ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
65.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał na pytania prejudycjalne przedłożone przez Augstākā Tiesa udzielił następującej odpowiedzi: Lista, o której mowa w pkt 7 załącznika I do dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów jest wyczerpująca w znaczeniu, że uregulowania krajowe nie mogą rozszerzać zakresu zastosowania wykluczeń z gwarancji depozytów na podmioty, które, niezależnie od nazwy piastowanego stanowiska, nie mieszczą się pod względem funkcjonalnym w zakresie pojęć przewidzianych w takim wykazie. Zakresem pojęcia „członka rady administracyjnej”, o którym mowa w pkt 7 załącznika I do dyrektywy 94/19, są objęci członkowie organów spółki instytucji kredytowych powołani do prowadzenia działalności polegającej na zarządzaniu nią lub nadzorze nad nią. Zakresem pojęcia „kierownika”, o którym mowa w pkt 7 załącznika I do dyrektywy 94/19 są objęci członkowie personelu instytucji kredytowej, którzy, mimo że nie są członkami organu zarządzającego, pełnią zasadnicze role w bieżącym zarządzaniu instytucją kredytową, mając możliwość wywierania znaczącego wpływu na kierowanie tą instytucją i ponoszą bezpośrednią odpowiedzialność za te działania przed organem zarządzającym. Do zakwalifikowania pracownika jako „kierownika” w rozumieniu dyrektywy 94/19, nie jest ściśle konieczne, by zakres odpowiedzialności związanej z zajmowanym przez niego stanowiskiem obejmował działalność instytucji kredytowej w całości, ani też by dysponował on pełną i całkowitą odpowiedzialnością za daną dziedzinę działalności czy uprawnieniami do wydawania poleceń bądź podejmowania wiążących decyzji. Do sądu krajowego należy jednak ustalenie w konkretnym przypadku, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym, poza opisem zawodowym zajmowanego stanowiska, także rzeczywistej sytuacji i uprawnień rzeczywiście wykonywanych w ramach instytucji kredytowej przez pracownika, czy pracownik ten ma rzeczywiście możliwość wywierania znaczącego wpływu na kierowanie instytucją kredytową.
39.

O ile całościowe wrażenie wywarte w pamięci właściwego kręgu odbiorców przez złożony znak towarowy może w pewnych okolicznościach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego elementów, o tyle ocena podobieństwa może zostać dokonana wyłącznie na podstawie elementu dominującego tylko wtedy, gdy wszystkie pozostałe części składowe znaku towarowego są bez znaczenia ( 37 ). W tym względzie Trybunał także uściślił, począwszy od wyroku Medion (C‑120/04, EU:C:2005:594), przytoczonego przez sąd odsyłający, że nawet jeżeli element złożonego znaku towarowego nie może zostać uznany za dominujący, to należy uwzględnić go przy ocenie podobieństwa tego znaku towarowego do wcześniejszego znaku towarowego w zakresie, w jakim sam w sobie stanowi on wcześniejszy znak towarowy i zachowuje niezależną pozycję odróżniającą w złożonym znaku towarowym. W sytuacji bowiem, gdy element wspólny zachowuje niezależną pozycję odróżniającą w oznaczeniu złożonym, całościowe wrażenie wywierane przez to oznaczenie może prowadzić do tego, że odbiorcy uznają, iż dane towary lub usługi pochodzą co najmniej z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo, w którym to przypadku należy stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ( 38 ). Trybunał uściślił także, że element oznaczenia złożonego nie zachowuje takiej niezależnej pozycji odróżniającej, jeśli element ten tworzy z pozostałym elementem lub z pozostałymi elementami oznaczenia przy łącznym ich rozpatrywaniu jednostkę mającą inne znaczenie niż wspomniane elementy rozpatrywane oddzielnie ( 39 ).
8.

