ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy znak towarowy jest zarejestrowany jednocześnie dla pojazdów samochodowych, jak i dla zabawek, umieszczenie przez osobę trzecią bez zgody właściciela znaku towarowego oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym na modelach redukcyjnych pojazdów tejże marki, celem wiernego odtworzenia tych pojazdów oraz wprowadzenie omawianych modeli redukcyjnych do obrotu handlowego stanowi używanie, którego ma prawo zakazać właściciel znaku towarowego, jeżeli naraża ono na szwank lub może narażać na szwank funkcje znaku towarowego jako znaku towarowego zarejestrowanego dla zabawek. Do sądu krajowego należy ustalenie, w odniesieniu do przeciętnego konsumenta zabawek w danym państwie członkowskim, czy ma to miejsce w zawisłym przed nim sporze.

Z wyjątkiem szczególnego przypadku używania znaku towarowego przez osobę trzecią świadczącą usługi, których przedmiotem są towary oznaczone tym znakiem towarowym, art. 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w taki sposób, iż obejmuje on używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów wprowadzanych do obrotu lub usług świadczonych przez osoby trzecie, identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany.

Artykuł 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w taki sposób, że w przypadku gdy znak towarowy jest zarejestrowany jednocześnie dla pojazdów samochodowych — w odniesieniu do których znak ten posiada renomę — jak i dla zabawek, umieszczenie przez osobę trzecią bez zgody właściciela znaku towarowego oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym na modelach redukcyjnych pojazdów tejże marki, celem wiernego odtworzenia tych pojazdów oraz wprowadzenie omawianych modeli redukcyjnych do obrotu handlowego stanowi używanie, którego ma prawo zakazać właściciel znaku towarowego — w przypadku ustanowienia w prawie krajowym określonej w tym przepisie ochrony — jeżeli to używanie, bez uzasadnionej przyczyny, powoduje czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy tego znaku jako znaku towarowego zarejestrowanego dla pojazdów samochodowych bądź też działa na ich szkodę. Jeżeli chodzi o dokonanie oceny stanu faktycznego, to do sądu krajowego należy w danym przypadku ustalenie tego, czy ma to miejsce w zawisłym przed nim sporze.

(por. pkt 36, 37 oraz pkt 1 sentencji)
Sprawa C-278/05

Carol Marilyn Robins i in.

przeciwko

Secretary of State for Work and Pensions

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division]

„Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Transpozycja — Artykuł 8 — Dodatkowe zakładowe i międzyzakładowe systemy ubezpieczeń społecznych — Świadczenia emerytalne — Ochrona praw nabytych — Zakres ochrony — Odpowiedzialność państwa członkowskiego za niewłaściwą transpozycję dyrektywy — Przesłanki”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 13 lipca 2006 r. I - 1057

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. I - 1081

Streszczenie wyroku

Wykładni art. 8 dyrektywy 80/987 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy dokonywać w ten sposób, że w razie niewypłacalności pracodawcy i niedoboru środków zakładowych lub międzyzakładowych dodatkowych systemów ubezpieczeniowych finansowanie nabytych uprawnień do świadczeń emerytalnych nie musi być obowiązkowo dokonywane przez same państwa członkowskie ani być zapewnione w pełnej wysokości. W istocie, po pierwsze, brzmienie art. 8 dyrektywy, jako że stanowi on ogólnie, iż państwa członkowskie „zapewniają podjęcie środków koniecznych […]”, nie zobowiązuje tych państw do finansowania roszczeń do świadczeń, które powinny być chronione na podstawie dyrektywy, lecz pozostawia im pewien zakres uznania co do mechanizmu, jaki zdecydują się przyjąć dla celów tej ochrony. Po drugie, ponieważ art. 8 dyrektywy ogranicza się do ogólnego nakazania podjęcia środków koniecznych dla „ochrony interesów” danych osób, to przyznaje on państwom członkowskim szeroki zakres uznania dla określenia poziomu ochrony, który wyklucza obowiązek gwarancji w pełnym wymiarze. (por. pkt 35, 36, 45, 46 oraz pkt 1 sentencji)

