ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Gdy tekst wtórnego prawa wspólnotowego można poddać więcej niż jednej wykładni, należy dać raczej pierwszeństwo tej wykładni, która zapewnia zgodność przepisu z traktatem, niż wykładni prowadzącej do uznania jego niezgodności z tymże. Zatem na państwach członkowskich spoczywa nie tylko obowiązek wykładni swego prawa krajowego zgodnie z prawem wspólnotowym, lecz również dbania o to, by nie opierać się na wykładni tekstu prawa wtórnego, która pozostawałaby w konflikcie z prawami podstawowymi, chronionymi przez wspólnotowy porządek prawny lub z innymi ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego.

Obowiązki informowania i współpracy z władzami odpowiedzialnymi za zwalczanie prania pieniędzy, wprowadzone w art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/308 w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy, zmienionej dyrektywą 2001/97 i nałożone na adwokatów w art. 2a pkt 5 tej dyrektywy, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3 akapit drugi tej dyrektywy, nie naruszają prawa do rzetelnego procesu sądowego, jaki gwarantuje art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka i art. 6 ust. 2 UE.

Z art. 2a pkt 5 dyrektywy 91/308 wynika, że obowiązki informowania i współpracy obejmują adwokatów tylko o tyle, o ile udzielają swemu klientowi pomocy w przygotowaniu lub przeprowadzeniu pewnych transakcji, przede wszystkim o charakterze finansowym i dotyczących nieruchomości, o których stanowi ten przepis w lit. a), lub o ile działają w imieniu i na rzecz swych klientów przy transakcjach finansowych lub transakcjach dotyczących nieruchomości. Co do zasady tego typu działania, z samej swej natury, znajdują się w kontekście, który nie ma związku z postępowaniem sądowym, i tym samym pozostają poza zakresem prawa do rzetelnego procesu sądowego.

Co więcej, od chwili gdy zwrócono się do adwokata działającego w ramach transakcji, o której mowa w art. 2a pkt 5 dyrektywy 91/308, o pomoc w przeprowadzeniu obrony lub o reprezentowanie przed sądami, lub w uzyskaniu porady w kwestii sposobu wszczęcia lub uniknięcia postępowania sądowego, adwokat ten zostaje wyłączony, na podstawie art. 6 ust. 3 akapit drugi tej dyrektywy, z obowiązków określonych w ust. 1 tego artykułu, i w tej kwestii bez znaczenia jest to, czy informacje uzyskane lub otrzymane zostały wcześniej, w trakcie lub po postępowaniu. Wyłączenie takie pozwala chronić prawo klienta do rzetelnego procesu sądowego.

Jako że wymogi wynikające z prawa do rzetelnego procesu sądowego oznaczają z definicji powiązanie z postępowaniem sądowym oraz uwzględniając okoliczność, iż art. 6 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 91/308 wyłącza adwokatów, w sytuacji gdy ich działalność charakteryzuje takie powiązanie, z obowiązków informowania i współpracy, o których stanowi art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, wyżej wymienione wymogi zostają zachowane.

(por. pkt 33–35, 37 i sentencja)
Okoliczność, że postanowienie odsyłające dotyczące wykładni decyzji ramowej wydanej na podstawie tytułu VI traktatu UE nie wymienia art. 35 UE, lecz odwołuje się do art. 234 WE, nie powoduje sama w sobie niedopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Jest tak tym bardziej z tego powodu, że traktat UE nie przewiduje ani w sposób wyraźny, ani też domyślny formy, w której sąd krajowy powinien złożyć wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

Zgodnie z art. 46 lit. b) UE tryb przewidziany w art. 234 WE może być stosowany do art. 35 UE pod warunkiem spełnienia przewidzianych w tym ostatnim postanowieniu przesłanek. Na wzór art. 234 WE art. 35 UE uzależnia zwrócenie się do Trybunału od tego, aby sąd krajowy uznał, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, stąd orzecznictwo Trybunału dotyczące dopuszczalności pytań prejudycjalnych przedłożonych w trybie art. 234 WE co do zasady jest aktualne w stosunku do wniosków złożonych do Trybunału w trybie art. 35 UE.

Z powyższego wynika, że domniemanie istotności związane z pytaniami prejudycjalnymi przedkładanymi przez sądy krajowe może zostać obalone jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy oczywiste jest, że wnioskowana wykładnia przepisów prawa Unii, o które chodzi w pytaniach, nie ma żadnego związku z realiami bądź przedmiotem sporu głównego lub gdy zagadnienie ma charakter hipotetyczny bądź gdy Trybunał nie dysponuje danymi dotyczącymi faktów lub prawa niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na zadane mu pytania. Poza tymi przypadkami Trybunał ma co do zasady obowiązek wydania orzeczenia w przedmiocie pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni aktów, o których mowa w art. 35 ust. 1 UE.

