ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
72

Co się tyczy argumentu, zgodnie z którym cechy przenoszone przez element słowny „darjeeling” mogą być przypisane wszystkim usługom, dla których dokonano zgłoszeń, zmierza on faktycznie do przeprowadzenia przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i powinien w konsekwencji zostać odrzucony jako niedopuszczalny (zob. podobnie wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Ferrero/OHIM, C‑552/09 P, EU:C:2011:177, pkt 73, 89).
82

Obowiązek uiszczenia z góry całej opłaty rejestracyjnej może więc zniechęcać zarówno osoby mające miejsce zamieszkania w Irlandii do korzystania z usług najmu lub leasingu pojazdów oferowanych przez usługodawców z siedzibą w innych państwach członkowskich, jak i usługodawców do oferowania usług najmu i leasingu pojazdów osobom mającym miejsce zamieszkania w Irlandii. Obowiązek ten stanowi więc ograniczenie swobodnego świadczenia usług, co do zasady zakazane przez art. 56 TFUE.
57

W tym względzie Philips podkreśla, że grupę LPD, ze względu na to, iż stanowi ona wspólne przedsiębiorstwo pełniące trwale wszystkie funkcje niezależnego podmiotu gospodarczego, należy uznać za niezależny na rynku podmiot gospodarczy i, co za tym idzie, za przedsiębiorstwo odrębne od swych spółek dominujących. Jeśli takie wspólne przedsiębiorstwo zostałoby uznane za wchodzące w skład tego samego przedsiębiorstwa, co jego dwie spółki dominujące, art. 101 TFUE nie miałby zastosowania do porozumień zawieranych pomiędzy nimi i ich spółkami dominującymi, co byłoby sprzeczne z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (zwanego dalej „rozporządzeniem WE w sprawie koncentracji”) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 40), a także z komunikatem Komisji w sprawie ograniczeń bezpośrednio związanych i niezbędnych dla dokonania koncentracji (Dz.U. 2005, C 56, s. 24).
59

Z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika natomiast, że ustawodawstwo mające zastosowanie w postępowaniu głównym przewiduje jedynie bezzwłoczną zapłatę spornego podatku. Oznacza to, że ustawodawstwo takie wykracza ponad to, co jest konieczne do osiągnięcia celu w postaci zachowania rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi, a tym samym stanowi ono nieuzasadnione ograniczenie swobody przedsiębiorczości.
5

