ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
13

Artykuł 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia wykonawczego przewiduje: „1. Przywóz produktów zgłoszonych do dopuszczenia do swobodnego obrotu i objętych obecnie kodem CN ex85414090 (kody TARIC 8541409021, 8541409029, 8541409031 i 8541409039), które są fakturowane przez przedsiębiorstwa, od których Komisja przyjęła zobowiązania i których nazwy są wymienione w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE, jest zwolniony z cła antydumpingowego nałożonego art. 1, pod warunkiem że: a) przedsiębiorstwo wymienione w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE bezpośrednio wytworzyło, wysłało i zafakturowało określone powyżej produkty lub dokonało tego za pośrednictwem swojego przedsiębiorstwa powiązanego, również wymienionego w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE, dla ich powiązanych przedsiębiorstw w Unii działających jako importerzy oraz odpowiedzialnych za dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii lub dla pierwszego niezależnego klienta działającego jako importer oraz odpowiedzialnego za dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii; b) takiemu przywozowi towarzyszy faktura w ramach zobowiązania, która jest fakturą handlową, zawierającą co najmniej informacje i oświadczenie przewidziane w załączniku III do niniejszego rozporządzenia; c) takiemu przywozowi towarzyszy świadectwo dotyczące zobowiązania eksportowego zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia; oraz d) towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania. 2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu: a) zawsze gdy w odniesieniu do przywozu określonego w ust. 1 zostanie ustalone, że nie jest spełniony co najmniej jeden warunek wymieniony w tym ustępie […]; […]”.
62

Po trzecie, jeżeli chodzi o pozycję 9021 CN, to Trybunał orzekł już, opierając się w szczególności na nocie wyjaśniającej do HS dotyczącej rozdziału 90, że towary zaklasyfikowane do tej pozycji charakteryzują się zasadniczo wysokim stopniem wykończenia i dużą precyzją, co odróżnia je od zwykłych towarów (zob. podobnie wyrok z dnia 26 kwietnia 2017 r., Stryker EMEA Supply Chain Services, C‑51/16, EU:C:2017:298, pkt 47).
2

Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) stanowi: „W odniesieniu do urzędnika [Urzędnik], który podejmuje służbę w Unii po: – zakończeniu służby w administracji rządowej albo w organizacji krajowej lub międzynarodowej, lub – wykonywaniu działalności zawodowej na podstawie zatrudnienia lub na własny rachunek; po powołaniu, ale przed nabyciem uprawnień do wypłaty emerytury za wysługę lat […], [uprawniony jest] do wpłacenia na rzecz Unii wartości kapitałowej uaktualnionej z datą faktycznego przekazania praw nabytych do emerytury za wysługę lat z tytułu takiej służby lub działalności. W takim przypadku organ powołujący każdej instytucji, w której urzędnik pełni służbę, uwzględniając wynagrodzenie podstawowe urzędnika, wiek oraz kurs wymiany walut z datą zastosowania przekazania, ustala na mocy ogólnych przepisów wykonawczych liczbę lat służby uprawniających do emerytury za wysługę lat, które podlegają zaliczeniu na podstawie systemu emerytalnego Unii w odniesieniu do poprzedniego okresu pracy, w oparciu o przekazany kapitał po odliczeniu kwoty stanowiącej aprecjację kapitału między datą zastosowania transferu a datą rzeczywistego transferu. […]”.
27

