POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 22 czerwca 2015 r.

Annetje Elisabeth van Oudenaarden

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Służba publiczna — Urzędnicy — Coroczny urlop wypoczynkowy — Ograniczenie przeniesienia urlopu do dwunastu dni — Ekwiwalent — Rozliczenie emerytury lub renty — Brak zakwestionowania w terminie — Brak nowych istotnych okoliczności — Artykuł 81 regulaminu postępowania — Skarga oczywiście niedopuszczalna”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której A.E. van Oudenaarden żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosków o przeniesienie niewykorzystanego corocznego urlopu wypoczynkowego z 2012 r. w wymiarze powyżej dwunastu dni oraz zapłaty odpowiadającego mu ekwiwalentu pieniężnego.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. A.E. van Oudenaarden i Parlament pokrywają własne koszty.

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Rozliczenie emerytury lub renty – Powszechnie dopuszczane włączenie do celów skorzystania z prawa do wystąpienia ze skargą – Przesłanka – Podniesienie braku jasności rozliczenia przez doświadczonego urzędnika – Oddalenie

Skargi urzędników – Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Pojęcie – Wniosek skierowany do innej osoby niż organ powołujący – Wyłączenie

Celem, jakiemu służą terminy do złożenia zażalenia i do wniesienia skargi, które stanowią bezwzględne przesłanki procesowe i ani strony, ani sąd nie mogą nimi rozporządzać, jest zapewnienie w ramach instytucji Unii pewności prawa niezbędnej do ich właściwego funkcjonowania, poprzez zapobieżenie zaskarżaniu w nieskończoność aktów Unii, które wywierają skutki prawne, jak również uniknięcie dyskryminacji i jakiegokolwiek arbitralnego traktowania w zarządzaniu wymiarem sprawiedliwości. Zaistnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych może jednak uzasadnić złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji, która stała się ostateczna. Za nową istotną okoliczność faktyczną, pozwalającą na ponowne rozpatrzenie sytuacji zainteresowanego po upływie przewidzianych w regulaminie pracowniczym terminów do złożenia zażalenia na decyzję administracji, nie można uznać wyroku wydanego w trybie szczególnej procedury kontroli w postępowaniu, w którym zainteresowany nie był stroną ani nie dotyczyła go bezpośrednio decyzja administracji będąca przedmiotem sporu. Skutki prawne wyroku wydanego w ramach postępowania spornego o stwierdzenie nieważności dotyczą bowiem – oprócz stron – wyłącznie osób, których bezpośrednio dotyczy sam akt, którego nieważność stwierdzono, w związku z czym taki wyrok może stanowić nową okoliczność wyłącznie względem tych osób. (zob. pkt 24, 25, 41–43) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 8 marca 1988 r., Brown/Trybunał Sprawiedliwości, 125/87, EU:C:1988:136, pkt 13 Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 7 lutego 2001 r., Inpesca/Komisja, T-186/98, EU:T:2001:42, pkt 47; z dnia 5 marca 2008 r., Combescot/Komisja, T-414/06 P, EU:T:2008:58, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 24 marca 1998 r., Meyer i in./Trybunał Sprawiedliwości, T-181/97, EU:T:1998:64, pkt 36 Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienia: z dnia 12 września 2011 r., Cervelli/Komisja, F-98/10, EU:F:2011:131, pkt 19, 23; z dnia 22 listopada 2012 r., Barthel i in./Trybunał Sprawiedliwości, F-84/11, EU:F:2012:160, pkt 25; z dnia 20 marca 2014 r., Michel/Komisja, F-44/13, EU:F:2014:40, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo

Wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego nie stanowi pismo wysłane przez urzędnika do swojego kierownika wydziału, ponieważ nie ma on statusu organu powołującego. Zatem braku odpowiedzi na to pismo w terminie czterech miesięcy nie można traktować jako dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku, rozpoczynjącej bieg określonych w regulaminie pracowniczym terminów na złożenie zażalenia. (zob. pkt 27) Odesłanie Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 30 września 2014 r., Ojamaa/Parlament, F-37/14, EU:F:2014:230, pkt 21

