ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady solidarności narodowej zdefiniowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), która jest zasadą ogólną prawa. W tym zakresie skarżący podnosi, że TSUE twierdzi, iż system przeznaczony dla określonej kategorii ludności lub pracowników nie jest systemem ustawowym, lecz systemem zawodowym. Twierdzi, że w niniejszym przypadku – ze względu na dyskryminację, jaka jego zdaniem istnieje pomiędzy osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek zmuszonymi do przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego pracowników prowadzących działalność na własny rachunek (zwanego dalej „RSI”), nawet w przypadku zerowych obrotów lub deficytu, a innymi jednoosobowymi przedsiębiorstwami, pracownikami, a także urzędnikami – wyraźnie nie chodzi o system ustawowy. Poza tym skarżący twierdzi, że zasada solidarności, na której zdaniem państwa francuskiego oparty jest RSI jako ustawowy system zabezpieczenia społecznego, została w niniejszej sprawie naruszona przez RSI, ponieważ skarżący jest wzywany do zapłaty minimalnych i ryczałtowych składek, nawet gdy osiąga niski przychód. Poza tym może on zostać całkowicie pozbawiony świadczeń chorobowych lub emerytalnych w przypadku zapłaty składek w niewystarczającej wysokości lub w przypadku zwykłego opóźnienia w zapłacie, co nie ma miejsca w przypadku innych pracowników francuskich należących do innego systemu zabezpieczenia społecznego.
Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2018 r. – Riesco García / Parlament

(Sprawa T-391/18)

(2018/C 352/42)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Juan Carlos Riesco García (Rota, Espagne) (przedstawiciel: adwokat M. Tey Ariza

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— w drodze niniejszej skargi i na mocy kompetencji Sądu skarżący domaga się stwierdzenia bezczynności w odniesieniu do odpowiedzi Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego otrzymaną w dniu 31 maja 2017 r., a dotyczącą petycji nr 0741/2015 w sprawie dyskryminacji między urzędnikami a członkami personelu tymczasowego służby publicznej (interinos) w zakresie warunków odchodzenia na emeryturę pracowników centralnej służby cywilnej w Hiszpanii;

— mając wzgląd na wskazane przepisy (dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego UNICE, CEEP oraz ETUC), uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i wypowiedzenie się w przedmiocie postanowionego pytania oraz na tej podstawie nakazanie Hiszpanii uznania i ustanowienia natychmiastowego skutku dla prawa wszystkich osób zatrudnionych w centralnej służbie cywilnej państwa do korzystania z tych samych warunków przechodzenia na wcześniejszą emeryturę.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca sygnalizuje, że co się tyczy dobrowolnego przechodzenia na emeryturę, omawiane tu przepisy hiszpańskie umożliwiają stałym pracownikom (urzędnikom) objętym systemem zabezpieczenia społecznego zmianę tego systemu z uwagi na to, że ich zatrudnienie ma charakter stały, natomiast pracownicy tymczasowi (interinos) nie mają takiej możliwości, ponieważ ich zatrudnienie nie ma charakteru stałego.

Strona skarżąca uważa za wprowadzającą w błąd i niezrozumiałą bezpodstawną odpowiedź Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego na petycję (nr 0741/2015). Organ ten, który uznał powyższą petycję za dopuszczalną i stwierdził w dniu 3 sierpnia 2016 r., że przepisy hiszpańskie należy dostosować do wymogów dyrektywy 1999/70, tak jak tego zażądano (ustanawiając takie same warunki przechodzenia na emeryturę), a nawet rozważał wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ostatecznie wycofał się ze wszystkiego, tłumacząc się, że wyjaśnieniu podlegały „kwestie faktyczne”.

Jeszcze bardziej niezrozumiałe jest to, że wobec powzięcia wątpliwości co do tych kwestii, Komisja nie zwróciła się do instytucji posiadającej kompetencje do podjęcia decyzji, czy w takim wypadku dostosowanie prawa krajowego do wymogów dyrektywy 1999/70 było konieczne, czyli do Trybunału, tylko zamiast tego zaproponowała zwrócenie się z tym pytaniem do sądów krajowych, które są jeszcze mniej kompetentne tudzież w ogóle nie mają właściwości w zakresie orzekania o konieczności dostosowania prawa krajowego, tak aby było zgodne z prawem Unii.
2.

