Staff case summary

Staff case summary Streszczenie Urzędnicy – Skargi urzędników – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), która nie zezwala skarżącemu na przedstawienie swej kandydatury w konkursie – Skarżący, który uzyskał pomyślny wynik w innym konkursie w sprawie naboru do niższej grupy zaszeregowania – Ciążący na administracji obowiązek powołania go do wyższej grupy zaszeregowania z mocą wsteczną (art. 266 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 3, art. 31 ust. 1) W wypadku stwierdzenia przez sąd Unii nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), która nie zezwala kandydatowi na przedstawienie swej kandydatury w konkursie, właściwe wykonanie tej decyzji przez administrację wymaga odtworzenia w stosunku do kandydata dokładnie takiej sytuacji, w której znajdowałby się, gdyby mógł wziąć udział w konkursie. W tym względzie zezwolenie zainteresowanemu na przedstawienie swej kandydatury nie może być uznane za wystarczające wykonanie wynikającego z art. 266 TFUE obowiązku, w wypadku gdy po pomyślnym zakończeniu innego, równocześnie organizowanego konkursu, mającego na celu nabór do niższej grupy zaszeregowania, nie mógł on zostać zatrudniony do wyższej grupy zaszeregowania z pierwszego konkursu ze skutkiem od dnia, w którym zostali zatrudnieni inni biorący w nim udział kandydaci. W następstwie wspomnianego wyroku stwierdzającego nieważność do instytucji należało bowiem, w ramach korzystania z przyznanego jej na podstawie art. 266 TFUE uznania, dokonanie wyboru spośród różnych możliwych działań w celu pogodzenia interesu służby z koniecznością naprawienia szkody wyrządzonej skarżącemu. Instytucja zobowiązana do podjęcia konkretnych działań w celu usunięcia skutków niezgodności z prawem, jakiej dopuszczono się względem kandydata, powinna zgodnie z art. 3 regulaminu pracowniczego uwzględnić zasadniczą zmianę sytuacji kandydata od chwili wydania wyroku stwierdzającego nieważność, czyli podjęcie przez niego służby. Tym samym nie istniała przeszkoda ku temu, by instytucja powołała kandydata do wyższej grupy zaszeregowania na podstawie art. 31 ust. 1 regulaminu pracowniczego z mocą wsteczną. W sytuacji bowiem gdy uzasadnione oczekiwania adresata aktu administracyjnego są należycie przestrzegane, to jego działanie z mocą wsteczną może właśnie stanowić środek konieczny do zagwarantowania poszanowania podstawowej zasady, w tym wypadku zasady skutecznej ochrony sądowej. (zob. pkt 31–36) Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑84/91 Meskens przeciwko Parlamentowi, 8 października 1992 r., pkt 78; sprawa T‑254/04 Pappas przeciwko Komitet Regionów, 29 czerwca 2005 r., pkt 44 Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑135/07 Smajda przeciwko Komisji, 11 września 2008 r., pkt 48

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 26 czerwca 2013 r.

Rita Di Prospero

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Powołanie — Pomyślny wynik konkursu w następstwie skierowanego do skarżącego zaproszenia do wzięcia udziału w konkursie w wykonaniu wyroku — Powołanie do grupy zaszeregowania ze skutkiem wstecznym”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której R. Di Prospero żąda stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej oddalającej jej wniosek o zaszeregowanie jej do grupy AD 11 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2010 r. i żądanie naprawienia poniesionej szkody i doznanej krzywdy.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 października 2011 r. odmawiającej R. Di Prospero zaszeregowania do grupy AD 11 od dnia 1 stycznia 2010 r. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez R. Di Prospero.

Streszczenie

Urzędnicy – Skargi urzędników – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), która nie zezwala skarżącemu na przedstawienie swej kandydatury w konkursie – Skarżący, który uzyskał pomyślny wynik w innym konkursie w sprawie naboru do niższej grupy zaszeregowania – Ciążący na administracji obowiązek powołania go do wyższej grupy zaszeregowania z mocą wsteczną

(art. 266 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 3, art. 31 ust. 1)

W wypadku stwierdzenia przez sąd Unii nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), która nie zezwala kandydatowi na przedstawienie swej kandydatury w konkursie, właściwe wykonanie tej decyzji przez administrację wymaga odtworzenia w stosunku do kandydata dokładnie takiej sytuacji, w której znajdowałby się, gdyby mógł wziąć udział w konkursie. W tym względzie zezwolenie zainteresowanemu na przedstawienie swej kandydatury nie może być uznane za wystarczające wykonanie wynikającego z art. 266 TFUE obowiązku, w wypadku gdy po pomyślnym zakończeniu innego, równocześnie organizowanego konkursu, mającego na celu nabór do niższej grupy zaszeregowania, nie mógł on zostać zatrudniony do wyższej grupy zaszeregowania z pierwszego konkursu ze skutkiem od dnia, w którym zostali zatrudnieni inni biorący w nim udział kandydaci.

W następstwie wspomnianego wyroku stwierdzającego nieważność do instytucji należało bowiem, w ramach korzystania z przyznanego jej na podstawie art. 266 TFUE uznania, dokonanie wyboru spośród różnych możliwych działań w celu pogodzenia interesu służby z koniecznością naprawienia szkody wyrządzonej skarżącemu. Instytucja zobowiązana do podjęcia konkretnych działań w celu usunięcia skutków niezgodności z prawem, jakiej dopuszczono się względem kandydata, powinna zgodnie z art. 3 regulaminu pracowniczego uwzględnić zasadniczą zmianę sytuacji kandydata od chwili wydania wyroku stwierdzającego nieważność, czyli podjęcie przez niego służby. Tym samym nie istniała przeszkoda ku temu, by instytucja powołała kandydata do wyższej grupy zaszeregowania na podstawie art. 31 ust. 1 regulaminu pracowniczego z mocą wsteczną.

W sytuacji bowiem gdy uzasadnione oczekiwania adresata aktu administracyjnego są należycie przestrzegane, to jego działanie z mocą wsteczną może właśnie stanowić środek konieczny do zagwarantowania poszanowania podstawowej zasady, w tym wypadku zasady skutecznej ochrony sądowej.

(zob. pkt 31–36)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑84/91 Meskens przeciwko Parlamentowi, 8 października 1992 r., pkt 78; sprawa T‑254/04 Pappas przeciwko Komitet Regionów, 29 czerwca 2005 r., pkt 44

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑135/07 Smajda przeciwko Komisji, 11 września 2008 r., pkt 48