ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Jak należy interpretować art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (1) [z dnia] 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, zgodnie z którym do celów finansowania WPR, zarządzania nią i monitorowania jej „siła wyższa” i „nadzwyczajne okoliczności” mogą zostać uznane w szczególności w następujących przypadkach – wywłaszczenie całego lub dużej części gospodarstwa rolnego, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu złożenia wniosku, a w szczególności, czy siłę wyższą lub nadzwyczajną okoliczność, odpowiednio, wywłaszczenie całego lub dużej części gospodarstwa rolnego, stanowi rozwiązanie umowy zawartej między administracją gminy a beneficjentem w ramach środka 211 „Płatności na rzecz rolników za ograniczenia naturalne w regionach górskich” z programu rozwoju obszarów wiejskich w okresie 2007 r.–2013 r., dotyczącej prawa korzystania z gminnych nieruchomości rolnych takich jak pastwiska, użytki zielone i łąki, które to rozwiązanie umowy nastąpiło w następstwie zmiany bułgarskiego ustawodawstwa, której to zmiany beneficjent nie mógł przewidzieć w dniu przyjęcia zobowiązania?
4)

Czy art. 1 pkt 2 dyrektywy 2018/822 narusza prawo do poszanowania życia prywatnego zagwarantowane w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka z uwagi na to, że nowy art. 8ab ust. 5, wprowadzony do ww. dyrektywy 2011/16 przewiduje, że jeżeli państwo członkowskie przyjmuje niezbędne środki w celu umożliwienia pośrednikom zwolnienie się z obowiązku przekazywania informacji dotyczących podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych, gdy taki obowiązek zgłoszenia wiązałby się z naruszeniem przewidzianej prawem tajemnicy zawodowej na mocy prawa krajowego tego państwa członkowskiego, to państwo to musi zobowiązać pośredników do bezzwłocznego powiadomienia każdego innego pośrednika lub, w przypadku braku takiego pośrednika, właściwego podatnika o ciążących na nim obowiązkach zgłoszenia, w zakresie, w jakim obowiązek ten powoduje, że pośrednik związany tajemnicą zawodową pod groźbą sankcji karnych na mocy prawa krajowego tegoż państwa członkowskiego, jest zobowiązany do ujawnienia innym pośrednikom, niebędącym jego klientami, informacji, które uzyskał w trakcie wykonywania swojego zawodu?
1)

[Czy] w celu uznania odstępstwa od obowiązku wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE, który to obowiązek spoczywa na sądzie orzekającym w ostatniej instancji, […] „przekonanie, że taka sama oczywistość zachodziłaby również w opinii sądów innych państw członkowskich i Trybunału Sprawiedliwości” [w rozumieniu wyroku z dnia 6 października 1982 r., Cilfit i in., 238/81] […], powinno zostać stwierdzone w sensie subiektywnym, podając uzasadnienie dla możliwej wykładni, jakiej mogłyby dokonać w odniesieniu do tej samej kwestii sądy innych państw członkowskich i Trybunał Sprawiedliwości w przypadku, gdyby rozpatrywały one tę samą kwestię?
1)

Czy przepisy art. 17 dyrektywy Rady 2008/90/WE z dnia 29 września 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców (1) można interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim nakładania wymogu przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego przed wprowadzeniem materiału [Conformitas Agraria Communitatis (CAC)] do obrotu?
1)

Czy art. 126 i 127 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [Umowy o wystąpieniu] (1) oraz art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do wniosku o ekstradycję złożonego przez państwo trzecie po upływie okresu przejściowego przewidzianego w Umowie o wystąpieniu w odniesieniu do obywatela Zjednoczonego Królestwa, który mieszkał w państwie członkowskim w okresie obowiązywania Umowy o wystąpieniu i po jej zakończeniu, za czyny popełnione przed i w trakcie obowiązywania Umowy o wystąpieniu? W przypadku odpowiedzi przeczącej:
1)

Czy pojęcie przeciętego konsumenta, o którym mowa w dyrektywie 2005/29/WE (1), rozumianego jako konsumenta, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny – ze względu na swoją elastyczność i nieokreśloność – nie powinno być sformułowane z odniesieniem do najlepszej wiedzy i doświadczenia, a w konsekwencji odsyłać nie tylko do klasycznego pojęcia homo oeconomicus, ale także do zdobyczy najnowszych teorii na temat ograniczonej racjonalności, które wykazały, jak ludzie często działają, ograniczając niezbędne informacje „nierozsądnymi” decyzjami, jeśli odniesie się je do tych, które zostałyby podjęte przez podmiot hipotetycznie uważny i rozsądny[,] [a zatem] zdobyczy, które wprowadzają większą potrzebę ochrony konsumentów w przypadku – coraz częściej powtarzającym się we współczesnej dynamice rynku – zagrożenia w zakresie nacisku poznawczego?
C 24/24

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 lipca 2022 r. w sprawie T-251/21, Tigercat International Inc./EUIPO, wniesione w dniu 23 września 2022 r. przez Tigercat International Inc.

