ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
110.

W świetle powyższych rozważań uważam, że Trybunał powinien na pytania prejudycjalne przedstawione przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (sąd najwyższy Litwy) udzielić następującej odpowiedzi: 1) Wykładni art. 4 ust. 5 dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie zobowiązane są do przyjęcia ustawodawstwa, które pozwoli przyjmującemu zabezpieczenie zaspokoić swoją wierzytelność z zabezpieczenia finansowego udzielonego na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczenia finansowego w formie gwarancji, nawet w przypadku gdy zdarzenie uprawniające do egzekwowania wystąpiło po wszczęciu postępowania upadłościowego w odniesieniu do przyjmującego zabezpieczenie. Do państw członkowskich należy ustalenie sposobu zapewnienia możliwości wykonania uzgodnienia dotyczącego ubezpieczeń finansowych w formie gwarancji, w przypadku gdy względem przyjmującego zabezpieczenie toczy się postępowanie upadłościowe. 2) Wykładni art. 4 ust. 1 i 5 dyrektywy 2002/47 należy dokonywać w ten sposób, że nie przewiduje on obowiązku, aby przyjmujący zabezpieczenie zaspokoił swoją wierzytelność w pierwszej kolejności z zabezpieczenia udzielonego na mocy uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji. Obowiązek ten może jednak wynikać z warunków uzgodnienia dotyczącego zobowiązań finansowych interpretowanego w świetle przepisów prawa znajdującego zastosowanie do tego uzgodnienia. W każdym razie możliwość zaspokojenia wierzytelności z innych aktywów dającego zabezpieczenie po wystąpieniu zdarzenia uprawniającego do egzekwowania zabezpieczenia finansowego nie może stać na przeszkodzie skutecznemu odzyskaniu przez dającego zabezpieczenie niewykorzystanego zabezpieczenia w przypadku wszczęcia postępowania upadłościowego wobec przyjmującego zabezpieczenie.
1)

W ramach postępowania, którego stronami są z jednej strony zakład ubezpieczeń, który wstąpił w prawa poszkodowanego, któremu przyznał odszkodowanie, a z drugiej strony państwo, sąd krajowy zobowiązany jest odstąpić od stosowania przepisów swojego prawa krajowego, zgodnie z którymi obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych nie obejmuje odpowiedzialności za uszkodzenia ciała doznane przez osoby podróżujące w tej części pojazdu, której projekt ani konstrukcja nie obejmują siedzeń dla pasażerów, a króre to przepisy są niezgodne z art. 1 trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, co wynika z wyroku z dnia 19 kwietnia 2007 r., Farrell (C‑356/05, EU:C:2007:229).
19.

Spółka ALS argumentuje, że tylko miejsce rozładunku może być traktowane jako miejsce wykonania zobowiązania, i podkreśla, że miejscem wykonania zobowiązania może być wyłącznie jedno i to samo miejsce, przy czym miejsce docelowe ma zdecydowanie większe znacznie niż miejsce wysyłki. To ostatnie, jak twierdzi owa spółka, ma niewiele większe znaczenie niż różne miejsca przeładunku. W przeciwieństwie do pasażerów linii lotniczych, stron umowy przewozu towarów nie interesuje, jakie środki transportu są wykorzystywane w trakcie podróży, a jedynie to, czy towary dotarły do końcowego miejsca przeznaczenia. Ponadto spółka ALS wywodzi, że sytuacja ta przypomina sytuację przedstawiciela handlowego prowadzącego działalność w różnych państwach członkowskich w sprawie Wood Floor Solutions Andreas Domberger, w której Trybunał przyznał jurysdykcję sądowi właściwemu dla siedziby lub miejsca zamieszkania przedstawiciela ( 9 ). Spółka ALS odnosi się również do wyroku Trybunału w sprawie Réunion européenne i in., dotyczącej łączonego przewozu morskiego i drogowego, w której Trybunał przyznał jurysdykcję w sprawie odpowiedzialności deliktowej strony sądom miejsca przeznaczenia towarów ( 10 ). Jak twierdzi spółka ALS, podejście takie jest spójne ze sposobem wyboru znajdującego zastosowanie prawa w odniesieniu do umów przewozu towarów na mocy rozporządzenia Rzym I ( 11 ), które przyznaje większe znaczenie miejscu dostawy i winno być interpretowane zgodnie z rozporządzeniem Bruksela I.
60.

