nr 1225/2009, art. 21 ust. 1) Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Przesłanki kumulatywne – Obowiązek rozpoznania ich przez sąd w określonej kolejności – Brak (art. 268 TFUE, art. 340 akapit drugi TFUE) Skarga o odszkodowanie – Nieuchronne i przewidywalne szkody – Stwierdzenie odpowiedzialności Unii – Wniesienie sprawy do Sądu – Dopuszczalność (art. 268 TFUE, art. 340 akapit drugi TFUE) Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Związek przyczynowy – Pojęcie – Ciężar dowodu (art. 268 TFUE, art. 340 akapit drugi TFUE)
Poszanowanie prawa do obrony jest zasadą ogólną prawa Unii Europejskiej przewidzianą w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, która musi być gwarantowana we wszystkich postępowaniach, w tym w postępowaniach prowadzonych przez Komisję w dziedzinie koncentracji. Podobnie zasada kontradyktoryjności, która stanowi element prawa do obrony, wymaga, by dane przedsiębiorstwo miało w trakcie postępowania administracyjnego możliwość przedstawienia w skuteczny sposób swego stanowiska w kwestii prawdziwości i znaczenia powoływanych okoliczności faktycznych oraz w kwestii dokumentów, na których podstawie Komisja oparła swe twierdzenie o istnieniu naruszenia.

W tym względzie analiza ekonometryczna, jaką użyła Komisja w swej decyzji uznającej rozpatrywaną koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym została oparta na modelu ekonometrycznym różnym od tego, który był przedmiotem kontradyktoryjnej debaty prowadzonej w toku postępowania administracyjnego. W istocie o ile z pewnością można podkreślić wiele podobieństw między końcowym modelem ekonometrycznym a modelami dyskutowanymi w toku postępowania administracyjnego, o tyle pozostaje faktem, że wprowadzone zmiany nie mogą zostać uznane za nieistotne.

Komisja nie może zatem twierdzić, że nie miała obowiązku podania do wiadomości danego przedsiębiorstwa wersji końcowej modelu ekonometrycznego przyjętej przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji prawo danego przedsiębiorstwa do obrony zostało naruszone z tym skutkiem, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ przedsiębiorstwo to wystarczająco wykazało nie to, że w razie niezaistnienia tej nieprawidłowości proceduralnej treść zaskarżonej decyzji byłaby inna, lecz to, że mogło mieć możliwość, nawet jeśli ograniczoną, zapewnić sobie lepszą obronę, gdyby dysponowało przed wydaniem tej decyzji przyjętą przez Komisję końcową wersją modelu ekonometrycznego.

(zob. pkt 198–200, 205, 209, 210, 215)
Artykuł 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 211/2011 w sprawie inicjatywy obywatelskiej, zgodnie z którym Komisja informuje organizatorów o przyczynach odmowy rejestracji proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej (EIO), stanowi szczególny wyraz wynikającego z art. 296 akapitu drugiego TFUE obowiązku uzasadnienia w zakresie EIO. W tym względzie, ponieważ fakt, że proponowana EIO nie została zarejestrowana może wpłynąć na samą skuteczność ustanowionego w art. 24 akapit pierwszy TFUE prawa obywateli do przedłożenia inicjatywy obywatelskiej, decyzja taka powinna wyraźnie przedstawiać względy uzasadniające wspomnianą odmowę. Obywatelowi, który wystąpił z proponowaną EIO, należy bowiem umożliwić zrozumienie powodów, dla których nie została ona zarejestrowana przez Komisję, tak że zadaniem Komisji, do której złożono taką proponowaną inicjatywę, jest jej ocena, lecz również wyszczególnienie różnych przyczyn decyzji odmownej przy uwzględnieniu wpływu takiej decyzji na skuteczne wykonywanie prawa ustanowionego przez traktat. Powyższe wypływa z samego charakteru tego prawa, które, jak wynika z motywu 1 rozporządzenia nr 211/2011, ma wzmacniać obywatelstwo Unii i usprawnić jej demokratyczne funkcjonowanie poprzez uczestnictwo obywateli w życiu demokratycznym Unii.

Komisja uchybia obowiązkowi uzasadnienia nie wskazując w decyzji o odmowie rejestracji ze względu na niespełnienie warunku przewidzianego w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 tych środków, które spośród wymienionych w załączniku do proponowanej EIO nie są objęte jej kompetencjami, ani powodów wspierających ten wniosek. Czyniąc tak bowiem, organizatorom nie umożliwia się zidentyfikowania tych ze sformułowanych propozycji, które zdaniem Komisji wykraczają poza jej kompetencje w rozumieniu rzeczonego art. 4 ust. 2 lit. b), ani poznania przyczyn, które doprowadziły do tej oceny, a tym samym uniemożliwia się im podważenie zasadności wspomnianej oceny, a sądowi Unii uniemożliwia się wykonanie kontroli zgodności z prawem oceny dokonanej przez Komisję. Co więcej, w braku pełnego uzasadnienia ewentualne zgłoszenie nowej proponowanej EIO przy uwzględnieniu zastrzeżeń Komisji co do dopuszczalności niektórych propozycji byłoby poważnie utrudnione, podobnie jak osiągnięcie wspomnianych w motywie 2 rozporządzenia nr 211/2011 celów polegających na zachęcaniu obywateli do udziału w życiu demokratycznym i na zwiększeniu dostępności Unii.

