ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Czy z prawem Unii niezgodne jest, by nabywca, który wbrew swojej woli kupił pojazd wprowadzony przez producenta do obrotu z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, mógł dochodzić od producenta pojazdu w ramach odpowiedzialności deliktowej roszczeń cywilnoprawnych o naprawienie szkody, w tym w szczególności również roszczenia o zwrot ceny uiszczonej za pojazd w zamian za jego wydanie i przewłaszczenie, jedynie w drodze wyjątku wtedy, gdy producent pojazdu działał umyślnie i w sposób naruszający dobre obyczaje W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:
3)

Czy z prawem Unii niezgodne jest, by nabywca, który wbrew swojej woli kupił pojazd wprowadzony przez producenta do obrotu z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, mógł dochodzić od producenta pojazdu w ramach odpowiedzialności deliktowej roszczeń cywilnoprawnych o naprawienie szkody, w tym w szczególności również roszczenia o zwrot ceny uiszczonej za pojazd w zamian za jego wydanie i przewłaszczenie, jedynie w drodze wyjątku wtedy, gdy producent pojazdu działał umyślnie i w sposób naruszający dobre obyczaje? Jeżeli tak, to:
—

Na wypadek gdyby sprawa nie została skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd, wnoszący odwołanie wnosi, aby Trybunał orzekł, że instytucje Unii Europejskiej poważnie naruszyły swoje obowiązki i wyrządziły wnoszącemu odwołanie szkodę, ponieważ: a) Komisja Europejska przyjęła GBER w formie, w której m.in. przekracza prawne upoważnienie wynikające z traktatów, nie zapewnia przestrzegania konstytucyjnych zasad dotyczących wyjątkowego i uzasadnionego charakteru ingerowania w konkurencję, które ma wpływ na wspólny rynek, oraz niezgodnie z prawem umożliwiła wprowadzenie w życie pomocy państwa w ramach OPPI, która to pomoc przyniosła szkodę działalności gospodarczej prowadzonej przez wnoszącego odwołanie; b) Komisja Europejska decyzją z dnia 3 grudnia 2007 r. przyjęła program operacyjny sprzeczny z traktatami i kartą praw podstawowych i nie opublikowała tej decyzji; c) Komisja Europejska nie postępowała w sposób właściwy przy rozpatrywaniu wniesionej do niej przez wnoszącego odwołanie skargi na niezgodność OPPI z prawem, ponieważ ani nie zbadała okoliczności ustanowienia i wprowadzenia w życie OPPI, ani nie uzasadniła należycie odrzucenia skargi wniesionej do niej przez wnoszącego odwołanie; d) Sąd odmówił rozpatrzenia sprawy co do istoty w ramach skargi o stwierdzenie nieważności GBER i oddalił skargę jako oczywiście bezzasadną, przez co naruszył swój prawny obowiązek przestrzegania zasady proporcjonalności i poprzez nadmiernie formalistyczne jednostronne podejście naruszył konstytucyjne prawo wnoszącego odwołanie do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.
Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Parlament Europejski / Rada Unii Europejskiej

(Sprawa C-259/21)

(2021/C 217/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Liukkonen, I. Terwinghe, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 15–17 i 20 oraz art. 59 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2021/92 z dnia 28 stycznia 2021 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2021 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mających zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii (1);

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Według Parlamentu akty ustawodawcze regulujące tę dziedzinę, mianowicie art. 10 ust. 4 i art. 15 rozporządzenia (UE) 2019/1241 (2) oraz art. 9 rozporządzenia (UE) 2019/472 (3) przewidują, że środki takie jak wskazane w niniejszej skardze powinny być przyjmowane w drodze aktów delegowanych, o których mowa w art. 290 TFUE.

Na poparcie skargi Parlament podnosi zatem dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy nieprawidłowości i nadużycia proceduralnego w odniesieniu do tego, że zakwestionowane środki powinny były zostać wprowadzone w drodze aktów delegowanych, o których mowa w art. 290 TFUE, a nie w drodze procedury określonej w art. 43 ust. 3 TFUE. Drugi dotyczy przerwania lojalnej współpracy z naruszeniem art. 13 ust. 2 TUE. Przyjmując zaskarżone przepisy w drodze innej procedury niż przewidziana w tym celu w aktach, których jest współautorem, Rada pozbawiła Parlament prawa do badania, z którego skorzystałby on, gdyby zastosowano należytą procedurę.

