ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 145/11

Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2011 r. — Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-86/11)

2011/C 145/15

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Lyal, pełnomocnik)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w ten sposób, że zezwoliło, ażeby podmioty niebędące podatnikami podatku VAT mogły być członkami grupy podatkowej VAT (traktowanej jako jeden podatnik dla potrzeb podatku VAT);

— obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Ze względów praktycznych, a także w celu zwalczania ewentualnych nadużyć dyrektywa o podatku VAT zezwala państwom członkowskim na traktowanie dwóch lub więcej podatników jako jednego podatnika. Komisja twierdzi, że dyrektywa nie zezwala państwom członkowskim na włączanie do takiej grupy podmiotów niebędących podatnikami, co prowadzi do rozszerzenia praw i obowiązków podatników podatku VAT na takie podmioty. Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo, które zezwalają na włączanie podmiotów niebędących podatnikami do grup podatkowych VAT, są więc niezgodne z dyrektywą.

(1) Dz.U. L 347, s. 1.
3)

W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze: Czy obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 zachodzi wówczas, gdy zostało ustalone, że wnioskodawca będzie po powrocie do swojego państwa pochodzenia uprawiał określone, znajdujące się poza zasadniczą sferą, praktyki religijne, pomimo że prowadzić one będą do zagrożenia dla zdrowia, życia czy wolności fizycznej, czy też można od wnioskodawcy wymagać zaniechania takich praktyk w przyszłości?
a)

uchybień proceduralnych polegających na braku uzasadnienia w zakresie: — wykładni teleologicznej rozporządzenia Rady (WE) nr 1177/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. dotyczącego tymczasowego mechanizmu ochrony dla przemysłu stoczniowego (zwanego dalej „rozporządzeniem TMO”) (1) w celu określenia realizowanych przez Radę celów dla ochrony interesów stoczni wspólnotowych, które poniosły szkodę w wyniku nieuczciwej konkurencji ze strony stoczni koreańskich; — związku (w ramach hierarchii źródeł prawa) pomiędzy rozporządzeniem TMO a rozporządzeniem Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 88 Traktatu WE (2); — odwołania się do zasady subsydiarności w celu określenia norm regulujących termin powiadomienia Komisji przez państwa członkowskie o środkach pomocy przez nie podjętych.
2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 5 w związku z załącznikiem II dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (2) w świetle art. 8 ust. 2 w związku z załącznikiem II część II rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 należy interpretować w ten sposób, że zarządca infrastruktury zobowiązany jest na niedyskryminujących zasadach przekazać przedsiębiorstwom kolejowym dane w czasie rzeczywistym dotyczące pociągów innych przedsiębiorstw kolejowych, jeśli stanowią one główne możliwości przesiadek w rozumieniu art. 8 ust. 2 w związku z załącznikiem II część II rozporządzenia (WE) nr 1371/2007?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 160/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 marca 2011 r. — Minister van Financiën przeciwko G. in ’t Veld

(Sprawa C-110/11)

2011/C 160/12

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Minister van Financiën

Strona pozwana: G. in’t Veld

Pytania prejudycjalne

1) Czy przepisy wskazujące właściwe ustawodawstwo zawarte w tytule II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) mają zastosowanie, z tym skutkiem, że wskazują jako na mające zastosowanie na niderlandzkie przepisy prawne i w konsekwencji możliwe jest pobranie składek na niderlandzkie ubezpieczenie społeczne w przypadku, takim jak niniejszy, w którym pracownik zamieszkujący w Hiszpanii i mający obywatelstwo niderlandzkie wykonuje działalność zawodową jako marynarz na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w Niderlandach, przy zastosowaniu niderlandzkiego prawa pracy, świadcząc pracę na pokładach statków morskich, pływających poza terytorium Wspólnoty pod banderą niderlandzkich Antyli, mimo iż dokonując oceny wyłącznie w świetle niderlandzkich krajowych przepisów prawnych nie jest on objęty niderlandzkim systemem zabezpieczenia społecznego w następstwie okoliczności, iż nie zamieszkuje on w Niderlandach?

2) Jakie znaczenie ma w tym kontekście okoliczność, że w ramach niderlandzkiego ubezpieczenia społecznego pracowników realizowana była polityka, zgodnie z którą w przypadku takim jak niniejszy marynarze byli traktowani przez organy wykonawcze ubezpieczeń społecznych pracowników jako ubezpieczeni w oparciu o prawo wspólnotowe?

