Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Kompetencja sądu wspólnotowego – Wnioski o wydanie nakazu wobec instytucji – Niedopuszczalność

(art. 230 WE i 233 WE)

2. Środowisko naturalne – Ochrona warstwy ozonowej – Rozporządzenie nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2037/2000, art. 3, 4, 6 i 7)

3. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawa podstawowe – Wolność wykonywania zawodu – Ograniczenia – Przesłanki

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2037/2000)

4. Prawo wspólnotowe – Zasady – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Przesłanki

5. Prawo wspólnotowe – Zasady – Pewność prawa – Przepisy wspólnotowe

(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2037/2000, art. 7)

Summary

1. W ramach skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE kompetencja sądu wspólnotowego ogranicza się do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a Sąd nie może w zakresie wykonywania swoich kompetencji kierować nakazów do instytucji wspólnotowych. W przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu zainteresowana instytucja, zgodnie z art. 233 WE, ma podjąć środki, które zapewnią wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność. Wynika z tego, że żądanie, zgodnie z którym Sąd ma skierować do Komisji nakaz, należy odrzucić jako niedopuszczalne.

(por. pkt 56, 57)

2. Wykładnia art. 3, 4, 6 i 7 rozporządzenia nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, przyjęta przez Komisję w kontekście nowego reżimu wprowadzonego w dniu 1 stycznia 2005 r., zgodnie z którą nie przyznaje się już importerom kontyngentów przywozowych i ogranicza przywóz bromku metylu w każdym pojedynczym przypadku, uniemożliwiając w ten sposób gromadzenie zapasów przez importerów, zapewnia skuteczność tym przepisom i gwarantuje spójne ich stosowanie, odpowiadające systematyce i celom tego rozporządzenia, które ma ograniczyć w szczególności produkcję i stosowanie bromku metylu w celu ochrony warstwy ozonowej.

Po pierwsze bowiem, treść art. 7 tego rozporządzenia pozostawia Komisji wybór, jeśli chodzi o rozstrzygnięcie kwestii, jakie kategorie przedsiębiorstw, spośród tych wymienionych w art. 2 tego rozporządzenia, będą mogły korzystać z kontyngentów przywozowych na podstawie tego przepisu. Wynika z tego, że art. 7 nie zobowiązuje Komisji do przyznania kontyngentów przywozowych importerom.

Po drugie, zgodnie z art. 3 i 4 tego rozporządzenia stosowanie i wprowadzenie do obrotu bromku metylu w 2005 r. są ściśle ograniczone do zastosowań krytycznych. Z przepisów tych wynika, że bromek metylu może być dostępny we Wspólnocie wyłącznie dla potrzeb konkretnego zastosowania krytycznego.

Po trzecie, przyznanie dwóch pozwoleń na każdą operację przywozu, w pierwszej kolejności użytkownikowi, a następnie importerowi, przewidziane w reżimie wprowadzonym przez Komisję jest zgodne z art. 6 ust. 1 spornego rozporządzenia, jako że przepis ten nie określa ani osób, którym przysługują pozwolenia na przywóz, ani liczby pozwoleń, jakie należy przyznać na daną operację przywozu. Ponadto art. 6 i 7 tego rozporządzenia są przepisami uzupełniającymi się, w tym znaczeniu, że oba artykuły dotyczą ogółu kontroli i ograniczeń ilości substancji regulowanych przywożonych do Wspólnoty.

Wreszcie w świetle ograniczeń w produkcji, stosowaniu i wprowadzaniu do obrotu bromku metylu, ustanowionych w art. 3 i 4 rozporządzenia nr 2037/2000, z systematyki tego rozporządzenia wynika, że jego art. 6 i 7 mają na celu zapewnienie, aby przywóz bromku metylu nie wykraczał poza szczegółowo określone niezbędne potrzeby zastosowań krytycznych.

W rezultacie nowy reżim wprowadzony przez Komisję od dnia 1 stycznia 2005 r. stanowi zgodne z prawem wykonanie art. 3, 4, 6 i 7 rozporządzenia nr 2037/2000, odpowiadające tym przepisom.

(por. pkt 74, 77–80, 83)

3. Wolność wykonywania zawodu nie stanowi prerogatywy absolutnej, lecz powinna być brana pod uwagę przez pryzmat jej funkcji w społeczeństwie. W rezultacie możliwe jest wprowadzenie ograniczeń, pod warunkiem iż ograniczenia te odpowiadają interesowi ogólnemu realizowanemu przez Wspólnotę i nie stanowią, ze względu na zamierzony cel, niewspółmiernej i niemożliwej do przyjęcia interwencji, która naruszyłaby samą istotę w ten sposób zagwarantowanych praw.

W tym względzie nowy reżim wprowadzony przez Komisję w dniu 1 stycznia 2005 r. w ramach wykonania rozporządzenia nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową zmienia jedynie okoliczności, w jakich następuje przywóz bromku metylu, i nie oznacza, że importerzy tej substancji regulowanej powinni zaprzestać swojej działalności. Zakładając nawet, że reżim ten może być postrzegany jako ograniczenie, interesem ogólnym realizowanym przez Wspólnotę jest ochrona warstwy ozonowej. Ewentualne ograniczenie jest w każdym razie uzasadnione z uwagi na fakt, że chodzi o zastosowanie rozporządzenia zgodne z tym rozporządzeniem, którego nie można uznać za niewspółmierne i niemożliwe do przyjęcia, ani za naruszenie samej istoty tego prawa, skoro importerzy ci mogą nadal prowadzić swoją dotychczasową działalność gospodarczą.

(por. pkt 87, 88)

4. Przezorny i uważny podmiot gospodarczy, który jest w stanie przewidzieć wydanie przepisów wspólnotowych mogących wpłynąć na jego interesy, nie może powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w razie wydania takich przepisów. Ponadto nie może powoływać się na naruszenie tej zasady ten, komu administracja nie udzieliła wyraźnych zapewnień. Natomiast wcześniejsza i podana do wiadomości publicznej praktyka administracyjna Komisji może, przy braku przeciwnych wskazówek, wywołać uzasadnione oczekiwania co do zastosowania tych samych zasad, w szczególności jeśli informacje pochodzące od danej instytucji wspólnotowej nie różnią się od poprzednich informacji.

Jednakże zasady te nie mogą znaleźć zastosowania, jeśli treść zawiadomienia Komisji skierowanego do importerów, którzy w 2005 r. planują przywóz do Unii Europejskiej substancji regulowanych zubożających warstwę ozonową, różni się od treści zawiadomienia z roku poprzedniego, w szczególności w odniesieniu do art. 3 ust. 2 pkt ii) rozporządzenia nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, z którego wynika, że w 2005 r. kontyngenty przywozowe nie będą przyznawane zgodnie z poprzednio stosowaną praktyką Komisji, lecz zgodnie z tym przepisem.

(por. pkt 103, 105, 106)

5. Zasada pewności prawa stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego, która wymaga w szczególności, by uregulowanie było jasne i precyzyjne, tak by podlegające mu podmioty prawa mogły ustalić w sposób jednoznaczny swoje prawa i obowiązki oraz podjąć w związku z tym odpowiednie kroki. Jednak z uwagi na to, iż pewien stopień niepewności co do znaczenia i zakresu przepisu prawnego jest nierozerwalnie związany z danym przepisem, należy zbadać, czy rozpatrywany przepis jest obarczony taką dwuznacznością, która stanowiłaby przeszkodę do tego, by podmioty prawa mogły z wystarczającą pewnością rozwiać ewentualne wątpliwości co do znaczenia i zakresu tego przepisu.

W takim kontekście z uwagi przede wszystkim na przepisy rozporządzenia nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, ale także na treść zawiadomienia Komisji skierowanego do importerów, którzy w 2005 r. planują przywóz do Unii Europejskiej substancji regulowanych zubożających warstwę ozonową, dotyczącego tego rozporządzenia, ani odmowa przyznania kontyngentu przywozowego, ani zastąpienie od dnia 1 stycznia 2005 r kontyngentów przywozowych przyznawanych importerom kontyngentami przyznawanymi użytkownikom nie były nieprzewidywalne dla zainteresowanych importerów. Wynika z tego, że ani to rozporządzenie, ani to zawiadomienie nie utrudniały podmiotom prawa rozstrzygnięcia z wystarczającą pewnością ewentualnych wątpliwości co do znaczenia i zakresu art. 7 tego rozporządzenia dotyczącego kontyngentów przywozowych substancji regulowanych przywożonych z państw trzecich.

(por. pkt 108, 109)