ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Uregulowanie krajowe przewidujące procedurę przeniesienia akcji spółki nieotwartą dla każdego zainteresowanego podmiotu świadczącego usługi nie może być uznane za procedurę równoważną procedurze wyboru podmiotów świadczących usługi obsługi naziemnej w rozumieniu art. 11 dyrektywy 96/67 w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty. Procedura przeniesienia akcji wyklucza wszystkie podmioty świadczące usługi, które nie są jednocześnie inwestorami zainteresowanymi nabyciem akcji wcześniej istniejącej spółki, która po jej wykupieniu zachowała zezwolenie na świadczenie usług obsługi naziemnej, które zostało jej udzielone, tak że podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej nie miał możliwości uzyskania zezwolenia bez jednoczesnego wykupienia akcji.

Ponadto taka procedura nie może być objęta zakresem art. 18 omawianej dyrektywy. W tym względzie należy zauważyć w pierwszej kolejności, że jeśli przedsiębiorstwo uzyskało licencję podmiotu świadczącego usługi obsługi naziemnej podczas nabycia kapitału wykupionej spółki, to nie pozwala to na stwierdzenie, że przyszłe zachowanie takiego przedsiębiorstwa nie zmieni się po uzyskaniu licencji, a w szczególności, że przedsiębiorstwo to zachowa wszystkie miejsca pracy istniejące w wykupionej spółce. W drugiej kolejności jest bezsporne, że ciążący na przedsiębiorstwach obowiązek przejęcia personelu poprzedniego podmiotu świadczącego usługi w istocie działa na niekorzyść nowych potencjalnych konkurentów w stosunku do przedsiębiorstw już działających na rynku i zagraża otwarciu rynków obsługi naziemnej, gdyż w rezultacie szkodzi skuteczności dyrektywy 96/67.

(por. pkt 47–51, 54, 55)
1)

Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy przepisów, które przewidują w dziedzinie podatków od spadków i darowizn w odniesieniu do nieruchomości położonej w Niemczech przyznanie tylko ograniczonej ulgi, gdy spadkodawca w chwili śmierci lub darczyńca w chwili wykonania darowizny oraz nabywca, w dacie zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego, zamieszkiwali w innym państwie członkowskim, podczas gdy znacznie wyższa ulga jest przyznawana, gdy co najmniej jedna z dwóch stron zamieszkiwała w Niemczech we wskazanych datach, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE.
Artykuły 2, 5 i 7 rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „czasu przylotu” używane do celów określenia wielkości opóźnienia, którego doświadczyli pasażerowie danego lotu, oznacza moment, w którym co najmniej jedne z drzwi samolotu otwierają się, przy założeniu, że w owym momencie pasażerowie mają prawo opuścić maszynę.

W istocie co do zasady sytuacja pasażerów lotu nie zmienia się istotnie ani w momencie, w którym koła samolotu dotykają drogi startowej docelowego lotniska, ani w momencie, w którym samolot osiąga pozycję postojową i zaciągnięto hamulce postojowe lub umocowano klocki hamujące, gdyż pasażerowie wówczas nadal pozostają poddani różnym ograniczeniom, w zamkniętej przestrzeni, w której się znajdują. Dopiero w chwili, gdy pasażerowie mają prawo opuścić maszynę i gdy wydawane jest w tym celu polecenie otwarcia drzwi samolotu, mogą oni co do zasady podjąć na nowo zwyczajowe aktywności bez konieczności doświadczania tych ograniczeń.

(por. pkt 23–25, 27; sentencja)
Środowisko naturalne – Międzynarodowy handel dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem – Gatunki wymienione w załączniku B do rozporządzenia nr 338/97 – Wprowadzanie do Unii Europejskiej – Zezwolenie na przywóz – Nieprzestrzeganie warunków przyznania określonych w rozporządzeniu nr 338/97 – Nieważność zezwolenia ograniczona do okazów, których rzeczywiście dotyczy to nieprzestrzeganie – Ważność zezwolenia wobec okazów spełniających warunki – Zajęcie i ewentualna konfiskata ograniczona do okazów, których rzeczywiście dotyczy podstawa nieważności

