PL
ZbiórOrzeczeń
ECLI:EU:F:2010 :121 1WYROK SĄDU D O SPRAW S ŁUŻBY PU BLICZNEJ
(pierwsza izba)
z dnia 30 września 2010 r.
Sprawa F-43/09
Carlo van H euckelom
pr zeciwko
Europejskiemu Ur z ędowi Po licji (Europol)
Służba publiczna — Regulamin pracowniczy Europolu — Artykuł 29 — Przeniesienie o jeden stopień 
na podstawie sprawozdania z oceny — Zarzut niezgodności z prawem d ecyzji w sprawie polityki 
ustalania grup i stopni służbow ych — Odpowiednie ko mpe tencje dyrektora i zarządu Europolu — 
Uznanie przysługujące dyrektorowi Europolu — Granice
Pr zedmiot:Skarga wniesiona na podstawie ar t. 40 u st. 3 Konwencji sporządzonej na podstawie 
art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji 
(konwencji o Europolu) oraz art. 93 u st. 1 regulaminu pracowniczego Europolu, w której 
C. van Heuckelom ż ąda s twierdzenia n ieważności decyzji dyrektora E uropolu z dnia 
14 lipca 2008 r. w sprawie przeniesienia go tylko o jeden stopień z dniem 1 kwietnia 
2008 r., jak również stwierdzenia n ieważności decyzji z dnia 19 stycznia 2009 r. 
w sprawie oddalenia zażalenia na omawianą decyzję.
Or zec zenie:Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron p okry wa własne ko szty.
Stresz c zenie
1. Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Osoby fizyczne lub prawne
(art. 263 a kapit czwarty TFUE)
2. Urzędnicy — Skarga — Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej — Zgodność pomiędzy 
zażaleniem i skargą — Identyczność przedmiotu i podstawy — Zarzut niezgodności z prawem w iążący 
się z inną podstawą prawną niż wynikająca z zażalenia — Dopuszczalność
(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
3. Urzędnicy — Pracownicy Eu ropolu — Przeniesienie co dwa lata o stopień
(regulamin pracowniczy Eu ropolu, art. 28, 29)
4. Urzędnicy — Pracownicy Eu ropolu — Przeniesienie co dwa lata o stopień
(regulamin pracowniczy Eu ropolu, art. 29)
2 ECLI:EU:F:2010 :121STRESZCZ ENIE–SPRAWAF-43/09
VANHEUCKELOM PR ZECIWKOEUROPOLOWI
1. Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna 
jedynie wówczas, gdy skarżący ma interes w orzeczeniu nieważności zaskarżonego aktu. Taki interes 
istnieje tylko w tedy, gdy stwierdzenie nieważności tego aktu m oże samo w sobie w y w rzeć skutki 
prawne lub – inaczej mówiąc – w razie powodzenia skargi może on a przynieść ko rzyść stronie, która ją 
wniosła.
(zob. pkt 31)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 53/85 A KZO Ch emie i AKZO Ch emie UK przeciwko K omisji, 24 czerwca 1986 r., Zb.Orz. s. 1965 , 
pkt 21
Sąd Pierwszej Instancji: sprawy p ołączone T-480/93 i T-483/93 A ntillean R ice M ills i in. przeciwko K omisji, 
14 września 1995 r., Rec. s. II-2305 , pkt 59, 60 i przytoczone tam o rzecznictwo; sprawa T-188/99 E uroalliages 
przeciwko K omisji, 20 czerwca 2001 r., Rec. s. II-1757 , pkt 26; sprawa T-310/00, M CI przeciwko K omisji, 
28 września 2004 r., Zb.Orz. s. II-3253 , pkt 44
2. Zasada z godności pomiędzy zażaleniem a skargą w y maga zasadniczo, żeby istniała zgodność 
pomiędzy przedmiotem i podstawą skargi a przedmiotem i podstawą zażalenia. Należy elastycznie 
interpretować ten w y móg. Tym samym zasada z godności jest naruszona w y łącznie w przypadku, kiedy 
skarga zmienia przedmiot zażalenia lub jego podstawę, przy czym należy dokony wać szerokiej w ykładni 
„podstaw y”. Zgodnie z taką w y kładnią, w przypadku s karg o stwierdzenie nieważności, za „podstawę 
sporu” należy u ważać p odważanie p rzez skarżącego z godności zaskarżonego a ktu z prawem 
materialnym albo podważanie jego zgodności z prawem f ormalnym.
Co się tyczy zarzutów n iezgodności z prawem, choć odnoszą się on e do innej podstaw y a niżeli 
podstawa zażalenia, ich n iedopuszczalność ze w zględu n a n ieprzestrzeganie zasady zgodności 
naruszyłaby równowagę pomiędzy ochroną praw p roceduralnych urzędnika i celem p ostępowania 
poprzedzającego wniesienie skargi oraz stanowiłaby nieproporcjonalną i nieuzasadnioną sankcję dla 
urzędnika. Z uwagi na czysto prawny charakter zarzutu niezgodności z prawem o raz rozumowanie, 
które d oprowadziło z ainteresowanego d o p rzeanalizowania i podniesienia t akiej niezgodności 
z prawem, nie można bowiem w y magać od urzędnika c zy pracownika, który wnosi zażalenie i który 
niekoniecznie posiada o dpowiednią w iedzę w zakresie prawa, by podniósł taki z arzut na etapie 
postępowania p oprzedzającego w niesienie skargi pod rygorem j ego późniejszej niedopuszczalności. 