(1) Dz.U. 2021, L 31, s. 31.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 2019/2006, (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013, (UE) 2016/1139, (UE) 2018/973, (UE) 2019/472 i (UE) 2019/1022 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 i (WE) nr 2187/2005 (Dz.U. 2019, L 198, s. 105).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/472 z dnia 19 marca 2019 r. ustanawiające wieloletni plan gospodarowania stadami poławianymi w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowami eksploatującymi te stada, zmieniające rozporządzenia (UE) 2016/1139 i (UE) 2018/973 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008 (Dz.U. 2019, L 83, s. 1).
1)

Czy w świetle art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 726/2004 (1) (wcześniej art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2309/1993 (2)) oraz sekcji 2.3 rozdziału 2 [Notice to Applicants] informacji Komisji UE dla wnioskodawców produkt leczniczy, taki jak sporny w niniejszej sprawie Precedex, który uzyskał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim zgodnie z przepisami krajowymi przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej, lecz po tym, jak produkt ten uzyskał negatywną ocenę [Komitetu ds. Leków Gotowych] CPMP [obecnie CHMP] na podstawie rozporządzenia nr 2309/1993 w oparciu o tę samą podstawę kliniczną, można uznać za referencyjny produkt leczniczy w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/83 w sytuacji, gdy krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie zostało po przystąpieniu tego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej zaktualizowane w oparciu o nową dokumentację kliniczną lub związane z nią sprawozdanie sporządzone przez eksperta i w związku z tym może stanowić on podstawę „ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu” w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 (3)?
2)

Czy w przypadku gdy osoba, której dane dotyczą, i której zdaniem przetwarzanie dotyczących jej danych osobowych naruszyło rozporządzenie 2016/679, korzysta jednocześnie z prawa do wniesienia skargi zgodnie z art. 77 ust. 1 tego rozporządzenia i z prawa do środka ochrony prawnej przed sądem zgodnie z art. 79 ust. 1 tego samego rozporządzenia, należy uznać, że z wykładni zgodnej z art. 47 karty praw podstawowych wynika, że: a) organ nadzorczy i sąd są zobowiązani do niezależnego zbadania istnienia naruszenia, a w konsekwencji mogą nawet dojść do rozbieżnych ustaleń, czy też b) decyzji organu nadzorczego przysługuje pierwszeństwo w zakresie ustalenia popełnienia naruszenia ze względu na uprawnienia, o których mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 i uprawnienia wynikające z art. 58 ust. 2 lit. b) i d) tego rozporządzenia?
2)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy art. 8 ust. 3 lit. d) dyrektywy w sprawie przyjmowania uchodźców II należy interpretować w ten sposób, że w tych okolicznościach ograniczenie przemieszczania się jest dopuszczalne jedynie na podstawie uprzednio ustalonych obiektywnych kryteriów i uprzedniego stwierdzenia, że wnioskodawca miał już możliwość złożenia wniosku o ochronę międzynarodową, co prowadziłoby do wniosku, że istnieje uzasadnione domniemanie, iż wniosek ten został złożony wyłącznie w celu opóźnienia lub skomplikowania decyzji o powrocie?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 26 marca 2021 r. – R. i R. / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(Sprawa C-189/21)

(2021/C 228/31)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

College van Beroep voor het bedrijfsleven

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: R. i R.

Druga strona postępowania: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

Pytania prejudycjalne

Czy wymóg podstawowy w zakresie zarządzania (SMR) nr 10, ustanowiony w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1), który odsyła do art. 55 zdania pierwsze i drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że wymóg ten dotyczy również sytuacji, w której zastosowano środek ochrony roślin, który nie uzyskał zezwolenia w danym państwie członkowskim stosownie do tego drugiego rozporządzenia?

