ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
83

Z pkt 58 wyroku zaskarżonego w sprawie C‑85/16 P i z pkt 59 wyroku zaskarżonego w sprawie C‑86/16 P wynika, że Sąd zbadał argument wnoszącego odwołania, zgodnie z którym użycie jego imienia w znaku towarowym, dla którego wniesiono o rejestracje, stanowi uzasadniony powód w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, pozwalający mu na używanie tego oznaczenia. Sąd uznał, że chociaż odpowiedź Izby Odwoławczej na ten argument jest zwięzła, jest ona jednak wystarczająca, ponieważ rozporządzenie nr 207/2009 nie przyznaje żadnego bezwarunkowego prawa do rejestracji nazwiska lub imienia jako unijnego znaku towarowego. Wywiódł on na tej podstawie, że okoliczność, iż Kenzo jest imieniem wnoszącego odwołania, nie wystarcza do tego, by stanowić uzasadniony powód w rozumieniu tego przepisu.
29

To w świetle tych rozważań Trybunał orzekł, że w ramach zadań ciążących na sądzie krajowym zgodnie z przepisami dyrektywy 93/13 jest on obowiązany do zbadania z urzędu, czy dane warunki umowne mają charakter nieuczciwy, i dokonawszy takiego badania, do zniwelowania braku równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 października 2006 r., Mostaza Claro, C‑168/05, EU:C:2006:675, pkt 38; z dnia 21 lutego 2013 r., Banif Plus Bank, C‑472/11, EU:C:2013:88, pkt 22, 24 i przytoczone tam orzecznictwo).
16

Po drugie, sąd odsyłający wskazuje, że stosowanie tych zasad nie ogranicza się do przypadków importu równoległego produktów leczniczych. I tak, w wyroku z dnia 11 listopada 1997 r., Loendersloot (C‑349/95, EU:C:1997:530), Trybunał orzekł, że kryteria dotyczące przepakowania produktów leczniczych co do zasady znajdują zastosowanie również do handlu równoległego napojami alkoholowymi. Podkreśla on ponadto, że określenie podlegających spełnieniu przesłanek wyczerpania praw przyznanych przez znak towarowy zależy od legitymowanych prawem interesów właściciela znaku towarowego mających znaczenie w okolicznościach danej sprawy z uwagi na cechy szczególne danego wyrobu.
19

Artykuł 172 ust. 1 lit. c) rzeczonego kodeksu stanowi: „W drodze odstępstwa przewidzianego w ust. 2 może zostać nałożona kara pieniężna w wysokości do 200000 [HUF (około 640 EUR)] w odniesieniu do osoby prywatnej i do 500000 [HUF (około 1600 EUR)] w przypadku pozostałych podatników, w sytuacji gdy nie wypełniają oni obowiązku zgłoszenia (pierwotnego zgłoszenia i powiadomienia o wszelkich zmianach), przekazania danych, otwarcia rachunku płatniczego lub obowiązku złożenia deklaracji podatkowych”.
27

W świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd w pkt 37 zaskarżonego wyroku wskazał, co następuje: „[…] [P]rzy uwzględnieniu swojej niedawnej wcześniejszej praktyki decyzyjnej, potwierdzonej stosunkowo wysoką liczbą decyzji krajowych i wyrokiem Sądu, Izba Odwoławcza zgodnie z zasadą dobrej administracji […] powinna była albo wezwać skarżącą do przedstawienia uzupełniających dowodów renomy wcześniejszych znaków towarowych – nawet tylko po to, by je obalić – jak na to zezwala zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95, albo przedstawić powody, dla których uznała, że należy odejść od poczynionych we wcześniejszych decyzjach ustaleń co do renomy wcześniejszych znaków towarowych. Było to tym bardziej konieczne, że niektóre z tych decyzji wymieniały w sposób bardzo dokładny dowody leżące u podstaw oceny renomy wcześniejszych znaków towarowych, co powinno było zwrócić jej uwagę na ich istnienie”.
21