Załącznik I do dyrektywy 91/271, zatytułowany „Wymagania dotyczące ścieków komunalnych”, ma następujące brzmienie: „[…] B. Zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych do wód, do których odprowadzane są ścieki […] 1. Oczyszczalnie ścieków komunalnych są tak zaprojektowane lub zmodernizowane, aby reprezentatywne próbki dopływających ścieków i ścieków oczyszczonych można było uzyskiwać przed zrzutem do wód, do których odprowadzane są ścieki. 2. Zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych poddane oczyszczaniu zgodnie z art. 4 i 5 spełniają wymagania podane w tabeli 1. […] D. Metody referencyjne monitorowania i oceny wyników 1. Państwa członkowskie zapewniają, aby stosowana była metoda monitorowania odpowiadająca co najmniej poziomowi wymagań opisanemu poniżej. Metody alternatywne wobec podanych w ust. 2–4 mogą być stosowane wówczas, gdy można wykazać, że dają równoważne wyniki. […] 2. Próbki proporcjonalne do przepływu lub próbki pobierane w określonych 24-godzinnych odstępach czasu pobierane są [Próbki pobiera się w ciągu 24-godzinnego okresu, proporcjonalnie do przepływu bądź w regularnych odstępach czasu] w tym samym, dokładnie określonym punkcie wylotu, a w miarę potrzeby u wlotu do oczyszczalni, w celu monitorowania zgodności z wymaganiami dla odprowadzanych ścieków ustanowionymi w niniejszej dyrektywie. […] 3. Minimalna liczba próbek w ciągu roku ustalona jest odpowiednio do wielkości oczyszczalni, a próbki pobierane są w regularnych odstępach czasu, dla równoważnej liczby mieszkańców [Minimalna liczba próbek do pobrania w regularnych odstępach czasu w ciągu roku ustalona jest odpowiednio do wielkości oczyszczalni]: – RLM od 2000 do 9999: 12 próbek podczas pierwszego roku i po 4 próbki w następnych latach, jeśli można wykazać, że wody w ciągu pierwszego roku spełniały przepisy dyrektywy; jeśli jedna próbka na cztery nie spełnia tego warunku, w następnym roku musi być pobrane 12 próbek. – RLM od 10000 do 49999: 12 próbek […]”.
Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba, która zamieszkuje i wykonuje pracę najemną na terytorium państwa członkowskiego i która przez okres trzech miesięcy korzysta z urlopu bezpłatnego oraz wykonuje pracę najemną na terytorium innego państwa członkowskiego, powinna być uznana za wykonującą zwykle pracę najemną na terytorium dwóch państw członkowskich w rozumieniu tego przepisu, w zakresie, w jakim, po pierwsze, w okresie tego urlopu jest ona uznawana za wykonującą pracę najemną przez ustawodawstwo w dziedzinie zabezpieczenia społecznego pierwszego państwa członkowskiego, oraz po drugie, działalność wykonywana na terytorium drugiego państwa członkowskiego wykazuje zwykły i istotny charakter, co powinien ustalić sąd odsyłający.
11

W odniesieniu do zakwalifikowania jako „pomocy państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE sąd odsyłający twierdzi, że spełnione są przesłanki odnoszące się do przyznania selektywnej korzyści oraz do możliwości zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Stoi on również na stanowisku, że obowiązek zakupu można przypisać państwu, gdyż wynika on z ustawy. Ma on jednak wątpliwości co do istnienia interwencji przy użyciu zasobów państwowych.
1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 13 ust. 2 lit. a) i art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 3), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. (Dz.U. 2008, L 177, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”).
12

Zgodnie z twierdzeniem Republiki Austrii, którego nie kwestionuje Republika Federalna Niemiec, warunki emisji tych papierów wartościowych można streścić w następujący sposób: – owe papiery wartościowe dają prawo do wypłaty rocznej należności według stałego oprocentowania ich wartości nominalnej; – jeżeli roczna należność może doprowadzić do straty bilansowej, kwota tej wypłaty zostaje odpowiednio obniżona; – tymczasem te papiery wartościowe w czasie ich obowiązywania przyznają prawo do wypłaty zaległości w ciągu kolejnych lat, o ile wyrównanie to nie powoduje straty bilansowej; – zapłata odsetek i wypłata zaległości mają pierwszeństwo w stosunku do tworzenia rezerw i wypłat poręczycielom; – kapitał uzyskany przez emitenta w zamian za te papiery wartościowe jest zwracany w kwocie odpowiadającej ich wartości nominalnej; – jeżeli bilans wykazuje stratę, podlegająca zwrotowi kwota wierzytelności zostaje niemniej odpowiednio zmniejszona. W takim przypadku różnica pomiędzy wartością nominalną papieru wartościowego jest uzupełniana w ciągu kolejnych lat, o ile nie powoduje to straty bilansowej; – te papiery wartościowe nie przyznają prawa udziału w dochodach z likwidacji spółki emitującej oraz – spółka emitująca ma prawo do wypowiedzenia, jeżeli papiery wartościowe przestają stanowić podstawę do odliczeń podatkowych.
83

