ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
314

Skarżące nie mogą ważnie powoływać się na orzecznictwo, zgodnie z którym z systematyki traktatu WE wynika, że postępowanie przewidziane w art. 88 WE nie powinno nigdy prowadzić do takiego rezultatu, który byłby sprzeczny ze szczególnymi przepisami traktatu. Zgodnie z tym orzecznictwem, choć Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania w dziedzinie rozstrzygania o zgodności programu pomocowego ze wspólnym rynkiem, to jest ona jednak zobowiązana do upewnienia się, w ramach tej oceny, że postępowanie to nie doprowadzi do rezultatu sprzecznego ze szczególnymi postanowieniami traktatu, zawartymi w artykułach innych niż art. 87 WE i 88 WE, w szczególności w sytuacji, w której sprzeczne z tymi postanowieniami aspekty pomocy są na tyle nierozerwalnie związane z przedmiotem pomocy, że nie można oceniać ich oddzielnie (zob. podobnie ww. w pkt 72 wyrok w sprawie Matra przeciwko Komisji, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). Choć zaś ten obowiązek stanowi wyraz ogólnej zasady, zgodnie z którą stosowanie prawa wspólnotowego nie może kolidować z normami prawnymi wyższego rzędu, to jednak nie skutkuje on zobowiązaniem Komisji do stosowania, w ramach postępowania w dziedzinie pomocy państwa, przepisów ustanowionych specjalnie w celu kontroli stosowania innych postanowień traktatowych ani też nie zobowiązuje jej do wydania decyzji wywierającej lub wywierających skutki prawne o mieszanym charakterze. Zgodnie bowiem z tym obowiązkiem Komisja może dokonać oceny z punktu widzenia tych, mających znaczenie dla sprawy przepisów, które nie dotyczą, w ścisłym tego słowa znaczeniu, pomocy państwa jedynie w sytuacji, gdy pewne aspekty rozpatrywanej pomocy są tak ściśle związane z jej przedmiotem, że ewentualny brak zgodności z tymi przepisami na pewno będzie miał wpływ na zgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem. W niniejszym zaś przypadku, po pierwsze, skarżące ani nie wyjaśniły, ani nie wykazały w wystarczający sposób, że szczególne aspekty wdrożenia RES, które miały naruszać przepisy prawa wspólnotowego, są nierozerwalnie związane z przedmiotem pomocy, czyli płatnościami wyrównującymi. Po drugie, należy przypomnieć, że w art. 1 zaskarżonej decyzji Komisja słusznie doszła do wniosku, iż RES nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, a zatem, w każdym razie, postanowienie to nie pociąga za sobą uznania zgodności ze wspólnym rynkiem w rozumieniu ww. orzecznictwa. A zatem, z tych tylko względów należy oddalić zarzuty: trzeci, czwarty i piąty jako bezprzedmiotowe.
108

Co się tyczy kompetencji Komisji do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 65 ust. 4 i 5 EWWiS po wygaśnięciu traktatu EWWiS, Komisja wyjaśnia w motywie 348 zaskarżonej decyzji, że „traktat WE i traktat EWWiS należą do tego samego porządku prawnego, to jest do wspólnotowego porządku prawnego, w ramach którego traktat EWWiS stanowił do dnia 23 lipca 2002 r. lex specialis”. Komisja odwołuje się w motywie 349 zaskarżonej decyzji do art. 305 ust. 1 WE, a także do jednolitych ram instytucjonalnych (traktat o fuzji i art. 3 UE). W celu podkreślenia jedności wspólnotowego porządku prawnego Komisja przypomina w swoich pismach procesowych, że sąd wspólnotowy dokonał wykładni przepisów traktatów EWWiS oraz EWEA w nawiązaniu do przepisów traktatu WE na podstawie wspólnych zasad, z którymi są zgodne wszystkie traktaty wspólnotowe (zob. ww. w pkt 55 wyrok w sprawie Busseni, pkt 16 i 21).
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Ferriere Nord SpA.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Feralpi Siderurgica SpA.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Riva Acciaio SpA.
96