W dniu 17 lipca 2015 r. Spliethoff otrzymała od zajmującego się oceną zespołu INEA przesłaną pocztą elektroniczną wiadomość w języku angielskim (zwaną dalej „wiadomością z dnia 17 lipca 2015 r.”) o następującej treści: „Szanowni Państwo, W następstwie ogłoszenia w dniu 11 września 2014 r. zaproszenia do składania wniosków w ramach instrumentu »Łącząc Europę« w sektorze transportu została przeprowadzona ocena kwalifikujących się do ewentualnego finansowania wniosków, a Komisja sporządziła wykaz wniosków wybranych do otrzymania pomocy finansowej Unii [Europejskiej]. W dniu 10 lipca 2015 r. złożony z przedstawicieli państw członkowskich Komitet Koordynacyjny instrumentu »Łącząc Europę« wydał pozytywną opinię w sprawie tego wykazu tymczasowego. Z przykrością informujemy, że Państwa wniosek nie został rozpatrzony pozytywnie w opisanej powyżej procedurze z następujących powodów: […] Kroki proceduralne dotyczące przyjęcia przez [Komisję] decyzji w sprawie wyboru i przyznania dotacji do środków służących realizacji projektów leżących we wspólnym interesie w ramach instrumentu »Łącząc Europę« są obecnie w toku. W mało prawdopodobnym przypadku, gdyby wskutek jej przyjęcia zaszły zmiany w odniesieniu do Państwa wniosku, zostaną Państwo powiadomieni osobno za pośrednictwem poczty elektronicznej. […] Przedstawienie przez Państwa jakiegokolwiek zapytania lub udzielenie jakiejkolwiek odpowiedzi z naszej strony lub ze strony Komisji czy też wniesienie z Państwa strony jakiejkolwiek skargi nie może mieć za cel bądź skutek zawieszenia terminu na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji notyfikowanej w niniejszej wiadomości, którą to skargę należy wnieść w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania niniejszej wiadomości. Sądem właściwym do rozpoznana skargi o stwierdzenie nieważności jest Sąd Unii Europejskiej: […] Zespół INEA ds. oceny wniosków”.
9

Motywy 3–5 dyrektywy 2009/29 mają następujące brzmienie: „(3) W marcu 2007 r. Rada Europejska zobowiązała się do zmniejszenia do 2020 r. łącznych emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie o co najmniej 20% poniżej poziomów z 1990 r. oraz o 30%, pod warunkiem że inne kraje rozwinięte zobowiążą się do porównywalnej redukcji emisji, a bardziej zaawansowane gospodarczo kraje rozwijające się wniosą odpowiedni wkład stosownie do swoich zadań i do możliwości każdego z nich. Do roku 2050 światowe emisje gazów cieplarnianych powinny zostać zmniejszone o co najmniej 50% poniżej ich poziomów z 1990 r. Do osiągnięcia takiego stopnia redukcji emisji powinny przyczyniać się wszystkie sektory gospodarki, w tym międzynarodowy transport morski i lotnictwo. […] (4) W swojej rezolucji z dnia 31 stycznia 2008 r. dotyczącej wyników konferencji w sprawie zmian klimatu, która odbyła się na Bali (COP 13 i COP/MOP 3) [(Dz.U. 2009, C 68 E, s. 13)], Parlament Europejski przypomniał swoje stanowisko, zgodnie z którym państwa uprzemysłowione powinny zobowiązać się do redukcji swoich emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 30% do 2020 r. i o 60–80% do 2050 r., w porównaniu z poziomami z 1990 r. Biorąc pod uwagę, że Unia Europejska przewiduje pozytywny wynik negocjacji COP 15, które odbędą się w Kopenhadze w 2009 r., powinna ona zacząć przygotowywać bardziej restrykcyjne cele w zakresie redukcji emisji na rok 2020 i kolejne lata oraz powinna dążyć do zapewnienia, aby po roku 2013 system wspólnotowy pozwalał w razie konieczności na bardziej rygorystyczne limity emisji jako część wkładu Unii w przyszłe porozumienie międzynarodowe w sprawie zmian klimatu […] (5) Dla osiągnięcia powyższych celów długoterminowych właściwe jest określenie przewidywalnego harmonogramu zmniejszania emisji pochodzących z instalacji objętych systemem wspólnotowym. Aby w sposób kosztowo efektywny zrealizować zobowiązanie Wspólnoty dotyczące redukcji emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 20% poniżej poziomów z 1990 r., należy do roku 2020 zmniejszyć liczbę uprawnień do emisji przydzielonych w odniesieniu do tych instalacji o 21% poniżej ich poziomów emisji w 2005 r.”.
57

Drugi cel przedstawiony przez rząd duński polega zasadniczo na dążeniu, aby nie rezygnować z wszelkiego opodatkowania dywidend wypłacanych przez spółki będące rezydentami w Danii, lecz aby przenieść ich opodatkowanie na poziom posiadaczy jednostek uczestnictwa UCITS. Cel ów jest realizowany poprzez ustanowienie, że w celu korzystania ze statusu funduszu podlegającego art. 16 C, a w konsekwencji zwolnienia z podatku u źródła, UCITS będące rezydentami w Danii muszą pobrać podatek u źródła od posiadaczy ich jednostek uczestnictwa w odniesieniu do wypłaty minimalnej, która została im faktycznie wypłacona lub, począwszy od zmian dokonanych w 2005 r., w odniesieniu do wypłaty minimalnej ustalonej zgodnie z art. 16 C ligningslov.
2)