Artykuł 8 dyrektywy 80/987 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, który zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia podjęcia środków koniecznych dla ochrony interesów tych pracowników odnośnie do ich praw do świadczeń emerytalnych z tytułu dodatkowych systemów ubezpieczeń społecznych, stanowi przeszkodę dla systemu ochrony, który może sprowadzać się w pewnych sytuacjach do świadczeń ograniczonych do mniej niż połowy wysokości uprawnień, o które może ubiegać się pracownik. Nawet bowiem jeżeli ani ten artykuł, ani żaden inny przepis tej dyrektywy nie zawierają wskazówek pozwalających dokładnie ustalić minimalny poziom wymagany dla ochrony uprawnień do świadczeń w ramach dodatkowych systemów ubezpieczeniowych, to system taki nie może w aktualnym stanie woli wyrażanej przez prawodawcę wspólnotowego, odpowiadać definicji terminu „ochrona” użytego w tymże art. 8. (por. pkt 56, 57, 62 oraz pkt 2 sentencji)
Sprawa C-370/05

Postępowanie karne

przeciwko

Uwemu Kayowi Festersenowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret)

„Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 43 WE i 56 WE — Ograniczenia w nabywaniu gospodarstw rolnych — Obowiązek ustanowienia przez nabywcę stałego miejsca zamieszkania na nieruchomości rolnej”

Opinia rzecznika generalnego C. Stix-Hackl przedstawiona w dniu 3 października 2006 r. I - 1131

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. I - 1144

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia w nabywaniu nieruchomości

(art. 56 WE)

Artykuł 56 WE sprzeciwia się temu, aby przepisy krajowe uzależniały nabycie nieruchomości rolnej od spełnienia warunku polegającego na ustanowieniu przez nabywcę stałego miejsca zamieszkania na tej nieruchomości na okres ośmiu lat niezależnie od konkretnych okoliczności dotyczących cech indywidualnych danej nieruchomości rolnej.

Wprawdzie można przyjąć, że przepisy krajowe zawierające taki obowiązek zamieszkania, mający na celu zapobieganie nabywaniu gruntów rolnych w celach czysto spekulacyjnych, a który służy w ten sposób ułatwianiu nabywania tych gruntów przede wszystkim osobom zamierzającym je uprawiać, odpowiadają celowi służącemu interesowi ogólnemu w państwie członkowskim, w którym grunty rolne stanowią ograniczony zasób naturalny. Jednak obowiązek zamieszkania stanowi środek, który wykracza ponad to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu. Po pierwsze bowiem, okazuje się on szczególnie uciążliwy przez to, że ogranicza nie tylko swobodny przepływ kapitału, ale także prawo do swobodnego wyboru miejsca zamieszkania przez nabywcę, gwarantowane europejską konwencją praw człowieka i chronione przez wspólnotowy porządek prawny, naruszając w ten sposób prawo podstawowe. Po drugie, nic nie pozwala twierdzić, że dla osiągnięcia zamierzonego celu nie można by podjąć innych środków, mniej restrykcyjnych niż ten obowiązek. Obowiązek taki, tym bardziej gdy jest on zestawiony z warunkiem, by miejsce zamieszkania zostało utrzymane przez wiele lat, wykracza ponad to, co można by uznać za konieczne.

(por. pkt 33–37, 41, 42, 50 oraz pkt 1 sentencji)
Skoro zgodnie z art. 56 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie może zostać wniesione przez każdą stronę, której wnioski nie zostały uwzględnione w całości lub w części, to dopuszczalne jest wniesienie odwołania od wyroku Sądu w części, w jakiej nie uwzględnia on zarzutu niedopuszczalności skargi czy też zarzutu istnienia przeszkody powodującej konieczność umorzenia postępowania, i to mimo iż skarga została w końcu oddalona jako bezzasadna. Nie jest konieczne bowiem w świetle tego przepisu rozróżnianie, czy zarzut podniesiony przed Sądem, który został przez niego oddalony, zmierzał do odrzucenia skargi ze względu na jej niedopuszczalność, czy też ze względu na to, że stała się bezprzedmiotowa, ponieważ chodzi o dwie kwestie incydentalne, które w razie ich uwzględnienia spowodowałyby niemożność wydania przez Sąd orzeczenia co do istoty sprawy.

