ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Termin do wniesienia skargi – Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu – Termin do złożenia podpisanego oryginału – Początek biegu terminu – Data otrzymania faksu, a nie data upływu terminu do wniesienia skargi

(regulamin Sądu, art. 43 § 6 i art. 102 § 2; rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63 ust. 5)

2. Postępowanie – Termin do wniesienia skargi – Prekluzja – Siła wyższa – Pojęcie – Granice – Dany przypadek

(Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 45)

Summary

1. Z art. 43 § 6 regulaminu Sądu wynika, że data otrzymania przez sekretariat za pośrednictwem faksu podpisanego odpisu oryginału pisma procesowego jest brana pod uwagę do celów zachowania terminów procesowych wyłącznie wtedy, gdy oryginał pisma procesowego zostanie złożony w sekretariacie Sądu nie później niż dziesięć dni po tej dacie.

W konsekwencji w przypadku skargi na decyzję izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wspomniany termin dziesięciu dni rozpoczyna swój bieg od daty otrzymania faksu, a nie od daty upływu terminu dwóch miesięcy i dziesięciu dni wynikającego z art. 63 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 102 § 2 regulaminu Sądu. W szczególności w przypadku gdy faks otrzymano wcześniej niż dziesięć dni przed upływem terminu przewidzianego do wniesienia skargi do Sądu, przepisy art. 43 § 6 regulaminu Sądu nie wywołują skutku w postaci przedłużenia tego terminu.

(por. pkt 17–18)

2. Pojęcie „siły wyższej” w rozumieniu art. 45 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, regulującego termin do wniesienia skargi, obejmuje, poza obiektywnym elementem dotyczącym nadzwyczajnych i leżących poza sferą zainteresowanego okoliczności, element subiektywny polegający na obowiązku zabezpieczenia się przez zainteresowanego przed skutkami nadzwyczajnych zdarzeń poprzez przedsięwzięcie odpowiednich środków bez konieczności nadmiernych poświęceń. Zainteresowany powinien zwłaszcza nadzorować starannie przebieg postępowania, a w szczególności wykazać się starannością w celu dochowania przewidzianych terminów. Tak więc pojęcie siły wyższej nie stosuje się do sytuacji, w której staranna i przezorna osoba była obiektywnie w stanie nie dopuścić do upływu terminu do złożenia skargi.

Ma to miejsce w przypadku, gdy skarżący przez swoje zachowanie zwiększył ryzyko wpływu własnej skargi z opóźnieniem do sądu wspólnotowego, pozwalając na upływ kilku dni po wysłaniu za pośrednictwem faksu kopii podpisanego oryginału skargi, zanim powierzył ten oryginał nie bezpośrednio poczcie, lecz innemu przedsiębiorstwu usługowemu, które z kolei ze swojej strony zwlekało kilka dni z przesłaniem tego dokumentu listem poleconym do sekretariatu wspomnianego sądu.

(por. pkt 25–26)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatki dochodowe – Nieopodatkowywanie nadwyżek wartości uzyskanych z tytułu przeniesienia pod tytułem odpłatnym akcji lub udziałów w spółkach zastrzeżone dla zbycia dokonanego na rzecz spółek mających siedzibę w Państwie Członkowskim opodatkowania – Niedopuszczalność – Ograniczenie swobody przepływu kapitału w braku uzyskania przez zbywającego wystarczającego wpływu na decyzje spółki

(art. 43 WE, 48 WE i 56 WE)

Summary

Artykuły 43 WE i 48 WE sprzeciwiają się przepisom ustawodawstwa krajowego, na mocy których nadwyżki wartości uzyskane z tytułu przeniesienia pod tytułem odpłatnym, niezwiązanego z wykonywaniem działalności zawodowej, akcji lub udziałów w spółkach, stowarzyszeniach, zakładach lub innych podmiotach podlegają opodatkowaniu, jeżeli zbycie następuje na rzecz spółek, stowarzyszeń, zakładów lub innych podmiotów mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim, podczas gdy, w tych samych okolicznościach, powyższe nadwyżki wartości nie podlegają opodatkowaniu, jeżeli zbycie to następuje na rzecz spółek, stowarzyszeń, zakładów lub innych podmiotów mających siedzibę w danym Państwie Członkowskim, o ile zbyte udziały dają ich posiadaczowi wpływ na decyzje spółki i pozwalają mu na decydowanie o jej działalności.