[rozporządzenie Rady nr 338/97, art. 4 ust. 2, 6, art. 11 ust. 2 lit. a), b), załącznik B]

Artykuł 11 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi powinien być interpretowany w ten sposób, że zezwolenie na przywóz, które nie spełnia warunków określonych we wspomnianym rozporządzeniu, należy uznać za nieważne wyłącznie w zakresie, w jakim zezwolenie to odnosi się do okazów zwierząt, których rzeczywiście dotyczy podstawa nieważności danego zezwolenia na przywóz, w związku z czym okazy te stanowią jedyne okazy, które mogą być przedmiotem zajęcia i ewentualnie konfiskaty przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym się one znajdują.

W istocie o ile rozporządzenie to pozwala na wydanie jednego zezwolenia na przywóz do Unii okazów różnych gatunków wymienionych w załączniku B do omawianego rozporządzenia, o tyle wydanie tego pozwolenia jest wynikiem nie całościowej oceny wszystkich okazów wchodzących w skład danego ładunku, lecz indywidualnego i pogłębionego badania dotyczącego sytuacji każdego z odnośnych okazów. Wobec powyższego okoliczność, że zezwolenie na przywóz jest nieważne w części, w jakiej dotyczy okazów zwierząt, które nie spełniają warunków wydania wymienionych w art. 4 ust. 2 i 6 owego rozporządzenia, nie może podważyć ważności zezwolenia w zakresie, w jakim dotyczy ono okazów, które spełniają rzeczywiście wspomniane warunki.

Wykładnia art. 11 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 338/97 nie zagraża osiągnięciu celu przyświecającego temu rozporządzeniu jakim jest zapewnienie możliwie najszerszej ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, zgodnie z celami, zasadami i postanowieniami konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem.

(por. pkt 25, 29, 31, 34, 35, 41; sentencja)
Co się tyczy terminu przedawnienia przewidzianego w art. 3 rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, artykuł należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do postępowań wszczętych przez władze krajowe przeciwko beneficjentom pomocy Unii wskutek nieprawidłowości stwierdzonych przez krajowy podmiot właściwy do wypłacania refundacji wywozowych w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).

W tym względzie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 ma zastosowanie zarówno do nieprawidłowości prowadzących do nałożenia sankcji administracyjnych w rozumieniu art. 5 tego rozporządzenia, jak i do nieprawidłowości będących przedmiotem środków administracyjnych w rozumieniu art. 4 rzeczonego rozporządzenia, które mają na celu odebranie nienależnie uzyskanych korzyści, nie mając jednakże charakteru sankcji.

(por. pkt 41, 45; pkt 1 sentencji)
Wykładni art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/2 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że „zasady i warunki ustanowione we wszystkich układach zbiorowych”, o których mowa w tym przepisie, obejmują też zasady i warunki, które zostały ustanowione w układzie zbiorowym, a które zgodnie z prawem państwa członkowskiego pomimo rozwiązania tego układu pozostają w mocy w odniesieniu do stosunków pracy objętych nim bezpośrednio przed jego rozwiązaniem do czasu objęcia tych stosunków nowym układem zbiorowym lub zawarcia z właściwymi pracownikami nowego porozumienia o charakterze indywidualnym.

(por. pkt 31; sentencja)
Omawianą dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu krajowych uregulowań i praktyk, zgodnie z którymi taki wodomierz do pomiaru wody ciepłej należy uznać za układ pomiarowy i w związku z tym nie może on być używany zgodnie ze swym przeznaczeniem, dopóki nie przejdzie razem z tym urządzeniem kontroli metrologicznej jako układ pomiarowy.

W wypadku gdy jakaś dziedzina jest przedmiotem wyczerpującej harmonizacji na poziomie Unii, wszystkie związane z nią przepisy krajowe powinny być oceniane w świetle tych przepisów harmonizujących, a nie prawa pierwotnego. Odnosi się to do dyrektywy 2004/22, zmierzającej, jak to wynika w szczególności z motywu 3, do ustanowienia we wszystkich państwach członkowskich takich samych wymagań dotyczących działania, które muszą spełniać przyrządy i systemy, o których mowa w art. 1 dyrektywy, w celu ich wprowadzenia do obrotu lub do użytkowania.