W tym względzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zdefiniowane w art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy i w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 pojęcie „dostawy towarów” nie odnosi się do przeniesienia własności w formie przewidzianej we właściwych przepisach krajowych, lecz obejmuje każdą transakcję przekazania rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzania tą rzeczą, jakby była ona jej właścicielem (wyroki: z dnia 8 lutego 1990 r., Shipping and Forwarding Enterprise Safe, C‑320/88, EU:C:1990:61, pkt 7; z dnia 14 lipca 2005 r., British American Tobacco i Newman Shipping, C‑435/03, EU:C:2005:464, pkt 35; z dnia 21 lutego 2006 r., Halifax i in., C‑255/02, EU:C:2006:121, pkt 51; z dnia 3 czerwca 2010 r., De Fruytier, C‑237/09, EU:C:2010:316, pkt 24; a także z dnia 18 lipca 2013 r., Evita-K, C‑78/12, EU:C:2013:486, pkt 33).
Artykuł ze stali w kształcie litery »T«. Artykuł ze stali w kształcie litery »T«. Średnica zewnętrzna ramion wynosi 23 mm, zaś największa średnica środkowej części artykułu wynosi 40 mm. Jego boczne końce są zakończone skośnie i nadają się do spawania doczołowego, a jego trzeci koniec jest gwintowany od wewnątrz. Boczne końce mają być wspawane między panele grzejnika. Trzeci koniec jest używany do zainstalowania albo zaworu odpowietrzającego, albo zaworu regulacyjnego, albo do połączenia grzejnika z rurą, która łączy go na przykład z kotłem. Zobacz ilustracja (*).

7307 93 19
26

Audiencia Nacional (sąd centralny) wyraża wątpliwości co do zgodności z prawem Unii dokonanej przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy) wykładni art. 35 ust. 5 kodeksu pracy. Sąd odsyłający zauważa przede wszystkim, że w badaniu dotyczącym siły roboczej w Hiszpanii w 2016 r. wykazano, że nie ewidencjonuje się 53,7% godzin nadliczbowych. Ponadto z dwóch sprawozdań Dirección General de Empleo del ministerio de Empleo y Seguridad Social (dyrekcji generalnej ds. pracy ministerstwa pracy i zabezpieczenia społecznego, Hiszpania), z dnia 31 lipca 2014 r. i z dnia 1 marca 2016 r., wynika, że aby ustalić, czy godziny nadliczbowe zostały przepracowane, należy dokładnie określić liczbę przepracowanych godzin. Wyjaśniałoby to, dlaczego inspekcja pracy zwróciła się do Deutsche Bank o wprowadzenie systemu ewidencji czasu pracy świadczonej przez każdego pracownika, który to system uznaje się za jedyny sposób weryfikowania ewentualnego przekroczenia przewidzianych maksymalnych limitów w okresie rozliczeniowym. Wykładnia prawa hiszpańskiego przyjęta przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy) w praktyce oznacza, po pierwsze, że pracownicy nie dysponowaliby istotnymi środkami dowodowymi w celu wykazania, że ich czas pracy przekroczył maksymalny wymiar czasu pracy, a po drugie, że ich przedstawiciele nie mieliby żadnych środków niezbędnych do sprawdzenia przestrzegania przepisów obowiązujących w tym zakresie, a w związku z tym kontrola przestrzegania czasu pracy i okresów odpoczynku zależałaby od dobrej woli pracodawcy.
89

Przy założeniu, że ten przepis ustawy policyjnej znajduje zastosowanie do sporu rozstrzyganego w postępowaniu głównym, co powinien zbadać sąd odsyłający, nie wydaje się, by ograniczenie wskazane w poprzednim punkcie było nieproporcjonalne w stosunku do celów zamierzonych w tej ustawie, jakimi są zapobieganie popełnianiu przestępstw wobec osób, które uprawiają prostytucję, oraz ochrona zdrowia publicznego.
26

