POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

z dnia 19 kwietnia 2012 r.

Sprawa F‑16/12 R

Eugène Émile Marie Kimman

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie z urzędu – Postępowanie w sprawie zastosowania środków tymczasowych – Wniosek o zawieszenie wykonania – Pilny charakter – Brak

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 278 TFUE i art. 157 EWEA, a także art. 279 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której E. Kimman żąda zawieszenia decyzji, w drodze której dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) zmienił jego przydział służbowy z dniem 1 lutego 2012 r.

Orzeczenie: Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – „Fumus boni iuris” – Pilny charakter – Charakter kumulatywny – Wyważenie wszystkich spornych interesów – Kolejność badania i sposób weryfikacji – Swobodna ocena przysługująca sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych

(art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 102 § 2)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ciężar dowodu

(art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 102 § 2)

3. Urzędnicy – Przeniesienie – Przeniesienie z urzędu – Kryterium odróżniające

(regulamin pracowniczy, art. 4, 29)

4. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Zawieszenie wykonania decyzji w sprawie przeniesienia z urzędu – Przesłanki zastosowania – Poważna i nieodwracalna szkoda – Pojęcie

(art. 278 TFUE)

1. Zgodnie z przepisami art. 102 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej we wnioskach dotyczących środków tymczasowych należy wskazać w szczególności okoliczności niecierpiące zwłoki, a także uprawdopodobnić z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania wnioskowanego środka (fumus boni iuris).

Przesłanki pilności i fumus boni iuris mają charakter kumulatywny, dlatego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych należy oddalić, jeżeli jedna z tych przesłanek nie jest spełniona. Sędzia rozpatrujący wniosek o zastosowanie środków tymczasowych powinien zestawić również ze sobą wagę poszczególnych wchodzących w grę interesów.

W ramach takiej całościowej analizy sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych przysługuje szeroki zakres swobodnej oceny i ma on – w świetle konkretnych okoliczności danego przypadku – swobodę w określeniu sposobu, w jaki różne przesłanki powinny być zbadane, oraz kolejności ich badania, gdyż żaden przepis prawa nie narzuca mu z góry określonego schematu postępowania przy ocenie konieczności zarządzenia środków tymczasowych.

(zob. pkt 14–16)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑52/08 R Plasa przeciwko Komisji, 3 lipca 2008 r., pkt 21, 22 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa F‑104/10 R de Pretis Cagnodo i Trampuz de Pretis Cagnodo przeciwko Komisji, 15 lutego 2011 r., pkt 16

2. Celem postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych nie jest zagwarantowanie naprawienia szkody, lecz zapewnienie pełnej skuteczności wyroku co do istoty sprawy. Aby cel ten został osiągnięty, żądane środki muszą mieć charakter niecierpiących zwłoki w tym znaczeniu, że zastosowanie tych środków i wywarcie przez nie skutku przed ogłoszeniem wyroku w postępowaniu głównym jest niezbędne dla uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów skarżącego. Do strony wnoszącej o zastosowanie środków tymczasowych należy wykazanie, że nie może oczekiwać na rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu głównym bez poniesienia szkody tego rodzaju.

(zob. pkt 18)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑320/02 R Esch-Leonhardt i in. przeciwko EBC, 19 grudnia 2002 r., pkt 27

3. Z systematyki regulaminu pracowniczego wynika, że przeniesienie, we właściwym znaczeniu tego pojęcia, ma miejsce tylko w przypadku przeniesienia urzędnika na wolne stanowisko pracy. W takim wypadku przeniesienie podlega wymogom formalnym określonym w art. 4, 29 regulaminu pracowniczego. Natomiast wymogi te nie znajdują zastosowania w przypadku przeniesienia urzędnika z urzędu na inne stanowisko z uwagi na to, że takie przeniesienie nie powoduje powstania wakatu.

(zob. pkt 20)

Odesłanie:

Sąd: sprawa T‑339/03 Clotuche przeciwko Komisji, 7 lutego 2007 r., pkt 31

4. Zważywszy na szerokie uprawnienia dyskrecjonalne instytucji w zakresie organizacji swoich służb w zależności od powierzonych im zadań, a jednocześnie – w zakresie obsadzania stanowisk personelem, decyzja o przeniesieniu z urzędu, nawet jeżeli powoduje ona pewne niedogodności po stronie zainteresowanych urzędników, nie stanowi niezwykłego i nieprzewidzianego zwrotu w ich karierze zawodowej. W tej sytuacji zawieszenie wykonania takiej decyzji można uzasadnić wyłącznie nadrzędnymi i wyjątkowymi okolicznościami, mogącymi wyrządzać zainteresowanemu urzędnikowi poważną i nieodwracalną szkodę.

(zob. pkt 23)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑93/96 R Presle przeciwko Cedefopowi, 12 lipca 1996 r., pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo