ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
31

Rozważania te mają co do zasady – w zakresie, w jakim odnoszą się one do konwencji genewskiej – znaczenie wyłącznie w odniesieniu do warunków nadawania statusu uchodźcy oraz treści tego statusu, gdyż system przewidziany w tej konwencji stosuje się wyłącznie do uchodźców, a nie do beneficjentów statusu ochrony uzupełniającej, jako że ochrona ta, jak wynika z motywów 6 i 33 dyrektywy 2011/95, powinna mieć charakter komplementarny i dodatkowy wobec ochrony uchodźców przewidzianej we wspomnianej konwencji (zob. podobnie wyroki: Diakité, C‑285/12, EU:C:2014:39, pkt 33; N., C‑604/12, EU:C:2014:302, pkt 31).
Artykuł 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, i art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1244/2010 z dnia 9 grudnia 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza z kręgu osób uprawnionych do niektórych „specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych” w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących jednocześnie „świadczenie z zakresu pomocy społecznej” w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich znajdujących się w sytuacji takiej jak ta wskazana w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.
27

Sąd odsyłający jest zdania, że ta skarga kasacyjna ma związek z kwestiami dotyczącymi wykładni prawa Unii. W tym względzie odnosi się on w szczególności do art. 91, 92 i 94 KNZPM oraz do zwyczaju międzynarodowego, którego wyraz jego zdaniem te przepisy stanowią, a także do wyroku Poulsen i Diva Navigation (C‑286/90, EU:C:1992:453), w którym Trybunał orzekł w szczególności, że zgodnie z prawem międzynarodowym statek co do zasady ma wyłącznie jedną przynależność państwową, a mianowicie przynależność państwa, w którym jest on zarejestrowany, w związku z czym państwo członkowskie nie może traktować statku już zarejestrowanego w państwie trzecim jako statku pływającego pod jego banderą, powołując się na okoliczność, że statek ten wykazuje rzeczywistą więź z tym państwem członkowskim.
144

Ponadto w odniesieniu do art. 477 ustawy nr CLVI z dnia 21 listopada 2011 r. i art. 7 ustawy Erzsébet, fakt iż Komisja odniosła się do tych artykułów w tychże żądaniach znajduje oczywiste wytłumaczenie w tym, że artykuły te odnoszą się do dnia wejścia w życie spornych przepisów, które to przepisy są kwestionowane przez Komisję w szczególności z uwagi na to, jak zostało właśnie przypomniane, że nie zawierają one odpowiednich przepisów przejściowych.
19

Decyzją z dnia 13 lutego 2012 r.„secretario judicial” Juzgado de Primera Instancia no 5 de Cartagena (sądu pierwszej instancji nr 5 w Kartagenie) uznał ów wniosek za dopuszczalny i wezwał pozwanych w postępowaniu głównym do zapłaty w terminie 20 dni kwoty 13447,01 EUR, powiększonej o odsetki naliczone od dnia 8 lipca 2011 r., względnie do wniesienia, za pośrednictwem adwokata i „procurador”, sprzeciwu co do wymagalności spłaty długu oraz do stawienia się przed sądem i przedstawienia powodów, dla których ich zdaniem nie są oni dłużnikami z tytułu części lub całości żądanej kwoty.
2)

W sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której grunt wraz z budynkiem w trakcie budowy zostały nabyte poprzez ustanowienie prawa rzeczowego dającego uprawnionemu prawo do korzystania z tych nieruchomości, art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że wartość tego prawa rzeczowego podlegająca uwzględnieniu w podstawie opodatkowania dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. a) tej dyrektywy odpowiada wartości kwot, które należy corocznie uiszczać tytułem wzajemnego świadczenia, przez pozostały okres wieczystej dzierżawy ustanawiającej to prawo rzeczowe, skorygowanych lub skapitalizowanych według tej samej metody co użyta do określenia wartości ustanowienia prawa wieczystej dzierżawy.
Należy ponadto wskazać, że owe dyrektywy dotyczą zwolnień podatkowych mających zastosowanie wewnątrz Unii, podczas gdy owo rozporządzenie odnosi się do zwolnień celnych mających zastosowanie do przywożonych do Unii towarów pochodzących z państw trzecich. W związku z tym cel owych dyrektyw jest różny od celu rozporządzenia nr 1186/2009. Z preambuł owych dyrektyw wynika bowiem, że ich celem jest wspieranie realizacji swobodnego przepływu osób w ramach Unii poprzez usuwanie przeszkód podatkowych w odniesieniu do przywozu do państw członkowskich majątku prywatnego i środków transportu znajdujących się w innym państwie członkowskim. Natomiast, jak wynika z motywu 3 owego rozporządzenia, jego celem jest udzielenie zwolnienia z należności celnych towarom przywożonym do Unii z państw trzecich, które zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia nie mają charakteru wskazującego na to, że są przywożone w celach handlowych, bądź nie występują we wskazującej na to ilości, jeżeli na mocy specjalnych warunków, na jakich towary są przywożone „nie występuje zwyczajowa potrzeba ochrony gospodarki”.
21

Chociaż Trybunał zinterpretował powyższy przepis w ten sposób, że co do zasady naprawienie szkody poniesionej przez podmiot wyłącznie uprawniony do zwielokrotniania utworu poprzez sfinansowanie rekompensaty, która zostanie temu podmiotowi wypłacona, należy do osoby, która wyrządziła ową szkodę, czyli do osoby, która sporządziła na swój prywatny użytek kopię chronionego utworu bez wystąpienia uprzednio do wspomnianego podmiotu o wyrażenie zgody (zob. wyroki: z dnia 11 lipca 2013 r., Amazon.com International Sales i in., C‑521/11, EU:C:2013:515, pkt 23; a także z dnia 10 kwietnia 2014 r., ACI Adam i in., C‑435/12, EU:C:2014:254, pkt 51), to dopuścił on jednak, by z uwagi na praktyczne trudności związane ze zidentyfikowaniem prywatnych użytkowników oraz ze zmuszeniem ich do zrekompensowania podmiotom wyłącznie uprawnionym do zwielokrotniania szkody, jaką im wyrządzili, państwo członkowskie może ustanowić do celów sfinansowania godziwej rekompensaty „opłatę reprograficzną”, obciążającą nie konkretne osoby prywatne, a podmioty rozporządzające sprzętem i urządzeniami do zapisu cyfrowego i jego nośnikami, które z tego tytułu prawnie lub faktycznie udostępniają sprzęt, urządzenia i nośniki zwielokrotniania osobom prywatnym lub świadczą na rzecz tych osób usługi zwielokrotniania. W ramach takiego systemu to na podmiotach rozporządzających takim sprzętem, urządzeniami i nośnikami ciąży obowiązek uiszczenia opłaty reprograficznej (zob. w szczególności wyroki: z dnia 11 lipca 2013 r., Amazon.com International Sales i in., C‑521/11, EU:C:2013:515, pkt 24; a także z dnia 5 marca 2015 r., Copydan Båndkopi, C‑463/12, EU:C:2015:144, pkt 23).
45

W tej kwestii należy wskazać, że okres roku, w trakcie którego powinno istnieć prawdopodobieństwo posiadania przez członka rodziny rozdzielonej, ma racjonalny charakter i nie wykracza poza to co niezbędne, by umożliwić dokonanie zindywidualizowanej oceny potencjalnego ryzyka, że już po połączeniu rodziny członek rodziny rozdzielonej będzie musiał korzystać z systemu pomocy społecznej tego państwa. Wspomniany okres roku odpowiada bowiem minimalnemu okresowi ważności dokumentu pobytowego, jakim zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2003/86 powinien dysponować członek rodziny rozdzielonej, by móc wnosić o połączenie rodziny. Ponadto, zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, właściwym organom danego państwa członkowskiego przysługuje uprawnienie do cofnięcia pozwolenia na pobyt członkowi rodziny członka rodziny rozdzielonej, jeżeli ten ostatni nie posiada już stabilnych, regularnych i wystarczających środków przez okres pobytu tego członka rodziny, do czasu uzyskania przez niego autonomicznego dokumentu pobytowego bądź, zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2003/86, najpóźniej po upływie pięciu lat pobytu w tym państwie członkowskim.
1)