Bezskuteczność zaskarżonego aktu, o stwierdzenie nieważności którego wniesiono, występująca w trakcie postępowania sama w sobie nie nakłada na sąd wspólnotowy obowiązku umorzenia postępowania ze względu na brak przedmiotu skargi lub brak interesu prawnego w chwili wydania wyroku. Przedmiot sporu nadal istnieje w sytuacji, gdy akt niekorzystny nie został formalnie cofnięty i skarżący może nadal mieć interes prawny w stwierdzeniu jego nieważności, co umożliwi uniknięcie powtórzenia się zarzucanej temu aktowi niezgodności z prawem w przyszłości. Ten interes prawny wynika z art. 233 akapit pierwszy WE, zgodnie z którym w przypadku orzeczenia o nieważności aktu przyjętego przez instytucje są one zobowiązane do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku. Jednakże ten interes prawny istnieje tylko wtedy, gdy do zarzucanej niezgodności z prawem może dojść ponownie w przyszłości, niezależnie od okoliczności stanu faktycznego sprawy, której dotyczy skarga wniesiona przez wnoszącego odwołanie.

Tak jest w przypadku skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez urzędnika na odrzucenie jego kandydatury na wolne stanowisko i na powołanie innego urzędnika, gdy administracja w trakcie postępowania sądowego odwołała tego innego urzędnika z tego stanowiska na podstawie art. 50 regulaminu pracowniczego i zorganizowała nowe postępowanie w sprawie naboru, czyniąc zaskarżone decyzje bezskutecznymi, ponieważ wnoszący odwołanie kwestionuje postępowanie prowadzące do początkowego powołania. Inaczej bowiem niż przy merytorycznej ocenie różnych kandydatur na stanowisko, które ma być obsadzone, szczegółowe zasady postępowania w sprawie naboru mogą zostać powtórzone w przyszłości w analogicznych postępowaniach, co powoduje że wnoszący odwołanie zachowuje interes w kwestionowaniu zaskarżonych decyzji, nawet jeśli nie wywołują one skutków w stosunku do niego, z perspektywy przyszłych kandydatów na stanowisko takie jak to, którego dotyczy niniejsze postępowanie.

(por. pkt 47–52, 58–60)
Ustawodawstwo krajowe, które poddaje otrzymane dywidendy opodatkowaniu według różnej stawki uzależnionej od tego, czy dywidendy te mają charakter krajowy, czy nie, niezależnie od wielkości udziału posiadanego przez akcjonariusza w kapitale zakładowym spółki dokonującej wypłat, może należeć zarówno do zakresu art. 43 WE dotyczącego swobody działalności gospodarczej, jak i art. 56 WE dotyczącego swobodnego przepływu kapitału.

Artykuł 57 ust. 1 WE musi być interpretowany w ten sposób, że art. 56 WE nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przepisów obowiązujących w dniu 31 grudnia 1993 r., które przewidując w odniesieniu do akcjonariusza otrzymującego dywidendy od spółki będącej rezydentem opodatkowanie według stawki równej połowie średniej stawki podatku, jednocześnie w odniesieniu do akcjonariusza otrzymującego dywidendy od spółki z siedzibą w państwie trzecim, w której posiada on dwie trzecie kapitału zakładowego, przewidują opodatkowanie według zwykłej stawki podatku dochodowego.

