W tym względzie, skoro kwota wolna od podatku nie jest uzależniona od kwoty podstawy opodatkowania, lecz jest przyznawana spadkobiercy jako podatnikowi, ograniczony obowiązek podatkowy spadkobiercy nierezydenta nie stanowi okoliczności, która może prowadzić do obiektywnie odmiennej, z uwagi na tę kwotę wolną od podatku, sytuacji tego spadkobiercy w stosunku do sytuacji spadkobiercy nierezydenta zmarłego będącego rezydentem lub spadkobiercy rezydenta zmarłego będącego rezydentem albo nierezydentem.

Z drugiej strony, skoro uregulowanie krajowe stawia na tej samej płaszczyźnie dla celów opodatkowania nabytej w drodze dziedziczenia nieruchomości położonej na terytorium danego państwa członkowskiego, po pierwsze, spadkobierców będących nierezydentami, którzy nabyli to dobro od zmarłego nierezydenta, oraz po drugie, spadkobierców będących nierezydentami lub rezydentami, którzy nabyli takie dobro od zmarłego rezydenta, to nie może ono, bez naruszania wymogów prawa Unii, traktować owych spadkobierców odmiennie w ramach tego samego opodatkowania w odniesieniu do stosowania kwoty wolnej od podatku odliczanej od podstawy opodatkowania tej nieruchomości. Traktując w taki sam sposób – z wyjątkiem wysokości kwoty wolnej od podatku, z której może skorzystać spadkobierca – spadki otwarte na rzecz tych dwóch kategorii osób, ustawodawca krajowy przyznał w istocie, że nie istnieje pomiędzy tymi kategoriami w zakresie sposobów i warunków poboru podatku od spadków żadna obiektywna różnica, która mogłaby uzasadnić odmienne traktowanie.

Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego w dziedzinie obliczania podatku od spadków, które przewiduje w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia gruntu położonego na terytorium tego państwa, jeżeli zmarły i nabywca spadku w chwili otwarcia spadku posiadali miejsce zamieszkania w państwie trzecim takim jak Konfederacja Szwajcarska, że kwota wolna od podatku odliczana od podstawy opodatkowania jest niższa od kwoty wolnej od podatku, jaka zostałaby przyznana, gdyby przynajmniej jeden z nich w tej samej chwili posiadał miejsce zamieszkania w rzeczonym państwie członkowskim.

Inwestycje majątkowe w nieruchomości, które odnoszą się do domu rodziców zmarłej, dokonywane w celach prywatnych bez związku z wykonywaniem działalności gospodarczej, nie należą do zakresu zastosowania art. 57 ust. 1 WE.

W istocie, na podstawie tego postanowienia art. 56 WE nie narusza ograniczeń istniejących w dniu 31 grudnia 1993 r. w stosunku do państw trzecich na mocy prawa krajowego lub prawa Unii w odniesieniu do przepływu kapitału do lub z państw trzecich, gdy dotyczą inwestycji bezpośrednich, w tym inwestycji w nieruchomości, związanych z przedsiębiorczością, świadczeniem usług finansowych lub dopuszczaniem papierów wartościowych na rynki kapitałowe.

W tym względzie art. 57 ust. 1 WE, który ustanawia wyczerpujący wykaz przepływów kapitału, które nie muszą podlegać stosowaniu art. 56 ust. 1 WE, nie wymienia spadków. Jako odstępstwo od podstawowej zasady swobodnego przepływu kapitału takie postanowienie należy zaś interpretować ściśle.

Podczas gdy spadki należą do pkt XI, zatytułowanego „Przepływy kapitału o charakterze osobistym”, w załączniku I do dyrektywy 88/361 w sprawie wykonania art. 67 traktatu, to zarówno „inwestycje bezpośrednie”, jak i „inwestycje w nieruchomości” należą do różnych jej punktów, tzn., odpowiednio, pkt I i II rzeczonego załącznika. Z samego tytułu pkt II załącznika I do dyrektywy 88/361 wynika zatem, że „inwestycje w nieruchomości” zawarte w tym punkcie nie obejmują inwestycji bezpośrednich, o których mowa w pkt I tego załącznika.

W tych okolicznościach, wymieniając „inwestycje bezpośrednie, w tym inwestycje w nieruchomości”, art. 57 ust. 1 WE odnosi się wyłącznie do tych inwestycji w nieruchomości, które stanowią inwestycje bezpośrednie wchodzące w zakres pkt I załącznika I do dyrektywy 88/361.

(por. pkt 28, 29, 31, 33–35)