Ogólną zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek, skonkretyzowaną w dyrektywie Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona – również w sporze pomiędzy jednostkami – przepisowi prawa krajowego takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który pozbawia pracownika prawa do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy, w sytuacji gdy ów pracownik ma prawo do świadczeń emerytalnych w ramach pracowniczego systemu emerytalnego finansowanego przez pracodawcę, do którego przystąpił przed ukończeniem 50. roku życia, niezależnie od tego, czy zamierza on pozostać na rynku pracy, czy też przejść na emeryturę.
16

Sąd odsyłający uważa, że w okolicznościach spraw rozpatrywanych w postępowaniach głównych art. 43 kodeksu postępowania cywilnego zobowiązuje go do zawieszenia toczących się przed nim postępowań wszczętych pozwami indywidualnymi do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w postępowaniu wszczętym pozwem zbiorowym, przy czym taki skutek zawieszający prowadzi w nieunikniony sposób do podporządkowania pozwu indywidualnego pozwowi zbiorowemu zarówno w kwestii przebiegu postępowania, jak i jego rezultatu.
28

Sąd odsyłający wskazuje jednak, że mimo iż istnieje umowa przewidująca wymianę informacji w dziedzinie podatków, zawarta pomiędzy Republiką Federalną Niemiec a Republiką Austrii, która weszła w życie w dniu 1 marca 2012 r., to jednak ma ona zastosowanie tylko do okresów rozliczeniowych lub lat podatkowych po dniu 1 stycznia 2011 r., których nie dotyczy wniosek skierowany przez urząd skarbowy w Kempten do Sparkasse Allgäu. Podobnie dyrektywa 2011/16 została przyjęta dopiero po wystąpieniu okoliczności faktycznych, które doprowadziły do postępowania głównego.
2)

Artykuł 5 ust. 1 oraz art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) w związku z art. 28 dyrektywy o usłudze powszechnej należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one krajowym organom regulacyjnym, w ramach rozstrzygania sporu między dwoma operatorami, nałożenie na jednego z tych operatorów obowiązku zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do usług wykorzystujących numery niegeograficzne realizowanych w sieci drugiego operatora oraz określenie, na podstawie art. 13 dyrektywy 2002/19, zasad rozliczeń między wspomnianymi operatorami z tytułu tego dostępu, takich jak zasady sporne w postępowaniu głównym, pod warunkiem że owe obowiązki są obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne, niedyskryminujące, oparte na naturze stwierdzonego problemu i uzasadnione w świetle celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) oraz że w stosownym wypadku zostały zachowane procedury przewidziane w art. 6 i 7 tej dyrektywy, co winien ustalić sąd krajowy.
52

Ponadto w zakresie, w jakim pytanie prejudycjalne dotyczy art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, wystarczy przypomnieć, że przepis ów przewiduje, w istocie, te same kryteria wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału co kryteria przypomniane w pkt 32–34 niniejszego wyroku, przy czym działania spełniające owe kryteria, to znaczy działania, co do których zostało stwierdzone, że są skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z mającymi zastosowanie celami prawa Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą, w zależności od przypadku, do nieprzyznania lub wycofania korzyści.
16

W powyższych okolicznościach Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 17 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy 86/653 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi za »nowych klientów« można również uważać tych spośród pozyskanych przez przedstawiciela handlowego klientów, którzy co prawda utrzymują już ze zleceniodawcą stosunki handlowe w odniesieniu do sprzedawanych przez niego produktów pochodzących z określonego asortymentu, lecz nie w odniesieniu do produktów, co do których wyłączne pośrednictwo zleceniodawca ten powierzył danemu przedstawicielowi handlowemu?”.
4

