ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
145.

Niechętnie przyjęłabym takie pejoratywne założenie co do procesu decyzyjnego Komisji. Na szczęście w niniejszym postępowaniu nie ma takiej potrzeby. W piśmie z dnia 19 grudnia 2014 r. wyjaśniono organom belgijskim, że Komisja chciała wysłuchać RQ nie po to, by uszanować jego prawo podstawowe do bycia wysłuchanym, ale dlatego, że Komisja chciała umożliwić sobie „dokonanie w pełni świadomej oceny skutków, jakie takie uchylenie immunitetu mogłoby mieć dla niezależności i funkcjonowania OLAF‑u, a tym samym dla interesów Unii Europejskiej” ( 75 ). Sąd dysponował zatem wyraźnymi dowodami na to, że sama Komisja uznała, iż poglądy RQ nie tylko miałyby związek z podjęciem odpowiedniej decyzji w sprawie uchylenia immunitetu, ale też byłyby dla niej ważne. W tym kontekście wydaje mi się, że nie można w świetle logiki dojść do innego wniosku niż ten, że poszanowanie prawa RQ do bycia wysłuchanym z dużym prawdopodobieństwem mogłoby mieć jakieś znaczenie dla wyniku postępowania administracyjnego, a tym samym decyzji, jaką ostatecznie wydano w sprawie uchylenia immunitetu. Nie oznacza to jednak, że dana osoba powinna być zobowiązana do wykazania, że rozpatrywana decyzja byłaby inna, gdyby przestrzegano jej prawa do bycia wysłuchanym.
115.

W niniejszej sprawie nie istnieją bowiem szczególne powody, aby sądzić, że strona wnosząca odwołanie jest „szczególnie narażona na przyjmowanie wobec niej takich domniemań w przyszłości”, w przeciwieństwie do strony wnoszącej odwołanie w sprawie C‑57/16 P, która jako organizacja nienastawiona na osiąganie zysku, mająca na celu ochronę środowiska, ma za zadanie działać na rzecz osiągnięcia większej przejrzystości i zasadności unijnego procesu prawodawczego w dziedzinie ochrony środowiska. A to, wciąż zgodnie z tym, co orzekł Trybunał, sprawia, że jest prawdopodobne, iż w przyszłości zwróci się ona ponownie o udzielenie jej dostępu do dokumentów analogicznych do spornych dokumentów ( 34 ). Nie można tego samego powiedzieć o stronie wnoszącej odwołanie w niniejszej sprawie, która nie wykazała żadnego szczególnego interesu w stwierdzeniu nieważności zaskarżonych aktów, ponieważ, jak wynika z powyższych rozważań, w odróżnieniu od sprawy C‑57/16 P, kontynuowanie postępowania nie mogłoby przynieść jej żadnych wymiernych dodatkowych korzyści.
100.

Podejście przyjęte w Anglii i Walii (nie czuję się kompetentna, aby wypowiadać się o innych częściach Zjednoczonego Królestwa) także wydaje mi się interesujące, chociażby ze względu na jego pragmatyzm. W porządku prawnym tego państwa istnieje zasada „sędziego de facto”, zgodnie z którą czynności dokonane przez sędziego mogą w świetle prawa pozostawać w mocy, nawet jeżeli mianowanie tego sędziego jest nieważne i nie wywiera jakichkolwiek skutków prawnych. I tak, w sprawie rozpoznawanej początkowo przez High Court of Justice, Queen’s Bench Division (wysoki trybunał sprawiedliwości, wydział Queen’s Bench, Zjednoczone Królestwo), przez sędziego, który nie miał kompetencji do orzekania w tym trybunale, strona skarżąca zakwestionowała (w pierwszej instancji) kompetencję sędziego do orzekania i zadała pytanie (w apelacji), czy powstaje tu kwestia zgodności tej sytuacji z przysługującym każdemu prawem do bycia wysłuchanym przez sąd „ustanowiony na mocy ustawy”. W bardzo długi wyroku Court of Appeal (sąd apelacyjny, Zjednoczone Królestwo) orzekł, że zasada „sędziego de facto” może konwalidować zarówno czynności takiego sędziego, jak i samo ustanowienie sądu, tak że wymogi wynikające z art. 6 ust. 1 EKPC są spełnione. Z rozumowania Court of Appeal (sądu apelacyjnego) wynika, że zasada ta ma chronić osoby wnoszące powództwo do sądu w przekonaniu, iż jest to sąd prawidłowo ustanowiony. Uzasadnieniem dla tej zasady jest zapewnienie szybkości postępowania, pewności prawa, stabilności i zaufania społeczeństwa do wymiaru sprawiedliwości, jak również zapobieganie powstawaniu sporów co do formalności związanych z mianowaniem. Jednakże zasada „sędziego de facto” nie ma zastosowania do osób, które zasiadały w takim składzie orzekającym, mając jednocześnie świadomość, że nie przysługują im kompetencje w tym względzie (osoby określane jako „uzurpatorzy”). Orzeczenia wydane przez te osoby są nieważne ( 77 ).
97.

