101.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił Pesti Központi Kerületi Bíróság (centralnemu sądowi rejonowemu w Peszcie, Węgry) następującej odpowiedzi: 1) W kontekście przepisów prawa krajowego dotyczących wnoszenia od postanowienia odsyłającego nadzwyczajnej skargi zmierzającej do ujednolicenia wspomnianego prawa krajowego, art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu takich przepisów, które pozwalają na wydanie przez rozpatrujący ją sąd wyższej instancji orzeczenia stwierdzającego niezgodność z prawem tego postanowienia – które to orzeczenie pozostaje bez wpływu na skutki prawne tego postanowienia w odniesieniu do zawieszenia postępowania głównego i dalszego biegu postępowania prejudycjalnego – ze względu na to, że pytania prejudycjalne nie są niezbędne do rozstrzygnięcia sporu, lecz zmierzają do stwierdzenia niezgodności prawa krajowego z prawem Unii. Pierwszeństwo prawa Unii nakłada na sąd krajowy obowiązek pominięcia tych przepisów i orzeczeń sądowych, które nadają im skutek. 2) Artykuły 2, 3 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia podejrzanym lub oskarżonym, którzy nie mówią językiem postępowania karnego lub go nie rozumieją, możliwości złożenia skargi na niewystarczającą jakość tłumaczenia ustnego, która nie pozwala im na zrozumienie stawianych zarzutów ani na wykonywanie prawa do obrony. Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 2010/64 nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku ustanowienia rejestru niezależnych tłumaczy pisemnych i tłumaczy ustnych posiadających odpowiednie kwalifikacje. 3) Rozpatrywane łącznie przepisy dyrektywy 2010/64, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym nie stoją one na przeszkodzie możliwości rozpoznania w trybie zaocznym sprawy oskarżonego, który nie mówi językiem postępowania karnego lub go nie rozumie, i w przypadku którego nie można wykazać, że został on poinformowany w trakcie postępowania przygotowawczego, o jakie czyny jest podejrzany lub oskarżony, z powodu nieadekwatnego tłumaczenia ustnego, o ile obrońca reprezentujący rzeczonego oskarżonego miał możliwość zakwestionowania prawidłowości czynności lub ewentualnie postępowania w całości z powodu naruszenia owego prawa do informacji. Artykuł 6 dyrektywy 2012/13 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przekazaniu szczegółowych informacji na temat oskarżenia obrońcy oskarżonego sądzonego pod jego nieobecność przed rozpoczęciem rozpoznawania oskarżenia co do istoty i rozpoczęciem przewodu sądowego, pod warunkiem że sąd podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia poszanowania prawa do obrony i rzetelności postępowania.