W tym względzie OHIM przypomina, że na podstawie art. 43 rozporządzenia nr 40/94 na wniosek zgłaszającego i pod groźbą odrzucenia sprzeciwu właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które on przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu. Dowód ten może zostać przedstawiony w terminie wyznaczonym przez OHIM na podstawie zasady 22 rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 (Dz.U. L 303, str. 1). Zdaniem OHIM, aby do tego doszło, wniosek taki musi zostać złożony wyraźnie i w odpowiednim terminie. Brak przedstawienia dowodu rzeczywistego używania może podlegać sankcji odrzucenia sprzeciwu jedynie w przypadku, gdy dowód taki został zażądany przez zgłaszającego w sposób wyraźny i w odpowiednim terminie w postępowaniu przed OHIM (ww. w pkt 19 wyrok w sprawie MUNDICOR, pkt 36–39).
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 20 września 2007 r. – Fachvereinigung Mineralfaserindustrie przeciwko Komisji

(sprawa T‑375/03)

Pomoc państwa – Środki mające na celu zachęcenie do korzystania z materiałów izolacyjnych wyprodukowanych z odnawialnych surowców – Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem – Wstępne postępowanie wyjaśniające – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Pojęcie zainteresowanej strony w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE – Obowiązek wszczęcia postępowania kontradyktoryjnego przez Komisję

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 88 ust. 2 i 3 WE i art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 46–52, 63)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Wykładnia dokonywana przez sąd – Granica (por. pkt 65, 66)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu (art. 230 akapit piąty WE, rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 26 ust. 1) (por. pkt 72, 73)

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Badanie przez Komisję – Etap postępowania przygotowawczego i etap postępowania kontradyktoryjnego (art. 87 ust. 3 WE i art. 88 ust. 2 i 3 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 4 ust. 5 i art. 5) (por. pkt 88–90, 117, 124)

5. Pomoc przyznawana przez państwa – Postępowanie administracyjne – Obowiązki Komisji (art. 88 WE) (por. pkt 90)

6. Pomoc przyznawana przez państwa – Zakaz – Odstępstwa – Pomoc, która może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem – Pomoc na rzecz środowiska naturalnego (art. 6 WE, art. 87 ust. 3 lit. c) WE i art. 174 ust. 1 WE) (por. pkt 138–143, 148, 152)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 1473 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2003 r. uznającej za zgodne ze wspólnym rynkiem środki, które władze niemieckie zamierzają przyjąć w celu zachęcenia do korzystania z materiałów izolacyjnych wyprodukowanych z odnawialnych surowców (pomoc N 694/2002).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Fachvereinigung Mineralfaserindustrie ev Deutsche Gruppe der Eurima – European Insulation Manufacturers Association pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.
124

Chociaż sprawozdanie Deloitte & Touche zatytułowane „Report on the Limited Review of Olympic Airways Performance as compared to its 2002 Financial Plan (July 2002)”, przedstawione Komisji jako załącznik do przywołanego powyżej pisma z dnia 13 listopada 2002 r., potwierdzało poprawę wyników działalności OA w 2002 r. w porównaniu z poprzednimi latami, to nie zawierało ono jednak żadnego wniosku w sprawie aktualizacji planu restrukturyzacji z 1998 r., w szczególności w odniesieniu do przewidywanych wskaźników finansowych i okresu restrukturyzacji, w celu uwzględnienia tej poprawy i wpływu prowadzonej właśnie prywatyzacji. Sprawozdanie to wskazywało wyraźnie, że jego przedmiotem było wyłącznie ograniczone badanie szacunkowych wyników działalności operacyjnej OA, z wyłączeniem Olympic Aviation i Macedonian Airlines w okresie ośmiu miesięcy między styczniem a sierpniem 2002 r., w wyłącznym celu zapewnienia wsparcia zarządowi OA przy dokonywaniu przez niego oceny racjonalności prognoz finansowych OA na 2002 r. Podkreślono w nim, że plan finansowy OA na 2002 r. podsumowywał skutki szerokiej gamy zmian porządku organizacyjnego, operacyjnego i handlowego, zmierzających — między innymi wskaźnikami — do kontroli zdolności do podwyższenia ceny i jeśli to możliwe, kontroli kosztów (pkt 2.1). W tym sprawozdaniu postępowanie prywatyzacyjne, które rozpoczęło się w 2002 r., było wyłącznie wymienione w ramach opisu kontekstu („background”), w którym rozwijano plan finansowy na 2002 r. Sprawozdanie wskazywało w tym względzie, że oczekiwano, iż środki sprzedaży niezasadniczych aktywów i restrukturyzacji/prywatyzacji działalności obejmującej przeloty, przewidziane równocześnie z realizacją strategii redukcji mocy i kosztów oraz poprawy przychodów i wydajności, doprowadzą w 2002 r. do korzystniejszych wyników finansowych niż w latach poprzednich. Sprawozdanie to nie zawierało natomiast żadnych prognoz w odniesieniu do wyników OA w latach 2003 i 2004, w trakcie których przeprowadzano prywatyzację grupy OA.
1)

Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji 2003/515/WE z dnia 17 lutego 2003 r. dotyczącej systemu pomocy wprowadzonej w życie przez Niderlandy w odniesieniu do międzynarodowej działalności finansowej, w zakresie w jakim wyłącza on z zastosowania systemu przejściowego podmioty gospodarcze, które w dniu 11 lipca 2001 r. złożyły już do niderlandzkich organów podatkowych wniosek o zastosowanie względem nich spornego systemu pomocy, lecz który w tym dniu nie był jeszcze rozpoznany.
83

Po piąte decyzja 96/536, która wymienia duński ser „Dansk Grana ” oraz niemiecki ser „Romonte — Typ Grana”, została przyjęta w wykonaniu dyrektywy Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka (Dz.U. L 268, str. 1). Skoro decyzja 96/536 ma na celu jedynie ustanowienie wyjątków od przepisów zdrowotnych zawartych w dyrektywie 92/46, to nie może mieć ona żadnego wpływu na ochronę praw własności intelektualnej, takich jak chroniona nazwa pochodzenia (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Niemcy i Dania przeciwko Komisji, pkt 96). Nawet jeśli przyjąć, że wymienienie powyższych serów w decyzji 96/536 dowodzi, że nazwa „grana” ma charakter rodzajowy w Danii i Niemczech, nie byłoby możliwe rozszerzenie zakresu takiego wniosku na całe terytorium Wspólnoty lub przynajmniej na jego istotną część. Ponadto decyzja ta mówi o duńskim grana i o serze niemieckim, w przypadku którego wskazane zostało, że jest to ser „typu” grana, co sugeruje, że w Danii i w Niemczech nazwa grana bez określenia kwalifikującego w każdym razie kojarzy się nadal z „grana padano” (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Dania i Niemcy przeciwko Komisji, pkt 92). Wreszcie powołana przez Biraghi decyzja 96/536 pochodzi z 1996 r., kiedy to państwa członkowskie mogły jeszcze powoływać się na wyjątek przewidziany w art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 2081/92 upoważniający je do utrzymania w mocy przepisów krajowych pozwalających na używanie nazw zarejestrowanych na podstawie art. 17 przez okres nie dłuższy niż pięć lat od opublikowania rozporządzenia.
122

Natomiast do tego, by obywatel miał zapewnioną możliwość skutecznego i swobodnego zwrócenia się o pomoc do adwokata, który będzie mógł skutecznie wypełniać swoją rolę osoby wspomagającej wymiar sprawiedliwości i udzielającej pomocy prawnej w celu pełnej realizacji prawa do obrony, w pewnych okolicznościach może okazać się konieczne, żeby klient przygotował dokumenty robocze lub analizy, w szczególności w celu zgromadzenia informacji przydatnych albo wręcz niezbędnych adwokatowi do zrozumienia kontekstu, charakteru i znaczenia zdarzeń, w związku z którymi potrzebna jest jego pomoc. Przygotowanie takich dokumentów może okazać się konieczne zwłaszcza w sprawach, gdzie występuje duża liczba informacji o złożonym charakterze, co zwykle ma miejsce w postępowaniach wszczynanych w celu nałożenia sankcji za naruszenia art. 81 WE oraz 82 WE. W tych okolicznościach należy uznać, że fakt, iż Komisja w toku kontroli zapoznała się z tego rodzaju dokumentami mógłby naruszyć prawo do obrony kontrolowanego przedsiębiorstwa, a także interes publiczny polegający na zapewnieniu, by klient miał pełną możliwość swobodnego zwrócenia się o pomoc do adwokata.
88

