ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 22 i 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego, w wyniku którego przedsiębiorstwa autobusowe prowadzące regularne przewozy przez wewnętrzną granicę Schengen zobowiązane są do kontrolowania dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy swoich pasażerów przed przekroczeniem granicy wewnętrznej, aby przeciwdziałać przewozowi cudzoziemców bez paszportu i dokumentu pobytowego na obszar Republiki Federalnej Niemiec? W szczególności: a) Czy generalny obowiązek ustawowy lub administracyjne zobowiązanie skierowane do indywidualnych przewoźników, by nie przewozili na obszar Republiki Federalnej Niemiec cudzoziemców bez wymaganego paszportu lub wymaganego dokumentu pobytowego, które można spełnić tylko poprzez prowadzoną przez przewoźnika kontrolę dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy wszystkich pasażerów przed przekroczeniem granicy wewnętrznej, stanowią odprawę graniczną osób na granicach wewnętrznych w rozumieniu art. 22 kodeksu granicznego Schengen lub czy są one równoważne z taką odprawą? b) Czy nałożenie obowiązków, o których mowa w pytaniu pierwszym, należy oceniać w świetle art. 23 lit. a) kodeksu granicznego Schengen, chociaż przewoźnicy nie wykonują „uprawnień policyjnych” w rozumieniu tego przepisu i poprzez nałożenie przez państwo obowiązku prowadzenia kontroli nie zostają też formalnie upoważnieni do wykonywania prerogatyw władzy publicznej? c) W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy uwzględniając kryteria określone w art. 23 lit. a) zdanie drugie kodeksu granicznego Schengen, wymagane od przewoźników kontrole stanowią niedopuszczalny środek o skutku równoważnym z odprawą graniczną? d) Czy nałożenie obowiązków, o których mowa w pytaniu pierwszym, w zakresie w jakim dotyczą przedsiębiorstw autobusowych prowadzących regularne przewozy, należy oceniać w świetle art. 23 lit. b) kodeksu granicznego Schengen, zgodnie z którym uprawnienie przewoźników do prowadzenia kontroli bezpieczeństwa osób w portach i na lotniskach nie wpływa na zakaz kontroli granicznej na granicach wewnętrznych? Czy wynika z tego niedopuszczalność kontroli w rozumieniu pytania pierwszego również poza portami i lotniskami, jeżeli nie stanowią one kontroli bezpieczeństwa i nie są przeprowadzane również w stosunku do osób podróżujących po terytorium danego państwa członkowskiego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 330/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torino (Włochy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – IJDF Italy Srl/Violeta Fernando Dionisio, Alex Del Rosario Fernando

(Sprawa C-344/17)

(2017/C 330/04)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Torino

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: IJDF Italy Srl

Strona pozwana: Violeta Fernando Dionisio, Alex Del Rosario Fernando

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywę 93/13/EWG (1), art. 19 ust. 1 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który w przypadku spraw pozostających ze sobą w związku, a w szczególności w przypadku powództwa gwarancyjnego związanego z postępowaniem głównym, przewiduje ich łączne rozpatrzenie przez ten sam sąd, nawet jeżeli na skutek tego przepisu jurysdykcja związana z powództwem gwarancyjnym należy do sądu innego niż sąd miejsca zameldowania lub zamieszkania konsumenta, a także jego adresu do doręczeń?

(1) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).
1.2

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 17 dyrektywy 2000/78/WE oraz art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono regulacji prawa krajowego, która uniemożliwia urzędnikom pozostającym w stosunku służbowym – stosownie do wykładni art. 9 i 16 dyrektywy 2000/78/WE dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 11 listopada 2014 r. C-530/13 (Schmitzer) – zwrócenie się o ustalenie ich zaszeregowania płacowego na podstawie art. 2 dyrektywy 2000/78/WE w chwili przed przeniesieniem do nowego systemu wynagrodzenia, przez to że wyłącza zastosowanie właściwych do tego podstaw prawnych z mocą wsteczną z chwilą wejścia w życie historycznej ustawy wyjściowej, a w szczególności wyklucza możliwość zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia?
1.

