ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
18

Na podstawie art. 1 wspomniany układ ustanawia stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali (oznaczonymi łącznie w układzie o stowarzyszeniu z Marokiem jako „Wspólnota”) oraz ich państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Marokańskim z drugiej strony. Układ o stowarzyszeniu z Marokiem jest podzielony na osiem tytułów, odnoszących się, odpowiednio, do swobodnego przepływu towarów, do swobody przedsiębiorczości i do usług, do „[p]łatności, [do] kapitału, [do] konkurencji i innych postanowień ekonomicznych”, do współpracy gospodarczej, do współpracy socjalnej i kulturalnej, do współpracy finansowej i wreszcie do ogólnych i końcowych postanowień instytucjonalnych. Układ o stowarzyszeniu z Marokiem zawiera także siedem załączników, z których sześć pierwszych wymienia produkty, do których odnoszą się niektóre postanowienia art. 10, 11 i 12 tego układu (wszystkie one figurują w tytule dotyczącym swobodnego przepływu towarów), podczas gdy siódmy dotyczy własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej. Ponadto do układu o stowarzyszeniu z Marokiem załączonych jest pięć protokołów, dotyczących, odpowiednio, przepisów mających zastosowanie do przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Maroka, przepisów mających zastosowanie do przywozu do Wspólnoty produktów rybołówstwa pochodzących z Maroka, przepisów mających zastosowanie do przywozu do Maroka produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, definicji pojęcia „produktów pochodzących” i metody współpracy administracyjnej oraz wreszcie wzajemnej pomocy w zakresie celnym między organami administracyjnymi. Protokoły nr 1, 4 i 5 zawierają swoje własne załączniki, które w przypadku protokołu nr 4, dotyczącego definicji pojęcia „produktów pochodzących”, są bardzo obszerne.
19

W konsekwencji w decyzji K(2011) 8831 wersja ostateczna Komisja uwzględniła wniosek o zwrot złożony przez Einhell Germany w odniesieniu do kwoty 157950,76 EUR i oddaliła go w pozostałym zakresie, a więc w odniesieniu do kwoty 734777,06 EUR; w decyzji C (2011) 8825 wersja ostateczna Komisja uwzględniła wniosek o zwrot złożony przez Hans Einhell Nederlands w odniesieniu do kwoty 21113,52 EUR i oddaliła go w pozostałym zakresie, a więc w odniesieniu do kwoty 92502,22 EUR; w decyzji C (2011) 8828 wersja ostateczna Komisja uwzględniła wniosek o zwrot złożony przez Einhell France w odniesieniu do kwoty 11517,09 EUR i oddaliła go w pozostałym zakresie, a więc w odniesieniu do kwoty 41077,62 EUR; i wreszcie w decyzji K (2011) 8810 wersja ostateczna Komisja uwzględniła wniosek o zwrot złożony przez Hans Einhell Österreich w odniesieniu do kwoty 1800,09 EUR i oddaliła go w pozostałym zakresie, a więc w odniesieniu do kwoty 6420,30 EUR.
1

Skarżąca, Mecafer, dokonuje przywozu do Unii Europejskiej sprężarek powietrza produkowanych przez Nu Air (Shanghai) Compressors and Tools Co. Ltd (zwanej dalej „Nu Air Shanghai” lub „producentem-eksporterem”), spółkę z siedzibą w Chinach. Ponadto dokonuje ona dystrybucji i sprzedaży sprężarek powietrza produkowanych przez Nu Air Compressors and Tools SpA, włoską spółkę dominującą w grupie Nu Air, do której należy producent-eksporter. W czasie właściwym dla okoliczności faktycznych niniejszej sprawy skarżąca stanowiła część grupy Nu Air i była w związku z tym związana z producentem-eksporterem.
101