W istocie nawet gdyby założyć, że akcjonariusz ten miałby prawo powołać się na art. 56 WE, ograniczenie w przepływie kapitału dotyczące inwestycji bezpośrednich, takie jak mniej korzystne traktowanie dywidend zagranicznych na gruncie podatkowym, jest objęte zakresem art. 57 ust. 1 WE, jeżeli odnosi się ono do udziałów objętych w celu ustanowienia lub utrzymania trwałych powiązań między udziałowcem a daną spółką i umożliwiających mu aktywny udział w zarządzaniu tą spółką lub w sprawowaniu nad nią kontroli, co ma miejsce właśnie w przypadku mniej korzystnego traktowania na gruncie podatkowym dywidend zagranicznych związanych z udziałem w wysokości dwóch trzecich kapitału zakładowego spółki dokonującej wypłaty.

(por. pkt 36–38, 44, 45 i sentencja)
Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku wielości miejsc dostawy w tym samym państwie członkowskim. Przepis ten ma bowiem na celu ujednolicenie przepisów o jurysdykcji, a tym samym bezpośrednie określenie właściwego sądu bez odsyłania do przepisów wewnętrznych państw członkowskich, zapewniając jednocześnie realizowany przez to rozporządzenie cel przewidywalności zasad jurysdykcji i bliskości między sporem a sądem, który ma rozpoznać sprawę. Jednak stosowanie tego przepisu niekoniecznie przyznaje jurysdykcję przemienną każdemu sądowi, w którego okręgu rzeczy zostały dostarczone lub miały zostać dostarczone. Poprzez autonomiczne określenia jako „miejsce wykonania zobowiązania” miejsca, w którym świadczenie charakterystyczne dla umowy powinno zostać wykonane, prawodawca wspólnotowy zamierzał skupić jurysdykcję sądową w miejscu wykonania zobowiązania dla sporów dotyczących wszelkich zobowiązań umownych i określić jeden sąd właściwy dla wszystkich powództw opartych na jednej umowie. Ponieważ jurysdykcja szczególna, o której mowa w tym przepisie, jest zasadniczo uzasadniona istnieniem szczególnie ścisłego związku pomiędzy umową a sądem rozpoznającym sprawę, mającego na celu użyteczną organizację procesu, należy co do zasady w przypadku wielości miejsc dostawy przez miejsce wykonania zobowiązania dla potrzeb zastosowania badanego przepisu rozumieć miejsce, które wykazuje najściślejszy związek pomiędzy umową a właściwym sądem.

W takim przypadku sądem właściwym do rozpoznania wszelkich powództw, których podstawę stanowi umowa sprzedaży rzeczy ruchomych, jest sąd, w którego okręgu znajduje się miejsce głównej dostawy, którą należy określić w oparciu o kryteria ekonomiczne. W braku możliwości określenia miejsca głównej dostawy powód może pozwać pozwanego przed sąd miejsca dostawy swego wyboru.

(por. pkt 30–34, 37, 39, 40, 42, 45 i sentencja)
W ramach oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, w przypadku znaku towarowego odnoszącego się do leków wymagających przepisu lekarza przed ich sprzedażą konsumentom końcowym w aptekach, Sąd może stwierdzić, nie naruszając prawa, że właściwym kręgiem odbiorców są tutaj nie tylko konsumenci końcowi, ale również specjaliści w dziedzinie ochrony zdrowia, tj. lekarze przepisujący lek oraz farmaceuci sprzedający go. Okoliczność, że pośrednicy, tacy jak specjaliści w dziedzinie ochrony zdrowia, mogą wpływać na wybory dokonywane przez konsumentów końcowych lub nawet je determinować, nie może sama w sobie całkowicie wykluczyć prawdopodobieństwa wprowadzenia tych konsumentów w błąd co do pochodzenia omawianych towarów.