Jedynie w przypadku, gdy dane państwo członkowskie nie zastosowało się do wystosowanej do niego opinii w terminie, jaki został mu w tym celu wyznaczony, Komisja może, w trybie art. 226 akapit drugi WE, uruchomić postępowanie sporne, wnosząc do Trybunału skargę o stwierdzenie uchybienia (zob. wyrok Trybunału z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie C-221/04 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb.Orz. s. I-4515, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).
128

Należy stwierdzić w tym względzie, że skarżąca nie przedstawiła żadnego wyjaśnienia co do przesłanek stosowania art. 86 ust. 2 WE. Należy zauważyć w tym zakresie, iż Komisja wyjaśnia w sposób szczegółowy w motywach 108–120 zaskarżonej decyzji, dlaczego rozpatrywana pomoc nie spełnia przesłanek stosowania tegoż artykułu. W istocie skarżąca nie próbowała nawet odrzucić tego stwierdzenia. Ponadto fakt powołania się w tym względzie na art. 16 WE i na art. III-122 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy jest bez znaczenia, ponieważ ów traktat został podpisany po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie wszedł w życie, a poza tym został zastąpiony Traktatem o Unii Europejskiej i Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, C 115, s. 1). Co więcej nie można w żaden sposób uznać, że art. 16 WE daje „carte blanche” pozwalającą na przyznanie przedsiębiorstwu użyteczności publicznej jakiejkolwiek pomocy. Jeśli chodzi o komunikat Komisji dotyczący usług użyteczności publicznej w Europie (Dz.U. 2001, C 17, s. 4), należy uznać, że komunikat ten ma walor wykładni, a nie charakter aktu prawnego, i że Komisja zastosowała kryteria, które można wyprowadzić z traktatu i z orzecznictwa, w związku z czym zarzut oparty na rzekomym naruszeniu zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa należy oddalić.
187

Ponadto z akt sprawy wynika, że pewną liczbę tych informacji — a mianowicie informacje, które są zawarte w decyzji w motywach 103 (istnienie, okres obowiązywania i treść porozumienia w sprawie dystrybucji zawartego między Nintendo UK Ltd i Nintendo), 108, 110, 123, 167 (okoliczności faktyczne dotyczące porozumień w sprawie dystrybucji zawartych między Nintendo i The Games), 170, 171, 176 (istnienie, okres obowiązywania i treść porozumienia w sprawie dystrybucji zawartego między Nintendo España, SA i Nintendo), 182 (treść formalnych porozumień zawartych między Nintendo Netherlands BV i jej klientami), 189 (pismo Nintendo France SARL w sprawie ryzyka eksportu z terytorium francuskiego), 190, 191, 194, 196 (istnienie i treść porozumień w sprawie dystrybucji w Belgii i w Luksemburgu), 199 (eksport równoległy z Niemiec), 204 (treść porozumienia zawartego między Itochu Hellas EPE i Nintendo), 210, 211 (treść i okres obowiązywania porozumień w sprawie dystrybucji zawartych między Nintendo i jej dystrybutorami w Portugalii), 214, 215 (treść i okres obowiązywania porozumień w sprawie dystrybucji zawartych między Nintendo i jej dystrybutorem we Włoszech) — Komisja otrzymała w odpowiedzi na żądania udzielenia informacji wystosowane przez nią do skarżących (zob. między innymi motywy 86–93 decyzji, a w szczególności motywy 86 i 87, które odnoszą się do wezwania Komisji do dostarczenia informacji dotyczących między innymi dystrybutorów i spółek zależnych oraz treści formalnych porozumień w sprawie dystrybucji zawartych między Nintendo i jej dystrybutorami we Francji, w Niemczech, we Włoszech, w Zjednoczonym Królestwie, w Grecji i w Portugalii). W przypadku tych odpowiedzi obniżenie grzywny z tytułu współpracy jest wykluczone, ponieważ zostały one udzielone w ramach spełnienia obowiązków ciążących na skarżących na podstawie art. 11 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 17 (zob. podobnie ww. w pkt 95 wyrok w sprawie Groupe Danone przeciwko Komisji, pkt 451 i przytoczone tam orzecznictwo). Wobec tego dane dotyczące geograficznego zasięgu spornego porozumienia i tożsamość uczestniczących w nim dystrybutorów nie uzasadnia dodatkowego obniżenia grzywny z tytułu rzeczywistej współpracy Nintendo. Komisja była bowiem w stanie ustalić geograficzny zasięg porozumienia i tożsamość uczestniczących w nim dystrybutorów nawet bez informacji, które zostały jej przekazane przez skarżące z ich własnej inicjatywy.
118