Czy w odniesieniu do stosowania art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83/EU (1) dla zagadnienia, czy środek porozumiewania się na odległość (tutaj prospekt reklamowy z pocztówką zamówieniową) przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas na przedstawienie informacji, ma znaczenie to, a) czy dany środek porozumiewania się na odległość (generalnie) przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas zgodnie ze swoim charakterem, tudzież ma znaczenie to, b) czy (konkretnie) w swoim kształcie wybranym przez przedsiębiorcę oferuje tylko ograniczoną przestrzeń lub organiczny czas?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 347/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS/Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet

(Sprawa C-475/17)

(2017/C 347/20)

Język postępowania: estoński

Sąd odsyłający

Riigikohus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS

Strona pozwana: Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 401 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady należy interpretować w ten sposób, że jest z nim niezgodny podatek krajowy, który jest powszechnie stosowany i ustalany proporcjonalnie do ceny, jednakże zgodnie z właściwymi przepisami jest pobierany wyłącznie na etapie sprzedaży towaru lub usługi na rzecz konsumenta, w związku z czym definitywne obciążenie podatkowe spoczywa na ostatecznie na konsumencie, oraz powoduje zagrożenie dla funkcjonowania wspólnego systemu VAT i zakłóca konkurencję?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)
2.

Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że „wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia” oznacza to samo co „tytoń do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 6 dyrektywy?
—

stwierdzenie, że nie naprawiając szkody polegającej na utracie [przez Unię] pewnych kwot należących do środków własnych, które to kwoty zgodnie z art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia nr 1552/1989 (1) (obecnie art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia nr 1150/2000 (2)) powinny były zostać ustalone i udostępnione na poczet budżetu Unii, przy czym naprawienie szkody miałoby polegać na przywróceniu sytuacji, która istniałaby gdyby w kontekście przewozu towarów nie zostały wystawione świadectwa przewozowe EUR.1 z naruszeniem art. 101 ust. 1 decyzji Rady 91/482 (3) i art. 12 ust. 6 załącznika II do rzeczonej decyzji w odniesieniu do przywozu mleka w proszku i ryżu z Curaçao w okresie 1997-2000, odpowiednio art. 35 ust. 1 decyzji Rady 2001/822 (4) i art. 15 ust. 4 załącznika III do rzeczonej decyzji w odniesieniu do przywozu kaszy i mączki z Aruby w okresie 2002-2003, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązanym ciążącym na nim na mocy art. 5 (następnie art. 10) TWE (obecnie art. 4 ust. 3 TUE);
3)

W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy różnice w procedurze stałego zatrudnienia sędziów zwyczajnych w stosunku do ustawowej procedury naboru stosowanej do zatrudnienia na czas określony sędziów pokoju stanowi powód o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70, w celu uzasadnienia braku stosowania – przez „żywe prawo” Corte della Cassazione (sądu kasacyjnego), izby połączone, w wyroku nr 13721/2017 oraz Consiglio di Stato (rady stanu) w opinii z dnia 8 kwietnia 2017 r. nr 464/2017 – do sędziów pokoju, jak w wypadku skarżącego będącego pracownikiem zatrudnionym na czas określony, na tych samych warunkach pracy stosowanych do porównywalnych sędziów zwyczajnych zatrudnionych na czas nieokreślony; a także, w celu uzasadnienia braku stosowania środków zapobiegawczych oraz sankcji przeciwko stanowiącemu nadużycie stosowaniu umów na czas określony, w tym klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 oraz wewnętrznego przepisu transponującego w art. 5 ust. 4a decreto legislativo nr 368/2001? Należy wskazać, że brak jest fundamentalnej zasady wewnętrznego porządku prawnego lub normy konstytucyjnej, które mogłyby uzasadnić dyskryminację w odniesieniu do warunków pracy oraz bezwzględny zakaz przekształcenia w stosunek pracy na czas nieokreślony w wypadku sędziów pokoju, także w świetle poprzedniego przepisu krajowego (art. 1 ustawy nr 217/1974), który przewidywał już zrównanie warunków pracy oraz stabilizację kolejnych stosunków pracy na czas określony sędziów honorowych.
1)

Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym – w ramach transpozycji zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE upoważnienia rozszerzonego w porównaniu do poprzedzającego uregulowania – wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawcy w innym państwie członkowskim przyznano ochronę uzupełniającą, o ile uregulowanie krajowe z uwagi na brak krajowego uregulowania przejściowego znajduje zastosowanie także do wniosków złożonych przed dniem 20 lipca 2015 r.? Czy jest tak w każdym razie wtedy, gdy wniosek o udzielenie azylu podlega na podstawie art. 49 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 jeszcze całkowicie zakresowi stosowania rozporządzenia (WE) nr 343/2003?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 347/22

Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia

(Sprawa C-504/17)

(2017/C 347/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat, J. Tomkin, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Irlandia

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że nie zapewniając stosowania minimalnych poziomów opodatkowania paliw silnikowych wymaganych przez dyrektywę Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej Irlandia nie wypełniła swoich zobowiązań z tytułu art. 4 i 7 owej dyrektywy;

— stwierdzenie, że dopuszczając stosowanie banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, nawet jeśli takie paliwo nie podlegało zwolnieniu z podatku akcyzowego lub obniżeniu jego stawki, Irlandia naruszyła swoje zobowiązania ciążące na niej na podstawie dyrektywy 95/60/WE (2) z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty;

— obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja jest zdania, że system, według którego Irlandia nakłada i pobiera podatki akcyzowe od paliwa używanego do napędu prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, jest niezgodny z jej zobowiązaniami na mocy dyrektywy Rady 2003/96/WE (dyrektywy o opodatkowaniu energii elektrycznej) i dyrektywy 95/60/WE (dyrektywy w sprawie banderolowania).

