ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Czy art. 1, 3 i 22 kodeksu granicznego Schengen (2) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego [w niniejszej sprawie art. 18 i 22 Ministerieel Besluit van 30 juni 2020 houdende dringende maatregelen om de verspreiding van het coronavirus COVID-19 te beperken (rozporządzenia ministra z dnia 30 czerwca 2020 r. ustanawiającego natychmiastowe środki mające na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się koronawirusa COVID-19, po zmianach wprowadzonych odpowiednio przez art. 3 i 5 rozporządzenia ministra z dnia 10 lipca 2020 r.)] wprowadzającym zakaz wyjazdu w przypadku innych niż niezbędne podróży z Belgii do państw wewnątrz UE i strefy Schengen oraz zakaz wjazdu z tychże państw do Belgii, które to zakazy nie tylko mogą podlegać kontroli i sankcjom, ale także być przeprowadzane i stosowane z urzędu przez ministra, burmistrza i komendanta policji?
1)

Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 (1) z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych należy interpretować a) w ten sposób, że dla oceny prawa do rozwiązania umowy istotne są tylko te nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności, które wystąpiły do momentu rozwiązania umowy, b) czy w ten sposób, że należy uwzględnić również nadzwyczajne okoliczności, które faktycznie wystąpią po rozwiązaniu umowy, ale jeszcze przed zaplanowanym rozpoczęciem imprezy turystycznej (= najpóźniejszy możliwy moment rozwiązania umowy) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie lit. a): aa) Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2015/2302 należy interpretować w ten sposób, że podróżny może również powołać się na takie nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności w sporze sądowym dotyczącym jego prawa do rozwiązania umowy, które wystąpiły do momentu rozwiązania umowy, ale o których dowiedział się dopiero później?
3)

Jeżeli, zgodnie z odpowiedzią udzieloną na pierwsze pytanie, dane takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, dotyczące lokalizacji stałych obszarów obserwacyjnych służących do statystycznej inwentaryzacji lasów nie stanowią informacji o środowisku, to czy wniosek o udzielenie informacji dotyczący takich danych należy traktować jako wniosek o dostęp do informacji, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. b) dyrektywy w sprawie informacji o środowisku, który należy rozpatrywać zgodnie z art. 8 ust. 2?
C 237/36

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts Ludwigshafen am Rhein (Niemcy) w dniu 17 marca 2022 r. – TF/Sparkasse Südpfalz

(Sprawa C-206/22)

(2022/C 237/45)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Arbeitsgerichts Ludwigshafen am Rhein

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: TF

Strona pozwana: Sparkasse Südpfalz

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz prawo do corocznego płatnego urlopu ustanowione w art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie krajowym przepisom prawnym lub praktykom dotyczącym udzielania pracownikom urlopu wypoczynkowego, zgodnie z którymi do zrealizowania prawa do urlopu dochodzi również wtedy, gdy w trakcie udzielonego urlopu pracownika dotyka nieprzewidywalne zdarzenie, jak w niniejszej sprawie kwarantanna zarządzona przez państwo, i w związku z tym pracownik nie może w pełni skorzystać z tego prawa?

(1) Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).
1)

czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11 (1), art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/109 (2), art. 29 dyrektywy 2011/95 (3), art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 30 i 31 [Europejskiej Karty Społecznej] stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., przekształconego ze zmianami ustawą nr 26 z dnia 28 marca 2019 r., w zakresie, w jakim uzależnia on przyznanie dochodu z tytułu obywatelstwa od warunku zamieszkiwania we Włoszech przez co najmniej 10 lat (a przez dwa ostatnie lata, uwzględniane w chwili składania wniosku i przez cały okres pobierania świadczenia w sposób nieprzerwany), a tym samym skutkuje mniej korzystnym traktowaniem obywateli włoskich, obywateli [Unii] posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu, czy też [obywateli państw trzecich], którzy są rezydentami długoterminowymi […] zamieszkujących [we Włoszech] przez okres krótszy niż 10 lat lub od 10 lat, lecz nie w sposób nieprzerwany w trakcie ostatnich dwóch lat, w porównaniu z traktowaniem tych samych kategorii osób, które tam zamieszkują od 10 lat, a przez dwa ostatnie lata w sposób nieprzerwany? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie:
5)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: Czy klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy] z załącznika do dyrektywy 97/81/WE należy interpretować w ten sposób, że za obiektywną przyczynę można uznać przypadek, w którym strony układu zbiorowego pracy poprzez regulację taką jak opisana w pytaniu czwartym wprawdzie z jednej strony zmierzają do powstrzymania pracodawcy od polecania wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych i zagwarantowania, że korzystanie z pracy pracowników ponad umówiony wymiar czasu pracy będzie wynagradzane dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych, z drugiej strony zmierzają jednak także do tego, by zapobiec mniej korzystnemu traktowaniu pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z zatrudnionymi w niepełnym wymiarze i dlatego postanawiają, że dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych będą należne wyłącznie w odniesieniu do godzin przepracowanych ponad ustalony w miesiącu kalendarzowym czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy?
C 237/40

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 kwietnia 2022 r. – Z.K. i M.S./The Minister for Justice and Equality

(Sprawa C-248/22)

(2022/C 237/51)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court (Irlandia)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Z.K. and M.S.