Podsumowując, brak rozważenia przez Sąd, czy wyraz „prima” ma dodatkowe znaczenia (poza tymi, które zostały zidentyfikowane) i konotację zachwalającą, a jeśli tak, to czy ma to wpływ na samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku, stanowi błąd, który nieuchronnie wymaga nowej oceny sprawy. Należy ustosunkować się do istoty argumentów dotyczących samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku i, jeżeli to konieczne, dokonać nowej oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch kolidujących ze sobą oznaczeń.
39.

W tej kwestii przypomnę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W związku z powyższym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia ( 16 ).
72.

Po drugie, z orzecznictwa Trybunału wynika, że istnienie więzi rodzinnej – biologicznej bądź prawnej – nie uzasadnia samo w sobie istnienia stosunku zależności w rozumieniu art. 20 TFUE ( 33 ). Sam związek małżeński między obywatelem państwa trzeciego a obywatelką Unii w niniejszym przypadku nie wystarcza zatem do wykazania, że ta ostatnia nigdy nie może zostać oddzielona od swojego męża i ostatecznie, gdyby odmówiono mu prawa pobytu, nie miałaby innego wyjścia jak tylko opuścić Unię, aby mu towarzyszyć. W odniesieniu do wymogu wspólnego pożycia, o którym mowa w art. 68 kodeksu cywilnego, uważam, że również nie stanowi on okoliczności mogącej prowadzić do powstania stosunku zależności, ponieważ zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez sąd odsyłający przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, by małżonkowie zamieszkiwali oddzielnie, a zatem żyli w różnych państwach.
58.

Jak już wcześniej wskazywałem, na pierwsze pytanie należałoby odpowiedzieć w ten sposób, że pracownik zwolniony w sposób niezgodny z prawem i następnie przywrócony do pracy musi mieć zagwarantowane prawo do corocznego płatnego urlopu za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia go do pracy. Wynika z tego, że odpowiedź na pytanie drugie jest siłą rzeczy taka, że art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 i art. 31 ust. 2 karty należy z kolei interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu, orzecznictwu lub praktykom krajowym, według których z chwilą zakończenia stosunku pracy pozbawia się pracownika prawa do wypłaty ekwiwalentu za przyznany, lecz niewykorzystany coroczny płatny urlop, w sytuacji, gdy nie mógł on wykorzystać tego urlopu przed zakończeniem stosunku pracy na skutek zwolnienia uznanego za niezgodne z prawem przez sąd krajowy, który nakazał przywrócenie stosunku pracy z mocą wsteczną, jedynie za okres, jaki upłynął od niezgodnego z prawem działania pracodawcy do następującego po nim przywrócenia go do pracy.
98.

Wyłączając gesty i wypowiedzi pisemne z zakresu pojęcia „przypadkowy”, HF proponuje interpretację tego pojęcia, która moim zdaniem nie ma żadnej podstawy. Podobnie jak wypowiedzi ustne gest jest szybki i efemeryczny oraz może wyprzedzić myśl. Prawdą jest, że wypowiedź pisemna wymaga szerszych ram czasowych, jednakże nic nie stoi na przeszkodzie temu, by ona również wyprzedziła myśl autora. To właśnie z tego względu definicja zawarta w art. 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego przewiduje zarówno w odniesieniu do gestów i wypowiedzi pisemnych, jak i do wypowiedzi ustnych, że muszą one mieć miejsce na przestrzeni pewnego okresu, powtarzać się lub mieć charakter ciągły, by można było je uznać za stanowiące mobbing.
85.

