ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Zarzut drugi dotyczy braku niezastosowania przez Parlament Europejski nieważnego uregulowania krajowego. — W tym względzie skarżący podnosi, że uregulowanie wprowadzone uchwałą prezydium włoskiej izby deputowanych nr 14/2018 jest — w stosunku do samego włoskiego porządku prawnego — nieważne. — Izba twierdzi bowiem, że ponownie obliczyła oczekiwaną długość życia byłych posłów, stosując tak zwany system składkowy również w odniesieniu do kwoty świadczenia uzyskanej w okresach przed 2012 r., która wszystkim osobom zatrudnionym w sektorze publicznym i prywatnym jest wypłacana w systemie proporcjonalnym, a nawet w odniesieniu do okresów przed 1996 r., która wszystkim osobom zatrudnionym w sektorze publicznym i prywatnym jest wypłacana w systemie stałego wynagrodzenia. W celu wstecznego stosowania systemu składkowego również w odniesieniu do okresów, kiedy nie istniał on we Włoszech, przyjęła system zniekształcony, nieracjonalny i pozbawiony podstaw aktuarialnych. — Zdaniem skarżącego przedmiotowa reforma jest ponadto niezgodna z prawem, ponieważ system emerytalny posłów powinien być regulowany, przynajmniej w kwestiach fundamentalnych, ustawą, nie zaś wewnętrznym regulaminem. — Ponadto reforma ta narusza uzasadnione oczekiwania byłych posłów co do stabilności ich świadczeń emerytalnych, wbrew zasadzie ochrony uzasadnionych oczekiwań stanowiącej ogólną zasadę również włoskiego porządku prawnego.
4.

Zarzut czwarty dotyczy dotkliwego charakteru obniżenia i naruszenia zasad legalności, niedziałania prawa wstecz i niedyskryminacji. Strona skarżąca podnosi bezprawność ponownego obliczenia europejskiego świadczenia emerytalnego, ponieważ ma ono charakter dotkliwy i dyskryminujący w stosunku do tylko jednej kategorii osób (byłych posłów włoskich) i stanowi środek czysto symboliczny, o znaczeniu politycznym niezwiązanym z obiektywnymi celami oszczędnościowymi; ponieważ ponowne obliczenie świadczenia emerytalnego dokonane wstecznie na odmiennych zasadach i ze skutkiem stałym powoduje nieuzasadnione nierówne traktowanie w stosunku do byłych posłów do Parlamentu Europejskiego z innych państw członkowskich, a także do posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych po 2009 r. oraz w stosunku do wszystkich innych obywateli w ogólności, wobec których nie jest stosowane tego rodzaju obniżenie.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżona rezolucja umożliwia Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dostęp do danych osobowych, co stoi w sprzeczności z prawem do poszanowania życia prywatnego i prawem do ochrony danych osobowych.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji i prawa do obrony. Zdaniem skarżącej administracja naruszyła obowiązek staranności, zasadę rozsądnego terminu, zasady poufności dochodzenia, prawo do obrony, domniemanie niewinności i prawo dostępu do akt dyscyplinarnych.
—

w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz
4.

Zarzut czwarty: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym Skarżąca zarzuca pozwanej, że ta naruszyła jej prawo do bycia wysłuchanym zgodnie z wymogami wynikającymi z ogólnej zasady poszanowania prawa do obrony oraz z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 35 rozporządzenia (UE) 2018/1971 w zakresie, w jakim Komisja Europejska odeszła od postępowania ustanowionego dla uczestnictwa organów regulujących państw trzecich w BEREC. Spowodowało to również i to, że przyjęty został akt prawny bez żadnej podstawy prawnej, tworzący obowiązki prawne w odniesieniu do państw trzecich, bez ustanowienia szczególnych kompetencji w tym zakresie.
2.