(1) Dz.U. 2013, L 347, s. 549.

(2) Dz.U. 2009, L 309, s. 1.
1)

Czy zasadę neutralności podatku od wartości dodanej i [motyw 30] oraz art. 63, 167, 168, 178–180, 182 i 273 dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie art. 137 ust. 3 zdanie ostatnie az általános forgalmi adóról szóló 2007. évi CXXVII. törvény (ustawy CXXVII z 2007 r. o podatku od wartości dodanej), w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2017 r., zgodnie z którym „również w przypadku gdy organ podatkowy uchyli numer identyfikacji podatkowej podatnika bez zawieszenia go, podatnik ten traci prawo do odliczenia podatku w dniu, w którym decyzja o uchyleniu wspomnianego numeru stanie się ostateczna”, i jej art. 137 w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 26 listopada 2020 r., zgodnie z którym „jeżeli państwowy organ podatkowy i celny uchyla numer identyfikacji podatkowej podatnika, podatnik ten traci prawo do odliczenia podatku w dniu, w którym decyzja o uchyleniu wspomnianego numeru stanie się ostateczna”?
1)

Czy art. 58 ust. 4 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (1) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE] należy interpretować w ten sposób, że nakładane w kryteriach kwalifikacji wymogi dotyczące zdolności zawodowych personelu wykonawców, w odniesieniu do wykonania specyficznego zamówieniа z zakresu budownictwa, mogą być bardziej rygorystyczne od minimalnych wymogów dotyczących wykształcenia i kwalifikacji zawodowych ustanowionych w szczególnym prawie krajowym [art. 163a ust. 4 Zakon za ustrojstwo na teritorijata (ustawy o zagospodarowaniu terytorium)], nie ograniczając a priori konkurencji, a w szczególności czy przewidziany warunek „proporcjonalności” ustanowionych wymogów uczestnictwa w stosunku do przedmiotu zamówienia: a) wymaga, by sąd krajowy przeprowadził taką ocenę proporcjonalności na podstawie zgromadzonych przez niego dowodów i konkretnych parametrów zamówienia, nawet w wypadkach gdy prawo krajowe określa szeroki krąg profesjonalistów, którzy co do zasady mają kwalifikacje do wykonywania działalności określonej w zamówieniu; czy też b) dopuszcza ograniczenie kontroli sądowej jedynie do momentu ustalenia, czy wymogi uczestnictwa są zbyt wygórowane w stosunku do ustanowionych co do zasady w szczególnym prawie krajowym?
7)

Czy art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (3), zwanej dalej „dyrektywą odwoławczą”, nakazujący państwom członkowskim zapewnienie wykonawcom możliwości skutecznego odwołania od decyzji podjętych przez instytucje zamawiające oraz dostępności procedur odwoławczych dla podmiotu, który ma interes w uzyskaniu danego zamówienia i który poniósł szkodę lub może ponieść szkodę w wyniku domniemanego naruszenia, należy tak tłumaczyć, że stwierdzenie przez organ orzekający, że zastrzeżone przez wykonawców w danym postępowaniu dokumenty nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa, co skutkuje nakazaniem ich ujawnienia przez instytucję zamawiającą i udostępnienia konkurującym wykonawcom – jeżeli taki skutek nie wynika wprost z przepisów prawa – powoduje dla organu orzekającego obowiązek wydania rozstrzygnięcia o treści umożliwiającej temu wykonawcy ponowne wniesienie odwołania – w zakresie wynikającym z treści tych dokumentów, której wcześniej nie znał i z którego to powodu nie mógł skutecznie skorzystać ze środka ochrony prawnej – wobec czynności, co do której odwołanie by nie przysługiwało ze względu na upływ terminu do jego wniesienia, na przykład poprzez unieważnienie czynności badania i oceny ofert, których dotyczą przedmiotowe dokumenty zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorstwa?
1)

