W tym względzie niedopuszczalne jest żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdań z okresu próbnego, stanowiących podstawę decyzji o zwolnieniu członka personelu tymczasowego. O ile bowiem decyzja o zwolnieniu, w zakresie w jakim określa ona ostateczne stanowisko administracji i tym samym bezpośrednio i natychmiastowo wpływa na interesy pracownika, stanowi akt dla niego niekorzystny, o tyle nie jest tak w odniesieniu do sprawozdań z zakończenia okresu próbnego, które są jedynie aktami przygotowawczymi w stosunku do tej decyzji.

Skarga urzędnika o stwierdzenie nieważności skierowana wobec decyzji potwierdzającej niedopuszczalna jest tylko wtedy, gdy potwierdzona decyzja stała się ostateczna w stosunku do zainteresowanego z powodu braku zaskarżenia jej w wymaganym terminie. W przeciwnym razie zainteresowany jest uprawniony do zaskarżenia bądź potwierdzonej decyzji, bądź decyzji potwierdzającej, bądź jednej i drugiej.

Zatem, aby wykazać, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, dający podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, dowody, które jest obowiązany przedstawić skarżący, muszą wystarczyć do pozbawienia wiarygodności dokonanej przez administrację oceny. Innymi słowy, jeżeli mimo przedstawionych przez skarżącego dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za prawdziwą lub wiarygodną, zarzut oczywistego błędu należy oddalić.

Administracji przysługuje szeroki zakres uznania przy ocenie przydatności i wyników pracy urzędnika lub pracownika na okresie próbnym, a Sąd do spraw Służby Publicznej nie powinien zastępować własną oceną oceny instytucji w zakresie wyników okresu próbnego i przydatności kandydata do powołania na czas nieokreślony lub przedłużenia z nim po okresie próbnym umowy w służbie publicznej Unii, gdyż kontrola sądu ogranicza się do stwierdzenia braku oczywistych błędów w ocenie lub nadużycia władzy.

Zgodnie z podstawową zasadą poszanowania prawa do obrony zapisaną w art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej adresat decyzji, która ma istotny wpływ na jego interesy, powinien mieć możliwość przedstawienia w sposób skuteczny swojego stanowiska w kwestii rzeczywistego charakteru i znaczenia czynów oraz okoliczności, na podstawie których decyzja została wydana.

Przepisem wdrażającym zasadę poszanowania prawa do obrony w kwestii zwolnienia członka personelu tymczasowego po okresie próbnym jest art. 14 ust. 3 akapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników, zgodnie z którym sprawozdanie sporządzane w odniesieniu do członka personelu tymczasowego na miesiąc przed upływem okresu próbnego na temat jego zdatności do wypełniania zadań należących do zakresu jego obowiązków, wydajności i zachowania w ramach służby przedstawia się temu członkowi personelu tymczasowego, który ma prawo złożyć uwagi na piśmie.

Ponadto przekazanie urzędnikowi lub członkowi personelu tymczasowego na okresie próbnym opinii wspólnego komitetu ds. ocen stanowi wystarczającą gwarancję poszanowania prawa do obrony.

Jednak zasada poszanowania prawa do obrony, którą wdraża art. 14 ust. 3 WZIP, nie oznacza ogólnego obowiązku wysłuchania przez organ upoważniony do zawierania umów ustnych uwag członka personelu tymczasowego na okresie próbnym przed wydaniem decyzji o zwolnieniu.

Wreszcie, zgodnie z orzecznictwem, procedura określona w art. 34 regulaminu pracowniczego nie służy stworzeniu urzędnikowi podczas okresu próbnego okazji do wypowiedzenia się w sprawie decyzji, która ma zostać podjęta w efekcie negatywnego sprawozdania z okresu próbnego. Orzecznictwo to stosuje się odpowiednio do art. 14 warunków zatrudnienia innych pracowników i do decyzji o zwolnieniu członka personelu tymczasowego po okresie próbnym.

(zob. pkt 114, 115, 121, 127, 128)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 1 kwietnia 1992 r., Kupka-Floridi/KES,T‑26/91, EU:T:1992:53, pkt 38

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 18 października 2007 r., Krcova/Trybunał Sprawiedliwości, F‑112/06, EU:F:2007:178, pkt 75, utrzymany w mocy w odwołaniu wyrokiem z dnia 8 czerwca 2009 r., Krcova/Trybunał Sprawiedliwości, T‑498/07 P, EU:T:2009:178; z dnia 10 lipca 2008 r., Sapara/Eurojust,F‑61/06, EU:F:2008:98, pkt 149; z dnia 7 października 2009 r., Y/Komisja,F‑29/08, EU:F:2009:136, pkt 45; z dnia 14 września 2010 r., Da Silva Pinto Branco/Trybunał Sprawiedliwości, F‑52/09, EU:F:2010:98, pkt 51; z dnia 11 grudnia 2014 r., CZ/AEMF,F‑80/13, EU:F:2014:266, pkt 55, 57