Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność

(regulamin postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, art. 42 § 2 akapit pierwszy, art. 113 § 2, art. 118)

2. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie

(art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, 53; regulamin postępowania przed Sądem, art. 81)

3. Odwołanie – Zarzuty – Obowiązek zasądzenia z urzędu przez Sąd odszkodowania pieniężnego – Kwestia prawna – Dopuszczalność

4. Urzędnicy – Skarga – Nieograniczone prawo orzekania – Spory o charakterze majątkowym w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Pojęcie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1)

5. Urzędnicy – Skarga – Nieograniczone prawo orzekania – Możliwość zasądzenia z urzędu odszkodowania od pozwanej instytucji

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 91 ust. 1)

6. Postępowanie – Czas trwania postępowania przed Sądem – Rozsądny termin – Kryteria oceny – Konsekwencje

(art. 268 TFUE, 340 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, art. 113 § 1)

Summary

1. Celem przepisów art. 42 § 2 akapit pierwszy w związku z art. 118 regulaminu postępowania przed Trybunałem – zgodnie z którymi podnoszenie nowych zarzutów na etapie odwołania jest niedozwolone – jest, zgodnie z treścią art. 113 § 2 wspomnianego regulaminu postępowania, uniknięcie sytuacji, w której odwołanie zmienia przedmiot postępowania przed Sądem.

(por. pkt 23, 24)

2. Spoczywający na Sądzie obowiązek uzasadnienia nie wymaga, by Sąd przedstawił wywód, w którym wyczerpująco rozpatrzyłby każdy z argumentów wysuniętych przez strony postępowania z osobna, a tym samym przedstawione przez Sąd uzasadnienie może być dorozumiane, jeżeli tylko pozwala zainteresowanym zapoznać się z powodami nieuwzględnienia ich argumentów przez Sąd i zapewnia Trybunałowi wystarczający materiał do sprawowania kontroli.

(por. pkt 30)

3. Kwestia, czy Sąd miał obowiązek zasądzenia odszkodowania pieniężnego na rzecz wnoszącego odwołanie z urzędu, jest kwestią prawną, która może stanowić przedmiot odwołania i której dopuszczalność nie jest uwarunkowana podniesieniem żądania odszkodowania przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji. Taki argument, który sprowadza się zasadniczo do zarzutu nieskorzystania przez Sąd z zakresu jego kompetencji, nie może bowiem, z uwagi na swój charakter, zostać podniesiony w pierwszej instancji.

(por. pkt 41, 42)

4. W przypadku sporów o charakterze majątkowym Sądowi przysługuje, na podstawie art. 91 ust. 1 zdanie drugie regulaminu pracowniczego, nieograniczone prawo orzekania, w ramach którego może on zasądzić z urzędu, jeśli zaistnieje taka sytuacja, odszkodowanie od strony pozwanej za szkodę spowodowaną jej działaniem i w takim przypadku oszacować poniesioną szkodę ex aequo et bono, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności danej sprawy.

W rozumieniu tego przepisu „spory o charakterze majątkowym” stanowią skargi urzędników lub pracowników dotyczące odpowiedzialności instytucji, oraz wszystkie skargi o zapłatę przez instytucje na rzecz urzędnika lub pracownika kwoty, którą ten uważa za należną na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego mającego zastosowanie do stosunku pracy wiążącego go z instytucją.

Spór o charakterze majątkowym może w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego powstać również w następstwie wniesienia przez urzędnika skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności decyzji mającej wpływ na jego sytuację na gruncie regulaminu pracowniczego.

W szczególności skarga, w drodze której urzędnik wnosi o wydanie rozstrzygnięcia sądowego w przedmiocie zgodności z prawem jego zaszeregowania, prowadzi do powstania sporu o charakterze majątkowym przy założeniu, że podjęta przez organ powołujący decyzja o zaszeregowaniu wywołuje nie tylko skutki dotyczące kariery zainteresowanej osoby i jej pozycji w ramach hierarchii, ale również bezpośrednie skutki w zakresie jej praw majątkowych, a w szczególności kwoty wynagrodzenia należnego na podstawie regulaminu pracowniczego.

(por. pkt 44–47)

5. Przyznane sądom Unii w art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego nieograniczone prawo orzekania wiąże się z powierzeniem im zadania rozstrzygnięcia zawisłych przed nim sporów w sposób zupełny. To nieograniczone prawo orzekania ma w szczególności umożliwiać sądom Unii zagwarantowanie praktycznej skuteczności wydawanych przez nie w sprawach dotyczących służby publicznej wyroków o stwierdzeniu nieważności w ten sposób, że jeżeli stwierdzenie nieważności przyjętej przez organ powołujący niezgodnej z prawem decyzji nie wystarczy, aby dany urzędnik mógł dochodzić swoich praw lub aby jego interesy były skutecznie chronione, to sąd Unii może zasądzić na jego rzecz odszkodowanie z urzędu.

W dodatku nieograniczone prawo orzekania umożliwia sądom Unii obciążenie z urzędu strony pozwanej obowiązkiem naprawienia szkody związanej z jej zawinionym działaniem, nawet w przypadku, gdy nie stwierdzono nieważności zaskarżonej decyzji.

(por. pkt 49–51)

6. O ile nieprzestrzeganie przez Sąd rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia może stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie w ramach skargi wniesionej przeciwko Unii Europejskiej na podstawie art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE, o tyle w odniesieniu do odwołania art. 113 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem stanowi, że żądania wnoszącego odwołanie powinny mieć na celu uchylenie w całości lub w części orzeczenia Sądu oraz, w danym przypadku, uwzględnienie, w całości lub w części, żądań przedstawionych w pierwszej instancji.

W konsekwencji w braku jakiegokolwiek wskazania odnośnie do tego, że czas trwania postępowania miał wpływ na rozstrzygnięcie sporu, zarzut oparty na okoliczności, że postępowanie przed Sądem przekroczyło wymogi związane z poszanowaniem rozsądnego terminu, nie może co do zasady prowadzić do uchylenia wyroku wydanego przez Sąd i zatem należy go uznać za niedopuszczalny.

(por. pkt 56, 57)