Ponadto skoro bezsporne jest, że cały proces wprowadzania produktów farmaceutycznych do obrotu ma na celu nabywanie ich przez konsumentów końcowych, rola, jaką odgrywają pośrednicy, musi być częściowo równoważona przez wysoki stopień uwagi, jaki konsumenci mogą wykazywać przy przepisywaniu produktów farmaceutycznych a tym samym przez możliwość wpływu ze strony konsumentów na uwzględnianie przez wspomnianych specjalistów ich sposobu postrzegania omawianych znaków towarowych, a w szczególności ich wymagań lub preferencji.

(por. pkt 52, 57–59, 61, 63)
Sprawa C-135/05

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Włoskiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Gospodarowanie odpadami — Dyrektywy 75/442/EWG, 91/689/EWG i 1999/31/WE”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. I - 3478

Streszczenie wyroku

(art. 10 WE, 211 WE i 226 WE; dyrektywa Rady 75/442, zmieniona dyrektywami 91/156, 91/689 i 1999/31)

W ramach postępowania w sprawie uchybienia na mocy art. 226 WE ciężar dowodu zarzucanego uchybienia spoczywa na Komisji. To właśnie ona powinna przedstawić Trybunałowi dowody niezbędne do ustalenia zaistnienia tego uchybienia, nie mogąc przy tym opierać się na jakimkolwiek domniemaniu. Tym niemniej jeżeli Komisja dostarczyła wystarczającą ilość dowodów ujawniających pewne okoliczności zaistniałe na terytorium pozwanego państwa członkowskiego pozwalające na ustalenie, że władze państwa członkowskiego stosują powtarzającą się i ciągłą praktykę sprzeczną z przepisami dyrektywy, wówczas na tym państwie spoczywa obowiązek podważenia co do istoty i w sposób szczegółowy przedstawionych w ten sposób danych i wynikających z nich konsekwencji. (por. pkt 26, 30, 32)

Państwa członkowskie są na mocy art. 10 WE zobowiązane do ułatwiania Wspólnocie wypełniania jej zadań, polegających w szczególności, zgodnie z art. 211 WE, na czuwaniu nad stosowaniem postanowień traktatu, jak również przepisów przyjętych przez instytucje na jego podstawie. W kwestii ustalenia, czy w praktyce właściwie zastosowano przepisy krajowe mające zapewnić skuteczne wprowadzenie w życie dyrektyw, w tym dyrektyw przyjętych w dziedzinie środowiska, Komisja, która nie posiada własnych uprawnień do prowadzenia dochodzenia, jest w znacznym stopniu uzależniona od dowodów dostarczonych przez podmioty składające ewentualne skargi, podmioty prywatne i publiczne działające na terytorium danego państwa członkowskiego oraz przez samo to państwo członkowskie. W takich okolicznościach przede wszystkim do władz krajowych należy przeprowadzenie niezbędnych kontroli na miejscu, w duchu lojalnej współpracy i stosownie do obowiązku każdego państwa członkowskiego ułatwiania ogólnych zadań Komisji. (por. pkt 27, 28, 31)

Istnienie uchybienia winno być oceniane w zależności od sytuacji państwa członkowskiego, jaka miała miejsce w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, a zmiany, które nastąpiły później, nie mogą być przez Trybunał uwzględnione, nawet jeżeli stanowią prawidłowe zastosowanie przepisu prawa wspólnotowego, którego dotyczy dana skarga o stwierdzenie uchybienia. (por. pkt 36)
Podatek akcyzowy pobierany przez państwo członkowskie przy przywozie na stałe samochodu do użytku prywatnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego objęty jest zakresem zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/183 w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z państw członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych, gdy okaże się — co sprawdzi sąd krajowy — że jest zwykle wymagalny przy przywozie na stałe przez osobę fizyczną samochodu do użytku prywatnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego, tak jak wymaga tego art. 1 ust. 1. Specjalna jednorazowa opłata rejestracyjna pobierana przy takim przywozie objęta jest także tym art. 1 ust. 1, gdy okaże się — co sprawdzi sąd krajowy — że wiąże się ona z czynnością przywozu samochodu jako taką. Za to, jeżeli przepisy krajowe regulujące taki podatek wskazują jako okoliczność powodującą powstanie zobowiązania podatkowego okoliczność inną niż przywóz, jak na przykład pierwsza rejestracja lub użytkowanie pojazdu na terytorium krajowym, podatek taki nie jest objęty zakresem tego przepisu.

