Za środki o „skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie” w rozumieniu art. 28 WE należy uznać przyjęte przez państwo członkowskie środki, które mają na celu lub za skutek mniej korzystne traktowanie towarów pochodzących z innych państw członkowskich oraz przeszkody w swobodnym przepływie towarów wynikające, w braku harmonizacji ustawodawstw krajowych, z zastosowania do towarów pochodzących z innych państw członkowskich, w których są zgodnie z prawem produkowane i wprowadzane do obrotu, przepisów określających wymogi, które towary te muszą spełniać, nawet jeśli uregulowania te są stosowane bez rozróżnienia do wszystkich towarów. Do tego samego pojęcia należy każdy inny przepis stanowiący przeszkodę w dostępie do rynku jednego z państw członkowskich towarów pochodzących z innych państw członkowskich. W tym względzie, nawet jeżeli uregulowanie krajowe nie ma na celu ani za skutek mniej korzystnego traktowania towarów pochodzących z innych państw członkowskich, nałożone przez nie ograniczenie używania towaru na terytorium państwa członkowskiego może, zależnie od jego zakresu, mieć znaczny wpływ na zachowanie konsumentów, które z kolei może mieć wpływ na dostęp tego towaru do rynku danego państwa członkowskiego.

Artykuły 28 WE i 30 WE nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ze względów ochrony środowiska naturalnego zabrania użytkowania skuterów wodnych poza wyznaczonymi drogami [wodnymi], pod warunkiem że:

— właściwe władze krajowe są zobowiązane do przyjęcia środków wykonawczych celem wyznaczenia akwenów poza publicznymi drogami wodnymi, na których skutery wodne mogą być użytkowane;

— władze te w rzeczywistości wykonały powierzoną im w tym względzie kompetencję i wyznaczyły akweny odpowiadające warunkom przewidzianym w uregulowaniu krajowym, oraz

— środki takie zostały przyjęte w rozsądnym terminie po wejściu w życie tego uregulowania.

Weryfikacji przez sąd krajowy podlega, czy warunki te są spełnione.

Niewątpliwie, jeżeli przepisy krajowe wyznaczające akweny i drogi żeglowne skutkowałyby przeszkodą dla użytkowników skuterów wodnych w czynieniu z nich prawidłowego użytku właściwego tym towarom lub silnym ograniczeniem ich użytkowania, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy, przepisy takie mogłyby mieć znaczny wpływ na zachowanie konsumentów, którzy w ograniczonym tylko stopniu mieliby interes w zakupie takiego towaru, wiedząc, że zakres używania dozwolony przez to uregulowanie jest bardzo ograniczony. Przepisy takie miałyby tym samym za skutek utrudnienie dostępu tych towarów do danego rynku krajowego i stanowiłyby wówczas środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie zakazany przez art. 28 WE.

Uregulowanie takie może jednak być uzasadnione celami ochrony środowiska naturalnego z zastrzeżeniem poszanowania wyżej wymienionych warunków. W istocie, ponieważ ograniczenie lub zakaz użytkowania skuterów wodnych są środkami odpowiednimi dla zapewnienia ochrony środowiska naturalnego, do władz krajowych należy wykazanie, aby można było uznać krajowe uregulowanie za uzasadnione, że skutki ograniczające swobodny przepływ towarów nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia wspomnianego celu. W tym względzie, o ile nie wyklucza się, że środki inne niż omawiany zakaz mogą zapewnić pewien poziom ochrony środowiska naturalnego, to jednak prawdą jest również, że nie można odmówić państwom członkowskim możliwości realizacji celu, takiego jak ochrona środowiska naturalnego, poprzez wprowadzenie ogólnych przepisów, niezbędnych z jednej strony z uwagi na szczególne cechy geograficzne danego państwa członkowskiego, a z drugiej łatwo zarządzanych i kontrolowanych przez władze krajowe. Jednakże, ponieważ brzmienie samego uregulowania krajowego pozwala domniemywać, iż na akwenach, które muszą być w ten sposób wyznaczone w środkach wykonawczych, skutery wodne mogą być użytkowane bez wywoływania ryzyka lub szkód dla środowiska naturalnego uznawanych za niemożliwe do przyjęcia, wynika z tego, że ogólny zakaz użytkowania takich towarów poza publicznymi drogami wodnymi stanowiłby środek wykraczający poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celu ochrony środowiska naturalnego.

Ponadto, gdyby sąd krajowy stwierdził, że środki wykonawcze zostały przyjęte w rozsądnym terminie, aczkolwiek po popełnieniu czynów będących przedmiotem toczącego się przed nim postępowania, oraz że wyznaczają one jako żeglowne akweny, na których oskarżeni w postępowaniu przed nim sterowali skuterami wodnymi, w konsekwencji czego wszczęto przeciwko nim postępowanie, to aby środek krajowy mógł zachować proporcjonalność, a więc i uzasadnienie w świetle celu, jakim jest ochrona środowiska naturalnego, należy zezwolić na to, aby oskarżeni mogli powołać się na to wyznaczenie, co jest zresztą podyktowane również prawnowspólnotową zasadą ogólną retroaktywnego stosowania, w zależności od przypadku, względniejszej ustawy karnej i łagodniejszej kary.

(por. pkt 26–28, 34, 36, 38, 40, 43, 44; sentencja)