W odniesieniu do przesłanki dotyczącej istnienia fumus boni iuris jest ona spełniona, jeżeli na etapie postępowania w przedmiocie środka tymczasowego istnieje istotny spór prawny, którego rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu. W wypadku wniosku w przedmiocie środków tymczasowych wniesionego w ramach odwołania mającego skutek zawieszający, ponieważ dotyczy wyroku, którym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia, powództwo przed sędzią orzekającym w przedmiocie środków tymczasowych wnosi strona, która wygrała sprawę w pierwszej instancji. Tym niemniej sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych musi zbadać, czy argumenty tej strony dotyczące oddalenia odwołania nie są pozbawione podstaw w tym znaczeniu, że wykazują wystarczająco duże prawdopodobieństwo pozytywnego rozpatrzenia odwołania. Oznacza to, że strona, która wygrała sprawę w pierwszej instancji, powinna wykazać, iż niezależnie od zarzutów odwołania podniesionych przez stronę przeciwną jej własne kontrargumenty są dostatecznie wiarygodne, aby mogły się utrzymać prima facie, oraz iż w konsekwencji nie wydaje się oczywiste, że zaskarżony wyrok musi zostać uchylony.

Przesłanki zawieszenia wykonania i zastosowania innych środków tymczasowych muszą być spełnione w wypadku wniosku w przedmiocie środków tymczasowych, złożonego przez stronę, która wygrała sprawę w pierwszej instancji, w ramach wszczętego przez drugą stronę postępowania w sprawie odwołania od wyroku Sądu stwierdzającego nieważność rozporządzenia. Oprócz pozbawienia takiego odwołania skutku zawieszającego przewidzianego w art. 60 akapit drugi statutu Trybunału zasada ta ma zastosowanie w wypadku takiego wyroku Sądu wydanego na korzyść strony skarżącej w pierwszej instancji. Jednakże stosując te przesłanki, tak jak zostały one zinterpretowane przez Trybunał w orzecznictwie, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych sądu rozpatrującego odwołanie nie może pominąć faktu, że sąd pierwszej instancji orzekł na korzyść rzeczonej strony skarżącej. W związku z powyższym musi on zastosować owe przesłanki mutatis mutandis.

W kwestii środków tymczasowych, zgodnie z art. 160 § 3 regulaminu postępowania przesłanki dotyczące fumus boni iuris i pilnego charakteru są odrębne i kumulatywne.

Jednakże z orzecznictwa Trybunału wynika, że mniej lub bardziej ważki charakter fumus boni iuris nie jest bez wpływu na ocenę pilnego charakteru. Pilny charakter, na który może się powołać skarżąca, powinien być brany pod uwagę przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych tym bardziej, że fumus boni iuris zarzutów i argumentów, na których on się opiera, wydaje się szczególnie ważki.

Jednakże co się tyczy wniosku w przedmiocie środków tymczasowych mającego na celu utrzymanie w mocy skutków wyroku Sądu będącego przedmiotem odwołania, okoliczność, że Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia, nie może osłabić wymogów właściwych kryterium pilnego charakteru. Stosowanie rozporządzenia mimo stwierdzenia jego nieważności przez Sąd samo w sobie nie powoduje zatem szkody, jaka może być przedmiotem skargi odszkodowawczej. Skoro bowiem prawodawca Unii poprzez przyjęcie art. 60 statutu Trybunału postanowił przyznać skutek zawieszający przy wniesieniu odwołania od wyroku Sądu stwierdzającego nieważność rozporządzenia, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych, do którego zwrócono się w związku z odwołaniem, nie jest zobowiązany do częściowego pozbawienia tego artykułu skuteczności (effet utile) poprzez systematyczne łagodzenie przesłanki dotyczącej pilnego charakteru w takich okolicznościach.

(por. pkt 39–41)