ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
12.

Reglamento del seguro obligatorio de responsabilidad civil en la circulación de vehículos de motor (rozporządzenie w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia z tytułu odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych) zatwierdzone dekretem królewskim nr 1507/2008 z dnia 12 września 2008 r. ( 13 ) stanowi w art. 2: „1. Dla celów odpowiedzialności cywilnej w ruchu drogowym pojazdów silnikowych i objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem regulowanym niniejszym rozporządzeniem okoliczności związane z ruchem oznaczają okoliczności wynikające z ryzyka związanego z prowadzeniem pojazdów silnikowych, do którego odnosi się poprzedni artykuł, zarówno w garażach i parkingach, jak i na drogach lub terenach publicznych i prywatnych zdatnych do ruchu pojazdów, miejskich lub międzymiastowych oraz drogach lub terenach, które choć nie są zdatne do tego celu, są powszechnie używane. 2. Za okoliczności związane z ruchem nie uważa się: a) okoliczności związanych z organizacją zawodów sportowych z pojazdami silnikowymi na specjalnie przeznaczonych na ten cel lub przysposobionych do tych zawodów obwodach […], b) okoliczności związanych z realizacją robót przemysłowych lub rolniczych przez specjalnie do tego przeznaczone pojazdy silnikowe, z zastrzeżeniem stosowania ust. 1 w wypadku przemieszczania tych pojazdów po drogach lub terenach wskazanych w ust. 1, podczas gdy nie realizowały one robót przemysłowych lub rolniczych, do których są przeznaczone. W ramach spraw logistycznych rozmieszczania pojazdów roboty przemysłowe oznaczają roboty związane z załadunkiem, rozładunkiem, przechowywaniem i innymi zadaniami niezbędnymi do przeładunku pojazdów uważane za towary, z wyjątkiem przewozu dokonywanego po drogach, do których odnosi się ust. 1, c) przemieszczania pojazdów silnikowych po drogach lub po terenach, na których nie znajdują zastosowania przepisy wskazane w ust. 1, takich jak tereny portów lub portów lotniczych. 3. Za okoliczności związane z ruchem nie uznaje się również korzystania z pojazdu silnikowego jako narzędzia służącego do popełnienia umyślnego przestępstwa przeciwko osobom i mieniu. W każdym wypadku za okoliczności związane z ruchem uważane jest korzystanie z pojazdu silnikowego w jakikolwiek ze sposobów, o których mowa w kodeksie karnym, jako zachowanie noszące znamiona naruszenia bezpieczeństwa drogowego […]”.
37.

Nie mogę podzielić argumentu Komisji, że odstępstwa stosownie do ust. 2 mogłyby być uzasadniane celem zapobieżenia nadużyciom. Po pierwsze, ustawodawca przewidział taką możliwość w art. 273, a nie w art. 90 ust. 2 dyrektywy VAT. Po drugie, obowiązki, które państwa członkowskie mają prawo nakładać stosownie do art. 273 dyrektywy VAT celem zapewnienia prawidłowego poboru podatku i uniknięcia oszustw podatkowych, nie powinny wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, i nie mogą podważać neutralności podatku VAT ( 18 ). Wprowadzenie systemu odpowiedzialności bez winy do określonego dnia granicznego (w tym przypadku do zakończenia postępowania upadłościowego) wykraczałoby bowiem poza zakres niezbędny do ochrony interesów skarbu państwa ( 19 ).
53.

Wreszcie, w odniesieniu do wprowadzenia kar w przypadku naruszenia przez koncesjonariuszy nowych wymogów, moim zdaniem są one niezbędnym dopełnieniem nowych wymogów wprowadzonych przez omawiane przepisy. W istocie, ich celem jest zapewnienie spełnienia przez przedsiębiorców tychże wymogów, które zostały na nich nałożone. Zatem to, czy kary określone w rozważanych przepisach krajowych są zgodne z przepisami Unii dotyczącymi swobody przepływu, zależy przede wszystkim od dwóch czynników. Po pierwsze, jeśli wymogi będące podstawą tych kar naruszają art. 49 TFUE, to także kary będą sprzeczne z prawem Unii ( 34 ). Po drugie, nawet wówczas, gdy wymogi są zgodne z prawem Unii, kary mogą być sprzeczne z tym prawem ze względu na złamanie zasady proporcjonalności. Jest tak w przypadku, gdy sankcja pozostaje w takiej dysproporcji w stosunku do ciężaru naruszenia, że stanowi ograniczenie ustanowionych w traktatach swobód ( 35 ).
14.

