ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
7

CN oparta jest na światowym Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (zwanym dalej „HS”), opracowanym przez Radę Współpracy Celnej, obecnie Światową Organizację Celną oraz wprowadzonym w życie międzynarodową konwencją zawartą w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. i zatwierdzoną w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. (Dz.U. L 198, s. 1). Dział 84 uwag wyjaśniających do CN odsyła, w odniesieniu do wentylatorów, do urządzeń opisanych w uwagach wyjaśniających SH, które brzmią jak niżej: „B. — WENTYLATORY Urządzenia te, których integralną część często stanowi silnik, są przeznaczone do podawania dużych objętości powietrza lub innych gazów przy stosunkowo niskim ciśnieniu, ewentualnie wyłącznie do wytwarzania ruchu otaczającego powietrza. Wentylatory pierwszej grupy mogą wyciągać powietrze lub nadmuchiwać (dmuchawy przemysłowe wykorzystywane na przykład do wyposażenia dmuchaw do prób aerodynamicznych). Zawierają śmigło lub łopatki, obracające się w obudowie lub w tunelu, a ich zasada działania jest zbliżona do pracy sprężarek rotacyjnych lub odśrodkowych. Wentylatory [urządzenia] drugiej grupy mają prostszą konstrukcję. Zawierają wyłącznie wentylator napędzający, swobodnie obracający się w powietrzu. Wentylatory są używane między innymi do wentylowania kopalni, wszelkiego rodzaju budynków, spichrzów i statków; do wciągania kurzu, pary, dymu, gorących gazów itd.; do suszenia wielu materiałów (skóry papieru, tkanin, farby itd.). Stosowane są też w tunelach aerodynamicznych, mechanicznych urządzeniach wytwarzających ciąg w piecach. Grupa ta obejmuje także wentylatory domowego użytku, bez względu na to, czy mają mechanizm przechyłowy lub oscylacyjny, czy nie. Do grupy tej należą wentylatory sufitowe, stołowe, ścienne, tunelowe, okienne itd. Niniejsza pozycja nie obejmuje wentylatorów zawierających oprócz silnika i obudowy inne elementy (np. separatory dużych cząsteczek, filtry, elementy grzejne i chłodzące oraz wymienniki ciepła itp.), jeśli takie elementy nadają im charakter bardziej złożonych urządzeń objętych innymi pozycjami, np. nagrzewnic powietrza o grzaniu nieelektrycznym (pozycja 7322), urządzeń klimatyzacyjnych (pozycja 8415), odpylających (pozycja 8421), chłodnic powietrznych do przemysłowej obróbki materiałów (pozycja 8419) lub chłodzenia pomieszczeń (pozycja 8479), elektrycznych urządzeń do ogrzewania pomieszczeń z wbudowanymi wentylatorami (pozycja 8516), [itp.]”.
48

Jeśli chodzi o cel polegający na tym, by wykształcenie średnie ogólnokształcące nie było mniej korzystnie traktowane od wykształcenia zawodowego, należy podkreślić, że kryterium wieku, w którym wcześniejsze doświadczenie zostało zdobyte, stosuje się bez względu na wykształcenie. Wyłącza ono doświadczenie zdobyte przed ukończeniem 18 roku życia przez osobę, która ukończyła szkołę ogólnokształcącą, jak i doświadczenie zdobyte przez osobę, która ukończyła szkołę zawodową. Kryterium to może zatem prowadzić do odmiennego traktowania dwóch osób, które ukończyły szkołę zawodową, jak i dwóch osób, które ukończyły szkołę ogólnokształcącą, w zależności wyłącznie od kryterium wieku, w jakim nabyły doświadczenie zawodowe. W tych okolicznościach kryterium wieku, w którym zdobyto doświadczenie zawodowe, nie wydaje się właściwe do realizacji celu polegającego na nietraktowaniu w sposób mniej korzystny wykształcenia ogólnego w stosunku do wykształcenia zawodowego. W tym względzie kryterium opierające się bezpośrednio na rodzaju wykształcenia bez odwołania do wieku osób wydawałoby się w świetle dyrektywy 2000/78 lepiej dostosowane do realizacji celu polegającego na nietraktowaniu w sposób mniej korzystny wykształcenia ogólnego.
76