W tym względzie prawdą jest, że Parlament po raz pierwszy stwierdza w swojej odpowiedzi na zażalenia skarżących, że dodatek edukacyjny podlega corocznej ocenie. Twierdzenie to zostało jednak przywołane na poparcie argumentu Parlamentu, zgodnie z którym nie udzielił on wnoszącym odwołanie precyzyjnych i bezwarunkowych zapewnień co do prawa do dodatku edukacyjnego. To właśnie w odpowiedzi na zarzut dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, podniesiony przez wnoszących odwołanie w zażaleniu, Parlament potwierdził, że dodatek edukacyjny podlega corocznej ocenie. Argument ten nie stanowi podstawy decyzji odmownych, bowiem został podniesiony dopiero na etapie odpowiedzi na zażalenia, lecz jest powodem, dla którego u wnoszących odwołanie nie można było wzbudzić uzasadnionych oczekiwań.
96.

Sąd orzekł, po pierwsze, że interes spółki zależnej Gul Ahmedu „łączy się” z interesem tej ostatniej spółki i w związku z tym uzasadnia ten interes ( 72 ). Następnie orzekł on, że wniosek GTM odnosił się do ceł zapłaconych po zmianie rozporządzenia nr 397/2004 wprowadzonej rozporządzeniem nr 695/2006, które zastąpiło sporne rozporządzenie w odniesieniu do niektórych kwestii dotyczących dumpingu ( 73 ). Sąd orzekł także, że zarzuty drugi i trzeci miały na celu zakwestionowanie tych zastąpionych następnie elementów spornego rozporządzenia i że stwierdzenie nieważności na tej podstawie nie mogło mieć zatem znaczenia dla wniosku GTM o zwrot ceł zapłaconych na podstawie późniejszego rozporządzenia. W związku z tym Sąd orzekł, że wniosek o zwrot zapłaconych ceł uzasadniał interes prawny Gul Ahmedu wyłącznie w odniesieniu do zarzutów pierwszego, czwartego i piątego ( 74 ). Sąd nie wypowiedział się co do innych wniosków o zwrot zapłaconych ceł, do których odnosił się Gul Ahmed w swoich uwagach na piśmie.
71.

Po drugie, w odniesieniu do uzasadnienia zaskarżonego wyroku dotyczącego pewności korzystnej odpowiedzi Komisji, należy wskazać, że jego celem jest ustosunkowanie się do argumentacji wnoszącego odwołanie zawartej zwłaszcza w pkt 103 i 104 jego uwag na piśmie pod tytułem „związek przyczynowy”, ponieważ twierdził on, że poniósł szkodę ekonomiczną, którą należy odróżnić od szkody związanej z utraconymi możliwościami, a która nie została podniesiona, spowodowanej przez brak sprzedaży spornego wyrobu medycznego. Należy jednak również stwierdzić, że ogólnie w pkt 1 tych uwag, a następnie w pkt 7 i 94, dotyczących okresu wprowadzenia na rynek przyrządu Inhaler, co zresztą zostało powtórzone w pkt 82 zaskarżonego wyroku w odniesieniu do podniesionych kosztów, wnoszący odwołanie uznał, iż szkody te wynikają z braku pozytywnej lub negatywnej odpowiedzi Komisji. Tym samym uwagi na piśmie stron dotyczyły konieczności zastosowania alternatywnych rozwiązań, takich jak utworzenie innej spółki (atmed) i sprzedaż wyrobu pod inną nazwą („effecto®”). Te argumenty wnoszącego odwołanie, związane bezpośrednio z bezczynnością Komisji w odniesieniu do przyrządu Inhaler lub, innymi słowy, z oczekiwaniem na decyzję niezależnie od jej treści, wymagały zbadania przez Sąd bez ograniczania ich do kosztów sądowych i kosztów związanych z zaciągniętymi pożyczkami w celu finansowania wszczętych postępowań.
159.

Co więcej, władze greckie nie uznały odzyskania pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem za priorytet, a wręcz przeciwnie, działały w taki sposób, aby ostatecznie odzyskiwanie się przedłużało, podejmując środki wprawdzie konieczne w tym celu, ale niewystarczające, a ponadto czyniąc to w sposób bardzo powolny. Ze względu na to przewlekłe zachowanie kwota pomocy do odzyskania wzrosła, przy uwzględnieniu odsetek za zwłokę, z 256000000 EUR do 670000000 EUR.
74.

