Sprawa C-623/11

Geodis Calberson GE

przeciwko

Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

„Rolnictwo — Pomoc żywnościowa — Rozporządzenie (WE) nr 111/1999 — Program dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej — Oferent wybrany w przetargu na przewóz wołowiny — Przyznanie właściwości — Klauzula arbitrażowa”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2013 r.

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Pomoc żywnościowa – Program dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej – Spory dotyczące przetargu na bezpłatną dostawę produktów rolnych – Skarg o odszkodowania za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez agencję interwencyjną przy wykonywaniu zobowiązań umownych w postaci płatności za dostawę i zwolnienia zabezpieczenia finansowego ustanowionego przez oferenta – Właściwość Trybunału – Klauzula arbitrażowa

(art. 272 TFUE; rozporządzenia Rady: nr 2802/98; nr 111/1999, art. 10, art. 12 ust. 2, art. 16; rozporządzenie Komisji nr 1799/1999, art. 1)

Artykuł 16 rozporządzenia nr 111/1999 określającego ogólne zasady stosowania rozporządzenia nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej, zmienionego rozporządzeniem nr 1125/1999, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on Trybunałowi Sprawiedliwości właściwość do orzekania w sporach dotyczących warunków, w których agencja interwencyjna wyznaczona do otrzymywania ofert składanych w przetargu na bezpłatną dostawę produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej dokonuje płatności należnej wybranemu oferentowi oraz zwolnienia zabezpieczenia dostawy ustanowionego przez tego oferenta na rzecz owej agencji, a w szczególności w przedmiocie skarg o odszkodowanie za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez agencję interwencyjną przy realizacji tych działań.

W istocie jeżeli dostawa przewidziana w owych rozporządzeniach oraz w rozporządzeniu nr 1799/1999 w sprawie dostaw wołowiny do Rosji jest realizowana w oparciu o umowę zawartą między Komisją a wybranym oferentem, to klauzula zawarta w art. 16 rozporządzenia nr 111/1999 ma charakter klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 272 TFUE. Klauzula arbitrażowa co do zasady uprawnia Trybunał do rozpoznania żądań, które wynikają z umowy zawierającej klauzulę arbitrażową i mają bezpośredni związek z zobowiązaniami wynikającymi z tej umowy. Tymczasem płatność za dostawę i zwolnienie zabezpieczenia finansowego stanowią zobowiązania umowne. Są one bowiem przewidziane odpowiednio w art. 10 i art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 111/1999 i stały się integralną częścią spornej umowy zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 1799/1999, na podstawie którego dostawa zostaje przeprowadzona zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu nr 111/1999. W konsekwencji żądania odszkodowania za szkodę spowodowaną opóźnieniem w wykonaniu tych dwóch zobowiązań umownych wynikają ze spornej umowy, która zawiera klauzulę arbitrażową, lub że mają bezpośredni związek z zobowiązaniami wynikającymi z owej umowy. Ponadto wymogi prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości nakazują, by nie mnożyć sądów właściwych w odniesieniu do tej samej umowy, w szczególności w zależności od rodzaju danego zobowiązania umownego, i by zapobiec sprzecznym orzeczeniom, które mogłyby z tego wynikać. Wynika z tego, że art. 16 rozporządzenia nr 111/1999 należy interpretować jako przyznający Trybunałowi właściwość do rozpoznania żądań odszkodowania za szkodę spowodowaną podnoszonymi opóźnieniami w wykonaniu wspomnianych zobowiązań.

(por. pkt 28–33, 35; sentencja)

Sprawa C-623/11

Geodis Calberson GE

przeciwko

Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja)]

„Rolnictwo — Pomoc żywnościowa — Rozporządzenie (WE) nr 111/1999 — Program dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej — Oferent wybrany w przetargu na przewóz wołowiny — Przyznanie właściwości — Klauzula arbitrażowa”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2013 r.

Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — Pomoc żywnościowa — Program dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej — Spory dotyczące przetargu na bezpłatną dostawę produktów rolnych — Skarg o odszkodowania za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez agencję interwencyjną przy wykonywaniu zobowiązań umownych w postaci płatności za dostawę i zwolnienia zabezpieczenia finansowego ustanowionego przez oferenta — Właściwość Trybunału — Klauzula arbitrażowa

(art. 272 TFUE; rozporządzenia Rady: nr 2802/98; nr 111/1999, art. 10, art. 12 ust. 2, art. 16; rozporządzenie Komisji nr 1799/1999, art. 1)

Artykuł 16 rozporządzenia nr 111/1999 określającego ogólne zasady stosowania rozporządzenia nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej, zmienionego rozporządzeniem nr 1125/1999, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on Trybunałowi Sprawiedliwości właściwość do orzekania w sporach dotyczących warunków, w których agencja interwencyjna wyznaczona do otrzymywania ofert składanych w przetargu na bezpłatną dostawę produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej dokonuje płatności należnej wybranemu oferentowi oraz zwolnienia zabezpieczenia dostawy ustanowionego przez tego oferenta na rzecz owej agencji, a w szczególności w przedmiocie skarg o odszkodowanie za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez agencję interwencyjną przy realizacji tych działań.

W istocie jeżeli dostawa przewidziana w owych rozporządzeniach oraz w rozporządzeniu nr 1799/1999 w sprawie dostaw wołowiny do Rosji jest realizowana w oparciu o umowę zawartą między Komisją a wybranym oferentem, to klauzula zawarta w art. 16 rozporządzenia nr 111/1999 ma charakter klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 272 TFUE. Klauzula arbitrażowa co do zasady uprawnia Trybunał do rozpoznania żądań, które wynikają z umowy zawierającej klauzulę arbitrażową i mają bezpośredni związek z zobowiązaniami wynikającymi z tej umowy. Tymczasem płatność za dostawę i zwolnienie zabezpieczenia finansowego stanowią zobowiązania umowne. Są one bowiem przewidziane odpowiednio w art. 10 i art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 111/1999 i stały się integralną częścią spornej umowy zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 1799/1999, na podstawie którego dostawa zostaje przeprowadzona zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu nr 111/1999. W konsekwencji żądania odszkodowania za szkodę spowodowaną opóźnieniem w wykonaniu tych dwóch zobowiązań umownych wynikają ze spornej umowy, która zawiera klauzulę arbitrażową, lub że mają bezpośredni związek z zobowiązaniami wynikającymi z owej umowy. Ponadto wymogi prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości nakazują, by nie mnożyć sądów właściwych w odniesieniu do tej samej umowy, w szczególności w zależności od rodzaju danego zobowiązania umownego, i by zapobiec sprzecznym orzeczeniom, które mogłyby z tego wynikać. Wynika z tego, że art. 16 rozporządzenia nr 111/1999 należy interpretować jako przyznający Trybunałowi właściwość do rozpoznania żądań odszkodowania za szkodę spowodowaną podnoszonymi opóźnieniami w wykonaniu wspomnianych zobowiązań.

(por. pkt 28–33, 35; sentencja)