(Sprawa C-612/22 P)

(2023/C 24/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Tigercat International Inc. (przedstawiciele: B. Führmeyer, Rechtsanwalt, E.B. Matthes, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Caterpillar Inc.

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Tigercat International Inc. własnymi kosztami.
2)

Czy wskazane przepisy prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one przepisów krajowych takich jak wskazane w Zakon za izmenenie i dopyłnenie na Zakona za sydebnata wlast (ustawy zmieniającej i uzupełniającej ustawę o ustroju sądownictwa, DW, nr 32 z dnia 26 kwietnia 2022 r.), które prowadzą do pełnej likwidacji samodzielnego organu władzy sądowniczej w Bułgarii (Specializiran nakazatelen syd) ze wskazanych względów i do przeniesienia sędziów (w tym sędziego składu orzekającego rozpatrującego konkretną sprawę karną) tego sądu do różnych sądów, lecz zobowiązują tych sędziów do dalszego rozpatrywania wszczętych przez nich spraw w likwidowanym sądzie?
—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania celem wydania orzeczenia co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności;
C 24/20

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 czerwca 2022 r. w sprawie T-739/20 Unite the Union / EUIPO – WWRD Ireland (WATERFORD), wniesione w dniu 25 sierpnia 2022 r. przez Unite the Union

(Sprawa C-571/22 P)

(2023/C 24/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Unite the Union (przedstawiciele: B. O’Connor, avocat, i M. Hommé, avocat)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), WWRD Ireland IPCO LLC

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostało przyjęte do rozpoznania i że Unite the Union pokrywa własne koszty.
1)

Czy art. 5 dyrektywy [Rady] 2000/78/WE [z dnia 27 listopada 2000 r.] ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) w świetle motywów 16, 17, 20 i 21 jej preambuły, art. 21 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 2 i 27 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych (zatwierdzonej decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r. (2).) należy interpretować w ten sposób, że jest z nim sprzeczne stosowanie uregulowania krajowego, które stanowi, iż automatyczną przyczyną rozwiązania umowy o pracę jest niepełnosprawność pracownika (pracownicy) [w przypadku stwierdzenia, że znajduje się on (ona) w sytuacji całkowitej i trwałej niezdolności do pracy w dotychczasowym zawodzie, bez perspektyw na poprawę stanu zdrowia], bez uwarunkowania od uprzedniego spełnienia przez pracodawcę wymogu wprowadzenia „racjonalnych usprawnień”, do którego zobowiązuje wspomniany art. 5 dyrektywy, w celu utrzymania zatrudnienia (lub uzasadnienia nieproporcjonalnie wysokiego obciążenia takim obowiązkiem)?
C 35/39

Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 30 listopada 2022 r. – Ntinos Ramon/Komisja Europejska

(Sprawa C-742/22)

(2023/C 35/47)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Ntinos Ramon (przedstawiciele: adwokaci Achilleas Dimitriadis i Charalampos Pogiatzis oraz Pavlos Eleftheriadis, barrister)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

— nakazanie uchylenia immunitetu Komisji Europejskiej na podstawie art. 1 Protokołu nr 71 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz zezwolił na doręczenie i wykonanie postanowienia o dokonaniu zajęcia zabezpieczającego z dnia 26 czerwca 2019 r. wydanego przez Eparchiako Dikastirio Ammochostou (sąd rejonowy, Famagusta, Cypr) wobec Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem uchylenia jej immunitetu, które to postanowienie dotyczy roszczeń N. Ramona wobec Republiki Turcji w kwocie 622 114,52 EUR przyznanej skarżącemu przez Europejski Trybunał Praw Człowieka ze względu na naruszenie jego praw poprzez bezprawne zajęcie jego własności przez władze tureckie;

— podjęcie wszelkich środków i działań, które Trybunał uzna za słuszne i sprawiedliwe w niniejszym przypadku;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w tym VAT.

