ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.
Keywords



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Gry losowe – Ustawodawstwo krajowe zakazujące, pod rygorem sankcji karnych, przyjmowania zakładów w wypadku braku koncesji lub zezwolenia – Naruszająca prawo Unii odmowa koncesji lub zezwolenia – Przydzielenie nowych koncesji mające zaradzić temu naruszeniu – Zobowiązanie nowych podmiotów do przestrzegania minimalnych odległości między punktami – Niedopuszczalność (art. 43 WE, 49 WE) (por. pkt 8; pkt 1 sentencji)

2. Swoboda świadczenia usług – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia – Gry losowe – Ustawodawstwo krajowe zakazujące przyjmowania zakładów w wypadku braku koncesji lub zezwolenia policji – Naruszające prawo Unii wykluczenie podmiotu z przetargu na udzielenie takiej koncesji – Stosowanie sankcji karnych wobec osób związanych z takim podmiotem, działającym bez zezwolenia policji – Niedopuszczalność ze względu na brak skutecznego zaradzenia niezgodnemu z prawem wykluczeniu tego podmiotu z poprzedniego przetargu (art. 43 WE, 49 WE) (por. pkt 9; pkt 2 sentencji)

3. Swoboda świadczenia usług – Swoboda przedsiębiorczości – Gry losowe – Ustawodawstwo krajowe zakazujące, pod rygorem sankcji karnych, przyjmowania zakładów w wypadku braku koncesji lub zezwolenia – Przesłanki cofnięcia koncesji wydanych na zakończenie przetargu – Obowiązek sformułowania tych przesłanek w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny z zachowaniem zasady równego traktowania oraz zasady pewności prawa (art. 43 WE, 49 WE) (por. pkt 10; pkt 3 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Transport

–

Transport drogowy

–

Prawa jazdy

–

Dyrektywa 91/439

–

Wzajemne uznawanie praw jazdy

–

Cofnięcie prawa jazdy kategorii B wydanego w pierwszym państwie członkowskim

–

Późniejsze wydanie, z naruszeniem warunku miejsca zamieszkania, prawa jazdy kategorii B w drugim państwie członkowskim a następnie prawa jazdy kategorii C

–

Prawo jazdy kategorii C niewskazujące jakiegokolwiek naruszenia warunku miejsca zamieszkania

–

Odmowa uznania ważności tych nowych praw jazdy przez pierwsze państwo członkowskie

–

Dopuszczalność (dyrektywa Rady 91/439, zmieniona dyrektywą 2000/56, art. 1 ust. 2, art. 8 ust. 2, 4) (por. pkt 32

–

33, 47

–

51, 54; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Wykładnia, w świetle art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1) – Prawo jazdy kategorii B wydane przez państwo członkowskie z naruszeniem warunku miejsca zamieszkania obywatelowi innego państwa członkowskiego po cofnięciu mu krajowego prawa jazdy i po upływie okresu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy – Późniejsze wydanie przez to samo państwo członkowskie prawa jazdy kategorii C z zachowaniem warunku miejsca zamieszkania – Możliwość odmowy uznania ważności tych praw jazdy przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania

Sentencja

Sentencja

Artykuł 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą Komisji 2000/56/WE z dnia 14 września 2000 r., nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania uprawnień do kierowania dla pojazdów kategorii B i C wydanych przez inne państwo członkowskie osobie, wobec której pierwsze państwo członkowskie przyjęło wcześniej środki w rozumieniu art. 8 ust. 2 owej dyrektywy, jeżeli uprawnienie do kierowania dla pojazdów kategorii B zostało wydane w drugim państwie członkowskim z naruszeniem, jak wynika z informacji zawartych w prawie jazdy wydanym w odniesieniu do tego uprawnienia, warunku normalnego miejsca zamieszkania przewidzianego w art. 7 ust. 1 lit. b) rzeczonej dyrektywy, a uprawnienie do kierowania dla pojazdów kategorii C zostało wydane na podstawie pierwszego uprawnienia, przy czym nieprzestrzeganie rzeczonego warunku normalnego miejsca zamieszkania nie wynika z nowego prawa jazdy wydanego z tytułu wskazanego uprawnienia do kierowania dla pojazdów kategorii C.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 września 2010 r. – Franssons Verkstäder przeciwko OHIM

