ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
302

Zakładając nawet, że mogą wystąpić szczególne okoliczności, które pozwoliłyby przerzucić ciężar dowodu co do czasu trwania naruszenia (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T-25/95, T-26/95, od T-30/95 do T-32/95, od T-34/95 do T-39/95, od T-42/95 do T-46/95, T-48/95, od T-50/95 do T-65/95, od T-68/95 do T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 i T-104/95 Cimenteries CBR i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-491, pkt 2801–2804), nie wynika stąd, że w decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 ust. 1 WE Komisja może zrezygnować ze wskazania w oparciu o dowody końca czasu trwania naruszenia i z udzielenia informacji o czasie trwania naruszenia, którymi dysponuje w danym przypadku.
396

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą ma prawo przyznawać swoim klientom rabaty ilościowe związane wyłącznie z wielkością dokonywanych u niego zakupów. Zasady naliczania tych rabatów nie mogą jednak prowadzić do stosowania wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych z naruszeniem art. 82 akapit drugi lit. c) WE. Należy stwierdzić w tym względzie, że istotą systemu rabatów ilościowych jest to, że najważniejsi nabywcy lub użytkownicy produktu lub usługi korzystają z niższych średnich cen jednostkowych lub — co daje ten sam efekt — z wyższych średnich stawek zniżek w porównaniu ze stawkami przyznanymi mniej ważnym nabywcom lub użytkownikom tego produktu lub tej usługi. Należy też stwierdzić, że nawet w przypadku liniowego wzrostu stawek rabatów w zależności od ilości z rabatem maksymalnym średnia stawka zniżki wzrasta lub średnia cena matematycznie zmniejsza się, na początku, w stosunku wyższym od wzrostu zakupów, a następnie w stosunku niższym od wzrostu zakupów, zmierzając potem do ustabilizowania się na poziomie maksymalnej stawki rabatu. Sam fakt, iż system rabatów ilościowych wywołuje taki skutek, że niektórzy klienci korzystają przy danych ilościach ze średniej stawki zniżki proporcjonalnie wyższej niż stawka przyznana innym klientom w stosunku do różnicy w wielkości ich zakupów, jest właściwy dla tego rodzaju systemów i nie pozwala sam na wyprowadzenie wniosku, że system ma charakter dyskryminacyjny. Gdy jednak progi uruchamiające kolejne transze rabatów powiązane ze stosowanymi stawkami prowadzą do zastrzeżenia korzyści płynących z rabatu lub rabatów dodatkowych tylko dla niektórych partnerów handlowych, zapewniając im jednocześnie korzyść gospodarczą nieuzasadnioną wzrostem działalności, który generują, ani też ewentualnymi oszczędnościami skali, które pozwalają osiągnąć dostawcy w porównaniu ze swoimi konkurentami, system rabatów ilościowych prowadzi do stosowania nierównych warunków do równoważnych świadczeń. Oznaką takiego dyskryminującego traktowania, w braku obiektywnego uzasadnienia, może być wysoki próg uruchamiający system rabatowy, który może dotyczyć tylko kilku szczególnie ważnych partnerów handlowych przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą, lub brak liniowego wzrostu stawek rabatów wraz ze wzrostem ilości (wyrok Trybunału z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie C-163/99 Portugalia przeciwko Komisji, Rec. s. I-2613, pkt 50–53).
201