Zarzuty i główne argumenty

Republika Turcji ma pewne, o określonej wartości i wymagalne wierzytelności wobec Unii Europejskiej, na mocy następujących umów finansowych zawartych pomiędzy Unią i Republiką Turcji:

a) umowy finansowej z 2018 r. dotyczącej „Rocznego programu działań na rzecz Turcji na rok 2018” z dnia 6 listopada 2019, na kwotę 98,4 milionów EUR;

b) umowy finansowej z 2019 r. dotyczącej „Rocznego programu działań na rzecz Turcji na rok 2019” z dnia 4 czerwca 2020 r., na kwotę 157,7 milionów EUR;

c) umowy finansowej z 2020 r. dotyczącej „Rocznego programu działań na rzecz Turcji na rok 2019” z dnia 26 marca 2021 r., na kwotę 122 milionów EUR.

Pomoc przedakcesyjna Unii Europejskiej ma między innymi na celu pomoc Turcji w obraniu ścieżki reform, które przybliżą jej dorobek prawny Wspólnoty, w tym przestrzeganie rządów prawa i ochronę praw człowieka.

Zajęcie żądane przez skarżącego dotyczy wykonania wyroku Europejskiego Trybunały praw Człowieka z dnia 26 października 2010 r., Ramon przeciwko Turcji, (CE:ECHR:2010:1026JUD 002909295), i stanowi środek sprzyjający ochronie i przestrzeganiu praw człowieka.

Zajęcie wierzytelności pieniężnych, które ma Turcja wobec Unii Europejskiej, do wysokości kwoty należnej N. Ramonowi od Republiki nie przeszkodzi dobremu funkcjonowaniu Unii Europejskiej ani nie zagrozi jej niezależności. Przeciwnie, zajęcie przyczyni się do realizacji jednego z głównych celów pomocy przedakcesyjnej przyznanej Turcji, czyli przestrzegania rządów prawa i ochrony praw człowieka przez państwo kandydujące do przystąpienia.
—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty w odniesieniu do skargi o stwierdzenie nieważności; oraz
II.

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej: II.1. Co oznacza „wykorzystywanie do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych”, zgodnie z art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 111/2005 — czy należy przez to rozumieć proste zmieszanie substancji w celu otrzymania środków odurzających i substancji psychotropowych lub może to również oznaczać uczestnictwo substancji w reakcjach chemicznych, w ramach których syntetyzuje się środki odurzające lub substancje psychotropowe? II.2. Substancja APAA, o której mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2020/1737 (2) z dnia 14 lipca 2020 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 w odniesieniu do włączenia niektórych prekursorów narkotyków do wykazu substancji sklasyfikowanych, została określona jako bezpośredni prekursor amfetaminy i jest objęta kategorią 1 załącznika I do rozporządzenia 273/2004 i załącznika do rozporządzenia 111/2005. Czy do chwili jej włączenia APAA może być rozpatrywana jako substancja/materiał wykorzystywana do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych i, odpowiednio, któremu reżimowi prawnemu przywozu podlegała?
C 35/34

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 2 listopada 2022 r. – LM/Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak

(Sprawa C-682/22)

(2023/C 35/40)

Język postępowania: chorwacki

Sąd odsyłający

Upravni sud u Zagrebu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: LM

Druga strona postępowania: Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 26 ust. 2 lit. c) Umowy ramowej między Rządem Republiki Albanii i Komisją Wspólnot Europejskich w sprawie zasad współpracy dotyczącej pomocy finansowej Wspólnoty Europejskiej na rzecz Republiki Albanii w ramach realizacji pomocy z Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej, podpisanej w dniu 18 października 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on uprawnienie państwa członkowskiego, w tym przypadku Republiki Chorwacji, do opodatkowania podatkiem dochodowym wynagrodzenia, które w 2016 r. zostało wypłacone jego obywatelowi, zatrudnionemu jako ekspert długoterminowy, z tytułu realizowanych na terytorium Albanii zadań dotyczących projektu, którego beneficjantami są instytucje państwowe Republiki Albanii i który finansuje Unia Europejska w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej IPA 2013?
2)

Czy art. 10 ust. 2 lit. f) i g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG w kontekście zasady skuteczności prawa Unii i celu tej dyrektywy oraz w świetle art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce zamieszczania w umowach o kredyt konsumencki, których treść nie jest wynikiem indywidualnych uzgodnień pomiędzy przedsiębiorcą (kredytodawcą) a konsumentem (kredytobiorcą), postanowień ujawniających jedynie stopę oprocentowania kredytu oraz wyrażoną kwotowo łączną wartość skapitalizowanych odsetek, do których zapłaty obowiązany jest konsument w wykonaniu swojego zobowiązania wynikającego z tej umowy, bez jednoczesnego wyraźnego poinformowania konsumenta, że podstawą obliczenia skapitalizowanych odsetek (wyrażonych kwotowo) jest inna kwota niż faktycznie wypłacona konsumentowi kwota kredytu, a w szczególności, że jest to suma wypłaconej konsumentowi kwoty kredytu oraz pozaodsetkowych kosztów kredytu (tj. prowizji lub innych opłat, które nie są składnikami wypłaconej konsumentowi kwoty kredytu, a które składają się na całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta w wykonaniu jego zobowiązania wynikającego z umowy kredytu konsumenckiego)?
4)