Plan obniżenia emisji został ustanowiony w załączniku IIB do dyrektywy VOC: „1. Zasady Celem planu obniżania emisji jest umożliwienie operatorowi innymi środkami obniżeń emisji równoważnych do tych, które zostałyby osiągnięte wówczas, gdy byłyby zastosowane dopuszczalne wartości emisji. W tym celu operator może wykorzystać każdy plan obniżania emisji, zaprojektowany specjalnie dla jego urządzenia, pod warunkiem że w efekcie końcowym uzyska równoważne obniżenie emisji. Państwa członkowskie składają sprawozdanie Komisji, zgodnie z art. 11 niniejszej dyrektywy, o postępach w zakresie takiego samego obniżenia emisji, łącznie z podaniem doświadczeń uzyskanych w stosowaniu planu obniżenia emisji. 2. Praktyka W przypadku stosowania powłok, lakierów, klejów lub farb drukarskich może zostać zastosowany następujący plan: w przypadkach, w których poniższa metoda okaże się nieodpowiednia, właściwe władze mogą pozwolić operatorowi na zastosowanie każdego alternatywnego planu wyłączenia, co do którego są przekonane, iż spełnia przedstawione tu zasady. Projekt tego planu uwzględnia następujące fakty: (i) w przypadkach gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się w fazie opracowania, operatorowi musi zostać przyznane przedłużenie terminu na wykonanie jego planów obniżenia emisji; (ii) punkt odniesienia do obniżenia emisji powinien w możliwie najwyższym stopniu odpowiadać emisjom, które nastąpiłyby wówczas, gdyby nie podjęto żadnych działań obniżających. Poniższy plan będzie funkcjonował w przypadku urządzeń, dla których można założyć niezmienną […] zawartość produktu [substancji stałych] oraz zastosować ją do określenia punktu odniesienia dla obniżeń emisji: (i) operator przedkłada plan obniżania emisji, który zawiera w szczególności obniżenia średniej zawartości rozpuszczalnika w całości wkładu lub podwyższoną wydajność zużycia materiałów stałych w celu osiągnięcia obniżenia całkowitej emisji z urządzenia do danej zawartości procentowej rocznych emisji odniesienia, określonych emisją docelową. Należy to uczynić w następujących ramach czasowych: Okres czasu Maksymalnie dopuszczalna całkowita emisja roczna Nowe urządzenia Istniejące urządzenia do 31.10.2001 r. do 31.10.2004 r. do 31.10.2005 r. do 31.10.2007 r. Emisja docelowa × 1,5 Emisja docelowa (ii) [r]oczną emisję odniesienia oblicza się w następujący sposób: a) Ustala się całkowitą masę materiałów stałych w ilości zużywanej w ciągu roku powłoki lub farby drukarskiej, lakieru lub kleju. Materiały stałe są to wszystkie materiały w powłokach, farbach drukarskich, lakierach lub klejach, które stają się stałe po wyparowaniu wody lub lotnych związków organicznych. b) Roczne emisje odniesienia są obliczane poprzez pomnożenia masy ustalonej w lit. a) przez właściwy współczynnik wyszczególniony w poniższej tabeli […]. c) Emisja docelowa jest równa rocznej emisji odniesienia pomnożonej przez procent równy: — (wartości emisji ulotnych + 15) w przypadku urządzeń mieszczących się w pozycji 6 i w dolnym paśmie progowym pozycji 8 i 10 załącznika IIA; — (wartości emisji ulotnych + 5) w przypadku wszystkich pozostałych urządzeń”.
141.

W tym kontekście wystarczające będzie odesłanie do utrwalonego orzecznictwa Trybunału: w postępowaniu głównym przepisy krajowe należy interpretować i stosować tak dalece, jak to możliwe, zgodnie z dyrektywą. Sądy krajowe zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać wykładni prawa krajowego w świetle brzmienia i celu dyrektywy, by osiągnąć przewidziany w niej rezultat ( 80 ). Zobowiązane są one, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni, do zapewnienia w ramach swojej właściwości pełnej skuteczności dyrektywy i dokonania rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanym przez nią celem ( 81 ).
3.

W niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów, zwany dalej „sądem odsyłającym”) zmierza do uzyskania wytycznych w sprawie zastosowania odmiennych przepisów podatkowych w odniesieniu do rezydentów i nierezydentów. Czy w sytuacji gdy podatnik zatrudniony w państwie członkowskim A (Niderlandy), ale zamieszkały w państwie członkowskim B (Niemcy), uzyskuje cały (lub niemal cały) dochód podlegający opodatkowaniu w państwie członkowskim A przez część roku podatkowego, a następnie kończy zatrudnienie w państwie członkowskim A i przenosi się do państwa trzeciego (Stany Zjednoczone Ameryki), gdzie uzyskuje większość swojego dochodu podlegającego opodatkowaniu za ten rok podatkowy, to państwo członkowskie A ma obowiązek umożliwić mu odliczenie od dochodu podlegającego opodatkowaniu odsetek od kredytu hipotecznego związanego z własnym mieszkaniem w państwie członkowskim B w taki sam sposób, jak miałoby to miejsce w przypadku podatnika będącego rezydentem? Sąd odsyłający zmierza także do ustalenia, czy okoliczność, że podatnik niebędący rezydentem przenosi się do państwa trzeciego, a nie do państwa członkowskiego, i podejmuje w tym państwie zatrudnienie, ma jakiekolwiek znaczenie w kontekście odpowiedzi na to pytanie.
31.

Podobnie w prawie niemieckim postanowienia umowy nie są uważane za normy prawa w ramach postępowania rewizyjnego ( 21 ). Ustalenie woli stron umowy mieści się w ocenie okoliczności faktycznych ( 22 ). Dotyczy to także wykładni ugody ( 23 ). Sąd rozstrzygający w postępowaniu rewizyjnym jest związany wykładnią dokonaną przez sąd orzekający co do istoty sprawy. Może on jedynie ocenić, czy ten ostatni popełnił błąd co do prawa, naruszając przepisy prawa takie jak zasady wykładni, lub czy dokonał on wykładni przeczącej wszelkim regułom logiki i doświadczenia ( 24 ).
7.

Mihai Manea, skarżący w postępowaniu głównym, zwrócił się do Instituția Prefectului – județul Brașov – Serviciul public comunitar regim permise de conducere și inmatriculare a vehiculelor [organu właściwego w sprawach rejestracji pojazdów w Braszowie (Rumunia)], pozwanego w postępowaniu głównym, o zarejestrowanie samochodu używanego, który nabył w Hiszpanii. Organ ten, pismem z dnia 5 marca 2013 r., zażądał zapłaty podatku przewidzianego w ustawie nr 9/2012. Mihai Manea wniósł skargę do Tribunalul Brașov (sądu pierwszej instancji w Braszowie), żądając rejestracji samochodu bez obowiązku uiszczania wspomnianego podatku, który jest jego zdaniem sprzeczny z prawem Unii. Po oddaleniu skargi skarżący wniósł apelację do Curtea de Apel Brașov (sądu apelacyjnego w Braszowie), który postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy, mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego do wszystkich zagranicznych pojazdów silnikowych przy ich rejestracji w tym państwie, który stosowany jest również przy przeniesieniu prawa własności krajowych pojazdów silnikowych, z wyjątkiem sytuacji, gdy taki podatek lub podatek podobny został już zapłacony? 2) Czy, mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego do wszystkich zagranicznych pojazdów silnikowych przy ich rejestracji w tym państwie, który jest należny od krajowych pojazdów silnikowych tylko przy przeniesieniu prawa własności takiego pojazdu, wobec czego pojazd zagraniczny nie może być używany bez zapłaty podatku, podczas gdy pojazd krajowy może być używany w sposób nieograniczony w czasie bez zapłaty podatku do czasu przeniesienia prawa własności tego pojazdu, o ile takie przeniesienie ma miejsce?”.
94.

W postanowieniu odsyłającym Amtsgericht Laufen wyjaśnia, że wyznaczenie pełnomocnika do doręczeń, które jest przewidziane w §§ 116, 127 bis i 132 StPO, skutkuje tym, że termin na wniesienie odwołania od orzeczenia wydanego w toku postępowania karnego zaczyna biec z chwilą dokonania doręczenia takiego orzeczenia do rąk pełnomocnika. Pełnomocnik przekazuje następnie to orzeczenie osobie oskarżonej za pomocą zwykłego listu, bez potwierdzenia nadania lub odbioru. Jest zatem obojętne, w szczególności do celów obliczenia terminu na wniesienie odwołania, czy i kiedy osoba oskarżona rzeczywiście otrzymała orzeczenie wydane w toku postępowania karnego. Sąd odsyłający wskazuje w tym względzie, że co się tyczy wyroku nakazowego, to sama osoba oskarżona powinna czuwać nad tym, aby ów wyrok nakazowy rzeczywiście został jej przekazany i aby uzyskała przez to początkowy dostęp do sądu.
74.

