W odniesieniu do kluczowych elementów korzystania przez Komisję z przysługującego jej na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 uznania, należy zauważyć, że instytucja ta dysponuje jedynie ograniczonymi zasobami, które musi wykorzystać do działania w odniesieniu do sprzecznych z prawem konkurencji zachowań, których liczba może okazać się znaczna. Dlatego też Komisja może przyznać różne priorytety problemom w dziedzinie konkurencji, o których została poinformowana, i zdecydować, czy dalsze badanie sprawy leży w interesie Unii.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo nie przestrzega decyzji dotyczącej zobowiązań w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, Komisja nie jest zobowiązana do wznowienia postępowania przeciwko niemu na podstawie art. 9 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, lecz dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi w tym względzie. Komisja dysponuje również uprawnieniami dyskrecjonalnymi w zakresie dotyczącym stosowania art. 23 ust. 2 lit. c) i art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1/2003, na podstawie których może ona nakładać grzywny lub okresowe kary pieniężne na przedsiębiorstwa, jeżeli nie przestrzegają one zobowiązania uznanego za wiążące decyzją wydaną w zastosowaniu art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia.

Zważywszy na okoliczność, że uprawnienie Komisji do uznania zobowiązań za wiążące na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 ma również na celu zagwarantowanie przestrzegania art. 101 TFUE i 102 TFUE, oraz okoliczność, że uprawnienia przewidziane w art. 9 ust. 2, art. 24 ust. 1 lit. c) i w art. 23 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia mają na celu zapewnienie przestrzegania wspomnianych zobowiązań, zasady dotyczące decyzji o oddaleniu skargi dotyczącej naruszenia art. 101 TFUE i 102 TFUE mają zastosowanie również w wypadku, gdy Komisja została poinformowana o ewentualnym nieprzestrzeganiu danego zobowiązania i gdy powinna ona zdecydować, czy wznawia postępowanie.

Skoro zaś Komisja powinna dokonać oceny kwestii, czy dalsze badanie wniesionej do niej skargi leży w interesie Unii, uwzględniając przy tym mające znaczenie w danej sprawie okoliczności prawne i faktyczne, powinna ona wziąć pod uwagę okoliczność, że sytuacja może przedstawiać się inaczej w zależności od tego, czy wniesiona do niej skarga dotyczy ewentualnego nieprzestrzegania decyzji dotyczącej zobowiązań lub ewentualnego naruszenia art. 101 TFUE lub 102 TFUE. W istocie, ponieważ uchybienie zobowiązaniom jest, ogólnie rzecz biorąc, łatwiej wykazać niż naruszenia art. 101 TFUE lub 102 TFUE, zakres środków dochodzeniowych, których należy użyć w celu wykazania takiego nieprzestrzegania zobowiązań, będzie co do zasady bardziej ograniczony.

Z powyższego nie można jednak wywieść, że w takim wypadku Komisja powinna konsekwentnie wznawiać postępowanie i nakładać grzywnę lub okresową karę pieniężną. Stanowisko takie skutkowałoby bowiem przekształceniem kompetencji przysługujących jej na podstawie art. 9 ust. 2, art. 23 ust. 2 lit. c) i art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1/2003 w kompetencje ograniczone, co nie byłoby zgodne z brzmieniem tych przepisów.

W tym kontekście nic nie stoi na przeszkodzie, aby Komisja uwzględniała środki, jakie krajowy organ ochrony konkurencji przyjął wobec przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy dokonuje oceny tego, czy w interesie Unii leży wznowienie wobec tego przedsiębiorstwa postępowania w przedmiocie nieprzestrzegania podjętych przez nie zobowiązań mającego na celu nałożenie na nie grzywny lub okresowej kary pieniężnej. Wręcz przeciwnie, musi ona je wziąć pod uwagę ze względu na to, że przewidziane w art. 9 ust. 2, art. 23 ust. 2 lit. c) i art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1/2003 kompetencje zostały jej przyznane celem realizacji powierzonego jej zadania polegającego na zapewnieniu przestrzegania art. 101 TFUE i 102 TFUE.

(por. pkt 62–64, 68)