W przedmiocie wykładni art. 31 ust. 1 i ust. 3 dyrektywy 2014/41 a) Czy środek związany z infiltracją urządzeń końcowych mający na celu gromadzenie danych o ruchu, lokalizacji i komunikacji z usługi łączności internetowej stanowi przechwytywanie przekazów telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 31 dyrektywy 2014/41? b) Czy powiadomienie na podstawie art. 31 ust. 1 dyrektywy 2014/41 zawsze musi być skierowane do sędziego, czy też jest tak przynajmniej wtedy, gdy środek planowany przez państwo przechwytujące (Francja) mógłby zostać zarządzony tylko przez sędziego na mocy prawa państwa powiadomionego (Niemcy) w podobnej sprawie krajowej? c) O ile art. 31 dyrektywy 2014/41 służy również indywidualnej ochronie użytkowników usług telekomunikacyjnych, których dotyczy środek, czy obejmuje on również wykorzystanie danych dla celów postępowania karnego w państwie powiadomionym (Niemcy) i w stosownym przypadku, o ile ma to zastosowanie, cel ten jest równoważny z kolejnym celem, jakim jest ochrona suwerenności powiadomionego państwa członkowskiego?
c)

wręczeniu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej aktów powołania do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego mimo uprzedniego zaskarżenia uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, obejmującej wniosek o powołanie do pełnienia urzędu, do właściwego sądu krajowego (Naczelnego Sądu Administracyjnego), wstrzymania przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania tej uchwały zgodnie z prawem krajowym oraz niezakończenia postępowania odwoławczego, po którego przeprowadzeniu Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie uchylił zaskarżoną uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa ze względu na jej niezgodność z prawem, trwale usuwając ją z porządku prawnego, przez co akt powołania do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego został pozbawiony podstawy wymaganej w art. 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w postaci wniosku Krajowej Rady Sądownictwa o powołanie do pełnienia urzędu sędziego?
—

możliwości niewydawania przez związek, do którego należy poprzedni klub zawodnika, certyfikatu międzynarodowego transferu, który jest niezbędny do zatrudnienia zawodnika przez nowy klub, jeżeli istnieje spór pomiędzy tym poprzednim klubem a zawodnikiem (art. 9 ust. 1 RSTZ FIFA i art. 8 ust. 2 pkt 7 załącznika 3 do rzeczonego regulaminu)?
2)

Czy z zasady neutralności podatkowej wynika, że dla celów stosowania art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do funduszy, które nie stanowią UCITS (2), należy oceniać nie tylko to, czy są one podobne do UCITS, lecz również to, czy z punktu widzenia przeciętnego konsumenta są one podobne do innych funduszy, które nie stanowią UCITS, lecz są przez dane państwo członkowskie uznawane za specjalne fundusze inwestycyjne?
—

że pracodawca udzielił w odniesieniu do okresu od 2014 do 2020 włącznie poręczenia co do kwoty 250 000 000 EUR na realizację pożądanego poziomu naliczenia emerytur?
1)

Czy z prawem Unii zgodna jest sytuacja, w której zgodnie z prawem krajowym w przypadku umowy o kredyt związany z umową sprzedaży po skutecznym wykonaniu prawa konsumenta do odstąpienia od umowy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE (1) a) przysługujące konsumentowi wobec kredytodawcy roszczenie o zwrot uiszczonych rat pożyczki staje się wymagalne dopiero wtedy, gdy konsument ze swojej strony wydał kredytodawcy zakupioną rzecz lub przedstawił dowód na to, że mu ją odesłał? b) konsument ma przekazać pojazd kredytodawcy w jego siedzibie zgodnie z § 358 ust. 4 zdanie pierwsze i § 357 ust. 4 zdanie pierwsze przypadek pierwszy BGB? c) kredytodawca nie dopuszcza się zwłoki w przyjęciu pojazdu, jeżeli jest, co prawda, gotowy pozwolić przekazać sobie pojazd w ramach wcześniejszego świadczenia, ale kwestionuje materialnoprawne przesłanki skutecznego odstąpienia od umowy? d) powództwo konsumenta o zwrot uiszczonych przez siebie rat pożyczki po wydaniu finansowanego pojazdu podlega oddaleniu jako w danej chwili bezzasadne, gdy kredytodawca jako wierzyciel nie pozostaje w zwłoce z przyjęciem przedmiotu?
2)