Z całości powyższych rozważań wynika, że art. 49 WE i 56 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie, by, w przypadku gdy istnienie aktywów pochodzących z oszczędności i przychodów uzyskiwanych z tych aktywów zostało zatajone przed organami podatkowymi państwa członkowskiego, a organy te nie mają żadnej wskazówki co do ich istnienia pozwalającej im na wszczęcie postępowania, wspomniane państwo członkowskie stosowało dłuższy termin na ustalenie zobowiązania podatkowego w odniesieniu do aktywów posiadanych w innym państwie członkowskim niż w odniesieniu do aktywów posiadanych w tym pierwszym państwie. Okoliczność, że to inne państwo członkowskie stosuje tajemnicę bankową, nie ma w tym zakresie znaczenia.
2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu między H. J. Nijemeislandem a Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (ministrem rolnictwa, środowiska naturalnego i jakości żywności, zwanym dalej „ministrem”), w przedmiocie określenia płatności jednolitej opartej na rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającym rozporządzenia: (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).
1)

Artykuł 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej należy interpretować w ten sposób, że część kwoty cukru przyznanej danemu przedsiębiorstwu, będąca przedmiotem wycofania zapobiegawczego na podstawie art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1265/2001 i rozporządzenie (WE) nr 314/2002, ze zmianami wynikającymi z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1542/2006 z dnia 13 października 2006 r., wchodzi w skład podstawy obliczenia składki tymczasowej z tytułu restrukturyzacji.
10

Noty wyjaśniające do HS w odniesieniu do pozycji 8528 stanowią: „[…] Niniejsza pozycja obejmuje urządzenia odbiorcze dla telewizji (w tym monitory wideo i projektory wideo), nawet z wbudowanymi odbiornikami radiowymi lub z urządzeniami do zapisywania lub odtwarzania dźwięku lub obrazów. Niniejsza pozycja obejmuje: […] 6) Monitory wideo, będące odbiornikami podłączonymi za pomocą kabli koncentrycznych bezpośrednio z kamerą telewizyjną lub odtwarzaczem, tak, że wszystkie obwody częstotliwości radiowej są wyeliminowane. Urządzenia tego typu stosują przedsiębiorstwa telewizyjne albo używa się ich w zamkniętych sieciach telewizyjnych (w portach lotniczych, na stacjach kolejowych, w hutach, szpitalach, itp.). Głównymi zespołami takiej aparatury są urządzenia generujące plamkę świetlną i wyświetlające ją na ekranie synchronicznie z sygnałami źródłowymi. W ich skład wchodzi jeden lub kilka wzmacniaczy wideo służących do zmiany natężenia plamki świetlnej. Ponadto urządzenia te mogą mieć oddzielne wejścia sygnałów barwy czerwonej (R), zielonej (G) i niebieskiej (B), albo być kodowane w określonym standardzie (NTSC, SECAM, PAL, D-MAC itp). Do odbioru sygnałów kodowanych monitor musi być wyposażony w urządzenia dekodujące umożliwiające dekodowanie (rozdzielanie) sygnałów R, G i B. Najczęściej stosowanymi urządzeniami do rekonstrukcji obrazu jest lampa elektronopromieniowa, do bezpośredniego oglądania, albo projektor z maksymalnie trzema projekcyjnymi lampami elektronopromieniowymi; z kolei w innych monitorach ten sam cel osiąga się za pomocą innych środków (np. za pomocą ekranów na ciekłych kryształach, ugięcia promieni świetlnych na cienkiej warstwie oleju). Mogą to być monitory z lampą elektronopromieniową lub w formie płaskich ekranów na ciekłych kryształach, z diodami elektroluminescencyjnymi (LED), plazmowe, itp. […] Z zastrzeżeniem postanowień ogólnych dotyczących klasyfikacji części (zob. Uwagi ogólne do Sekcji), części do urządzeń objętych niniejszą pozycją klasyfikuje się do pozycji 85.29”.
1)

Przyjmując i utrzymując w mocy art. 1441‑1 nowego kodeksu postępowania cywilnego, w brzmieniu zmienionym przez art. 48‑1 dekretu nr 2005‑1308 z dnia 20 października 2005 r. w sprawie zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające wymienione w art. 4 zarządzenia nr 2005‑649 z dnia 6 czerwca 2005 r. w sprawie zamówień udzielanych przez niektóre podmioty publiczne lub prywatne niepodlegające kodeksowi zamówień publicznych w zakresie, w jakim przepis ten przewiduje dziesięciodniowy termin na odpowiedź instytucji zamawiającej lub podmiotu zamawiającego na wezwanie do usunięcia uchybienia, wykluczając jakiekolwiek przedumowne zarządzenie tymczasowe przed udzieleniem tej odpowiedzi, i który to termin nie zawiesza biegu terminu, który należy zachować między powiadomieniem odrzuconych kandydatów i oferentów o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. oraz dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.
58