Należy też uznać za pozbawione znaczenia twierdzenie, że Komisja nie mogła odmówić uwzględnienia zabezpieczenia przed ryzykiem oraz jednocześnie wymagać, by zostały wzięte pod uwagę oczekiwane środki restrukturyzacyjne i wyrównawcze. Należy podkreślić w tym miejscu, że w chwili gdy przetrwanie przedsiębiorstwa byłoby pewne, te ostatnie środki, takie jak zbycie portfeli lub gałęzi działalności, zostałyby w każdym razie narzucone przez rynki i banki, by zwiększyć rentowność przedsiębiorstwa. W tym kontekście, jak Komisja słusznie przypomniała w duplice, sprawozdanie z wyceny miało na celu określenie wartości HSH Nordbanku bez pomocy, aby ustalić na tej podstawie cenę emisyjną akcji przeznaczonych właśnie na sfinansowanie środków pomocy. Jest więc normalne, że przy określaniu wartości przedsiębiorstwa HSH Nordbank uwzględnił związane z postępowaniem ograniczenia, które ostrożny i rozważny podmiot gospodarczy powinien przewidzieć. Nie jest tak w przypadku środków pomocy będących przedmiotem zaskarżonej decyzji, które nie odpowiadają składnikom wartości przedsiębiorstwa na rynku, ale stanowią wyjątkowe udogodnienia mające na celu uniknięcie upadłości tego przedsiębiorstwa i umożliwienie mu poprawy kondycji w dłuższej perspektywie czasowej. Z orzecznictwa wynika zatem, że zgodnie z komunikatem Komisji zatytułowanym „Zastosowanie zasad pomocy państwa do środków podjętych w odniesieniu do instytucji finansowych w kontekście obecnego, globalnego kryzysu finansowego” (Dz.U. 2008, C 270, s. 8) udzielenie gwarancji państwa należy uznać za środek nadzwyczajny, a więc mający z konieczności charakter tymczasowy, zaś gwarancji takiej powinny również towarzyszyć środki w zakresie restrukturyzacji lub likwidacji beneficjenta (wyrok z dnia 5 marca 2015 r., Banco Privado Português i Massa Insolvente do Banco Privado Português, C‑667/13, Zb.Orz., EU:C:2015:151, pkt 70). Ponadto nic nie pozwalało stwierdzić, że owe środki były uznawane przez Komisję za zgodne z prawem, to znaczy traktowane albo jako środki niestanowiące pomocy państwa, albo jako środki stanowiące pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym. Ponadto zgodność tej pomocy z rynkiem wewnętrznym została stwierdzona wyłącznie z zastrzeżeniem spełnienia warunków, zaś skarżące kwestionują też same warunki. Należy więc ponownie wskazać, że wprawdzie logiczne i przydatne było poinformowanie przez HSH Nordbank jego partnerów handlowych i banków o jego sytuacji finansowej po przyznaniu zabezpieczenia przed ryzykiem, jednak sytuacji tej nie można było uwzględnić przy określaniu wartości nowych akcji wyemitowanych w ramach dokapitalizowania bez zawyżenia automatycznie tej wartości.
50

Po drugie, jeśli chodzi o wskazówkę mającą świadczyć, że instytucja zamawiająca uwzględniła elementy powołane przez skarżącą w piśmie z dnia 13 sierpnia 2012 r., należy zauważyć, że o ile prawdą jest, iż pismo z dnia 12 września 2012 r. stanowi odpowiedź na zażalenie skarżącej, to okoliczności przywołane przez nią w tym piśmie nie stanowią w żadnym razie nowych lub istotnych okoliczności faktycznych w stosunku do tych znanych już instytucji zamawiającej w chwili przyjęcia decyzji z dnia 10 sierpnia 2012 r., jak stwierdzono w orzecznictwie dotyczącym uznania okoliczności faktycznych za „nowe i istotne” (zob. podobnie wyrok z dnia 7 lutego 2001 r., Inpesca/Komisja, T‑186/98, Rec, EU:T:2001:42, pkt 50, 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Okoliczności wskazane przez skarżącą ograniczają się bowiem do przypomnienia instytucji zamawiającej, że wykluczyła ona wcześniej występowanie konfliktu interesów w odniesieniu do skarżącej, informując ją o tym w piśmie przekazanym pocztą elektroniczną z dnia 26 kwietnia 2012 r. (zob. pkt 9 powyżej). Co więcej, pismo z dnia 12 września 2012 r. nie zawiera informacji co do ewentualnego ponownego zbadania stanowiska skarżącej lub oceny jej oferty przeprowadzonej po wysłaniu pisma z dnia 10 sierpnia 2012 r.
103