W sytuacji gdyby po sprawdzeniu przez sąd krajowy okazało się, że podatki pobierane przez państwo członkowskie przy przywozie na stałe samochodu do użytku prywatnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego nie są objęte zakresem zwolnienia podatkowego, o którym stanowi art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/183 w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z państw członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych, do tego sądu należeć będzie sprawdzenie, z punktu widzenia do wymogów, jakie wynikają z art. 39 WE, czy osoba dokonująca w ramach zmiany miejsca pobytu po zakończeniu aktywności zawodowej w innym państwie członkowskim przywozu samochodu do państwa członkowskiego pochodzenia nie znajduje się w sytuacji gorszej niż sytuacja osób stale przebywających w tym państwie, w szczególności jeżeli chodzi o uwzględnienie rzeczywistej utraty wartości przez pojazd podlegający opodatkowaniu, a jeżeli tak właśnie jest, to czy taka różnica traktowania jest uzasadniona względami obiektywnymi, niezależnymi od miejsca pobytu osób, których dotyczy, a także proporcjonalna do słusznego celu, jaki realizują przepisy krajowe.

(por. pkt 78, 81 i sentencja)
Artykuł 86 ust. 1 WE, zgodnie z którym państwa członkowskie w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych i przedsiębiorstw, którym przyznają prawa specjalne lub wyłączne, nie wprowadzają ani nie utrzymują żadnego środka sprzecznego z normami traktatu WE, w szczególności z normami przewidzianymi w art. 12 WE oraz 81–89 WE, nie ma niezależnego zakresu przedmiotowego, to znaczy, że należy go rozumieć łącznie z odpowiednimi postanowieniami traktatu.

(por. pkt 39, 40)
Sprawa C-455/05

Velvet & Steel Immobilien und Handels GmbH

przeciwko

Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 2 — Pojęcie „przejęcie zobowiązań” — Przejęcie zobowiązania do renowacji nieruchomości — Odmowa zwolnienia”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. I - 3227

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. d) pkt 2)

Artykuł 13 część B lit. d) pkt 2 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych powinien być interpretowany w ten sposób, że pojęcie „przejęcie zobowiązań” wyłącza z zakresu zastosowania tego przepisu zobowiązania inne niż zobowiązania finansowe, takie jak zobowiązanie do renowacji nieruchomości.

Porównawcza ocena różnych wersji językowych tego przepisu ukazuje różnice terminologiczne dotyczące pojęcia „przejęcie zobowiązań”. W istocie w niektórych wersjach językowych, takich jak niemiecka, francuska i włoska, wyrażenie to ma znaczenie ogólne, podczas gdy inne wersje, takie jak angielska i hiszpańska, w sposób wyraźny odnoszą się do zobowiązań finansowych.

Zwolnienie przewidziane w art. 13 część B lit. d) pkt 2 szóstej dyrektywy dotyczy, oprócz przejęcia zobowiązań, także pośrednictwa i przejęcia poręczeń i innych zabezpieczeń kredytowych lub innego zabezpieczenia oraz zarządzania zabezpieczeniami kredytowymi. Oczywiste jest, że wszystkie te transakcje stanowią z natury usługi finansowe. Taki sam wniosek nasuwa się w odniesieniu do pozostałych transakcji wskazanych w art. 13 część B lit. d) pkt 1 i 3–6 szóstej dyrektywy. Przejęcie zobowiązania do renowacji nieruchomości nie stanowi ze względu na swój charakter transakcji finansowej w rozumieniu art. 13 część B lit. d) szóstej dyrektywy, a tym samym nie należy ono do zakresu zastosowania tego przepisu.

(por. pkt 18, 21–23, 26 i sentencja)