ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnoty Europejskie – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów

(art. 255 WE; rozporządzenie nr 1760/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 2 tiret; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 20)

Summary

Aby uzasadnić odmowę udzielenia dostępu do dokumentu, o którego ujawnienie się zwrócono, nie wystarczy powołać się na okoliczność, że dokument ten ma związek z czynnościami wymienionymi w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Właściwa instytucja jest zobowiązana wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby stanowić konkretne i faktyczne naruszenie interesu chronionego wyjątkiem przewidzianym w tym przepisie. Jednakże jest zasadniczo dopuszczalne, by właściwa instytucja wspólnotowa oparła się w tym względzie na ogólnych założeniach mających zastosowanie do niektórych kategorii dokumentów, ponieważ podobne względy natury ogólnej mogą mieć zastosowanie do wniosków o ujawnienie dotyczących dokumentów o tym samym charakterze.

Tego rodzaju ogólne domniemanie dotyczące postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa może wynikać z rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE, jak również z orzecznictwa w przedmiocie prawa dostępu do dokumentów z akt postępowań administracyjnych prowadzonych przez Komisję. Wspomniane rozporządzenie, a w szczególności jego art. 20, nie przyznaje zainteresowanym, z wyjątkiem państwa członkowskiego, które przyznało pomoc, żadnego prawa dostępu do dokumentów z akt postępowań administracyjnych Komisji. Gdyby bowiem wspomniani zainteresowani mogli uzyskać na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 dostęp do dokumentów zgromadzonych w aktach postępowań administracyjnych Komisji, system kontroli pomocy państwa zostałby podważony.

W celu dokonania wykładni wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 należy wziąć pod uwagę okoliczność, iż zainteresowani inni niż państwa członkowskie uczestniczące w postępowaniach kontrolnych w sprawie pomocy państwa nie dysponują prawem wglądu do dokumentów postępowań administracyjnych Komisji, a w związku z tym należy uwzględnić ogólne domniemanie, zgodnie z którym ujawnienie dokumentów akt administracyjnych może stwarzać zagrożenie dla ochrony celów śledztwa.

To ogólne domniemanie nie wyklucza prawa zainteresowanych do wykazania, że dany dokument, o którego ujawnienie wnoszą, nie wchodzi w zakres tego domniemania lub że nadrzędny interes publiczny uzasadnia ujawnienie danego dokumentu zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

(por. pkt 53, 56, 58, 61, 62)
Keywords

Summary



Keywords

Państwa członkowskie – Zobowiązania – Obowiązek lojalnej współpracy z instytucjami wspólnotowymi

(art. 10 WE)

Summary

Obowiązek lojalnej współpracy przewidziany w art. 10 WE ma zastosowanie ogólne i nie zależy ani od wyłącznego lub dzielonego charakteru odpowiedniej kompetencji Wspólnoty, ani od ewentualnego prawa państw członkowskich do zaciągania zobowiązań względem państw trzecich. Jeżeli okaże się, że zagadnienie objęte umową lub konwencją jest objęte częściowo kompetencją Wspólnoty a częściowo kompetencją państw członkowskich, należy zapewnić ścisłą współpracę pomiędzy tymi państwami i instytucjami wspólnotowymi, zarówno w odniesieniu do procesu negocjacji i zawierania, jak i realizacji przyjętych zobowiązań. Ten obowiązek współpracy wynika z wymogu jednolitego charakteru międzynarodowej reprezentacji Wspólnoty.

Państwa członkowskie są zobowiązane do dochowania szczególnych obowiązków działania i powstrzymywania się od działania w sytuacji, gdy Komisja przedstawiła Radzie wniosek, który – nawet jeśli nie został przez Radę przyjęty – stanowi punkt wyjścia dla uzgodnionego działania wspólnotowego. W takich okolicznościach narusza obowiązek lojalnej współpracy jednostronny wniosek państwa członkowskiego dotyczący dodania substancji do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, powodujący tym samym wyłamanie się tego państwa członkowskiego ze wspólnej strategii uzgodnionej w Radzie podczas gdy ze względu na ramy instytucjonalne i proceduralne owej konwencji, taki wniosek niesie za sobą konsekwencje dla Unii, w szczególności w kwestii wykonywania uprawnień. W istocie zgodnie z postanowieniami tej konwencji, regionalne organizacje integracji gospodarczej, takie jak Unia, nie korzystają ze swojego prawa głosu, jeżeli którekolwiek z jej państw członkowskich korzysta ze swojego prawa głosu – i odwrotnie. Ponadto w przypadku takich organizacji, których jedno lub więcej państw członkowskich jest stroną niniejszej konwencji, organizacja ta i jej państwa członkowskie nie mają tytułu do równoległego korzystania ze swoich praw w ramach konwencji.

