Należy stwierdzić, że odstępstwo przewidziane w art. 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 77/249 w sposób ogólny nie obejmuje różnych grup zawodów prawniczych, tak aby państwa członkowskie, powołując się na ten przepis miały prawo do ograniczenia wykonywania działalności polegającej na przygotowywaniu dokumentów urzędowych dotyczących ustanawiania lub przekazywania praw do nieruchomości do niektórych zawodowych grup prawniczych, takich jak notariusze, oraz zakazania jednocześnie zagranicznym adwokatom wykonywania danej działalności na terytorium tych państw członkowskich. Przepis ten ma więc na celu, jak podkreśla rzecznik generalny w pkt 34 opinii, uniknięcie tego, by adwokaci z innych państw członkowskich mogli wykonywać tę działalność w Zjednoczonym Królestwie lub w Irlandii. W tych okolicznościach, jako że odstępstwo ustanowione przez art. 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 77/249 dotyczy jedynie określonych grup adwokatów dopuszczonych przez dane państwo członkowskie do wykonywania swej działalności zawodowej pod jednym z terminów dokładnie wskazanych w samej dyrektywie, a nie zawodów innych niż adwokat, należy dojść do wniosku, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w okolicznościach postępowania głównego.

Artykuł 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do uregulowania państwa członkowskiego, takiego jak w postępowaniu głównym, które zastrzega dla notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, i z tego względu wyłącza możliwość uznania przez to państwo członkowskie takiego poświadczenia dokonanego przez adwokata mającego siedzibę w innym państwie członkowskim.

Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak w postępowaniu głównym, które zastrzega dla notariuszy poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, i z tego względu wyłącza możliwość uznania w tym państwie członkowskim takiego poświadczenia dokonanego przez adwokata zgodnie z jego prawem krajowym, mającego siedzibę w innym państwie członkowskim.

W zakresie, w jakim nie pozwala ono na uznanie poświadczenia autentyczności podpisu dokonanego przez adwokata mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, tutaj w Republice Czeskiej, gdzie na mocy prawa krajowego świadczy on podobne usługi prawne zgodnie z prawem, takie zastrzeżenie kompetencji może uniemożliwić takiemu adwokatowi oferowanie tego rodzaju usług klientom zamierzającym powołać się na nie w Austrii. Ponadto, w świetle orzecznictwa przywołanego w pkt 34 i 35 niniejszego wyroku, takie zastrzeżenie kompetencji ogranicza również swobodę obywatela austriackiego, jako odbiorcy takiej usługi, udania się do Republiki Czeskiej, aby skorzystać tam z usługi, której nie można wykorzystać w Austrii w celu dokonania wpisu do księgi wieczystej. Należy zatem uznać, że rozpatrywany w postępowaniu głównym przepis krajowy stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług gwarantowanej w art. 56 TFUE.

Z jednej strony, jak podkreśliły w szczególności rządy austriacki i niemiecki, należy stwierdzić, że księga wieczysta posiada, przede wszystkim w niektórych państwach członkowskich znających notariat łaciński, decydujące znaczenie zwłaszcza w ramach obrotu nieruchomościami. W szczególności każdy wpis do księgi wieczystej, takiej jak austriacka księga wieczysta, wywiera skutki konstytutywne w tym znaczeniu, że prawo osoby, która składa wniosek o wpis, powstaje dopiero z chwilą wpisu. Prowadzenie ksiąg wieczystych stanowi zatem istotny składnik prewencyjny wymiaru sprawiedliwości w tym znaczeniu, że ma na celu zapewnienie dobrego stosowania prawa i pewności prawnej czynności dokonywanych pomiędzy jednostkami, które należą do zadań i zakresu odpowiedzialności państwa. W tych okolicznościach przepisy krajowe, które zobowiązują do zbadania za pomocą zaprzysiężonych przedstawicieli zawodów, takich jak notariuszy, dokładności wpisów dokonywanych w księdze wieczystej, przyczyniają się do zagwarantowania pewności prawnej obrotu nieruchomościami, a także dobrego funkcjonowania ksiąg wieczystych i szerzej łączą się z ochroną dobrej administracji wymiarem sprawiedliwości, co zgodnie z orzecznictwem Trybunału stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego (zob. podobnie wyrok z dnia 12 grudnia 1996 r., Reisebüro Broede, C‑3/95, EU:C:1996:487, pkt 36). W konsekwencji należy stwierdzić, że cele przywołane przez rząd austriacki stanowią nadrzędny wzgląd interesu ogólnego pozwalający na uzasadnienie uregulowania krajowego takiego jak będące przedmiotem postępowania głównego.

W niniejszym przypadku, jak wynika z uwag przedstawionych przez władze austriackie na rozprawie w niniejszej sprawie, działanie notariusza jest istotne i niezbędne w celu dokonania wpisu do księgi wieczystej, ponieważ udział tegoż notariusza nie ogranicza się do potwierdzenia tożsamości osoby, która złożyła podpis na dokumencie, lecz oznacza również, iż notariusz zapoznał się z treścią danego aktu w celu zapewnienia prawidłowości planowanej transakcji i zweryfikował zdolność skarżącej do czynności prawnych.

W tych okolicznościach fakt zastrzeżenia działalności związanej z poświadczaniem autentyczności dokumentów dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw na nieruchomości na rzecz szczególnej grupy zawodowej, z którą wiąże się zaufanie publiczne i nad którą dane państwo członkowskie sprawuje szczególną kontrolę, stanowi środek odpowiedni do osiągnięcia celów dobrego funkcjonowania systemu ksiąg wieczystych oraz zgodności z prawem i pewności prawnej czynności dokonywanych pomiędzy jednostkami. Ponadto należy zauważyć, że działalność adwokatów polegająca na poświadczaniu autentyczności podpisów na dokumentach nie jest porównywalna z działalnością poświadczania dokonywaną przez notariuszy oraz że bardziej rygorystyczne przepisy regulują system poświadczeń. W tych okolicznościach fakt rezygnacji w sposób ogólny, ze względów dotyczących swobodnego świadczenia usług przez adwokatów, z funkcji kontroli państwa i skutecznego zagwarantowania kontroli wpisów do ksiąg wieczystych prowadziłby do zakłócenia dobrego funkcjonowania systemu ksiąg wieczystych oraz zgodności z prawem i pewności prawnej czynności dokonywanych pomiędzy jednostkami.

(zob. pkt 51, 52, 58, 59, 62, 64–66, 69, 71, pkt 2 sentencji)