W tym zakresie, w przypadku gdy instytucja, w szczególności Komisja, w celu przyznania pomocy finansowej w ramach art. 272 TFUE wybiera zawarcie umowy, jest ona zobowiązana do niewykraczania poza te ramy. Tak więc ciąży na niej między innymi obowiązek zapewnienia, aby w ramach stosunków z jej kontrahentami nie dochodziło do stosowania niejasnych sformułowań, które mogą być przez nich postrzegane jako objęte zakresem jednostronnych uprawnień decyzyjnych, wykraczających poza postanowienia umowne.

Gdyby bowiem sąd Unii uznał się za właściwy do orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktów wpisujących się w ramy wyłącznie umowne, to nie tylko mógłby on pozbawić sensu art. 272 TFUE, który pozwala na przyznanie jurysdykcji Unii na mocy klauzuli arbitrażowej, ale także, w przypadku gdyby umowa nie zawierała takiej klauzuli, mógłby rozszerzyć swoją jurysdykcję poza granice wyznaczone w art. 274 TFUE, poddającym spory, których stroną jest Unia, powszechnej jurysdykcji sądów krajowych. Z tego wynika, że w przypadku istnienia umowy wiążącej skarżącego z jedną z instytucji do sądów Unii można wnieść skargę na podstawie art. 263 TFUE tylko w przypadku, gdy zaskarżony akt zmierza do wywarcia wiążących skutków prawnych, które wykraczają poza wiążący strony stosunek umowny i prowadzą do wykonywania prerogatyw władzy publicznej przyznanych instytucji będącej stroną umowy działającej jako organ administracyjny.

Postanowienia umowy zawartej przez instytucję Unii, wraz z prawem, któremu umowa ta podlega i pod jego rządami, składają się na zasady regulujące stosunki umowne, ponieważ wykładnia umowy w świetle prawa znajdującego do niej zastosowanie jest uzasadniona wyłącznie w przypadku wątpliwości co do treści lub znaczenia niektórych jej postanowień.

Noty obciążeniowej wystawionej przez Komisję dotyczącej kwot należnych na podstawie umowy o udzieleniu dotacji nie można uznać za akt ostateczny mogący być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, z tego powodu, że zawiera ona sformułowania dotyczące odsetek, jakie będą naliczane od stwierdzonej wierzytelności w razie braku jej spłaty przed upływem terminu, możliwości ściągnięcia poprzez potrącenie lub w drodze uruchomienia ewentualnej gwarancji, jaka została prawdopodobnie ustanowiona, a także możliwości wszczęcia egzekucji i wpisania do bazy danych dostępnej dla służb zarządzających budżetem Unii, nawet jeśli zostały one zredagowane w taki sposób, że może powstać wrażenie, iż chodzi tu o ostateczny akt Komisji. Tego rodzaju sformułowania ze względu na swój charakter mogą w każdym wypadku stanowić jedynie przygotowanie do wydania przez Komisję aktu odnoszącego się do egzekucji stwierdzonej wierzytelności, ponieważ w nocie obciążeniowej Komisja nie zajmuje stanowiska w przedmiocie środków, jakie zamierza zastosować w celu ściągnięcia rzeczonej wierzytelności wraz z odsetkami za zwłokę naliczanymi wraz z upływem wyznaczonego w nocie obciążeniowej terminu do zapłaty. To samo tyczy się sformułowań dotyczących przewidywanych środków ściągania należności.

Wynika z tego, że skarga skierowana przeciwko tej nocie obciążeniowej nie może zostać skutecznie wniesiona do sądu Unii na podstawie art. 263 TFUE, gdyż nota ta wpisuje się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związana, i nie wywiera wiążących skutków prawnych, które wykraczają poza te wynikające z umowy o udzielenie dotacji i które wiązałyby się z wykonywaniem uprawnień władzy publicznej przyznanych Komisji jako organowi administracji. Ponadto niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności nie może pozbawić zainteresowanego kontrahenta prawa do skutecznego środka zaskarżenia, ponieważ może on, jeśli uzna to za zasadne, bronić swego stanowiska w ramach skargi na podstawie art. 272 TFUE, mającej swe źródło w postanowieniach umowy.

(por. pkt 46, 47, 49, 52)