Jeżeli chodzi o art. 5 pkt 1 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32), którego brzmienie odpowiada brzmieniu art. 7 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012, to nawet jeśli – co zostało przypomniane w pkt 19 niniejszego wyroku – wykładnia, jaką Trybunał nadał pierwszemu z tych przepisów znajduje również zastosowanie do drugiego z nich, Trybunał orzekł już, że zobowiązania do zapłaty pewnej kwoty, oparte na istnieniu stosunku członkostwa pomiędzy stowarzyszeniem a jego członkami powinny być uważane za wchodzące w zakres „umów lub roszczeń wynikających z umów” w rozumieniu rzeczonego przepisu z tego powodu, że przystąpienie do stowarzyszenia prawa prywatnego powoduje powstanie między członkami ścisłej więzi takiego samego typu jak ta, która powstaje między stronami umowy (wyroki: z dnia 22 marca 1983 r., Peters Bauunternehmung, 34/82, EU:C:1983:87, pkt 13, 15; z dnia 10 marca 1992 r., Powell Duffryn, C‑214/89, EU:C:1992:115, pkt 15; a także z dnia 20 stycznia 2005 r., Engler, C‑27/02, EU:C:2005:33, pkt 47).
15

Artykuł 247 LGSS, dotyczący obliczania okresów składkowych, przewiduje: „Dla celów wykazania okresów składkowych koniecznych do uzyskania prawa do świadczeń z tytułu emerytury, trwałej niezdolności do pracy, śmierci i renty rodzinnej, czasowej niezdolności do pracy, macierzyństwa i ojcostwa stosuje się następujące zasady: a) Różne okresy, podczas których pracownik był ubezpieczony z tytułu umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy, uwzględnia się niezależnie od długości czasu pracy przepracowanego w każdym z tych okresów. W tym celu współczynnik obniżający dotyczący zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, który określa się za pomocą wartości procentowej przepracowanego czasu pracy w niepełnym wymiarze godzin w stosunku do czasu pracy przepracowanego przez porównywanego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze godzin, stosuje się do okresu ubezpieczenia ukończonego w ramach umowy o pracę w niepełnym wymiarze godzin, przy czym wynik jest liczbą dni uznanych za dni, za które rzeczywiście opłacono składki, w odniesieniu do każdego okresu. W stosownym przypadku do liczby dni wynikających z tego wyliczenia należy dodać dni, za które opłacono składki z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, przy czym wynik jest sumą dni składkowych, które są uwzględniane przy obliczaniu dla celów uzyskania dostępu do świadczeń. b) Po określeniu liczby poświadczonych dni składkowych należy obliczyć globalny współczynnik obniżający dotyczący zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, odpowiadający wartości procentowej, którą stanowi liczba dni przepracowanych i zaliczonych jako dni, za które opłacono składki, zgodnie z przepisami lit. a) powyżej w stosunku do łącznej liczby dni ubezpieczenia w ciągu całego życia zawodowego pracownika […]. c) Minimalny okres składkowy wymagany od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy dla każdego ze świadczeń finansowych, dla których taki okres został ustalony, określa się poprzez ogólne zastosowanie do danego okresu globalnego współczynnika obniżającego dotyczącego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, o którym mowa w lit. b). W przypadkach, w których dla celów uzyskania dostępu do odpowiedniego świadczenia finansowego wymaga się, by część lub całość wymaganego minimalnego okresu składkowego była zawarta w określonym terminie, globalny współczynnik obniżający dotyczący zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy stosuje się w celu ustalenia wymagalnego okresu składkowego. Zakres czasowy, w którym wymagalny okres musi się zawierać, jest w każdym razie zakresem ustalonym w sposób ogólny dla danego świadczenia”.
33

W tej kwestii należy przypomnieć, że jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za wydanie orzeczenia, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które przedkłada Trybunałowi. W konsekwencji, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni lub ważności przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 10 grudnia 2018 r., Wightman i in., C‑621/18, EU:C:2018:999, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
69

Odnosząc się do uwag Fusion for Energy dotyczących braku korzystnego skutku zaskarżonego wyroku dla Y. Galochi ze względu na to, że nie wystąpił on o odszkodowanie, a jego wniosek o wszczęcie nowego postępowania w sprawie naboru został oddalony, należy wskazać, że Sąd nie naruszył prawa, przypominając w pkt 74 zaskarżonego wyroku, że w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 regulaminu pracowniczego sąd Unii nie jest właściwy do kierowania nakazów do administracji (zob. podobnie wyrok z dnia 9 sierpnia 1994 r., Parlament/Meskens, C‑412/92 P, EU:C:1994:308, pkt 71). Jednak choć Sąd nie mógł zatem uwzględnić wniosku o wszczęcie nowego postępowania w sprawie naboru, aspekt ten nie jest sam w sobie wystarczający, by pozbawić Y. Galochę wszelkiego interesu w uzyskaniu stwierdzenia nieważności rozpatrywanego postępowania w sprawie naboru.
117