W tym kontekście należy podnieść, co wynika z pkt 121 ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Anic Partecipazioni oraz z pkt 162 ww. wyroku w sprawie Hüls przeciwko Komisji, że Trybunał jedynie powiązał zastosowanie tego domniemania z istnieniem uzgodnienia i okolicznością, że przedsiębiorstwo dalej działa na rynku. Dodanie sformułowania „tym bardziej, gdy do uzgodnień dochodzi regularnie w dłuższym okresie czasu”, dalekie do poparcia tezy, zgodnie z którą domniemanie istnienia związku przyczynowego ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy przedsiębiorstwa odbywają spotkania regularnie, należy bezwzględnie interpretować w ten sposób, że domniemanie to zostaje wzmocnione, gdy do uzgodnień dotyczących zachowania odnośnych przedsiębiorstw dochodzi regularnie w dłuższym okresie czasu.
1)

O ile sąd państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę, powinien sprawdzić zgodnie z art. 64 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, czy sąd państwa członkowskiego pochodzenia orzeczenia sądowego był właściwy na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, o tyle ostatni z wymienionych przepisów sprzeciwia się temu, aby sąd państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę, uznał małżonków posiadających obywatelstwo zarówno tego państwa członkowskiego, jak i obywatelstwo państwa członkowskiego pochodzenia, wyłącznie za obywateli państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę. Przeciwnie, sąd ten powinien uwzględnić okoliczność, iż małżonkowie posiadają również obywatelstwo państwa członkowskiego pochodzenia oraz że w związku z tym sądy tego państwa mogły być właściwe do rozpoznania sprawy.
Każdemu państwu członkowskiemu przysługuje w szczególności kompetencja — z poszanowaniem prawa wspólnotowego — do zorganizowania własnego systemu opodatkowania wypłacanych zysków i do określenia w jego ramach podstawy opodatkowania, jak również stawki podatkowej, które znajdują zastosowanie do udziałowców otrzymujących zyski (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, pkt 50; wyroki: z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie C-446/04 Test Claimants in the FII Group Litigation, Zb.Orz., s. I-11753, pkt 47; z dnia w sprawie C-194/04 Orange European Smallcap Fund, Zb.Orz., s. I-3747, pkt 30).
50

Nie kwestionując, iż zakazy zawarte w spornych przepisach krajowych naruszałyby dyrektywy 2001/18 i 2002/53, gdyby należało potwierdzić, iż dyrektywy te mają wyłącznie regulować obrót materiałem siewnym nasionami odmian genetycznie zmodyfikowanych i ich wpis do wspólnego katalogu, Rzeczpospolita Polska twierdzi, że nie ma to miejsca w niniejszym przypadku. Ze względu na to, że wspomniane przepisy krajowe realizują cele etyczne, które nie należą do celów ochrony środowiska i zdrowia publicznego, jak również ochrony swobodnego obrotu, które charakteryzują te dyrektywy, nie są one objęte zakresem ich zastosowania, wobec czego ograniczenia swobodnego obrotu GMO, które powodują one z ewentualnym naruszeniem art. 28 WE, mogą być w danym przypadku uzasadnione na podstawie art. 30 WE.
12

