ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Jeśli chodzi, po pierwsze, o obowiązywanie wyroku IP Translator, trzeba przypomnieć, że Trybunał w pkt 61 tego wyroku orzekł, iż w celu przestrzegania wymogów jasności i precyzji zgłaszający znak towarowy, który posłużył się wszystkimi ogólnymi określeniami nagłówka danej klasy klasyfikacji nicejskiej w celu identyfikacji towarów lub usług, w odniesieniu do których wnosi on o ochronę znaku towarowego, powinien uściślić, czy zgłoszenie do rejestracji dotyczy wszystkich towarów lub usług wskazanych w alfabetycznym wykazie danej szczególnej klasy, czy też jedynie niektórych z tych towarów lub usług. W przypadku gdy zgłoszenie dotyczy jedynie niektórych z omawianych towarów lub usług, zgłaszający jest zobowiązany do sprecyzowania, których towarów lub usług należących do omawianej klasy dotyczy to zgłoszenie.

Trybunał wskazał w pkt 29 i 30 wyroku Brandconcern C‑577/14 P, że wyrok IP Translator dostarcza uściśleń jedynie w zakresie wymogów dotyczących nowych zgłoszeń jako znaki towarowe Unii Europejskiej, a zatem nie dotyczy znaków towarowych już zarejestrowanych w momencie ogłoszenia tego ostatniego wyroku. W pkt 31 wyroku Brandconcern Trybunał wywiódł stąd, że nie należy więc twierdzić, iż Trybunał w drodze wyroku IP Translator miał zamiar podważenia praktyki przedstawionej w komunikacie nr 4/03 w odniesieniu do znaków towarowych zarejestrowanych przed ogłoszeniem tego ostatniego wyroku.

Komunikat nr 2/12 Prezesa Urzedu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualne nie powinien podważać tego orzecznictwa i prowadzić w ten sposób do ograniczenia zakresu ochrony zarejestrowanych znaków towarowych przed ogłoszeniem wyroku IP Translator w odniesieniu do towarów i usług wskazanych przez ogólne określenia nagłówka klasy w rozumieniu porozumienia nicejskiego do samych produktów lub usług wskazanych w alfabetycznym wykazie tej klasy, i do odmówienia, aby rozciągała się ona zgodnie z komunikatem nr 4/03 na wszystkie towary i usługi należące do tej klasy.

Rozszerzenie ochrony przyznanej przez zarejestrowane znaki towarowe nie może bowiem ulegać zmianie na podstawie niewiążącego komunikatu, którego rola polega jedynie na dostarczeniu wyjaśnień podmiotom dokonującym zgłoszenia w zakresie praktyk Urzędu.

(zob. pkt 37–40)
Za „akty zaskarżalne” w rozumieniu art. 263 TFUE uważa się wszelkie przepisy wydane przez instytucje Unii, bez względu na ich formę, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych.

Nie jest tak w wypadku pism zaadresowanych do państwa członkowskiego przez dyrektora w Komisji, w których z jednej strony wyraził on stanowisko swojej dyrekcji, zgodnie z którym dane państwo członkowskie zostało uznane za odpowiedzialne w związku z powstałą w innym państwie członkowskim: utratą środków własnych i z drugiej strony, przedstawił on swoje zdanie w przedmiocie konsekwencji prawnych wspomnianej utraty środków własnych i obowiązków, które jego zdaniem powstają w związku z tym po stronie państwa członkowskiego będącego adresatem, wzywając jednocześnie to państwo członkowskie do udostępnienia kwot, o których mowa. W istocie na wstępie ani przedstawienie zwykłej opinii prawnej, ani zwykłe wezwanie do udostępnienia kwot, o których mowa, nie może wywoływać skutków prawnych. Ponadto, sama okoliczność, że sporne pisma określają termin udostępnienia tych kwot, wskazując, że opóźnienie może prowadzić do powstania obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę, nie pozwala, przy uwzględnieniu ogólnej treści tych pism, na stwierdzenie, że Komisja zamierzała, w miejsce wyrażenia opinii, przyjąć akty wywołujące wiążące skutki prawne, ani w konsekwencji na przyznanie tym pismom charakteru aktów zaskarżalnych.

