ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Trybunał wyjaśniał już wielokrotnie, że zgodnie z prawem Unii państwa członkowskie zobowiązane są do podjęcia wszelkich działań ustawodawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia na swoim terytorium poboru w pełnej wysokości należnego podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”). Zakres swobody przysługującej im w tej mierze ograniczony jest przez obowiązek, po pierwsze, zagwarantowania skutecznego poboru środków własnych Unii i po drugie, nietworzenia istotnych różnic co do sposobu traktowania podatników czy to w jednym z państw członkowskich, czy też we wszystkich tych państwach (zasada neutralności podatkowej). W niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia prejudycjalnego Tribunale di Udine (sąd rejonowy w Udine, zwany dalej „sądem odsyłającym”) zwraca się w istocie o wyjaśnienie, czy zasady te sprzeciwiają się przyjęciu przez państwo członkowskie tylko częściowej płatności z tytułu zaległości podatkowej w podatku VAT od przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej, będącego w trakcie postępowania układowego z wierzycielami opierającego się na sprzedaży jego aktywów.
60.

Co więcej, istnieje nawet pewna zbieżność między tymi dwoma kategoriami dowodu w przypadku dowodu dotyczącego znaku towarowego powszechnie znanego lub znaku towarowego cieszącego się renomą, o których mowa w rzeczonej zasadzie 19 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia nr 2868/95. Dowody poświadczające renomę znaku towarowego mogą być takie same jak dowody poświadczające używanie znaku towarowego, co w pełni uzasadnia traktowanie tych przypadków w ten sam sposób.
106.

Moim zdaniem można jedynie zgodzić się z tym poglądem. Istotnie „przywóz towarów” jako zdarzenie powodujące powstanie obowiązku zapłaty podatku VAT oraz jego definicja z art. 7 szóstej dyrektywy to kwestie rozstrzygnięte ostatecznie w sposób wyczerpujący w szóstej dyrektywie i jako takie powinny być przedmiotem wykładni autonomicznej w ramach prawa Unii. W przeciwnym razie różnice pomiędzy państwami członkowskimi co do katalogu zdarzeń powodujących powstanie podatku zagrażałyby celowi szóstej dyrektywy. Jak przypomina Komisja ( 39 ) celem tym jest stworzenie wspólnego rynku przypominającego prawdziwy rynek wewnętrzny, zgodnie z tym co stanowi motyw czwarty szóstej dyrektywy, gdzie harmonizacja podstawy opodatkowania pozwala, aby „zastosowanie stawki wspólnotowej do transakcji podlegających opodatkowaniu doprowadziło do porównywalnych rezultatów we wszystkich państwach członkowskich” ( 40 ).
69.

Po drugie, przedmiot podatku VAT w postaci opodatkowania konsumpcji końcowej można pojąć w niniejszym przypadku w wystarczający sposób tylko wtedy, gdy działalność gminy nie będzie opodatkowana. Gdyby bowiem opodatkować podatkiem VAT organizację dowozu uczniów do szkół przez gminę, który to dowóz gmina realizuje poprzez posłużenie się zewnętrznymi przedsiębiorstwami transportowymi, to w rezultacie – ze względu na odliczenie naliczonego podatku – nakładany byłby tylko podatek od podstawy opodatkowania, którą stanowiłyby opłaty uiszczane przez rodziców. Opłaty te stanowią jednakże tylko mały ułamek ceny rynkowej tych usług przewozowych, ponieważ stanowią one łącznie tylko 3% kosztów ponoszonych w związku z zewnętrzną realizacją przewozu. W rezultacie konsumpcja końcowa tych usług przewozowych byłaby zasadniczo zwolniona z podatku VAT. Aby temu zapobiec i poddać usługi przewozowe podatkowi VAT po ich cenie rynkowej, ostateczne opodatkowanie musi następować już na etapie usług świadczonych przez gminę. Oznacza to, że organizowanie dowozu uczniów do szkół przez gminę nie stanowi działalności gospodarczej.
60.

