ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Fastweb SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

(Sprawa C-229/12)

2012/C 217/18

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Fastweb SpA

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Sprawa C-231/12)

2012/C 217/20

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Vodafone Omnitel Nv

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Fastweb SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

(Sprawa C-232/12)

2012/C 217/21

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Fastweb SpA

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Sprawa C-228/12)

2012/C 217/17

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Vodafone Omnitel Nv

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
3)

Czy w tym względzie ma znaczenie: a) czy przewoźnicy lotniczy poinformowali, czy nie poinformowali pasażerów o tych uprawnieniach? b) czy — przy założeniu niewystarczającego zastosowania się do art. 14 rozporządzenia — przed wydaniem nakazu opatrzonego rygorem nałożenia grzywny przymuszającej wobec przewoźników lotniczych została nałożona sankcja ze względu na nieprzestrzeganie tego artykułu? c) czy zainteresowani pasażerowie powiadomili przewoźników lotniczych o tym, czy chcą otrzymać to odszkodowanie, czy też nie? d) że zaskarżony organ nie zdecydował się na instrument w postaci nakazu opatrzonego rygorem zastosowania przymusu administracyjnego (w przypadku którego zaskarżony organ, jeśli przewoźnicy lotniczy nie zastosują się do nakazu, sam dokonuje wypłat pasażerom na koszt przewoźników lotniczych), ale na instrument w postaci nakazu opatrzonego rygorem nałożenia grzywny przymuszającej (w przypadku którego przewoźnicy lotniczy w razie niezastosowania się do nakazu są winni zaskarżonemu organowi kwotę równą całości należnego odszkodowania, a kwota ta przypada skarbowi państwa)?
2)

Czy dążenie do unikania naruszenia istniejących, jako takich bezspornych i bardzo specyficznych ram umownych między osobą prawną prawa publicznego a niekontrolowanym przez nią prywatnoprawnym przedsiębiorstwem albo zawarcie transakcji lub ugody w celu zakończenia istniejącego sporu o interpretację wskazanych ram umownych — przy czym umowa ta wynika z praw, które zostały przyznane stronom na podstawie tymczasowego orzeczenia sądu w przedmiocie środków tymczasowych, i przy czym dana działalność państwowa bez takiej ugody może ponieść znaczną szkodę i obniżenie wartości, a konsumenci w międzyczasie pozostają bez dostępu do określonych usług — może być uważane za nadrzędny wzgląd interesu ogólnego bądź przynajmniej za obiektywną podstawę uzasadnienia, która uprawnia osoby prawne prawa publicznego do nieorganizowania przetargu i bezpośredniego udzielenia zamówienia w drodze wyjątku i z odstąpieniem od zasady równego uprawnienia i zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, które są ustanowione w art. 49 TFUE i 56 TFUE?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 138/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 lutego 2012 r. — Adzo Domenyo Alopka, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

(Sprawa C-86/12)

2012/C 138/04

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour administrative

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Adzo Domenyo Alopka, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou

Strona pozwana: Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 20 TFUE, w razie potrzeby w związku z art. 20, 21, 24, 33 i 34 Karty praw podstawowych — każdy z tych przepisów z osobna lub rozpatrywane łącznie — należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by państwo członkowskie, po pierwsze, odmówiło obywatelowi państwa trzeciego, który sam sprawuje opiekę nad swoimi małymi dziećmi, będącymi obywatelami Unii, prawa pobytu w państwie członkowskim zamieszkania tych dzieci, w którym żyją wspólnie z nim od urodzenia, ale którego obywatelstwa nie posiadają, a po drugie, odmówiło temu obywatelowi państwa trzeciego zezwolenia na pobyt i, co więcej, zezwolenia na pracę?

Czy należy uznać, że takie decyzje mogą pozbawić te dzieci w ich państwie zamieszkania, w którym żyją od urodzenia, możliwości skutecznego korzystania z istoty praw związanych ze statusem obywatela Unii również w określonych okolicznościach, gdy ich drugi wstępny w linii prostej, z którym nigdy nie miały one wspólnego życia rodzinnego, zamieszkuje w innym państwie Unii, którego jest obywatelem?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 138/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 20 lutego 2012 r. — Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

(Sprawa C-87/12)

2012/C 138/05

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour administrative (Luksemburg).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga.