Zarzut drugi, oparty na naruszeniu artykułów wprowadzających odstępstwo od ograniczenia poufności i tajemnicy handlowej przy dostępie do dokumentów, gdy wniosek został złożony w ramach wykonywania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej, o których mowa w art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1); w art. 84 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190) i w art. 53 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338). — Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji w sprawie nieprzyznania przez komisję odwoławczą pełnego dostępu do dokumentów będących w posiadaniu SRB dokonano błędnego zastosowania wyjątków od zasady powszechnego dostępu do dokumentów przewidzianych w ww. uregulowaniach, ponieważ o dostęp ten wnioskowano w ramach wykonywania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.
—

naruszenie art. 59, art. 60 ust. 1, art. 65 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 oraz art. 36 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2245/2002.
C 392/32

Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Francja /Komisja

(Sprawa T-507/18)

(2018/C 392/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, A.-L. Desjonquères, S. Horrenberger i A. Alidière, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji nr C(2018) 873 z dnia 13 czerwca 2018 roku wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w części w jakiej stosuje ona korektę ryczałtową w wysokości 5 % równą kwocie 1 945 435,39 EUR w odniesieniu do „Innej pomocy bezpośredniej – POSEI” ze względu na „Nieprawidłowe księgowanie niektórych przesyłek bananów” w roku budżetowym 2013, 2014, 2015 i 2016;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym Komisja dopuściła się naruszenia prawa w ramach procedury rozliczania zgodności pomocy dla [sektora produkcji] zielonych bananów, ponieważ przyjęła ona błędną interpretację pojęcia „wprowadzania do obrotu” zielonych bananów kwalifikujących się do pomocy z programów szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI) znajdującej zastosowanie do Gwadelupy i Martyniki;

Po pierwsze, storna skarżąca jest zdania, że Komisja przyjęła błędną interpretację tego pojęcia, która naruszała zakres zastosowania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1333/2011 z dnia 19 grudnia 2011 r. ustanawiającego normy handlowe dotyczące bananów, zasady weryfikacji zgodności z tymi normami handlowymi i wymogi dotyczące powiadomień w sektorze bananów (Dz.U 2011, L 336, s. 23).

Po drugie, strona skarżąca podnosi, że interpretacja tego pojęcia przyjęta przez Komisję wynikała z błędnego zastosowania art. 76 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła, że należy unieważnić prawo do znaku towarowego w odniesieniu do „usług finansowych; spraw monetarnych; usług bankowych; usług finansowych; finansowych izb rozrachunkowych”, należących do klasy 36;
2.

Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy występowania nadrzędnego publicznego interesu uzasadniającego ujawnienie dokumentów, których udostępnienia odmówiono w zaskarżonej decyzji. — Dokumenty, o udostępnienie których wnioskowano, są istotne z punktu widzenia publicznego, ponieważ pomagają one w interpretacji zasadniczych kwestii dotyczących przepisów unijnych dotyczących usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego, stosowanych wcześniej przez Komisję Europejską. — Zatem nawet gdyby Sąd uznał, że istnieje związek pomiędzy zawisłymi przed Trybunałem sprawami połączonymi C-350/17 Mobit i C-351/17 Autolinee Toscane a wnioskiem o udostępnienie dokumentów, art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (3) zezwala na dostęp do dokumentów, jeżeli przemawia za tym nadrzędny interes publiczny. — Istotne znaczenie rzeczonych dokumentów, nie tylko dla strony skarżącej, ale również dla każdego organu lub zainteresowanej strony gotowych stosować przepisy unijne dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego, stanowi nadrzędny publiczny interes, i dlatego też dostęp do nich powinien być udzielony.
—