(zob. pkt 15, 17, 18, 29, 34)
Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Akt prowadzący do ustanowienia środków ograniczających wobec danej osoby lub danego podmiotu – Akt opublikowany, o którym adresaci zostali powiadomieni – Data powiadomienia o akcie

Postępowanie sądowe – Termin do wniesienia odwołania – Prekluzja – Ścisłe stosowanie przepisów Unii

Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al–Kaida i talibami – Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Procedura przeglądu umieszczenia nazwiska zainteresowanego w wykazie zawartym w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 – Dochowanie rozsądnego terminu – Naruszenie – Konsekwencje

Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al–Kaida i talibami – Obowiązek podania do wiadomości indywidualnych i szczególnych powodów uzasadniających wydane decyzje – Kontrola sądowa

(rozporządzenie Rady nr 881/2002)
5.

Środowisko naturalne–Konwencja z Aarhus–Zastosowanie do instytucji Unii–Możliwość zażądania przez organizacje pozarządowe wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do aktów administracyjnych w dziedzinie środowiska naturalnego–Wskazanie przyczyn odwołania–Konieczność wskazania okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do zasadności danego aktu–Obowiązek badania przez Komisję przy wystąpieniu takich okoliczności–Zakres (rozporządzenie nr 1367/2006Parlamentu Europejskiego i Rady) (zob. pkt 67, 83, 85–87, 109)
Sąd Unii jest właściwy do rozpoznania skargi na decyzję Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) wydaną na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 340/2008 w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz ECHA na mocy rozporządzenia nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) stwierdzającą, że strona skarżąca nie spełnia wymogów uprawniających ją do skorzystania z ulgowej opłaty przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw, i nakładającą na nią opłatę administracyjną, i to bez względu na fakt, iż skarżąca wniosła też odwołanie od tej samej decyzji do Rady Odwoławczej ECHA.

Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia nr 1907/2006 stanowi bowiem, iż skarga na decyzję podjętą przez Radę Odwoławczą ECHA lub, w sytuacji gdy nie przysługuje odwołanie do Rady, przez ECHA, może zostać wniesiona przed Sąd lub Trybunał Sprawiedliwości zgodnie z postanowieniami art. 263 TFUE. W tym względzie art. 91 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, że do Rady Odwoławczej można wnieść odwołanie wyłącznie od decyzji ECHA podjętych zgodnie z przepisami art. 9, art. 20, art. 27 ust. 6, art. 30 ust. 2 i 3 oraz art. 51 wspomnianego rozporządzenia. Przepisy te nie mają związku z opłatą należną od przedsiębiorstw rejestrujących.

(por. pkt 18, 19, 21, 23)
1.

Postępowanie sądowe — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 56, 57, 441)
Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) nie może skutecznie wskazywać art. 6 ust. 3 akapit pierwszy załącznika do zalecenia 2003/361w sprawie definiowania mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw jako podstawy prawnej domagania się, przy rejestrowaniu substancji, od rejestrującego pragnącego skorzystać z opłaty ulgowej przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw informacji dotyczących przedsiębiorstwa niebędącego przedsiębiorstwem partnerskim rejestrującego w rozumieniu art. 3 ust. 2 załącznika do wspomnianego zalecenia. Z przepisu tego jasno bowiem wynika, że ma on zastosowanie przy ocenie danych przedsiębiorstw partnerskich „odnośnego przedsiębiorstwa”, to jest przedsiębiorstwa, które było objęte badaniem na podstawie zalecenia 2003/361 celem ustalenia jego rozmiaru. Pojęcie „pośredniego” przedsiębiorstwa partnerskiego nie zostało zaś przewidziane we wspomnianym zaleceniu.

Ponadto określenia „odnośne przedsiębiorstwo” nie można interpretować jako obejmującego wszystkie przedsiębiorstwa, których dane należy zebrać. Poza faktem, iż owa wykładnia nie jest zgodna z celem zalecenia 2003/361, którym jest określenie rozmiaru odnośnego przedsiębiorstwa, a nie rozmiaru przedsiębiorstw, które utrzymują z nim powiązania, w niektórych przypadkach mogłaby ona prowadzić do nieograniczonego uwzględnienia danych przedsiębiorstw znajdujących się na wyższym lub niższym szczeblu względem odnośnego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 44, 47)
2)

Crown Equipment (Suzhou) Co. Ltd i Crown Gabelstapler GmbH & Co. KG pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.
Aby nie doszło do pominięcia przez Komisję istotnego elementu dyrektywy 2010/30 w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią, instytucja ta miała obowiązek przyjąć w ramach rozporządzenia delegowanego nr 665/2013 uzupełniającego dyrektywę 2010/30 w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy taką metodę obliczania, która pozwoliłaby na zmierzenie wydajności energetycznej odkurzaczy w okolicznościach możliwie jak najbardziej zbliżonych do rzeczywistych warunków użytkowania, co wiąże się z wymogiem, aby zbiornik odkurzacza był wypełniony do określonego poziomu, przy czym jednak należy wziąć pod uwagę wymogi związane ze znaczeniem naukowym uzyskanych wyników oraz z dostarczanymi konsumentom informacjami, o których jest w szczególności mowa w motywie 5 i art. 5 lit. b) tej dyrektywy.

Należy zatem spełnić dwie kumulatywne przesłanki, aby metoda zastosowana przez Komisję była zgodna z istotnymi elementami dyrektywy 2010/30. Z jednej strony, aby zmierzyć wydajność elektryczną odkurzaczy w warunkach jak najbardziej zbliżonych do rzeczywistych warunków użytkowania, zbiornik musi być napełniony do pewnego poziomu. Z drugiej strony wybrana metoda musi spełniać określone wymogi związane z naukową poprawnością uzyskanych wyników oraz rzetelnością informacji dostarczanych konsumentom.

(zob. pkt 68–71)