Należy na wstępie przypomnieć, że w ramach procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem zadaniem Trybunału jest udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. Mając to na uwadze, do Trybunału należy – gdy zajdzie taka potrzeba – przeformułowanie przedstawionych mu pytań ( 25 ). W konsekwencji, nawet jeśli formalnie sąd odsyłający ograniczył pytanie trzecie do wykładni klauzuli 6 ust. 1 zmienionego porozumienia ramowego, to okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie temu, by Trybunał udzielił mu wykładni prawa Unii we wszystkich aspektach, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swego pytania, czy też nie. W tym względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z wszystkich informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów tego prawa, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu ( 26 ).
19.

W tych okolicznościach Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia (regionalny sąd administracyjny regionu Lombardia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49 TFUE, 56 TFUE i 106 TFUE, oraz przewidziana w nich zasada racjonalności stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które wskutek następujących po sobie działań prawodawczych powodują wielokrotne przedłużenie terminu wygaśnięcia koncesji na majątek publiczny obejmujący położone nad brzegiem mórz, jezior i rzek obszary o znaczeniu gospodarczym, których okres ważności zostaje ustawowo wydłużony do co najmniej jedenastu lat, co prowadzi do utrzymania prawa do korzystania z majątku publicznego wyłącznie przez danego koncesjonariusza, pomimo upływu, przewidzianego w przyznanej mu już koncesji, terminu jej ważności, czego konsekwencją jest pozbawienie innych zainteresowanych podmiotów gospodarczych wszelkiej możliwości uzyskania majątku publicznego w wyniku procedury przetargowej?”.
55.

W tym samym kierunku wskazywał już wyrok Draka NK Cables i in. ( 44 ) Trybunału, w którym wierzycielowi dłużnika, wobec którego miałoby zostać wykonane orzeczenie, niebiorącemu udziału w postępowaniu odmówiono udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wykonalności orzeczenia (na przykład w celu uniemożliwienia przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia wykonalności przez konkurencyjnego wierzyciela). Doszłoby bowiem do obejścia wymaganego przez Trybunał ograniczenia przedmiotu sporu do uczestników postępowania, jeżeli pozwolono by by uczestnicy powoływali się w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 43 i nast. rozporządzenia nr 44/2001 na prawa podmiotów trzecich.
76.

Wbrew stanowisku Portugalii w kwestii stopniowego obniżania okresowej kary pieniężnej wykluczona jest orientacja według postępu budowy wtórnej oczyszczalni ścieków dla Matosinhos. Tylko wtedy gdy zagwarantowane jest, iż zwiększy się RLM odpowiadająca wymogom dyrektywy, można mówić o kolejnym kroku ku wykonaniu wyroku Komisja/Portugalia (EU:C:2009:292) oraz o dotrzymaniu wymogów z art. 4 dyrektywy 91/271. Sam postęp robót budowlanych, nawet wtedy gdy są one daleko zaawansowane, nie zmniejsza natomiast obciążeń dla środowiska; takiego ograniczenia można oczekiwać dopiero po uruchomieniu oczyszczalni dokonującej wtórnego oczyszczania ścieków. Trybunał orzekł już w odniesieniu do Belgii i Grecji, iż dla obniżenia okresowej kary pieniężnej miarodajne może być jedynie zmniejszenie RLM w stanie niezgodnym z dyrektywą ( 57 ). W odniesieniu do Luksemburga, gdzie budowane są jeszcze dwie oczyszczalnie, Trybunał odmówił nawet jakiegokolwiek obniżenia okresowej kary pieniężnej przed zakończeniem budowy oczyszczalni ( 58 ). Obniżenie okresowej kary pieniężnej dla Portugali już z powodu postępów w budowie byłoby równoznaczne z jej uprzywilejowaniem w stosunku do innych państw członkowskich.
Czy prawo Unii (art. 267 akapit drugi TFUE w związku z art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, art. 47 i 48 karty i w związku z innymi mającymi zastosowanie przepisami) zostanie naruszone, jeżeli sąd, który przedstawił wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, po otrzymaniu orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym, będzie nadal rozpoznawał sprawę – bez wyłączenia się przez sędziów ze sprawy – i wyda orzeczenie co do istoty? Podstawę tego wyłączenia sędziów stanowi przedstawienie przez sąd wstępnego stanowiska co do istoty sprawy we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (a mianowicie sąd przyjął, że miały miejsce określone okoliczności faktyczne oraz że w odniesieniu do tych okoliczności faktycznych stosuje się określoną normę prawną)?