Druga strona postępowania: The Minister for Justice and Equality

Pytania prejudycjalne:

Czy dyrektywa Rady 2004/38/WE (1) zakazuje jednoczesnego przyznania pochodnego prawa pobytu zarówno żyjącemu osobno małżonkowi, jak i de facto stałemu partnerowi obywatela Unii Europejskiej, który zgodnie z prawem korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się jako pracownik na podstawie tej dyrektywy?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).
3)

Czy drugie państwo członkowskie jest uprawnione, w ramach przedłużenia zezwolenia na pobyt, do zbadania utraty statusu rezydenta długoterminowego na podstawie art. 9 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2003/109/WE i ewentualnie do odmowy jego przedłużenia, czy też pierwsze państwo członkowskie jest właściwe do stwierdzenia późniejszej utraty tego statusu? W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:
C 222/21

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 26 stycznia 2022 r. w sprawie T-286/09 RENV, Intel Corporation/Komisja, wniesione w dniu 5 kwietnia 2022 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-240/22 P)

(2022/C 222/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, N. Khan, M. Kellerbauer i C. Sjödin, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Intel Corporation Inc., Association for Competitive Technology, Inc., Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir)

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku, z wyjątkiem pkt 3 sentencji tego wyroku;

— przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

— orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów.

Zarzut pierwszy odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola zakresu zawartej w decyzji (1) analizy kryteriów pokrycia rynku i okresu ważności jest ultra petita. Ponadto zaskarżony wyrok narusza prawo, negując wszelką ogólną ocenę zdolności spółki Intel do wyeliminowania konkurencji w świetle wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy i błędnie interpretując wskazówki udzielone w tym względzie w wyroku Trybunału z dnia 6 września 2017 r., Intel/Komisja (C-413/14 P, EU:C:2017:632).

Zarzut drugi odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola testu równie skutecznego konkurenta (testu AEC) przeprowadzonego w decyzji narusza prawo Komisji do obrony.

Zarzut trzeci odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola testu AEC przeprowadzonego w decyzji w odniesieniu do spółki Dell jest obarczona błędem w odniesieniu do standardu dowodowego, wypacza jasne znaczenie dowodów, jest obarczona wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem i narusza przysługujące Komisji prawo do obrony.

Zarzut czwarty odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola testu AEC przeprowadzonego w decyzji w odniesieniu do spółki Hewlett-Packard Company jest obarczona błędem w odniesieniu do standardu dowodowego, narusza przysługujące Komisji prawo do obrony i zawiera szereg innych naruszeń prawa.

Zarzut piąty odwołania: Dokonana w zaskarżonym wyroku kontrola testu AEC przeprowadzonego w decyzji w odniesieniu do spółki Lenovo jest obarczona błędem w zakresie interpretacji testu AEC i art. 102 TFUE, przeinacza dowody i narusza przysługujące Komisji prawo do obrony.

Zarzut szósty odwołania: Zaskarżony wyrok, w zakresie, w jakim opiera się – do celów stwierdzenia częściowej nieważności decyzji – na przeprowadzonej w nim kontroli zawartego w decyzji testu AEC, nie uwzględnia prawidłowo skutków swoich ustaleń w odniesieniu do testu AEC.

(1) Decyzja Komisji C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. dotycząca postępowania na podstawie art. [102 TFUE] i art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/C-3/37.990 – Intel).
3.

Sąd naruszył prawo lub przeinaczył dowody, dochodząc zatem do błędnego pod względem prawnym wniosku, odwołując się do dolistnego zastosowania substancji, aby uzasadnić wnioski w przedmiocie używania do zaprawiania nasion. W niespójny sposób odwoływał się do kwestii związanych z dolistnymi zastosowaniami – które wnosząca odwołanie wycofała – aby dojść do wniosku, że „Komisja nie była zobowiązana oprzeć [kwestionowanego] rozporządzenia wykonawczego wyłącznie na powodach związanych z używaniem tiuramu w zaprawianiu nasion”. Ponadto Sąd naruszył prawo lub przeinaczył dowody, orzekając, że Komisja prawidłowo zmieniła kwestionowane rozporządzenie, aby odzwierciedlić cofnięcie dolistnego zastosowania. W kwestionowanym rozporządzeniu nadal popiera się nieodnowienie zatwierdzenia tiuramu w oparciu o kwestie dotyczące dolistnego zastosowania (na przykład motyw 8 kwestionowanego rozporządzenia brzmi następująco: „Urząd zidentyfikował wysoki poziom ostrego ryzyka dla konsumentów i pracowników wynikający z zastosowania tiuramu w opryskach dolistnych”.), które zostało cofnięte przez wnoszącą odwołanie.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 marca 2022 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