Ostatnio taki sam wniosek przyjęto w wyroku Universal Music International Holding, kiedy Trybunał zauważył, że odnośna szkoda urzeczywistniła się w Republice Czeskiej, gdyż tak ustalono w wyniku ugody zawartej przed komisją arbitrażową w Republice Czeskiej. W chwili tej określono faktyczną cenę sprzedaży i odpowiadające jej zobowiązanie do zapłaty, stanowiące „nieodwracalne obciążenie” majątku spółki. Nie miało zatem znaczenia, że w celu wykonania ugody dokonano przelewu z rachunku bankowego prowadzonego w Niderlandach ( 48 ). Dodam jeszcze, że fakt dokonania płatności przez Universal Music z konta niderlandzkiego nie był być może zaskakujący, szczególnie mając na uwadze, że była to spółka niderlandzka; również dobrze jednak mogła ona skorzystać z rachunku bankowego należącego do spółki zależnej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim. Ponadto zasada przewidziana w art. 5 pkt 3 rozporządzenia określa co do zasady właściwość miejscową, a nie tylko jurysdykcję międzynarodową. W związku z tym dokładna lokalizacja miejsca prowadzenia rachunku bankowego Universal Music na terytorium Niderlandów nie była właściwie znana stronie pozwanej i była dla tej strony trudna do przewidzenia; nie ma ona również żadnego ścisłego związku z przedmiotowym sporem.
22.

Niemniej, w przypadku zastosowania tzw. orzecznictwa holdingowego, uznanie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a w konsekwencji uznanie prawa do odliczenia, zależałoby głównie od tego, czy Ryanair miał zamiar świadczenia odpłatnych usług w zakresie zarządzania na rzecz Aer Lingus (o tym bliżej w śródtytule B poniżej). Całkowicie nieistotne dla tego rozwiązania byłoby jednak to, w jakim zakresie takie usługi odnośnie do zarządzania miałyby być świadczone. Dlatego też powstaje pytanie, czy w przypadku kosztów nabycia udziałów prawo do odliczenia nie powinno być przedmiotem podziału (o tym bliżej w śródtytule pkt C poniżej). Obok bowiem obrotów z tytułu usług w zakresie zarządzania istniałyby ewentualnie wyraźnie wyższe przychody z tytułu dywidend, które same w sobie nie uprawniają do dokonania odliczenia.
65.

Wreszcie wyraźne brzmienie art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13 stanowi niewielką pomoc w określeniu jego znaczenia, a cel art. 1 ust. 2, odzwierciedlony w motywach nie zawiera żadnej znaczącej wskazówki co do tego, czy ma on zastosowanie do warunków umownych narzuconych przez ustawę po zawarciu przedmiotowej umowy oraz w celu zapewnienia zgodności prawa państwa członkowskiego z dyrektywą 93/13. Jednakże geneza tego przepisu sugeruje, że miał on zapewnić państwom członkowskim możliwość utrzymania w mocy lub wprowadzenia norm wykraczających poza standardy ochronne dyrektywy ( 46 ), a nie obniżania ich, natomiast jeden z rzeczników generalnych stwierdził, że wyjątek przewidziany w art. 1 ust. 2 „powinien mieć zastosowanie do takich standaryzowanych umów, których treść ustawodawca krajowy już uregulował w krajowych przepisach i wobec których już dokonał słusznego wyważenia uzasadnionych interesów wszystkich stron umowy” ( 47 ).
26.

Co się tyczy pisma skierowanego przez EUIPO do interwenienta w dniu 15 kwietnia 2013 r. ( 6 ), wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył treść tego pisma, uznając, że EUIPO zobowiązało w nim interwenienta „do wypełnienia właściwego formularza dotyczącego wniosku o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku” ( 7 ). Wnosząca odwołanie zarzuca zatem Sądowi, że w błędny sposób przedstawił on okoliczności sprawy głównej, stwierdzając, iż EUIPO wyznaczyło interwenientowi termin „na przedstawienie dowodów dotyczących jego uprawnienia do wniesienia sprzeciwu, jak również na usunięcie braków we wniosku o wpis do rejestru przeniesienia prawa do znaku” ( 8 ). Zdaniem wnoszącej odwołanie EUIPO w istocie wskazało bowiem tylko interwenientowi, że „jak się wydaje”, zmiana dotyczy właściciela, a nie nazwy i adresu właściciela wpisanego do rejestru, oraz wezwało interwenienta do przedstawienia „uwag” w tym względzie. Wnosząca odwołanie twierdzi, że EUIPO nie było więc pewne, w jaki sposób należy rozpatrywać wniosek o zmianę nazwy i adresu.
20.