Pytanie przedstawia się z założeniem, że przy ustalaniu okoliczności faktycznych oraz prawa właściwego – w celu przedstawienia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – zachowano wszystkie prawne wymogi prejudycjalne odnoszące się do ochrony prawa stron do wskazywania dowodów oraz ich prawa do występowania przed sądem.
75.

To, czy budowa linii kolejowej dużych prędkości będzie kontynuowana w przyszłości, nie zmienia jednak faktu, że oprócz zakłóceń spowodowanych przez same roboty, estakada przecina aktualnie rozpatrywany OSO. Można śmiało założyć, że ma to znaczący wpływ na cechy przedmiotowego siedliska, czyniąc je mniej odpowiednim dla gatunków przystosowanych do życia na terenach stepowych ( 22 ).
147.

Mając powyższe na uwadze, proponuję, aby Trybunał orzekł, co następuje: 1) Przedłożona przez Komisję w dniu 16 czerwca 2015 r. ekspertyza greckiej rady państwa z dnia 8 kwietnia 2015 r. zostaje dopuszczona jako dowód. 2) Republika Grecka naruszyła art. 6 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory przez to, że w obszarze „wydmy Kyparissia” („Θίνες Κυπαρισσίας”, Natura 2000-Code GR2550005): — dopuściła w rejonie Agiannaki w 2010 r. do budowy budynków mieszkalnych i do użytkowania kolejnych budynków z 2006 r., a także podtrzymuje pozwolenie na budowę trzech budynków pod Vounaki, — nie ograniczyła korzystania z dróg w taki sposób, by zapobiec naruszeniom tego obszaru i poważnemu zakłócaniu procesu rozmnażania się żółwia morskiego Caretta caretta, zbudowała lub przynamniej wydała pozwolenie na równoległe do linii kolejowej połączenie drogowe między Kalo Nero a Elaia, a także dopuściła do pokrycia dróg w obszarze ochrony nawierzchnią bitumiczną, — niewystarczająco egzekwowała zakaz „biwakowania na dziko”, — nie ograniczyła w wystarczający sposób prowadzenia barów plażowych na plażach lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta, — nie ograniczyła w wystarczający sposób wynajmowania sprzętu plażowego i układania dróg plażowych pokrytych drewnem na plażach lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta, — nie ograniczyła wystarczająco zanieczyszczenia świetlnego przy plażach lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta, — nie ograniczyła w sposób wystarczający rybołówstwa przy plażach lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta. 3) Republika Grecka naruszyła art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 przez to, że w 2012 r. wydała pozwolenie na budowę trzech domów letniskowych pod Vounaki na obszarze „wydmy Kyparissia”, nie poddawszy tego przedsięwzięcia uprzedniej stosownej ocenie jego oddziaływania na ustalone dla tego obszaru cele ochrony. 4) Republika Grecka naruszyła art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/43 przez to, że w 2006 r. w rejonie Agiannaki dopuściła do działań budowlanych w pobliżu plaż lęgowych żółwia morskiego Caretta caretta. 5) Republika Grecka naruszyła art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 92/43 przez to, że nie stworzyła kompletnego systemu regulacji ustawowych w dziedzinie ochrony żółwia morskiego Caretta caretta w obszarze ochrony „wydmy Kyparissia”. 6) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. 7) Komisja Europejska i Republika Grecka pokrywają własne koszty.
98.

W świetle wskazanej wyżej funkcji kontrolnej faktury odnoszącej się do jej wystawcy należy co do zasady uznać, że również w przypadku takim jak rozpatrywany w niniejszej sprawie uzależnienie prawa podatnika do skorzystania z prawa do odliczenia od uzyskania od kontrahenta faktury korygującej jest zgodne z zasadą proporcjonalności. Ma to jednak zastosowanie tylko pod warunkiem, że wymóg korekty faktury nie prowadzi do zmiany treści prawa do odliczenia. W tym kontekście konieczne mogłoby być dokonanie innej oceny, o ile w toczącej się równolegle sprawie ( *48 ) Trybunał doszedłby do wniosku, że korekta faktury – prima facie w kontekście art. 167 dyrektywy VAT – może również skutkować opóźnieniem możliwości skorzystania z prawa do odliczenia ( *49 ).
57.