Czy art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 lit. d) i ust. 2, art. 23 ust. 1 lit. b) oraz art. 45 ust. 1 i 3-5 dyrektywy w sprawie procedur azylowych (1) należy interpretować – w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej „kartą praw podstawowych” – w ten sposób, że wymagają one, aby w sytuacji zaistnienia wyjątku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 dyrektywy, dotyczącego względów bezpieczeństwa narodowego, organ państwa członkowskiego, który wydał decyzję w przedmiocie ochrony międzynarodowej o odmowie lub cofnięciu statusu w oparciu o względy bezpieczeństwa narodowego oraz wyspecjalizowany organ, który nadał klauzulę tajności muszą zapewnić, aby w każdym przypadku zagwarantowano wnioskodawcy, uchodźcy, cudzoziemcowi objętemu ochroną uzupełniającą lub jego pełnomocnikowi prawo dostępu do, co najmniej, istoty poufnych lub niejawnych informacji lub danych, do których odwołuje się decyzja wydana na tej podstawie oraz do wykorzystywania tych informacji lub danych w postępowaniu toczącym się w przedmiocie wspomnianej decyzji, w przypadku gdy właściwy organ podnosi, że udostępnienie informacji byłoby sprzeczne ze względami bezpieczeństwa narodowego?
—

zasądzenie od pozwanej z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2018 r., czyli podwyżki o 1,4 %, za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 0,7 % za 2018 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2018 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-9/19, ClientEarth / EBI, wniesione w dniu 6 kwietnia 2021 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-223/21 P)

(2021/C 217/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Blanc i G. Gattinara, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: ClientEarth, Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— obciążenie ClientEarth kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja podnosi trzy zarzuty.

Zarzut dotyczący naruszeń prawa przy stosowaniu zasady wykładni zgodnej w odniesieniu do konwencji z Aarhus oraz przy wykładni art. 2 i 9 konwencji z Aarhus (ów pierwszy zarzut dotyczy pkt 107, 125 i 126 zaskarżonego wyroku).

Zarzut dotyczący naruszenia prawa przy wykładni art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus (1) w odniesieniu do pojęcia „aktu administracyjnego”; zarzut ten składa się z trzech części:

— naruszenie prawa przy wykładni pojęcia „przepisów prawnych” zawartego w art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus (ta część zarzutu drugiego dotyczy pkt 121–124 zaskarżonego wyroku);

— naruszenie prawa przy wykładni pojęcia „indywidualnie adresowanego środka” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus (ta część zarzutu drugiego dotyczy pkt 126–142 zaskarżonego wyroku);

— naruszenie prawa przy wykładni sformułowania „mający prawnie wiążący charakter i skutek zewnętrzny”, zawartego w tym samym przepisie (ta część zarzutu drugiego dotyczy pkt 149–173 zaskarżonego wyroku).

Zarzut dotyczący naruszenia art. 271 lit. c) TFUE (ów zarzut dotyczy pkt 89–92, 150–152 i 169–171 zaskarżonego wyroku).

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-9/19, ClientEarth / EBI, wniesione w dniu 2 kwietnia 2021 r. przez Europejski Bank Inwestycyjny

(Sprawa C-212/21 P)

(2021/C 217/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: T. Gilliams, G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: ClientEarth, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

— uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a w szczególności jego sentencji;

— jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala, oddalenie skargi w pierwszej instancji;

— obciążenie ClientEarth kosztami poniesionymi przez obie strony zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku błędnie uznano za niedopuszczalny środek obrony EBI dotyczący jego niezależności w dziedzinie operacji finansowych. Sąd nie uwzględnił przepisów prawa pierwotnego Unii, na których opiera się środek obrony EBI, niewłaściwie zastosował obowiązek uzasadnienia i zniekształcił odpowiedź EBI na wniosek ClientEarth o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie art. 10 rozporządzenia Aarhus (1). W konsekwencji Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „aktu administracyjnego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus.