Artykuł 56 WE sprzeciwia się takim przepisom ustawodawstwa krajowego, jeżeli zbyte udziały nie mają takiego charakteru.

(por. pkt 28 oraz pkt 1-2 sentencji)
Keywords



Keywords

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Akt przyjęty na podstawie tytułu IV części trzeciej Traktatu – Rozporządzenie nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych – Sądy krajowe uprawnione do wniesienia do Trybunału sprawy w trybie prejudycjalnym – Sądy wydające orzeczenia niepodlegające zaskarżeniu według prawa wewnętrznego

(art. 61 lit. c) WE i art. 68 WE; rozporządzenie Rady nr 44/2001)
Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Elementy uzasadnienia wyroku naruszające prawo wspólnotowe – Sentencja oparta na innych podstawach prawnych – Oddalenie

2. Skarga na bezczynność – Wezwanie instytucji – Wezwanie do działania – Zastąpienie przez skargę – Wyłączenie

(art. 232 akapit drugi WE)

3. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawo do skutecznej skargi – Naruszenie prawa wspólnotowego przez władze krajowe państwa członkowskiego – Wniesienie sprawy do sądu wspólnotowego przez Komisję lub inne państwo członkowskie oraz wniesienie sprawy do właściwego sądu krajowego przez osobę fizyczną lub prawną – Brak narażenia skutecznego charakteru ochrony sądowej

Summary

1. Naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd nie pociąga za sobą uchylenia zaskarżonego postanowienia, jeśli rozstrzygnięcie jest uzasadnione innymi względami prawnymi.

(por. pkt 12)

2. Artykuł 232 akapit drugi WE uzależnia dopuszczalność skargi na bezczynność od warunku uprzedniego wezwania danej instytucji do podjęcia działania. W aspekcie przesłanki dopuszczalności skargi nie można uznać, by skarga wniesiona do Sądu mogła zostać zakwalifikowana jako wezwanie w rozumieniu tego przepisu.

(por. pkt 16)

3. W systemie środków prawnych przewidzianym w traktacie naruszenie prawa wspólnotowego przez władze krajowe, w tym naruszenie art. 234 akapit trzeci WE, może zostać zaskarżone przez Komisję lub inne państwo członkowskie do sądów wspólnotowych lub też może zostać zaskarżone przez każdą osobę fizyczną lub prawną do właściwych sądów krajowych. W tym ostatnim przypadku sądy te zobowiązane są do zapewnienia ochrony norm prawa wspólnotowego, a zatem skuteczny charakter ochrony sądowej nie zostaje narażony w żaden sposób.

(por. pkt 28)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23 – Artykuł 3 ust. 1 i art. 1 ust. 1 lit. c) – Skutki w ramach stosunków między państwem a jednostkami – Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prawa prywatnego, której jedynym udziałowcem jest związek międzygminny prawa publicznego, zajmujący się sprawami z zakresu opieki społecznej – Podmiot, wobec którego można powołać się na rzeczone przepisy

(dyrektywa Rady 2001/23, art. 1 ust. 1 lit. c) zdanie pierwsze i art. 3 ust. 1)

2. Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Dyrektywa 2001/23 – Artykuł 3 ust. 1 i art. 1 ust. 1 lit. c) – Możliwość powołania się na rzeczone przepisy wobec jednostki – Wyłączenie – Brak uprawnień po stronie podmiotu publicznego, który dokonuje przeniesienia swojego zakładu, do zmuszenia pracownika do pozostania w stosunku pracy z nabywcą

(dyrektywa Rady 2001/23, art. 1 ust. 1 lit. c) i art. 3 ust. 1)

Summary

1. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prawa prywatnego, której jedynym udziałowcem jest związek międzygminny prawa publicznego, zajmujący się sprawami z zakresu opieki społecznej, jest jednym z podmiotów, wobec których można powołać się na art. 3 ust. 1 i art. 1 ust. 1 lit. c) zdanie pierwsze dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, jako że oba te przepisy spełniają przesłanki bezpośredniej skuteczności.

Okoliczność, że na mocy umowy o przeniesienie udziałów uzależnionej tylko od zgody władz tego związku posiadane przez niego udziały mają być przeniesione na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym udziałowcem jest prywatne stowarzyszenie, pozbawiona jest znaczenia w tym kontekście, albowiem tego typu transakcja nie może jako taka zmienić charakteru prawnego tej spółki.