Pierwsze rozporządzenie zmieniające rozszerzyło zakres stosowania rozporządzenia wykonawczego na niektóre zwierzęta akwakultury ( 8 ) oraz wprowadziło do niego szczegółowe zasady produkcji gatunków ryb określonych w rozdziale 2a tytułu II, zatytułowanym „Produkcja zwierzęca w sektorze akwakultury”. Artykuł 25e tego rozdziału, zatytułowany „Pochodzenie nieekologicznych zwierząt akwakultury i zarządzanie nimi”, określił wyjątkowe warunki, w jakich nieekologiczne zwierzęta akwakultury mogą uczestniczyć w procesie produkcji. W szczególności art. 25e ust. 3 przewidywał możliwość wykorzystania degresywnego odsetka nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury: 80% do końca 2011 r., 50% do końca 2013 r. i 0% do końca 2015 r. (zwaną dalej „zasadą degresywnego wykorzystania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury”). Artykuł 25e ust. 4 określił ograniczające warunki, na jakich dozwolone jest zbieranie młodych osobników akwakultury dziko żyjących. W swojej pierwotnej wersji art. 25e stanowił: „1. W celach hodowlanych lub w celu poprawy genetycznej stada oraz gdy nie ma dostępnych ekologicznych zwierząt akwakultury, do gospodarstwa można wprowadzać schwytane na wolności dzikie lub nieekologiczne zwierzęta sektora akwakultury. Zwierzęta te powinny być utrzymywane w warunkach zarządzania ekologicznego przez co najmniej 3 miesiące zanim można je wykorzystać do celów hodowlanych. 2. Do celów chowu oraz gdy nie ma dostępnych ekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury, do gospodarstwa można wprowadzać nieekologiczne młode osobniki zwierząt akwakultury. Co najmniej ostatnie dwie trzecie cyklu produkcyjnego powinno odbywać się w ramach zarządzania ekologicznego. 3. Maksymalny odsetek nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury wprowadzonych do gospodarstwa wynosi 80% do dnia 31 grudnia 2011 r., 50% do dnia 31 grudnia 2013 r. i 0% do dnia 31 grudnia 2015 r. 4. W celach odchowu zbieranie młodych osobników akwakultury dziko żyjących jest ograniczone do następujących dwóch przypadków: a) naturalny napływ ryb lub larw skorupiaków i młodych osobników w trakcie napełniania stawu, systemów zamkniętych i zagród; b) węgorza europejskiego, pod warunkiem, że istnieje zatwierdzony plan[…] zarządzania węgorzem w danym miejscu, a sztuczna reprodukcja węgorza pozostaje kwestią nierozwiązaną”.
35.

W świetle całości powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Prim’Awla tal-Qorti Ċivili (pierwszą izba sądu cywilnego, Malta) w następujący sposób: Tytułem głównym: – wykładni art. 49 TFUE należy dokonywać w taki sposób, że pomimo iż uregulowania krajowe takie jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, które nakładają na techników dentystycznych wymóg wykonywania zawodu pod nadzorem dentystów, mogą uczynić mniej atrakcyjnym korzystanie ze swobody przedsiębiorczości dla specjalistów z tej dziedziny, to zmierzają one do realizacji uzasadnionego celu ochrony zdrowia publicznego, są odpowiednie do zagwarantowania osiągnięcia realizowanego celu i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Tytułem ewentualnym, gdyby Trybunał miał uznać, że do rozpatrywanej sytuacji znajduje zastosowanie dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych: — wykładni art. 4 dyrektywy 2005/36 należy dokonywać w taki sposób, że nie sprzeciwia się on nałożonemu na techników dentystycznych wymogowi, takiemu jak rozpatrywany w sprawie w postępowaniu głównym wymóg, aby wykonywali swój zawód pod nadzorem dentysty, bowiem jest on obiektywnie uzasadniony i proporcjonalny. Tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, gdyby Trybunał miał uznać, że do sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym znajduje zastosowanie dyrektywa 2005/36, zmieniona dyrektywą 2013/55/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniającą dyrektywę 2005/36 i rozporządzenie nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym: — wykładni art. 4f ust. 2 dyrektywy 2005/36, zmienionej dyrektywą 2013/55, należy dokonywać w taki sposób, że w ramach sporu w postępowaniu głównym nie stoi on na przeszkodzie, aby odmówić klinicznym technikom dentystycznym częściowego dostępu do zawodu lekarza stomatologa.
65.

W postanowieniu Government of Gibraltar/Komisja ( 46 ) Trybunał orzekł, że można wnosić o unieważnienie jedynie całej decyzji 2009/95/WE ( 47 ). W decyzji 2009/95 Komisja uwzględniła teren na Gibraltarze w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu dyrektywy Rady 92/43/EWG (zwanej dalej „dyrektywą siedliskową”) ( 48 ). Government of Gibraltar nie mógł wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji 2009/95 jedynie w zakresie, w jakim rozszerzała ona odnośne terytorium na obszary geograficzne znajdujące się na terytorium Zjednoczonego Królestwa. Zdaniem Trybunału inne obszary geograficzne, które według Government of Gibraltar wchodziły rzekomo w skład odnośnego terytorium, nie były wymienione w decyzji 2009/95. Ponadto w ramach systemu stworzonego przez dyrektywę siedliskową terytorium nie mogło zostać podzielone na różne obszary ( 49 ). W wyroku Government of Gibraltar/Komisja z przepisów dyrektywy siedliskowej wynikało, że aby terytorium zostało uznane za mające znaczenie dla Wspólnoty, musiało być ono oceniane jako całość. Jednak w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, że cła antydumpingowe i zobowiązanie zostały ocenione łącznie w kontekście szkody doznanej przez przemysł Unii. Dzieje się tak z uwagi na fakt, że gdyby instytucje uznały, iż jedynie połączenie ceł i zobowiązania mogło usunąć tę szkodę, nie ustaliłyby one minimalnej ceny przywozu jako formy zwolnienia z ceł.
65.

W postanowieniu Government of Gibraltar/Komisja ( 45 ) Trybunał orzekł, że można wnosić o unieważnienie jedynie całej decyzji 2009/95/WE ( 46 ). W decyzji 2009/95 Komisja uwzględniła teren na Gibraltarze w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu dyrektywy Rady 92/43/EWG (zwanej dalej „dyrektywą siedliskową”) ( 47 ). Government of Gibraltar nie mógł wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji 2009/95 jedynie w zakresie, w jakim rozszerzała ona odnośne terytorium na obszary geograficzne znajdujące się na terytorium Zjednoczonego Królestwa. Zdaniem Trybunału inne obszary geograficzne, które według Government of Gibraltar wchodziły rzekomo w skład odnośnego terytorium, nie były wymienione w decyzji 2009/95. Ponadto w ramach systemu stworzonego przez dyrektywę siedliskową terytorium nie mogło zostać podzielone na różne obszary ( 48 ). W wyroku Government of Gibraltar/Komisja z przepisów dyrektywy siedliskowej wynikało, że aby terytorium zostało uznane za mające znaczenie dla Wspólnoty, musiało być ono oceniane jako całość. Jednak w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, że cła wyrównawcze i zobowiązanie zostały ocenione łącznie w kontekście szkody doznanej przez przemysł Unii. Dzieje się tak z uwagi na fakt, że gdyby instytucje uznały, iż jedynie połączenie ceł wyrównawczych i zobowiązania mogło usunąć tę szkodę, nie ustaliłyby one minimalnej ceny przywozu jako formy zwolnienia z ceł wyrównawczych.
47.

Nie uważam natomiast, by to swoiste domniemanie, że po upływie okresu leasingu dojdzie do przeniesienia własności przedmiotu leasingu na leasingobiorcę, należało rozciągać na inne sytuacje, które MSR 17 każe zaliczać do tak zwanego leasingu finansowego. Z pewnością dotyczy to sytuacji opisanych w pkt 10 lit. c) ( 17 ) i e) ( 18 ), które w ogóle nie przewidują przeniesienia własności przedmiotu leasingu po jego zakończeniu ( 19 ). Podobnie jest w przypadku sytuacji opisanych w pkt 11 MSR 17, z których dwie [lit. a) i b)] dotyczą jedynie przeniesienia ryzyka umownego na leasingobiorcę, a trzecia [lit. c)] w ogóle wyklucza przeniesienie prawa własności, gdyż przewiduje przedłużenie leasingu na kolejny okres.
88.

Ściślejsza integracja, do której P. García Ormazábal dążyła w przyjmującym państwie członkowskim w drodze nabycia obywatelstwa, ostatecznie prowadziłaby bowiem do utraty praw, które były jej przyznane prawem Unii w stosunku do jej małżonka, co wyraźnie wiązałoby się z ryzykiem utrudnienia kontynuowania życia rodzinnego w tym państwie, a więc in fine integracji, do której dążyła. Oznaczałoby to odebranie jedną ręką tego, co zostało dane drugą..
83.

Co do wątpliwości – a nie obiektywnej i istotnej niepewności w rozumieniu orzecznictwa – podnoszonych przez rząd rumuński dotyczących wykładni prawa Unii, prawdą jest, że sytuacja leżąca u podstaw niniejszej sprawy jest nieco inna niż sprawy, które były uprzednio rozpatrywane przez Trybunał, nie zmienia to jednak faktu, że jak zwróciłem uwagę w powyższej analizie, odmowa prawa do odliczenia VAT w stosunku do podatników stanowi wyjątek od podstawowej zasady wspólnego systemu VAT, który jest dopuszczalny, zgodnie z ustalonym orzecznictwem, jedynie w wyjątkowych okolicznościach. O ile orzecznictwo to zostało doprecyzowane w ostatnich latach, o tyle zasady, na których się opiera, istnieją od dawna, a w każdym razie istniały przed dniem 1 stycznia 2007 r., to jest datą przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej ( 30 ). Co za tym idzie, gdyby miała być stwierdzona sytuacja obiektywnej i istotnej niepewności, miałaby ona bez wątpienia źródło nie w zakresie przepisów prawa Unii, a w zachowaniu przez Rumunię przepisów leżących u podstaw niniejszej sprawy po jej wstąpieniu do Unii Europejskiej.
19.

Jeśli w tej sytuacji istnieje usługa skierowana do użytkowników (innych niż sam omawiany lekarz), to jest to usługa mająca na celu informowanie. Jest ona kierowana, przynajmniej w głównej mierze, nie do osób, które są już klientami danego lekarza, ale do ogółu społeczeństwa z nadzieją na zdobycie nowych klientów. Taka informacja może zarówno doprowadzić, jak i nie doprowadzić (co zresztą prawdopodobnie ma miejsce w większości przypadków) do późniejszego świadczenia usług dentystycznych. Choć ta reklama jest niewątpliwie ściśle związana z praktyką dentystyczną jako taką, to jednak nie ma ona żadnego związku z konkretnym leczeniem dentystycznym poszczególnych pacjentów.
79.

W każdym razie rozważania ilościowe są w niniejszym przypadku zbędne, ponieważ koszty ulepszenia budynku mieszkalnego będącego własnością spółki Kozuba wyniosły 55% wartości początkowej, co wskazuje na rozmiar tych prac ( 32 ). Jeżeli ponadto ze względu na swój przedmiot ( 33 ) owe prace mogą należeć, z punktu widzenia ilościowego, do kategorii robót w ramach przebudowy opisanych powyżej, trudno byłoby zanegować, że poprzez ich dokonanie przeprowadzono w rzeczywistości konstrukcję lub ponowną konstrukcję mieszkania, co otwiera drogę do powstania obowiązku zapłaty VAT przy późniejszym zbyciu.
12.

Zdaniem tego sądu strony w postępowaniu głównym spierają się co do prawidłowej wykładni przepisów dyrektywy 2006/112 dotyczących wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników. W tej sytuacji Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) [wyższy sąd (izba podatkowa i kanclerska), Zjednoczone Królestwo] postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) W odniesieniu do wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników ustanowionego w rozdziale 2 tytułu XII dyrektywy [2006/112], czy art. 296 ust. 2 [tej dyrektywy] należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on wyczerpujący katalog przypadków, w których państwo członkowskie może wyłączyć rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników? W szczególności: 1.1) Czy państwo członkowskie może jedynie wyłączyć rolników ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na podstawie art. 296 ust. 2 [dyrektywy 2006/112]? 1.2) Czy państwo członkowskie może także wyłączyć rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na mocy art. 299 [wspomnianej dyrektywy]? 1.3) Czy zasada neutralności podatkowej daje państwu członkowskiemu prawo do wyłączenia rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników? 1.4) Czy państwo członkowskie ma prawo do wyłączenia rolników ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na innej podstawie? 2) W jaki sposób należy interpretować termin »kategorie rolników« w art. 296 ust. 2 dyrektywy [2006/112]? W szczególności: 2.1) Czy właściwą kategorię rolników należy określić poprzez odniesienie do obiektywnych parametrów? 2.2) Czy właściwą kategorię rolników można określić poprzez odniesienie do aspektów ekonomicznych? 2.3) Jaki poziom precyzji jest wymagany przy określaniu kategorii rolników, którą państwo członkowskie zamierzało wyłączyć? 2.4) Czy upoważnia to państwo członkowskie do traktowania jako właściwej kategorii »rolników, w przypadku których ustalono, że uzyskują znacznie wyższy zwrot jako członkowie systemu ryczałtowego, niż gdyby byli zarejestrowani do celów podatku VAT«?”.
71.

W odniesieniu do zasady skuteczności Trybunał orzekał już, że każdy przypadek, w którym powstaje pytanie, czy krajowy przepis proceduralny czyni niemożliwym lub zbyt utrudnionym stosowanie prawa Unii, należy rozpatrywać z uwzględnieniem miejsca tego przepisu w całości procedury, jej przebiegu i jej cech szczególnych, przed poszczególnymi sądami krajowymi. W tej perspektywie należy uwzględnić, w razie potrzeby, zasady znajdujące się u podstaw krajowego systemu prawnego, takie jak ochrona prawa do obrony, zasady pewności prawa i prawidłowego przebiegu postępowania ( 32 ). Co do zasady do sądu odsyłającego należy ocena zgodności przepisów krajowych z tymi zasadami w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy ( 33 ).
88.

W świetle wszystkich powyższych rozważań proponuję, by na pytania zawarte we wniosku prejudycjalnym Varhoven administrativen sad (najwyższego sądu administracyjnego, Bułgaria) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: – Trybunał jest właściwy, by dokonywać wykładni przepisów Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR z dnia 14 listopada 1975 r. (konwencji TIR). – Artykuł 457 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., w związku z art 8 ust. 7 konwencji TIR, należy interpretować w taki sposób, że właściwe organy celne mogą skierować roszczenie zapłaty do stowarzyszenia poręczającego, jeżeli w okolicznościach takich jak zaistniałe w analizowanej sprawie zwróciły się uprzednio z żądaniem zapłaty do posiadacza karnetu TIR jako osoby bezpośrednio odpowiedzialnej. – Artykuł 457 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 w związku z art. 8 ust. 1 i 7 konwencji TIR należy interpretować w taki sposób, że przed skierowaniem roszczenia do stowarzyszenia poręczającego właściwe organy nie mają obowiązku żądania zapłaty od wszystkich osób odpowiedzialnych solidarnie zgodnie z art. 213 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, jak określono w przepisach tego kodeksu. – Odbiorcę, który nabył lub zatrzymał towary, co do których jest mu wiadome, że są one przewożone z zastosowaniem karnetu TIR, i w odniesieniu do których nie ustalono, iż zostały one przedstawione i zgłoszone przed urzędem celnym przeznaczenia, można uważać za „dłużnika” w rozumieniu art. 203 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, jeżeli wiedział on lub powinien był wiedzieć, że towary usunięto spod dozoru celnego, przy czym ocena należy do sądu krajowego. Jednakże brak żądania zapłaty od odbiorcy towarów nie stoi na przeszkodzie realizacji odpowiedzialności stowarzyszenia poręczającego, jeżeli właściwe organy wybrały zwrócenie się z żądaniem zapłaty wobec innej osoby bezpośrednio odpowiedzialnej w rozumieniu art. 8 ust. 7 konwencji TIR.
28.