Artykuł 250 ust. 1 dyrektywy VAT stanowi: „Każdy podatnik składa deklarację VAT zawierającą wszystkie informacje potrzebne do obliczenia kwoty wymagalnego podatku oraz kwoty należnych odliczeń, włączając w to, o ile jest to niezbędne do ustalenia podstawy opodatkowania, całkowitą wartość transakcji odnoszących się do tego podatku i do tych odliczeń oraz wartość transakcji zwolnionych”.
1

W odwołaniach ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s., ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Benteler Deutschland GmbH, dawniej Benteler Stahl/Rohr GmbH, Ovako Tube & Ring AB, Rohrwerk Maxhütte GmbH, Dalmine SpA, Silcotub SA, TMK-Artrom SA, Tubos Reunidos SA, Vallourec Oil and Gas France SAS, dawniej Vallourec Mannesmann Oil & Gas France SAS, Vallourec Tubes France SAS, dawniej V & M France SAS, Vallourec Deutschland GmbH, dawniej V & M Deutschland GmbH, Voestalpine Tubulars GmbH & Co. KG, Železiarne Podbrezová a.s. (zwane dalej łącznie „ArcelorMittal i in.”) i Rada Unii Europejskiej wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie Hubei Xinyegang Steel/Rada (T‑528/09, EU:T:2014:35, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd uwzględnił żądanie Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (zwanego dalej „Hubei”) zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 926/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 262, s. 19, zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”).
1) Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 44 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że: — przyznają one każdemu wykonawcy prawo do polegania, w przypadku konkretnego zamówienia, na zdolnościach innych podmiotów, niezależnie od charakteru łączących go z tymi podmiotami powiązań, o ile zostanie wykazane instytucji zamawiającej, że kandydat lub oferent będzie w rzeczywistości dysponował zasobami tych podmiotów, które to zasoby są niezbędne do wykonania tego zamówienia oraz — nie można wykluczyć, że korzystanie z tego prawa może być ograniczone w szczególnych okolicznościach z uwagi na przedmiot danego zamówienia, a także jego cele. Jest tak w szczególności w przypadku, gdy kandydat lub oferent nie może polegać na zdolnościach podmiotu trzeciego niezbędnych do wykonania tego zamówienia, co oznacza, że może on powołać się na wskazane zdolności wyłącznie wtedy, gdy podmiot trzeci osobiście i bezpośrednio uczestniczy w wykonaniu odnośnego zamówienia.
14

Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) wyjaśnia, że na decyzję zarządu ubezpieczeń pracowniczych w przedmiocie uwzględnienia bądź oddalenia wniosku o udzielenie zgody na wypowiedzenie umowy o pracę nie można wnieść ani zażalenia, ani odwołania do innego organu administracji państwowej, ani też do sądu (czy to administracyjnego, czy to cywilnego). Jeżeli zarząd ubezpieczeń pracowniczych udzieli pracodawcy zgody na rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem, pracodawca może w sposób zgodny z prawem rozwiązać umowę o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Pracownik może, co najwyżej, wystąpić do sądu cywilnego z powództwem o zasądzenie odszkodowania za oczywiście nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę.
39

