ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Gdy liczne organy publiczne jako instytucje zamawiające tworzą wspólnie jednostkę odpowiedzialną za wypełnianie ich zadań w zakresie usług publicznych lub gdy organ publiczny przystępuje do takiej jednostki, ustanowiony w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości warunek, wedle którego aby organy te były zwolnione ze spoczywającego na nich obowiązku zorganizowania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z przepisami prawa Unii, muszą one łącznie sprawować nad tą jednostką kontrolę analogiczną do kontroli, jaką sprawują nad swymi własnymi służbami, jest spełniony, jeżeli każdy z tych organów uczestniczy zarówno w kapitale rzeczonej jednostki, jak też w jej organach kierowniczych.

Z analizy tej musi wynikać, że wykonawca poddany jest zwierzchnictwu, które umożliwia instytucji zamawiającej wywieranie wpływu na decyzje podejmowane przez ten podmiot. W istocie analogiczna kontrola istnieje, gdy dana jednostka podlega kontroli pozwalającej instytucji zamawiającej na wywieranie wpływu na jej decyzje. Chodzi o możliwość przesądzającego wpływu zarówno na strategiczne cele, jak i na istotne decyzje tej jednostki. Innymi słowy, instytucja zamawiająca musi być w stanie sprawować strukturalną i funkcjonalną kontrolę nad tą jednostką. Kontrola ta musi również być skuteczna. W przypadku gdy jednostka stanowi własność wielu organów publicznych, analogiczna kontrola może być sprawowana łącznie przez te organy bez konieczności sprawowania jej indywidualnie przez każdy z nich. Wynika z tego, że jeśli organ publiczny zostanie mniejszościowym wspólnikiem spółki akcyjnej o kapitale wyłącznie publicznym w celu powierzenia tej spółce zarządzania usługą publiczną, kontrola, którą będące wspólnikami tej spółki organy publiczne sprawują nad nią, może zostać uznana za analogiczną do kontroli wykonywanej nad ich własnymi służbami, gdy sprawują ją łącznie.W tych okolicznościach, chociaż w wypadku gdy liczne organy publiczne korzystają ze wspólnej jednostki w celu wypełniania wspólnych zadań w zakresie usług publicznych, rzeczywiście nie jest nieodzowne, aby każdy z tych organów sam posiadał indywidualne uprawnienia kontrolne w stosunku do tej jednostki, to sprawowana nad tą jednostką kontrola nie może opierać się na samych uprawnieniach kontrolnych organu publicznego posiadającego udział większościowy w kapitale danej jednostki, i to pod rygorem pozbawienia znaczenia samego pojęcia łącznej kontroli. Pozycja instytucji zamawiającej w ramach będącej wykonawcą jednostki znajdującej się we wspólnym posiadaniu niezapewniająca jej najmniejszej możliwości uczestnictwa w sprawowaniu kontroli nad tą jednostką pozwalałaby bowiem na obchodzenie przepisów prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych lub koncesji na usługi, gdyż czysto formalne uczestnictwo w takiej jednostce lub we wspólnym organie zapewniającym kierowanie taką jednostką zwalniałoby ową instytucję zamawiającą z obowiązku organizowania postępowania przetargowego zgodnie z przepisami Unii, chociażby nawet w żaden sposób nie brała ona udziału w sprawowaniu analogicznej kontroli nad tą jednostką.

(por. pkt 27–31, 33; sentencja)
Państwa członkowskie, definiując tereny, które należy uznać za „tereny budowlane”, są zobowiązane do poszanowania celu art. 135 ust. 1 lit. k) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, który zmierza do zwolnienia z podatku od wartości dodanej jedynie dostawy niezabudowanych terenów, które nie są przeznaczone pod zabudowę.