W odniesieniu do zapłaty podatków akcyzowych jest oczywiste, że jedynie nieznaczna mniejszość właścicieli rekreacyjnych jednostek pływających faktycznie składa deklaracje do celów uiszczenia pełnej stawki podatku. Ponadto Komisja uważa, że dopuszczenie sprzedaży banderolowanego paliwa do napędu rekreacyjnych jednostek pływających jest fundamentalnie sprzeczne z dyrektywą w sprawie banderolowania. Obowiązek banderolowania paliwa, które podlega obniżonej stawce podatku akcyzowego w szczególności ma na celu zapewnienie, aby paliwa te można było łatwo odróżnić od paliwa, od którego zapłacono pełną stawkę podatku akcyzowego. Jednakże na skutek przepisu krajowego, jeżeli banderolowane paliwo zostanie znalezione w zbiorniku prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, która została zatankowana w Irlandii, nie jest możliwe stwierdzenie poprzez odniesienie do banderoli, czy użyte paliwo podlegało pełnej, czy też obniżonej stawce podatku akcyzowego.

(1) Dz.U. 2003, L 283, s. 51.

(2) Dz.U. 1995, L 291, s. 46.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 347/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2017 r. – Tänzer & Trasper GmbH/Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft

(Sprawa C-462/17)

(2017/C 347/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Tänzer & Trasper GmbH

Strona pozwana: Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft

Pytanie prejudycjalne

Czy składniki wymienione w pkt 41 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 (1) są składnikami, które napój spirytusowy powinien zawierać co najmniej, aby mógł nosić w obrocie nazwę „likier jajeczny” (specyfikacja minimalna), czy też pkt 41 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 wymienia wyczerpująco dopuszczalne składniki produktu, który ma nosić w obrocie nazwę „likier jajeczny”?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. 2008, L 39, s. 16).
1)

Czy zawarte w art. 15 wyrażenie „sądy państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty” odnosi się zarówno do sądów rozpoznających sprawę w pierwszej instancji, jak i do sądów rozpoznających środek zaskarżenia? Chodzi tu o ustalenie, czy na podstawie art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) sprawa może zostać przekazana sądowi lepiej umiejscowionemu, jeżeli właściwy sąd, do którego zwrócono się o przekazanie sprawy sądowi lepiej umiejscowionemu, jest sądem drugiej instancji, podczas gdy sąd lepiej umiejscowiony jest sądem pierwszej instancji.
1)

Czy dochodzi do naruszenia wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania jego fonogramu na podstawie art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE (1), gdy z jego fonogramu zostały pobrane minimalne urywki dźwiękowe, które zostały przeniesione do innego fonogramu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 347/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – Valériane SNC/Ministre de l'Action et des Comptes Publics

(Sprawa C-460/17)

(2017/C 347/16)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Valériane SNC.

Strona pozwana: Ministre de l'Action et des Comptes Publics.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 17 szóstej dyrektywy VAT z dnia 17 maja 1977 r. (1), której przepisy zostały co do zasady powtórzone w art. 168 dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy interpretować w ten sposób, że aby odmówić podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty podatku od wartości dodanej, który jest obowiązany zapłacić z tytułu własnych transakcji, podatku zawartego na fakturach odpowiadających towarom lub usługom, w odniesieniu do których organ podatkowy ustalił, że rzeczywiście nie zostały temu podatnikowi dostarczone lub świadczone, należy w każdym przypadku ustalić, czy ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że w związku z tą transakcją popełniono oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej i że oszustwo to popełniono z inicjatywy wystawcy faktury, odbiorcy lub osoby trzeciej?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

(2) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
1)