ZIG wystawiał faktury oddziałowi TGE Portugal w odniesieniu do kosztów przypadających na jego własną działalność gospodarczą w wysokości 64,29%, używając przy tym NIPC nadanego oddziałowi TGE Portugal. Spółce Somague zgrupowanie wystawiało faktury w odniesieniu do 35,71% kosztów. Fakturowanie służyło wyłącznie temu, aby koszty ZIG przenieść na jego członków. W związku z tym koszty były dzielone zgodnie z wewnętrznym porozumieniem członków dotyczącym ponoszenia zobowiązań ZIG. Jednak wykazywał w fakturach VAT i uiszczał go na rzecz portugalskiej administracji podatkowej, co nie zostało przez nią nigdy zakwestionowane.
93.

Jednakże nie można zidentyfikować żadnego podobnego ryzyka w odniesieniu do obywateli państw trzecich. Jest tak dlatego, że obywatele państw trzecich nie mają swobody przemieszczania się i muszą co do zasady posiadać zezwolenie na pracę (i muszą być legalnie zatrudnieni) w państwie członkowskim miejsca swojego zamieszkania. W istocie nie należy zapominać, że wynajem pracowników w odniesieniu do obywateli państw trzecich skutkuje jedynie ich tymczasowym dostępem do rynku pracy państwa członkowskiego, do którego zostają delegowani. W takich okolicznościach z perspektywy swobody świadczenia usług byłoby jednakże nieproporcjonalne, aby wymagać spełnienia wymogów dotyczących bezpośredniego dostępu do rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego lub, w tym zakresie, jakichkolwiek szczególnych wymogów dotyczących zatrudnienia obywateli państw trzecich, które to zagadnienia nie są zharmonizowane na poziomie Unii. W istocie nie należy zapominać, że – w przeciwieństwie do pracowników z nowych państw członkowskich – obywatele państw trzecich muszą także dopełnić formalności dotyczących imigracji oraz dostępu do rynku pracy w państwie członkowskim, w którym zamieszkują. Wprowadzenie przez przyjmujące państwo członkowskie dodatkowych wymogów ograniczyłoby w znaczącym stopniu swobodę przedsiębiorców do świadczenia usług w przyjmującym państwie członkowskim i delegowania w tym celu obywateli państw trzecich, takich jak w rozpatrywanej sprawie.
76.

Wbrew stanowisku Komisji nie prowadzi to jednak do tego, że postępowanie w sprawie nakazu zapłaty na podstawie weksla jako takiego byłoby niezgodne z dyrektywą w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Po pierwsze, taka interpretacja dyrektywy bowiem zaprzeczałaby woli prawodawcy Unii, który pozostawił państwom członkowskim pole do kształtowania decyzji w odniesieniu do użycia weksla własnego jako zabezpieczenia w umowach kredytu ( 35 ). Po drugie, ingerowałaby ona nadmiernie w autonomię postępowania państw członkowskich.
28.