W związku z powyższymi rozważaniami proponuję, by Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne skierowane przez Tribunalul Sibiu i Tribunalul Timiş: 1) Zasada równoważności w ochronie uprawnień wynikających z prawa Unii i uprawnień wynikających z prawa krajowego stoi na przeszkodzie obowiązywaniu w prawie krajowym państw członkowskich reguł zwrotu podatku uznanego za niezgodny z prawem Unii mniej korzystnych od reguł zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa krajowego. Dokonanie tej oceny należy do sądów krajowych. 2) Zasadę skuteczności ochrony uprawnień podatników wynikających z prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które przewidują: — rozłożenie na raty, wypłacane corocznie przez pięć lat, zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii i należnych z tego tytułu odsetek, a także ograniczenie do wysokości tych rat możliwości zaliczenia należnych podatnikowi z tego tytułu kwot na poczet innych zobowiązań podatkowych tego podatnika; — konieczność uzyskania przez podatnika orzeczenia sądowego stwierdzającego prawo do zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii, w sytuacji gdy bezprawność podatku wynika w sposób niewątpliwy z orzecznictwa Trybunału; — ograniczenie wysokości środków finansowych przeznaczonych na zwrot podatku do kwot przewidzianych w tym celu w budżecie odpowiedniej jednostki budżetowej; — ograniczenie możliwości wszczęcia przez podatnika procedury przymusowej egzekucji, w wypadku gdy państwo w sposób nieuzasadniony odkłada w czasie zwrot podatku, lub możliwość prowadzenia egzekucji wyłącznie z kwot przeznaczonych w budżecie na zwrot podatku. 3) Zasadę skuteczności ochrony uprawnień podatników wynikających z prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które przewidują: — zwrot podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii na wniosek zainteresowanego podatnika oraz obowiązek załączenia do tego wniosku dokumentów poświadczających tożsamość wnioskodawcy oraz przysługujące mu prawo do zwrotu podatku; — uniemożliwienie wszczęcia przez podatnika przymusowej egzekucji do czasu zakończenia procedury zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii, pod warunkiem że procedura ta spełnia wymogi równoważności i skuteczności.
12.

Austro-Mechana potwierdziła przed sądem odsyłającym, że Amazon EU i in. wprowadzają do obrotu w Austrii nośniki zapisu, które są zainstalowane w telefonach komórkowych nadających się do odtwarzania muzyki lub też mogą zostać użyte do rozszerzenia pamięci takich telefonów. Z tego tytułu Austro-Mechana zażądała od Amazon EU i in. zapłaty wynagrodzenia, o którym mowa w § 42b UrhG. W celu określenia kwoty należnej od Amazon EU i in. z tytułu wspomnianego wynagrodzenia Austro-Mechana zwróciła się do tego koncernu o ujawnienie informacji księgowych dotyczących nośników zapisu wprowadzonych do obrotu w Austrii w okresie od dnia 1 października 2010 r.
46.

Podczas rozprawy rząd niemiecki wskazał, że przesunięcie w czasie odliczenia oraz nałożenie odsetek za zwłokę na zalegającego podatnika, tak jak w sporze w postępowaniu głównym, służy jako sankcja. Uważam jednak, że sankcja taka narusza zasadę proporcjonalności. Obowiązkowe dane na fakturze, w tym numer identyfikacji podatkowej do celów podatku VAT, mają bowiem na celu umożliwienie organom podatkowym prawidłowy pobór podatku VAT i przeprowadzenie kontroli w celu zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania. Tymczasem, jak zostało to podniesione podczas rozprawy, nie widzę jak w takim przypadku organy podatkowe mogą odróżnić podatnika działającego w dobrej wierze od oszusta podatkowego. Ponadto z punktu widzenia oszusta łatwiej jest wpisać fałszywy numer identyfikacji podatkowej do celów podatku VAT, licząc w ten sposób na to, że jego deklaracja prześlizgnie się niezauważona, niż nie zamieścić tego numeru wcale, co, wręcz przeciwnie, przyciągnęłoby uwagę organów podatkowych i spowodowałoby wszczęcie u niego kontroli. Wyobraźmy zaś sobie podatnika działającego w dobrej wierze, którego faktura wykazana w jego deklaracji nie zawiera numeru identyfikacji podatkowej do celów podatku VAT. Podatnik ten najprawdopodobniej naraża się na kontrolę organów podatkowych i znajdzie się w takiej samej sytuacji jak spółka Senatex, to znaczy jego prawo do odliczenia zostanie przesunięte w czasie, a na niego zostaną nałożone odsetki za zwłokę, co może pociągnąć za sobą istotne konsekwencje finansowe. System taki wydaje mi się pozbawiony pewności prawa i niezdolny do skutecznego zwalczania oszustw podatkowych. Mogłoby to ponadto doprowadzić do takiego samego karania podatnika działającego w dobrej wierze i oszusta podatkowego.
54.

