Artykuł 17 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której budynek jest używany na późniejszym etapie obrotu dla celów dokonywania transakcji uprawniających do odliczenia i transakcji nieuprawniających do odliczenia, państwa członkowskie nie są zobowiązane do ustanowienia, że towary i usługi używane na wcześniejszym etapie obrotu w celach wzniesienia, nabycia, używania, konserwacji lub utrzymania tego budynku są w pierwszej kolejności przyporządkowane tym różnym transakcjom, gdy tego rodzaju przyporządkowanie jest trudne do wykonania, by w dalszej kolejności jedynie prawo do odliczenia przysługujące w związku z tymi towarami i usługami, które są używane jednocześnie dla niektórych transakcji uprawniających do odliczenia i dla innych transakcji nieuprawniających do odliczenia było określane poprzez zastosowanie kryterium podziału wedle wielkości obrotu lub, pod warunkiem że metoda ta zapewni dokładniejsze ustalenie części odliczenia, wedle powierzchni.

Niewątpliwie mając na uwadze różnicę w zakresie prawa do odliczenia wedle przeznaczenia towarów i usług podlegających podatkowi od wartości dodanej (VAT), państwa członkowskie są co do zasady zobowiązane do ustanowienia, że dla celów określenia kwoty prawa do odliczenia podatnicy powinni w pierwszej kolejności przyporządkować towary i usługi nabyte na wcześniejszym etapie obrotu różnym transakcjom dokonanym na późniejszym etapie obrotu, dla realizacji których zostały one przeznaczone, a następnie stosować w odniesieniu do tych towarów lub usług system odliczeń odpowiadający ich przeznaczeniu, mając na uwadze, że w zakresie dotyczącym towarów i usług, które nie są związane z jednolitym typem transakcji, należy zastosować system przewidziany w art. 17 ust. 5 tej dyrektywy.

Po pierwsze, przepisy krajowe mogą jednak zezwalać podatnikom na odstąpienie od przyporządkowania tych towarów i usług niezależnie od ich użycia, jeżeli owe towary i usługi są związane z nabyciem lub wzniesieniem budynku o użytku mieszanym i to przyporządkowanie jest w praktyce trudne do przeprowadzenia.

Po drugie, państwa członkowskie mogą, przy korzystaniu z danych opcji przewidzianych w art. 17 ust. 5 akapit trzeci owej dyrektywy, stosować inną metodę obliczania, polegającą na kryterium podziału według wielkości obrotów, pod warunkiem że przyjęta metoda gwarantuje dokładniejsze ustalenie rzeczonej proporcjonalnej części odliczenia naliczonego podatku VAT niż w przypadku stosowania tej pierwszej metody. Wskazany warunek nie oznacza jednak, jakoby wybrana metoda musiała być koniecznie najbardziej dokładną z możliwych. Wymagane jest tylko, by wybrana metoda zapewniała wynik dokładniejszy niż wynikający z zastosowania kryterium podziału według wielkości obrotów.

Po trzecie, dokonany przez państwo członkowskie wybór, by stosować metodę odliczeń inną od przewidzianej w szóstej dyrektywie, nie jest podważony uprawnieniem, którym dysponuje w danym przypadku państwo członkowskie, do ustanowienia, że podatnicy nie są zobowiązani do przyporządkowania każdego z towarów i usług używanych do celów nabycia lub wzniesienia nieruchomości o użytku mieszanym, ponieważ wymóg dokładności dotyczy sposobu obliczenia proporcjonalnej części kwoty podatku VAT uprawniającej do odliczenia, a nie przyporządkowania używanych towarów i usług.

(por. pkt 26, 28, 32, 33, 35, 36; pkt 1 sentencji)