W tym kontekście sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 7 [dyrektywy 92/85] należy interpretować w ten sposób, że praca nocna, do której nie powinny być zobowiązane pracownice, o których mowa w art. 2, a zatem również pracownice w okresie karmienia piersią, obejmuje nie tylko pracę wykonywaną w całości w godzinach nocnych, ale również pracę zmianową, jeżeli niektóre zmiany, jak w niniejszej sprawie, mają miejsce w godzinach nocnych? 2) Czy w sporze, którego przedmiotem jest istnienie sytuacji ryzyka dla pracownicy w okresie karmienia piersią, mają zastosowanie przepisy szczególne dotyczące ciężaru dowodu z art. 19 ust. 1 [dyrektywy 2006/54] – transponowanego do porządku hiszpańskiego między innymi w drodze art. 96 ust. 1 [Ley 36/2011] – w związku z wymogami zawartymi w art. 5 [dyrektywy 92/85] – transponowanego do porządku hiszpańskiego w drodze art. 26 [LPRL] – do celów udzielenia urlopu pracownicy w okresie karmienia piersią i ewentualnie przyznania świadczenia związanego z taką sytuacją w porządku krajowym zgodnie z art. 11 ust. 1 tej samej [dyrektywy 92/85]? 3) Czy art. 19 ust. 1 wspomnianej [dyrektywy 2006/54] należy interpretować w ten sposób, że »okolicznościami pozwalającymi domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji« pracownicy w okresie karmienia piersią – w sporze, którego przedmiotem jest istnienie sytuacji ryzyka dla pracownicy w okresie karmienia piersią ze zwolnieniem z obowiązku świadczenia pracy, przewidzianym w art. 5 [dyrektywy 92/85] i transponowanym do porządku hiszpańskiego w drodze art. 26 [LPRL] – są następujące sytuacje: 1) pracownica świadczy pracę w systemie pracy zmianowej jako pracownik ochrony, przy czym praca podczas niektórych zmian jest wykonywana w godzinach nocnych i jednoosobowo, a ponadto 2) wykonując obchody i zajmując się nagłymi sytuacjami (czyny zabronione, pożary i inne incydenty), a to wszystko w sytuacji, gdy 3) w miejscu pracy nie wykazano istnienia odpowiedniego pomieszczenia do karmienia piersią lub ewentualnie do mechanicznego odciągnięcia mleka matki? 4) W razie potwierdzenia »okoliczności pozwalających domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji« stosownie do art. 19 ust. 1 [dyrektywy 2006/54] w związku z art. 5 [dyrektywy 92/85] – transponowanym do porządku hiszpańskiego w drodze art. 26 LPRL – w sporze, którego przedmiotem jest istnienie sytuacji ryzyka dla pracownicy w okresie karmienia piersią ze zwolnieniem z obowiązku świadczenia pracy: czy można wymagać od pracownicy w okresie karmienia piersią, by – dla celów otrzymania urlopu zgodnie z ustawodawstwem krajowym transponującym art. 5 ust. 2 i 3 [dyrektywy 92/85] – udowodniła, że dostosowanie warunków pracy lub czasu pracy nie jest technicznie lub obiektywnie możliwe albo nie można go racjonalnie wymagać oraz że nie jest technicznie lub obiektywnie możliwe przeniesienie do innej pracy albo nie można go racjonalnie wymagać? Czy też przeciwnie, udowodnienie takich okoliczności należy do pozwanych (pracodawcy i [Mutua Umivale])?”.
61.

W związku z powyższym proponuję, aby na pytania postawione przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) odpowiedzieć w sposób następujący: Gmina, zgodnie z art. 167, 168, 184, 185 oraz art. 187 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jak również zgodnie z zasadą neutralności, jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego poprzez korektę podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych, jeżeli przy ich pomocy wykonuje czynności opodatkowane. Jest tak również wówczas, gdy wytworzone lub nabyte dobro inwestycyjne jest początkowo wykorzystywane na cele działalności niepodlegającej opodatkowaniu, lecz w okresie wskazanym w art. 187 dyrektywy VAT zmianie uległ sposób wykorzystania tego dobra inwestycyjnego i będzie ono wykorzystywane przez gminę również do wykonywania czynności opodatkowanych. Nie ma przy tym znaczenia, czy zamiar wykorzystania w przyszłości tego dobra przez gminę do wykonywania czynności opodatkowanych był wyraźnie wskazany już w momencie wytworzenia lub nabycia. Dla odpowiedzi na pytanie pierwsze nie ma również znaczenia to, że dobro inwestycyjne będzie wykorzystywane do wykonywania czynności zarówno opodatkowanych, jak i niepodlegających opodatkowaniu, i że nie ma możliwości obiektywnego przypisania konkretnych wydatków inwestycyjnych do jednej z wyżej wymienionych grup czynności. Jest to istotne jedynie dla zagadnienia podziału wysokości odliczenia podatku naliczonego, lecz nie dla zagadnienia uprawnienia do dokonania odliczenia jako takiego.
76.

Inaczej jest co do zasady w przypadku znaku towarowego tworzonego przez oznaczenie składające się z szeregu regularnie powtarzających się elementów. Prawdą jest, że w teorii taki znak towarowy może zostać podzielony lub rozłożony na części w celu wydobycia z tego znaku towarowego unikalnej sekwencji elementów. Jednakże uważam, że taka unikalna sekwencja elementów byłaby co do zasady pozbawiona charakteru odróżniającego ze względu na swój zwyczajny charakter i nie mogłaby stanowić znaku towarowego w rozumieniu rozporządzenia nr 207/2009.
42.