Przepis ten przewiduje ponadto: „1. Po upływie terminu 15 dni od złożenia bilansu pasywów, który sąd uznał za wykonalny zgodnie z dekretem królewskim nr 267 z dnia 16 marca 1942 r. [GURI z dnia , dodatek szczególny nr 81] lub, gdy w odniesieniu do roszczenia zgłoszony został sprzeciw lub wniesione zostało odwołanie od publikacji postanowienia, o którym mowa w art. 99 tego dekretu, lub od publikacji postanowienia zatwierdzającego układ, pracownik lub osoby uprawnione mogą uzyskać, na wniosek, zapłatę przez Fundusz odprawy i odnośnych dodatkowych wierzytelności, po odliczeniu kwot ewentualnie już wypłaconych. 2. W przypadku spóźnionej deklaracji roszczeń pracowniczych, o których mowa w art. 101 dekretu królewskiego nr 267 z dnia 16 marca 1942 r., wniosek przewidziany w poprzednim ustępie może zostać złożony po umieszczeniu wierzytelności na liście wierzytelności lub po wydaniu wyroku w przedmiocie ewentualnego zaskarżenia [czynności] syndyka masy upadłościowej. 3. W przypadku gdy wobec przedsiębiorstwa toczy się przymusowe postępowanie likwidacyjne, wniosek może zostać złożony w terminie 15 dni od złożenia bilansu zgodnie z art. 209 dekretu królewskiego nr 267 […] lub, w przypadku gdy w odniesieniu do roszczenia pracowniczego zgłoszony został sprzeciw lub wniesione zostało odwołanie, od momentu wydania przez sąd wyroku w jego przedmiocie. 4. Jeżeli pracownik nie jest objęty zakresem zastosowania przepisów dekretu królewskiego nr 267 […], nie jest on uprawniony, w przypadku rozwiązania stosunku pracy, do wypłaty należnej odprawy lub jest do niej uprawniony jedynie w części, pracownik lub osoby uprawnione mogą wystąpić do Funduszu o zapłatę odprawy, pod warunkiem że po zakończeniu przymusowego postępowania egzekucyjnego mającego na celu likwidację wierzytelności z tytułu tej odprawy aktywa masy upadłościowej okazały się niewystarczające dla jej wypłacenia w całości lub w części. 5. W przypadku braku sprzeciwu w tym przedmiocie Fundusz przystępuje do wypłaty zaległej odprawy. 6. Przepisy poprzednich ustępów znajdują zastosowanie jedynie w przypadku, gdy rozwiązanie stosunku pracy oraz [wszczęcie] postępowania upadłościowego lub egzekucyjnego miały miejsce po wejściu w życie niniejszej ustawy. 7. Fundusz przystępuje do wypłaty, o której mowa w ust. 2, 3, 4 i 5 niniejszego artykułu, w terminie 60 dni od złożenia wniosku przez zainteresowanego. W zakresie wypłaconych kwot Fundusz wstępuje na mocy art. 2751 bis i 2776 kodeksu cywilnego w prawa uprzywilejowanego wierzyciela majątku pracodawcy, jakim jest pracownik lub osoba uprawniona […]”.
17

W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy przypomnieć, że, po pierwsze, według utrwalonego orzecznictwa przepisy rozporządzenia nr 44/2001 powinny być przedmiotem wykładni autonomicznej, przy odwołaniu się do wprowadzanego przez nie systemu oraz do jego celów (zob. w szczególności wyroki: z dnia 2 października 2008 r. w sprawie C-372/07 Hassett i Doherty, Zb.Orz. s. I-7403, pkt 17; a także z dnia w sprawie C-167/08 Draka NK Cables i in., Zb.Orz. s. I-3477, pkt 19).
1)

Republika Włoska – w odniesieniu do zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikowi będącemu rezydentem w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającemu stały zakład we Włoszech – uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty, zobowiązując podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającego stały zakład, który w danym okresie dostarczał towary lub świadczył usługi we Włoszech, do uzyskiwania zwrotu podatku od wartości dodanej za pomocą mechanizmu przewidzianego w tych dyrektywach, a nie w drodze odliczenia, w przypadku gdy towary i usługi, z tytułu których zgłoszono żądanie odzyskania podatku, są nabywane nie za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech, lecz bezpośrednio przez główny zakład podatnika.
19

Futura Immobiliare i in. są spółkami świadczącymi usługi hotelarskie z siedzibami na terenie Comune de Casoria. Z tego tytułu są one zobowiązane do uiszczania podatku do odpadów. Niemniej jednak zastosowanie tego podatku spowodowałoby, że spółki te byłyby znacznie bardziej obciążone niż jednostki zajmujące lokale mieszkalne.
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
72

Jak to podkreślał rzecznik generalny w pkt 104 i 107 opinii, konwencja paryska przewiduje minimalny poziom ochrony przedmiotów objętych jej zakresem stosowania, pozostawiając państwom będącym jej stronami swobodę rozszerzenia zakresu tej ochrony. W konsekwencji, nawet jeśli — jak utrzymuje American Clothing — konwencja paryska nie nakazuje państwom będącym jej stronami dokonywania rejestracji znaków usługowych, a postanowienia tej konwencji nie stosują się do tych znaków, tymże państwom wciąż przysługuje swoboda, by jednostronnie przewidzieć, że będzie ona miała takie zastosowanie. Zgodnie z tym, co wynika z dokumentu WIPO, do którego Sąd odniósł się w pkt 31 zaskarżonego wyroku, art. 6 ter konwencji paryskiej „nie zobowiązuje państw będących stronami konwencji paryskiej do odmowy lub unieważnienia rejestracji jako znaków usługowych lub elementów znaków usługowych oznaczeń zawierających lub naśladujących godła państwowe lub inne urzędowe oznaczenia, jednak państwom tym przysługuje swoboda, by tego dokonać […]”.
25