W tym zakresie wystarczy stwierdzić – co zostało potwierdzone przez Rzeczpospolitą Polską na rozprawie – że KRS przy okazji przekazania takiej opinii Prezydentowi RP ograniczała się co do zasady i w braku przepisu, który zobowiązywałby ją do uzasadnienia jej opinii, do przekazania swojej rekomendacji, czy to pozytywnej, czy negatywnej, albo bez jakiegokolwiek uzasadnienia, albo z czysto formalnym uzasadnieniem, w którym zawierano samo ogólne odesłanie do kryteriów w postaci, w jakiej zostały one sformułowane w art. 37 § 1b nowej ustawy o Sądzie Najwyższym. W tych okolicznościach i nawet bez konieczności ustalenia, czy kryteria tego rodzaju co te, które zostały wskazane w tym przepisie, są wystarczająco przejrzyste, obiektywne i weryfikowalne, należy stwierdzić, że takie opinie nie mogą przyczynić się do dostarczenia obiektywnych informacji pomocnych Prezydentowi RP przy wykonywaniu uprawnienia, jakie zostało mu przyznane w zakresie wyrażenia lub odmówienia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego Sądu Najwyższego po ukończeniu przez zainteresowanego sędziego zwykłego wieku przejścia w stan spoczynku.
4

Artykuł 30 tego kodeksu stanowi: „1. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem. 2. Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest: a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; d) wartość kalkulowana, która jest sumą: – kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów, – kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do Wspólnoty, – kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e). […]”.
10

Artykuł 16 DFL 251/93 przewiduje: „1. Urzędnicy mogą stopniowo awansować od 1. grupy zaszeregowania do 7. grupy zaszeregowania ich poziomu bez względu na specjalizację odnoszącą się do tytułu akademickiego, wykształcenia czy zawodu. 2. Awans co do grupy zaszeregowania odbywa się corocznie w następujący sposób: a) warunkiem koniecznym do awansu do następnej grupy zaszeregowania jest pozostawanie przez okres co najmniej dwóch lat w niższej grupie zaszeregowania; b) żaden urzędnik nie może pozostawać dłużej niż 8 lat w tej samej grupie zaszeregowania z wyjątkiem tych, którzy osiągnęli 7. grupę zaszeregowania; c) bez uszczerbku dla poprzednich punktów 10% urzędników z grup zaszeregowania od 1. do 6. włącznie zostanie awansowanych w kolejności stażu pracy do grupy zaszeregowania bezpośrednio wyższej; d) po przeprowadzeniu na podstawie przepisów określonych w drodze rozporządzenia konkursu zorganizowanego w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji do 10% urzędników z grup zaszeregowania od 1. do 6. włącznie będzie mogło awansować do grupy zaszeregowania bezpośrednio wyższej”.
30

W świetle powyższych rozważań na zadane przez sąd odsyłający pytania należy odpowiedzieć, iż art. 148 lit. a) i c) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim wyrażenie „jednostki pływające przeznaczone do żeglugi na pełnym morzu” nie ma zastosowania do dostawy konstrukcji pływających takich jak samopodnośne morskie platformy wiertnicze w rodzaju takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które są wykorzystywane głównie stacjonarnie do eksploatacji podmorskich złóż węglowodorów.
28