Zatem wspomniany przepis w związku z art. 12 ust. 1 i 3 owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane w pierwszym ze wskazanych przepisów nie obejmuje transakcji, dotyczącej dostawy terenu niezabudowanego po rozbiórce budynku, który się na nim znajdował, nawet wówczas, gdy na dzień dostawy nie zostały dokonane inne prace związane z uzbrojeniem terenu poza wskazaną rozbiórką, o ile z ogólnej oceny okoliczności związanych z ową transakcją i istniejących w dacie dostawy włącznie z zamiarem stron – pod warunkiem, że zostanie on ustalony na podstawie obiektywnych wskazówek – wynika, iż w owej dacie sporny teren był rzeczywiście przeznaczony pod zabudowę, co należy do oceny sądu odsyłającego.

(por. pkt 30, 36; sentencja)
Komisji działając we współpracy z ekspertami celnymi państw członkowskich, dysponuje szerokim zakresem uznania w przedmiocie sprecyzowania zakresu pozycji taryfowych mogących mieć zastosowanie przy klasyfikacji danego towaru. Niemniej jednak uprawnienia Komisji do przyjmowania środków, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. a), b), d) i e) rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, takich jak dodatkowe uwagi, nie upoważniają jej do zmiany zakresu pozycji taryfowych określonych na podstawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej, obecnie Światową Organizację Celną, ustanowionego Międzynarodową konwencją w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, oraz do samodzielnego zmieniania stawek celnych.

Celem ustalenia czy dokonując zmiany pozycji taryfowej, Komisja przekroczyła przysługujący jej zakresem uznania, należy zbadać klasyfikację danych towarów w chwili wejścia w życie zmiany klasyfikacji. W tym względzie należy stwierdzić, że Komisja nie przekroczyła uprawnień przyznanych jej na mocy art. 9 rozporządzenia nr 2658/87 klasyfikując rozporządzeniem nr 1031/2008 zmieniającym załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, wielofunkcyjne drukarki w podpozycji 8443 31 91 Nomenklatury scalonej i nakładając na nie stawkę celną wynoszącą 6%. W istocie owe drukarki wielofunkcyjne, składające się od chwili montażu z laserowego modułu drukującego i z modułu skanującego, z funkcją kopiowania, przed wejściem w życie rozporządzenia nr 1031/2008 klasyfikowane były w podpozycji 9009 12 00 Nomenklatury scalonej i objęte były tą samą stawką celną.

(por. pkt 39, 40, 49, 50)
Dyrektywa 2005/29 dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym powinna być interpretowana w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie nakazaniu przez sąd krajowy zaprzestania praktyki handlowej nieobjętej załącznikiem I do tej dyrektywy z tego tylko względu, że nie zostało w jej przedmiocie wydane uprzednie zezwolenie przez właściwy organ administracji, bez dokonania przez ów sąd oceny nieuczciwego charakteru owej praktyki na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 5–9 wspomnianej dyrektywy.

Nie budzi wątpliwości fakt, że uregulowanie krajowe ustanawiające kontrolę uprzednią i zapobiegawczą nieuczciwych praktyk handlowych jest do pogodzenia z wymogami dyrektywy 2005/29, jednakże uregulowanie to nie może zakazywać takiej praktyki handlowej wyłącznie z tego względu, że na wskazaną praktykę nie zostało wydane uprzednie zezwolenie właściwego organu administracji. W istocie takie uregulowanie po pierwsze, wykluczałoby kontrolę owych praktyk handlowych i po drugie, wprowadzając kontrolę dopiero po wydaniu zakazu przewidzianego w związku z brakiem poszanowania obowiązku uzyskania uprzedniego zezwolenia, uregulowanie to pozbawiałoby praktykę – ze względu na jej naturę i w szczególności w związku z istotnym dla niej czynnikiem czasu –jakiegokolwiek gospodarczego sensu dla przedsiębiorcy. Takie uregulowanie prowadziłoby do ustanowienia ogólnego zakazu praktyk handlowych stosowanych w ramach regulacji szczególnej, podczas gdy nawet nie dokonano oceny ich ewentualnego nieuczciwego charakteru wedle kryteriów wskazanych w art. 5–9 dyrektywy.