(por. pkt 34, 39, 40)
Sprawa C-424/05 P

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Sonja Hosman-Chevalier

„Odwołanie — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu — Pojęcie „praca wykonywana dla innego państwa””

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 15 marca 2007 r. I - 5029

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. I - 5051

Streszczenie wyroku

Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Warunki przyznania

(regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 4 ust. 1 lit. a))

Pojęcie „państwo” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego siłą rzeczy obejmuje również stałe przedstawicielstwo państwa członkowskiego przy Unii Europejskiej. Wobec tego ze względu na swą przynależność do struktur tego przedstawicielstwa personel takiego stałego przedstawicielstwa, w tym jego personel administracyjny i techniczny, powinien zostać uznany za pracujący w służbie danego państwa członkowskiego, a w konsekwencji w sytuacji przeniesienia „za granicę” w świetle tego przepisu, niezależnie od tego, jakie konkretne, szczegółowe zadania są wykonywane w ramach tego podmiotu, przywilej dodatku zagranicznego nie jest uzależniony od istnienia bezpośredniego stosunku prawnego między zainteresowaną osobą a danym państwem. Tego typu wykładnia jest nadto zgodna z autonomią, z której korzystają państwa członkowskie w zakresie wewnętrznej organizacji ich stałych przedstawicielstw. W istocie, do każdego państwa członkowskiego należy wybór podmiotów oddelegowanych do wejścia w skład jego przedstawicielstwa i określenie interesów publicznych, których będą bronić w stosunkach z instytucjami wspólnotowymi poszczególne organy działające w ramach stałego przedstawicielstwa.

(por. pkt 40, 41, 44–46)
Biorąc pod uwagę ogólną systematykę i cel dyrektywy 75/106 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych, a także zasadę swobodnego przepływu towarów, zagwarantowaną w art. 28 WE, art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że opakowania o objętości nominalnej 0,071 l, zawierające produkty wymienione w załączniku III sekcja 4 do tej dyrektywy, legalnie produkowane i sprzedawane w Irlandii lub w Zjednoczonym Królestwie mogą być również sprzedawane w innych państwach członkowskich.

Odmienna wykładnia nie może być uzasadniona nadrzędnym wymogiem ochrony konsumentów.

Chociaż rzeczywiście dyrektywa 75/106 ma na celu, zgodnie z tym, co napisano w motywie czwartym, zapobieżenie wprowadzaniu konsumentów w błąd poprzez nazbyt zbliżone do siebie objętości, można, przyjmując za punkt odniesienia przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego i dostatecznie uważnego i rozsądnego uznać, że to ryzyko jest wykluczone.

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 75/106 ustanawia bowiem, w odniesieniu do opakowań jednostkowych, których dyrektywa ta dotyczy, obowiązek oznaczenia na etykiecie ilości netto płynu, który zawiera opakowanie, wyrażonej w jednostkach objętości, co może zapobiec wprowadzeniu konsumenta w błąd co do tych dwóch objętości i pozwolić temu konsumentowi na uwzględnienie zauważonej różnicy objętości przy porównywaniu ceny tego samego płynu w dwóch różnych opakowaniach.

W tym względzie objętość nominalna jak objętość 0,071 l, mieszcząca się w przedziale między objętościami nominalnymi 0,05 l i 0,10 l, które znajdują się wśród wspólnotowych objętości nominalnych dopuszczalnych dla produktów wymienionych w sekcji 4 załącznika III do dyrektywy 75/106, różni się od każdej z tych dwóch objętości, która to różnica jest wystarczająca do tego, by uniknąć jakiegokolwiek wprowadzenia w błąd miarodajnego konsumenta.

Należy wreszcie mieć na uwadze wynikający z dyrektywy 98/6 w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom obowiązek oznaczania, bez względu na nominalną objętość opakowania jednostkowego, ceny za jednostkę miary.

(por. pkt 27–31 oraz pkt 1 sentencji)
Artykuł 28c cześć A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą Rady 91/680, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by organy podatkowe państwa członkowskiego odmawiały zwolnienia od podatku od wartości dodanej dostawy wewnątrzwspólnotowej, która rzeczywiście miała miejsce, jedynie na tej podstawie, że dowód na dokonanie tej dostawy nie został przedstawiony we właściwym czasie.