Z zaskarżonych decyzji wynika (pkt 77–93 decyzji 2002/820, pkt 84–99 decyzji 2003/27 i 2002/894), że Komisja zbadała kwestię zgodności rozpatrywanych systemów ze wspólnym rynkiem w kontekście odstępstw przewidzianych w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) WE, w świetle reguł wspólnotowych mających zastosowanie w dziedzinie pomocy regionalnej [pkt 77, 78, 86 decyzji 2002/820; pkt 84, 85, 92 decyzji 2003/27 i 2002/894, odnoszące się do obwieszczenia Komisji w sprawie sposobu stosowania art. [87] ust. 3 lit. a) i c) do pomocy regionalnej (Dz.U. 1988, C 212, s. 2) i do wytycznych z 1998 r. (zob. pkt 8 niniejszego wyroku)], w dziedzinie pomocy inwestycyjnej [pkt 82, 89, 92 decyzji 2002/820 i pkt 88, 95, 98 decyzji 2003/27 i 2002/894, odnoszące się do pierwszej uchwały Rady, z dnia 20 października 1971 r., i zebranych przy Radzie przedstawicieli rządów państw członkowskich w sprawie ogólnych systemów pomocy regionalnej (Dz.U. C 111, s. 1), do obwieszczenia Komisji w sprawie systemów pomocy regionalnej (Dz.U. 1979, C 31, s. 9) i do obwieszczenia Komisji w sprawie wielosektorowych ram pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (Dz.U. 1998, C 107, s. 7)], w dziedzinie pomocy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) [pkt 81, 88 decyzji 2002/820; pkt 87, 94 decyzji 2003/27 i 2002/894, odnoszące się do obwieszczenia Komisji w sprawie wspólnotowych ram pomocy na rzecz MŚP (Dz.U. 1992, C 213, s. 2)] oraz w dziedzinie pomocy na rzecz przedsiębiorstw przeżywających trudności [pkt 93 decyzji 2002/820 i pkt 99 decyzji 2003/27 i 2002/894, odnoszące się do wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności (Dz.U. 1994, C 368, s. 12), zmienionych przez wytyczne z 1999 r. (Dz.U. C 288, s. 2)].
274

Po trzecie, jeżeli chodzi o kontekst, w który wpisują się przepisy podatkowe, to należy podnieść, że w okresie od 1996 r. do 1999 r. Komisja zbadała inne systemy podatkowe ustanowione przez skarżące w tym okresie (zaliczenia na poczet podatku ustanowione w 1994 r., w 1996 r. oraz w 1997 r. oraz zmniejszenie podstawy opodatkowania ustanowione w 1996 r., które były przedmiotem sporu między innymi w zakończonych wyrokami sprawach Demesa oraz z dnia 23 października 2002 r. Diputación Foral de Álava przeciwko Komisji, ww. w pkt 68 i 70). W ten sposób Komisja, do której wpłynęły skargi złożone w czerwcu 1996 r. oraz październiku 1997 r. przeciwko zastosowaniu na terytorium historycznym Álava do spółek Demesa i Ramondín, zaliczenia na poczet podatku w wysokości 45% oraz zmniejszenia podstawy opodatkowania podatku od osób prawnych, wszczęła kilka procedur, które doprowadziły do wydania decyzji 1999/718 oraz 2000/795 (zob. pkt 68 powyżej) oraz decyzji Komisji z dnia 17 sierpnia oraz dnia o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie systemów zaliczenia na poczet podatku w wysokości 45% oraz zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem od osób prawnych, przy czym decyzje o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego same były przedmiotem skarg do Sądu (ww. w pkt 174 wyroki: w sprawach połączonych Diputación Foral de Guipúzcoa i in. przeciwko Komisji; w sprawach połączonych Diputación Foral de Álava przeciwko Komisji i in.). O ile procedury te oczywiście nie dotyczyły spornych w niniejszej sprawie zwolnień podatkowych z 1993 r., to jednak chodziło również o korzyści podatkowe ustanowione przez te same organy, które mogły powodować podobne problemy prawne, i Komisja mogła w ramach przysługującego jej zakresu swobodnego uznania w dziedzinie pomocy państwa zdecydować, że korzyści te powinny zostać rozpatrzone szybciej, w szczególności z uwagi na brak odpowiedzi na pytania dotyczące beneficjentów spornych w niniejszej sprawie zwolnień podatkowych.
89

W związku z tym należy orzec, że zaskarżone rozporządzenie, w zakresie w jakim dotyczy skarżącego, zostało wydane bez zapewnienia jakiejkolwiek gwarancji jeśli chodzi o poinformowanie go o zgromadzonych przeciwko niemu dowodach lub wysłuchanie go w tej kwestii, a zatem uznać, że rozporządzenie to zostało przyjęte w ramach procedury, w której prawo do obrony nie było przestrzegane, co spowodowało również naruszenie prawa do skutecznej o[ch]rony sądowej (zob. podobnie wyrok Trybunału w sprawie Kadi, pkt 352).
356

W sprawozdaniu z dnia 18 czerwca 1997 r. eksperci Komisji badają wartości uwzględnione przez Alitalię dla tych dwóch elementów oraz uzasadniają swoją decyzję dla każdego z osobna: „On the basis of our analysis, we determined the GNP multiplier in 1.4. This value is consistent with the US Dept of Transportation analysis on the US market for the period 1980–1995. The most important reasons behind our decision are the following: — higher values (UBS, Boeing) refer to the world-wide market; — Alitalia’s most relevant markets (domestic and international) can be considered, after the US one, amongst the more mature, with lower prospective growth rates; — as a consequence, in the long term, the US market multiplier (which has recently reduced) seems to be more realistic. With reference to the real yield growth rate adopted by Alitalia on the basis of the Boeing studies, some considerations can be made: — in the long term, a study from McDonell Douglas foresees an average decline of 1.47%; — both the mentioned studies (McDonell Douglas, Boeing) were prepared by aircrafts manufacturers; therefore they can be considered optimistic; — the estimate were prepared referring to the world-wide market, while Alitalia market has to be considered much more competitive than the average; — AEA historical data appear to be lower than those from Boeing and the forecasts for the period 1996–2000 are more prudent. On the basis of the above and our experience, it appears that the negative trend of the yield could be worse”.
82

Co się tyczy skarżących zaszeregowanych do kategorii B lub C, należy zauważyć, że pozwana nie podnosi, by nieprawidłowe były twierdzenia skarżących, według których pracownicy EWEA kategorii B i C otrzymywali za przepracowane godziny nadliczbowe rekompensatę nie finansową, lecz w postaci godzin, której wyliczenie okazuje się niemożliwe. W tych okolicznościach należy uznać, że najbardziej trafnym rozwiązaniem jest to, jakie zaproponowali skarżący, to jest nieuwzględnienie godzin nadliczbowych, zarówno do celów ustalenia wynagrodzenia pobranego przez skarżących w charakterze pracowników kontraktowych, jak i ustalenia wynagrodzenia, jakie byliby pobrali w charakterze członków personelu tymczasowego EWEA.
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela identycznego lub podobnego wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Złożony znak towarowy zawierający element opisujący towary objęte wnioskiem – Postrzeganie tego elementu przez docelowy krąg odbiorców jako element opisowy a nie jako element pozwalający na odróżnienie pochodzenia handlowego towarów

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela identycznego lub podobnego wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Słowny znak towarowy „CHUFAFIT” oraz słowny i graficzny znak towarowy zawierający wyraz „CHUFI”

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Dokonując oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy wziąć pod uwagę to, że docelowy krąg odbiorców nie będzie uznawał części opisującej towary oznaczone złożonym znakiem towarowym za element odróżniający i dominujący w całościowym wrażeniu wywieranym przez ten znak, pozwalający na odróżnienie pochodzenia handlowego towarów objętych wnioskiem.