Szczególne mechanizmy przewidziane w rozdziale 2 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w rozdziale 1 załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej i w rozdziale 1 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do przedłużenia przewidzianego w art. 36 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004.
6

Artykuł 54 dyrektywy 2004/39, zatytułowany „Tajemnica zawodowa”, stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, że właściwe władze, wszystkie osoby, które pracują lub pracowały dla właściwych władz lub podmiotów, którym powierzono zadania na podstawie art. 48 ust. 2, a także audytorzy i biegli wskazani przez właściwe władze, są związane obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej. Jakichkolwiek informacji poufnych, w których posiadanie osoby te mogą wejść w trakcie pełnienia swoich obowiązków, nie ujawnia się jakiejkolwiek osobie ani organowi, chyba że w formie skrótowej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych przedsiębiorstw inwestycyjnych, podmiotów gospodarczych, rynków regulowanych lub innych osób, bez uszczerbku dla przypadków objętych prawem karnym lub innymi przepisami niniejszej dyrektywy. 2. Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, podmiot gospodarczy lub rynek regulowany ogłosił upadłość lub podlega likwidacji, informacje poufne, które nie dotyczą stron trzecich, mogą zostać ujawnione w ramach sądowej procedury cywilnej prawa handlowego, jeżeli są one niezbędne do przeprowadzenia postępowania. 3. Bez uszczerbku dla przypadków podlegających przepisom prawa karnego właściwe władze, organy lub osoby fizyczne i prawne inne niż właściwe władze, uzyskujące poufne informacje na mocy niniejszej dyrektywy, mogą wykorzystywać te informacje wyłącznie do wykonywania obowiązków oraz pełnienia funkcji, w przypadku właściwych władz, w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy lub w przypadku innych władz, organów lub osób fizycznych i prawnych do celów, do których przekazano im takie informacje i/lub w kontekście postępowania administracyjnego lub sądowego odnoszącego się do wykonywania powierzonych im funkcji. Jednakże, jeżeli właściwe władze lub inne władze, organ lub osoby przekazujące informacje wyrażają na to zgodę, władze otrzymujące informacje mogą je wykorzystać do innych celów. 4. Wszelkie poufne informacje otrzymane, wymieniane lub przekazywane na mocy niniejszej dyrektywy podlegają warunkom tajemnicy zawodowej ustanowionym w tym artykule. Niemniej jednak artykuł ten nie zabrania właściwym władzom wymieniania lub przekazywania poufnych informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą i innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do przedsiębiorstw inwestycyjnych, instytucji kredytowych, funduszy emerytalnych, [przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)], pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, zakładów ubezpieczeń, rynków regulowanych lub podmiotów gospodarczych, albo innych, za zgodą właściwych władz lub władzy, lub organu, albo osób fizycznych lub prawnych, które przekazują te informacje. 5. Artykuł ten nie stanowi dla właściwych władz przeszkody w wymianie lub przekazywaniu informacji poufnych, które nie zostały otrzymane od właściwych władz innego państwa członkowskiego zgodnie z prawem krajowym”.
11

Zgodnie z art. 9 dyrektywy 2013/32, zatytułowanym „Prawo do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia wniosku”: „1. Wnioskodawcom zezwala się na pozostawanie w państwie członkowskim, wyłącznie na potrzeby procedury, do czasu podjęcia przez organ rozstrzygający decyzji zgodnie z procedurami obowiązującymi w pierwszej instancji określonymi w rozdziale III. To prawo do pozostawania nie oznacza uprawnienia do otrzymania zezwolenia na pobyt. 2. Państwa członkowskie mogą uczynić wyjątek jedynie w przypadku, gdy osoba występuje z kolejnym wnioskiem, o którym mowa w art. 41, lub gdy wydadzą one tę osobę lub dokonają jej ekstradycji, odpowiednio, do innego państwa członkowskiego na mocy obowiązków wynikających z europejskiego nakazu aresztowania […] lub z innych przyczyn, bądź do państwa trzeciego lub do międzynarodowych sądów lub trybunałów karnych. […]”.
40

W tym względzie art. 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy VAT odnosi się bowiem nie do przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, jak ma to miejsce w ust. 1 tego artykułu, lecz w bardziej wyraźny sposób do przeniesienia własności tej rzeczy [w odniesieniu do art. 14 ust. 2 lit. b) zob. wyrok z dnia 4 października 2017 r., Mercedes-Benz Financial Services UK, C‑164/16, EU:C:2017:734, pkt 31].
1)

Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie przyjmowało w odniesieniu do wód podlegających jego zwierzchnictwu lub jurysdykcji środki, które są dla niego niezbędne do wypełnienia jego obowiązków na podstawie art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i które zakazują całkowicie na obszarach Natura 2000 gospodarczego rybołówstwa morskiego z użyciem narzędzi ciągnionych i sieci stawnych, gdyż takie środki mają wpływ na statki rybackie pływające pod banderą innych państw członkowskich.
99

Należy zauważyć, po pierwsze, że wymóg niezależności organizacyjnej nałożony na organ dochodzeniowy nie sięga tak daleko, by wykluczona była możliwość oddania do dyspozycji PKBWK służb i personelu ministerstwa właściwego do spraw transportu. Niezbędne jest jednak, by dostęp do takich zasobów został zagwarantowany temu organowi na podstawie jasnych przepisów, które nie mogą zostać zmienione przez samego ministra właściwego do spraw transportu. Tymczasem przepisy ustawy o transporcie kolejowym, przypomniane w poprzednim punkcie, nie są w stanie zapewnić PKBWK takiego zagwarantowanego dostępu do wspomnianych zasobów.
11

Ponieważ odmowa organu podatkowego została utrzymana w mocy decyzją Landsskatteretten (krajowej komisji podatkowej, Dania) z dnia 20 stycznia 2014 r., spółki Bevola i Jens W. Trock zaskarżyły tę ostatnią decyzję do Østre Landsret (sądu apelacyjnego regionu wschodniego, Dania). Podnoszą one, że Bevola miałaby możliwość odliczenia spornych strat, gdyby zostały one poniesione przez oddział duński, oraz że to zróżnicowane traktowanie stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 TFUE. Ograniczenie to wykracza poza to, co niezbędne do zachowania zrównoważonego podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie w wypadku takim jak spółki Bevola, w którym nie istnieje żadna możliwość uwzględnienia strat jej fińskiego oddziału. Uważają one, że do sytuacji spółki Bevola ma zastosowanie rozwiązanie wypracowane przez Trybunał w wyroku z dnia 13 grudnia 2005 r., Marks & Spencer (C‑446/03, EU:C:2005:763), w którym Trybunał orzekł, iż sprzeczne z prawem Unii jest uniemożliwienie spółce dominującej będącej rezydentem odliczenia strat poniesionych przez jej spółkę zależną niebędącą rezydentem, w sytuacji gdy spółka zależna wyczerpała możliwości uwzględnienia strat w kraju swej siedziby.
17

Wreszcie, sąd odsyłający wskazuje, że w zakresie, w jakim sporny znak towarowy utworzono z koloru naniesionego na podeszwie buta – co skutkuje współwystępowaniem z elementem towaru – powstaje kwestia, czy określony w art. 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) dyrektywy 2008/95 wyjątek ma zastosowanie do tego znaku towarowego. W tym względzie sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy pojęcie „kształtu” w rozumieniu tego przepisu jest ograniczone jedynie do trójwymiarowych cech danego towaru, takich jak kontur, rozmiary i objętość towaru, czy też pojęcie to dotyczy pozostałych cech – niemających charakteru trójwymiarowego – danego towaru.
8

Artykuł 111 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia stanowi: „1. Rolnik utrzymujący krowy mamki w swoim gospodarstwie może, po złożeniu wniosku, kwalifikować się do otrzymania premii z tytułu utrzymywania krów mamek (»premia z tytułu krów mamek«). Jest ona przyznawana w formie premii rocznej na rok kalendarzowy i na rolnika w granicach indywidualnych pułapów. 2. Premia z tytułu krów mamek przyznawana jest każdemu rolnikowi, który: a) nie dostarcza mleka ani produktów mleczarskich ze swojego gospodarstwa przez okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Dostarczanie mleka lub produktów mleczarskich bezpośrednio z gospodarstwa do konsumenta nie uniemożliwia jednak przyznania takiej premii; b) dostarcza mleko lub produkty mleczarskie, na które łączna kwota indywidualna, o której mowa w art. 67 rozporządzenia [Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, p. 1)] nie przekracza 120000 kg. Państwa członkowskie mogą jednak zadecydować, na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów, które określają, o zmianie lub uchyleniu takiego limitu ilościowego, pod warunkiem że rolnik utrzymuje, przez co najmniej sześć kolejnych miesięcy od dnia złożenia wniosku, liczbę krów mamek nie mniejszą niż 60% oraz jałówek nie większą niż 40% liczby zwierząt, z tytułu których ubiegał się o premię. Do celów określenia liczby zwierząt kwalifikujących się do otrzymania premii na mocy lit. a) i b) akapitu pierwszego ustala się, czy krowy należą do stada mamek, czy do stada mlecznego, na podstawie indywidualnej kwoty mlecznej beneficjenta dostępnej w gospodarstwie w dniu 31 marca danego roku kalendarzowego, wyrażonej w tonach, oraz przeciętnego udoju mleka”.
60