W tym względzie wnoszący odwołanie uważa, że znajdujące się w pkt 58 zaskarżonego wyroku twierdzenie, iż przyjęcie zasady stanu wyższej konieczności skutkowałoby zastąpieniem woli stron umowy mechanizmem prawnym jednostronnego zwolnienia z długu publicznego, czego postanowienie to w sposób oczywisty nie umożliwia, jest błędne pod względem prawnym. Przyjęcie wskazanej zasady pozwoliłoby bowiem państwu członkowskiemu napotykającemu poważne trudności na tymczasowe zawieszenie spłaty wszystkich swoich długów w celu skoncentrowania swojej polityki gospodarczej na wzroście poprzez zachęcanie do korzystnych dla niej inwestycji gospodarczych, co niezaprzeczalnie przyczyniłoby się do prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej, o którym mowa w art. 136 ust. 1 TFUE. Wnoszący odwołanie odnosi się w tym kontekście i tytułem przykładu do decyzji Rady Europejskiej z dnia 21 lipca 2011 r., z której wynikało, że decyzja dotycząca unieważnienia długu publicznego państwa członkowskiego może znaleźć swoją podstawę w prawie Unii.
6

Artykuł 2 ust. 4 tejże dyrektywy stanowi: „Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: […] b) następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej: – produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, – podwójnego zastosowania produktów energetycznych. Produkt energetyczny ma podwójne zastosowanie w przypadku gdy jest wykorzystywany zarówno jako paliwo do ogrzewania oraz w celach innych niż jako paliwo silnikowe i paliwo do ogrzewania. Wykorzystywanie produktów energetycznych do redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych uważa się za podwójne zastosowanie, – energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych, […]”.
2)

Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bilbaína de Alquitranes SA, Deza a.s., Industrial Química del Nalón SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Koppers Netherlands BV, Rütgers basic aromatics GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland sp. z o.o., Bawtry Carbon International Ltd, Grupo Ferroatlántica SA, SGL Carbon GmbH (Niemcy), SGL Carbon GmbH (Austria), SGL Carbon, SGL Carbon SA, SGL Carbon Polska S.A., ThyssenKrupp Steel Europe AG i Tokai erftcarbon GmbH, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, które doprowadziło do wydania postanowienia wiceprezesa Trybunału z dnia 7 lipca 2016 r., Komisja/Bilbaína de Alquitranes i in. (C‑691/15 P‑R, niepublikowanego, EU:C:2016:597).
21

Jednakże sąd odsyłający nie wyklucza tezy przeciwnej, wedle której system EFS stanowi rynek regulowany w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39. Wskazał on, że ów system jest prowadzony w sposób samodzielny przez Euronext, który uzyskał zezwolenie na tę działalność. Sąd ów uważa, że system EFS może zostać zakwalifikowany jako system wielostronny, ponieważ należą do niego liczni brokerzy i agenci obsługujący fundusze, w jego ramach ma miejsce obrót jednostkami uczestnictwa wielu przedsiębiorstw inwestycyjnych, a zleceń udzielają liczni klienci. Wedle sądu odsyłającego użyte we wskazanym przepisie pojęcie „osoby trzeciej”, interpretowane zgodnie z jego powszechnym rozumieniem, obejmuje każdy podmiot korzystający z systemu. Ponadto interesy kupujących i sprzedających są kojarzone w systemie EFS, co prowadzi do zawarcia umów i jego funkcjonowanie jest poddane zobiektywizowanym regułom zawartym w dwóch dokumentach zatytułowanych „EFS Trading Manual” (wytyczne obrotu systemu EFS) i „TCS‑web user Guide to the EFS” (instrukcja używania TCS‑web systemu EFS).
Artykuł 101 TFUE w związku z art. 2 rozporządzenia Rady nr 26 dnia 4 kwietnia 1962 r. dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi, art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r., art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniającego dyrektywy 2001/112/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2202/96, a także art. 122 akapit pierwszy i art. 175 i 176 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 491/2009 z dnia 25 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że:
20

Paragraf 14f AEG stanowi: „(1) Organ regulacyjny może kontrolować z urzędu: 1. warunki użytkowania sieci kolejowej oraz warunki użytkowania z instalacji usługowych, 2. przepisy dotyczące wysokości lub struktury opłat za korzystanie z tras i innych opłat przedsiębiorstwa infrastruktury kolejowej. Organ regulacyjny może ze skutkiem w przyszłości 1. zobowiązać przedsiębiorstwo infrastruktury kolejowej do zmiany według jego zaleceń warunków określonych w zdaniu pierwszym pkt 1 lub zasad pobierania opłat określonych w zdaniu pierwszym pkt 2 lub 2. stwierdzić nieważność warunków określonych w zdaniu pierwszym pkt 1 lub zasad pobierania opłat określonych w zdaniu pierwszym pkt 2, jeżeli nie odpowiadają one przepisom prawa kolejowego dotyczącym dostępu do infrastruktury kolejowej. (2) W braku porozumienia co do dostępu w rozumieniu § 14 ust. 6 lub umowy ramowej w rozumieniu § 14a decyzje przedsiębiorstwa infrastruktury kolejowej mogą być kontrolowane przez organ regulacyjny na wniosek lub z urzędu. Uprawnionymi do składania wniosku są podmioty uprawnione do dostępu, których prawo dostępu do infrastruktury kolejowej może być naruszone. Wniosek należy złożyć w terminie, w którym może zostać przyjęta oferta zawarcia porozumień, o których mowa w zdaniu pierwszym. Kontrola może dotyczyć w szczególności: 1. warunków użytkowania sieci kolejowej i warunków użytkowania instalacji usługowych, 2. procesu alokacji i jego wyniku; 3. wysokości lub struktury opłat za korzystanie z tras i innych opłat. Organ regulacyjny wzywa zainteresowane strony do udzielenia wszelkich niezbędnych informacji w rozsądnym terminie, który nie może przekraczać dwóch tygodni. Po upływie tego terminu organ regulacyjny rozstrzyga w przedmiocie wniosku w ciągu dwóch miesięcy. (3) Jeśli w przypadku ust. 2 decyzja przedsiębiorstwa infrastruktury kolejowej ogranicza prawo wnioskodawcy do dostępu do infrastruktury kolejowej 1. organ kontrolny zobowiązuje przedsiębiorstwo infrastruktury kolejowej do zmiany decyzji lub 2. organ kontrolny ustala warunki umowne, decyduje o zakresie obowiązywania umowy i uznaje sprzeczne z nią umowy za nieważne”.
67

W niniejszym przypadku żądania odwołania związane z drugim z podniesionych przez Viasat zarzutów nie zmierzają jednak do zakwestionowania dokonanego w pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku stwierdzenia nieważności decyzji 2011/839 ani do podważenia dokonanego w pkt 2 tej sentencji oddalenia w pozostałym zakresie wniesionej skargi, lecz dotyczą części uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnoszących się do zastosowania przez Komisję drugiej z przesłanek Altmark, które to części nie stanowią elementu składowego sentencji decyzji zaskarżonego wyroku.
66

Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli odwołanie jest zasadne, Trybunał uchyla orzeczenie Sądu. Może on wówczas wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.
15

W spornej decyzji Komisja podtrzymała swoje stanowisko co do uznania rozpatrywanych środków za „pomoc państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W pierwszej kolejności instytucja ta stwierdziła, że wpływy z reklam za lata 1995 i 1996 stanowią zasoby państwowe, a następnie, sprawdzając istnienie selektywnej korzyści, stwierdziła, że rozpatrywane środki nie spełniają drugiej i czwartej z przesłanek Altmark. Natomiast, chociaż w decyzji TV2 I Komisja stwierdziła, że suma 628,2 mln DKK (około 85 mln EUR) stanowi nadmierną rekompensatę niezgodną z art. 106 ust. 2 TFUE, to w spornej decyzji instytucja ta oceniła, że jest to odpowiednia w przypadku spółki TV2/Danmark rezerwa kapitału własnego. W sentencji tej decyzji Komisja stwierdziła, co następuje: „Artykuł 1 Środki wdrożone przez Danię na korzyść TV2/Danmark w latach 1995–2002 w formie dochodów z opłat abonamentowych i innych środków omówionych w niniejszej decyzji są zgodne z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 106 ust. 2 [TFUE]”.
28