(por. pkt 51, 53)

2. Nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd hiszpańskojęzycznego kręgu odbiorców w odniesieniu do, z jednej strony, oznaczenia słownego CHUFAFIT, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wnosi się dla „orzechów przetworzonych” i „orzechów świeżych” należących do klas 29 i 31 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, a z drugiej strony, słownego znaku towarowego CHUCI oraz graficznego znaku towarowego zawierającego tenże element słowny zarejestrowanych uprzednio w Hiszpanii dla oznaczenia grupy towarów należących do tych samych klas wyżej wymienionego porozumienia, dlatego że chociaż towary, do których odnoszą się sporne oznaczenia, są identyczne, to jednak różnice wizualna i fonetyczna między tymi oznaczeniami są wystarczające dla wykluczenia tego prawdopodobieństwa, tak więc jedna z przesłanek zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie jest spełniona.

(por. pkt 54, 60)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Zarzuty prawne niepodniesione w skardze – Ogólne odesłanie do innych pism – Niedopuszczalność

(regulamin Sądu, art. 44 § 1, 130 § 1 i 132 § 1)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Wyraz „bestpartner”

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Na mocy art. 44 § 1 regulaminu Sądu, który stosuje się do spraw z zakresu własności intelektualnej na podstawie przepisu art. 130 § 1 i art. 132 § 1 tego regulaminu, o ile skarga, w odniesieniu do specyficznych zagadnień, może być uzupełniana i wspierana poprzez odesłanie do fragmentów dokumentów do niej załączonych, o tyle ogólne odesłanie do innych pism nie może usunąć braku zasadniczych elementów uzasadnienia prawnego, które na mocy wskazanych powyżej przepisów muszą być zawarte w samej skardze. Skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim odsyła do pism złożonych przez skarżącą w postępowaniu przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z tego względu, że zawarte w niej ogólne odesłanie nie może zostać powiązane z zarzutem przedstawionym w skardze.

(por. pkt 16)

2. Oznaczenie słowne „bestpartner”, o którego rejestrację wniesiono dla usług ubezpieczeniowych, finansowych oraz przetwarzania danych za pośrednictwem Internetu, należących do klas 36, 38 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, pozbawiony jest w stosunku do anglojęzycznych odbiorców Wspólnoty charakteru odróżniającego w minimalnym stopniu wymaganym w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. W istocie słowa „best” i „partner” to terminy ogólne, których celem jest jedynie określenie jakości usług świadczonych przez dane przedsiębiorstwo jego klientom, a połączenie tych dwóch wyrazów bez dokonywania jakichkolwiek zmian graficznych lub semantycznych nie wnosi samo w sobie żadnej dodatkowej wartości mogącej sprawić, że znak rozpatrywany jako całość będzie w świadomości właściwego kręgu odbiorców pozwalał na odróżnienie usług zgłaszającego od usług świadczonych przez innych przedsiębiorców.

(por. pkt 24, 26–27)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego –Oznaczenia, z których może składać się znak towarowy – Oznaczenia wykorzystywane ponadto jako slogany reklamowe – Przesłanka – Charakter odróżniający

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Słowne oznaczenie „Mehr für Ihr Geld”

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Rejestracja, na podstawie rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, znaku towarowego, który składa się z oznaczeń lub wskazówek, które są ponadto wykorzystywane jako slogany reklamowe, wyznaczniki jakości lub namowy do kupna towarów lub korzystania z usług, do których znak towarowy się odnosi, nie podlega odmowie już tylko z tytułu takiego wykorzystywania. Jednakże oznaczenie, które spełnia inne funkcje niż funkcja znaku towarowego w klasycznym rozumieniu, posiada charakter odróżniający w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia jedynie wtedy, gdy może być postrzegane bezpośrednio jako wskazówka pochodzenia handlowego danych towarów lub usług w celu pozwolenia właściwemu kręgowi odbiorców na odróżnienie, bez możliwego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, towarów i usług uprawnionego ze znaku towarowego od towarów i usług mających odmienne pochodzenie handlowe.