Zarzut drugi dotyczący kwestii, że wyłączenia zawarte w rozdziale 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] nie są odstępstwami. — Celem uregulowań dotyczących zagranicznej spółki kontrolowanej jest pobór podatku od takiej spółki wyłącznie w wypadku takich konstrukcji, które rodzą wysokie ryzyko nadużycia/sztucznych zniekształceń. Zjednoczone Królestwo wybrało technikę legislacyjną, poprzez którą (i) wyszło od szerokiej i wyczerpującej definicji zagranicznych spółek kontrolowanych, oraz (ii) wyłączyło przeważającą większość zysków pochodzących od zagranicznych spółek kontrolowanych, aby określić jedynie wąską kategorię zysków, które wykazują ryzyko nadużycia/sztucznych zniekształceń. Rozdziały 5 i 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] współdziałają w celu określenia tych konstrukcji, które wykazują wysokie ryzyko nadużycia/sztucznych zniekształceń. — Ponadto podnosi się, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu, stwierdzając, iż rzeczone wyłączenia zawarte w rozdziale 9 stanowią odstępstwo, ponieważ skoncentrowała się na zastosowanej technice legislacyjnej, a nie na leżących u podstaw celach środka. — Zdaniem strony skarżącej Komisja błędnie też stwierdziła, że nie było istotnego rozróżnienia pomiędzy kwalifikującymi i niekwalifikującymi relacjami kredytowymi. Rząd Zjednoczonego Królestwa jest w stanie najlepiej określić, jakie rodzaje konstrukcji rodzą wysokie ryzyko nadużycia/sztucznych zniekształceń. Podnosi się, że Komisja: a) dopuściła się błędu co do prawa, nie udzielając rządowi Zjednoczonego Królestwa odpowiedniego zakresu uznania przy ocenie tej kwestii; oraz b) dopuściła się oczywistego błędu w ocenie spornych konstrukcji.
—

uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności i w konsekwencji określenie podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji o oddaleniu odwołania zgłaszającego i utrzymaniu w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów (sprzeciw B 2 840 414) odmawiającej rejestracji unijnego znaku towarowego nr 15 879 323 jedynie dla towarów i usług z klas, których dotyczył sprzeciw (7, 9, 11, 16, 35 i 42) z wyłączeniem następujących towarów z klasy 7, które również zostały dopuszczone: „mechanizmy sprzęgania i napędu (z wyjątkiem stosowanych do pojazdów lądowych); mechaniczne narzędzia rolnicze; inkubatory do jaj; automaty do sprzedaży”; oraz
C 263/50

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — AMVAC Netherlands/Komisja

(Sprawa T-317/19)

(2019/C 263/57)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: AMVAC Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, M. Grunchard i S. Englebert)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/344 z dnia 28 lutego 2019 r. (1);

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia w następstwie oczywistego błędu w ocenie.

2. Zarzut drugi, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia w postępowaniu, w toku którego prawo do obrony skarżącej nie było poszanowane.

3. Zarzut trzec, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady pewności prawa.

4. Zarzut czwarty, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady proporcjonalności.

5. Zarzut piąty, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady ostrożności.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/344 z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej etoprofos, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2019, L 62, s. 7).
Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Comité de Douzelage de Houffalize/Komisja i EACEA

(Sprawa T-236/19)

(2019/C 270/32)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Comité de Douzelage de Houffalize (Houffalize, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A.A. Kettels)

Strona pozwana: Komisja i Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności lub zmianę zaskarżonego aktu;

— stwierdzenie, że strona skarżąca jest uprawniona do tego, aby jej formularz „osoba prawna” został zatwierdzony, a w konsekwencji — do uzyskania spornego finansowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzję Komisji C(2019) 572 final z dnia 4 lutego 2019 r. oddalającą skargę administracyjną wniesioną przez stronę skarżącą na decyzję EACEA z dnia 25 czerwca 2018 r. odmawiającą przyznania dotacji na rzecz jej kandydatury przedstawionej w ramach zaproszenia do składania kandydatur „Partnerstwo miast 2017, drugi termin” (EACEA 36/2014) strona skarżąca podnosi jeden zarzut. Zarzut ten dotyczy:

— naruszenia art. 131 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002;

— naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa;

— naruszenia zasady proporcjonalności i zakazu wydawania arbitralnych rozstrzygnięć;

— oczywistego błędu w ocenie;

— oraz braku adekwatnego, wystarczającego i właściwego uzasadnienia, jako że w zaskarżonej decyzji uznano, iż uzasadnione oczekiwania i pewność prawa nie zostały naruszone w odniesieniu do strony skarżącej.