Należałoby jednak wykluczyć istnienie stosunku pracy, gdyby sędziowie pokoju mogli swobodnie decydować o tym, jakimi postępowaniami będą się zajmować. Wtedy, podobnie jak adwokaci, mieliby oni dużą swobodę w określaniu zakresu i czasu swojej pracy. Z drugiej strony pozostawałoby bez znaczenia, gdyby sędziowie pokoju mogli z góry wskazywać, że chcieliby oni w pewnym okresie czasu przyjąć do rozpoznania mniejszą liczbę postępowań. Dopóki ich działalność nie stanie się przez to całkowicie marginalna i nieistotna z uwagi na swój zakres, będzie ona nadal stanowiła stosunek pracy, którego warunki określone są przez innych. Ze względu na to, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i argumenty uczestników postępowania nie zawierają żadnej wskazówki w tym względzie, zbadanie tej kwestii należy do sądu krajowego.
79.

Niemniej jednak niezależnie od tego sytuacja, w której istniejące orzecznictwo sądów niższej instancji nie pozwala jednostce na ustalenie, czy posiadanie ilości narkotyków wystarczającej do wywołania jednorazowego odurzenia u kilkudziesięciu osób może prowadzić do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej za przestępstwo kwalifikowane, czy też aby przestępstwo to zostało orzeczone, konieczne jest posiadanie ilości narkotyków wystarczającej do odurzenia kilkuset (lub nawet kilku tysięcy) osób, nie spełnia moim zdaniem kryterium przewidywalności. Przekracza ona w mojej opinii poziom elastyczności, który jest niezbędny do uniknięcia nadmiernego formalizmu i do dostosowania się do zmieniających się okoliczności. Jeśli okoliczności faktyczne są takie, jak przedstawił je sąd odsyłający w postanowieniu odsyłającym, to zharmonizowane kryterium ustanowione zdaniem sądu odsyłającego w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie wydaje mi się właściwe do zagwarantowania racjonalnie przewidywalnego stosowania prawa karnego. Sąd Najwyższy wskazał również na swą niechęć do dokładniejszego zdefiniowania pojęcia „znacznych ilości środków odurzających”, uznając to za uzurpowanie roli ustawodawcy ( 49 ). W tych okolicznościach nieskrępowana wykładnia przez sądy krajowe okoliczności obciążającej związanej z tym, co stanowi „znaczną ilość” narkotyków, jest niezgodna z zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar.
126.

Ponieważ, jak zostało to potwierdzone w trakcie rozprawy, prokuratura jest zorganizowana w Republice Estońskiej w sposób hierarchiczny, nie jestem przekonany, by ta sugestia Komisji mogła zaradzić problemom wynikającym ze zbiegu zadań, które przepisy estońskie powierzają prokuraturze. W każdym jednak razie nie pozbawia to znaczenia koncepcji, która leży u podstaw tej sugestii, a mianowicie, że uprzednią kontrolę proporcjonalnego charakteru dostępu do danych powinien przeprowadzać organ administracyjny, który, po pierwsze, nie jest bezpośrednio zaangażowany w prowadzenie omawianego dochodzenia karnego, a po drugie, zajmuje neutralną pozycję wobec stron postępowania karnego. Takiemu organowi, niezależnemu od interesów związanych z dochodzeniem i oskarżeniem publicznym w ramach rozpatrywanego postępowania, nie można by zarzucać, że uprzywilejowuje interes dochodzenia ze szkodą dla interesów związanych z ochroną danych osobowych. Organ ten byłby zatem w stanie wydać przy zachowaniu pełnej bezstronności decyzję ograniczającą dostęp do zatrzymanych danych do tego, co absolutnie konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, zgodnie z wymogami art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 stosownie do jego wykładni dokonanej przez Trybunał w wyrokach z dnia 8 kwietnia 2014 r., Digital Rights Ireland i in. ( 66 ) oraz Tele2 Sverige i Watson i in. Jednocześnie mam świadomość, że zapewnienie punktu widzenia oddalonego od interesów związanych z danym postępowaniem nie powinno nastąpić za cenę zmniejszenia skuteczności wykrywania, ścigania i karania przestępstw karnych.
70.