Stwierdzeń tych nie podważa zastrzeżenie podniesione przez rząd belgijski dotyczące ogólnego kontekstu uregulowania rozpatrywanego w postępowaniu głównym. Poza tym, że z samego brzmienia art. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy SOOŚ wynika bowiem, iż pojęcie „planów i programów” może obejmować akty normatywne o charakterze ustawodawczym albo wykonawczym, dyrektywa ta nie zawiera przepisów szczególnych, które odnoszą się do polityk lub też do ogólnych uregulowań, a które wymagałyby odgraniczenia od planów i programów w rozumieniu wspomnianej dyrektywy. Ponadto okoliczność, że SRRU, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, zawiera przepisy ogólne, cechuje się określonym poziomem abstrakcji i realizuje cel polegający na przebudowie dzielnicy, stanowi przykład jego wymiaru programowego czy planowego i nie stoi na przeszkodzie jego włączeniu do pojęcia „planów i programów” (zob. podobnie wyrok z dnia 27 października 2016 r., D’Oultremont i in., C‑290/15, EU:C:2016:816, pkt 52, 53).
Artykuły 70–72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w tym rozporządzeniu oraz szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia dla sektora wina, w związku z artykułami 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006 i (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy zostanie stwierdzony więcej niż jeden przypadek nieprzestrzegania przepisów z tego samego obszaru wzajemnej zgodności, należy zsumować z jednej strony obniżkę całkowitej kwoty płatności bezpośrednich, które zostały lub zostaną wypłacone, zastosowanej z tytułu niezgodności wynikających z niedbalstwa, a z drugiej strony obniżkę zastosowaną ze względu na przypadki umyślnej niezgodności, przy czym całkowita wartość obniżek możliwych w danym roku kalendarzowym winna zostać ustalona z poszanowaniem zasady proporcjonalności i nie może przekroczyć wartości, o której mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009.
2)

Postępowanie w sprawie skargi Banku Mellat zarejestrowanej pod numerem T‑160/13, zmierzającej do stwierdzenia nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu albo wspomnianego przepisu w zakresie, w jakim nie przewiduje on wyjątku mającego zastosowanie do przypadku Banku Mellat, jak również w sprawie żądania stwierdzenia przez Sąd Unii Europejskiej, że art. 1 pkt 6 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, nie znajduje do niego zastosowania, należy umorzyć.
79

Co się tyczy pierwszej części zarzutu trzeciego, należy wskazać, że w pkt 55 zaskarżonego wyroku Sąd w szczególności stwierdził, że wnoszący odwołanie nie przedstawił dowodów pozwalających na wykazanie obiektywnych okoliczności, w ramach których wolny kraj Bawaria miał wiedzę na temat tego, iż wnoszący odwołanie lub inne osoby trzecie sprzedają niektóre z rozpatrywanych towarów i usług. W pkt 57 wspomnianego wyroku Sąd zbadał wezwanie do zaprzestania naruszeń skierowane w dniu 12 czerwca 2008 r. przez wolny kraj Bawaria do spółki N. i zauważył w tym względzie, że zgłoszenie do rejestracji krajowego słownego znaku towarowego NEUSCHWANSTEIN zostało dokonane przez tę spółkę w dniu 15 stycznia 2008 r. Sąd zauważył zaś, że wolny kraj Bawaria dokonał z jednej strony w dniu 28 stycznia 2005 r. zgłoszenia do rejestracji słownego krajowego znaku towarowego NEUSCHWANSTEIN w Deutsches Patent- und Markenamt (niemieckim urzędzie ds. patentów i znaków towarowych), który go zarejestrował w dniu 4 października 2005 r., a z drugiej strony w dniu 11 lipca 2003 r. zgłoszenia do rejestracji unijnego graficznego znaku towarowego w EUIPO, które go zarejestrowało w dniu 14 września 2006 r. Sąd stwierdził na tej podstawie, że to spółce N. był już wcześniej znany znak towarowy wolnego kraju Bawaria, a nie odwrotnie, a tym samym, że kraj ten nie dał świadectwa złej wiary.