Następnie, co się tyczy kontekstu, wysłanie pism tego rodzaju, jak sporne pisma stanowiło zwykłą praktykę Komisji, której celem jest wszczęcie nieformalnych dyskusji w przedmiocie poszanowania prawa Unii przez państwo członkowskie, po których może następować wszczęcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Tymczasem z uwagi na uprawnienia dyskrecjonalne Komisji w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, uzasadniona opinia nie może wywoływać wiążących skutków prawnych. To samo dotyczy a fortiori pism, które mogą być postrzegane jako zwykłe wstępne nawiązanie nieformalnego kontaktu przy wszczęciu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Wreszcie, co się tyczy uprawnień Komisji, w żadnym razie owa instytucja nie posiada kompetencji w zakresie przyjmowania wiążących aktów zobowiązujących państwo członkowskie do udostępnienia danych kwot.

(zob. pkt 46, 58–64)
Za „akty zaskarżalne” w rozumieniu art. 263 TFUE uważa się wszelkie przepisy wydane przez instytucje Unii, bez względu na ich formę, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych.

Nie jest tak w wypadku pisma zaadresowanego do państwa członkowskiego przez dyrektora w Komisji, w którym z jednej strony wyraził on stanowisko swojej dyrekcji, zgodnie z którym dane państwo członkowskie zostało uznane za odpowiedzialne w związku z powstałą w innym państwie członkowskim: utratą środków własnych i z drugiej strony, przedstawił on swoje zdanie w przedmiocie konsekwencji prawnych wspomnianej utraty środków własnych i obowiązków, które jego zdaniem powstają w związku z tym po stronie państwa członkowskiego będącego adresatem, wzywając jednocześnie to państwo członkowskie do udostępnienia kwot, o których mowa. W istocie na wstępie ani przedstawienie zwykłej opinii prawnej, ani zwykłe wezwanie do udostępnienia kwot, o których mowa, nie może wywoływać skutków prawnych. Ponadto sama okoliczność, że sporne pismo określa termin udostępnienia tych kwot wskazując, że opóźnienie może prowadzić do powstania obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę, nie pozwala, przy uwzględnieniu ogólnej treści tych pism, na stwierdzenie, że Komisja zamierzała, w miejsce wyrażenia opinii, przyjąć akty wywołujące wiążące skutki prawne, ani w konsekwencji na przyznanie temu pismu charakteru aktu zaskarżalnego.

Następnie, co się tyczy kontekstu, wysłanie pisma tego rodzaju, jak sporne pismo stanowiło zwykłą praktykę Komisji, której celem jest wszczęcie nieformalnych dyskusji w przedmiocie poszanowania prawa Unii przez państwo członkowskie, po których może następować wszczęcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Tymczasem z uwagi na uprawnienia dyskrecjonalne Komisji w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, uzasadniona opinia nie może wywoływać wiążących skutków prawnych. To samo dotyczy a fortiori pism, które mogą być postrzegane jako zwykłe wstępne nawiązanie nieformalnego kontaktu przy wszczęciu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Wreszcie, co się tyczy uprawnień Komisji, w żadnym razie owa instytucja nie posiada kompetencji w zakresie przyjmowania wiążących aktów zobowiązujących państwo członkowskie do udostępnienia danych kwot.

(zob. pkt 47, 60–66)
Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przychody nadawcy publicznego pochodzące ze sprzedaży jego przestrzeni reklamowych przez inne przedsiębiorstwo publiczne stanowią zasoby państwowe, gdy kanał płatniczy wykorzystywany do przekazywania tych wpływów do danego nadawcy publicznego był na całej swej długości uregulowany przez ustawodawstwo krajowe, zgodnie z którym zadanie polegające na zarządzaniu tymi wpływami spoczywa na specjalnie uprawnionych do tego przez państwo przedsiębiorstwach publicznych.