Co się tyczy po drugie art. 9 ust. 2 załącznika I, należy przypomnieć, że postanowienie to przewiduje, iż pracownik najemny oraz członkowie jego rodziny korzystają z tych samych przywilejów podatkowych oraz świadczeń socjalnych jak pracownicy najemni, będący obywatelami danego państwa i członkowie ich rodzin. Uważam jednak, że również to postanowienie, podobnie jak art. 9 ust. 1 załącznika I, dotyczy dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w stosunku do obywatela umawiającej się strony na terytorium drugiej umawiającej się strony, który to przypadek – jak wskazano w poprzednim punkcie – nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
66.

W świetle powyższych rozważań wyrażam opinię, iż na pytania zadane w trybie prejudycjalnym przez Tribunale di Milano (Włochy) Trybunał powinien udzielić odpowiedzi w następujący sposób: Przepis krajowy nakładający obowiązek umieszczania etykiety wskazującej kraj pochodzenia wyrobów skórzanych otrzymanych przez obróbkę dokonaną za granicą, jeśli wyroby takie są opisywane za pomocą terminów takich jak „skóra” czy „futro” (lub terminów od nich pochodnych lub ich synonimów) w języku lub językach danego państwa członkowskiego, jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Jego przyjęcie z naruszeniem okresu odroczenia przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy stanowi istotne uchybienie proceduralne skutkujące jego bezskutecznością. Przepis taki stanowi w każdym przypadku środek dyskryminujący posiadający skutek równoważny do ograniczenia ilościowego w przywozie, który jest zakazany na podstawie art. 34 TFUE i nie mieści się w ramach żadnego z wyjątków wymienionych w art. 36 TFUE. Nie ma on zatem zastosowania w postępowaniu cywilnym między jednostkami. W końcu przepis taki, w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do obuwia, które spełnia wymogi dotyczące etykietowania wynikające z dyrektywy 94/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 marca 1994 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do etykietowania materiałów używanych w głównych częściach składowych obuwia przeznaczonego do sprzedaży konsumentom, jest niezgodny w szczególności z art. 3 i 5 tej dyrektywy. Załącznik I do dyrektywy 94/11/WE
8.

Osoby powyżej 45 roku życia oraz osoby, które nie odprowadzają składek do publicznego systemu emerytalnego (pierwszy filar) nie mogą przystąpić do drugiego filaru. Osoby pomiędzy 35 a 45 rokiem życia, które odprowadzają składki do pierwszego filaru mogą same zdecydować o przystąpieniu bądź nie do drugiego filaru (art. 30 ust. 2 ustawy nr 41/2004). Bez względu na uiszczanie składek do pierwszego i drugiego filaru, każda osoba fizyczna może odprowadzać składki do trzeciego filaru, nawet jeśli nie może to prowadzić do zastąpienia opłacania składek do pierwszego i drugiego filaru w wypadku osób, które są zobowiązane do odprowadzania składek do tych systemów emerytalnych.
42.

Z drugiej strony do przyjęcia, że istnieje taki zamiar dokonania przez prawodawcę Unii transpozycji, nie wystarcza okoliczność, iż z motywów aktu prawnego Unii jedynie ogólnie wynika, że dany akt prawny ma zostać przyjęty przy uwzględnieniu międzynarodowych zobowiązań Unii ( 29 ). Przeciwnie, do zastosowania orzecznictwa zapoczątkowanego wyrokiem Nakajima wystarczające, ale też niezbędne jest to, aby na podstawie kontekstu danego aktu prawnego Unii można było ustalić, że z całą pewnością istnieje szczególny zamiar wykonania określonego i zdefiniowanego co do treści obowiązku wynikającego z prawa WTO i aby można było także ustalić, poprzez jaką normę określonego aktu prawa wtórnego zobowiązanie to ma zostać konkretnie wykonane.
67.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pytanie prejudycjalne odpowiedzieć w następujący sposób: Artykuł 168 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, który został zapłacony przy nabyciu lub wytworzeniu dóbr inwestycyjnych, bezpośrednio przeznaczonych do nieodpłatnego użytku publicznego, jednakże stosowanych jako instrument służący do przyciągania odwiedzających do miejsca, w którym podatnik, w ramach swej działalności gospodarczej, zamierza dostarczać towary i świadczyć usługi.
99.