3) Jakie znaczenie ma w tym kontekście okoliczność, że sporadycznie działalność zawodowa jest wykonywania na wodach terytorialnych państwa członkowskiego lub w porcie znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)
1)

Czy, biorąc pod uwagę orzecznictwo Trybunału (wyroki: z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma-Lux, Zb.Orz. s. I-10841; z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-560/07 Balbiino, Zb.Orz. s. I-4447; oraz z dnia 29 października 2009 r. w sprawie C-140/08 Rakvere Lihakombinaat, Zb.Orz. s. I-10533), art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 58 aktu przystąpienia należy interpretować w ten sposób, że można wymagać od jednostki, aby spełniła ona obowiązek wynikający z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 (1) z dnia 10 listopada 2003 r. a) niezależnie od okoliczności, że w dniu 1 maja 2004 r. rzeczone rozporządzenie nie było opublikowane w języku estońskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej b) a prawodawca państwa członkowskiego w akcie prawa wewnętrznego nie powtórzył definicji produktów rolniczych przewidzianej przez rozporządzenie, lecz ograniczył się do odesłania do art. 4 ust. 5 rzeczonego rozporządzenia, które nie zostało prawidłowo opublikowane, c) podczas gdy jednostka spełniła jeden z obowiązków wynikających z tego rozporządzenia (zgłosiła zapasy zgodnie z kodem mającym zastosowanie do towaru) i go nie zaskarżyła d) oraz właściwy organ państwa członkowskiego nałożył na nią opłatę w dniu, w którym rozporządzenie nr 1972/2003 było już opublikowane w języku estońskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej?
1)

Czy przepisy wskazujące właściwe ustawodawstwo zawarte w tytule II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) mają zastosowanie [Or. 17], z tym skutkiem, że wskazują jako na mające zastosowanie na niderlandzkie przepisy prawne i w konsekwencji możliwe jest pobranie składek na niderlandzkie ubezpieczenie społeczne w przypadku, takim jak niniejszy, w którym pracownik zamieszkujący w Hiszpanii i mający obywatelstwo niderlandzkie wykonuje działalność zawodową jako marynarz na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w Niderlandach, świadcząc pracę na pokładach statków-pogłębiarek, pływających poza terytorium Wspólnoty pod niderlandzką banderą, mimo iż dokonując oceny wyłącznie w świetle niderlandzkich krajowych przepisów prawnych nie jest on objęty niderlandzkim systemem zabezpieczenia społecznego w następstwie okoliczności, iż nie zamieszkuje on w Niderlandach?
2)

Czy art. 168 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia w przypadku nabycia nieruchomości, która została przyporządkowana do aktywów przedsiębiorstwa podatnika, powstaje od razu w okresie podatkowym, w którym podatek stał się wymagalny, i to niezależnie od okoliczności, iż nieruchomość nie może być użytkowana w świetle braku zgody na jej dopuszczenie do użytkowania przewidzianej w sposób zobowiązujący przez ustawę?
1)

Czy jest zgodny z aktualnie obowiązującym prawem Unii, a zwłaszcza z art. 21 Karty Praw Podstawowych (w związku z art. 6 ust. 1 TUE), z wyrażoną w prawie Unii (art. 6 ust. 3 TUE) ogólną zasadą zakazu niedyskryminacji ze względu na wiek i z art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE (1) krajowy przepis układu zbiorowego, który pośrednio dyskryminuje starszych pracowników w taki sposób, że — przy zakwalifikowaniu do określonej w układzie zbiorowym grupy zaszeregowania, a w konsekwencji, przy określaniu kwoty wynagrodzenia — uwzględnia jedynie te umiejętności i wiedzę, które zostały nabyte przez nich jako stewardów czy stewardesy u danego przewoźnika lotniczego, nie uwzględnia natomiast identycznych merytorycznie umiejętności i wiedzy nabytych przez nich u innego przewoźnika należącego do tego samego koncernu? Czy ma to również zastosowanie do stosunków pracy nawiązanych przed dniem 1 grudnia 2009 r.?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 186/14

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-33/05 Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 kwietnia 2011 r. przez Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. (Cetarsa)

(Sprawa C-181/11 P)

2011/C 186/24

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. (Cetarsa) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd, J. Buendía Sierra i Á. Givaja Sanz, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania),

— tytułem żądania ewentualnego, obniżenie nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 3 zaskarżonej decyzji grzywny poprzez ustalenie jej nowej kwoty na 1000 EUR i tytułem dalszego żądania ewentualnego, w przypadku gdy nałożona grzywna nie byłaby taka sama, jak grzywna nałożona na producentów, ustalenie grzywny na 2 905 200 EUR, kwotę będącą wynikiem otrzymanym po zastosowaniu 40 % obniżki z uwagi na okoliczności łagodzące do maksymalnej granicy 10 % obrotu, niezależnie od mającej następnie zastosowanie do Cetarsy obniżki ze względu na współpracę w trakcie dochodzenia, tak jak zostało uznane przez Sąd.