Na wstępie należy przypomnieć, że wyrażenie „czyn podlegający postępowaniu sądowemu w sprawach karnych [czyn podlegający ściganiu karnemu]” użyte w art. 221 ust. 3 kodeksu celnego obejmuje czyny, które w świetle porządku prawnego państwa członkowskiego, którego właściwe organy żądają retrospektywnego pokrycia należności celnych mogą zostać zaklasyfikowane jako przestępstwa w rozumieniu przepisów krajowego prawa karnego [zob. analogicznie, w odniesieniu do art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie retrospektywnego pokrywania należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności (Dz.U. L 197, s. 1), wyrok z dnia w sprawie C-273/90 Meico-Fell, Rec. s. I-5569, pkt 9].
11

Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 319/2009 z dnia 16 kwietnia 2009 r. uściślającego zakres ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem nr 85/2006 (Dz.U. L 101, s. 1) art. 1 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia otrzymał brzmienie następujące: „Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe w stosunku do przywozu łososia hodowlanego (innego niż dziki), filetowanego bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego, klasyfikowanego w ramach kodów CN ex 03021200, ex 03031100, ex 03031900, ex 03032200, ex 03041013 oraz ex 03042013 (zwanego dalej „łososiem hodowlanym”), pochodzącego z Norwegii. Kręgosłupy łososia, na które składają się ości częściowo pokryte mięsem rybim, będące jadalnym produktem ubocznym sektora rybołówstwa, klasyfikowane w ramach kodów CN ex 03021200, ex 03031100, ex 03031900, ex 03032200, nie są objęte ostatecznymi środkami antydumpingowymi, o ile waga mięsa przy kręgosłupie nie stanowi więcej niż 40% wagi kręgosłupa łososia”.
22

Sąd krajowy wskazuje, że kwestia, czy Amtsgericht Erding ma w niniejszej sprawie jurysdykcję, uzależniona jest od wykładni art. 5 ust. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001. Podnosi on, że w odniesieniu do tiret pierwszego powyższego przepisu, dotyczącego sprzedaży rzeczy ruchomych, Trybunał orzekł, że ta zasada jurysdykcji szczególnej w sprawach, których przedmiotem jest umowa lub roszczenie wynikające z umowy, uznaje miejsce dostawy za autonomiczne kryterium służące określeniu jurysdykcji, które ma zastosowanie do wszystkich powództw, których podstawę stanowi jedna i ta sama umowa sprzedaży rzeczy ruchomych, a nie tylko do tych, których podstawę stanowi samo zobowiązanie do dokonania dostawy (wyrok z dnia 3 maja 2007 r. w sprawie C-386/05 Color Drack, Zb.Orz. s. I-3699, pkt 26). Trybunał orzekł też, że zasada ta znajduje również zastosowanie w przypadku wielości miejsc dostawy i że w takim przypadku przez miejsce wykonania należy rozumieć miejsce, które wykazuje najściślejszy związek pomiędzy umową a właściwym sądem. Najściślejszy związek wykazuje co do zasady miejsce głównej dostawy, która powinna być określona w oparciu o kryteria ekonomiczne (ww. wyrok w sprawie Color Drack, pkt 40). Trybunał uznał wreszcie, że w braku możliwości określenia miejsca głównej dostawy, każde miejsce dostawy ma wystarczająco bliski związek z okolicznościami faktycznymi sporu, a w takim przypadku powód może pozwać pozwanego przed sąd miejsca dostawy według swojego wyboru (ww. wyrok w sprawie Color Drack, pkt 42).
Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, w związku z art. 146 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1992/2003 z dnia , należy interpretować w ten sposób, że pozwala on uprawnionemu z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego domagać się, na równi z właścicielem wspólnotowego znaku towarowego, podjęcia działań przez organy celne również w jednym lub kilku z państw członkowskich innych niż państwo, w którym złożył on wniosek.
14

W dniu 24 sierpnia 2004 r. Alpenblume wytoczyła przed sądem szwedzkim powództwo rewindykacyjne przeciwko SCT Industri o przywrócenie praw do tych samych udziałów w Scaniahof, wnosząc do sądu o zobowiązanie SCT Industri, pod sankcją grzywny, do podjęcia wszelkich działań koniecznych w celu wpisania Alpenblume do księgi udziałów jako pełnoprawnego ich właściciela. Orzeczeniem z dnia , mimo sprzeciwu SCT Industri, Malmö tingsrätt uznał, iż nie ma przeszkód do rozpoznania powództwa wniesionego przez Alpenblume.