ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2019 r. — Public.Resource.Org, Inc. i Right to Know CLG/Komisja

(Sprawa T-185/19)

(2019/C 172/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Public.Resource.Org, Inc. (Sebastopol, Kalifornia, Stany Zjednoczone), Right to Know CLG (przedstawiciele: F. Logue, Solicitor, adwokaci A. Grünwald, J. Hackl i C. Nüßing)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 639 wersja ostateczna z dnia 22 stycznia 2019 r. [w tym wstępnej decyzji z dnia 15 listopada 2018 r. o numerze referencyjnym GROW/D3/ALR/dr (2018) 5993057];

— tytułem pomocniczym, odesłanie sprawy do Komisji Europejskiej do ponownego rozpatrzenia; oraz

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zinterpretowania lub zastosowania przez Komisję Europejską art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), jako że przepis ów nie chroni żądanych zharmonizowanych norm: — objęcie zharmonizowanych norm ochroną praw autorskich nie jest możliwe, ponieważ są one częścią prawa Unii; — żądane zharmonizowane normy są pozbawione oryginalności, a zatem nie mogą korzystać z ochrony praw autorskich; — strona pozwana nie wykazała podnoszonego naruszenia interesów handlowych organizacji normalizacyjnej.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską art. 4 ust. 2 ostatnia część zdania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w zakresie, w jakim niesłusznie uznała ona, że strona skarżąca nie ma nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego dostęp do żądanych zharmonizowanych norm: — pojęcia praworządności i praw podstawowych wymagają swobodnego dostępu do prawodawstwa Unii; — żądane normy zawierają informacje dotyczące środowiska, a w szczególności informacje o emisjach do środowiska, i dlatego powinny zostać ujawnione zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 (2); — strona pozwana nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia dla odrzucenia istnienia nadrzędnego interesu publicznego.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że ostateczne sprawozdanie z audytu uniemożliwia w sposób niezgodny z prawem realizację uzasadnionych oczekiwań Met Office (brytyjskiego Biura Meteorologicznego) co do tego, że ustanowiony przez ten urząd system rejestracji czasu pracy ex post facto oraz miesięczne obliczanie kosztów pośrednich spełnia wymogi określone w umowach o udzielenie dotacji.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący, tego że dopuszczono się naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie uznając badanie OECD TG 308 za konieczne. Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza pozwanej naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie nie odróżniając warunków, w jakich należy przeprowadzić badanie w celu ustalenia czy w wyniku przetwarzania lub rozkładu substancji dochodzi do powstania produktów tego przetwarzania lub rozkładu, od warunków, w jakich należy przeprowadzić ocenę czy produkty tego przetwarzania lub rozkładu są trwałe, toksyczne lub czy wykazują zdolności do bioakumulacji lub też bardzo trwałe i wykazując bardzo dużą zdolność do bioakumulacji. W konsekwencji czego, zdaniem strony skarżącej, Izba Odwoławcza pozwanej doszła do błędnego wniosku, że wymagane od skarżącej badanie OECD TG 308 było konieczne.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia, po pierwsze, art. 78 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), a z drugiej strony, prawa do obrony. Skarżący podnoszą w tym względzie, że w niniejszym przypadku nie podano im do wiadomości żadnej decyzji administracyjnej zawierającej nakaz zwrotu przed wydaniem decyzji zaskarżonych decyzji dotyczącej zwrotu nadpłaconych kwot.
4.

Zarzut czwarty: naruszone zostały prawa podstawowe skarżącego, mianowicie prawo do obrony i prawo do skutecznego środka prawnego, jako że nie miał on możliwości podjęcia obrony co do przypisywanych mu czynów.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że oddalenie przez Komisję wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów stanowi błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 lub narusza art. 296 TFUE, ponieważ Komisja nie wykazała, iż dostęp do żądanych dokumentów narusza interesy handlowe Consejo Regulador del Tequila (CRT) lub jej członków.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przy czym w szczególności strona skarżąca podnosi, że: — w przeszłości wniosła skargi przeciwko swemu byłemu pracodawcy przed Sądem do spraw Służby Publicznej i Sądem; — pisma procesowe w postępowaniach w przedmiocie tych skarg zostały opublikowane w formie, w której wymienia się stronę skarżącą z nazwiska i dostęp do nich mają dostawcy usług wyszukiwania internetowego, tacy jak Google; — udostępnienie takim dostawcom usług wyszukiwania ułatwia profilowanie strony skarżącej przez każdego użytkownika Internetu na świecie, w tym przez obecnych i potencjalnych pracodawców; — w wyniku takiego profilowania powstaje ryzyko dyskryminacji strony skarżącej; — Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podjął decyzję o powszechnej anonimizacji publikowanych pism procesowych w odniesieniu do wszystkich wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczących osób fizycznych, które do niego wpłynęły po dniu 1 lipca 2018 r.; — anonimizacja publikowanych pism procesowych w odniesieniu do wszelkich innych rodzajów działań przewidzianych w traktatach pozostaje całkowicie w gestii wymiaru sprawiedliwości Unii Europejskiej, — osoby fizyczne, których dotyczą wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone do Trybunału Sprawiedliwości po dniu 1 lipca 2018 r. oraz strona skarżąca nie są traktowane jednakowo.
Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2019 r. — Zubedi/Rada