(Sprawa C-222/22)

(2022/C 244/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

przy udziale: JF

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona) (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji przyjętej przez państwo członkowskie, zgodnie z którą cudzoziemcowi składającemu kolejny wniosek nie nadaje się co do zasady statusu osoby uprawnionej do azylu, jeśli ryzyko prześladowania wynika z okoliczności wywołanych przez samego cudzoziemca po opuszczeniu państwa pochodzenia, chyba że chodzi o dozwolone w Austrii działania, co do których ustalono, iż stanowią ona wyraz i kontynuację przekonań posiadanych już w państwie pochodzenia?

(1) Dz.U. 2011, L 337, s. 9.
3)

W zakresie, w jakim w powyższych okolicznościach powoda i pracowników na stanowisku elektryk należy zakwalifikować jako pracowników przekazanych przez agencję pracy tymczasowej, czy należy uznać za jednostkę gospodarczą określoną grupę pracowników, którzy w sposób trwały prowadzą działalność gospodarczą dla kilku spółek należących do tej samej grupy osób, nawet wówczas, gdy owe spółki nie posiadają zezwolenia państwowego na dokonywanie czasowego przekazywania pracowników przez agencje pracy tymczasowej, ani też statusu cedenta lub cesjonariusza, z uwagi również na to, że w przypadku czasowego przekazywania pracowników przez agencję pracy tymczasowej nie dochodzi co do zasady do udostepnienia składników majątku?
3)

Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 9–13 dyrektywy 2006/123/WE, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w niniejszym sporze, w których spółka dominująca z jednego państwa członkowskiego zamierza za pośrednictwem spółki zależnej świadczyć w innym państwie członkowskim usługi tego samego rodzaju, jak te, które świadczy w pierwotnym państwie członkowskim, należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one na to, by ustawa krajowa (ustawa o leasingu) nakładała dodatkowe wymagania i ograniczenia na spółkę zależną i przez to utrudniała/czyniła mniej atrakcyjnym prowadzenie danej działalności?
—

Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty;
3)

a) Czy art. 46 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że środek zaskarżenia przed sądem decyzji o niedopuszczalności wydanej przez organ rozstrzygający w rozumieniu art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 5 dyrektywy 2013/32/UE ogranicza się do zbadania, czy organ rozstrzygający słusznie przyjął istnienie przesłanek pozwalających na uznanie kolejnego wniosku o udzielenie azylu za niedopuszczalny na podstawie art. 33 ust. 2 lit. d) oraz art. 40 ust. 2 i 5 dyrektywy 2013/32/UE? b) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3a: Czy art. 46 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 2013/32/UE należy rozumieć w ten sposób, środek zaskarżenia przed sądem decyzji o niedopuszczalności obejmuje także badanie, czy istnieją przesłanki do udzielenia ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli po przeprowadzeniu własnego badania sąd stwierdzi, że nie zachodzą przesłanki pozwalające na odrzucenie kolejnego wniosku o udzielenie azylu ze względu na niedopuszczalność? c) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3b: Czy takie rozstrzygnięcie sądu wymaga uprzedniego przyznania wnioskodawcy szczególnych gwarancji proceduralnych na podstawie art. 40 ust. 3 zdanie trzecie w związku z przepisami rozdziału II dyrektywy 2013/32/UE? Czy sąd jest uprawniony do samodzielnego przeprowadzenia tego postępowania, czy też musi je przekazać organowi rozstrzygającemu – w razie potrzeby po zawieszeniu postępowania sądowego? Czy wnioskodawca może zrzec się tych gwarancji proceduralnych?
1)

Czy w świetle art. 5 ust. 1 lit. c), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 (1) za znaczne opóźnienie w przewozie do końcowego miejsca przeznaczenia autokarem dostarczonym przez obsługującego przewoźnika na rzecz pasażerów, którzy stracili połączenie lotnicze, należy się odszkodowanie na tych samych zasadach, co zasady stosowane do opóźnienia lotów?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 marca 2022 r. – Research Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa) i in./Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa i in.