Taka sytuacja może zagrozić zasadzie jednolitego charakteru reprezentacji międzynarodowej Unii i jej państw członkowskich, jak również osłabić ich możliwości negocjacyjne względem innych stron danej konwencji.

Proponując jednostronnie taki wniosek państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 WE.

(por. pkt 71, 73, 74, 91–93, 103, 104; pkt 1 sentencji)
Wykładni prawa Unii, a dokładniej zasady niedyskryminacji ze względu na wiek skonkretyzowanej w dyrektywie 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego, który przewiduje, że okresy zatrudnienia ukończone przez pracownika, zanim osiągnął on wiek 25 lat, nie są uwzględniane przy obliczaniu długości okresu wypowiedzenia stosunku pracy.

Na sądzie krajowym, przed którym zawisł spór między jednostkami, spoczywa obowiązek zagwarantowania przestrzegania zasady niedyskryminacji ze względu na wiek skonkretyzowanej w dyrektywie 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, poprzez niestosowanie, w razie potrzeby, jakichkolwiek sprzecznych z nią przepisów prawa krajowego, niezależnie od przysługującego mu w wypadkach wskazanych w art. 267 akapit drugi TFUE uprawnienia do zwrócenia się do Trybunału w trybie prejudycjalnym o wykładnię tej zasady. W istocie fakultatywność takiego zwrócenia się do Trybunału jest niezależna od szczegółowego trybu postępowania, którego sąd krajowy powinien przestrzegać na podstawie prawa krajowego przy odstępowaniu od stosowania przepisu krajowego, który uważa za sprzeczny z Konstytucją.

(por. pkt 55, 56; pkt 2 sentencji)
Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy dokonywać w ten sposób, że do państw członkowskich należy ustalenie, z poszanowaniem celu przejrzystości realizowanego przez tę dyrektywę oraz wymogów przewidzianych w tym przepisie, kryteriów, na podstawie których dokonywany jest wskazany w tym przepisie przegląd warunków makroekonomicznych, pod warunkiem że kryteria te oparte są na obiektywnych i możliwych do sprawdzenia czynnikach.

W tym zakresie państwa członkowskie mogą uwzględnić wyłącznie wydatki na ochronę zdrowia publicznego lub inne warunki makroekonomiczne, takie jak związane z sektorem przemysłu farmaceutycznego. Podobnie art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 nie sprzeciwia się, by przewidziany w tym przepisie roczny przegląd warunków makroekonomicznych był oparty na jednej lub wielu przesłankach ekonomicznych takich jak równowaga finansowa krajowych systemów ochrony zdrowia. Przeciwna wykładnia stanowiłaby bowiem ingerencję w organizowanie przez państwa członkowskie ich krajowej polityki w dziedzinie ubezpieczeń społecznych i wpływałaby na polityki tych państw w dziedzinie ustalania cen produktów leczniczych w zakresie wychodzącym poza to, co jest konieczne dla zapewnienia przejrzystości w rozumieniu omawianej dyrektywy.

(por. pkt 20–22, 24; pkt 1 sentencji)
2.

Środowisko naturalne — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Dyrektywa 91/271 — Wskazanie obszarów wrażliwych na eutrofizację — Obowiązek zebrania przez państwa członkowskie danych niezbędnych do tego wskazania (art. 10 WE, 211 WE, 226 WE; dyrektywa Rady 91/271, art. 5 ust. 1; załącznik II) (por. pkt 32, 39, 42–46, 355)
Sprawa C-118/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Finlandii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 307 akapit drugi WE — Brak przyjęcia właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności między zawartymi z krajami trzecimi przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej umowami dwustronnymi a traktatem WE — Umowy dwustronne zawarte przez Republikę Finlandii z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Chińską Republiką Ludową, Malezją, Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki i Republiką Uzbekistanu w dziedzinie inwestycji”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 10 września 2009 r. I ‐ 10891

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. I ‐ 10906

Streszczenie wyroku

Umowy międzynarodowe – Umowy zawarte przez państwa członkowskie – Umowy międzynarodowe wcześniejsze niż traktat WE

(art. 57 ust. 2 WE, art. 59 WE, art. 60 ust. 1 WE, art. 307 akapit drugi WE)

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 307 akapit drugi WE państwo członkowskie, które nie stosuje właściwych środków w celu usunięcia niezgodności z traktatem postanowień dotyczących transferu kapitału ujętych w umowach dwustronnych o popieraniu inwestycji, w sprawie wspierania i wzajemnej ochrony inwestycji, zawartych przez nie z krajami trzecimi.