Jak już sąd Unii stwierdził, z większości krajowych systemów prawnych wynika, że powództwa oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu mają prowadzić, zgodnie z doktryną prawa cywilnego, do powstania zobowiązań pozaumownych osoby wzbogaconej, polegających co do zasady na zwrocie tego, co zostało niesłusznie uzyskane [wyrok z dnia 16 listopada 2006 r., Masdar (UK)/Komisja, T‑333/03, Zb.Orz., EU:T:2006:348, pkt 91].
26

Pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. skarżąca, po pierwsze, poinformowała Komisję, że w wyniku połączenia z Ercrosem Aragonesas przestał istnieć z dniem 31 maja 2010 r. Po drugie, wskazała ona, że chociaż Aragonesas pozostaje solidarnie odpowiedzialny za omawiane naruszenie za okres, którego Sąd nie unieważnił w ww. w pkt 17 wyroku Aragonesas (EU:T:2011:621), zgodnie z umową sprzedaży akcji, którą skarżąca podpisała z Ercrosem, miała ona sama ponieść finansową odpowiedzialność za zapłatę całej grzywny, która miała zostać nałożona na mocy decyzji zmieniającej wydanej w następstwie tego wyroku oraz ww. w pkt 23 wyroku Uralita (EU:T:2011:622). W piśmie tym skarżąca wskazała w szczególności, co następuje: „[…] Uralita uznaje więc bez zastrzeżeń swą odpowiedzialność z tytułu naruszenia za okres od dnia 28 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. w ramach postępowania prowadzonego przez Komisję w sprawie 38.695 – Chloran sodu. W świetle powyższego i zważywszy na swój interes w wydaniu decyzji zmieniającej oraz w tym, by zapłacona tymczasowo grzywna została jej zwrócona w możliwie najkrótszym terminie, Uralita wyraża swą zgodę na to […], by samodzielnie ponieść odpowiedzialność za zapłatę całej grzywny ustalonej w takiej decyzji za okres naruszenia określony w [ww. w pkt 17] wyroku [Aragonesas, (EU:T:2011:621)], mianowicie za okres od dnia 28 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r., oraz na to […], by wszelka decyzja zmieniająca została wysłana wyłącznie do niej, bez konieczności podjęcia żadnej innej czynności proceduralnej niż pismo z dnia 5 grudnia 2011 r. zawierające prezentację okoliczności faktycznych”.
36

Skarżący twierdzi, że usankcjonowanie zasady stanu wyższej konieczności, tak jak jest ona rozumiana przez skarżącego, wchodzi w zakres „środków stosownych do sytuacji gospodarczej”, do których przyjęcia Rada jest uprawniona zgodnie z art. 122 ust. 1 TFUE. Wspomniany środek przyczyniłby się do przywrócenia do stanu poprzedniego państw członkowskich dotkniętych nadmiernym ciężarem długów i znajdujących się w stanie wyższej konieczności gospodarczej. Zdaniem skarżącego nie można wymagać spłaty długu publicznego, w przypadku gdy prowadzi ono do pozbawienia ludności zasobów koniecznych do zaspokojenia podstawowych potrzeb.
108

Te ww. w pkt 107 oświadczenia stanowią odpowiedź na trzeci z zarzutów skargi wniesionej przez TV2 A/S w sprawie T‑674/11 TV2/Danmark/Komisja. W zarzucie tym TV2 A/S podnosi, że z motywu 194 zaskarżonej decyzji wynika, iż zdaniem Komisji wpływy z opłat abonamentowych uzyskane przez TV2 w latach 1997–2002 z funduszu TV2 i przekazywane dalej przez TV2 ośrodkom regionalnym tej stacji stanowią pomoc państwa dla TV2. TV2 A/S twierdziła, że, wbrew temu, co wynika z tego motywu, TV2 nie była beneficjentem wpływów z opłat abonamentowych przekazywanych dalej ośrodkom regionalnym. TV2 działała bowiem w istocie jako „kanał płatniczy” przekazujący kwoty pieniężne z funduszu TV2 do ośrodków regionalnych.
113

Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty szczegółowe, to należy przypomnieć, że zgodnie z zasadą proporcjonalności, która jest jedną z ogólnych zasad prawa Unii, zgodność z prawem zakazu prowadzenia działalności gospodarczej zależy od spełnienia warunku, że środki wiążące się z zakazem będą właściwe i konieczne do realizacji celów, do których w sposób prawnie uzasadniony zmierza dane uregulowanie, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród wielu właściwych środków, należy stosować najmniej restrykcyjne, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zob. ww. w pkt 59 wyrok Bank Melli Iran/Rada, EU:T:2013:397, pkt 179 i przytoczone tam orzecznictwo).
97

Co się tyczy kwestii, czy Izba Odwoławcza miała podstawy, aby w pkt 25 i 30 zaskarżonej decyzji przyjąć, że prawo do niezarejestrowanych znaków towarowych muszą zostać nabyte w następstwie używania w obrocie handlowym przed datą złożenia wniosku o rejestrację, i czy w pkt 39 tej decyzji Izba Odwoławcza mogła dokonać oceny dowodów w celu ustalenia, czy prawo do niezarejestrowanego znaku towarowego zostało nabyte przez interwenienta wskutek używania, należy przypomnieć, że zgodnie z załącznikiem do rozdziału 4 części C wytycznych EUIPO podstawą ochrony niezarejestrowanego znaku towarowego jest, w odniesieniu do prawa Republiki Czeskiej, art. 7 ust. 1 lit. g) czeskiej ustawy o znakach towarowych.
132

Wbrew temu, co twierdzi Rada, stanowi to zmianę metody w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie bowiem z tym przepisem we wszystkich przeglądach Komisja stosuje „metodologię wykorzystywaną w trakcie postępowania, które doprowadziło do nałożenia cła”. W niniejszym przypadku w początkowym postępowaniu wartość normalna w odniesieniu do producentów‑eksporterów niekorzystających z MET została obliczona na podstawie argentyńskich krajowych cen sprzedaży, podczas gdy w ramach przeglądu została ona w istocie skonstruowana w oparciu o koszty produkcji w Argentynie w odniesieniu do dwóch chińskich producentów, którym nie przysługiwał już dłużej MET. W tym względzie należy podkreślić, że treść art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego odwołuje się do stosowania tej samej metody w początkowym postępowaniu i w ramach przeglądu. W związku z tym, wbrew temu, co twierdzi Rada, przepis ten nie ogranicza się wyłącznie do wymogu zastosowania tej samej metody do tego samego podmiotu gospodarczego.
156

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem okoliczność posiadania szczegółowych obliczeń dokonanych przez Komisję oraz danych wykorzystanych do tych obliczeń jest zasadniczo w stanie umożliwić zainteresowanym stronom przedstawienie bardziej skutecznych uwag w celu ich obrony. W rzeczywistości bowiem mogą one wówczas dokładnie sprawdzić sposób, w jaki Komisja wykorzystała te dane, oraz porównać je z własnymi obliczeniami, co może umożliwić im wskazanie ewentualnych błędów ze strony Komisji, które w przeciwnym razie byłyby niemożliwe do wykrycia. Ponadto praktyka instytucji wykazuje, że one same uważają, że okoliczność posiadania przez zainteresowane strony, jeżeli chodzi o ustalenie marginesu dumpingu, szczegółowych obliczeń, jest w stanie umożliwić tym stronom skuteczniejsze wykonanie przysługujących im praw do obrony (wyrok z dnia 30 czerwca 2016 r., Jinan Meide Casting/Rada, T‑424/13, EU:T:2016:378, pkt 208).
130