(Sprawa C-215/22)

(2022/C 244/21)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszące odwołanie: Research Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); C.I.S.A. SpA, występująca we własnym imieniu i jako mocodawca będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); Debar Costruzioni SpA, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw wraz z Consorzio Stabile COM Scarl, C.N. Costruzioni Generali SpA e Edil.Co. Srl; Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa

Druga strona postępowania: Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa; Debar Costruzioni SpA, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw wraz z Consorzio Stabile COM Scarl, C.N. Costruzioni Generali SpA e Edil.Co. Srl; Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); C.I.S.A. SpA, występująca we własnym imieniu i jako mocodawca tego samego stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa)

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 63 i 71 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24 z dnia 26 lutego 2014 r. (1) w związku z zasadami swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, ustanowionymi w art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), stoją na przeszkodzie wykładni włoskiego uregulowania krajowego dotyczącego koniecznego podwykonawstwa, zgodnie z którą to wykładnią oferent, który nie posiada obowiązkowych kwalifikacji w jednej lub kilku kategoriach możliwych do wydzielenia, nie może spełnić brakującego wymogu poprzez skorzystanie z kilku przedsiębiorstw będących podwykonawcami lub poprzez zsumowanie kwot, w odniesieniu do których te przedsiębiorstwa będące podwykonawcami posiadają kwalifikacje?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).
1)

Czy praktykę instytucji zarządzającej określoną w Criterio de Gestión 1/2020 (kryterium zarządzania 1/2020) z dnia 31 stycznia 2020 r. wydanym przez Subdirección General de Ordenación y Asistencia Jurídica del INSS (poddyrekcję generalną ds. planowania i pomocy prawnej krajowego instytutu zabezpieczenia społecznego) polegającą na każdorazowym odmawianiu przyznania spornego dodatku mężczyznom i wymuszaniu na nich dochodzenia go na drodze sądowej, jak miało to miejsce w przypadku skarżącego w niniejszej sprawie, należy na podstawie dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) uznać za naruszenie administracyjne tej dyrektywy odmienne od naruszenia legislacyjnego dyrektywy, o którym mowa w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2019 r., WA (C-450/18) (2), tak że to naruszenie administracyjne samo w sobie stanowi dyskryminację ze względu na płeć, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 4 zasada równego traktowania została zdefiniowana jako brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, bądź bezpośrednio, bądź pośrednio, a zgodnie z art. 5 państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uchylenia przepisów zarówno ustawowych, jak i administracyjnych sprzecznych z zasadą równego traktowania?
5)

Czy zgodne z art. 4, 6, 30 i 33 dyrektywy 2013/34/UE, z prawem do rzetelnego procesu sądowego zgodnie z art. 47 Karty oraz z zasadą pewności prawa jest postępowanie, w którym administracja podatkowa, nie obalając ustawowego domniemania zgodności z przepisami dyrektywy 2013/34/UE i nie badając treści deklaracji, nie dopuszcza rocznych sprawozdań finansowych opublikowanych przez spółkę jako dowodu w zakresie ich treści, przy czym wskazuje, że same w sobie nie są one wystarczające do ustalenia ich treści w sposób wiarygodny, tj. że podatnik zwrócił spółce handlowej pobrane kwoty pieniędzy, ale że do tego celu konieczne są wszystkie dokumenty księgowe spółki?
—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości nie jest w stanie orzec co do istoty sprawy;
C 266/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Fallimento Villa di Campo Srl/Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-250/22)

(2022/C 266/15)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Fallimento Villa di Campo Srl

Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 8 dyrektywy 77/388/EWG (1) i art. 19 dyrektywy 2006/112/WE (2) sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego takiemu jak art. 20 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydenta republiki) nr 131 z dnia 26 kwietnia 1986 r., zmieniony przez art. 1 ust. 87 lit. a) pkt 1 i 2 ustawy nr 205 z dnia 27 grudnia 2017 r. oraz przez art. 1 ust. 1084 ustawy nr 145 z dnia 30 grudnia 2018 r., który nakłada na organ administracji podatkowej obowiązek kwalifikacji transakcji dokonanej między stronami wyłącznie na podstawie elementów tekstowych zawartych w umowie, zakazując powoływania się na elementy pozatekstowe (nawet jeśli elementy te obiektywnie istnieją i są udowodnione), co prowadzi do całkowitego wykluczenia możliwości udowodnienia przez organ administracji podatkowej, że dana transakcja gospodarcza, stanowiąca zbycie przedsiębiorstwa i będąca sama w sobie nierozerwalną, została w rzeczywistości sztucznie rozdzielona na kilka świadczeń – wiele dostaw towarów – i w konsekwencji do uznania odliczenia VAT bez spełnienia przesłanek określonych w prawie Unii Europejskiej?

(1) Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).

(2) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)