W niniejszej sprawie nie wydaje się, by wykładnia prawa Unii, o którą wniósł sąd odsyłający, nie miała żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, ani by problem wskazany przez sąd odsyłający miał charakter hipotetyczny. W tym zakresie z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że wykładnia ta ma na celu wyjaśnić pojęcie „ruchu pojazdów” w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2009/103, od którego zależy rozstrzygnięcie postępowania głównego, które dotyczy odszkodowania za szkody spowodowane przez pożar pojazdu. Ponadto sąd odsyłający dostarczył wystarczających informacji co do stanu faktycznego i prawnego, umożliwiających Trybunałowi udzielenie użytecznej odpowiedzi na przedstawione mu pytania.
9

Artykuł 22 wet ter bestrijding van discriminatie tussen vrouwen en mannen (ustawy o zwalczaniu dyskryminacji między kobietami i mężczyznami) z dnia 10 maja 2007 r. (Belgisch Staatsblad z dnia 30 maja 2007 r., s. 29031, zwanej dalej „ustawą o równości płci”), brzmi następująco: „1. W przypadku złożenia przez osobę lub na jej rzecz skargi o naruszenie przepisów niniejszej ustawy w dziedzinie stosunków pracy i dodatkowych systemów zabezpieczenia społecznego, pracodawca nie może podjąć wobec niej niekorzystnych dla niej środków, z wyjątkiem przyczyn niezwiązanych z tą skargą. 2. Do celów niniejszego artykułu środek niekorzystny obejmuje w szczególności rozwiązanie stosunku pracy, jednostronną zmianę warunków pracy lub środek niekorzystny podjęty po ustaniu stosunku pracy. 3. Do celów niniejszego artykułu przez skargę należy rozumieć: – uzasadnioną skargę złożoną przez zainteresowaną osobę na szczeblu przedsiębiorstwa, w którym jest ona zatrudniona, lub jego jednostki organizacyjnej zgodnie z obowiązującymi procedurami; – uzasadnioną skargę złożoną przez direction générale contrôle des lois sociales du service public fédéral emploi, travail et concertation (dyrekcję generalną ds. nadzoru nad prawem społecznym przy federalnej służbie publicznej ds. zatrudnienia, pracy i dialogu społecznego) na rzecz osoby zainteresowanej, przeciwko przedsiębiorstwu, w którym jest ona zatrudniona, lub jego jednostce organizacyjnej; – uzasadnioną skargę złożoną na rzecz osoby zainteresowanej przez zgrupowanie interesów lub przez instytut na szczeblu przedsiębiorstwa, w którym jest ona zatrudniona, lub jego jednostki organizacyjnej; – powództwo wytoczone przez zainteresowaną osobę; – powództwo wniesione na rzecz zainteresowanej osoby przez instytut lub zgrupowanie interesów. Uzasadniona skarga, o której mowa w akapicie pierwszym tiret od pierwszego do trzeciego, musi być opatrzona datą, podpisana i doręczona listem poleconym, zawierającym zarzuty skargi kierowane do sprawcy domniemanej dyskryminacji. […] 9. Ochrona, o której mowa w niniejszym artykule, ma zastosowanie również do osób, które występują w charakterze świadków w kontekście skargi, o której mowa w ust. 3, informując osobę, do której złożono skargę, w opatrzonym datą i podpisanym dokumencie, o okolicznościach faktycznych, które widziały lub zasłyszały osobiście i które są związane z sytuacją będącą przedmiotem skargi lub z okolicznością, że występują one w charakterze świadka w postępowaniu sądowym; […]”.
„(101)