(por. pkt 28–30 oraz pkt 1 sentencji)

2. Podmiot publiczny, który dokonuje przeniesienia swojego zakładu, nie może powoływać się na art. 3 ust. 1 i art. 1 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów wobec pracownika w celu narzucenia mu pozostania w stosunku pracy z przejmującym. W istocie sama dyrektywa nie może tworzyć obowiązków dla jednostki, a zatem nie można się powoływać wobec niej na przepis dyrektywy.

(por. pkt 32, 33, 35 oraz pkt 2 sentencji)
Sprawa C-492/04

Lasertec Gesellschaft für Stanzformen mbH

przeciwko

Finanzamt Emmendingen

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swobodny przepływ kapitału — Swoboda przedsiębiorczości — Podatki — Podatek dochodowy od osób prawnych — Umowa pożyczki pomiędzy spółkami — Pożyczkobiorca będący spółką rezydentem — Udzielająca pożyczki spółka będąca wspólnikiem lub akcjonariuszem mająca siedzibę w państwie trzecim — Pojęcie „znaczny udział” — Spłata odsetek z tytułu pożyczki — Kwalifikacja — Ukryta wypłata zysku”

Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. I - 3777

Streszczenie postanowienia

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania

(art. 43 WE i 56 WE)

Przepis krajowy, na podstawie którego odsetki z tytułu pożyczki zapłacone przez spółkę kapitałową będącą rezydentem na rzecz wspólnika lub akcjonariusza nierezydenta posiadającego znaczny udział w kapitale tej spółki są w pewnych warunkach uważane za ukrytą wypłatę zysku, podlegającą opodatkowaniu po stronie spółki będącej pożyczkobiorcą, zdecydowanie wywiera wpływ na korzystanie ze swobody działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 WE i nast.

Nawet jeżeliby przyjąć, że przepis taki wywołuje skutki ograniczające swobodny przepływ kapitału, skutki te są nieuniknioną konsekwencją ewentualnego ograniczenia swobody działalności gospodarczej i w żadnym przypadku nie uzasadniają odrębnej analizy tychże przepisów w świetle art. 56 WE–58 WE.

W związku z tym na art. 43 WE i nast. nie można się powoływać w sytuacji, w której spółka państwa trzeciego posiada udział dający jej decydujący wpływ na decyzje i działalność spółki z jednego z państw członkowskich. W istocie do rozdziału traktatu dotyczącego swobody działalności gospodarczej nie zawiera on żadnego przepisu, który rozciąga jego zakres zastosowania na obywatela państwa trzeciego, który miałby siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Unii Europejskiej, celem tego rozdziału jest zagwarantowanie swobody działalności gospodarczej na rzecz obywateli państw członkowskich.

(por. pkt 25, 27, 28 i sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Swobodny przepływ osób

–

Swoboda przedsiębiorczości

–

Ograniczenia (art. 43 WE) (por. pkt 15

–

20 i sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal de police de Neufchâteau – Wykładnia art. 10 WE, 39 WE, 43 WE i 49 WE – Przepis krajowy wymagający, by pojazd mechaniczny użytkowany przez rezydenta został zarejestrowany w danym państwie członkowskim, nawet jeżeli został oddany rezydentowi do użytkowania przez pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim – Pracownik związany ze swym pracodawcą umową o pracę, będący jednocześnie akcjonariuszem, członkiem zarządu, zarządzającym lub osobą posiadającą analogiczną funkcję.

Sentencja

Sentencja

Artykuł 43 WE stoi na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe państwa członkowskiego, takie jak to w sprawie przed sądem krajowym, nakazywało osobie prowadzącej działalność na własny rachunek, mającej miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, zarejestrowanie w nim pojazdu należącego do spółki, oddanego jej przez zatrudniającą ją spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, gdy pojazd spółki nie jest ani przeznaczony do stałego wykorzystania głównie w tym państwie członkowskim, ani rzeczywiście w ten sposób nie jest wykorzystywany.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Pomoc przyznawana przez państwa

–

Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem

–

Przepis krajowy nakazujący zwrot pomocy (art. 87 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 14) (por. pkt 38 oraz pkt 2 sentencji)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Commissione tributaria provinciale di Pordenone – Ważność decyzji Komisji 2002/581/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Włochy na rzecz banków [notyfikowanej jako dokument nr C(2001) 3955] (Dz.U. L 184, str. 27)

Sentencja

Sentencja

1) Analiza postawionych pytań nie wykazała elementów mogących wpłynąć na ważność decyzji Komisji 2002/581/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Włochy na rzecz banków.