Elementy, na których opiera się stwierdzenie, iż Concentra odegrała bierną rolę, zostały wskazane w motywach 212, 213 i 421 decyzji. Stwierdzono tam w szczególności, że nie istnieje wprawdzie żaden dowód świadczący o tym, iż Concentra zapobiegała lub próbowała zapobiegać handlowi równoległemu, ale istnieją „dowody wskazujące, że Concentra poinformowała NOE o imporcie równoległym do Portugalii i zwróciła się do niej o pomoc w tym zakresie” (zob. motywy 212 i 213 decyzji). Bezsporne jest, że na cztery pisma Concentry do NOE lub do Nintendo of America, Inc., o których mowa w motywie 213 decyzji, trzy z nich zostały zredagowane po wysłaniu kwestionariusza, a jedno zostało przekazane dobrowolnie. W wysłanym dobrowolnie piśmie z dnia 21 listopada 1997 r., które przytoczono fragmentarycznie w motywie 213 decyzji, Concentra stwierdziła: „Niestety jesteśmy pewni, że niektórzy detaliści skorzystają z tej możliwości podwyższenia ich marży na N64 [i poprosiła NOE o udzielenie jej pomocy, jako że] mamy nadzieję, iż Nintendo znajdzie rozwiązanie tej kwestii w najbliższej przyszłości”.
105

Po drugie, skarżąca podnosi posiłkowo, że Komisja winna była przynajmniej — zgodnie z zasadą proporcjonalności — uwzględnić bierną rolę Itochu Hellas w zarzucanym naruszeniu lub też fakt, iż okres zarzucanego naruszenia trwający od grudnia 1991 r. do lutego 1997 r. obejmował długie okresy, w ciągu których Itochu Hellas nie brała udziału i odgrywała bierną rolę w zarzucanym naruszeniu. Skarżąca sugeruje w związku z tym, że gdyby Komisja miała uznać, że naruszenie trwało ponad rok, powinna ona podwyższyć kwotę wyjściową grzywny dla Itochu ze względu na czas trwania naruszenia o mniej niż 10% (na przykład 5%), mając na uwadze bierną rolę odegraną przez Itochu Hellas. Takie podejście byłoby zgodne z praktyką decyzyjną Komisji w tak zwanych sprawach „Volkswagen” i „Rury preizolowane” [odpowiednio decyzja Komisji 98/273/WE z dnia 28 stycznia 1998 r. dotycząca postępowania na podstawie art. [81 WE] (IV/35.733 — VW) (Dz.U. L 124, s. 60) i decyzja Komisji 1999/60/WE z dnia 21 października 1998 r. dotycząca postępowania na podstawie art. [81 WE] (IV/35.691/E-4 — Rury preizolowane) (Dz.U. 1999, L 24, s. 1)]. Ewentualnie w dalszej kolejności Komisja powinna przynajmniej zastosować niższe procentowe podwyższenie z uwagi na czas trwania naruszenia w odniesieniu do lat, w których zarzucane naruszenie było bardzo sporadyczne, a nawet nieistniejące. W każdym razie takie niższe procentowe podwyższenie powinno zostać zastosowane przynajmniej w odniesieniu do okresów, co do których Komisja nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu na udział Itochu Hellas w zarzucanym naruszeniu (to znaczy w odniesieniu do okresu trwającego do kwietnia — maja 1995 r. i od maja 1996 r. do lutego 1997 r.). Skarżąca zauważa ponadto, że w ciągu tego ostatniego okresu pracownicy Itochu Hellas uczestniczący w dystrybucji produktów Nintendo opuścili przedsiębiorstwo i że Nintendo rozważała już zakończenie porozumienia z Itochu Hellas.
113