Na wstępie należy jeszcze raz zaznaczyć (zob. pkt 110 powyżej), że w wyroku z dnia 16 marca 2004 r., Combus (T‑157/01, EU:T:2004:76, pkt 6, 7, 56, 57), Sąd orzekł, że środek, za pomocą którego państwo członkowskie uwalnia przedsiębiorstwo, początkowo zobowiązane przez ustawę do dalszego zatrudniania urzędników swego poprzednika prawnego i do zwrotu temu państwu kosztów wynagrodzeń i emerytur, które państwo to w dalszym ciągu wypłacało, od „niekorzystnej sytuacji strukturalnej”, w jakiej stawia to przedsiębiorstwo „uprzywilejowany i kosztowny status [tych] urzędników” względem statusu pracowników prywatnych konkurentów owego przedsiębiorstwa, nie stanowi co do zasady interwencji zmniejszającej obciążenia, jakim zazwyczaj podlega budżet przedsiębiorstwa, a w konsekwencji pomocy. Nie można bowiem twierdzić, że do obciążeń, jakie ponoszą zwykle przedsiębiorstwa, należy koszt utrzymywania nadzwyczajnie hojnego systemu emerytalnego prawa powszechnego, ustanowionego w przepisach państwa członkowskiego, niezależnie od tego, czy chodzi tu, jak w postępowaniu, w którym zapadł wyrok z dnia 16 marca 2004 r., Combus (T‑157/01, EU:T:2004:76), o uregulowania mające zastosowanie do urzędników duńskich, czy, jak w niniejszej sprawie, o uregulowania w przedmiocie emerytur urzędników, którzy dawniej byli zatrudnieni przez Deutsche Bundespost w celu realizacji publicznych usług pocztowych, a ich status był podobny do statusu niemieckich urzędników państwowych.
338

Niniejsza część zarzutu odnosi się do uzasadnienia zawartego w motywach 887 i 888 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wyjaśniła powody, dla których nie należało udzielić skarżącej dostępu do akt sprawy Towarowy transport lotniczy. W tym kontekście Komisja zaznaczyła, że skarżąca nie brała udziału w tej ostatniej sprawie, w związku z czym nie mogła uzyskać dostępu do akt na podstawie obwieszczenia Komisji dotyczącego zasad dostępu do jej akt w sprawach na mocy art. [101 TFUE] i [102 TFUE], art. 53, 54 i 57 porozumienia EOG oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (Dz.U. 2005, C 325, s. 7), ani na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. L 123, s. 18 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 81). Komisja stwierdziła poza tym, że żaden z dokumentów zawartych w aktach dotyczących sprawy Towarowy transport lotniczy nie miał w żadnym razie znaczenia dla odpowiedzialności spedytorów w niniejszej sprawie.
172

Jeśli chodzi o zawartą w pkt 4.1 ekspertyzy gospodarczej analizę kosztów związanych z produkcją, jej autorzy opierają się, w zakresie dotyczącym kosztu siły roboczej, na „średniej różnicy” odnoszącej się do lat 1980–2003. Zastosowanie tego zbyt ogólnego podejścia doprowadziło do zawarcia w obliczeniach danych, które są pozbawione znaczenia, i co bardziej znaczące, do zaciemnienia faktu, że różnica ta była w pewnych okresach, a w szczególności w latach 1996–2003, znacznie mniejsza, co wynika z rys. 4 na s. 15 ekspertyzy ekonomicznej. Tak samo jeśli chodzi o koszt stali, zawarte w tabeli 4 na s. 16 ekspertyzy ekonomicznej dane, zgodnie z którymi ceny w Japonii były w latach 1997–2004 o 3% niższe, przeczą dokonanemu przez twórców ekspertyzy i przedstawionemu na tej samej stronie stwierdzeniu, zgodnie z którym „Japonia znajduje się w zakresie dotyczącym stali w takiej samej sytuacji konkurencyjnej”. Tak więc wskazana w tabeli 5 ekspertyzy ekonomicznej i wynosząca 22% różnica kosztów dotyczących produkcji nie jest wiarygodna, w szczególności w zakresie dotyczącym drugiej połowy okresu naruszenia.
90