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył prawo w odniesieniu do zgodności z prawem zachowania Cetarsy w świetle krajowych ram prawnych.

Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd dopuścił się błędu dotyczącego przeinaczenia elementów ustawodawstwa krajowego obowiązującego w momencie naruszenia, co doprowadziło do niesłusznego uznania przez Sąd, iż zachowanie przetwórców było bardziej szkodliwe, niż zachowanie wytwórców i że poprzez swe działania przetwórcy znacznie wykroczyli poza to, co było dozwolone w ramach prawnych.

Wreszcie wnosząca odwołanie podnosi, że w odróżnieniu od pozostałych uczestniczących przedsiębiorstw, obniżka przyznana ze względu na niepewność wywołaną przez przepisy krajowe nie miała żadnego wpływu na obliczenie grzywny nałożonej na Cetarsę.
1.1.

Sąd błędnie pod względem prawnym ocenił kwestię odróżniającego charakteru oznaczenia „F 1”. Po pierwsze, Sąd naruszył uznaną w utrwalonym orzecznictwie zasadę, że charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać przez odniesienie do konkretnych towarów i usług, które dany znak oznacza. Po drugie, ustalenia dotyczące tego zagadnienia zostały oparte na przeinaczonym stanie faktycznym. Po trzecie, Sąd nie zastosował wynikającej z utrwalonego orzecznictwa zasady, zgodnie z którą znak towarowy może uzyskać charakter odróżniający także w następstwie używania go jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego. Po czwarte, ustalenia dokonane przez Sąd w tym względzie doprowadziły do niedopuszczalnego unieważnienia de facto należących do wnoszącej odwołanie zarejestrowanych znaków towarowych „F 1” w standardowej postaci.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 179/12

Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty

(Sprawa C-178/11)

2011/C 179/23

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro, K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Malty

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie sporządzając strategicznych map hałasu dotyczących głównych dróg i aglomeracji wskazanych przez Maltę w sprawozdaniu sporządzonym zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2002/49/WE (1) oraz nie udostępniając ich społeczeństwu i nie rozpowszechniając ich, a także nie przekazując Komisji danych ze strategicznych map hałasu, Malta uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 akapit drugi, art. 9 ust. 1 art. 10 ust. 2 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku oraz

— obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie ze sprawozdaniem złożonym przez Maltę w 2006 r. na podstawie art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2002/49/WE, znajduje ona zastosowanie do jednej aglomeracji i 43 głównych dróg znajdujących się na terytorium Malty. Wynika stąd, że strategiczne mapy hałasu dotyczące wspomnianej aglomeracji, jak również głównych dróg winny były zostać sporządzone do dnia 30 czerwca 2007 r. oraz zostać udostępnione społeczeństwu i rozpowszechnione. Ponadto dane ze strategicznych map hałasu oraz streszczenia lokalnych planów działania winny były zostać przekazane Komisji do dnia 30 grudnia 2007 r.

Do dnia dzisiejszego, skutkiem wewnętrznych przeszkód dotyczących krajowych postępowań przetargowych, Malta nie spełniła swych zobowiązań w zakresie sporządzenia strategicznych map hałasu dla wspomnianej aglomeracji i głównych dróg, nie udostępniła tych map społeczeństwu oraz nie przekazała odpowiednich danych Komisji.

(1) Dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku Dz.U. L 189, s. 12
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 179/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat (Austria) w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Publikumsrat des Österreichischen Rundfunks przeciwko Österreichischer Rundfunk

(Sprawa C-162/11)

2011/C 179/20

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundeskommunikationssenat

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Publikumsrat des Österreichischen Rundfunks

Strona pozwana: Österreichischer Rundfunk

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 lit. c), art. 10, 11 i 18 ust. 3 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (1) w wersji zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniającą dyrektywę Rady 89/552 (2) należy interpretować w ten sposób, że wszelkie informacje nadawcy telewizyjnego zawarte w jego programach i transmisjach a dotyczące jego (dostępnych bez opłaty) programów i transmisji są objęte zakresem pojęcia „reklamy telewizyjnej” [art. 1 lit. c)] i zatem również do takich informacji znajdują zastosowanie między innymi przepisy o oddzieleniu i rozpoznawalności reklamy zawarte w art. 10 dyrektywy oraz o emisji w trakcie programów zawarte w jej art. 11?

(1) Dz.U. L 298, s. 23.