W tym względzie przypominam, że wykonywanie zadań regulacyjnych spoczywających na Korze na podstawie art. 13 dyrektywy o dostępie jest uwarunkowane występowaniem na danym rynku jednego operatora o znaczącej pozycji rynkowej lub kilku takich operatorów. Interwencja KOR‑u staje się rzeczywiście niezbędna w celu zapewnienia, by jeden operator lub kilku nie wykorzystywało swojej pozycji rynkowej do ograniczenia lub zakłócenia konkurencji na właściwym rynku lub by operatorzy ci nie wykorzystywali swojej pozycji do oddziaływania na rynki sąsiednie. Tak więc chodzi o przyjętą przez KOR regulację ex ante, która jest skierowana do jednego operatora albo kilku operatorów o znaczącej pozycji na danym rynku.
23.

W odniesieniu do szczegółowej kwestii żądań dotyczących zobowiązań alimentacyjnych względem współmałżonków oraz dzieci, Tribunale di Milano odwołał się do rozporządzenia nr 4/2009, a w szczególności do art. 3 tego rozporządzenia. Uznał on zatem własną jurysdykcję do rozpoznania żądania dotyczącego zobowiązań alimentacyjnych złożonego przez B na jej korzyść, ponieważ jest ono związane z postępowaniem dotyczącym statusu osoby. Uznał on natomiast, że nie posiada jurysdykcji do orzeczenia o żądaniu dotyczącym zobowiązań alimentacyjnych na rzecz małoletnich dzieci, gdyż jest ono związane z postępowaniem, które nie dotyczy statusu osoby, lecz odpowiedzialności rodzicielskiej, w zakresie którego jurysdykcja przysługuje sądowi angielskiemu.
100.

Wreszcie również ograniczenie amortyzacji wartości firmy do wypadków nabycia krajowych udziałów kapitałowych, co powoduje – tak jak to już stwierdzono – naruszenie swobody przedsiębiorczości ( 59 ), może prowadzić ponadto do selektywnego uprzywilejowania w stosunku do przedsiębiorstw, które nabywają zagraniczne udziały kapitałowe.
30.

Taka sama zasada musi obowiązywać również w odniesieniu do sędziów. W dyrektywie dotyczącej urlopu rodzicielskiego brak jest, podobnie jak w odniesieniu do urzędników, punktu oparcia wskazującego na to, że sędziowie byliby w sposób ogólny wyłączeni z zakresu stosowania dyrektywy dotyczącej urlopu rodzicielskiego. Jeżeli dyrektywa dotycząca urlopu rodzicielskiego ma zastosowanie do greckich urzędników, co zostało wyraźnie uznane w wyroku Chatzi ( 12 ), to zasada ta musi obowiązywać także w odniesieniu do sędziów greckich, wobec których, w odniesieniu do przysługującego im prawa do urlopu rodzicielskiego, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące urzędników.
9.