Nie podzielam zdania Komisji co do tego, że istotne kryterium stanowi kwestia, czy można wykazać dostatecznie ścisłe powiązanie H. Rothwangla z Niderlandami. Kryterium takie nie znajduje uzasadnienia w brzmieniu art. 94 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71. Nie zgadzam się też co do tego, że znaczenie miałby mieć art. 13 ust. 2 lit. c). Jedynym celem tego przepisu jest określenie ustawodawstwa krajowego właściwego dla osoby zatrudnionej na statku pływającym pod banderą państwa członkowskiego. Przepis ten jako taki nie ma na celu ustanowienia warunków, od których zależy istnienie uprawnienia lub obowiązku przystąpienia do systemu zabezpieczenia społecznego lub do takiego czy innego działu tego systemu. Warunki te określa ustawodawstwo każdego z państw członkowskich ( 38 ). W niniejszym przypadku bezsporne jest, że w czasie, gdy zatrudniony był w HAL, H. Rothwangl podlegał przepisom niderlandzkim oraz że na ich podstawie nie był ubezpieczony. Zatem nie ukończył okresu ubezpieczenia w rozumieniu art. 94 ust. 2.
Także dla pozycji i podpozycji wymienionych w CN istnieją wskazówki dotyczące zaklasyfikowania (zwane dalej „notami wyjaśniającymi do CN”). Noty wyjaśniające do CN odsyłają częściowo do not wyjaśniających do HS i dlatego należy je stosować łącznie z nimi. Nota wyjaśniająca do działu 24 CN udzielała w jej miarodajnym brzmieniu ( 9 ) między innymi następujących wskazówek odnośnie do pozycji 2401:

„2401 Tytoń nieprzetworzony; odpady tytoniowe

Odnośnie do tytoniu w stanie naturalnym lub nieprzetworzonym zob. Noty wyjaśniające do HS do pozycji 2401, akapit pierwszy pkt 1.

Należy zauważyć, że:

[…]

b) »suszony powietrzem na jasny« tytoń typu Burley (włącznie z hybrydami Burley) oznacza tytoń, który został wysuszony w naturalnych warunkach atmosferycznych i nie przenosi zapachu dymu lub ognia, jeżeli zastosowany został dodatkowy obieg ciepła lub powietrza; kolor liści zazwyczaj zmienia się od jasno beżowego do czerwonawego. Inne kolory i kombinacje kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości liści lub z różnic w sposobach uprawy i suszenia;

[…]”.
204.

Następnie Telefónica podnosi, że w pkt 217 zaskarżonego wyroku Sąd nie wyjaśnił w jaki sposób wyrok z dnia 8 lipca 2010 r., Komisja/Włochy, C‑334/08, EU:C:2010:414, wydany w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, miałby uzasadniać to, że interwenient dysponuje większą swobodą w podnoszeniu zarzutów niepodniesionych przez stronę główną. W swoim wyroku z dnia 28 lipca 2011 r., Diputación Foral de Vizcaya i in./Komisja, odC‑474/09 P do C‑476/09 P, EU:C:2011:522, dotyczącym sporu z zakresu pomocy państwa Trybunał przyjął zresztą to samo rozwiązanie co w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r., Komisja/Włochy, C‑334/08, EU:C:2010:414 ( 58 ). Gdyby interwenient musiał ograniczyć się do zarzutów sformułowanych przez stronę główną, art. 132 § 2 regulaminu postępowania, który zobowiązuje go między innymi do przedstawienia swoich zarzutów, byłby pozbawiony znaczenia.
89.