Czy ubezpieczycielowi, który albo nie poinformował konsumenta o przysługującym mu prawie do sprzeciwu, albo poinformował go w sposób nieprawidłowy, nie wolno powoływać się na przepadek lub nadużycie prawa w odniesieniu do wynikających z takiego pouczenia praw konsumenta, takich jak w szczególności prawo do sprzeciwu?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 listopada 2022 r. – LivaNova plc/Ministero dell’Economia e delle Finanze i in.

(Sprawa C-713/22)

(2023/C 45/17)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: LivaNova plc

Druga strona postępowania: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Presidenza del Consiglio dei ministri

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3 szóstej dyrektywy [82/891/EWG] (1), który ma również zastosowanie (art. 22) do podziału przez tworzenie nowych spółek, – w zakresie, w jakim stanowi on, że a) „[w] przypadku gdy jedno z pasywów spółki nie jest rozdzielone przez plan podziału i interpretacja tego planu nie przesądza o możliwości rozdziału, każda ze spółek przejmujących jest solidarnie odpowiedzialna z tego tytułu”, oraz że b) „[p]aństwa członkowskie mogą postanowić, że odpowiedzialność solidarna jest ograniczona do aktywów netto przyznanych każdej spółce” – stoi na przeszkodzie wykładni przepisu prawa krajowego zawartego w art. 2506 bis akapit trzeci codice civile (kodeksu cywilnego), zgodnie z którą odpowiedzialność solidarna spółki przejmującej odnosi się, w charakterze „jednego z pasywów” nierozdzielonych w planie, nie tylko do pasywów o charakterze już określonym, lecz także i) do tych, które można określić jako szkodliwe konsekwencje, które nastąpiły po podziale, zachowań (działań lub zaniechań), które miały miejsce przed samym podziałem; lub ii) do późniejszych zachowań stanowiących ich następstwo, mających charakter czynu niedozwolonego o charakterze trwałym, powodujących szkody w środowisku naturalnym, których skutków w chwili podziału nie można jeszcze w pełni określić?

(1) Szósta dyrektywa Rady 82/891/WE z dnia 17 grudnia 1982 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu dotycząca podziału spółek akcyjnych (Dz.U. 1982, L 378, s. 47).
3)

Czy per argumentum a fortiori przepisy zawarte w art. 2 ust. 1 decyzji ramowej [Rady 2005/212/WSiSW (2) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa] w związku z art. 17 ust. 1 karty, a także biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 lutego 2021 r. wydany w sprawie С-393/19 (3), należy interpretować w ten sposób, że przepisy te mają zastosowanie również w wypadkach, gdy czyn nie stanowi przestępstwa, lecz naruszenie administracyjne, przy czym różnicą między nimi dwoma jest jedynie kryterium „znacznej wartości”, zgodnie z przyjętym w orzecznictwie wartościowym określeniem przedmiotu przemytu[?] Czy w tym wypadku art. 1 tiret czwarte decyzji ramowej 2005/212/WSiSW oraz art. 2 pkt 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE (4) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „konfiskaty” oznacza właśnie karę lub środek, które nałożył sąd, a nie jest dopuszczalne, by zostały one nałożone przez organ administracji, i w tym rozumieniu nie jest dopuszczalne krajowe uregulowanie prawne takie jak zawarte w art. 233 ust. 6 Zakon za mitnicite w związku z art. 231 Zakon za mitnicite[?]
—

przekazanie sprawy do Sadu celem rozpatrzenia skargi Airoldi Metalli Spa co do istoty;
3.

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i udzielenia odpowiedzi twierdzącej w całości lub w części również na pytanie drugie: Czy prawo ubezpieczającego w prywatnych ubezpieczeniach zdrowotnych do uzyskania kopii przetwarzanych przez ubezpieczyciela danych osobowych obejmuje również prawo do przekazania kopii aneksów do polisy ubezpieczeniowej, które ubezpieczyciel przesłał ubezpieczającemu w celu poinformowania go o podwyższeniu składki, wraz z pismami przewodnimi i załącznikami, czy też dotyczy jedynie wydania kopii danych osobowych ubezpieczonego jako takich, pozostawiając jednocześnie do uznania przetwarzającego dane ubezpieczyciela, w jaki sposób zestawia on dane dla ubezpieczającego, którego dane dotyczą?