Strona pozwana: Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration.

Pytania prejudycjalne

W jakim zakresie status obywatela Unii i związane z tym prawo pobytu w państwie, którego jest się obywatelem przewidziane w art. 20 TFUE wraz z prawami, gwarancjami i obowiązkami przewidzianymi w karcie praw podstawowych, w szczególności i o ile zaistnieje taka potrzeba art. 20, 21, 24, 33 i 34, przyznają prawo do łączenia rodzin po stronie członka rodziny rozdzielonej, obywatela europejskiego, zamierzającego doprowadzić w państwie swojego miejsca zamieszkania, którego jest obywatelem do połączenia z rodziną, czyli ojcem, matką i dwoma braćmi, obywatelami państwa trzeciego, w wypadku, gdy ów członek rodziny rozdzielonej nie skorzystał z prawa do swobodnego przepływu i nie zamieszkiwał w państwie członkowskim innym niż to, którego jest obywatelem?
—

oddalenie skarg o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/09 (ex N 138/09) udzielonej przez Niderlandy na rzecz ING w zakresie instrumentu wsparcia w odniesieniu do aktywów niepłynnych oraz planu restrukturyzacji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 11 maja 2012 r. — A. Karuse AS przeciwko Politsei- ja Piirivalveamet

(Sprawa C-222/12)

2012/C 209/08

Język postępowania: estoński

Sąd krajowy

Tartu Ringkonnakohus

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: A. Karuse AS

Strona pozwana: Politsei- ja Piirivalveamet

Pytanie prejudycjalne

Czy użyte w ramach definicji odstępstwa dopuszczonego w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady sformułowanie „w związku z utrzymaniem dróg” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono wywrotkę o wadze całkowitej 25,5 t, która przewozi na publicznej drodze krajowej żwir ze żwirowni do innego miejsca, w którym prowadzone są prace związane z poprawą jakości i utrzymaniem dróg?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, Dz.U. L 102, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — WIND Telecomunicazioni SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

(Sprawa C-254/12)

2012/C 217/25

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: WIND Telecomunicazioni SpA

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to, jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
—

uznanie wniesionej przez DARD skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i odesłanie jej do Sądu celem zbadania jej co do istoty;
1)

Czy dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. (1), zmieniona dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (2) (zwana dalej „dyrektywą 85/337”), sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które uzależnia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do (nieodnoszących się do pasa startowego) robót dotyczących infrastruktury portu lotniczego, mianowicie budowy terminalu i poszerzenia obszaru portu lotniczego w związku z budową kolejnych instalacji (w szczególności hangarów, hal na sprzęt i parkingów), wyłącznie od tego, czy należy oczekiwać zwiększenia liczby lotów o co najmniej 20 000 rocznie? W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
1)

Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 80/987/EWG (1) z dnia 20 października 1980 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/74/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy w świetle motywu 5 dyrektywy 2002/74 interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwa członkowskie do ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników w postępowaniu upadłościowym na każdym etapie tego postępowania aż do ogłoszenia upadłości a nie tylko w chwili wszczęcia takiego postępowania?
3)

Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że a) partia ta mogła być wykorzystana podobnie jak czysty ULSD jako paliwo, ale ze względu na niską temperaturę zapłonu nie odpowiadała już wymogom (bezpieczeństwa), b) na podstawie pozwolenia środowiskowego kupujący nie mógł składować tej partii ze względu na jej nowy skład, c) kupujący nie mógł wykorzystać tej partii do przewidzianego celu — sprzedaży jako oleju napędowego na stacji paliw, d) kupujący miał wolę zwrotu sprzedawcy na podstawie umowy sprzedaży albo nie, e) sprzedawca miał faktycznie wolę przyjęcia zwrotu tej partii w celu jej przetworzenia poprzez zmieszanie i ponownego wprowadzenia do obrotu, f) partia ta została odtworzona lub nie, w ten sposób że została ona doprowadzona do pierwotnie zamierzonego stanu albo przekształcona w wyrób, który można sprzedać po cenie, która jest zbliżona do rynkowej wartości pierwotnej partii ULSD, g) ten proces odtworzenia jest zwykłym procesem produkcyjnym, h) rynkowa wartość partii w stanie, w jakim znajduje się w chwili przyjęcia z powrotem przez sprzedawcę, odpowiada (prawie) cenie produktu, który posiada uzgodnione właściwości szczególne, i) przyjęta z powrotem partia w stanie, w jakim znajduje się w chwili przyjęcia z powrotem, może zostać sprzedana na rynku bez przetwarzania, j) handel produktami takimi jak wspomniana partia jest powszechny i w obrocie handlowym nie jest uważany za handel odpadami.
1)

