ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana, w każdym wypadku, naruszyła art. 8 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, a także art. 13 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 16 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, gdy unieważniła faktury w ramach zobowiązania, a następnie nakazała służbie celnej pobranie cła, tak jakby ważne faktury w ramach zobowiązań nie zostały wystawione i przekazane organom celnym w momencie, gdy towary zostały zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu. Strona skarżąca podnosi zatem zarzut niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/367 z dnia 1 marca 2017 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, a także art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/366 z dnia 1 marca 2017 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, które to przepisy uprawniają stronę pozwaną do uznania faktur w ramach zobowiązań za nieważne i nakazania organom celnym do pobrania ceł od dokonanego w przeszłości importu towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu.
Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – HA/Komisja

(Sprawa T-736/19)

(2019/C 432/80)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: HA przedstawiciel: adwokat S. Kreicher)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— dopuszczenie skargi z formalnego punktu widzenia;

— uznanie skargi za zasadną;

— w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 13 sierpnia 2019 r., doręczonej w dniu 24 sierpnia 2019 r., zawierającej odpowiedź na zażalenie skarżącej z dnia 14 kwietnia 2019 t. (nr R/249/19);

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia mających zastosowanie przepisów ustawowych i wykonawczych, a w szczególności decyzji Komisji C(2007)3195 z dnia 2 lipca 2007 r. ustalającej ogólne przepisy wykonawcze dotyczące zwrotu kosztów opieki medycznej, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja ustanawia pułap refundacji w wysokości 3 100 EUR za wynajem urządzenia do leczenia bezdechu sennego w odniesieniu do okresu od 1 marca 2019 r. do 29 lutego 2024 r., mimo że przytoczona wyżej decyzja nie określa żadnej maksymalnej granicy refundacji wynajmu na okres użytkowania wynoszący co najmniej trzy miesiące.
5.

Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.
1.

Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem z następujących względów: a. Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi korzyść (gospodarczą) w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności poprzez: i. nieuwzględnienie: kontekstu historycznego wprowadzenia przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) do systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; ograniczeń nałożonych na Zjednoczone Królestwo na podstawie prawa Unii, w szczególności swobody przedsiębiorczości; terytorialności i innych względów politycznych odnoszących się do struktury przepisów dotyczących KSZ wprowadzonych w Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawie podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013 r.; oraz zakresu suwerenności podatkowej państw członkowskich, w tym Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do kształtowania przepisów dotyczących KSZ; ii. stwierdzenie, że fakultatywny charakter roszczenia na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 stanowi sprzyjające traktowanie skutkujące przyznaniem korzyści. b. Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności poprzez: i. Co się tyczy właściwych ram odniesienia: 1. błędne określenie ram odniesienia jako składających się wyłącznie z przepisów dotyczących KSZ lub wyłącznie z rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010; 2. błędne określenie celu systemu odniesienia, jako opodatkowania zysków, których źródłem są działalność na terytorium Zjednoczonego Królestwa i aktywa sztucznie przekierowane ze Zjednoczonego Królestwa, bez należytego uwzględnienia okoliczności, czy odnośne ukierunkowane transakcje rzeczywiście stwarzają ryzyko erozji bazy podatkowej w Zjednoczonym Królestwie. ii. Co się tyczy określenia odstępstwa od ram odniesienia: 1. błędną ocenę znaczenia i wagi funkcji decyzyjnych i zarządczych; 2. błędną ocenę porównywalności umów kwalifikowanej pożyczki z pożyczkami (i) na rzecz podmiotów powiązanych z rezydentami Zjednoczonego Królestwa oraz (ii) na rzecz podmiotów trzecich; 3. błędne powołanie się na dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1); 4. błędną ocenę porównywalnych zagrożeń naruszenia swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do objętych zwolnieniem z podatku i nieobjętych nim kategorii KSZ. iii. Co się tyczy uzasadnienia domniemanego odstępstwa, 1. błędne stwierdzenie, że uzasadnienie dotyczące potrzeby zapewnienia, aby systemem można było zarządzać i administrować, nie obejmowało funkcji decyzyjnych i zarządczych; 2. błędne stwierdzenie, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie było uzasadnione poprzez powołanie się na zgodność ze swobodą przedsiębiorczości.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 sierpnia i 26 września 2019 r. odmawiających w części dostępu do dokumentów wskazanych we wnioskach i wnioskach potwierdzających złożonych przez skarżącego w dniu 4 grudnia 2018 r., zarejestrowanych w dniu 28 lutego 2019 r., na podstawie wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, dotyczącego ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej.
—