(por. pkt 25)

2. Słowne oznaczenie Mehr für Ihr Geld, o którego rejestrację wniesiono dla towarów, które stanowią artykuły drogeryjne i produkty spożywcze powszechnego użytku i należą do klas 3, 29 i 30 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, pozbawione jest charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. W istocie zgłoszony znak towarowy natychmiastowo zostanie odebrany przez docelowy krąg odbiorców, do którego należą odbiorcy niemieckojęzyczni, jako zwykła formuła reklamowa lub slogan, który wskazuje na to, że omawiane towary są w stosunku do towarów konkurencyjnych bardziej korzystne dla konsumentów pod względem jakościowym lub ilościowym. W tym zakresie element „mehr” („więcej”) posiada charakter zachwalający o znaczeniu reklamowym, którego funkcją jest wykazanie pozytywnych cech towarów lub usług, dla których przedstawienia został on użyty.

(por. pkt 27, 29, 34)
Keywords

Summary



Keywords

Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia między przedsiębiorstwami – Pojęcie – Zgodność oświadczeń woli w odniesieniu do postępowania na rynku – Zaliczenie – Forma oświadczenia woli – Brak wpływu

(art. 81 ust. 1 WE)

Summary

Dla istnienia porozumienia w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE wystarczy, aby przedsiębiorstwa wyraziły wspólną wolę postępowania na rynku w określony sposób. Co się tyczy formy wyrażenia wspólnej woli wystarczy, że postanowienie stanowi wyraz woli stron postępowania na rynku zgodnie z jego treścią. Wynika z tego, że pojęcie porozumienia w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE jest oparte na istnieniu zgodności oświadczeń woli co najmniej dwóch stron, których forma nie jest ważna, o ile stanowi ona wierne odzwierciedlenie woli stron.

(por. pkt 59–61)
Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo wspólnotowe – Zakres stosowania – Sport – Ograniczenie do działalności gospodarczej

(art. 2 WE)

2. Swobodny przepływ osób i usług – Pracownicy – Konkurencja – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Działalność sportowa – Ograniczenia – Walka z dopingiem – Wyłączenie

(art. 39 WE, 49 WE, 81 WE i 82 WE)

Summary

1. Z uwagi na cele Wspólnoty uprawianie sportu jest przedmiotem prawa wspólnotowego tylko w takim zakresie, w jakim jest uważane za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 WE.

(por. pkt 37)

2. Jeśli działalność sportowa przybiera charakter świadczenia pracy lub świadczenia usług za wynagrodzeniem, objęta jest zakresem zastosowania, odpowiednio, art. 39 WE i następnych lub art. 49 WE i następnych. W ten oto sposób zakazy zawarte w tych przepisach traktatowych stosują się do zasad przyjętych w sporcie, które dotyczą aspektu gospodarczego wpisanego w działalność sportową. Z drugiej strony, zakazy te nie dotyczą przepisów czysto sportowych, czyli przepisów dotyczących wyłącznie sportu i w związku z tym niemających nic wspólnego z działalnością gospodarczą. To ograniczenie zakresu stosowania wyżej wymienionych przepisów traktatowych musi być zawężone do jego celu.

Te zasady przyjęte w odniesieniu do stosowania norm wspólnotowych w zakresie swobody przepływu osób i swobodnego świadczenia usług do regulacji sportowych dotyczą również przepisów traktatowych w zakresie konkurencji. W istocie fakt, że przepisy czysto sportowe nie mają nic wspólnego z działalnością gospodarczą oraz wskutek tego nie są objęte zakresem stosowania art. 39 WE i art. 49 WE oznacza również, że nie mają one nic wspólnego ze stosunkami gospodarczymi w konkurencji i w rezultacie że nie są również objęte zakresem stosowania art. 81 WE i art. 82 WE.

I odwrotnie, przepisy wydane w dziedzinie sportu, które nie mają czysto sportowego charakteru, ale dotyczą wymiaru gospodarczego, jaki może posiadać działalność sportowa, są objęte zakresem stosowania zarówno przepisów art. 39 WE i art. 49 WE, jak również art. 81 WE i art. 82 WE oraz mogą, w odpowiednich przypadkach, stanowić naruszenie swobód gwarantowanych przez te przepisy.