Wodomierz do pomiaru wody ciepłej spełniający wszystkie wymagania dyrektywy 2004/22 w sprawie przyrządów pomiarowych, podłączony do urządzenia do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy.

Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu krajowych uregulowań i praktyk, zgodnie z którymi wodomierz do pomiaru wody ciepłej spełniający wszystkie wymagania dyrektywy 2004/22 w sprawie przyrządów pomiarowych, podłączony do urządzenia do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych, należy uznać za układ pomiarowy i w związku z tym nie może on być używany zgodnie ze swym przeznaczeniem, dopóki nie przejdzie razem z tym urządzeniem kontroli metrologicznej jako układ pomiarowy.

Takie krajowe uregulowania i praktyki, poddają kontroli metrologicznej urządzenia do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych legalnie wyprodukowane w innych państwach członkowskich, które nie są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2004/22. Ograniczają one tym samym dostęp do rynku państwa członkowskiego przywozu i należy je zatem uznać za środki o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w przywozie w rozumieniu art. 34 TFUE.

W zakresie, w jakim kontrola metrologiczna pozwala uniknąć zakłóceń i zafałszowań przy transmisji danych, środek taki jest odpowiedni do zapewnienia ochrony konsumentom. Jednakże omawiane krajowe uregulowanie i praktyka wykraczają poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu.

(por. pkt 47, 48, 51, 52, 56; sentencja)
Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29 – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Prawo do zwielokrotnienia, prawo do publicznego udostępniania utworów i prawo podawania do publicznej wiadomości innych przedmiotów objętych ochroną – Wyjątki i ograniczenia – Korzystanie do celów parodii – Parodia – Pojęcie autonomiczne prawa Unii

[dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 3 lit. k)]
Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 72/166 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „ruchu pojazdów” obejmuje każde użytkowanie pojazdu, które jest zgodne z normalną funkcją tego pojazdu. Rzeczone pojęcie mogłoby zatem obejmować manewr traktora w podwórzu gospodarstwa rolnego w celu wprowadzenia przyczepy, w którą ów traktor jest wyposażony do pomieszczenia gospodarczego, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

(por. pkt 59; sentencja)
Artykuł 4 ust. 4 zdanie ostatnie konwencji rzymskiej z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to ma zastosowanie do umowy spedycji tylko wtedy, gdy głównym przedmiotem umowy jest przewóz, w ścisłym tego słowa znaczeniu, danego towaru, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

W istocie art. 4 ust. 4 zdanie ostatnie omawianej konwencji pozwala na utożsamienie innych umów z umowami przewozu, ponieważ jednym z celów tego przepisu jest rozszerzenie zakresu stosowania art. 4 ust. 4 zdanie drugie na umowy, które nawet jeśli w świetle prawa krajowego są kwalifikowane jako umowy czarteru, to służą przede wszystkim przewozowi towarów. W celu określenia takiego przedmiotu umowy należy wziąć pod uwagę cel stosunku umownego i w konsekwencji całokształt zobowiązań strony, na której spoczywa obowiązek spełnienia świadczenia charakterystycznego.

Tak samo jest w przypadku umowy spedycji, która jest umową odrębną, a jej świadczenie charakterystyczne polega na organizacji przewozu towaru. Ponieważ głównym przedmiotem umowy spedycji nie jest przemieszczenie towaru jako takie, umowa ta nie może być uznana za umowę przewozu.

Uwzględniwszy jednak cel stosunku umownego, rzeczywiście spełnione świadczenie i całość zobowiązań strony, która ma spełnić świadczenie charakterystyczne, a pominąwszy kwalifikację nadaną umowie przez strony, może się okazać, że umowa spedycji posiada cechy charakterystyczne dla umowy przewozu, jeżeli jej głównym przedmiotem jest przemieszczenie towaru jako takie.

Do sądu odsyłającego należy zweryfikowanie, podczas przeprowadzenia analizy całości okoliczności właściwych dla sporu w postępowaniu głównym, czyli postanowień umownych odzwierciedlających rzeczywiste stosunki gospodarcze i handlowe pomiędzy stronami oraz celu art. 4 ust. 4 konwencji rzymskiej, czy i w jakiej mierze głównym przedmiotem rozpatrywanej umowy spedycji był przewóz, w ścisłym tego słowa znaczeniu, danego towaru.