Po czwarte, podnosi ona, że – nawet przy założeniu, że test prywatnego inwestora ma zastosowanie w niniejszej sprawie – Komisja nie przeprowadziła go w prawidłowy sposób. Kryterium to może opierać się jedynie na wartościach ustalanych w odniesieniu do działalności prowadzonej przez indywidualne podmioty. Nie do pogodzenia z tym kryterium jest używanie uśrednionych wartości z innych gmin, pomijając przy tym poczynione przez oczyszczalnie ścieków znaczne inwestycje mające na celu przyłączenie będących beneficjentami pomocy dużych przedsiębiorstw do instalacji komunalnych, które to inwestycje mają postać wydatków na infrastrukturę służącą prowadzeniu gospodarki ściekami oraz na rozbudowę oczyszczalni.
3.

Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że akty z 2018 r. stanowią naruszenie praw podstawowych skarżącego chronionych na podstawie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej konwencji praw człowieka w odniesieniu do praw skarżącego do ochrony dobrego imienia oraz do niezakłóconego korzystania z własności, a także naruszenie zasady proporcjonalności.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych strony skarżącej, w szczególności naruszenia art. 67 TFUE, art. 6 TUE, art. 3 decyzji 2015/443, a także art. 6, 7, 8, 15, 27, 31, 41, 42, 47, 48 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zarzut ten podzielono na trzy części: — część pierwszą, dotyczącą naruszenia prawa do wolności, do życia prywatnego, do ochrony danych osobowych i prawa do swobodnego wykonywania zatrudnienia; — część drugą, dotyczącą naruszenia praw do dobrej administracji, do przejrzystości, do dostępu do dokumentów i skutecznego środka zaskarżenia, a także naruszenia domniemania niewinności i prawa do obrony; — część trzecią, dotyczącą naruszenia zasady proporcjonalności i art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
—

stwierdzenie nieważności decyzji wywołujących niekorzystne skutki dla poszczególnych skarżących, polegających na decyzjach organu powołującego o nieprzyznaniu zwrotu wydatków na edukację za rok 2017/2018, które to decyzje znalazły wieloraki wyraz w zależności od właściwych każdemu ze skarżących okoliczności: — bądź decyzji indywidualnej (a konkretnie wiadomości elektronicznej) zawierającej właśnie odmowę zwrotu; — bądź oznaczenia jako „processed” na profilu w Sysper, co skarżący uznał za decyzję odmowną, gdyż rozliczenie wynagrodzenia, które się następnie pojawiło w kolejnym miesiącu (najwcześniej 10. dnia miesiąca, gdyż jest to dzień przekazywania rozliczeń wynagrodzenia) nie wykazuje żadnego zwrotu lub wyłącznie zwrot kosztów transportu; — bądź też całkowitego braku rozpatrzenia wniosku, który po upływie czterech miesięcy od złożenia uznaje się w sposób dorozumiany za rozpatrzony odmownie;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 4138 final z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie AT.40037 – Carpenter/Subaru, w której na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1/2003”) oraz na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 773/2004”), Komisja odrzuciła wniosek skarżącej dotyczący naruszenia art. 101 TFUE, złożony w dniu 6 września 2012 r. zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 1/2003, oraz
2.

Zarzut drugi dotyczy tego, że zachowanie zarzucane stronie pozwanej, która to w znacznym stopniu nie przestrzegała właściwych procedur w ramach przeprowadzonej przez nią kontroli koncentracji przedsiębiorstw, co doprowadziło do stwierdzenia nieważności decyzji, było na tyle niewspółmierne z przysługującym stronie skarżącej prawem do dobrej administracji i do dochowania należytej staranności podczas dokonywania tej kontroli przez stronę pozwaną, zagwarantowanym przez art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz przez ogólne zasady prawa Unii, że naruszyło przepisy prawa, które mają za zadanie ochronę wszystkich jednostek, których decyzja dotyczy indywidualnie, włącznie ze stroną skarżącą.
2.