Przepis krajowy, który uzależnia w istocie prawo do zwolnienia od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej od spełnienia obowiązków formalnych, nie uwzględniając wymogów merytorycznych, a w szczególności nie biorąc pod uwagę kwestii, czy zostały one spełnione, wykracza poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku. Czynności powinny być bowiem opodatkowane z uwzględnieniem ich obiektywnych cech. Natomiast co się tyczy ustalania wewnątrzwspólnotowego charakteru danej dostawy, jeśli dostawa spełnia przesłanki przewidziane w art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy, to z tytułu takiej dostawy nie powstaje żaden obowiązek w zakresie podatku od wartości dodanej. W konsekwencji, skoro fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny, zasada neutralności podatkowej wymaga, by zwolnienie od podatku zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne. Inaczej byłoby jedynie w przypadku, gdyby naruszenie tych wymogów formalnych uniemożliwiło przedstawienie przekonywującego dowodu spełnienia przesłanek merytorycznych.

Ponadto wymóg, by wymagane zapisy księgowe dokonywane były niezwłocznie po dokonaniu czynności, w sytuacji gdy nie został w tym celu przewidziany dokładny termin, mogłoby podważać zasadę pewności prawa. Istotne jest bowiem, by zmiany sposobu zakwalifikowania dostawy jako wewnątrzwspólnotowej dokonane po jej zakończeniu mogły być uwzględnione w księgowości podatnika. Dlatego też w przypadku późniejszej korekty zapisów księgowych należy uznać, że dana dostawa ma charakter węwnątrzwspólnotowy, o ile spełnione są obiektywne kryteria, na których opierają się pojęcia definiujące tę czynność.

(por. pkt 29–33, 41; sentencja)
Sprawa C-16/05

The Queen, na wniosek:

Veli Tum i Mehmet Dari

przeciwko

Secretary of State for the Home Department

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords)

„Układ stowarzyszeniowy EWG‐Turcja — Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego — Klauzula „standstill” — Zakres — Przepisy państwa członkowskiego wprowadzające, po wejściu w życie protokołu dodatkowego, nowe ograniczenia w zakresie wjazdu obywateli tureckich na terytorium tego państwa celem skorzystania ze swobody przedsiębiorczości”

Opinia rzecznika generalnego L.A. Geelhoeda przedstawiona w dniu 12 września 2006 r. I - 7418

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. I - 7443

Streszczenie wyroku

Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG‐Turcja – Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Zasada standstill zawarta w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego (protokół dodatkowy do układu stowarzyszeniowego EWG‐Turcja, art. 41 ust. 1) Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG‐Turcja – Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Zasada standstill zawarta w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego (protokół dodatkowy do układu stowarzyszeniowego EWG‐Turcja, art. 41 ust. 1)
Przepis krajowy, który wymaga przed rejestracją pojazdu, by został on zidentyfikowany, i na podstawie którego, zgodnie z art. 2 lit. b) oraz art. 4 dyrektywy 1999/37, w przypadku przywozu pojazdu zarejestrowanego uprzednio w innym państwie członkowskim identyfikacja ta dokonywana jest za pomocą świadectwa rejestracji wydanego tym państwie oraz który przewiduje wymóg przedstawienia pojazdu do kontroli, pozwalając na weryfikację, czy pojazd rzeczywiście znajduje się na terytorium państwa członkowskiego przywozu i odpowiada danym wskazanym w świadectwie rejestracji wydanym przez inne państwo członkowskie, nie może bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie, utrudniać handlu wewnątrz Wspólnoty. W istocie w zakresie, w jakim procedura ta stanowi zwykłą formalność administracyjną, która nie wprowadza żadnej dodatkowej kontroli, lecz jest właściwa rozpatrzeniu wniosku o rejestrację i przebiegowi związanego z nim postępowania, sposoby przeprowadzania takiej kontroli nie mogą w jakikolwiek sposób zniechęcać do przywozu pojazdu do tego państwa członkowskiego ani czynić tego przywozu mniej atrakcyjnym.