W istocie art. 307 akapit drugi WE zobowiązuje państwa członkowskie do stosowania wszelkich właściwych środków w celu wyeliminowania stwierdzonych niezgodności pomiędzy umowami zawartymi przed ich przystąpieniem a prawem wspólnotowym.

Tymczasem postanowienia art. 57 ust. 2 WE, art. 59 WE i art. 60 ust. 1 WE przyznają Radzie, w określonych przypadkach, prawo ograniczania przepływu kapitału i płatności pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi. W celu zapewnienia skuteczności tych postanowień przyjęte przez Radę środki ograniczające swobodny przepływ kapitału muszą nadawać się do natychmiastowego stosowania w stosunku do państw, do których się odnoszą.

Gdy porozumienie nie zawiera postanowienia pozwalającego państwu członkowskiemu na wykonywanie jego praw oraz spełnianie jego obowiązków wynikających z członkostwa we Wspólnocie, gdy brak jest mechanizmu opartego na prawie międzynarodowym, który by to umożliwiał, oraz gdy dane państwo członkowskie nie wszczyna żadnych kroków wobec zainteresowanego kraju trzeciego w celu wyeliminowania ryzyka kolizji postanowień spornej umowy ze środkami, które Rada może przyjąć zgodnie z art. 57 ust. 2 WE, art. 59 WE i art. 60 ust. 1 WE, oraz nie powołuje się na istnienie żadnego mechanizmu, który mógłby umożliwić mu spełnienie wspólnotowych zobowiązań, wykonywanie kompetencji przyznanych Radzie w dziedzinie przepływu kapitału mogłoby napotkać przeszkody wynikające z samego faktu istnienia umów dwustronnych i ich brzmienia.

(por. pkt 28–33, 49, 50; sentencja)
Artykuły 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów oraz że mogą oni powoływać się na prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia, jeżeli z powodu tych lotów poniosą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli jeżeli przybędą do ich miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu. Niemniej takie opóźnienie nie rodzi po stronie pasażerów prawa do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, że odwołanie lub duże opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego.

(por. pkt 69; pkt 2 sentencji)
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 tej dyrektywy.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/28/WE z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 31 ust. 1 tej dyrektywy.
Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 września 2007 r. – Komisja przeciwko Portugalii

(sprawa C‑35/07)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ‑ Dyrektywa 2004/28/WE ‑ Weterynaryjne produkty lecznicze ‑ Brak transpozycji w wyznaczonym terminie

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 7)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieustanowienie w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 136, str. 58).

Sentencja

1) Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

2) Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 ust. 1 tej dyrektywy.
5

Artykuł 7 dyrektywy stanowi: „1. Przedstawiciel handlowy jest uprawniony do prowizji z tytułu transakcji handlowych zawartych w okresie objętym umową agencyjną: a) gdy zawarcie transakcji wynika z jego działania; lub b) gdy transakcja jest zawarta z osobą trzecią, którą on już wcześniej odnośnie do transakcji tego samego rodzaju pozyskał jako klienta. 2. Przedstawiciel handlowy jest także uprawniony do prowizji z tytułu transakcji zawartych w okresie objętym umową agencyjną: — gdy został mu powierzony określony obszar geograficzny lub grupa klientów, lub — gdy ma on wyłączne prawo do określonego obszaru geograficznego lub grupy klientów, oraz gdy transakcja została zawarta z klientem należącym do tego obszaru lub grupy. Państwo członkowskie wprowadzi do swojego ustawodawstwa jedną z możliwości określonych w dwóch wyżej wymienionych tiret”.
19

W odniesieniu do spółek należy wskazać, że ich siedziba w rozumieniu art. 48 WE służy określeniu, podobnie jak obywatelstwo w przypadku osób fizycznych, ich łącznika z porządkiem prawnym danego państwa. Dopuszczenie do tego, by państwo członkowskie położenia spółki zależnej mogło swobodnie stosować zróżnicowane traktowanie wobec tej spółki zależnej z tego tylko względu, że siedziba spółki dominującej położona jest w innym państwie członkowskim, uczyniłoby art. 43 WE bezprzedmiotowym (zob. podobnie wyroki z dnia 13 lipca 1993 r. w sprawie C-330/91 Commerzbank, Rec. s. I-4017, pkt 13, ww. wyrok w sprawie Metallgesellschaft i in., pkt 42 oraz ww. wyrok w sprawie Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, pkt 37). Swoboda działalności gospodarczej ma na celu zapewnienie korzyści w postaci krajowego traktowania w przyjmującym państwie członkowskim, zakazując jakiejkolwiek dyskryminacji wynikającej z miejsca położenia spółek (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Saint-Gobain ZN, pkt 35 oraz w sprawie Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, point 37).
1)

Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
17

W postępowaniu przed sądem krajowym bezsporne jest to, że stosownie do art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003 sądy francuskie są właściwe w oparciu o to rozporządzenie do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku K. Sundelind Lopez, bądź w oparciu o drugie tiret tego przepisu, czyli miejsce ostatniego zwykłego miejsca zamieszkania małżonków, o ile ona nadal zamieszkuje we Francji, bądź w oparciu o piąte tiret tegoż przepisu, czyli miejsce jej zwykłego zamieszkania, ponieważ mieszkała ona we Francji co najmniej przez rok bezpośrednio przed złożeniem wniosku.
4

Artykuły 17–19 rozporządzenia nr 950/97, które zawarte są w jego tytule IX „Pomoc na rzecz obszarów rolniczych o niekorzystnych warunkach gospodarowania” i podtytule I „Dodatek wyrównawczy”, odzwierciedlają zasadniczo przepisy art. 17 i 18 rozporządzenia nr 2328/91. Artykuły te stanowią: „Artykuł 17 1. W celu zapewnienia kontynuowania działalności rolniczej i utrzymania w ten sposób minimum gęstości zaludnienia lub zachowania rolnictwa na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, których wykaz przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21, państwa członkowskie mogą wprowadzić system pomocy przeznaczony dla działalności rolniczej i podniesienia dochodu rolników na tych obszarach. Stosowanie środków przewidzianych w tym systemie uwzględnia sytuację i cele rozwoju danego regionu. 2. Na obszarach, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą przyznawać roczny dodatek wyrównawczy do działalności rolniczej, zależny od niekorzystnych warunków mających charakter stały i naturalny. Artykuł 18 1. Państwa członkowskie mogą przyznać dodatek wyrównawczy rolnikom uprawiającym co najmniej 3 ha użytków rolnych, którzy zobowiążą się prowadzić działalność rolniczą zgodnie z celami art. 17 przez co najmniej 5 lat od chwili pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego. Rolnik może zostać zwolniony z tego obowiązku, jeżeli zaprzestanie działalności rolniczej i jeżeli dalsze zagospodarowanie danych gruntów jest zapewnione; rolnik jest zwolniony z tego obowiązku również w przypadku siły wyższej i w szczególności w przypadku wywłaszczenia lub nabycia w celach użyteczności publicznej; jest on również zwolniony, jeżeli otrzyma emeryturę w ramach systemu emerytalnego lub przedemerytalnego. Niemniej w regionie włoskim Mezzogiorno, wraz z wyspami, w regionach francuskich departamentów zamorskich i w regionach hiszpańskich, greckich i portugalskich minimalna powierzchnia użytków rolnych gospodarstwa wynosi 2 ha. 2. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe warunki lub ograniczenia dla przyznania dodatku wyrównawczego, również w odniesieniu do metod zgodnych z wymogami ochrony środowiska i zachowania obszarów naturalnych. Artykuł 19 […] 3. Wydatki związane z dodatkiem wyrównawczym nie dają prawa do współfinansowania przez Fundusz [EFOGR], jeżeli rolnik pobiera emeryturę w ramach systemu emerytalnego lub przedemerytalnego. Zakazuje się przyznania dodatku wyrównawczego przekraczającego limity określone w niniejszym tytule lub niespełniającego przewidzianych w nim warunków” [tłumaczenie nieoficjalne].
2

Wniosek ten został złożony w ramach skargi, w której Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones (zwana dalej „CMT”) wnosi o uchylenie w całości lub w części dekretu królewskiego 2296/2004 w sprawie przyjęcia rozporządzenia w sprawie rynków łączności elektronicznej, dostępu do sieci i numeracji (Real Decreto 2296/2004 por el que se aprueba el Reglamento sobre mercados de comunicaciones electrónicas, acceso a las redes y numeración) z dnia 10 grudnia 2004 r. (BOE nr 314 z dnia 30 grudnia 2004 r., s. 42372), a także niektórych punktów krajowego planu numeracji telefonicznej stanowiącego załącznik do tego dekretu królewskiego, ze względu na to, że są one niezgodne z ustawą 32/2003 ogólne prawo telekomunikacyjne (Ley General 32/2003 de Telecomunicaciones) z dnia 3 listopada 2003 r. (BOE nr 264 z dnia 4 listopada 2003 r., s. 38890, zwaną dalej „LGT”), która transponowała dyrektywę ramową do prawa krajowego.
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.