Czy w przypadku przemieszczania drogą morską odpadów z państwa członkowskiego Unii Europejskiej (w niniejszym przypadku Francji) do państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD (w niniejszym przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich), dochodzi do „tranzytu” w rozumieniu rozporządzeń nr 259/93 (1) i 1013/2006 (2), gdy po drodze zawija się do portu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (w niniejszym przypadku Rotterdamu)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 200/9

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 marca 2012 r. w sprawie T-391/08 Ellinika Nafpigia przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 maja 2012 r. przez Ellinika Nafpigia AE

(Sprawa C-246/12 P)

2012/C 200/16

Język postępowania: grecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Ellinika Nafpigia AE (przedstawiciele: I. Drosos, lawyer, V. Karagiannis, lawyer)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w sprawie Τ-391/08;

— stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2, 2, 3, 5, 6, 8 ust. 2, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18 i 19 początkowo zakwestionowanej decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) udzielonej przez Grecję na rzecz Hellenic Shipyards [Ellinika Nafpigia A.E];

— tytułem żądania ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do wskazanych w początkowo zakwestionowanej decyzji środków Ε12b, Ε13a, Ε13b, Ε14, Ε16 i Ε17 oraz stwierdzenie nieważności początkowo zakwestionowanej decyzji w tym samym zakresie;

— tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do wskazanego w początkowo zakwestionowanej decyzji środka Ε7 oraz stwierdzenie nieważności początkowo zakwestionowanej decyzji w tym samym zakresie;

— obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W swym pierwszym zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd Unii Europejskiej w swym wyroku błędnie zinterpretował i zastosował art. 346 TFUE, efektem czego wyrok ten musi zostać w całości uchylony, a w szczególności w zakresie wskazanym w odwołaniu. W swym drugim zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd Unii Europejskiej w swym wyroku błędnie zinterpretował i zastosował art. 348 TFUE, efektem czego wyrok ten musi zostać w całości uchylony, a w szczególności w zakresie wskazanym w odwołaniu. W swym trzecim zarzucie wnoszący go twierdzi, że Sąd ten w tym wyroku błędnie oddalił jego żądanie dotyczące naruszenia przy wydawaniu początkowo zakwestionowanej decyzji jego praw proceduralnych, które to naruszenie winno skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku we wskazanym w odwołaniu zakresie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 227/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 maja 2012 r. — Specsavers International Healthcare Ltd, Specsavers BV, Specsavers Optical Group Ltd, Specsavers Optical Superstores Ltd przeciwko Asda Stores Ltd

(Sprawa C-252/12)

2012/C 227/18

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Specsavers International Healthcare Ltd, Specsavers BV, Specsavers Optical Group Ltd, Specsavers Optical Superstores Ltd

Strona pozwana: Asda Stores Ltd

Pytania prejudycjalne

1) Jeżeli przedsiębiorca jest właścicielem dwóch różnych zarejestrowanych wspólnotowych znaków towarowych w odniesieniu do a) graficznego znaku logo; b) znaku słownego; i obu tych znaków używa łącznie, to czy takie używanie może stanowić używanie graficznego znaku logo w rozumieniu art. 15 i 51 rozporządzenia 207/2009 (1)? Jeśli tak, to w jaki sposób należy ocenić kwestię używania znaku graficznego?

2) Czy jakiekolwiek znaczenie ma to, że: a) znak słowny jest nałożony na znak graficzny? b) przedsiębiorca jest także właścicielem złożonego słowno-graficznego znaku towarowego, który został zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy?

3) Czy odpowiedź na pytanie pierwsze lub drugie zależy od tego, czy przeciętny konsument postrzega znak graficzny i znak słowny jako, po pierwsze, odrębne znaki bądź, po drugie, przypisuje im niezależną funkcję odróżniającą? Jeśli tak, to w jaki sposób?