2) Artykuł 87 WE i nast., art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, jak również zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i proporcjonalności nie mogą sprzeciwiać się istnieniu przepisu krajowego zawierającego nakaz zwrotu pomocy, wydanego w wykonaniu decyzji Komisji, w której uznała ona tę pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i której analiza w świetle tych samych postanowień i zasad ogólnych nie wykazała elementów mogących wpłynąć na jej ważność.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2 WE i art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 37–38, 40–42, 50–51)

2. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 43)

Subject of the case

Przedmiot:

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T‑358/02 Deutsche Post i DHL International przeciwko Komisji, w którym skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/782/WE z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Włochy na rzecz Poste Italiane SpA (wcześniej Ente Poste Italiane) (Dz.U. L 282, str. 29) została odrzucona jako niedopuszczalna.

Sentencja

Sentencja:

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) Srl (wcześniej DHL International Srl) zostają obciążone kosztami postępowania.

3) Republika Włoska ponosi swoje własne koszty.
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia

(art. 49 WE–55 WE)

Summary

Artykuły od 49 WE do 55 WE nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego zakazującemu osobie zamieszkałej i pracującej w tym państwie używania na jego terytorium pojazdu, który wynajęła od spółki leasingowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy pojazd ten nie został zarejestrowany w pierwszym państwie i gdy jest zasadniczo przeznaczony do stałego używania na jego terytorium lub w rzeczywistości jest używany w ten sposób.

(por. pkt 16 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa Rady 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy – Dyrektywa Rady 93/104 dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy – Zakres stosowania – Siły interwencyjne publicznej straży pożarnej – Włączenie – Stosowanie przepisu wprowadzającego maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy – Odstępstwo w przypadku wystąpienia wyjątkowych sytuacji

(dyrektywy Rady 89/391, art. 2 i 93/104, art. 1 ust. 3 i art. 6 pkt 2)

Summary

Artykuł 2 dyrektywy 89/391 w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz art. 1 ust. 3 dyrektywy 93/104 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w taki sposób, że:

– działalność wykonywana przez siły interwencyjne publicznej służby straży pożarnej zwykle objęta jest zakresem stosowania wyżej wskazanych dyrektyw, tak że co do zasady art. 6 pkt 2 dyrektywy 93/104 nie pozwala na przekroczenie pułapu 48 godzin przewidzianego dla maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, włączając w to służbę pogotowia;

– przekroczenie takie jest jednakże możliwe w wyjątkowych sytuacjach o takiej sile i skali, że cel, jakim jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania służb niezbędnych dla ochrony interesu publicznego, jakim jest porządek, zdrowie i bezpieczeństwo publiczne, musi tymczasowo przeważać nad celem polegającym na zagwarantowaniu bezpieczeństwa i zdrowia pracowników przypisanych do ekip interwencyjnych i ratowniczych; jednakże nawet w takiej wyjątkowej sytuacji realizacja celów dyrektywy 89/391 winna być zapewniona w sposób jak najszerszy.

(por. pkt 53, 55–57, 61 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Warunki dopuszczalności – Ocena uprawdopodobnienia dopuszczalności skargi – Brak orzecznictwa w tym zakresie – Element niedecydujący

(art. 242 WE i art. 243 WE; regulamin Sądu, art. 104 § 1)

2. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Przekazywanie władzom krajowym informacji uzyskanych w trakcie dochodzenia przez Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Uznanie władz krajowych w kwestii dalszego postępowania – Ochrona przed ewentualnym dalszym postępowaniem zapewniona na poziomie krajowym

(art. 10 WE i 234 WE; rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10 ust. 2)

Summary

1. Możliwość stwierdzenia w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego braku informacji umożliwiających uprawdopodobnienie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności nie zależy od istnienia orzecznictwa wspólnotowego w zakresie zagadnienia lub zagadnień prawnych podnoszonych w skardze. O ile istnienie takiego orzecznictwa może ułatwić przyjęcie takiego wniosku, o tyle oczywista niedopuszczalność skargi może również wynikać z elementów, które nie były lub dotychczas nie były przedmiotem orzecznictwa wspólnotowego.