(Sprawa T-186/19)

(2019/C 187/88)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Khaled Zubedi (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: M. Lester, QC, i M. O’Kane, solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2) w zakresie, w jakim stosują się one do strony skarżącej; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi jeden zarzut dotyczący tego, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, obejmując skarżącego środkami ograniczającymi Unii Europejskiej dotyczącymi Syrii.

Skarżący został objęty decyzją wykonawczą Rady (WPZiB) 2019/87 i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2019/85 na tej podstawie, że należy on do grupy odnoszących sukcesy biznesmenów w Syrii, o których strona pozwana twierdzi, iż czerpią oni wszyscy ogromne korzyści z reżimu prezydenta al-Assada oraz wspierają go, podejmując wspólne przedsięwzięcia ze spółkami wspieranymi przez państwo w celu zagospodarowania wywłaszczonych gruntów należących do osób wysiedlonych z powodu konfliktu w Syrii. Jest to całkowicie nieprawdziwe w odniesieniu do skarżącego, kryteria umieszczenia w wykazie nie zostały spełnione, a argumenty pozwanej zostały oparte na niewystarczająco solidnej podstawie.

(1) Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 18I z 21.1.2019, s. 13).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 18I z 21.1.2019, s. 4).
—

W tym zakresie twierdzi, że w chwili przyjęcia zaskarżonej decyzji Komisja była w posiadaniu danych i elementów, które świadczyły o istnieniu pomocy państwa selektywnej z terytorialnego punktu widzenia, co powinno wzbudzić u niej wątpliwości co do zakresu selektywności pomocy. Ponieważ Komisja ograniczyła się do kryterium materialnej selektywności, doszła ona do błędnych wniosków, gdyż istnieje lub może istnieć więcej pomocy niż wskazane w zaskarżonej decyzji.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu sądowego. W tym zakresie skarżący utrzymuje, odwołując się do art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz do art. 6 i 13 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności, a także do orzecznictwa Trybunału, że powinien on zostać wysłuchany przed przyjęciem przez Radę wobec niego środków ograniczających i że w konsekwencji zostało naruszone jego prawo do obrony.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na to, że sporna zmiana wprowadza dyskryminację ze względu na język polegającą na braku poszanowania różnorodności językowej i prowadzi do zaprzestania przez francuskiego posła do Parlamentu Europejskiego posługiwania się językiem ojczystym.
1.

Zarzut pierwszy: na podstawie art. 277 TFUE skarżąca podnosi zarzut dotyczący nieważności stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 16 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 w zakresie w jakim dotyczy oparcia systemu podziału kontyngentów na wartościach odniesienia wynikających z historycznie deklarowanych danych wobec f-gazów wprowadzonych do obrotu w latach 2009-2012, gdyż stanowi to dyskryminacyjny i arbitralny podział przedsiębiorców w zależności od ich historycznej aktywności na rynku gazów i w konsekwencji stwierdzenie wadliwości zaskarżonej decyzji w tym zakresie.
—

w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu przedłożenia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem dokładnej daty, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r. w sprawie zmiany przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2018, C 466, s. 8, zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”);
—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;
—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;
1.

Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, oczywiste błędy w ocenie, błędne zastosowanie się lub niezastosowanie się do wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803) W ramach pierwszego zarzutu skargi skarżący podnosi, iż organ powołujący strony pozwanej naruszył art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), dopuścił się oczywistych błędów w ocenie i nie zastosował się lub błędnie zastosował się do wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803), wskutek tego, że nie potraktował skarżącego tak, jakby organ ten dopuścił skarżącego do udziału w poszczególnych postępowaniach w sprawie awansu w stosownych momentach, lecz zamiast tego sporządził globalne sprawozdanie z oceny w momencie wydania zaskarżonych decyzji z dnia 6 czerwca 2018 r. Odmowa awansu nie mogła zdaniem skarżącego zostać uzasadniona według wskazanego wyroku okolicznościami, które nie były znane Urzędowi w momencie, w którym organ powołujący byłby zobowiązany do wydania danej decyzji. Ponadto skarżący podnosi, że globalna odmowa awansu za cztery kolejne lata ze wskazaniem na to samo zachowanie skarżącego jest niezgodna z prawem, gdyż stanowi ona podobnie dotkliwą karę jak te przewidziane w art. 9 ust. 1 lit. e) i f) załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a tym samym ostatecznie stanowi trwałą odmowę awansu o charakterze kary z obejściem prawa do obrony przysługującego skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym, a także „podwójną karę”. Ponadto skarżący twierdzi, że zaskarżone decyzje Urzędu są dla niego niezgodnie z prawem krzywdzące ze względu na jego długotrwałą chorobę, gdyż strona pozwana nie zaliczyła pozytywnie okresu jego choroby jako okresu, w którym poprawił on zarzucane mu zachowanie, co stanowi oczywisty błąd w ocenie, błąd przy stosowaniu art. 45 regulaminu pracowniczego oraz wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., Vincenti/EUIPO (T-586/16, EU:T:2017:803).
—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;
—

Skarżące twierdzą, że wszystkie dowody zgromadzone w tej sprawie wskazują, iż Komisja powinna była mieć wątpliwości co do zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym, w związku z czym powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające. Dowody dotyczą długości badania wstępnego, innych okoliczności, w jakich wydano zaskarżoną decyzję, oraz braków w treści tej decyzji, która nie jest wystarczająco uzasadniona i jest dotknięta licznymi błędami w ocenie. Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja pominęła istotne elementy, które instytucja ta powinna była wziąć pod uwagę, zanim uznała, że miała dość informacji, by stwierdzić, że pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.
2.

Zarzut drugi, dotyczący nadużycia proceduralnego. Skarżący uważa, że godząc się na uchylenie immunitetu parlamentarnego skarżącego, Parlament pozwala francuskiemu sędziemu śledczemu na przejęcie, za okres 2009–2014, roli sekretarza generalnego Parlamentu i w ten sposób narusza art. 68 ust. 1 przepisy wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, który przyznaje sekretarzowi generalnemu wyłączną kompetencję do decydowania o nienależności świadczenia i do zarządzenia wydania tytułu egzekucyjnego wobec danego posła europejskiego.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, dotyczącego definicji zwykłego miejsca zamieszkania, biorąc pod uwagę, że zaskarżone decyzje nie uwzględniają statusu dyplomatycznego małżonka strony skarżącej, obejmującego większość krytycznego okresu pięciu lat, który kończy się sześć miesięcy przed podjęciem przez nią służby, oraz że uwzględniały one umowy przejściowe, które strona skarżąca zawarła, podczas gdy jej rodzina wróciła do państwa pochodzenia.
—

stwierdzenie nieważności decyzji ECHA ED/88/2018 dotyczącej włączenia substancji wzbudzających szczególnie duże obawy do kandydackiej listy substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV, opublikowanej w dniu 15 stycznia 2019 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona fenantrenu; oraz
—

