Dyrektywa 2005/53 zmieniająca dyrektywę 91/414 w celu włączenia niektórych substancji czynnych, poprzez ustalenie warunków wprowadzenia chlorotalonilu do obrotu na rynku wspólnotowym, związanych w szczególności z maksymalną zawartością heksachlorobenzenu (HCB) wpływa w sposób bezpośredni na położenie prawne spółki, która wytwarza tę substancję. Ponadto działania, które państwa członkowskie muszą podjąć w celu zweryfikowania w przepisanym terminie zgodności zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające rzeczoną substancję z warunkami włączenia jej do załącznika I do dyrektywy 91/414, mają charakter czysto automatyczny, ponieważ państwom członkowskim nie przysługuje żaden zakres swobodnego uznania w odniesieniu do maksymalnej zawartości HCB. W tych okolicznościach dyrektywa 2005/53 wpływa w sposób bezpośredni na położenie prawne skarżącej spółki.

W ramach postępowania w sprawie oceny, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, akt Komisji kończący postępowanie w sprawie oceny dotyczy w sposób indywidualny zgłaszającego, który przedłożył dokumentację i uczestniczył w postępowaniu w sprawie oceny. W tym względzie dyrektywa dopuszczająca substancję czynną z zastrzeżeniem określonych wymogów dotyczy zgłaszającego w takim samym stopniu, w jakim dotyczyłaby go decyzja odmawiająca zezwolenia.

W ramach postępowania w sprawie oceny substancji czynnych, o którym mowa w rozporządzeniu nr 3600/92 ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, zgłaszający, który przedłożył indywidualną dokumentację, zobowiązany jest dostarczyć wszelkie dane niezbędne do oceny zgłoszonej substancji czynnej. Przyjmując nawet, że Komisji przysługuje uprawnienie do wzięcia pod uwagę całokształtu danych pochodzących z różnych dokumentacji, nie ulega jednak wątpliwości, że w sytuacji, w której zgłaszający nie zgłaszają wspólnej dokumentacji, na każdym z nich ciąży obowiązek zapewnienia kompletności swej dokumentacji indywidualnej.

W ramach postępowania mającego na celu ponowną ocenę produktu znajdującego się w obrocie na podstawie dokumentacji przedłożonej przez zainteresowanego producenta do oceny przez państwo członkowskie sprawozdawcę oraz przez Komisję, tenże producent może powoływać się na prawo do bycia zawiadamianym o zasadniczych brakach w jego dokumentacji, które stanowią przeszkodę do udzielenia zezwolenia na daną substancję czynną. Z drugiej strony z uwagi na brak przepisu procesowego regulującego w sposób wyraźny tę kwestię Komisja nie jest obowiązana informować zgłaszającego o treści aktu przedłożonego Komitetowi.

Do aktów, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE, zaliczają się akty wywołujące wiążące skutki prawne, które mogą mieć wpływ na interes prawny skarżącego, w istotny sposób zmieniając jego sytuację prawną. Co do zasady akty pośrednie, których celem jest przygotowanie ostatecznej decyzji, nie mogą więc być przedmiotem zaskarżenia. Jednakże decyzje wydawane w ramach postępowania wstępnego, które same stanowiły akty kończące postępowanie szczególne, odrębne od tego, którego celem jest umożliwienie Komisji wydania rozstrzygnięcia co do istoty, wywołujące wiążące skutki prawne, które mogą mieć wpływ na interes prawny skarżącego i zmienić w istotny sposób jego sytuację prawną, mogą być przedmiotem zaskarżenia.

Z art. 7 ust. 6 rozporządzenia nr 3600/92 ustanawiającego szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, wynika, że sprawozdanie z ponownego badania jest aktem pośrednim sporządzanym przez Komisję, zawierającym wnioski z badania przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, którego celem jest przygotowanie decyzji dotyczącej włączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414 i który nie może wywoływać odrębnych skutków prawnych, mogących mieć ujemny wpływ na interes zgłaszającego. W szczególności brak odwołania do danych zgłaszającego w załączniku do tego dokumentu nie może wywoływać wiążących skutków prawnych, jeśli chodzi o stosowanie przepisów wydanych przez państwa członkowskie w ramach wdrażania art. 13 ust. 3 dyrektywy 91/414.

(por. pkt 237, 238, 249, 250)