(por. pkt 26)

2. Zgodnie z założeniem art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), środek taki jak przekazanie krajowym władzom sądowym informacji dotyczących rezultatów dochodzenia wewnętrznego sam w sobie nie jest niekorzystny dla strony, natomiast może spowodować, w odpowiednim przypadku, wszczęcie procedur administracyjnych lub karnych wnioskowanych przez właściwe władze krajowe. Podjęcie dalszego postępowania, które władze krajowe uzależniają od informacji, jakie zostały im przekazane przez OLAF, należy zatem, w ramach określonych przez art. 10 WE, do wyłącznej i całkowitej odpowiedzialności tych władz. Do tych władz należy również sprawdzenie, czy takie informacje usprawiedliwiają lub wymagają, aby podjęte zostały dochodzenia karne. W rezultacie ochrona sądowa w odniesieniu do tego dalszego postępowania powinna zostać zapewniona na poziomie krajowym ze wszystkimi gwarancjami przewidzianymi przez prawo wewnętrzne, w tym wynikającymi z praw podstawowych, które stanowiąc integralną część ogólnych zasad prawa wspólnotowego, muszą również być przestrzegane przez państwa członkowskie, jeśli wprowadzają one w życie uregulowania wspólnotowe. W ramach skargi wniesionej na poziomie krajowym sąd rozpoznający sprawę ma możliwość, w drodze wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanego do Trybunału na podstawie art. 234 WE, zapytać go – w stosownym przypadku na wniosek stron – o wykładnię przepisów prawa wspólnotowego, którą uzna za konieczną dla wydania swego orzeczenia.

(por. pkt 32, 33, 38, 39)
14

W tych okolicznościach Finanzgericht Baden-Württemberg postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi dwoma pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 57 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że przez ograniczenia przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi »istniejące« w dniu 31 grudnia 1993 r. należy rozumieć takie ograniczenia, w stosunku do których ustawodawca krajowy zakończył już w tej dacie procedurę ustawodawczą, czy też ograniczenia, które na mocy przepisów krajowych były już stosowane w tej dacie do zaistniałych wcześniej okoliczności faktycznych? 2) Czy art. 56 ust. 1 WE w związku z art. 58 WE należy interpretować w ten sposób, że częściowe opodatkowanie spłat odsetek dokonanych przez spółkę kapitałową z siedzibą w jednym z państw członkowskich na rzecz pożyczkodawcy z siedzibą w państwie trzecim, który równocześnie jest wspólnikiem tej spółki, poprzez zrównanie go z wypłatą zysku, jest zakazane ze względu na to, że stanowi arbitralną dyskryminację lub ukryte ograniczenie swobodnego przepływu kapitału między danym państwem członkowskim a państwem trzecim?”.
Artykuły 22–24 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej zawartego w załączniku 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do kwestii należących do jej kompetencji decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., należy rozumieć w ten sposób, że w takim przypadku jak ten w sporze głównym – gdy oznaczenie geograficzne państwa trzeciego i oznaczenie pochodzące od nazwy odmiany winorośli, używane dla oznaczania i prezentacji określonych wyprodukowanych z niej win wspólnotowych, są homonimiczne – przepisy te nie zawierają wymogu umożliwienia dalszego używania tego oznaczenia, również wtedy, gdy w przeszłości było ono używane przez odnośnych producentów w dobrej wierze lub przez co najmniej 10 lat poprzedzających datę 15 kwietnia 1994 r. i kraj, region lub miejsce pochodzenia objętego ochroną wina są w nim określone w sposób na tyle jednoznaczny, że konsument nie może zostać wprowadzony w błąd.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal de police de Neufchâteau – Wykładnia art. 10 WE, 39 WE, 43 WE i 49 WE – Przepis krajowy wymagający, by pojazd mechaniczny użytkowany przez rezydenta został zarejestrowany w danym państwie członkowskim, nawet jeżeli został oddany rezydentowi do użytkowania przez pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim – Pracownik związany ze swym pracodawcą umową o pracę, będący jednocześnie akcjonariuszem, członkiem zarządu, zarządzającym lub osobą posiadającą analogiczną funkcję.
2)

Artykuł 87 WE i nast., art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, jak również zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i proporcjonalności nie mogą sprzeciwiać się istnieniu przepisu krajowego zawierającego nakaz zwrotu pomocy, wydanego w wykonaniu decyzji Komisji, w której uznała ona tę pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i której analiza w świetle tych samych postanowień i zasad ogólnych nie wykazała elementów mogących wpłynąć na jej ważność.