W tych okolicznościach Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (sąd pracy nr 33 w Barcelonie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w świetle stanowiska zawartego w wyroku [z dnia 10 czerwca 2010 r.,] Bruno i in. (C‑395/08 i C‑396/08, EU:C:2010:329), należy rozumieć, że klauzula 4 [porozumienia ramowego] ma zastosowanie do świadczenia składkowego z tytułu bezrobocia, takiego jak to, które jest przewidziane w art. 210 [LGSS], finansowanego wyłącznie ze składek wnoszonych przez pracownika i zatrudniające go przedsiębiorstwa oraz obliczanego na podstawie okresów zatrudnienia, za które opłacono składki w ciągu sześciu lat poprzedzających uzyskanie prawnego statusu bezrobotnego? 2) W razie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie: czy w świetle stanowiska zawartego w wyroku [z dnia 10 czerwca 2010 r.,] Bruno i in. (C‑395/08 i C‑396/08, EU:C:2010:329), klauzulę 4 porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który – jak art. 3 ust. 4 [RD 625/1985], do którego odsyła zasada 4 ustępu 1 siódmego przepisu dodatkowego do [LGSS] – w przypadkach zatrudnienia w »wertykalnym« (tylko trzy dni w tygodniu) niepełnym wymiarze czasu pracy do celów obliczenia okresu wypłaty świadczenia z tytułu bezrobocia wyłącza dni nieprzepracowane, mimo że zostały za nie odprowadzone składki, co skutkuje skróceniem okresu wypłaty przyznanego świadczenia? 3) Czy zakaz bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć ustanowiony w art. 4 dyrektywy 79/7 należy interpretować w ten sposób, że zakaz ten zabrania istnienia lub stoi na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego, który – jak art. 3 ust. 4 [RD 625/1985] – w przypadkach zatrudnienia w »wertykalnym« (tylko trzy dni w tygodniu) niepełnym wymiarze czasu pracy wyklucza zaliczenie jako dni, za które odprowadzono składki, dni nieprzepracowanych, co skutkuje skróceniem okresu wypłaty przyznanego świadczenia?”.
43

W niniejszym zaś wypadku projekt zmienionego porozumienia nie wpisuje się ich zdaniem w ramy umożliwiające stwierdzenie, że wykazuje on taki szczególny związek. Przede wszystkim jest on administrowany przez WIPO, a z konwencji, na mocy której ustanowiono tę organizację, wynika, że jej zasadniczym celem jest promowanie przyjęcia środków mających na celu poprawę ochrony własności intelektualnej oraz harmonizację krajowych uregulowań w tej dziedzinie. Następnie, jak twierdzą, sam projekt zmienionego porozumienia nie ma na celu ułatwienia wymiany handlowej poprzez objęcie uregulowaniami Unii państw trzecich, lecz – podobnie jak wspólne reguły przyjęte przez Unię na podstawie art. 114 TFUE w dziedzinie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych – ustanowienie mechanizmu zachowania tradycyjnej produkcji oraz informowania konsumentów, mającego zastosowanie do wszystkich umawiających się stron, w tym Unii, jeśli do niego przystąpi. Wreszcie analiza treści tego projektu potwierdza ich zdaniem, że projekt ten jest objęty dziedziną kompetencji wskazaną w art. 114 TFUE w zakresie, w jakim ma on na celu ustanowienie jednolitych ram proceduralnych dla ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, i że ustanowienie tych ram proceduralnych może jedynie wtórnie i pośrednio wpływać na wymianę dóbr objętych takimi nazwami i oznaczeniami.
68