Zdaniem strony skarżącej w decyzji tej nie ustosunkowano się do konkretnych zarzutów, jakie podniosła ona w tym względzie. Sformułowane w decyzji odpowiedzi są bowiem albo pozbawione jakiegokolwiek związku z argumentacją przedstawioną przez stronę skarżącą w jej wniosku o ponowne zbadanie kandydatury, albo oczywiście niewystarczające do oddalenia argumentu opartego na naruszeniu zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, albo, w każdym wypadku, sprzeczne z zakresem tej zasady.

Strona skarżąca twierdzi, że może powoływać się za uzasadnione oczekiwania co do uznania jej za niemający osobowości prawnej podmiot kwalifikujący się do uzyskania dotacji, których przyznania jej jednak odmówiono. Twierdzi ona, że te uzasadnione oczekiwania wynikają z decyzji o przyznaniu dotacji doręczonych jej w czasie, kiedy miała już tę samą formę prawną, a mianowicie formę stowarzyszenia niemającego osobowości prawnej, że jej sytuacja faktyczna i prawna była wówczas identyczna oraz że przepisy dotyczące zasad kwalifikowania podmiotów niemających osobowości prawnej nie uległy od tego czasu zmianie. Nie istnieje zatem żaden powód do podważenia tych uzasadnionych oczekiwań i zajęcia stanowiska odmiennego od tego, które prezentowano w przeszłości.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, ponieważ Unia i Królestwo Maroka nie mają kompetencji do zawarcia umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej w miejsce ludu Sahrawi, reprezentowanego przez Front Polisario.
—

nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;
—

stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (1), ponieważ narusza on podstawowe zasady prawa wspólnotowego, a w szczególności zasady równości, niedyskryminacji i proporcjonalności ustanowione w art. 2 TUE, w sposób, w jaki interpretuje je orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, potwierdzonej pismem Przewodniczącego Parlamentu z dnia 27 czerwca 2019 r. bez podstawy prawnej, odmawiającej zagwarantowania skarżącym, zgodnie z art. 3 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego, prawa do zasiadania w Parlamencie i w jego organach oraz do korzystania z pełni związanych z tym praw od dnia pierwszego posiedzenia do czasu wydania orzeczenia w sprawie sporów wniesionych zarówno do Parlamentu, jak i do hiszpańskich organów sądowych;
C 270/35

Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2019 r. — Front Polisario/Rada

(Sprawa T-356/19)

(2019/C 270/36)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie wniesionej przez nią skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2019/440 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie przydziału uprawnień do połowów na podstawie Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim oraz protokołu wykonawczego do niej (Dz.U. 2019, L 77, s. 1) strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, że rozporządzenie to jest pozbawione podstawy prawnej ze względu na niezgodność z prawem decyzji 2019/441.

Zarzut ten składa się z jedenastu części, które są zasadniczo identyczne z jedenastoma zarzutami podniesionymi w sprawie T-344/19, Front Polisario/Rada.
—

w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;
6.

Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 75 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1) lub art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).
5.

Zarzut piąty — odnoszący się do drugiego żądania strony skarżącej zmierzającego do uzyskania dostępu do dokumentów Komisji — dotyczący ogólnego prawa dostępu przysługującego stronie skarżącej na podstawie prawa UE oraz opartego na gwarancji rzetelnego procesu i na prawie do bycia wysłuchanym chronionych właściwymi instrumentami z zakresu praw człowieka.
—

Skarżąca twierdzi, że zaskarżony akt jako podstawę prawna błędnie wskazuje załącznik III do Przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego („przepisy ZKDP”) i art. 75 Przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego („przepisów wykonawczych do statutu”). Instytucja emerytalna przewidziana w przepisach ZKDP wygasła w dniu 14 lipca 2009 r., wraz z wejściem w życie Statutu posła do Parlamentu Europejskiego. Co się tyczy art. 75 przepisów wykonawczych do statutu, który przywołuje załącznik III do ZKDP, to nie upoważnia on Parlamentu Europejskiego do przyjęcia środka takiego jak zaskarżony środek.
4.

