29

W tych okolicznościach Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy na mocy art. 24 rozporządzenia [nr 44/2001] zarzut braku jurysdykcji sądu krajowego, przed który wytoczono powództwo, podniesiony jako zarzut wstępny ale o charakterze pomocniczym względem innych wstępnych zarzutów procesowych, a w każdym razie, przed podniesieniem zarzutów w kwestiach merytorycznych, można interpretować jako uznanie jurysdykcji? 2) Czy brak uwzględnienia w art. 82 ust. 4 rozporządzenia [nr 6/2002] jurysdykcji sądów alternatywnych dla sporów w przedmiocie ustalenia nieistnienia stosunku prawnego lub prawa względem sądu państwa członkowskiego, na którego terytorium pozwany ma miejsce zamieszkania/siedzibę, o czym mowa w art. 82 ust. 1 tego samego rozporządzenia, należy interpretować w taki sposób, że powoduje to przyznanie jurysdykcji wyłącznej w odniesieniu do tych sporów? 3) Czy, celem rozstrzygnięcia kwestii, o której mowa w [pytaniu drugim], konieczne jest ponadto uwzględnienie wykładni przepisów rozporządzenia [nr 44/2001] dotyczących jurysdykcji wyłącznej, a w szczególności jego art. 22 określającego przypadki takiej jurysdykcji, wśród których znajduje się jurysdykcja w sprawach w przedmiocie rejestracji i nieważności patentów, znaków towarowych i wzorów, ale nie w sporach w przedmiocie ustalenia nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, jak i art. 24, przewidującego możliwość uznania jurysdykcji innego sądu przez pozwanego, jeżeli sąd państwa członkowskiego nie ma jurysdykcji na podstawie innych przepisów rozporządzenia, ze skutkiem ustalenia jurysdykcji sądu, przed który powód wytoczył powództwo? 4) Czy podejście wyrażone w wyroku Trybunału z dnia 25 października 2012 r. [Folien Fischer i Fofitec (C‑133/11, EU:C:2012:664)] w przedmiocie możliwości zastosowania art. 5 pkt 3 rozporządzenia [nr 44/2001] ma charakter zasady ogólnej i bezwzględnie obowiązującej, mającej zastosowanie do każdego powództwa o ustalenie nieistnienia odpowiedzialności za czyn niedozwolony, w tym powództwa o stwierdzenie braku naruszenia w przedmiocie wzorów wspólnotowych? A zatem, czy w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie zasada jurysdykcji, o której mowa w art. 81 rozporządzenia [nr 6/2002] czy zasada, o której mowa w art. 5 pkt 3 rozporządzenia [nr 44/2001] lub czy dokonanie wyboru możliwej jurysdykcji należy do powoda? 5) Czy w przypadku, w którym wnioski o stwierdzenie nadużycia pozycji dominującej i nieuczciwej konkurencji zostają złożone w ramach sporu w przedmiocie wzorów wspólnotowych, z którym są one związane, jako że ich uwzględnienie zakłada uprzednie uwzględnienie powództwa o stwierdzenie braku naruszenia wzorów, mogą one być rozpoznane łącznie z tym powództwem przed tym samym sądem zgodnie z rozszerzającą wykładnią art. 28 ust. 3 rozporządzenia [nr 44/2001]? 6) Czy zachowania objęte wnioskami, o których mowa w [poprzednim pytaniu], stanowią przypadek czynu niedozwolonego? W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy mogą one wpłynąć na możliwość zastosowania w niniejszej sprawie rozporządzenia [nr 44/2001] (art. 5 pkt 3) lub rozporządzenia [nr 6/2002], w zakresie dotyczącym jurysdykcji?”.