Ponadto w każdym razie skarżąca ogranicza się w tym względzie do podniesienia, że ze względu na to, iż Komisja w zaskarżonej decyzji nałożyła różne grzywny „w odniesieniu do Toshiby” i „w odniesieniu do TM T&D”, nie mogła ona nałożyć jeszcze kwoty dodatkowej w stosunku do tej drugiej grzywny ze względu na to, iż TM T&D stanowi podmiot odrębny od swych udziałowców, a osiągnięte przez tę spółkę obroty nie były na tyle znaczne, aby uzasadnić zastosowanie mnożnika służącego zapewnieniu skutku odstraszającego. Argument ten zaś opiera się na błędnej przesłance, gdyż Komisja w zaskarżonej decyzji nie nałożyła różnych grzywien „w odniesieniu do Toshiby” i „w odniesieniu do TM T&D”, lecz tylko jednolitą grzywnę za uczestnictwo skarżącej w naruszeniu. Wreszcie, okoliczność, że część grzywny nałożonej na skarżącą odpowiada okresowi prowadzenia działalności przez TM T&D, nie skutkuje w żaden sposób tym, by Komisja nie mogła powiększyć tej samej części grzywny o kwotę dodatkową, zapewniając w ten sposób jej odstraszający skutek wobec skarżącej, która została uznana za odpowiedzialną za popełnione przez TM T&D naruszenie.
WYROK SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 23 stycznia 2014 r.

Sprawa T‑174/13 P

Komisja Europejska

przeciwko

BO

Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zabezpieczenie społeczne – Zwrot kosztów transportu – Koszty transportu ze względów językowych – Artykuł 19 ust. 2 przepisów wspólnych dotyczących ubezpieczenia chorobowego urzędników Wspólnot Europejskich – Część II, rozdz. 12, pkt 2.5 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących refundacji kosztów leczenia

Przedmiot: Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie F‑27/11 BO przeciwko Komisji.

Orzeczenie: Odwołanie zostaje oddalone. Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez BO w niniejszej instancji.

Streszczenie

Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Koszty transportu poniesione ze względów językowych – Zwrot – Wyłączenie – Zwrot kosztów transportu związanych ze świadczeniami opieki zdrowotnej wymagającymi posługiwania się dobrze znanym językiem – Dopuszczalność – Przesłanki

(zasady ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, art. 19)

Z art. 19 przepisów wspólnych dotyczących ubezpieczenia chorobowego urzędników Wspólnot Europejskich oraz z części II rozdz. 12 pkt 2.5 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących refundacji kosztów leczenia wynika, że z pokrycia kosztów medycznych przez wspólny system ubezpieczenia chorobowego instytucji Unii nie wynika uprawnienie do pokrycia związanych z tym kosztów transportu.

Tym samym w sytuacji, gdy widoczne jest, że koszty transportu zostały poniesione wskutek decyzji, wprawdzie zgodnej z zapisaną w art. 19 wspomnianych przepisów wspólnych zasadą swobodnego wyboru lekarza, stanowiącej wyraz preferencji osoby uprawnionej do świadczeń z ww. systemu ubezpieczenia chorobowego do skorzystania z usług lekarza lub z terapii w dobrze sobie znanym języku, w sytuacji gdy dany język nie jest nieodzownym elementem składowym terapii, a niezbędne świadczenia opieki zdrowotnej są dostępne w miejscu zamieszkania lub zatrudnienia uprawnionego do świadczeń, wyłącznie językowe powody, które zdecydowały o wyborze specjalisty, wykluczają pokrycie związanych z tym kosztów transportu lub osoby towarzyszącej.

Nie jest tak natomiast w sytuacji, gdy koszty transportu zostaną poniesione nie z powodu dokonania przez uprawnionego do świadczeń dogodnego dla siebie wyboru, lecz są niezbędne, by umożliwić mu poddanie się terapii lub skorzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej niedostępnych w jego miejscu zamieszkania lub zatrudnienia, przy czym język, w którym prowadzona jest ta terapia lub udzielane jest to świadczenie, stanowi ich istotny warunek. Tak właśnie jest w przypadku, gdy posługiwanie się językiem w mowie przez uprawnionego do świadczeń jest nieodzownie i nierozerwalnie związane z samą terapią, w szczególności w ramach psychoterapii dziecięcej.

(zob. pkt 37–41)
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 18)
3)

Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Moallem Insurance od chwili ich wejścia w życie do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania wskazanego w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do chwili oddalenia odwołania.
1.

Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Zarzuty prawne niepodniesione w skardze — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 18, 19)