W istocie pojęcie pomocy „przyznawanej przy użyciu zasobów państwowych” ma obejmować, poza korzyściami przyznanymi bezpośrednio przez państwo, również korzyści przyznane za pośrednictwem organizacji publicznej lub prywatnej, wskazanej lub utworzonej przez to państwo do zarządzania tą pomocą. W tym względzie prawo Unii nie zezwala na obejście zasad dotyczących pomocy państwa poprzez sam fakt tworzenia niezależnych instytucji zobowiązanych do rozdzielania pomocy.

Ponadto w sytuacji gdy zasoby państwowe podlegają kontroli państwa i pozostają zatem do jego dyspozycji, zasoby te są objęte pojęciem „zasobów państwowych” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Korzystając bowiem ze swego dominującego wpływu na takie przedsiębiorstwa, państwo może bardzo skutecznie kierować wykorzystaniem swoich zasobów w celu sfinansowania, w stosownych przypadkach, konkretnych korzyści na rzecz innych przedsiębiorstw. Bez znaczenia w tym względzie jest okoliczność polegająca na tym, że rozpatrywane zasoby są zarządzane przez podmioty inne niż władza publiczna czy też pochodzą pierwotnie z prywatnego źródła.

(zob. pkt 36, 37, 39, 40, 42, 43, 45)
Sprawa C‑656/15 P

Komisja Europejska

przeciwko

TV2/Danmark A/S

Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Publiczna usługa nadawcza – Środki przyjęte przez władze duńskie na rzecz duńskiego nadawcy TV2/Danmark – Pojęcie pomocy przyznawanej przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2017 r.

Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Pomoc z zasobów państwowych – Pojęcie zasobów państwowych – Przychody nadawcy publicznego pochodzące ze sprzedaży jego przestrzeni reklamowych przez inne przedsiębiorstwo publiczne – Przychody zarządzane przez przedsiębiorstwa publiczne, które zostały stworzone przez państwo, pozostają w jego posiadaniu i zostały przez nie do tego uprawnione – Włączenie

(art. 107 ust. 1 TFUE)

Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przychody nadawcy publicznego pochodzące ze sprzedaży jego przestrzeni reklamowych przez inne przedsiębiorstwo publiczne stanowią zasoby państwowe, gdy kanał płatniczy wykorzystywany do przekazywania tych wpływów do danego nadawcy publicznego był na całej swej długości uregulowany przez ustawodawstwo krajowe, zgodnie z którym zadanie polegające na zarządzaniu tymi wpływami spoczywa na specjalnie uprawnionych do tego przez państwo przedsiębiorstwach publicznych.

W istocie pojęcie pomocy „przyznawanej przy użyciu zasobów państwowych” ma obejmować, poza korzyściami przyznanymi bezpośrednio przez państwo, również korzyści przyznane za pośrednictwem organizacji publicznej lub prywatnej, wskazanej lub utworzonej przez to państwo do zarządzania tą pomocą. W tym względzie prawo Unii nie zezwala na obejście zasad dotyczących pomocy państwa poprzez sam fakt tworzenia niezależnych instytucji zobowiązanych do rozdzielania pomocy.

Ponadto w sytuacji gdy zasoby państwowe podlegają kontroli państwa i pozostają zatem do jego dyspozycji, zasoby te są objęte pojęciem „zasobów państwowych” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Korzystając bowiem ze swego dominującego wpływu na takie przedsiębiorstwa, państwo może bardzo skutecznie kierować wykorzystaniem swoich zasobów w celu sfinansowania, w stosownych przypadkach, konkretnych korzyści na rzecz innych przedsiębiorstw. Bez znaczenia w tym względzie jest okoliczność polegająca na tym, że rozpatrywane zasoby są zarządzane przez podmioty inne niż władza publiczna czy też pochodzą pierwotnie z prywatnego źródła.