(sprawa C‑290/10 P)

Odwołanie – Skarga do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Termin do wniesienia skargi – Niedopuszczalność z powodu przekroczenia terminu – Odwołanie oczywiście bezzasadne

Postępowanie – Termin – Prekluzja – Nieprzewidywalne okoliczności lub siła wyższa (statut trybunału Sprawiedliwości, art. 45 akapit drugi) (por. pkt 13)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 10 maja 2010 r. w sprawie T‑98/10 Franssons Verkstäder przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd odrzucił wniesioną przez właściciela wzoru wspólnotowego nr 253778-0001 (sieczkarnia) skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 690/2007‑3 Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 22 października 2009 r., uchylającej decyzję Wydziału Unieważnień, którą oddalono wniosek o unieważnienie prawa do tego wzoru złożony przez Lindner Recyclingtech – Termin do wniesienia skargi – Oczywista niedopuszczalność.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 listopada 2010 r. – Selipar – Sociedade Unipessoal przeciwko Fazenda Pública

(sprawa C‑199/10)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Artykuły 56 WE i 58 WE – Opodatkowanie dywidend – Pobranie podatku u źródła – Krajowe ustawodawstwo podatkowe przewidujące zwolnienie dywidendy wypłacanej spółkom będącym rezydentami

1. Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Związek pomiędzy art. 12 WE a art. 43 WE i 56 WE (art. 12 WE, 43 WE, 56 WE) (por. pkt 23, 24)

2. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Opodatkowanie dywidend (art. 56 WE, art. 58 WE) (por. pkt 36-38, 40, 41, 43; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Supremo Tribunal Administrativo – Zgodność z art. 12 WE, 43 WE, 56 WE, art. 58 ust. 3 WE (obecnie art. 18, 49, 63 i art. 65 ust. 3 TFUE) oraz z art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6) krajowego ustawodawstwa podatkowego dotyczącego opodatkowania dywidendy wypłacanej przez spółkę będącą rezydentem spółce nie będącej rezydentem, której udział w kapitale zakładowym spółki wypłacającej dywidendę jest niższy niż 25% – Opodatkowanie poprzez pobranie u źródła według stawki 15% przewidziane w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez oba zainteresowane państwa – Zwolnienie dywidendy wypłacanej spółkom będącym rezydentami

Sentencja

Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu systemu podatkowego wynikającego z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między dwoma państwami członkowskim, która przewiduje pobranie u źródła podatku w wysokości 15% dywidendy wypłaconej przez spółkę mającą siedzibę w jednym z tych państw członkowskich spółce mającej siedzibę w drugim z tych państw członkowskich, podczas gdy uregulowania krajowe pierwszego z tych państw członkowskich zwalniają z tego opodatkowania dywidendę wypłacaną spółce będącej rezydentem. Inna wykładnia byłaby możliwa tylko w przypadku, gdyby podatek pobrany u źródła mógł zostać zaliczony na podatek należny w drugim państwie członkowskim w wysokości równej różnicy w traktowaniu spółek. Zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy całość postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu zawartej w dniu 26 października 1993 r. między Republiką Portugalską a Królestwem Hiszpanii pozwala wyrównać w ten sposób ową nierówność traktowania.
1)