W tym względzie należy przypomnieć, że wykładnia przepisu prawa wspólnotowego, jakiej dokonuje Trybunał, ogranicza się jedynie do wyjaśnienia oraz sprecyzowania znaczenia i zakresu tego przepisu w takiej formie, w jakiej powinien był on być pojmowany i stosowany od momentu jego wejścia w życie. Stąd tak interpretowany przepis może i powinien być stosowany nawet wobec stosunków prawnych powstałych przed wydaniem rozpatrywanego wyroku i jedynie w drodze wyjątku Trybunał może, w oparciu o wynikającą z systemu prawa wspólnotowego ogólną zasadę pewności prawa, skłonić się do ograniczenia wobec wszystkich zainteresowanych możliwości powołania się na przepis, który był przedmiotem jego wykładni, w celu podważenia stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze. Tego rodzaju ograniczenie może zaś być dopuszczalne jedynie w tym samym wyroku, w którym Trybunał rozstrzyga w kwestii wykładni, o którą się do niego zwrócono (zob. podobnie oraz poprzez analogię wyroki Trybunału: z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie C-209/03 Bidar, Zb.Orz. s. I-2119, pkt 66, 67; z dnia w sprawie C-292/04 Meilicke i in., Zb.Orz. s. I-1835, pkt 34–36 i przytoczone tam orzecznictwo). Sąd stoi na stanowisku, że te rozważania, pochodzące z orzecznictwa, które dotyczy w szczególności konieczności stosowania prawa wspólnotowego przez sąd krajowy, znajdują mutatis mutandis zastosowanie wobec instytucji wspólnotowych w sytuacji, gdy to do tych właśnie instytucji należy zastosowanie przepisów wspólnotowych stanowiących przedmiot dokonywanej później przez Trybunał wykładni (ww. w pkt 112 wyrok w sprawie BUPA i in. przeciwko Komisji, pkt 159).
2)

Odszkodowanie to zostanie powiększone o odsetki wyrównawcze, liczone od dnia rzeczywistej wypłaty pomocy na rzecz każdej skarżącej do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez EBC do podstawowych operacji refinansujących, zwiększoną o dwa punkty w odniesieniu do skarżących, których nazwy figurują w załączniku I oraz o stopę rocznej inflacji stwierdzonej w danym okresie przez Eurostat w państwach członkowskich, w których znajdują się siedziby skarżących, których nazwy figurują w załączniku II.
106

W tym względzie należy stwierdzić, że odwołanie się do „słabej sytuacji finansowej” przedsiębiorstw kwalifikujących się do objęcia pomocą, interpretowane w ścisły sposób zwłaszcza w świetle jego brzmienia, kontekstu i celów (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-277/00 Niemcy przeciwko Komisji, Rec. s. I-3925, pkt 20 i 21 oraz przytoczone orzecznictwo), nie może być postrzegane jako odsyłające do sytuacji przedsiębiorstw przeżywających trudności. Należy bowiem podkreślić, że — jak wyjaśniła to również Republika Federalna Niemiec w zgłoszeniu systemu pomocy — przedsiębiorstwa w kraju związkowym Turyngia, jak zresztą większość przedsiębiorstw w byłej NRD, napotkały szczególne trudności z powodu przejścia od gospodarki planowej do gospodarki rynkowej. W tym oto kontekście należy rozumieć odwołanie się do „słabej sytuacji finansowej”, w której mogą się ewentualnie znaleźć beneficjenci kwalifikujący się do objęcia pomocą na podstawie programu. Użycie wyrażenia „słaba sytuacja finansowa” odwoływało się zatem do trudności związanych z przejściem od gospodarki planowej do gospodarki rynkowej, a nie do trudności charakterystycznych dla przedsiębiorstwa przeżywającego trudności. Wynika to również z nierozerwalnego związku między wyrażeniem „słaba sytuacja finansowa” a wyrażeniem „zdrowe przedsiębiorstwo” użytym w tym samym zdaniu. Wyrażenie „zdrowe przedsiębiorstwo” ma bowiem jasno wskazywać, że słabość finansowa przedsiębiorstw kwalifikujących się do objęcia pomocą nie może być tego rodzaju, że przedsiębiorstwa nie wolno już uznawać za zdrowe.