W tym względzie skarżąca zwraca uwagę na różne aspekty i skutki otwarcia rynku energii na nowe, nieautoryzowane jednostki produkcyjne, co do których brak jest właściwej oceny przez Komisję, i wskazuje, że istnieją dalsze aspekty uregulowania, które zostały zmienione, co do których Komisja zaniechała badania lub dokonała błędnej oceny.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i art. 7 ust. 1 OPW: — Liczbę lat uprawniających do emerytury uzyskanych z tytułu przeniesienia uprawnień powinno się obliczać na podstawie kwoty rzeczywiście przekazanej pomniejszonej o aprecjację kapitału między dniem złożenia wniosku o przeniesienie a dniem rzeczywistego przeniesienia; — Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych popełnił błąd, obliczając liczbę lat uprawniających do emerytury uzyskanych z tytułu przeniesienia uprawnień na podstawie kwoty przedstawionej przez organy administracji krajowej w decyzji tymczasowej, tymczasem kwota rzeczywiście przekazana stanowiła rezultat aprecjacji kapitału między dniem złożenia wniosku o przeniesienie a dniem rzeczywistego przeniesienia, jak również ponownego obliczenia wysokości uprawnień emerytalnych przez organ krajowy i aprecjacji kapitału za okres poprzedzający wniosek o przeniesienie.
1.

Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia jej praw procesowych wynikających z art. 108 ust. 2 TFUE, ze względu na to, że nie została wezwana - w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego, które nie zostało wszczęte w niniejszym przypadku – do przedstawienia swoich uwag co do zamiaru zwiększenia liczby uczestników rynku zdolności produkcyjnej, poprzez objęcie pojęciem „nowych zdolności produkcyjnych”, oprócz nowych jednostek produkcyjnych, dla których zostały już wydane wszystkie dokumenty uprawniające do budowy i użytkowania zakładów, również nowe jednostki produkcyjne, w odniesieniu do który postępowania administracyjne w celu wydania takich dokumentów zostały dopiero wszczęte. — Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja jest w konsekwencji obarczona oczywistym brakiem zbadania sprawy i naruszeniem zasady proporcjonalności, ze względu na to, że Komisja nie przeprowadziła we właściwy sposób oceny skutków wynikających z takiej modyfikacji systemu zatwierdzonego w 2018 r. dla działalność istniejących zakładów.
1.

Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, że domniemany środek pomocy przysparza selektywną korzyść: a) spółkom korzystającym ze zwolnienia wynoszącego 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki o niskim ryzyku, ze względu na to, że Komisja: — błędnie określiła brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) jako system odniesienia; — naruszyła prawo, uznając, że zwolnienie wynoszące 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego system odniesienia ze względu na to, że: (i) stwierdzenie, że istnieje odstępstwo, jest błędnie oparte na technice regulacyjnej; (ii) test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu KSZ; oraz (iii) umowy pożyczki kwalifikowanej i niekwalifikowanej nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej oraz, w każdym wypadku, naruszyła prawo stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie powołując się na nie. — dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że wynoszące 75 % zwolnienie nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, które ma zastosowanie do zysków niepochodzących z działalności operacyjnej objętych zakresem regulacji sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)]. b) spółkom korzystającym ze zwolnień podatkowych z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów, ponieważ: — błędnie określiła brytyjskie przepisy dotyczące KSZ jako system odniesienia; — naruszyła prawo uznając, że zwolnienia podatkowe z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów stanowią odstępstwo od podatkowego system odniesienia, ze względu na to, że: (i) stwierdzenie odstępstwa jest błędnie oparte na technice regulacyjnej a test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskich przepisów dotyczących KSZ; (ii) podatnicy kwalifikujący się do zwolnień na zasadach dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej jak sytuacja podatników, którzy nie kwalifikują się do owych zwolnień. — dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że zwolnienia z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie są uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.
9.

Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja działała z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz z naruszeniem zasady dobrej administracji na podstawie art. 41 karty praw podstawowych. W szczególności nie wskazała w decyzji wszczynającej postępowanie, że ma zastrzeżenia co do zasadności „zwolnienia w wysokości 75 %” na podstawie sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, aby uniknąć praktycznej trudności w prowadzeniu analizy istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych w związku z działalnością w zakresie pożyczek wewnątrz grupy, takiej jak udzielenie zainteresowanym stronom odpowiedniej możliwości ustosunkowania się do tego; w toku prowadzonego przez nią dochodzenia nie zwróciła się do zainteresowanych stron o uwagi w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła takich uwag, które faktycznie zostały przedstawione przez strony. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.
8.

Zarzut ósmy dotyczy tego, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu powinny być wzięte pod uwagę straty, ulgi i zwolnienia, które mogła uwzględnić strona skarżąca (na wniosek, z wyboru albo automatycznie) w czasie, gdy wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, nawet jeżeli te straty, ulgi lub zwolnienia są już przedawnione zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji, ale jeżeli by tak miało nie być, decyzja jest błędna, ponieważ brak wzięcia pod uwagę takich strat, ulg lub zwolnień prowadziłby do przeszacowania kwoty pomocy, co spowodowałoby zakłócenie rynku wewnętrznego.
3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie uprzywilejowuje niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się błędu poprzez (i) określenie systemu odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów zawartych w części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)], zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; (ii) niezrozumienie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie jest odstępstwem od jego rozdziału 5; i (iii) brak uznania, że nawet jeżeli wspomniany rozdział 9 jest odstępstwem od rozdziału 5, jest on uzasadniony charakterem i ogólną systematyką wspomnianej części 9A.
1.

Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim dotyczy on uznania, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi korzyść (gospodarczą) w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności z następujących względów: i. nieuwzględnienia przez Komisję: kontekstu historycznego wprowadzenia przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) do systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; ograniczeń nałożonych na Zjednoczone Królestwo na podstawie prawa Unii, w szczególności swobody przedsiębiorczości; terytorialności i innych względów politycznych odnoszących się do struktury przepisów dotyczących KSZ wprowadzonych w Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawie podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)]; oraz zakresu suwerenności podatkowej państw członkowskich, w tym Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do kształtowania przepisów dotyczących KSZ; ii. stwierdzenia przez Komisję, że fakultatywny charakter roszczenia na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 stanowi sprzyjające traktowanie skutkujące przyznaniem korzyści.
—

posiłkowo, na wypadek gdyby rozpoznający sąd doszedł do wniosku, że konieczne jest dokonanie dalszych ustaleń faktycznych, przekazanie sprawy pozwanemu celem ponownego rozpoznania konieczności pozostawienia do swobodnego używania określenia „PedalBox +”, z pominięciem oznakowania produktów firm SPEED-BUSTER GmbH & Co. KG., Mosaikweg 18, 53489 Sinzig, Niemcy, czy CPA Performance GmbH, Jurastraße 1, 73119 Zell unter Aichelberg, Niemcy.
2.

Zarzut drugi dotyczący braku właściwości Komisji z powodu naruszenia zasady pomocniczości W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że Komisja nie jest właściwa do prowadzenia postępowania przeciwko skarżącym i do wydania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na obszerne czynności dochodzeniowe federalnego urzędu antymonopolowego i postępowanie krajowe pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy nie można bowiem stwierdzić, dlaczego federalny urząd antymonopolowy miałby być nieodpowiedni do przeprowadzenia do końca postępowania dochodzeniowego w tej sprawie bądź dlaczego Komisja miałaby się znajdować w lepszej pozycji do przeprowadzenia zakwestionowanej czynności dochodzeniowej.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1/2003 (2) oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia 773/2004 w związku z art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych poprzez naruszenie zasady rozsądnego terminu ze względu na wydanie decyzji blisko dwa lata po doręczeniu pisma z dnia 13 września 2017 r. informującego o zamiarze odrzucenia skargi, co miało wpływ na wynik postępowania. Komisja naruszyła też przysługujące skarżącej prawo do rozważenia jej sprawy, jak również nie uzasadniła szczegółowo przyczyn odrzucenia skargi, co znalazło odzwierciedlenie w ogólnej treści pisma z dnia 13 września 2017 r. informującego o zamiarze odrzucenia skargi oraz w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że nawet jeżeli przyjąć, iż rozpatrywane środki dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że brak było uzasadnienia dla zgodności rozpatrywanych środków z unijnymi regułami pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nielogiczna i niespójna, gdyż Komisja prawidłowo uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, w których jedynym powodem zastosowania obciążenia z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych jest kryterium „kapitału związanego z Zjednoczonym Królestwem”, ponieważ kryterium to może być nazbyt trudne do zastosowania w praktyce, a jednocześnie i bez przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia Komisja twierdzi, że wspomniany rozdział 9 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, w których kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych powoduje zastosowanie obciążenia z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych. W rzeczywistości, chociaż sytuacja jest jasna, mając na uwadze okoliczności faktyczne dotyczące skarżących, kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych jest generalnie nieproporcjonalnie trudne do stosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, iż wspomniany rozdział 9 jest uzasadniony również w kontekście tego kryterium, i w konsekwencji stwierdzić, że nie występuje pomoc państwa.
Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Tazzzetti/Komisja

(Sprawa T-826/19)

(2020/C 45/70)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Tazzzetti SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Condinanzi, E. Ferrero i C. Vivani, avvocati)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, po stwierdzeniu ich niezgodności z prawem i ewentualnej niemożności stosowania rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/661, w szczególności w odniesieniu do art. 7 tego rozporządzenia;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2019 r. ARES (2019) 6048224 skierowanej do skarżącej, decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2019 r. ARES (2019) 6014426 skierowanej do Tazzetti S.p.A., decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2019 r. ARES (2019) 6048220 skierowanej do Tazzetti S.p.A., a także dalszych aktów oraz, gdy to wymagane, na wniosek i po stwierdzeniu niezgodności z prawem zgodnie z art. 277 TFUE rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/661 z dnia 25 kwietnia 2019 r. zapewniającego sprawne działanie elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzanie do obrotu wodorofluorowęglowodorów (Dz.U. 2019, L 112, s. 11), w szczególności w odniesieniu do art. 7 tego rozporządzenia, stwierdzenie niemożności stosowania tego uregulowania, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych decyzji wykonujących to rozporządzenie.

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-825/19, Tazzetti/Komisja.