co do istoty, po pierwsze, — orzeczenie, że art. 55 lit. a) Loi sur l’Assurance-maladie (ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym; zwanej „LAMal”) narusza: — art. 2 (niedyskryminacja), art. 7 (prawo do równego traktowania), i art. 13 (zobowiązanie do status quo) USPO; — art. 55 dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych; — stwierdzenie, że dyrektywa horyzontalna kantonu Genewy dotycząca „procedury rekrutacji w instytucjach prawa publicznego i jednostkach subwencjonowanych” narusza umowę w sprawie swobodnego przepływu osób między Szwajcarią i Unią Europejską (zwaną dalej „USPO”) i że wszystkie pozostałe szwajcarskie federalne przepisy ustawowe w spawie preferencji krajowych naruszają USPO; — stwierdzenie z kolei braku środków dyskryminujących wobec lekarzy będących obywatelami szwajcarskimi ze strony państw członkowskich Unii Europejskiej; — stwierdzenie po stronie Komisji Europejskiej, która powinna czuwać nad stosowaniem traktatów, zawinionej bezczynności, skutkującej naruszeniem zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności praw nabytych doktora Nathaniela Magnana; — stwierdzenie związku przyczynowego między zawinioną bezczynnością Komisji Europejskiej a szkodą poniesioną przez doktora Nathaniela Magnana; — skazanie Komisji Europejskiej za bezczynność; — zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłaty kwoty 1 141 198,10 EUR (milion sto czterdzieści jeden tysięcy sto dziewięćdziesiąt osiem euro i dziesięć centów według kursu wymiany z dnia 7 stycznia 2019 r. o 11:39 UTC) odpowiadającej kwocie 1 281 444 CHF (milion dwieście osiemdziesiąt jeden tysięcy czterysta czterdzieści cztery franki szwajcarskie) na rzecz doktora Nathaniela Magnana, co odpowiada szkodzie już poniesionej od 2013 r. z uwagi na odpowiedzialność pozaumowną Komisji na podstawie art. 340 TFUE; — zasądzenie od Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 500 EUR (pięćset euro) za każdy dzień roboczy na rzecz doktora Nathaniela Magnana z tytułu ciągłej, trwałej i aktualnej szkody gospodarczej, co odpowiada dziennej szkodzie gospodarczej ponoszonej do czasu zastosowania się przez Konfederację Szwajcarską do USPO lub do odstąpienia przez jedną ze stron od umowy, na podstawie art. 340 ze względu na bezczynność;
—

tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013 oraz;
—

z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2018 r., czyli podwyżki o 1,4%, za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 0,7% za 2018 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2018 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;
—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 00 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;
—

tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500, godzin oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;
—

tytułem żądania głównego, — co się tyczy praw wynikających z umowy prawa prywatnego, — zmianę kwalifikacji prawnej ich stosunku umownego na umowę na czas nieokreślony; — stwierdzenie naruszenia przez pozwanych ciążących na nich obowiązków umownych, a w szczególności obowiązku doręczenia ważnego wypowiedzenia w ramach rozwiązania umowy na czas nieokreślony; — w konsekwencji, nakazanie pozwanym zapłaty na rzecz skarżących odszkodowania z tytułu wypowiedzenia obliczonego na podstawie ich odpowiedniego stażu pracy, a mianowicie: — na rzecz BL: kwoty 48 424,65 EUR; — na rzecz BM: kwoty 31 552,75 EUR; — orzeczenie, że zwolnienie skarżących jest niezgodne z prawem i, w konsekwencji, nakazanie pozwanym zapłaty odszkodowania oszacowanego ex aequo et bono na kwotę: — 75 000 EUR za szkodę wyrządzoną BM; — 90 000 EUR za szkodę wyrządzoną BL; — stwierdzenie, że pozwani nie przedstawili dokumentacji prawnej dotyczącej rozwiązania umowy, oraz — nakazanie uiszczenia na rzecz skarżących kary pieniężnej w wysokości 100,00 EUR za każdy dzień zwłoki, od dnia wniesienia niniejszej skargi; — nakazanie przekazania skarżącym dokumentów dotyczących rozwiązania umowy; — nakazanie pozwanym uiszczenia odsetek od wspomnianych kwot, obliczonych według belgijskiej stopy ustawowej; — co się tyczy pozostałych praw: — stwierdzenie, że skarżący powinni być zatrudnieni jako personel tymczasowy przez jednego z trzech pierwszych pozwanych, i orzeczenie, że trzej pierwsi pozwani traktowali skarżących w sposób dyskryminujący, bez obiektywnego uzasadnienia — w odniesieniu do ich wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych i związanych z nimi korzyści, a także gwarancji dalszego zatrudnienia; — nakazanie trzem pierwszym pozwanym zapłaty na rzecz każdego ze skarżących odszkodowania za utratę wynagrodzenia, emerytury, dodatków i korzyści w następstwie wskazanych w niniejszej skardze naruszeń prawa Unii; — nakazanie zapłaty na rzecz skarżących odsetek od powyższych kwot; — wyznaczenie stronom terminu na określenie wspomnianego odszkodowania przy uwzględnieniu zaszeregowania i stopnia, w ramach których należało odpowiednio zatrudnić skarżących, średniego wzrostu wynagrodzenia, rozwoju ich odpowiednich karier, dodatków, jakie skarżący powinni byli otrzymać na podstawie umów zawartych z personelem tymczasowym, a także porównanie otrzymanych rezultatów z faktycznie pobranym przez skarżących wynagrodzeniem;