(por. pkt 26–28, 31, 32; pkt 1 sentencji)
Artykuł 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 592/2008, należy interpretować w ten sposób, że zgody wymaganej na podstawie art. 22 ust. 1 lit. c) ppkt (i) tego rozporządzenia nie można odmówić, w wypadku gdy to ze względu na brak produktów leczniczych i materiałów medycznych pierwszej potrzeby nie można udzielić danych szpitalnych świadczeń zdrowotnych we właściwym czasie w państwie członkowskim miejsca zamieszkania osoby objętej zabezpieczeniem społecznym. Tę niemożliwość należy oceniać na poziomie ogółu szpitali tego państwa członkowskiego mogących udzielić wspomnianych świadczeń zdrowotnych oraz w odniesieniu do terminu, w którym świadczenia te mogą zostać uzyskane we właściwym czasie.

(por. pkt 36; sentencja)
Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa do wszczęcia postępowania upadłościowego – Postępowanie wtórne – Dłużnik posiadający oddział na terytorium państwa członkowskiego miejsca siedziby – Pojęcie oddziału – Oddział posiadający osobowość prawną – Włączenie – Kryteria

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa do wszczęcia postępowania upadłościowego – Postępowanie wtórne – Osoby umocowane do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania wtórnego – Ocena w świetle prawa krajowego – Ograniczenie do samych tylko wierzycieli mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim danego oddziału lub których wierzytelność powstała w związku z działalnością tego oddziału – Niedopuszczalność

[rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 29 lit. b)]
Artykuł 2 ust. 1, art. 9 i 11 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi świadczone przez główny zakład spółki położony w państwie trzecim na rzecz oddziału spółki znajdującego się w państwie członkowskim stanowią transakcje podlegające opodatkowaniu, jeżeli oddział jest członkiem grupy osób, które mogą zostać uznane za jednego podatnika podatku od wartości dodanej.

W istocie utożsamienie z jednym podatnikiem wyklucza, aby członkowie grupy nadal oddzielnie składali zgłoszenia podatkowe i byli identyfikowani, w ramach grupy i poza nią, jako podatnicy, bowiem tylko jeden podatnik jest uprawniony do składania tych zgłoszeń. Z powyższego wynika, że w takiej sytuacji usługi świadczone przez podmiot trzeci na rzecz członka takiej grupy należy uznać, do celów podatku od wartości dodanej, za wykonywane nie na rzecz tego członka, lecz na rzecz samej grupy, do której on należy.

(por. pkt 29, 32; pkt 1 sentencji)
Przewidziana w art. 6 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, możliwość zaliczenia dóbr do majątku wykorzystywanego w charakterze podatnika lub do majątku wykorzystywanego jako podmiot niebędący podatnikiem nie może znaleźć zastosowania w sytuacji, w której podatnik prowadzi jednocześnie działalność gospodarczą objętą podatkiem od wartości dodanej i działalność niemającą charakteru gospodarczego, nieobjętą tym podatkiem.

Artykuł 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie w sytuacji, w której gmina dokonuje pierwszego zasiedlenia budynku, którego budowę zleciła na należącym do niej gruncie i który zamierza ona wykorzystywać w 94% jego powierzchni na potrzeby swojej działalności w charakterze władzy publicznej i w 6% tej powierzchni na potrzeby swojej działalności w charakterze podatnika, z tego w 1% w odniesieniu do transakcji zwolnionych z podatku niedających prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej.

W istocie brzmienie tego przepisu obejmuje nie tylko towary całkowicie wytworzone, skonstruowane, wydobyte lub przetworzone przez dane przedsiębiorstwo, lecz również towary wytworzone, skonstruowane, wydobyte lub przetworzone przez osoby trzecie z wykorzystaniem materiałów przekazanych przez rzeczone przedsiębiorstwo.