W tych okolicznościach Oberster Gerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 1 ust. 2 lit. e) konwencji rzymskiej należy interpretować w ten sposób, że a) przekształcenia takie jak łączenia i podziały i b) zasada ochrony wierzycieli w ramach transakcji [operacji] przekształcenia, zawarta w art. 15 trzeciej dyrektywy 78/855 są objęte klauzulą wyłączającą »kwestie z zakresu prawa spółek« z zakresu zastosowania wspomnianej konwencji? 2) Czy zastosowanie art. 15 dyrektywy 2011/35 prowadzi do tej samej odpowiedzi? 3) Jeżeli odpowiedź na pytania pierwsze i drugie jest twierdząca: czy wyłączenie z zakresu zastosowania rozporządzenia Rzym I ustanowione w art. 1 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia – który to przepis zastąpił art. 1 ust. 2 lit. e) konwencji rzymskiej – prowadzi do takiego samego wniosku, czy też należy go interpretować w inny sposób? Jeśli tak, to w jaki sposób? 4) Czy z europejskiego prawa pierwotnego, a w szczególności ze swobody przedsiębiorczości z art. 49 TFUE, swobody świadczenia usług z art. 56 TFUE, swobodnego przepływu kapitału i płatności z art. 63 TFUE, wynikają reguły kolizyjne, jakie należy zastosować do łączenia, a w szczególności reguły dotyczące tego, czy należy stosować prawo krajowe państwa spółki przejmowanej, czy też prawo krajowe spółki przejmującej? 5) W przypadku udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi przeczącej: Czy z prawa wtórnego Unii, a w szczególności z dyrektywy 2005/56, dyrektywy 2011/35 lub z szóstej dyrektywy Rady 82/891/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu dotyczącej podziału spółek akcyjnych (Dz.U. L 378, s. 47 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 50), wynikają reguły kolizyjne dotyczące w szczególności tego, czy należy stosować prawo krajowe państwa spółki przejmowanej, czy też prawo krajowe spółki przejmującej, czy też to do prawa prywatnego międzynarodowego należy określenie państwa, którego prawo materialne jest właściwe dla rozpatrywanej sytuacji? 6) Czy art. 15 trzeciej dyrektywy 78/855 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku transgranicznego połączenia emitent jest uprawniony w stosunku do posiadaczy papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi związane są szczególne prawa, w szczególności w przypadku podporządkowanych obligacji, do zakończenia stosunku prawnego i do zaspokojenia posiadaczy tych papierów? 7) Czy zastosowanie art. 15 dyrektywy 2011/35 prowadzi do tej samej odpowiedzi?”.
9

Artykuł 20 közúti közlekedésről szóló 1988. évi I. törvény (ustawy nr I z 1988 r. o ruchu drogowym, zwanej dalej „ustawą o ruchu drogowym”) stanowi: „(1) Karze grzywny podlega każda osoba naruszająca przepisy przewidziane w niniejszej ustawie, jak również w szczególnych uregulowaniach prawnych i aktach prawa wspólnotowego dotyczących: […] d) używania urządzeń rejestrujących oraz tarcz tachografów stosowanych w transporcie drogowym, jak również kart niezbędnych do tachografów cyfrowych, […] (2) Postępowanie w sprawie nałożenia kary grzywny mogą prowadzić (stosownie do ich uprawnień kontrolnych opisanych w ust. 11): organ właściwy w sprawach transportu, policja, organ celny, organ ochrony przed katastrofami, organ właściwy w sprawach zatrudnienia oraz organ właściwy w sprawach nadzoru nad przestrzenią publiczną. (3) Przepisy przewidziane w szczegółowych uregulowaniach prawnych dotyczących działalności kontrolnej organu prowadzącego postępowanie mają zastosowanie do postępowania w sprawie nałożenia kary grzywny, o którym mowa w ust. 2, chyba że niniejszy artykuł stanowi inaczej. (4) Każdy – z wyjątkiem wynajmującego lub prowadzącego samochód osobowy wynajęty od podmiotu zarządzającego flotą pojazdów samochodowych w rozumieniu ustawy o opłacie rejestracyjnej, jeśli opłata rejestracyjna związana z pojazdem samochodowym została uiszczona, a kierowca samochodu osobowego udowodni to, przedstawiając zaświadczenie wystawione przez organ celny – kto narusza przepisy ust. 1 lit. a)–j) i l), może zostać ukarany grzywną w wysokości 10 000–800 000 forintów [węgierskich (HUF)], a w przypadku wskazanym w ust. 1 lit. k) – grzywną w wysokości 10 000–300 000 [HUF]. Szczególne uregulowania prawne określają maksymalną wysokość grzywien podlegających nałożeniu w przypadku naruszeń różnych przepisów, jak również grzywny, jaka może zostać nałożona w tym samym postępowaniu z tytułu kilku działań lub zaniechań mających charakter naruszenia. Kary grzywny nie nakłada się, jeśli od popełnienia czynu mającego charakter naruszenia minęły dwa lata (przedawnienie). (5) Osoba odpowiedzialna za naruszenie jednego z powyższych przepisów jest zobowiązana do zapłaty grzywny. Jeśli można wykazać odpowiedzialność kilku osób, są one zobowiązane do zapłaty kwoty grzywny określonej w szczególnych uregulowaniach prawnych proporcjonalnie do części ich odpowiedzialności w naruszeniu. Jeśli nie można ustalić części ich odpowiedzialności, obowiązek zapłaty grzywny spoczywa na nich w częściach równych. Obowiązek zapłaty grzywny nie może zostać ustalony w przypadku wystąpienia nadrzędnych względów, za które osoba wykonująca transport drogowy nie odpowiada i których nie przewidziała ani nie mogła rozsądnie przewidzieć. […]”.
36