Jestem więc zdania, że w sytuacji gdy osoba ubiegająca się o nadanie statusu uchodźcy została skazana za udział w grupie terrorystycznej przez sądy państwa członkowskiego i wyrok skazujący uprawomocnił się, jest to okoliczność, która ma istotne znaczenie i której należy przypisać znaczną wagę w kontekście indywidualnej oceny, czy zastosowanie mają przesłanki wyłączające z art. 12 ust. 2 lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikacji. Dokonując oceny faktów i okoliczności sprawy osoby ubiegającej się o azyl, dla celów art. 12 ust. 2 lit. c) i art. 12 ust. 3 rozpatrywanych łącznie, właściwe organy krajowe muszą także ocenić, czy osoba ta jest osobiście współodpowiedzialna poprzez odniesienie się do jej motywów i intencji w związku z działalnością grupy terrorystycznej, do której należy. Działania grupy muszą mieć wymiar międzynarodowy, a charakter tych działań musi być na tyle poważny, że wywołują one konsekwencje dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Okoliczność, że ubiegający się o azyl był czołowym członkiem grupy, stanowi istotny czynnik. Nie jest konieczne ustalenie, że osobiście podżegał on do dokonywania aktów terrorystycznych lub do udziału w nich, w myśl definicji z art. 1 decyzji ramowej, aby możliwe było powołanie się na wystąpienie przesłanek wyłączających z art. 12 ust. 2 lit. c) i art. 12 ust. 3 dyrektywy w sprawie kwalifikacji.
—

stwierdzenie, że poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy uregulowań zawartych w art. 10 i 38 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares (kodeksu dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych), zgodnie z którymi to uregulowaniami podatnik, który wymienia udziały w spółkach i przenosi miejsce zamieszkania za granicę lub który przenosi aktywa i pasywa związane z działalnością wykonywaną na własny rachunek w zamian za udziały w przedsiębiorstwie niebędącym rezydentem, musi w pierwszym wypadku włączyć w odniesieniu do wskazanych transakcji wszystkie dochody niezaliczone do podstawy opodatkowania ostatniego roku podatkowego, w którym jest on jeszcze uznawany za podatnika rezydenta, a w drugim wypadku nie przysługuje mu odroczenie opodatkowania w odniesieniu do danej transakcji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy: — art. 21 TFUE, 45 TFUE i 49 TFUE; oraz — art. 28 i 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) w zakresie, w jakim wspomniane przepisy krajowe dotyczą podatników, którzy mają miejsce zamieszkania w państwach będących stronami tego porozumienia i niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej, i które to państwa wiąże z Republiką Portugalską umowa o współpracy administracyjnej i wzajemnej pomocy w sprawach podatkowych;
62.

Jednakże moim zdaniem nic w dyrektywie 2011/7 nie stoi na przeszkodzie, aby wierzyciel mógł zgodnie z prawem zawrzeć dobrowolne porozumienie z dłużnikiem, po wykonaniu zobowiązania umownego przez wierzyciela, w wyniku którego ma on otrzymać natychmiastową płatność kwoty głównej zadłużenia należnej na mocy umowy w zamian za zrzeczenie się roszczeń, do wysunięcia których uprawniony byłby w przeciwnym wypadku w odniesieniu do opóźnienia w płatności i rekompensaty za koszy odzyskiwania należności. W szczególności jestem zdania, że postanowienia takiego porozumienia nie stanowią „warunku umowy lub praktyki” do celów art. 7 ust. 1–3 dyrektywy, ani, tym samym, nie są „rażąco nieuczciwe” z przyczyn wyszczególnionych już w pkt 42 powyżej. Co się tyczy zastosowania przepisów dyrektywy do sprawy będącej przedmiotem postępowania głównego, rozważania przedstawione przeze mnie w pkt 43–50 powyżej odnośnie do dyrektywy 2000/35 mają takie samo zastosowanie do dyrektywy 2011/7.