Zarzut drugi, nadużycia władzy i procedury, którego dopuścił się organ powołujący, stosując swe uprawnienie do przyznania awansu w celu zaostrzenia orzeczonej w 2016 r. kary, wykorzystując procedurę awansów w taki sposób, by ominąć granice określone w regulaminie pracowniczym w odniesieniu do zawieszenia przeniesienia o stopień wyżej.
C 427/90

Skarga wniesiona w dniu 20 września 2018 r. – ITD. i Danske Fragtmænd / Komisja

(Sprawa T-561/18)

(2018/C 427/119)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S (Padborg, Dania) i Danske Fragtmænd A/S (Åbyhøj, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji C(2018) 3169 final z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie dotyczącej pomocy państwa SA.47707 (2018/N) – Rekompensata przyznana przez skarb państwa PostNord z tytułu świadczenia pocztowych usług powszechnych – Dania (1);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi wyłącznie jeden zarzut, twierdząc że Komisja zaniechała wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 TFUE, mimo iż napotkała poważne trudności przy dokonywaniu oceny spornych środków. Zarzut ten jest oparty na dwóch seriach argumentów związanych z czasem trwania i okolicznościami towarzyszącym wstępnemu postępowaniu wyjaśniającemu oraz z treścią zaskarżonej decyzji.

— Jeżeli chodzi o treść zaskarżonej decyzji, strona skarżąca twierdzi w szczególności, że (i) rekompensata przyznawana z tytułu obowiązku świadczenia usługi powszechnej jest niezgodna ze wspólnym rynkiem; (ii) gwarancje państwa nie stanowią istniejącej pomocy, (iii) zwolnienie z VAT należy przypisać państwu (iv) niewłaściwa alokacja zasobów obejmuje przeniesienie środków skarbu państwa i należy przypisać ją państwu, (v) zastrzyk kapitału z dnia 23 lutego 2017 r., który należy przypisać państwu, przyznaje korzyść ekonomiczną Post Danmark.

(1) Dz.U. 2018 C 360, s. 3.
—

naruszenie art. 53 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w odniesieniu do praw autorskich skarżącego do rysunku opakowania „Djili” zawierającego napis czerwonymi literami na niebieskim opakowaniu z sylwetką papugi i w odniesieniu do prawa skarżącego do używania nazwy handlowej dla towarów w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-17/06 „Celine”, EU:C:2007:497.
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, jakim oddalono nią odwołanie strony skarżącej w odniesieniu do „sznurowadeł do butów; ozdób do obuwia wykonanych z tworzyw sztucznych; ozdób do obuwia; dodatków do odzieży, artykułów do szycia i ozdobnych artykułów tekstylnych; sprzączek do obuwia; zapięć do obuwia”.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego wykorzystania uprawnienia Komisji do wyłączenia kwot z finansowania Unii Europejskiej — Poprzez zastosowanie korekt określonych w decyzji 2018/873 Komisja wykonała swoje uprawnienie w sposób niewłaściwy, z naruszeniem art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013, a także z naruszeniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwać i zasady pewności prawa. — Zaskarżona decyzja narusza art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013, ponieważ instytucja Unii w następstwie dyskusji prowadzonych z władzami rumuńskimi zatwierdziła w drodze decyzji zmianę krajowego programu rozwoju obszarów wiejskich (KPROW), wyrażając zgodę co do środków zawartych w KPROW, a także co do metod dotyczących płatności dotyczących podśrodków 1a, 3a, 5a, 3b i 4b w ramach środka 215 – Płatności na dobrostan zwierząt. Decyzja zatwierdzająca zmianę KPROW stanowi zobowiązanie prawne i powoduje realizację płatności z budżetu Unii. — Władze rumuńskie dokonały płatność za aprobatą Komisji. W tej sytuacji decyzja o zastosowaniu korekt jest niezgodna z prawem. — Rumunia podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ decyzja Komisji o zatwierdzeniu zmiany KPROW spowodowała powstanie uzasadnionego oczekiwania władz rumuńskich i beneficjentów co do prawidłowości metod obliczeń zatwierdzonych przez Komisję. Zasad ta zobowiązuje Komisję do stosowania również do środków 3a, 5a, 3b i 4b korekt od dnia 19 września 2015 r., tak jak zostało to zrobione przez instytucję Unii w odniesieniu do podśrodka 1a. — Ponadto Rumunia uważa, że instytucja Unii powinna również przestrzegać tej zasady w odniesieniu do płatności dokonanych po dniu 19 września 2015 r., ponieważ w tym momencie nie mogła nastąpić nowa zmiana KPROW. — Zdaniem Rumunii zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa ze względu na rozbieżne stanowisko Komisji w odniesieniu do prawidłowości metod obliczeń. W istocie w zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła nieprawidłowości płatności dokonanych na podstawie metod obliczeń wcześniej przez nią zatwierdzonych. Ponadto, pomimo faktu, że władze rumuńskie poprosiły instytucję Unii o wyjaśnienia w sprawie możliwości skorygowania błędów w płatnościach wyrównawczych, zważywszy że zmiana KPROW nie mogła być dokonana po dniu 19 września 2015 r., Komisja nie przedstawiła swojego stanowiska w tym względzie.
Skarga wniesiona w dniu 18 września 2018 r. – Medrobotics / EUIPO (See More. Reach More. Treat More.)