Po drugie, zastanawiam się, czy fakt, że zgodność z art. 6 dyrektywy 2012/13 można zapewnić jedynie poprzez interpretację szeregu przepisów prawa krajowego w świetle prawa Unii, w tym niektórych w istocie w sposób sprzeczny z intuicją, nie wiąże się z założeniem, że sądy krajowe i organy ścigania mają wyjątkowo wysoki poziom wiedzy o prawie Unii (a być może także prawnej kreatywności). Jeśli tak rzeczywiście jest, co w odniesieniu do wymaganej wiedzy o prawie Unii i orzecznictwie jej sądów można jedynie chwalić i podziwiać, to musi powstać inny problem – przewidywalności i pewności prawa, nie tylko dla tych podmiotów, ale też w szczególności dla obywateli Unii, których może to dotyczyć. Podam oczywisty przykład: jeżeli sądy niemieckie same mają wątpliwości co do właściwej wykładni przepisów procesowych mających zastosowanie w sprawie, o czym świadczy przynajmniej niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, to jak można oczekiwać od polskiego kierowcy, że będzie rozumiał swoją sytuację prawną i mógł podjąć działania (z zachowaniem krótkiego terminu) w celu ochrony swoich praw? Nie zapominajmy, że omawiane postępowanie krajowe ma charakter karny ( 31 ).
99.

Wbrew temu, co uznał Sąd w pkt 137 zaskarżonego wyroku, nie jest to również jedynie element kontekstu, w którym zaskarżone nakazy zawieszenia zostały wydane, którego Węgry nie mogły ignorować. Jeżeli wcześniejsze zachowanie Węgier faktycznie stanowiło istotną wskazówkę co do obawy Komisji, że wprowadzą one w życie środek pomimo wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, to ta refleksja Komisji powinna wynikać z samego opublikowanego uzasadnienia nakazu zawieszenia. Tak jednak nie jest w niniejszej sprawie.
71.

Otóż cele, którym służy dany produkt zwielokrotniają się dzięki postępowi i wiedzy fachowej. Przykładowo środki czystości nie są już przeznaczone wyłącznie do oczyszczania skóry, lecz również do zabiegów dotyczących skóry (leczniczych bądź innych). Podobnie odzież poza swoją pierwotną funkcją, jaką jest okrywanie, osłanianie lub ochrona ciała ludzkiego przed warunkami pogodowymi, pełni wspólną funkcję estetyczną, wywierając wpływ na zewnętrzny wizerunek konsumenta. Chociaż ów konsument poszukuje odzieży chroniącej go przed deszczem (czy to odzieży wierzchniej, czy też nakrycia głowy) lub przed zimnem (takiej jak bielizna czy rękawiczki lub skarpetki), nie można wykluczyć, że poszukuje on również odzieży, która jest najbardziej estetyczna. Jest oczywiste, że na potrzeby ustalenia, czy istnieje odrębna podkategoria towarów, nie można rozpatrywać każdego z tych celów oddzielnie. Gdyby tak było, stanowiłoby to kolejne ograniczenie przysługujących właścicielowi wcześniejszego znaku towarowego praw do poszerzenia i wzbogacenia oferowanej przezeń gamy towarów. Co więcej, zniechęcałoby to w sposób oczywisty do działalności w zakresie badań i rozwoju, której prawo znaków towarowych powinno przecież sprzyjać.
64.

W takim przypadku przedsiębiorca nie pobiera bowiem po prostu VAT, by odprowadzić go następnie do państwa, lecz najpierw sam go prefinansuje. Prefinansowanie podatku, które właściwie nie powinno obciążać przedsiębiorcy, należy jednak ze względu na zasadę neutralności utrzymać na tak niskim poziomie, jak to tylko możliwe. Nie jest tak w sytuacji, kiedy wątpliwości co do poszczególnych transakcji wystarczają, aby pozwolić, by prefinansowanie bezspornych transakcji przedłużało się latami lub przez czas nieokreślony.
73.