Naruszenie prawa do uzasadnienia w ramach prawa do skutecznego środka zaskarżenia zgodnie z art. 47 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Zarzut czwarty dotyczy tego, że strona pozwana nie mogła ogólnie powoływać się na konieczność przeprowadzenia dalszego dochodzenia, lecz że powinna była uzasadnić w sposób rzeczowy i logiczny tę okoliczność.
—

spowodowanie naprawienia krzywdy spowodowanej ogółem aktów i zachowań PMO, które powinny zostać poddane całościowej ocenie, a którą to krzywdę skarżąca szacuje ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR;
—

w konsekwencji — pozostawienie znaku towarowego CORAVIN nr 11 363 496 w całości dla towarów ujętych w klasie 21, mianowicie: „korków do win ułatwiających nalewanie; urządzeń służących dostępowi do wina; systemów do przechowywania wina; przyborów i pojemników do użytku domowego lub kuchennego, wszystkich przeznaczonych do używania z winem”;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 kwietnia 2019 r., dotyczącej postępowania na mocy art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie AT.40497 — Polish gas prices, kończącej postępowanie AT.40497 zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 773/2004 z dnia 7 czerwca 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (1) i odrzucającej wniosek złożony przez skarżącą w dniu 9 marca 2017 r. (zwany dalej „skargą PGNiG”). — Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji w części odnoszącej się do zarzutów skargi PGNiG dotyczących: (i) ograniczenia dostaw gazu do odbiorców w kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej, w tym do strony skarżącej, w sezonie zimowym 2014/2015 oraz (ii) uzależnienia zawarcia ze stroną skarżącą kontraktu na uzupełniające dostawy gazu od uzyskania niezwiązanych z umową zobowiązań dotyczących inter alia zwiększonej kontroli nad Gazociągiem Jamalskim. — Z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd uznał, że częściowe stwierdzenie nieważności decyzji nie jest możliwe, strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji w całości;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 44 regulaminu pracowniczego Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) w związku z art. 7 ust. 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego ze względu na to, że zaskarżona decyzja narusza prawa nabyte skarżącego do podwyższenia współczynnika mającego zastosowanie do obliczania jego wynagrodzenia odpowiadającego wartości automatycznego przeniesienia na wyższy stopień.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 16 kwietnia 2019 r. (SRB/ES/SRF/2019/10) wraz z załącznikiem do niej, dotyczącej obliczenia składek pobieranych ex ante na rzecz Jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2019 oraz szczegółów obliczeń w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej o numerze identyfikacyjnym instytucji DE05740;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do Jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2019 (SRB/ES/SRF/2019/10) („Decision of the Single Resolution Board of 16 April 2019 on the calculation of the 2019 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2019/10)”) wraz z załącznikiem, w każdym razie w zakresie, w jakim decyzja ta, wraz z załącznikiem dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz
C 305/66

Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Forte/Parlament

(Sprawa T-519/19)

(2019/C 305/76)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Forte (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: C. Forte i G. Forte, avvocati)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

— tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności każdego aktu zapowiadającego związanego i wynikającego z zaskarżonego aktu, powodującego skutki prawne w stosunku do strony skarżącej;

— obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest skierowana przeciwko decyzji Parlamentu Europejskiego D(2019)20777 podpisanej przez Sunego Hansena, przewodniczącego Wydziału Wynagrodzeń i Praw Socjalnych Posłów do Parlamentu Europejskiego Dyrekcji Praw Finansowych i Socjalnych w Dyrekcji generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w sprawie ponownego określenia uprawnień emerytalnych z tytułu zaprzestania aktywności w następstwie wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. Deliberazione dell’Ufficio di Presidenza della Camera dei Deputati N. 14/2018 (uchwały prezydium izby deputowanych nr 14/2018, Włochy) i odzyskania niesłusznie wypłaconej kwoty.

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawach T-345/19, Santini/Parlament; T-347/19, Falqui/Parlament; oraz T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.

Strona skarżąca podnosi w szczególności nielogiczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, brak oceny zgodności z prawem Deliberazione 14/2018 w odniesieniu do ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej: racjonalności, proporcjonalności, pewności, przewidywalności i uzasadnionych oczekiwań, a także ochrony praw nabytych, naruszenie art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, naruszenie rozporządzenia finansowego, naruszenie zasad równego traktowania i niedziałania prawa wstecz, a także naruszenie zasady dostępu do ochrony i do sprawiedliwości.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.
2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.