Zważywszy, że zakaz dopingu opiera się na względach wyłącznie sportowych i jest w związku z tym obcy jakimkolwiek względom gospodarczym, ustanowione przez organizacje sportowe reguły walki z dopingiem nie mogą zostać objęte zakresem stosowania przepisów traktatowych dotyczących wolności gospodarczych, a w szczególności art. 49 WE, art. 81 WE oraz art. 82 WE.

(por. pkt 39–42, 47)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru – Oznaczenie słowne „LIMO”

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c))

Summary

Oznaczenie słowne LIMO, o którego rejestrację wniesiono dla towarów należących do klas 9 i 10 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, obejmujących w szczególności lasery do użytku pozamedycznego i do użytku medycznego, może służyć oznaczeniu – w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców, za który uważa się wyspecjalizowany krąg odbiorców, dobrze poinformowanych, uważnych i rozsądnych – jednej z charakterystycznych cech towarów objętych zgłoszeniem słownego znaku towarowego. W istocie wyspecjalizowany konsument będzie w stanie ustalić wystarczająco bezpośredni i konkretny związek między tymi towarami a oznaczeniem LIMO i będzie postrzegał to oznaczenie jako skrót od „Laser Intensity Modulation”, a także jako odnoszące się do przynajmniej jednego z możliwych przeznaczeń wyżej wskazanych towarów, a mianowicie do ich włączenia do systemu modulacji natężenia lasera.

(por. pkt 28, 45)
Keywords

Summary



Keywords

1. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Instytucja niedysponująca żadnym zakresem swobodnego uznania – Wystarczalność wystąpienia jakiegokolwiek naruszenia prawa wspólnotowego

(art. 288 akapit drugi WE)

2. Prawo wspólnotowe – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Przesłanki

Summary

1. W kwestii odpowiedzialności Wspólnoty za szkody wyrządzone jednostkom zachowanie, jakie zarzuca się danej instytucji, winno stanowić wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Kryterium decydującym pozwalającym na uznanie, że naruszenie prawa wspólnotowego jest wystarczająco istotne, jest oczywiste i poważne przekroczenie przez instytucję wspólnotową granic jej swobodnego uznania. W sytuacji gdy instytucja dysponuje jedynie mocno ograniczonym zakresem swobodnego uznania lub wręcz go nie posiada, jakiekolwiek naruszenie prawa wspólnotowego może być wystarczające dla stwierdzenia naruszenia wystarczająco istotnego.

(por. pkt 87)

2. Na ochronę uzasadnionych oczekiwań, która stanowi jedną z podstawowych zasad Wspólnoty, może powoływać się każdy, u kogo administracja Wspólnoty, udzielając wyraźnych zapewnień, wzbudziła uzasadnione oczekiwania. Takimi zapewnieniami, bez względu na formę, w jakiej zostały przedstawione, są wyraźne, bezwarunkowe i spójne informacje pochodzące z uprawnionych i wiarygodnych źródeł. Natomiast nie może powoływać się na naruszenie tej zasady ten, komu administracja nie udzieliła wyraźnych zapewnień.

Wynika z tego, iż dany podmiot gospodarczy nie może powołać się na tę zasadę, opierając się na ustnych zapewnieniach, których sformułowaniu Komisja zaprzecza i których nie pozwala ustalić żaden z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Nie może on ponadto powołać się na tę zasadę, jeśli w braku ostatecznego porozumienia co do zawarcia umowy z Komisją, ta ostatnia zażądała od niego przedstawienia różnych projektów umowy ponieważ okoliczność ta stanowi część zwykłych negocjacji umowy i ponieważ Komisja nie zachęciła tego podmiotu do przekroczenia ryzyka związanego z jego działalnością gospodarczą.

(por. pkt 89, 92, 100)