Po drugie, jeśli chodzi o chwilę rozpoczęcia czasu trwania naruszenia, wydaje mi się, że – jak zaproponowałem w pkt 74 i 75 mojej opinii w sprawie Komisja/Rumunia (C‑549/18) – w odniesieniu do kar ryczałtowych należy stosować datę upływu terminu transpozycji określoną w przedmiotowej dyrektywie, ponieważ lepiej służy ona realizacji celu określonego w art. 260 ust. 3 TFUE, którym jest po części silniejsze zachęcanie państw członkowskich do terminowej transpozycji dyrektyw ( 60 ). Wręcz przeciwnie, jeżeli na przykład nałożenie ewentualnej kary ryczałtowej na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE nastąpi dopiero po upływie terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, to istnieje ryzyko, że termin transpozycji wyznaczony w dyrektywie nie wywoła skutku bezpośredniego, o ile Komisja nie podejmie działań przeciwko państwu członkowskiemu. Należy również podkreślić, że w przeciwieństwie do okresowych kar pieniężnych, które stanowią sposób przymuszenia państwa członkowskiego do zaprzestania naruszania przepisów w przyszłości, kara ryczałtowa odnosi się do zachowań, które miały miejsce w przeszłości i stanowi środek gwarantujący, że państwo członkowskie nie uzna, że korzystniej jest odczekać do rozpoczęcia postępowania przed podjęciem kroków zmierzających do naprawienia naruszenia ( 61 ), co może rzeczywiście nastąpić w przypadku zastosowania terminu określonego w uzasadnionej opinii.
74.

Po drugie, jeśli chodzi o moment rozpoczęcia czasu trwania uchybienia, data upływu terminu transpozycji określona w przedmiotowej dyrektywie wydaje mi się w odniesieniu do ryczałtów bardziej odpowiednia niż data upływu terminu wskazana w uzasadnionej opinii, ponieważ lepiej służy to celowi art. 260 ust. 3 TFUE, którym po części jest silniejsze zmotywowanie państw członkowskich do dokonywania transpozycji dyrektyw w terminie ( 73 ). Jeżeli bowiem ewentualne nałożenie ryczałtu na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE następowałoby dopiero po dacie wskazanej w uzasadnionej opinii, wiązałoby się to z ryzykiem, że termin transpozycji określony w dyrektywie nie miałby natychmiastowego skutku tak długo, jak długo Komisja nie podejmie działań przeciwko państwu członkowskiemu. Należy również pamiętać, że w przeciwieństwie do okresowych kar pieniężnych, które stanowią środek przymuszenia państwa członkowskiego do zaniechania uchybienia w przyszłości, ryczałty dotyczą postępowania przeszłego i stanowią środek umożliwiający uniknięcie sytuacji, w której państwo członkowskie uznałoby, że przed podjęciem środków zmierzających do zaradzenia uchybieniu korzystniej jest odczekać do rozpoczęcia postępowania ( 74 ), która to sytuacja mogłaby istotnie mieć miejsce w przypadku uwzględnienia daty wskazanej w uzasadnionej opinii.
43.

W istocie, o ile z przewidzianego w art. 167 i 168 dyrektywy VAT prawa do odliczenia VAT należnego w odniesieniu do towarów dostarczanych i usług świadczonych przez innego podatnika, można skorzystać w sposób bezpośredni i pełny, nawet jeżeli odnośne towary nie były bezpośrednio wykorzystywane do celów działalności gospodarczej przedsiębiorstwa ( 13 ), to uprawnienie do dokonania odliczenia przysługuje o tyle, o ile owe towary i usługi są używane na potrzeby opodatkowanych transakcji ( 14 ). Jak ujęła to rzecznik generalna J. Kokott, „[p]rawo do odliczenia na podstawie art. 167 w związku z art. 63 dyrektywy VAT jest zwykle przyznawane już w momencie nabycia towaru, na podstawie jego zamierzonego wykorzystania. […] Przesłanką odliczenia jest zwykle to, aby podatnik wykorzystywał nabyty towar na potrzeby opodatkowanych transakcji. Zgodnie z orzecznictwem przepisy dotyczące korekty mają na celu zwiększenie stopnia dokładności odliczeń w ten sposób, że po dacie nabycia towaru kontroluje się, w jakim stopniu podatnik rzeczywiście wykorzystuje go do celów uprawniających do odliczenia” ( 15 ).
21.

