POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

z dnia 15 grudnia 2010 r.





Sprawy połączone F-95/10 R i F-105/10 R





Eberhard Bömcke

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI)

Służba publiczna – Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego – Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Przedstawiciele personelu – Pozbawienie funkcji z urzędu – Fumus boni iuris – Brak

Przedmiot: Skargi wniesione, po pierwsze, na podstawie art. 41 regulaminu pracowniczego EBI, a po drugie, na podstawie art. 278 TFUE i art. 157 EWEA oraz art. 279 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a tego traktatu, w których E. Bömcke żąda w pierwszej kolejności zawieszenia wykonania decyzji EBI z dnia 22 września 2010 r. stwierdzającej wygaśnięcie jego mandatu przedstawiciela personelu ze względu na jego nieobecność przekraczającą cztery miesiące z rzędu, w drugiej kolejności, zawieszenia wykonania decyzji EBI z dnia 12 października 2010 r. potwierdzającej wygaśnięcie jego mandatu przedstawiciela personelu, a także zawieszenia przeprowadzenia częściowych wyborów do komitetu pracowniczego mających na celu obsadzenie jego wakującego mandatu, zaplanowanych na dni 1–8 grudnia 2010 r.

Orzeczenie: Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych w sprawach połączonych F-95/10 R i F-105/10 R zostają oddalone. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.





Streszczenie





1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – „Fumus boni iuris” – Pilny charakter – Charakter kumulatywny – Wyważenie wszystkich spornych interesów – Kolejność badania i sposób weryfikacji – Zakres swobodnej oceny przysługujący sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych

(art. 278 TFUE, 279 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 102 § 2)

2. Urzędnicy – Zwolnienie chorobowe – Przedterminowy powrót do pracy – Dopuszczalność





1. W ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych przesłanki pilności i fumus boni iuris mają charakter kumulatywny, dlatego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych należy oddalić, jeżeli jedna z tych przesłanek nie jest spełniona. W razie potrzeby sędzia rozpatrujący wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zestawia również ze sobą wagę poszczególnych wchodzących w grę interesów.

W ramach takiej całościowej analizy sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych przysługuje szeroki zakres swobodnej oceny i ma on – w świetle konkretnych okoliczności danego przypadku – swobodę w określeniu sposobu, w jaki różne przesłanki powinny być zbadane, oraz kolejności ich badania, gdyż żaden przepis prawa nie narzuca mu z góry określonego schematu postępowania przy ocenie konieczności zarządzenia środków tymczasowych.

(zob. pkt 45, 46)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-173/99 R Elkaïm i Mazuel przeciwko Komisji, 10 września 1999 r., RecFP s. I-A-155, II-811, pkt 18; sprawa T-120/01 R De Nicola przeciwko EBI, 9 sierpnia 2001 r., RecFP s. I-A-171, II-783, pkt 12, 13

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F-38/06 R Bianchi przeciwko ETF, 31 maja 2006 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-27, II-A-1-93, pkt 20, 22





2. Nie istnieje zakaz powrotu do pracy przez pracownika przebywającego na zwolnieniu chorobowym przed datą przewidywalnego ustania niezdolności do pracy, określoną w zwolnieniu lekarskim zaświadczającym o takiej niezdolności, jeżeli rzeczony pracownik uzna, że ponownie jest w stanie wykonywać obowiązki. Tym samym, chociaż przedstawienie zaświadczenia lekarskiego rodzi domniemanie, że pracownik przebywa i pozostaje na zwolnieniu chorobowym przez cały okres, na który to zaświadczenie zostało wydane, domniemanie takie nie jest niewzruszalne, a zainteresowany pracownik może udowodnić, że powrócił do pracy przed upływem okresu niezdolności do pracy wskazanym w omawianym zaświadczeniu.

Jednakże interes służby wymaga, by sytuacja administracyjna pracownika była jednoznaczna. Z uwagi bowiem na to, że przedterminowy powrót pracownika do pracy stanowi dla pracodawcy nową okoliczność, dla właściwej organizacji służby może być konieczne, by pracodawca poczynił przygotowania w zakresie organizacji pracy.

Tym samym, zważywszy na interes służby i wynikający z niego wymóg jasnej sytuacji administracyjnej pracowników, nie wydaje się, by w razie, gdy pracownik twierdzi, że na nowo podjął swe obowiązki służbowe przed upływem okresu niezdolności do pracy określonego w przedstawionym przez siebie zaświadczeniu lekarskim, pracodawca zachował się nierozsądnie, odmawiając zakwestionowania mocy dowodowej wspomnianego zaświadczenia, jeżeli zachowanie danego urzędnika nie wskazuje jednoznacznie na przedterminowy powrót do pracy.

W tym względzie z samej okoliczności, że pracownik pojawił się punktualnie w swoim biurze nie można automatycznie wnioskować, że ponownie podjął on obowiązki służbowe, a nie przebywa na zwolnieniu chorobowym, na co wskazuje przedstawione przez niego zaświadczenie lekarskie.

W związku z powyższym instytucja może słusznie powoływać się na jasność sytuacji administracyjnej pracownika, aby wymagać w razie potrzeby, żeby pracownik pragnący podjąć na nowo obowiązki służbowe poinformował wyraźnie o tym podjęciu pracodawcę. Instytucja może się na nią również słusznie powoływać celem zobowiązania, by w razie ponownego wystąpienia u pracownika niezdolności do pracy po takim przedterminowym podjęciu przez niego obowiązków, zainteresowany przedstawił pracodawcy na usprawiedliwienie swojej nieobecności nowe zaświadczenie lekarskie.

(zob. pkt 54–58)