Klauzulę 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak przewidziane w art. 2 ust. 1bis decreto legislativo n. 368, attuazione della direttiva 1999/70/CE relativa all’accordo quadro sul lavoro a tempo determinato concluso dall’UNICE, dal CEEP e dal CES (dekretu z mocą ustawy nr 368 w sprawie wykonania dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC) z dnia 6 września 2001 r., który w odróżnieniu od reżimu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie tego dekretu zezwala przedsiębiorstwu takiemu jak Poste Italiane SpA na zawarcie, pod pewnymi warunkami, pierwszej lub jedynej umowy o pracę z pracownikiem takim jak Vino Cosimo Damiano, bez konieczności wskazania obiektywnych powodów uzasadniających zawarcie umowy na tenże czas, ponieważ uregulowanie to nie jest związane z wykonaniem tego porozumienia ramowego. Nie ma w tym kontekście znaczenia, że cel realizowany przez to uregulowanie nie zasługuje na ochronę co najmniej równą ochronie pracowników zatrudnionych na czas określony, przewidzianej przez to porozumienie ramowe.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2009 r. w sprawie T‑150/08 REWE-Zentral przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2008 r., na mocy której odmówiono rejestracji słownego oznaczenia „Clina” jako wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do niektórych towarów należących do klas 3 i 12, uwzględniając sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „CLINAIR” – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków – Niedokonanie całościowej oceny istotnych czynników w ramach badania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.
Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie T‑484/08 Longevity Health Products przeciwko OHIM – Merck KGaA, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. odmawiającej rejestracji oznaczenia słownego „Kids Vits” jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów należących do klasy 5 przy uwzględnieniu sprzeciwu właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „VITS4KIDS” – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych.
Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 3 lutego 2010 r. w sprawie T‑472/07 Enercon przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „ENERCON” dla towarów należących do klas 16, 18, 24, 25, 28 i 32 na decyzję R 959/2006‑4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 25 października 2007 r., oddalającą odwołanie zgłaszającego od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej rejestracji tego znaku w wyniku sprzeciwu właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „TRANSFORMERS ENERGON”, zarejestrowanego dla towarów należących do klas 16, 18, 24, 25, 28, 30 i 32, oraz niezarejestrowanych znaków towarowych „TRANSFORMERS ENERGON” i „ENERGON”, używanych w Zjednoczonym Królestwie dla podobnych towarów – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 29 września 2010 r. – VAV-Autovermietung/Inspecteur van de Belastingdienst przeciwko Douane Zuid, kantoor Roosendaal

(sprawa C‑91/10)

Artykuł 104 §3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Swoboda świadczenia usług – Artykuły 49 WE – 55 WE – Pojazdy samochodowe – Użycie w państwie członkowskim pojazdu samochodowego zarejestrowanego i wypożyczonego w innym państwie członkowskim – Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim przy jego pierwszym użyciu na drogach krajowych

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia (art. 49 WE‑55 WE) (por. pkt 30; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Rechtbank Breda – Wykładnia art. 56 TFUE - 62 TFUE – Przepisy krajowe przewidujące pobór podatku rejestracyjnego przy pierwszym użyciu pojazdu na drogach krajowych

Sentencja

Artykuły 49 WE – 55 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, na podstawie których osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim, która użytkuje w tym państwie członkowskim pojazd samochodowy zarejestrowany i wynajęty w innym państwie członkowskim, przy pierwszym użyciu tego pojazdu na drogach pierwszego państwa członkowskiego jest zobowiązana do uiszczenia całego podatku, którego kwota, obliczona w zależności od okresu użytkowania owego pojazdu na rzeczonych drogach, jest zwracana bez odsetek po zakończeniu tego użytkowania..
1)

Wykładni art. 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu należy dokonywać w ten sposób, że okres w którym strażnik leśny, którego dzienny czas pracy zgodnie z umową o pracę obejmuje osiem godzin, jest zobowiązany zapewnić ochronę obrębu leśnego, ponosząc odpowiedzialność, stosownie do okoliczności, dyscyplinarną, majątkową, administracyjną lub karną, w zakresie szkód powstałych w podlegającym mu obrębie leśnym, niezależnie od chwili ich powstania, stanowi „czas pracy” w rozumieniu tego przepisu wyłącznie jeżeli charakter i zakres ciążącego na tym strażniku leśnym obowiązku zapewnienia ochrony oraz zasady odpowiedzialności znajdujące do niego zastosowanie wymagają jego obecności fizycznej na miejscu pracy i jeżeli w tym okresie musi on pozostawać do dyspozycji swego pracodawcy. Sąd krajowy powinien dokonać koniecznych ustaleń faktycznych i prawnych w szczególności w świetle znajdującego zastosowanie prawa krajowego w celu dokonania oceny, czy ma to miejsce w rozpatrywanej przez niego sprawie.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 marca 2011 r. – Ravensburger przeciwko OHIM

