Wykonanie uprawnień dyskrecjonalnych instytucji Unii jest poddane kontroli sądowej. Co się tyczy wyboru państwa analogicznego, należy w szczególności dokonać weryfikacji, czy instytucje nie pominęły istotnych okoliczności celem stwierdzenia adekwatności wybranego państwa oraz czy akta sprawy zostały zbadane z pełną starannością wymaganą, by móc stwierdzić, że wartość normalna została określona w sposób właściwy i uzasadniony.

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 zmienionego rozporządzeniem nr 2117/2005 w przypadku przywozu z państw nieposiadających gospodarki rynkowej, w drodze wyjątku od zasad określonych w art. 2 ust. 1–6, normalną wartość określa się co do zasady w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego. Zgodnie z drugim akapitem tego artykułu wyznaczone zostaje państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. W istocie instytucje Unii powinny dołożyć starań, by przy uwzględnieniu istniejących możliwości znaleźć państwo trzecie, w którym cena produktu podobnego kształtuje się w warunkach możliwie jak najbardziej porównywalnych do warunków istniejących w państwie wywozu, pod warunkiem że chodzi o państwo posiadające gospodarkę rynkową.

Z powyższego wynika, że uprawnienia dyskrecjonalne instytucji Unii w wyborze państwa analogicznego nie upoważniają ich do braku dochowania wymogu wyboru państwa trzeciego posiadającego gospodarkę rynkową w przypadku, w którym jest to możliwe. W istocie instytucje te mogą odstąpić od zastosowania ogólnej reguły ustanowionej w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego dla celów określania wartości normalnej produktów pochodzących z państw nieposiadających gospodarki rynkowej, opierając się na odmiennych uzasadnionych podstawach, wyłącznie w przypadku, gdy ta ogólna zasada nie może być zastosowana.

Użycie wskazanych sformułowań w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wskazuje na to, że celem owego pierwszeństwa przyznanego metodzie podstawowej ustanowionej w tym przepisie jest uzasadnione określenie wartości normalnej w państwie wywozu poprzez wybór państwa trzeciego, w którym cena produktu podobnego kształtuje się w warunkach możliwie jak najbardziej porównywalnych do warunków istniejących w państwie wywozu, pod warunkiem że chodzi o państwo posiadające gospodarkę rynkową.

Z brzmienia i systematyki art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 zmienionego rozporządzeniem nr 2117/2005 wynika, że podstawową metodą określania wartości normalnej w przypadku przywozu z państw nieposiadających gospodarki rynkowej jest cena lub wartość skonstruowana w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cena z takiego kraju przeznaczona dla innych krajów, łącznie z Unią. W przypadku gdy jest to niemożliwe zdefiniowano pomocniczą metodę określania wartości normalnej, w ramach której wartość ta jest ustalana w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku.

Jednakże art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 zmienionego rozporządzeniem nr 2117/2005, wedle którego pierwszeństwo przyznane jest ustanowionej w tym przepisie metodzie podstawowej, polegającej na określeniu wartości normalnej na podstawie ceny lub wartości skonstruowanej w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego, nakłada na instytucje obowiązek przeprowadzenia z należytą starannością weryfikacji posiadanych danych, wśród których znajdują się w szczególności statystyki Eurostatu, aby sprawdzić, czy państwo analogiczne w rozumieniu wskazanego przepisu może zostać określone. W szczególności realizacja celu wskazanego przepisu, polegającego na próbie znalezienia państwa analogicznego, w którym cena produktu podobnego kształtuje się w warunkach możliwie jak najbardziej porównywalnych do warunków istniejących w państwie wywozu, byłaby zagrożona, gdyby pojęcie „wiarygodnych informacji dostępnych” było ograniczone do informacji przedstawionych przez skarżącego w skardze lub do informacji przekazanych później przez zainteresowane strony w ramach dochodzenia.

Komisja ma zatem obowiązek zbadania z urzędu wszystkich istotnych dostępnych informacji, ponieważ jej rolą przy prowadzeniu postępowania antydumpingowego nie jest bycie arbitrem, którego kompetencje ograniczałyby się do rozstrzygania wyłącznie na podstawie informacji i dowodów przedstawionych przez strony. Artykuł 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 384/96 upoważnia Komisję do zwracania się do państw członkowskich o przekazywanie jej informacji oraz do dokonywania wszelkich koniecznych badań i kontroli.

W tych okolicznościach, jeśli statystyki Eurostatu dostępne podczas dochodzenia pozwalają domniemywać, że towary porównywalne z towarem objętym postępowaniem są produkowane w różnych państwach trzecich o gospodarce rynkowej w ilościach, które nie są ewidentnie nieznaczące, Komisja ma obowiązek zbadania z urzędu, czy któreś z tych państw może stanowić państwo analogiczne w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Komisja nie powinna ograniczać się do wysłania jednego kwestionariusza do dwóch przedsiębiorstw znajdujących się w tym samym państwie trzecim, a z braku ich odpowiedzi wnioskować o niemożliwości określenia normalnej wartości na podstawie cen stosowanych w państwie trzecim posiadającym gospodarkę rynkową.

(por. pkt 30–32, 34)