(zob. pkt 44, 45, 47, 48, 50, 51, 53)
W ramach odwołania, wykładnia prawa krajowego przez Sąd stanowi kwestię faktyczną, niepodlegającą, co do zasady, kontroli Trybunału. W zakresie dotyczącym prowadzonej analizy dokonanej przez Sąd oceny prawa krajowego Trybunał jest tym samym uprawniony jedynie do sprawdzenia tego, czy nie doszło do przeinaczenia tego prawa.

Takie przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z materiałów zawartych w aktach sprawy bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów.

(zob. pkt 48–50)
Wykładni art. 145 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 z dnia 11 marca 2002 r. w związku z art. 29 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy dokonywać w taki sposób, iż przepis ten dotyczy sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której stwierdzono, że w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu w odniesieniu do określonego towaru istnieje ryzyko związane z jego produkcją, polegające na tym, że podczas użytkowania może on stać się wadliwy i w związku z tym sprzedawca, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży zawartej z kupującym, udziela kupującemu upustu w formie pokrycia kosztów, które powstały dla niego na skutek eliminującego powyższe ryzyko dostosowania towaru.

(zob. pkt 40; pkt 1 sentencji)
Państwo członkowskie uchybia zastosowaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 TFUE, ustanawiając obowiązek uiszczenia z góry całej opłaty z tytułu rejestracji pojazdów mającej zastosowanie w wypadku definitywnej rejestracji, niezależnie od ograniczonego rzeczywistego czasu planowanego użytkowania w tym państwie członkowskim pojazdu przywiezionego do tego państwa członkowskiego i chociaż tymczasowy charakter leasingu lub najmu jest dokładnie określony i wcześniej znany.

Taki obowiązek może bowiem zwiększyć koszt wynajmu lub wzięcia w leasing pojazdów w spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim w porównaniu do sytuacji, gdy umowa najmu lub leasingu jest zawierana ze spółką z siedzibą w danym państwie członkowskim, w szczególności wobec dyskryminującego charakteru takiego obowiązku w odniesieniu do amortyzacji opłaty z uszczerbkiem dla przedsiębiorstw wynajmujących lub oddających w leasing pojazdy, mających siedzibę w innym państwie członkowskim.

W istocie, obowiązek uiszczenia z góry całej opłaty rejestracyjnej może zniechęcać zarówno osoby będące rezydentami do korzystania z usług najmu lub leasingu pojazdów oferowanych przez usługodawców z siedzibą w innych państwach członkowskich, jak i usługodawców do oferowania usług najmu i leasingu pojazdów osobom będącym rezydentami. Obowiązek ten stanowi więc ograniczenie swobodnego świadczenia usług, co do zasady zakazane przez art. 56 TFUE.

Jeżeli chodzi o kwestię ustalenia czy takie ograniczenie jest uzasadnione, cele dotyczące kompensacji kosztów w zakresie infrastruktury drogowej, kontroli ruchu, służb ratunkowych, usług rejestracyjnych wywoływanych przez użytkowanie pojazdów nie mogą jednak uzasadniać obowiązku uiszczania z góry całej opłaty rejestracyjnej, niezależnie od czasu użytkowania pojazdu w danym państwie członkowskim.

Cele o charakterze wyłącznie gospodarczym nie mogą bowiem stanowić nadrzędnych względów interesu ogólnego uzasadniających ograniczenie swobody świadczenia usług.

Wśród nadrzędnych względów interesu ogólnego uznawanych przez Trybunał znajduje się natomiast ochrona środowiska naturalnego. W szczególności zniechęcanie do brania w najem lub w leasing pojazdów o wysokim zużyciu paliwa może stanowić cel leżący w interesie ogólnym.