(por. pkt 45–50; sentencja)
Co się tyczy zwalczania oszustw i innych bezprawnych działań w ramach ochrony interesów finansowych Unii, art. 15–17 i 19–22 decyzji 2008/969 w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych, nie tylko zezwalają, ale również, i przede wszystkim, nakładają na odnośnych urzędników zarządzających podjęcie szczególnych środków wobec danego podmiotu lub projektu. W związku z powyższym skutek ostrzeżenia podmiotu w ramach tego systemu nie może zamykać się w obrębie danej instytucji, a ostrzeżenie takie dotyczy nieuchronnie stosunków między urzędnikiem zarządzającym danej instytucji a tym podmiotem.

Ponadto, pomimo iż skutki ostrzeżenia W1 są mniej wiążące niż skutki ostrzeżeń W2 – W5, to jednak środki wzmożonego nadzoru, jakie powinien przedsięwziąć dany urzędnik zarządzający wobec odnośnego podmiotu, nie ograniczają się wyłącznie do sfery wewnętrznej danej instytucji, lecz są w stanie oddziaływać na stosunki pomiędzy tą instytucją a odnośnym podmiotem. Jednakże nie oznacza to, że skutki zewnętrzne są w stanie automatycznie spowodować znaczną zmianę sytuacji prawnej odnośnego podmiotu. Taka zmiana powinna być weryfikowana w każdym konkretnym przypadku.

(por. pkt 37, 38, 42, 44)
Sprawa C-310/11

Grattan plc

przeciwko

The Commissioners of Her Majesty’s Revenue & Customs

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber)]

„Podatki — Podatek VAT — Druga dyrektywa 67/228/EWG — Artykuł 8 lit. a) — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Dostawa towarów — Podstawa opodatkowania — Prowizje wypłacane przez przedsiębiorstwo sprzedaży wysyłkowej swoim agentom — Zakupy dokonywane przez osoby trzecie — Obniżenie ceny po nastąpieniu zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego — Bezpośrednia skuteczność”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2012 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywy 67/228, 77/388 – Nieporównywalny stopień harmonizacji (dyrektywy Rady: 67/228; 77/388) Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podstawa opodatkowania – Dostawa towarów – Prowizja wypłacana przez przedsiębiorstwo sprzedaży wysyłkowej swoim agentom z tytułu dokonanych już dostaw towarów – Przewidziana w dyrektywie 67/228 możliwość obniżenia a posteriori podstawy opodatkowania – Brak (dyrektywa Rady 67/228, art. 8 lit. a))

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 33) Artykuł 8 lit. a) drugiej dyrektywy 67/228 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że nie uprawnia on podatnika do uznania a posteriori podstawy opodatkowania dostawy towarów za obniżoną, jeżeli po dokonaniu owej dostawy agent otrzymał od dostawcy kredyt, który postanowił pobrać w pieniądzu lub zaliczyć na poczet swoich należności na rzecz dostawcy za dokonane już dostawy. (por. pkt 37; sentencja)

Sprawa C-310/11

Grattan plc

przeciwko

The Commissioners of Her Majesty’s Revenue & Customs

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber)]

„Podatki — Podatek VAT — Druga dyrektywa 67/228/EWG — Artykuł 8 lit. a) — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Dostawa towarów — Podstawa opodatkowania — Prowizje wypłacane przez przedsiębiorstwo sprzedaży wysyłkowej swoim agentom — Zakupy dokonywane przez osoby trzecie — Obniżenie ceny po nastąpieniu zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego — Bezpośrednia skuteczność”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2012 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywy 67/228, 77/388 — Nieporównywalny stopień harmonizacji (dyrektywy Rady: 67/228; 77/388) Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Podstawa opodatkowania — Dostawa towarów — Prowizja wypłacana przez przedsiębiorstwo sprzedaży wysyłkowej swoim agentom z tytułu dokonanych już dostaw towarów — Przewidziana w dyrektywie 67/228 możliwość obniżenia a posteriori podstawy opodatkowania — Brak (dyrektywa Rady 67/228, art. 8 lit. a))
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1393/2007 dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych oraz uchylającego rozporządzenie nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje, że dokumenty sądowe przeznaczone dla strony, której miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu znajduje się w innym państwie członkowskim, są złożone do akt postępowania ze skutkiem doręczenia, gdy strona ta nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń zamieszkałego w owym pierwszym państwie członkowskim, gdzie toczy się postępowanie sądowe.