Po pierwsze, jest to art. 20 karty praw podstawowych, który gwarantuje równość wobec prawa. Zgodnie bowiem z informacjami przekazanymi przez spółkę Bastei Lübbe w jej uwagach około 70% łączy internetowych w Niemczech to „łącza rodzinne”, to znaczy używane w kręgu rodzinnym. Pozostaje zatem 30% połączeń, które nie są używane w takim kontekście, a których część należy prawdopodobnie do osób mieszkających samotnie. Jeżeli korzystanie z Internetu przez rodzinę pozwalałoby z łatwością uniknąć odpowiedzialności za naruszenie praw autorskich, prowadziłoby to do niekorzystnego traktowania osób, które – ponieważ mieszkają same – nie pozwalają innym członkom rodziny na dostęp do Internetu. Tymczasem o ile z punktu widzenia prawa do poszanowania życia rodzinnego osoby żyjące w rodzinach nie znajdują się w tej samej sytuacji co osoby mieszkające same, o tyle taka różnica sytuacji nie występuje w odniesieniu do odpowiedzialności za naruszenie praw autorskich. Tak więc sam fakt współzamieszkiwania z innymi członkami rodziny nie może automatycznie powodować wyłączenia tej odpowiedzialności.
79.

Podczas gdy w uzasadnieniu wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający odrzuca zapatrywanie, zgodnie z którym ograniczenie swobodnego przepływu kapitału w stosunku do państw trzecich, które wynika z § 7 AStG, może być uzasadnione koniecznością zagwarantowania wpływów podatkowych, zastanawia się on nad możliwością uzasadnienia opartego na przeciwdziałaniu czysto sztucznym strukturom, których celem jest uniknięcie stosowania przepisów danego państwa członkowskiego, który to powód uzasadnienia został zasadniczo przyjęty w wyroku z dnia 12 września 2006 r., Cadbury Schweppes i Cadbury Schweppes Overseas (C‑196/04, EU:C:2006:544). Sąd odsyłający wyraża jednak wątpliwości z jednej strony co do zastosowania tego orzecznictwa, które wpisywało się w kontekst swobody przedsiębiorczości, a z drugiej strony co do proporcjonalnego charakteru zasady ponownego doliczenia przewidzianego przez AStG w przypadku, gdy orzecznictwo to powinno w pełni znaleźć zastosowanie do sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym. W tym względzie sąd odsyłający wskazuje, że przepisy te nie znajdują zastosowania wyłącznie w przypadku czysto sztucznych struktur, lecz bez względu na funkcję gospodarczą spółki pośredniczącej mającej siedzibę w danym państwie trzecim, chyba że podatnik będący rezydentem w Niemczech ma możliwość wykazania, iż jego inwestycja odpowiada względom gospodarczym.
38.

Dodam, że kwestia ta może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, zważywszy, że karta może, na mocy swojego art. 53, zapewnić szerszy zakres ochrony niż przewidziano w EKPC. Tymczasem tak właśnie jest w odniesieniu do zasady ne bis in idem, która została przywołana w postępowaniu głównym. W istocie, jak wskazują wyjaśnienia dotyczące karty ( 11 ), podczas gdy zakres zasady ne bis in idem, ustanowionej w art. 4 ust. 1 protokołu nr 7 do EKPC, jest ograniczony do terytorium każdego państwa oddzielnie ( 12 ), art. 50 karty odnosi się do terytorium Unii jako całości ( 13 ). Na wzór art. 50 karty zakres terytorialny art. 54 konwencji wykonawczej obejmuje terytorium wszystkich państw należących do strefy Schengen, traktowane jako całość.
5.

Treść art. 1 lit. a) decyzji z Edynburga została zamieszona w protokole nr 12 załączonym do traktatów UE, WE, EWWiS i EWEA, a obecnie zawarta jest w protokole nr 6 załączonym do traktatów UE i FUE oraz protokole nr 3 załączonym do traktatu EWEA, dotyczących ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej (zwanych dalej „protokołami w sprawie siedzib instytucji”).
81.

Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 264 akapit pierwszy TFUE. Jak pomocniczo wnioskuje Rada, ze względu na pewność prawa należy zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE utrzymać w mocy skutki decyzji uznanej za nieważną do czasu podjęcia nowej decyzji w Radzie z zastosowaniem właściwej reguły głosowania – to znaczy większością kwalifikowaną. Unia uczestniczyła już bowiem w decyzjach Rady Współpracy na podstawie stanowiska ustalonego w owej decyzji. Nawet jeżeli międzynarodową ważność takich decyzji Rady Współpracy należy starannie odróżnić od ważności uprzednio ustalonego przez Radę stanowiska Unii, należy a priori usunąć wszelkie wątpliwości co do rodzaju i zakresu związania Unii aktami prawnymi wydanymi przez Radę Współpracy.