4) Jeżeli wspólnotowy znak towarowy nie został zarejestrowany dla jednego koloru, zaś jego właściciel powszechnie używa go w konkretnym kolorze lub kombinacji kolorów w taki sposób, że znaczna część odbiorców (na części, lecz nie na całym terytorium Wspólnoty) kojarzy ów znak z tym kolorem lub kombinacją kolorów, to czy kolor lub kolory użyte przez pozwaną w spornym znaku są istotne dla całościowej oceny, po pierwsze, prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na gruncie art. 9 ust. 1 lit b) lub, po drugie, czerpania nienależnej korzyści na gruncie art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 207/2009? Jeśli tak, to w jaki sposób?

5) W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy dla całościowej oceny istotne jest to, że dla znacznej części odbiorców pozwana kojarzy się z kolorem lub konkretną kombinacją kolorów, których użyła w spornym znaku?

(1) Dz.U. 78, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/11

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-237/12)

2012/C 217/24

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Simon i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że poprzez brak zapewnienia prawidłowego i pełnego wdrożenia wszystkich wymogów ustanowionych w załącznikach II i III do dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 4 i załączników II (A.1, A.2, A.3 i A.5) i III (1.1, 1.2, 1.3 i 2) do tej dyrektywy;

— obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja zarzuca stronie pozwanej, że nie wdrożyła w sposób prawidłowy i pełny wszystkich wymogów ustanowionych w art. 5 ust. 4 i w załącznikach II (A.1, A.2, A.3 i A.5) i III (1.1, 1.2, 1.3 i 2) do dyrektywy 91/676/EWG. Komisja wyraża wątpliwości co do zgodności przepisów krajowych z prawem Unii dotyczące:

— okresów, kiedy rolnicze wykorzystanie nawozu jest niewłaściwe lub wręcz zakazane;

— pojemności zbiorników do przechowywania odchodów zwierzęcych;

— metody obliczania ilości azotu do zastosowania przy zrównoważonym nawożeniu;

— ilościowego ograniczenia rolniczego wykorzystania odchodów zwierzęcych;

— uregulowań dotyczących rolniczego wykorzystania w terenie o dużym nachyleniu;

— uregulowań dotyczących rolniczego wykorzystania na gruntach nasyconych wodą, zatopionych, przemarzniętych lub pokrytych śniegiem.

(1) Dz.U. L 375, s. 1.
1)

Czy art. 13 decyzji nr 1/80 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten podlega zastosowaniu względem materialno- lub formalnoprawnej przesłanki dla pierwszego wjazdu na terytorium państwa członkowskiego, także wówczas gdy taka przesłanka — w niniejszej sprawie tymczasowe zezwolenie na pobyt — ma również na celu zapobieganie, przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pobyt, m.in. nielegalnemu wjazdowi i nielegalnemu pobytowi i w tym zakresie może być uznana jako środek w rozumieniu punktu 85 wyroku z dnia 21 października 2003 r. w sprawach C 317/01 i C 369/01 (2) Abatay i in., który może być zaostrzony?
1)

Czy wykładni art. 20, 45, 48 i art. 145-147 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym lub krajowej praktyce administracyjnej, które uniemożliwiają pracownikowi z jednego państwa członkowskiego przenoszenie do systemu emerytalnego podmiotu międzynarodowego znajdującego się w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym pracuje on i jest ubezpieczony, składek emerytalnych uiszczonych w ramach systemu zabezpieczenia społecznego jego własnego państwa, w którym wcześniej był ubezpieczony?
2)

Czy praktyka taka może w szczególności polegać na poddawaniu również osób wykonujących działalność zawodową pochodzących z państw członkowskich innych niż Włochy szczegółowej weryfikacji kwalifikacji zawodowych (co odbywa się również w przypadku obywateli włoskich wykonujących działalność zawodową przy okazji egzaminu uprawniającego do wykonywania zawodu architekta) jedynie dla celów dostępu do działalności zawodowej, o której mowa w art. 52 akapit drugi część pierwsza regio decreto nr 2537 z 1925 r., chociażby dysponowały one dokumentami ogólnie potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji uprawniających do wykonywania działalności architektonicznej?