Co się tyczy poszanowania przez taki system krajowy zasady proporcjonalności, wprowadzenie dodatkowego czynnika odpowiadającego przewidywanemu czasowi użytkowania na terytorium danego państwa członkowskiego w chwili początkowego uiszczenia opłaty rejestracyjnej umożliwiałoby osiągnięcie realizowanego celu ochrony środowiska w drodze mniej restrykcyjnego środka, bez podważania podstawy opłaty, którą stanowi wolnorynkowa wartość pojazdu i poziom emitowanego przez niego dwutlenku węgla.

(zob. pkt 78, 82, 88–90, 102, 108; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑569/15

X

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

Odesłanie prejudycjalne – Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego – Pracownicy migrujący – Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) – Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub większej liczby państw członkowskich – Osoba zatrudniona w państwie członkowskim i wykonująca pracę najemną na terytorium innego państwa członkowskiego w okresie trzymiesięcznego urlopu bezpłatnego

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r.

Zabezpieczenie społeczne – Właściwe ustawodawstwo – Artykuł 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 – Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich – Osoba, która zamieszkuje i wykonuje pracę najemną na terytorium państwa członkowskiego i która przez okres trzech miesięcy korzysta z urlopu bezpłatnego przyznanego jej w tym państwie członkowskim oraz wykonuje pracę najemną na terytorium innego państwa członkowskiego – Włączenie – Warunki – Badanie przez sąd krajowy

[rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i)]

Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba, która zamieszkuje i wykonuje pracę najemną na terytorium państwa członkowskiego i która przez okres trzech miesięcy korzysta z urlopu bezpłatnego oraz wykonuje pracę najemną na terytorium innego państwa członkowskiego, powinna być uznana za wykonującą zwykle pracę najemną na terytorium dwóch państw członkowskich w rozumieniu tego przepisu, w zakresie, w jakim, po pierwsze, w okresie tego urlopu jest ona uznawana za wykonującą pracę najemną przez ustawodawstwo w dziedzinie zabezpieczenia społecznego pierwszego państwa członkowskiego, oraz po drugie, działalność wykonywana na terytorium drugiego państwa członkowskiego wykazuje zwykły i istotny charakter, co powinien ustalić sąd odsyłający.

Aby przeprowadzić ocenę zwykłego i istotnego charakteru działalności wykonywanej na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego w tym okresie, należy uwzględnić w szczególności długość okresów działalności i charakter pracy określone w dokumentach umownych, a także w danym wypadku faktyczne wykonywanie tej działalności (zob. podobnie dzisiejszy wyrok, X, C‑570/15, pkt 21).

(zob. pkt 27, 29; sentencja)
Państwo członkowskie, które nie zapewnia, by dodatkowa opłata wyrównawcza od mleka należna za lata gospodarcze faktycznego nałożenia tej opłaty została faktycznie pobrana od producentów, którzy przyczynili się do powstania nadwyżki produkcji, oraz została zapłacona w odpowiednim terminie, po wcześniejszym powiadomieniu tych producentów o kwocie należnej od nabywcy lub producenta w przypadku bezpośredniej sprzedaży, lub w razie nieuiszczenia jej w przewidzianym terminie została ustalona i ewentualnie wyegzekwowana od tychże nabywców lub producentów, uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 1 i 2 rozporządzenia nr 3950/92 ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 4 rozporządzenia nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 79, 80 i 83 rozporządzenia nr 1234/2007 ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), art. 7 rozporządzenia nr 536/1993 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1392/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 3950/92 i art. 15 i 17 rozporządzenia nr 595/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1788/2003, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 1468/2006.