W ramach obydwu wniesionych spraw sąd odsyłający uważa, że usługi świadczone przez spółki holdingowe wykorzystywane są jednocześnie do działalności gospodarczej i niemającej charakteru gospodarczego i uprawniają do odliczenia podatku jedynie w zakresie, w jakim ich koszty można przypisać do działalności gospodarczej spółek holdingowych. W związku z tym sąd odsyłający stoi na stanowisku, że brak jest prawa do pełnego odliczenia, istnieją jednak wątpliwości, czy nie stoją temu na przeszkodzie zasady wypracowane przez Trybunał w wyroku Cibo Participations (C‑16/00, EU:C:2001:495). Niemniej jednak sąd odsyłający nie zadał Trybunałowi wprost takiego pytania. Pierwsze pytanie prejudycjalne ogranicza się bowiem do żądania określenia zasad odliczania naliczonego podatku VAT pozwalających na obiektywne odzwierciedlenie części wydatków faktycznie poniesionych na działalność gospodarczą i niemającą charakteru gospodarczego w przypadku spółek holdingowych. W drugiej kolejności, jeżeli kwestia odliczenia podatku VAT naliczonego przez spółki holdingowe może zostać wyjaśniona poprzez uwzględnienie czynności podlegających opodatkowaniu dokonywanych przez spółki zależne na rzecz podmiotów trzecich, sąd odsyłający ma wątpliwości co do zakresu stosowania art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy w odniesieniu do grupy podatkowej VAT, który to przepis został przywołany po raz pierwszy w ramach postępowania rewizyjnego przez spółkę Larentia + Minerva, jak również przez spółkę Marenave. W tym względzie sąd odsyłający ma wątpliwości co do tego, czy prawo krajowe jest zgodne z tym przepisem, skoro prawo to wyłącza stosowanie tego przepisu w szczególności w stosunku do spółek osobowych, oraz, w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy podatnik może powoływać się bezpośrednio na art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy.
24.

W celu uzasadnienia takiej wykładni Komisja opiera się na opracowanym przez siebie dokumencie roboczym ( 6 ). Komisja opiera się również na systematyce art. 27 ust. 1 dyrektywy 92/83, zauważając jednocześnie, że lit. d) tego artykułu należy odczytywać w kontekście jego lit. c) i e). W związku z tym, odnosząc się do art. 27 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, który przewiduje zwolnienie w wypadku alkoholu używanego „do produkcji octu oznaczonego kodem taryfowym CN 2209”, Komisja zwraca uwagę, że alkohol, w tym wino, jest używany bezpośrednio do produkcji octu. Dodatkowo, w odniesieniu do art. 27 ust. 1 lit. e) wspomnianej dyrektywy, który przewiduje zwolnienie w wypadku alkoholu używanego „do produkcji substancji smakowo-aromatycznych, używanych do wytwarzania środków spożywczych i napojów bezalkoholowych, o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 1,2% obj.”, Komisja wskazuje, że alkohol ten jest używany zasadniczo jako rozpuszczalnik.
38.

Z natury rzeczy skutek wsysania jest tym większy, im wyższe są udzielone rabaty oraz im dłuższy jest okres referencyjny, do którego odnoszą się rabaty po osiągnięciu kolejnego progu rabatowego. Jeżeli udziela się, tak jak w niniejszej sprawie, stosunkowo wysokich rabatów od 6% do 16% i do tego ze skutkiem wstecznym odnoszącym się do względnie długiego okresu referencyjnego wynoszącego jeden rok ( 24 ), wskazuje to na silny skutek wsysania. Skutek ten zostaje w niniejszej sprawie wzmocniony poprzez okoliczność, że rabaty są stosowane bez różnicy w odniesieniu do tej części popytu, która może zostać przejęta przez konkurencję, jak również w stosunku do popytu, którego to nie dotyczy, czyli w szczególności w odniesieniu do ustawowego monopolu spółki Post Danmark obejmującego przesyłki do 50 g.
49.

Sytuacja jest jednak inna, jeśli w ramach tych rozważań uwzględni się szczególny charakter ochrony prawnej w sferze zamówień publicznych. Zgodnie bowiem z wcześniejszym wywodem art. 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 89/665 podkreśla wyraźnie aspekt „możliwie szybkiego” odwołania się od decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego. Tak szybko jak to możliwe powinna zostać stworzona pewność prawna. W związku z powyższym nie nasuwa wątpliwości to, że w stosunku do wniosków o wdrożenie procedury odwoławczej w obszarze prawa zamówień publicznych – także takich, które dotyczą jedynie odszkodowań obowiązują krótsze terminy niż w przypadku dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na podstawie ogólnych przepisów prawa krajowego ( 22 ).