Tym bardziej że podniesienie zarzutu niezgodności z prawem n a etapie postępowania poprzedzającego 
wniesienie skargi nie umożliwi składającemu zażalenie w y grania spraw y n a tym etapie, ponieważ nie 
jest prawdopodobne, aby ad ministracja zdecydowała się na niezastosowanie obowiązującego przepisu, 
który ewentualnie narusza przepis w y ższej rangi w y łącznie w celu u możliwienia p ozasądowego 
uregulowania sporu.
(zob. pkt 43, 44)
Odesłanie:
Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-45/07 M andt przeciwko P arlamentowi, 1 lipca 2010 r., pkt 109, 115 , 119 
i przytoczone tam orzecznictwo, pkt 121
3. Obowiązujący w Europolu system u stalania grup zaszeregowania i stopni przewiduje dwie odrębne 
procedury: po pierwsze – ocenę, będącą przedmiotem ar t. 28 r egulaminu pracowniczego Europolu, 
należącą do ko mpe tencji oceniającego, a po dr ugie – przenoszenie na ko lejne stopnie, przewidziane 
w art. 29 tego regulaminu, należące do ko mpe tencji dyrektora Europolu.
ECLI:EU:F:2010 :121 3STRESZCZ ENIE–SPRAWAF-43/09
VANHEUCKELOM PR ZECIWKOEUROPOLOWI
Zgodnie z art. 29 a kapit pierwszy zdanie pierwsze regulaminu pracowniczego Europolu decyzje 
dyrektora E uropolu w sprawie przyznawania pe rsonelowi Europolu co dwa lata stopni są w y dawane 
w oparciu o „ocenę”, która b ierze pod uwagę w y niki pracy ka żdego pracownika. W rezultacie, o ile 
art. 29 a kapit pierwszy zdanie trzecie regulaminu pracowniczego Europolu przewiduje, że „dokładne 
zasady postępowania w sprawie oceny uchwala zarząd”, o tyle przepis ten odsyła do postępowania, 
zgodnie z którym w y niki pracy pracowników Europolu są poddawane ocenie. Nie w y maga zatem, by 
zarząd Europolu uchwalał zasady postępowania dotyczące przeniesienia o stopień.
(zob. pkt 48–50)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawy p ołączone T-209/02 i T-210/04 M ausolf przeciwko E uropolowi, 22 marca 2006 r., 
Zb.Orz.SP s. I-A-2-79, II-A-2-335, pkt 37
4. Zgodnie z art. 29 regulaminu pracowniczego Europolu dyrektor może, w oparciu o ocenę i mając na 
uwadze jakość pracy zainteresowanego, przyznać m aksymalnie dwa stopnie w przeciągu dwóch lat. 
Stosowanie tego przepisu m ieści się w obszarze, w którym d yrektorowi Europolu należy przyznać 
szeroki zakres uznania, na wzór uznania p rzyznawanego organowi powołującemu przy stosowaniu 
art. 45 regulaminu pracowniczego.
Artykuł 5 ust. 1 przyjętej przez dyrektora p olityki u stalania g rup i stopni służbow ych pe rsonelu 
Europolu określa kr yteria p rzyznawania stopni. Opierając się na dwóch ostatnich ocenach rocznych, 
dyrektor przyznaje dwa stopnie tym pracownikom, którzy stale lub często w y kraczali poza stawiane im 
oczekiwania; nie przyznaje żadnego stopnia pracownikom, którzy tylko c zęściowo spełnili oczekiwania 
lub w ogóle ich nie spełnili, a jeden stopień wszystkim pozostałym pracownikom.
Ze wspomnianego ar t. 5 ust. 1 w y nika, że dyrektor przyznaje dwa punkty w y łącznie w sytuacji, gdy 
dany pracownik w y kony wał swoje zadania w sposób szczególnie w y bitny i w ykroczył poza stawiane 
mu oczekiwania podczas ka żdego z dwóch lat okresu odniesienia. Omawiane kr yteria, choć bardzo 
w ymagające, mają nagradzać stały w y siłek. N ie m ożna zaprzeczyć temu, że polityka z achęcająca 
pracowników do ciągłego w y siłku w celu w y chodzenia poza stawiane im o czekiwania, przyjęta przez 
dyrektora E uropolu na podstawie przysługującego m u zgodnie z art. 29 r egulaminu pracowniczego 
Europolu uznania, ma na celu interes służby.
Ponieważ dyrektorowi nie przysługuje żaden margines uznania przy stosowaniu art. 5 ust. 1 omawianej 
polityki i ponieważ musi on ś ciśle przestrzegać kryteriów określonych w tym przepisie, zakreślenie ram 
jego uznania omawianymi kryteriami w zakresie przesunięcia o stopień pozwala mu właśnie czuwać 
nad t ym, by ka ndydatury były analizowane starannie, sprawiedliwie i przy przestrzeganiu zasady 
równego traktowania.
(zob. pkt 59, 61–63)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: ww . sprawa Mausolf przeciwko E uropolowi, pkt 67