(sprawa C‑369/10 P)

Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Słowny wspólnotowy znak towarowy MEMORY – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 7 ust. 1 lit. c

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c), art 51 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 54-58)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T‑108/09 Ravensburger przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 305/2008‑2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 stycznia 2009 r. oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, który w następstwie wniosku złożonego przez Educa Borras unieważnił prawo do słownego znaku towarowego „MEMORY” dla towarów należących do klas 9 i 28

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 18 marca 2011 r. – Montoya Medina przeciwko Fondo de Garantía Salarial i Universidad de Alicante

(sprawa C‑273/10)

Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Klauzula 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony – Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony – Prawo do trzyletniego dodatku za staż pracy – Zasada niedyskryminacji

1. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Warunki zatrudnienia – Pojęcie – Dodatek za staż pracy – Zaliczenie – Obowiązek stosowania zasady niedyskryminacji (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 4 pkt 1) (por. pkt 32-34)

2. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Pracownicy wykonujący tę samą pracę – „Taka sama praca” – Pojęcie – Pracownicy znajdujący się w porównywalnej sytuacji – Kryteria oceny (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 3 pkt 2) (por. pkt 36-39)

3. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Obiektywne powody uzasadniające odmienne traktowanie – Pojęcie (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 4 pkt 1) (por. pkt 34, 37, 40-43, 47; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Wykładnia klauzuli 4 pkt 4 załącznika do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) – Umowy o pracę zawierane przez kadrę nauczycielską i badawczą z uniwersytetami publicznymi – Wyłączenie pracowników zatrudnionych na czas określony z korzystania z określonych przywilejów

Sentencja

Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które w braku obiektywnego uzasadnienia stanowią, iż prawo do otrzymywania trzyletniego dodatku za staż pracy przysługuje wyłącznie docentom zatrudnionym na czas nieokreślony a nie przysługuje docentom zatrudnionym na czas określony, jeżeli w odniesieniu do otrzymywania wspomnianego dodatku te dwie kategorie pracowników znajdują się w porównywalnych sytuacjach.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 marca 2011 r. – Revensburger przeciwko OHIM

(sprawa C‑370/10 P)

Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Graficzny znak towarowy EDUCA Memory game – Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez właściciela słownych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych MEMORY – Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku przez izbę odwoławczą – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 – Względne podstawy odmowy rejestracji

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Względne podstawy unieważnienia – Istnienie wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 49-51)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T‑243/08 Ravensburger przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił wniesioną przez właściciela słownych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych „MEMORY” dla towarów należących do klasy 28 skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 597/2007-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 kwietnia 2008 r. uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów uwzględniającą złożony przez skarżącą wniosek o unieważnienie prawa do graficznego znaku towarowego „EDUCA Memory game” dla towarów należących do klasy 28.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie T‑60/09 Herhof przeciwko OHIM – Stabilator, na mocy którego Sąd oddalił skargę właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego STABILAT, zarejestrowanego dla towarów i usług należących do klas 1, 7, 11, 20, 37, 40 i 42, na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2008 r. oddalającą jego sprzeciw wobec rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego stabilator dla towarów i usług należących do klas 19, 37 i 42 – Błędna ocena podobieństwa usług oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym
Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 kwietnia 2011 r. – Administraţia Finanţelor Publice a Minicipiului Târgu-Jiu i Administraţia Fondului pentru Mediu przeciwko Ijac

(sprawa C‑336/10)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Podatki wewnętrzne – Artykuł 110 TFUE – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych

Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju (art. 110 TFUE) (por. pkt 17-18; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Curtea de Apel Craiova – Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w danym państwie członkowskim – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.