Ponieważ rozporządzenie nr 1393/2007 przewiduje środki przekazywania dokumentów sądowych w sposób wyczerpujący, akt ten nie zastrzega miejsca i sprzeciwia się zatem procedurze fikcyjnego doręczania, takiej jak obowiązująca w Polsce.

Ponadto taki mechanizm fikcyjnego doręczania pozbawia wszelkiej skuteczności prawo adresata dokumentu sądowego, posiadającego miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu poza państwem członkowskim, gdzie toczy się postępowanie, do faktycznego i skutecznego otrzymania tego dokumentu i to zwłaszcza ze względu na okoliczność, że adresatowi nie gwarantuje się ani zapoznania się z dokumentem sądowym w odpowiednim czasie pozwalającym na przygotowanie swojej obrony, ani tłumaczenia tego dokumentu.

W istocie cele rozporządzenia nr 1393/2007 jakimi jest poprawa i przyśpieszenie przepływu dokumentów sądowych między państwami członkowskimi, nie mogą być osiągnięte jeżeli osłabiają w jakikolwiek sposób prawo do obrony, które przysługuje jego adresatom, i które jest pochodną prawa do rzetelnego procesu sądowego usankcjonowanego w art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka.

(por. pkt 32, 34–36, 41, 42; sentencja)
Artykuły 63 i 65 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji ustanowienia na rzecz spółki prawa zabudowy w celu wzniesienia budynku w zamian za usługi budowlane polegające na wybudowaniu lokali znajdujących się w tym budynku, które spółka ta zobowiązuje się wydać wykończone pod klucz osobom, które ustanowiły na jej rzecz prawo zabudowy, dopuszczają one, by podatek od wartości dodanej stał się wymagalny z chwilą ustanowienia prawa zabudowy, to jest przed wykonaniem owych usług, jeżeli w chwili ustanowienia prawa zabudowy znane są wszystkie istotne elementy przyszłego świadczenia, a w szczególności jeżeli usługi, jakie mają zostać wykonane, zostały precyzyjnie określone, zaś wartość owego prawa można wyrazić w pieniądzu, co ustalić winien sąd odsyłający.

Okoliczność, że prawo zabudowy ustanowione może wygasnąć w razie wystąpienia okoliczności powodującej jego wygaśnięcie wskazanej w uregulowaniu krajowym jest bez znaczenia. Ponieważ możliwość ta stanowi warunek rozwiązujący w rozumieniu art. 90 ust. 1 dyrektywy, okoliczność, że tego rodzaju warunek może ewentualnie spełnić się w przyszłości, nie podważa faktu, że transakcja ma miejsce w chwili ustanowienia prawa zabudowy, jeżeli w tym momencie wszystkie istotne elementy przyszłego świadczenia są znane, a w szczególności zostały precyzyjnie określone usługi, jakie mają zostać wykonane.

Ponadto z punktu widzenia ustalenia, czy spełnione są warunki wymagalności podatku od wartości dodanej z tytułu przyszłego świadczenia usług, bez znaczenia jest, czy wynagrodzenie za te usługi również stanowi transakcję podlegającą opodatkowaniu. W istocie dla wymagalności podatku od wartości dodanej z tytułu tego rodzaju przyszłych usług wystarczy, że znane są wszystkie istotne elementy przyszłego świadczenia, a wartość wynagrodzenia może zostać wyrażona w pieniądzu.