Po pierwsze bowiem, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 3950/92 dodatkowa opłata wyrównawcza ustanowiona w art. 1 tego rozporządzenia zostaje rozdzielona pomiędzy producentów, którzy przyczynili się do przekroczenia krajowych ilości referencyjnych. Takie rozdzielenie dodatkowej opłaty wyrównawczej jest również przewidziane przez art. 4 rozporządzenia nr 1788/2003 i przez art. 79, 80 i 83 rozporządzenia nr 1234/2007. Po drugie, zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 536/93 w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1392/2001 oraz w art. 15 i 17 rozporządzenia nr 595/2004 państwa członkowskie zostały zobowiązane do podjęcia wszelkich środków niezbędnych, aby zapewnić, by opłata wyrównawcza, w tym odsetki należne w razie nieprzestrzegania terminu płatności, została prawidłowo naliczona i faktycznie rozdzielona pomiędzy producentów, którzy przyczynili się do przekroczenia ilości referencyjnych. Okoliczność, że system dodatkowej opłaty wyrównawczej od mleka miałby powodować trudności prawne i polityczne na szczeblu Unii Europejskiej i że system ten został ostatecznie zastąpiony, w żaden sposób nie uzasadnia niepodjęcia przez państwa członkowskie wszelkich środków niezbędnych w celu zapewnienia jego skuteczności na szczeblu krajowym.

(zob. pkt 40, 41, 57; pkt 1 sentencji)
Ponieważ sankcje administracyjne nałożone przez krajowe organy podatkowe i postępowania karne wszczęte z tytułu przestępstw w dziedzinie VAT, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, mają na celu zapewnienie prawidłowego poboru VAT, stanowią one przejaw stosowania art. 2 i 273 dyrektywy 2006/112 oraz art. 325 TFUE, a zatem prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 lutego 2013 r., Åkerberg Fransson, C‑617/10 , EU:C:2013:105 , pkt 27 ; z dnia 5 kwietnia 2017 r., Orsi i Baldetti, C‑217/15 i C‑350/15 , EU:C:2017:264 , pkt 16 ). Powinny one zatem być zgodne z prawem podstawowym zagwarantowanym w art. 50 karty.

W odniesieniu do drugiego kryterium, dotyczącego samego charakteru czynu, należy zbadać, czy sporna sankcja ma w szczególności cel represyjny (zob. wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., Bonda, C‑489/10 , EU:C:2012:319 , pkt 39 ). Z powyższego wynika, że sankcja o celu represyjnym wykazuje charakter karny w rozumieniu art. 50 karty oraz że sama okoliczność, iż służy ona również celowi prewencyjnemu, nie może pozbawić jej kwalifikacji jako sankcji o charakterze karnym. Natomiast środek, który ogranicza się do naprawienia szkody wyrządzonej danym przestępstwem, nie ma charakteru karnego.

W odniesieniu do pytania, czy ograniczenie stosowania zasady ne bis in idem wynikające z przepisów krajowych takich jak sporne w postępowaniu głównym odpowiada celowi interesu ogólnego, z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi wynika, że przepisy te mają na celu zagwarantowanie pełnego poboru należnego VAT. Przy uwzględnieniu znaczenia, jakie orzecznictwo Trybunału przyznaje, dla realizacji tego celu, zwalczaniu przestępstw w dziedzinie VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 5 grudnia 2017 r., M.A.S. i M.B., C‑42/17, EU:C:2017:936, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo), kumulacja postępowań i sankcji o charakterze karnym może być uzasadniona, jeśli te postępowania i te sankcje służą - dla realizacji owego celu – celom uzupełniającym, których przedmiotem są w danym wypadku różne aspekty tego samego bezprawnego zachowania, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

W tym względzie, w zakresie przestępstw w dziedzinie VAT wydaje się słuszne, że państwo członkowskie stara się z jednej strony zniechęcać do wszelkich uchybień zasadom deklarowania i poboru VAT i za te uchybienia karać, niezależnie od tego, czy są one zamierzone, czy też nie, poprzez nakładanie sankcji administracyjnych na zasadzie ryczałtowej, a z drugiej strony, zniechęcać do poważnych uchybień tym zasadom i za nie karać, które to uchybienia są szczególnie społecznie szkodliwe i uzasadniają przyjęcie surowszych sankcji karnych.

(zob. pkt 44, 45)