(Sprawa T-555/18)

(2018/C 427/118)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Medrobotics Corp. (Raynham, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci B. Bittner i U. Heinrich)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „See More. Reach More. Treat More.” – zgłoszenie nr 17 205 055

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie R 463/2018-2

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
C 427/99

Skarga wniesiona w dniu 1 października 2018 r. – Hermann Albers/Komisja

(Sprawa T-597/18)

(2018/C 427/131)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hermann Albers e.K. (Neubörger, Niemcy) (przedstawiciel: S. Roling, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 4385 final z dnia 12 lipca 2018 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

We wniesionej skardze skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 4385 final z dnia 12 lipca 2018 r. dotyczącej jego skargi w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do art. 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (ustawy w sprawie komunikacji podmiejskiej w Dolnej Saksonii, zwanej dalej „NNVG”) (sprawa SA.46697 [2017/NN]) (Dz.U. 2018, C 292, s. 1).

Skarga jest oparta na jednym zarzucie, zgodnie z którym art. 7a NNVG stanowi, wbrew stanowisku Komisji, nową pomoc podlegającą obowiązkowi zgłoszenia.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 20 ust. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 ( Dz.U. 2014, L 225, s. 90 ). Zarzut ten dzieli się na trzy części. — Część pierwsza jest oparta na argumencie, zgodnie z którym zaskarżona decyzja odnosi się do możliwości odpisania roszczeń wierzycieli lub zwiększenia wartości wypłacanego wynagrodzenia bez dokonania ostatecznej wyceny ex post. — Część druga jest oparta na argumencie, zgodnie z którym SRB nie upewniła się, że informacje, na których podstawie dokonuje się wyceny, są w jak największym stopniu aktualne i kompletne, tak aby wszelkie straty z tytułu aktywów podmiotu zostały w pełni uznane. — Część trzecia jest oparta na naruszeniu orzecznictwa w sprawie Meroni, w zakresie w jakim Komisja powinna była zatwierdzić decyzję SRB dotyczącą braku zapewnienia dokonania ostatecznej wyceny ex post.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji (art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), w zakresie w jakim strona pozwana nie uzasadniła swej decyzji i nie przestrzegała prawa skarżącego do bycia wysłuchanym oraz jego prawa dostępu do akt.
—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej C(2018) 5432 final z dnia 3 sierpnia 2018 r. w sprawie drugiego wniosku skarżącej o przyznanie dostępu do akt zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 – GESTDEM 2018/2506 oraz o zobowiązanie pozwanej do przyznania skarżącej dostępu do akt postępowania w sprawie pomocy państwa SA.24221(2011/C) (ex 2011/NN) udzielonej przez Austrię na rzecz portu lotniczego w Klagenfurcie, spółki Ryanair i innych przewoźników lotniczych korzystających z tego portu lotniczego (Dz.U. 2018, L 107, s. 1);
4.

Zarzut czwarty, rażącego naruszenia jego prawa do ochrony życia prywatnego z powodu zakazu wstępu do miejsca pracy i dostępu do akt osobowych.