Stwierdzenia tego nie podważają argumenty Rumunii dotyczące prawa do skutecznej ochrony sądowej, braku pewności co do prawa i ciążącego na tym państwie członkowskim ryzyka finansowego. Należy bowiem wskazać, że jakkolwiek warunek dotyczący wiążących skutków prawnych należy interpretować w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej, zagwarantowanego w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, to jednak wystarczy przypomnieć, że celem tego prawa nie jest zmiana systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, w tym w szczególności przesłanek dopuszczalności skarg wnoszonych bezpośrednio do sądów Unii, co wynika również z wyjaśnień do owego artykułu 47, które zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i z art. 52 ust. 7 karty należy brać pod uwagę przy jej wykładni (wyrok z dnia 3 października 2013 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, pkt 97 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z tym wykładnia pojęcia „aktu zaskarżalnego” w świetle owego art. 47 nie może prowadzić do wykluczenia zastosowania tego warunku, pod groźbą przekroczenia kompetencji powierzonych w traktacie sądom unijnym [zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2006 r., Reynolds Tobacco i in./Komisja, C‑131/03 P, EU:C:2006:541, pkt 81; a także postanowienie z dnia 14 maja 2012 r., Sepracor Pharmaceuticals (Ireland)/Komisja, C‑477/11 P, nieopublikowany, EU:C:2012:292, pkt 54].
66

Stwierdzenia tego nie podważają argumenty Republiki Słowackiej dotyczące prawa do skutecznej ochrony sądowej, niepotrzebnego przedłużenia sporu między nią a Komisją i ryzyka zapłaty odsetek za zwłokę. Należy bowiem wskazać, że jakkolwiek warunek dotyczący wiążących skutków prawnych należy interpretować w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej, zagwarantowanego w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, to jednak wystarczy przypomnieć, że celem tego prawa nie jest zmiana systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, w tym w szczególności przesłanek dopuszczalności skarg wnoszonych bezpośrednio do sądów Unii, co wynika również z wyjaśnień do owego art. 47, które zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i z art. 52 ust. 7 karty należy brać pod uwagę przy jej wykładni (wyrok z dnia 3 października 2013 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, pkt 97 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z tym wykładnia pojęcia „aktu zaskarżalnego” w świetle owego art. 47 nie może prowadzić do wykluczenia zastosowania tego warunku, pod groźbą przekroczenia kompetencji powierzonych w traktacie sądom unijnym [zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2006 r., Reynolds Tobacco i in./Komisja, C‑131/03 P, EU:C:2006:541, pkt 81; a także postanowienie z dnia 14 maja 2012 r., Sepracor Pharmaceuticals (Ireland)/Komisja, C‑477/11 P, nieopublikowane, EU:C:2012:292, pkt 54].
65

Zatem Sąd nie naruszył prawa, stwierdzając w pkt 66 zaskarżonego wyroku, iż „z definicji półproduktu zawartej w art. 3 pkt 15 rozporządzenia [REACH] wynika, że kwalifikacja substancji jako półproduktu zależy od celu, do jakiego zmierza jej produkcja i stosowanie. Jak to zostało przypomniane […], zgodnie z tą definicją półproduktem jest substancja, która jest produkowana, zużywana lub stosowana wyłącznie do przetwarzania chemicznego w celu przekształcenia jej w inną substancję. Ponieważ każda substancja może, co do zasady, być produkowana, zużywana lub stosowana do przetwarzania chemicznego w celu przekształcenia jej w inną substancję, a tym samym mieć status półproduktu – fakt, że substancja posiada jak w niniejszej sprawie status półproduktu, nie wyłącza jej z zastosowania procedury identyfikacji przewidzianej w art. 59 [tego rozporządzenia]”.