W tym względzie należy przypomnieć, że tylko sąd krajowy jest kompetentny do ustalania i oceniania okoliczności faktycznych toczącego się przed nim sporu, jak również do interpretowania i stosowania prawa krajowego (zob. wyrok z dnia 11 września 2008 r., Eckelkamp i in., C‑11/07, EU:C:2008:489, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy również przypomnieć, że Trybunał powinien ograniczyć swoją analizę zasadniczo do kwestii, które sąd krajowy postanowił poddać jego ocenie. Jeśli chodzi o zastosowanie odpowiednich uregulowań prawa krajowego, Trybunał powinien zatem rozstrzygać spór w oparciu o okoliczności, które zdaniem sądu krajowego są ustalone, i nie może być związany hipotezami przedstawionymi przez jedną ze stron sporu w postępowaniu głównym (wyrok z dnia 6 marca 2003 r., Kaba, C‑466/00, EU:C:2003:127, pkt 41). W konsekwencji do sądu odsyłającego, a nie do Trybunału należy ustalenie zakresu i skutków spornych przepisów krajowych w prawie niemieckim, a w szczególności konsekwencji prawnych dla nabywców niebędących rezydentami, wynikających ze stosowania na ich wniosek podwyższonej kwoty wolnej od podatku.
30

Sąd ten uważa, że mechanizm zastąpienia produktu leczniczego przewidziany w § 129 SGB V nie przysparza takiej przewagi konkurencyjnej w przypadku przystąpienia do systemu umów rabatowych w rozumieniu § 130a ust. 8 tej ustawy. Mamy do czynienia z sytuacją inną pod tym względem wówczas, gdy taka umowa rabatowa zostaje zawarta w ramach procedury udzielania zamówienia publicznego. W tym ostatnim przypadku wyłączność, która przysługuje zwycięskiemu wykonawcy, skutkuje tym, że korzysta on ze szczególnej pozycji konkurencyjnej, a udzielenie zamówienia ma tym samym determinujący wpływ na konkurencję. Natomiast kiedy takie umowy są zawierane ze wszystkimi zainteresowanymi wykonawcami, zastąpienie produktu leczniczego następuje na podstawie wyboru dokonanego nie przez instytucję zamawiającą, lecz przez farmaceutę albo przez pacjenta w zależności od warunków zakupu zaproponowanych przez wykonawców, którzy przystąpili do systemu umów rabatowych. Mogłaby zatem mieć miejsce sytuacja, w której produkt leczniczy niektórych wykonawców, którzy przystąpili do systemu, byłby bardzo rzadko kupowany. Miałoby to miejsce, nawet gdyby jak w niniejszym przypadku tylko jeden operator przystąpił do systemu. Poprzez przyznanie każdemu zainteresowanemu wykonawcy prawa przystąpienia w każdym czasie do umowy instytucja zamawiająca rezygnuje bowiem z wywierania wpływu na sytuację konkurencyjną, która zależy nie od możliwości zastąpienia produktami leczniczymi oferowanymi przez wykonawców przystępujących do systemu, lecz od decyzji każdego potencjalnie zainteresowanego wykonawcy, czy chce brać udział w systemie umów rabatowych.