(por. pkt 53–55, 58, 63)
Sprawozdanie dotyczące ocen, które mogą zostać uznane za odpowiednie w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 — potraktowane jako okazja do przedstawienia dalszych propozycji poprawy bilansu środowiskowego przewidzianych działań, podkreślające znaczenie prowadzonych stopniowo ocen, w szczególności na podstawie wiedzy i szczegółów, które mogą ujawnić się w trakcie realizacji projektu, i niezawierające w odniesieniu do ptactwa, dla którego teren został sklasyfikowany jako obszar specjalnej ochrony, wyczerpującego zestawienia dzikiego ptactwa występującego na tym obszarze — nie stanowi odpowiedniej oceny, na której władze krajowe mogą oprzeć się w celu udzielenia pozwolenia na wykonanie robót na podstawie wspomnianego art. 6 ust. 3.

Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory ustanawia procedurę oceny, która za pomocą wstępnego badania ma zapewnić, aby zgody na realizację planu lub przedsięwzięcia — które nie są bezpośrednio związane z zagospodarowaniem danego terenu lub konieczne dla jego zagospodarowania, ale które mogą w istotny sposób na niego oddziaływać — udzielano jedynie wówczas, gdy ów plan lub przedsięwzięcie nie wpłyną niekorzystnie na ten teren. W ramach zastosowanego w tym przepisie pojęcia „odpowiednia ocena” nie określono żadnej szczególnej metody jej przeprowadzenia. Powinna ona być przeprowadzona w taki sposób, aby właściwe władze krajowe mogły uzyskać pewność, że plan lub przedsięwzięcie nie będą miały negatywnych skutków z punktu widzenia integralności danego terenu, a w przypadku braku pewności co do niewystąpienia takich skutków władze te są zobowiązane do odmowy udzielenia pozwolenia, o które wniesiono.

W ramach postępowania w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wszczętego na podstawie art. 226 WE ciężar dowodu zarzucanego uchybienia spoczywa na Komisji. To właśnie ona powinna przedstawić Trybunałowi dowody niezbędne do sprawdzenia przezeń, czy doszło do tego uchybienia, i nie może się przy tym opierać na jakimkolwiek domniemaniu.

Jeżeli gospodarowanie obszarem sklasyfikowanym jako obszar specjalnej ochrony zgodnie z przepisami art. 4 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa stanowi przedmiot regulacji szeregu instrumentów prawa krajowego, do Komisji należy dostarczenie dowodu, że ramy prawne określone tymi różnorodnymi instrumentami nie są odpowiednie dla zapewnienia temu obszarowi odpowiedniego statusu ochronnego. Samo przywołanie wydanej przez organ administracyjny decyzji o pozwoleniu, która jest sprzeczna z art. 6 ust. 2–4 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, nie wystarcza dla wykazania niezgodności tych ram prawnych z art. 4 dyrektywy 79/409.

(por. pkt 105–108)
W art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny Rada powierzyła Komisji, zgodnie z art. 202 tiret trzecie WE uprawnienia wykonawcze w celu określenia, po pierwsze, sytuacji, w których może nastąpić zwrot lub umorzenie należności celnych, i po drugie, trybów postępowania.

Ponieważ artykuł ten nie zobowiązywał Komisji do zastosowania szczególnej procedury dla potrzeb konkretnej analizy wspomnianych wniosków, mogła ona zgodnie z prawem, tak jak to uczyniła przez art. 907 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego kodeksu celnego, przyznać sobie prawo do przyjęcia decyzji, poprzedzonej opinią doradczą grupy ekspertów, odrębnej na płaszczyźnie operacyjnej od Komitetu Kodeksu Celnego i nie poddać opinii wspomnianej grupy kwalifikowanej większości głosów.

(por. pkt 124, 134, 135)
Po uwzględnieniu specyfiki procedury przewidzianej w art. 95 ust. 5 WE, podobieństwa tej procedury do procedury przewidzianej w ust. 4 tego artykułu, jak również wspólnego celu obu tych ustępów, jakim jest umożliwienie państwom członkowskim uzyskania odstępstw od przepisów harmonizujących, Komisja nie jest zobowiązana do przestrzegania zasady kontradyktoryjności przed przyjęciem decyzji na podstawie art. 95 ust. 5 WE.

Po pierwsze bowiem, z brzmienia art. 95 ust. 5 WE nie wynika, że Komisja ma obowiązek wysłuchania notyfikującego państwa członkowskiego, zanim podejmie decyzję w sprawie zatwierdzenia lub odrzucenia danych przepisów krajowych. Uwzględniając specyfikę tej procedury, autorzy traktatu przewidzieli jedynie w art. 95 WE przesłanki, które należy spełnić w celu uzyskania decyzji Komisji, terminy, w których powinna ona przyjąć decyzję zatwierdzającą lub odrzucającą, oraz ewentualne przedłużenia terminu.