Nieuwzględnienie przychodów z pracy najemnej (w niniejszym przypadku w charakterze wykładowcy) jest zrozumiałe z punktu widzenia przepisów dotyczących VAT, ponieważ brak jest w tym zakresie transakcji podlegających opodatkowaniu. Tymczasem jednak ponieważ bezsporne jest, że działalność niezależnego adwokata stanowi samodzielną działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, są to podlegające opodatkowaniu transakcje, które co do zasady stanowią część podstawy obliczenia. Bez znaczenia jest w tym względzie kwestia, czy transakcje te podlegają innemu opodatkowaniu. Inaczej byłoby w przypadku, gdyby skarżący osiągnął dochody z tytułu zatrudnienia w charakterze adwokata (to znaczy adwokata nieprowadzącego działalności na własny rachunek) lub gdyby obroty nie były uzyskiwane przez niego, lecz przez spółkę. Ponieważ wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie jest jednoznaczny w tym względzie, zbadanie tego należy do sądu krajowego.
37.

Nie tylko prawodawca Unii, ale także Trybunał potwierdził, że reklama produktów leczniczych powinna być uregulowana, aby nie stanowiła zagrożenia dla zdrowia publicznego ( 25 ). Tłumaczy to uwagę poświęconą tej kwestii przez prawodawcę w dyrektywie 2001/83, a zwłaszcza fakt, że reklama poddana jest ścisłym ograniczeniom i kontroli ( 26 ). Jak osądził to już Trybunał, odnosząc się do art. 94 ust. 1 dyrektywy 2001/83, „zakaz ten – który w pierwszym rzędzie odnosi się do przedstawicieli przemysłu farmaceutycznego, w sytuacji gdy podejmują oni działania promocyjne w odniesieniu do sprzedawanych przez siebie produktów leczniczych – ma na celu uniemożliwienie praktyk promocyjnych, które mogłyby spowodować, iż pracownicy służby zdrowia kierowaliby się interesem gospodarczym przy przepisywaniu lub wydawaniu produktów leczniczych. Przepis ten ma [zatem] na celu wspieranie praktyki medycznej i farmakologicznej zgodnej z zasadami etyki zawodowej” ( 27 ).
83.

W tym względzie chciałbym zwrócić uwagę, że Sąd niewątpliwie słusznie przypomniał, iż niekompletny lub niewystarczający charakter badania dotyczącego definicji UOIG może stanowić wskazówkę co do istnienia poważnych trudności. Uważam jednak, że rozumowanie Sądu, które doprowadziło go do tego wniosku, jest w wielu miejscach niespójne.
51.

Mówiąc prościej, w motywie 9 jedynie potwierdzono, że powszechnie obowiązujące przepisy, które szczegółowo nie dotyczą usług i które mają zastosowanie do wszystkich, tj. zarówno do osób fizycznych, jak i do usługodawców, pozostają nienaruszone przez dyrektywę usługową. To zapewnienie ma charakter przekrojowy i odnosi się kompleksowo do wszystkich dziedzin prawa (w tym do dziedzin objętych zakresem przepisów regulacyjnych). Dlatego też właśnie, co nakazuje również logika, wspomniane wyliczenie ma charakter jedynie przykładowy, zaczyna się od słów „takich jak” i może obejmować także inne dziedziny ( 12 ), takie jak na przykład normy środowiskowe czy przepisy dotyczące bezpieczeństwa żywności. Wreszcie to właśnie dlatego w żadnym z artykułów dyrektywy nie znajduje się przepis odzwierciedlający treść motywu 9 – motyw ten nie był w ogóle pomyślany jako wyłączający jakąkolwiek konkretną dziedzinę z zakresu dyrektywy. Służy on po prostu zapewnieniu, aby przepisy dyrektywy nie mogły być wykorzystywane do podważenia lub pozbawienia znaczenia jakiegokolwiek powszechnie obowiązującego w państwie członkowskim systemu regulacyjnego.
71.

W trakcie rozprawy rząd rumuński poproszono o doprecyzowanie, dlaczego, jego zdaniem, spółka Terracult nie dochowała niezbędnej staranności w odniesieniu do tych transakcji oraz jakie przepisy prawa krajowego lub unijnego mogą stanowić podstawę do wymagania od tej spółki dołożenia wyższego stopnia staranności. Rząd rumuński miał jednak trudności z udzieleniem jasnej odpowiedzi na to pytanie. Odwołał się jedynie do braku reakcji ze strony spółki Terracult przy poszukiwaniu dokumentów, które dotyczyły miejsca dostawy towarów sprzedanych spółce Almos, oraz, bardziej ogólnie, do (nieokreślonych) braków w księgowości.