[…] instytucje zamawiające powinny mieć możliwość wykluczania wykonawców, którzy okazali się nierzetelni, na przykład z powodu naruszeń obowiązków środowiskowych lub społecznych, w tym przepisów dotyczących dostępności dla osób niepełnosprawnych, lub innych form poważnych wykroczeń zawodowych, takich jak naruszenie reguł konkurencji lub praw własności intelektualnej. Należy sprecyzować, że poważne wykroczenie zawodowe może podać w wątpliwość uczciwość wykonawcy, a tym samym sprawić, że nie będzie on odpowiedni, by uzyskać zamówienie publiczne, niezależnie od tego, czy dany wykonawca posiadałby poza tym techniczną i ekonomiczną zdolność do realizacji zamówienia. Mając na uwadze fakt, że instytucja zamawiająca będzie odpowiadać za skutki swojej ewentualnie błędnej decyzji, instytucje zamawiające powinny również zachować możliwość uznania, że doszło do poważnego wykroczenia zawodowego, gdy – przed wydaniem ostatecznej i wiążącej decyzji o istnieniu obowiązkowych podstaw wykluczenia – mogą one wykazać za pomocą dowolnych środków, że dany wykonawca naruszył swoje obowiązki, w tym obowiązki dotyczące płacenia podatków lub składek na ubezpieczenie społeczne, chyba że przepisy krajowe stanowią inaczej. Instytucje te powinny także mieć możliwość wykluczenia kandydatów lub oferentów, którzy przy wykonywaniu wcześniejszych zamówień publicznych wykazali poważne braki w odniesieniu do spełnienia istotnych wymogów; było to np. niedostarczenie produktu lub niewykonanie zamówienia, znaczące wady dostarczonego produktu lub świadczonej usługi, które spowodowały ich niezdatność do użytku zgodnie z przeznaczeniem, lub niewłaściwe zachowanie podające w poważną wątpliwość wiarygodność [rzetelność] wykonawcy. Przepisy krajowe powinny określać maksymalny czas trwania takich wykluczeń. Stosując fakultatywne podstawy wykluczenia, instytucje zamawiające powinny zwracać szczególną uwagę na zasadę proporcjonalności. Drobne nieprawidłowości powinny jedynie w wyjątkowych okolicznościach prowadzić do wykluczenia wykonawcy. Powtarzające się przypadki drobnych nieprawidłowości mogą jednak wzbudzić wątpliwości co do wiarygodności [rzetelności] wykonawcy, co może uzasadniać jego wykluczenie.
Artykuły 18, 21 i 165 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowej federacji sportowej takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym obywatel innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej – zamieszkujący od wielu lat na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę ta federacja i w którym uczestniczy w biegach amatorskich w kategorii seniorów – nie może uczestniczyć w mistrzostwach krajowych w danej dyscyplinie na takich samych zasadach jak obywatele tego państwa lub też może w nich uczestniczyć jedynie „poza klasyfikacją” lub „bez klasyfikacji”, nie mając dostępu do finału i nie mogąc zdobyć tytułu mistrza krajowego, chyba że uregulowanie to jest uzasadnione obiektywnymi względami proporcjonalnymi do zamierzonego słusznego celu, co powinien ustalić sąd odsyłający.
29

O ile prawdą jest, że Trybunał orzekł w odniesieniu do traktowania pod względem podatkowym sprzedaży działek przeznaczonych na majątek prywatny, że zwykłe wykonywanie prawa własności przez uprawnionego z tego prawa samo w sobie nie może być uważane za stanowiące działalność gospodarczą, lecz nie jest tak, w przypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 września 2011 r., Słaby i in., C‑180/10 i C‑181/10, EU:C:2011:589, pkt 36–39; z dnia 9 lipca 2015 r., Trgovina Prizma, C‑331/14, EU:C:2015:456, pkt 23, 24;, a także, w odniesieniu do czynności prowadzących do podjęcia działań w dziedzinie gospodarki leśnej, wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Rēdlihs, C‑263/11, EU:C:2012:497, pkt 36), o tyle należy zauważyć, że nie dość że orzecznictwo to jest specyficzne dla traktowania pod względem podatkowym sprzedaży gruntów przeznaczonych na majątek prywatny, to ponadto nie można z niego wywnioskować, że okoliczność podjęcia takich działań stanowi warunek uznania danej działalności za wykonywaną w celu uzyskania z niej przychodów o charakterze stałym, oraz że w ten sposób można ją zaklasyfikować jako „gospodarczą”.