Czy do celów zwolnienia z VAT w przypadku transakcji i usług transportowych związanych z wywozem towarów zgodnie z dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) poświadczony przez urząd celny kraju przeznaczenia karnet TIR stanowi dokument dowodowy co do wywozu przewożonych towarów, biorąc pod uwagę uregulowanie tego dokumentu tranzytu celnego, jakie Komitet Kodeksu Celnego – wydział ds. tranzytu w ramach Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej „Podatki i Unia Celna” przewidział w Podręczniku dotyczącym procedur tranzytowych TAXUD/1873/2007 w odniesieniu do procedury TIR?
2)

orzeczenie, że Trybunał może wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadności roszczenia odszkodowawczego podniesionego przez wnoszącą odwołanie i w konsekwencji: a) nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez spółkę Guardian Europe wskutek nierozstrzygnięcia przez Sąd sprawy w rozsądnym terminie, zgodnie z 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez wypłatę następujących kwot i) 1 388 000 EUR – tytułem kosztów alternatywnych lub utraconych korzyści; ii) 143 675,78 EUR – tytułem dodatkowych kosztów gwarancji, oraz iii) tytułem szkody niemajątkowej wyrażonej jako stosowny odsetek od grzywny wymierzonej spółce Guardian w spornej decyzji; b) nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez spółkę Guardian wskutek naruszenia przez Komisję i Trybunał zasady równego traktowania, poprzez wypłatę następujących kwot i) 7 712 000 EUR – tytułem kosztów alternatywnych lub utraconych korzyści; oraz ii) tytułem szkody niemajątkowej wyrażonej jako stosowny odsetek od grzywny wymierzonej spółce Guardian w spornej decyzji; c) zasądzenia odsetek wyrównawczych od żądanych kwot naliczonych a) o dnia 27 lipca 2010 r. do dnia ogłoszenia wyroku Trybunału w przedmiocie odwołania w niniejszej sprawie oraz b) od dnia 19 listopada 2010 r. do dnia do dnia ogłoszenia wyroku Trybunału w przedmiocie odwołania w niniejszej sprawie, według stopy rocznej inflacji ustalonej przez Eurostat dla państwa członkowskiego (Luksemburg), w którym spółka Guardian Europe ma swoją siedzibę; d) zasądzenia odsetek za zwłokę od kwot żądanych w lit. a) i b) naliczonych od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału w przedmiocie odwołania w niniejszej sprawie do dnia zapłaty, według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty procentowe;
—

stwierdzenie, że Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na podstawie art. 14 lit. c) dyrektywy 1999/31/WE przez to, że nie podjęła w odniesieniu do składowiska Ostri Vrh niezbędnych środków w rozumieniu udzielenia zezwolenia na konieczne prace, ustalenia okresu przejściowego dla pełnej realizacji planu restrukturyzacji i poszanowania wymagań dyrektywy 199/31/WE, z wyjątkiem wymogu, o którym mowa w pkt 1 załącznika I, w ciągu ośmiu lat od dnia określonego w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy;
—

stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 19 zaskarżonej dyrektywy, w zakresie w jakim: — wprowadza pkt 6, 7 i 8 do kategorii A części II załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG; — zmienia kategorię B części II załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG; — wprowadza pkt 6 do kategorii C części II załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG; — zmienia część III załącznika I do dyrektyw 91/477/EWG;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 347/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Deutsche Post AG/Hauptzollamt Köln.

(Sprawa C-496/17)

(2017/C 347/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Deutsche Post AG

Strona pozwana: Hauptzollamt Köln

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 24 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (1) z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że na jego podstawie dopuszczalne jest, by organy celne wzywały wnioskodawcę do podania numerów identyfikacji podatkowej nadanych przez niemiecki Bundeszentralamt für Steuern (federalny centralny urząd skarbowy) dla celów poboru podatku dochodowego od osób fizycznych oraz urzędów skarbowych właściwych w sprawach wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do członków rady nadzorczej wnioskodawcy oraz działających u niego dyrektorów zarządzających, kierowników działów, kierownika księgowości, kierownika działu celnego, jak również osób odpowiedzialnych za sprawy celne i osób zajmujących się sprawami celnymi?

(1) Dz.U. z 2015 r., L 343, s. 558.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 347/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Neculai Tarola/Minister for Social Protection

(Sprawa C-483/17)

(2017/C 347/23)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Neculai Tarola

Druga strona postępowania: Minister for Social Protection

Pytania prejudycjalne

Jeśli obywatel innego państwa członkowskiego Unii po upływie pierwszych dwunastu miesięcy korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się przybędzie do państwa przyjmującego i pracuje (na innej zasadzie niż na podstawie umowy na czas określony) przez okres dwóch tygodni, za który otrzymuje wynagrodzenie, a następnie pozostaje bez pracy w sposób niezamierzony, czy taki obywatel zachowuje status pracownika przez okres nie krótszy niż kolejne sześć miesięcy do celów art. 7 ust. 3 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE (1), w sposób uprawniający go do otrzymywania świadczenia z pomocy społecznej lub, w zależności od sytuacji, świadczeń z zabezpieczenia społecznego, na takiej samej podstawie, jak gdyby był obywatelem będącym rezydentem państwa przyjmującego?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).
—

rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. (1), do którego przepisy wykonawcze ustanawia rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. (2)