Rozliczenie emerytury lub renty, ze względu na swój charakter i przedmiot, nie posiada cech aktu niekorzystnego, ponieważ stanowi jedynie wyrażenie w ujęciu finansowym skutków wcześniejszych decyzji prawnych dotyczących sytuacji urzędnika. Tym samym, o ile rozliczenia emerytury lub renty są wprawdzie powszechnie uważane za akty niekorzystne w zakresie, w jakim wskazują, że prawa majątkowe urzędnika zostały naruszone, w rzeczywistości prawdziwym aktem niekorzystnym jest decyzja przyjęta przez organ powołujący o obniżeniu lub niedokonaniu wypłaty świadczenia, jakie urzędnikowi dotąd przysługiwało i było wcześniej wskazane na rozliczeniach wynagrodzenia. Niemniej rozliczenie emerytury lub renty w pełni zachowuje swą wagę dla określenia praw proceduralnych urzędnika, takich jak te przewidziane w regulaminie pracowniczym. W szczególności przekazanie urzędnikowi jego rozliczenia emerytury lub renty spełnia dwojaką funkcję: informacyjną w odniesieniu do podjętej przez ten organ decyzji oraz dotyczącą terminów, co oznacza, że przekazanie rozliczenia wszczyna bieg terminu do odwołania, pod warunkiem że z rozliczenia jasno wynika istnienie i zakres podjętej decyzji. W tym względzie każdy dochowujący zwykłej staranności urzędnik powinien znać regulamin pracowniczy, a w szczególności zasady regulujące jego uposażenie. Ponadto zwykła staranność, której można spodziewać się po urzędniku, podlega ocenie w świetle jego wyszkolenia, zaszeregowania i doświadczenia zawodowego. Tym samym urzędnik w stopniu zaszeregowania AST 8, mający długoletni staż pracy w instytucji, nawet jeżeli nie musi stosować norm regulaminu pracowniczego w ramach swoich obowiązków, nie może w sposób ważny podnosić braku jasności swojego rozliczenia emerytury lub renty, wskazującego na istnienie odmownej decyzji w sprawie przeniesienia zaległych dni corocznego urlopu wypoczynkowego, z racji braku wskazania dokładnej liczby dni urlopu, odnośnego okresu oraz zasad obliczania wypłaconej kwoty, gdyż mógł on już w chwili otrzymania tego rozliczenia zorientować się, że nie wszystkie dni corocznego urlopu wypoczynkowego zostały mu przeniesione. W każdym razie mógł on przynajmniej, będąc starannym urzędnikiem, zapytać administrację, czy wypłacona kwota ekwiwalentu faktycznie uwzględnia żądane przeniesienie urlopu. (zob. pkt 29, 30, 32, 33, 36) Odesłanie Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 27 października 1994 r., Benzler/Komisja, T-536/93, EU:T:1994:264, pkt 15 Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 28 czerwca 2006 r., Grünheid/Komisja, F-101/05, EU:F:2006:58, pkt 42; z dnia 23 kwietnia 2008 r., Pickering/Komisja, F-103/05, EU:F:2008:45, pkt 72; postanowienie z dnia 20 marca 2014 r., Michel/Komisja, EU:F:2014:40, pkt 53, 58 i przytoczone tam orzecznictwo

Choć regulamin pracowniczy wymaga, by każda decyzja indywidualna była niezwłocznie przekazywana na piśmie zainteresowanemu urzędnikowi, niemniej przekazanie jest czynnością późniejszą w stosunku do decyzji, która musi zaistnieć przedtem. Przekazanie decyzji nie jest więc decydujące dla oceny, czy ta decyzja ma charakter aktu niekorzystnego. (zob. pkt 37) Odesłanie Sąd Unii Europejskiej, postanowienie z dnia 13 września 2013 r., Conticchio/Komisja, T-358/12 P, EU:T:2013:525, pkt 22 Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 22 kwietnia 2015 r., ED/ENISA, F-105/14, EU:F:2015:33, pkt 42