(por. pkt 38–40; pkt 1 sentencji)
Trybunał jest uprawniony do zbadania z urzędu, czy spełnione zostały przesłanki wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przewidziane w art. 258 TFUE.

Jak wynika bowiem w szczególności z art. 38 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Trybunałem, skarga wszczynająca postępowanie musi wskazywać przedmiot sporu oraz zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów, przy czym przedstawienie przedmiotu sporu i zarzutów musi być wystarczająco zrozumiałe i precyzyjne, tak aby pozwalało stronie pozwanej na przygotowanie obrony, a Trybunałowi na dokonanie kontroli. Wynika z tego, że istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których opiera się skarga, muszą wynikać w sposób spójny i zrozumiały z tekstu samej skargi oraz że żądania w niej zawarte powinny być sformułowane w sposób pozbawiony dwuznaczności w celu uniknięcia orzekania przez Trybunał ultra petita lub z pominięciem któregoś zarzutu.

Co się tyczy skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, brak wskazania koniecznego elementu w treści skargi wszczynającej postępowanie, takiego jak okres, w którym państwo członkowskie naruszyło, zgodnie z twierdzeniami Komisji, prawo Unii, nie odpowiada wymogom spójności, jasności i precyzyjności. W takim wypadku Komisja nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że przedmiotem sprawy jest aktualne uchybienie i że orzeczenie Trybunału powinno odnosić się nie tyle do przeszłości, co do teraźniejszości, przy czym nie wskazuje ona konkretnego okresu.

(por. pkt 49–54)
Umowa stanowiąca zamówienie publiczne jest objęta zakresem dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, gdy szacunkowa wartość tego zamówienia publicznego osiąga próg określony w art. 7 lit. b) tej dyrektywy, z uwzględnieniem normalnej wartości na rynku robót budowlanych, dostaw lub usług, których dotyczy to zamówienie publiczne. W przeciwnym przypadku zastosowanie znajdują podstawowe i ogólne zasady traktatu FUE, w szczególności zasady równego traktowania i niedyskryminacji z uwagi na przynależność państwową, a także wynikający z nich obowiązek przejrzystości, o ile dane zamówienie posiada pewne transgraniczne znaczenie w świetle w szczególności jego wagi i miejsca wykonania. Jednakże kryteria wymienione w orzecznictwie Trybunału w celu dokonania oceny, czy odwołanie się do zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych jest bądź nie jest obowiązkowe, są istotne przy dokonywaniu zarówno wykładni dyrektywy 2004/18, jak i wykładni rzeczonych norm i zasad traktatu FUE.

Odpłatna umowa zawarta na piśmie między wykonawcą i instytucją zamawiającą, której przedmiotem jest świadczenie usług wymienionych w załączniku IIA do dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, stanowi zamówienie publiczne nawet czy ten wykonawca sam jest instytucją zamawiającą. Nie ma ponadto znaczenia, że dany podmiot nie ma zasadniczo celu zarobkowego, nie posiada struktury przedsiębiorstwa czy też że nie jest stale obecny na rynku. Ponadto umowa nie może być wyłączona z pojęcia zamówienia publicznego wyłącznie z uwagi na fakt, że otrzymane wynagrodzenie jest ograniczone do zwrotu kosztów poniesionych w celu wykonania zamówionej usługi. Co więcej, działalność doradztwa, której przedmiotem jest badanie i ocena wytrzymałości na wstrząsy sejsmiczne budynków szpitalnych, niezależnie od faktu, że może ona obejmować badania naukowe, wchodzi, w zależności od tego, co stanowi rzeczywisty charakter tej działalności, w zakres usług badawczych i rozwojowych, o których mowa w załączniku IIA, kategoria 8, do dyrektywy 2004/18, albo w zakres usług inżynieryjnych i związanych z nimi usług konsultacji naukowych i technicznych, o których mowa w kategorii 12 tego załącznika.

(por. pkt 25, 26, 28, 29)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Finansowanie przez EFOGR – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Pomoc rolnośrodowiskowa – Odzyskanie nienależnego świadczenia – Uregulowanie krajowe zobowiązujące beneficjenta pomocy przyznanej w zamian za jego zobowiązania rolnośrodowiskowe obejmujące kilka lat do zwrotu całości pomocy już wypłaconej za lata poprzedzające, w wypadku braku złożenia rocznego wniosku – Dopuszczalność – Beneficjent w dalszym ciągu wypełniający swoje zobowiązania dotyczące użytkowania odnośnych obszarów, który nie został wysłuchany przez właściwy organ administracyjny – Brak możliwości przeprowadzenia kontroli odnośnych obszarów na miejscu ze względu na to, że dany rok się skończył – Brak wpływu

(rozporządzenie Rady nr 1257/1999, zmienione rozporządzeniem nr 1783/2003; rozporządzenia Komisji: nr 796/2004; nr 817/2004)

Summary

Rozporządzenie nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia, zmienione rozporządzeniem nr 1783/2003, rozporządzenie nr 817/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1257/1999 oraz rozporządzenie nr 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym beneficjent pomocy przyznanej w zamian za jego zobowiązania rolnośrodowiskowe obejmujące kilka lat ma obowiązek zwrotu całości pomocy już wypłaconej za lata poprzedzające, ponieważ nie złożył rocznego wniosku zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi, w sytuacji gdy beneficjent twierdzi, że w dalszym ciągu wypełniał swoje zobowiązania dotyczące użytkowania odnośnych obszarów, gdy nie został on wysłuchany przez właściwy organ administracyjny, ale gdy przeprowadzenie kontroli odnośnych obszarów na miejscu nie jest już możliwe ze względu na to, że dany rok się skończył.

(por. pkt 40; sentencja)
Decyzję ramową 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że wykonującym nakaz organom sądowym nie przysługuje możliwość odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przeprowadzenia postępowania karnego ze względu na to, że przed jego wydaniem osoba, której dotyczy wniosek, nie została przesłuchana w państwie członkowskim wydania nakazu.

W istocie okoliczność, że europejski nakaz aresztowania został wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego bez przesłuchania osoby, której dotyczy wniosek przez wydające nakaz organy sądowe, nie figuruje wśród podstaw odmowy wykonania tego nakazu przewidzianych przepisami decyzji ramowej 2002/584.

Ponadto zapewnienie poszanowania art. 47 i 48 karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie wymaga, aby organ sądowy państwa członkowskiego był uprawniony do odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przeprowadzenia postępowania karnego ze względu na okoliczność wspomnianą powyżej. Po pierwsze, gdyby wydające nakaz organy sądowe były zobowiązane do przesłuchania osoby, której dotyczy wniosek, przed wydaniem europejskiego nakazu aresztowania, obowiązek taki w nieunikniony sposób prowadziłby do zniweczenia systemu przekazywania ustanowionego decyzją ramową 2002/584, a tym samym zakłócałby realizację przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, jako że wydaniu takiego nakazu aresztowania musi towarzyszyć pewien element zaskoczenia, między innymi po to, by uniemożliwić zainteresowanej osobie ewentualną ucieczkę. Po drugie, prawodawca Unii zapewnił w art. 8, 13–15 i 19 decyzji ramowej 2002/584 poszanowanie prawa do przesłuchania w państwie członkowskim wykonania nakazu w taki sposób, by nie podważać skuteczności mechanizmu europejskiego nakazu aresztowania. Tymczasem żaden z tych przepisów nie przewiduję nałożenia na organy sądowe obowiązku do przesłuchania osoby, której dotyczy wniosek, przed wydaniem europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przeprowadzenia postępowania karnego.

(por. pkt 38–41, 43; sentencja)