Jeśli nie ma takiego obowiązku, sąd odsyłający zastanawia się w każdym razie nad tym, jak lekarz weterynarii w Libanie mógł skontrolować spełnienie wymogów wynikających z rozporządzenia nr 817/2010, jeśli nie posiadał dziennika podróży (planu podróży) uzupełnionego po wyjeździe z Koper. W tym względzie sąd odsyłający twierdzi, że dokładny czas przybycia statku do portu w Bejrucie w dniu 21 września 2010 r. nie został wskazany ani w sprawozdaniu z dnia 22 września 2010 r., ani w dzienniku podróży, oraz że ponadto zwierzęta miały pierwotnie przybyć w dniu 16 września 2010 r. Sąd odsyłający dodaje, że zakłada, iż przewoźnik przekazał dziennik podróży urzędowemu lekarzowi weterynarii w Koper, oraz że jest to wyłączny powód, dla którego część dziennika podróży nie została uzupełniona do Bejrutu. Mając wątpliwości co do prawidłowej wykładni rozporządzeń nr 1/2005 i nr 817/2010, sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 5 ust. 4 i art. 8 ust. 2 [rozporządzenia nr 1/2005] w związku z przepisami dotyczącymi dziennika podróży w załączniku II do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przewozu zwierząt do państwa trzeciego obejmują one dla organizatora przewozu lub opiekuna obowiązek prowadzenia dziennika podróży do miejsca przeznaczenia w tym państwie trzecim? 2) Czy art. 5 i 7 [rozporządzenia nr 817/2010] w związku z art. 4 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że należy żądać zwrotu refundacji wywozowych, jeżeli dziennik podróży nie jest prowadzony do miejsca przeznaczenia w państwie trzecim z tego względu, że przewoźnik wykonał przewidziany w pkt 7 załącznika II do rozporządzenia nr 1/2005 obowiązek przekazania dziennika podróży urzędowemu lekarzowi weterynarii w miejscu wyjścia [z terytorium Unii]? 3) Czy art. 5 i 7 rozporządzenia nr 817/2010 w związku z art. 4 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że należy żądać zwrotu refundacji wywozowych, jeżeli eksporter nie może wykazać, że spełnił wymogi rozporządzenia nr 1/2005 w sytuacji, w której lekarz weterynarii nie może sprawdzić w ramach kontroli, które ma przeprowadzić zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 817/2010 w państwie trzecim, czy plan podróży (dziennik podróży) jest zadowalający, to jest czy zastosowano się do przepisów rozporządzenia nr 1/2005, (i w konsekwencji nie może on również potwierdzić, że wynik tej kontroli jest zadowalający) z tego względu, że przewoźnik przekazał dziennik podróży urzędowemu lekarzowi weterynarii w miejscu wyjścia [z terytorium Unii]?”.
66.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by na pytania prejudycjalne przedłożone przez Juzgado de lo Contencioso‑Administrativo no 4 de Murcia (sąd administracyjny szczebla prowincji nr 4 w Murcji, Hiszpania) Trybunał odpowiedział w następujący sposób: Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wprowadzają ogólny zakaz oferowania i dokonywania sprzedaży ze stratą oraz które przewidują powody uzasadniające odstępstwa od tego zakazu oparte na kryteriach niewymienionych w tej dyrektywie.