Po drugie, w zaskarżonym wyroku błędnie uznano, że przyjęta przez Radę Dyrektorów EBI w dniu 12 kwietnia 2018 r. uchwała, w której zatwierdzono propozycję finansowania projektu budowy elektrowni na biomasę w Curtis (Hiszpania), stanowi akt administracyjny mający „prawnie wiążący charakter i skutek zewnętrzny” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus. Sąd naruszył zasadę pierwszeństwa prawa pierwotnego Unii przed prawem wtórnym Unii i przed umowami międzynarodowymi, nie uwzględnił art. 271 lit. c) i art. 263 akapit czwarty TFUE oraz błędnie zastosował art. 263 TFUE.

Po trzecie, w zaskarżonym wyroku błędnie uznano, że uchwała Rady Dyrektorów EBI z dnia 12 kwietnia 2018 r. stanowiła akt administracyjny wydany „w zakresie prawa ochrony środowiska” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus. Sąd dokonał błędnej wykładni definicji zawartej w art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus, nie wskazał prawidłowej podstawy prawnej spornej uchwały i dokonał niespójnej wykładni rozporządzenia Aarhus w świetle konwencji z Aarhus.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).
—

w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości nie jest w stanie orzec co do istoty – o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.
3.

Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98 sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym utrata statusu odpadu w stosunku do urobku nie może nastąpić, jeżeli kryteria formalne (w szczególności wymogi w zakresie ewidencjonowania i dokumentacji), które nie mają wpływu na środowisko w odniesieniu do wprowadzonego środka, nie są spełnione lub nie są spełnione w całości, mimo że urobek jest wyraźnie niższy od dopuszczalnych norm (klasy jakości), których należy przestrzegać w odniesieniu do przewidzianego konkretnego celu wykorzystania?
2)

W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: a) Czy w wypadku uwięzienia [pozbawienia wolności] osoby zainteresowanej przez wnioskujące państwo członkowskie termin przewidziany w art. 29 ust. 2 zdanie pierwsze rzeczonego rozporządzenia może zostać w każdym razie przedłużony do jednego roku w sposób wiążący dla tej osoby? b) Jeżeli nie, to o jaki okres jest przedłużenie dopuszczalne, np. tylko o aa) okres, w którym faktycznie trwało uwięzienie [pozbawienie wolności], lub bb) przewidywany łączny czas trwania uwięzienia [pozbawienia wolności], w odniesieniu do daty powiadomienia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1560/2003 (2), w danym wypadku zaś z uwzględnieniem dodatkowego odpowiedniego terminu na ponowną organizację przekazania?
C 242/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 9 kwietnia 2021 r. – „HA.EN.” UAB / Valstybinė mokesčių inspekcija

(Sprawa C-227/21)

(2021/C 242/16)

Język postępowania: litewski

Sąd odsyłający

Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„HA.EN.” UAB

Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z zasadą neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie praktyce organów krajowych, zgodnie z którą odmawia się podatnikowi prawa do odliczenia naliczonego VAT, jeżeli nabywając nieruchomość, wiedział on (lub powinien był wiedzieć), że dostawca, z uwagi na swoją niewypłacalność, nie wpłaci (lub nie będzie w stanie wpłacić) do budżetu państwa należnego VAT?

(1) Dz.U. 2006, L 347, s. 1.
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy zgodne z art. 56 ust. 6 dyrektywy 2012/34 jest, by decyzje organu regulacyjnego dotyczące wysokości opłaty za dostęp do infrastruktury były zastępowane wyrokami co do istoty sprawy wydawanymi przez poszczególne sądy powszechne w postępowaniach, w których biorą udział wnioskodawcy i zarządcy infrastruktury, bez udziału organu regulacyjnego?
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wymogi dotyczące ustanowienia jednego krajowego organu regulacyjnego dla sektora kolejowego zawarte w art. 55 ust. 1 dyrektywy 2012/34, funkcji organu regulacyjnego zawarte w art. 56 ust. 2, 6, 11 i 12 dyrektywy 2012/34 oraz współpracy organów regulacyjnych zawarte w art. 57 ust. 2 dyrektywy 2012/34 pozwalają na to, by wydawane przez organ regulacyjny rozstrzygnięcia co do istoty sprawy były zastępowane wyrokami poszczególnych sądów powszechnych, które nie są związane stanem faktycznym ustalonym przez organ regulacyjny?