(2) Dz.U. L 202, s. 60.
1)

Czy dyrektywę 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że podatnik spełniający wszelkie materialne przesłanki odliczenia podatku VAT określone we wskazanej dyrektywie może zostać pozbawiony prawa do odliczenia na mocy przepisów lub praktyki krajowej, które nie dopuszczają do odliczenia podatku VAT zapłaconego przy zakupie towarów w przypadku, gdy jedynym dowodem potwierdzającym, że dostawa towarów została faktycznie dokonana jest wiarygodna faktura, jednak podatnik nie dysponuje dokumentem pochodzącym od wystawcy faktury, na podstawie którego możnaby wykazać, że dostawca posiadał omawiane towary, mógł je dostarczyć, oraz że spełnił on ciążące na nim obowiązki związane z deklaracjami? Czy państwo członkowskie może wymagać na podstawie art. 273 dyrektywy, celem zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom, aby adresat faktury posiadał inne dokumenty pozwalające wykazać, że wystawca faktury posiadał omawiane towary, i że towary te zostały mu dostarczone lub przekazane?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 179/13

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-122/09, Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 26 kwietnia 2011 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-195/11 P)

2011/C 179/24

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, H. van Vliet, pełnomocnicy)

Inni uczestnicy postępowania: Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku;

— obciążenie skarżących kosztami poniesionymi przez Komisję w ramach niniejszego odwołania.

Zarzuty i główne argumenty

Punkt 1 sentencji zaskarżonego orzeczenia stwierdza nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1355/2008 (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd i Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd. (zwanych dalej „skarżącymi”), w całości uchylając w ten sposób nałożone cło antydumpingowe, co prowadzi do zerowej stawki cła antydumpingowego na przywozy skarżących.

Komisja twierdzi, że w całości uchylając cło Sąd orzekł ultra petita, mimo iż same skarżące przyznają, że wnioskowane przez nich dostosowanie prowadziłoby jedynie do obniżenia cła antydumpingowego nałożonego na ich produkty.

Zatem zdaniem Komisji sentencja zaskarżonego wyroku narusza art. 264 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 254 akapit szósty TFUE, oraz zasadę proporcjonalności. Stwierdzenie nieważności całego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy skarżących jest nieproporcjonalne w stosunku do jedynej podstawy nieważności, która została przyjęta przez Sąd. Jest ono zatem ultra petita.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35).
1)

Czy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) należy interpretować w ten sposób, że do tego, aby wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany, wystarczy, by był on używany w jednym państwie członkowskim, jeśli — w przypadku, gdyby chodziło o krajowy znak towarowy — to używanie byłoby uznawane w danym państwie członkowskim za rzeczywiste [zob. wspólne oświadczenie nr 10 w sprawie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2) oraz wytycznych dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu przed OHIM]?
1)

Czy pasażer ma prawo do odszkodowania zgodnie z art. 7 rozporządzenia (1), jeżeli samolot, którego odlot miał miejsce o wyznaczonej porze, zawraca do lotniska odlotu przed dotarciem do docelowego lotniska i następnie odlatuje z opóźnieniem kwalifikującym się do zapłaty odszkodowania?
—

o uchylenie pkt 2 sentencji wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07, w zakresie w jakim opiera się on na ustaleniu Sądu przyjętym w pkt 157 zaskarżonego wyroku, iż Komisja jest zobowiązana do wskazania każdorazowego udziału poszczególnych spółek w kwotach, które zostały określone wobec nich jako dłużników solidarnych;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 204/18

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens AG Österreich i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 maja 2011 r. przez Siemens Transmission & Distribution Ltd

(Sprawa C-232/11 P)

2011/C 204/32

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Siemens Transmission & Distribution Ltd (przedstawiciele: adwokaci H. Wollmann i F. Urlesberger)

Druga strona postępowania: Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Zmiana zaskarżonego wyroku w pkt 3 tiret czwarte sentencji w ten sposób, że nałożona tam na Reyrolle grzywna zostanie obniżona o co najmniej 7 400 000 EUR;

— Posiłkowo: uchylenie pkt 3 sentencji zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim dotyczy Reyrolle, i odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

— W każdym razie obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi naruszenie zasady indywidualizacji kar i sankcji. Wykonując swoje nieograniczone prawa orzekania, Sąd nieprawidłowo zastosował art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, wymierzając sankcję na przedsiębiorstwo Rolls-Royce/Reyrolle za lata 1988–1998 nie na podstawie sytuacji w tym przedsiębiorstwie, lecz opierając się na potencjale gospodarczym jednostki gospodarczej, która powstała dopiero wiele lat później (wraz ze sprzedażą Reyrolle na rzecz VA Technologie).

Ponadto wnoszący odwołanie podnosi naruszenie utrwalonych w orzecznictwie Trybunału zasad równego traktowania i proporcjonalności. W ramach art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 Sąd stosował systematycznie różne metody obliczeniowe, które wyraźnie dyskryminowały wnoszącego odwołanie względem innych adresatów grzywny. Jego zdaniem brak jest obiektywnego uzasadnienia dla tego nierównego traktowania.