Ponadto uznanie przez państwo członkowskie za odpłatną dostawę przeznaczenia takiego towaru przez podatnika na cele działalności jego przedsiębiorstwa jest dopuszczalne, wyłącznie jeżeli nabycie tego towaru od innego podatnika nie dawałoby pierwszemu podatnikowi prawa do odliczenia w całości podatku od wartości dodanej.

Każdy naliczony podatek od wartości dodanej zapłacony przez gminę w związku z dostawą towarów do celów wykorzystania na dalszym etapie obrotu daje prawo do odliczenia tego podatku zgodnie z art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy.

Samo to wykorzystanie jest objęte podatkiem od wartości dodanej, a kwota podatku od wartości dodanej, który gmina jest zobowiązana zapłacić z tego tytułu, powinna być obliczona, zgodnie z art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy, na podstawie pełnej wartości każdego z elementów, gruntu i budynku, z zastrzeżeniem, że podatek od wartości dodanej nie powinien był zostać uprzednio pobrany od tychże elementów.

Jednakże późniejsze wykorzystanie budynku na potrzeby działalności gminy może prowadzić do powstania prawa do odliczenia podatku zapłaconego z tytułu przewidzianego w tym przepisie przeznaczenia wyłącznie w części odpowiadającej wykorzystaniu go do celów transakcji podlegających opodatkowaniu, zgodnie z art. 17 ust. 5 tej dyrektywy.

(por. pkt 28, 30, 34, 35, 37; sentencja)
W istocie naruszenie art. 101 TFUE lub 102 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE ma miejsce wówczas, gdy państwo członkowskie czy to narzuca lub popiera zawieranie porozumień sprzecznych z art. 101 TFUE lub wzmacnia skutki tych porozumień, czy to pozbawia swoje własne regulacje charakteru państwowego, przenosząc odpowiedzialność za podejmowanie decyzji ingerujących w sferę interesów ekonomicznych na podmioty prywatne.

Komitet składający się przede wszystkim z przedstawicieli zawodowych stowarzyszeń przewoźników i podmiotów zamawiających, należy uznać za związek przedsiębiorstw w rozumieniu art. 101 TUE, gdy większością głosów jego członków przyjmuje on decyzje ustalające minimalne stawki mające zastosowanie do drogowego przewozu rzeczy, ponieważ uregulowanie krajowe tworzące ten komitet i nadające jego decyzjom obowiązkowy charakter nie przewiduje ani kryteriów interesu publicznego określonych w sposób dostatecznie precyzyjny, by zapewnić, że wspomniani przedstawiciele będą działali rzeczywiście z poszanowaniem ogólnego interesu publicznego, do którego osiągnięcia zmierza wspomniane uregulowanie, ani skutecznej kontroli i uprawnień decyzyjnych sprawowanych w sposób ostateczny przez państwo z drugiej strony.

Jest tak tym bardziej w sytuacji, gdy dane przepisy krajowe pozostawiają członkom tego komitetu bardzo duży zakres uznania i autonomii przy określaniu minimalnych kosztów prowadzenia działalności w interesie organizacji zawodowych, które ich wyznaczyły i gdy nie zawierają one ani reguł proceduralnych, ani postanowień materialnych pozwalających na zapewnienie, że przy określaniu minimalnych kosztów prowadzenia działalności wspomniany komitet zachowuje się jak działająca w interesie ogólnym wydzielona część władzy publicznej.

(por. pkt 32, 33, 37, 38, 41)
Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Dyrektywa 96/71 – Zakres stosowania – Oferent zamierzający wykonać zamówienie publiczne przy wykorzystaniu pracowników zatrudnionych przez podwykonawcę mającego siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, do którego należy instytucja zamawiająca – Pracownicy pracujący przy wykonywaniu świadczeń będących przedmiotem zamówienia wyłącznie w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę ten podwykonawca – Wyłączenie

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Oferent zamierzający wykonać zamówienie publiczne przy wykorzystaniu wyłącznie pracowników zatrudnionych przez podwykonawcę mającego siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, do którego należy instytucja zamawiająca – Uregulowanie państwa członkowskiego instytucji zamawiającej zobowiązujące tego podwykonawcę do zapłaty rzeczonym pracownikom minimalnego wynagrodzenia określonego przez to uregulowanie – Niedopuszczalność

(art. 56 TFUE)