Następnie procedura przewidziana w art. 95 ust. 5 WE — podobnie zresztą jak procedura przewidziana w ust. 4 tego artykułu — jest wszczynana nie przez instytucję wspólnotową lub krajową, lecz przez państwo członkowskie, ponieważ decyzja Komisji przyjmowana jest wyłącznie w reakcji na tę inicjatywę. W swoim wniosku państwo członkowskie ma całkowitą swobodę wypowiedzenia się w kwestii przepisów krajowych, o których wprowadzenie wnosi, jak to wynika wyraźnie z art. 95 ust. 5 WE, który nakłada na państwo członkowskie obowiązek uzasadnienia wniosku.

(por. pkt 37, 38, 43)
Zważywszy na wagę zasad równości traktowania i niedyskryminacji, będących podstawowymi zasadami prawa wspólnotowego, postanowienia przewidziane przez tę dyrektywę i to porozumienie ramowe dla zagwarantowania pracownikom zatrudnionym na czas określony korzystania z takich samych korzyści jak te zarezerwowane dla porównywalnych pracowników zatrudnionych na czas określony — z wyjątkiem sytuacji, gdy odmienne traktowanie uzasadnione jest obiektywnymi powodami — należy uznać za mające zasięg ogólny, jako że stanowią one normy wspólnotowego prawa socjalnego, posiadające szczególne znaczenie, z których jako minimalnych wymogów o charakterze ochronnym skorzystać powinien każdy pracownik.

Z brzmienia dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP, ETUC, oraz z brzmienia porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy, jak i z ich systematyki oraz celu wynika, że postanowienia w nich zawarte winny być stosowane do umów i stosunków pracy na czas określony zawartych z administracją i innymi jednostkami sektora publicznego.

Po drugie, wyjątek dotyczący „wynagrodzeń”, o którym mowa w art. 137 ust. 5 WE, jako że winien być przedmiotem wykładni zawężającej, nie może być rozciągnięty na każdy problem w jakikolwiek sposób związany z wynagrodzeniem, pod rygorem pozbawienia w znacznej części znaczenia niektórych dziedzin, o których mowa w art. 137 ust. 1 WE.

Wykładni pojęcia „warunki pracy” zawartego w klauzuli 4.1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, załączonego do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP, ETUC, należy dokonać w ten sposób, że może ona służyć jako podstawa roszczenia zmierzającego do przyznania pracownikowi zatrudnionemu na czas określony dodatku za staż pracy zarezerwowanego w prawie krajowym tylko dla pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony.

Wykładni klauzuli 4.1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, załączonego do dyrektywy 1999/70 dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP, ETUC, należy dokonać w ten sposób, że sprzeciwia się ona wprowadzeniu odmiennego traktowania pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, które uzasadnione miałoby być tylko tym, iż wprowadza je przepis ustawowy bądź wykonawczy państwa członkowskiego albo porozumienie zbiorowe zawarte między związkami zawodowymi reprezentującymi personel i danym pracodawcą.

W istocie pojęcie „obiektywne powody”, zawarte w omawianej klauzuli, wymaga, by będąca przedmiotem sporu różnica w traktowaniu była uzasadniona istnieniem precyzyjnych i konkretnych elementów charakteryzujących jeden z warunków pracy, do którego się odnosi, w szczególnym kontekście, w który się ona wpisuje, oraz w oparciu o obiektywne i przejrzyste kryteria, tak by upewnić się, czy ta nierówność odpowiada rzeczywistej potrzebie, prowadzi do osiągnięcia realizowanego celu i jest do tego niezbędna.

(por. pkt 58, 59 oraz pkt 2 sentencji)
Ponieważ Wspólnota i jej państwa członkowskie zawarły na podstawie kompetencji wspólnej Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), Trybunał, do którego wniesiono sprawę zgodnie z przepisami traktatu WE, a w szczególności art. 234 WE, jest właściwy do określenia zobowiązań, jakie przyjęła w ten sposób na siebie Wspólnota, i do dokonania w tym celu wykładni postanowień porozumienia TRIPS.

Stąd niewątpliwie w interesie Wspólnoty leży to, aby uznać Trybunał za właściwy do dokonania wykładni art. 33 omawianego porozumienia TRIPS dotyczącego minimalnego okresu ochrony patentów w celu ustalenia, czy prawo wspólnotowe sprzeciwia się przyznaniu bezpośredniej skuteczności temu postanowieniu.

(por. pkt 33, 36–38)