ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Stwierdzenie, że nie podjąwszy w wyznaczonym terminie wszystkich działań koniecznych do odzyskania pomocy państwa przyznanej przez Grecję Ellinikos Chrysos SA [C 48/08 (ex NN 61/2008)], uznanej za przyznaną niezgodnie z prawem i za niezgodną z rynkiem wewnętrznym zgodnie z art. 1 decyzji Komisji z dnia 23 lutego 2011 r. [notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 1006 wersja ostateczna], a w każdym razie nie informując w wystarczający sposób Komisji o działaniach podjętych na podstawie tego artykułu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, 3 i 4 wspomnianej decyzji i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho do Porto (Portugalia) w dniu 8 marca 2012 r. — Sindicato dos Bancários do Norte i in. przeciwko BPN — Banco Português de Negócios, SA

(Sprawa C-128/12)

2012/C 151/35

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Tribunal do Trabalho do Porto.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Sindicato dos Bancários do Norte Sindicato dos Bancários do Centro, Sindicato dos Bancários do Sul e Ilhas, Luís Miguel Rodrigues Teixeira de Melo

Strona pozwana: BPN — Banco Português de Negócios, SA.

Pytania prejudycjalne

1) Czy zasada równego traktowania wynikająca z zakazu dyskryminacji powinna być interpretowana jako mająca zastosowanie do pracowników sektora publicznego?

2) Czy wprowadzenie przez państwo obniżenia wynagrodzenia za pomocą ww. Lei do Orçamento de Estado para 2011, stosowane jedynie do pracowników, którzy wykonują swoje zadania w sektorze państwowym lub w przedsiębiorstwach publicznych, jest sprzeczne z zasadą zakazującą dyskryminacji stanowiąc dyskryminację ze względu na publiczny charakter stosunku pracy?

3) Czy prawo do godnych warunków pracy przewidziane w art. 31 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinno być interpretowane w ten sposób, że zakazane jest zmniejszenie wynagrodzenia bez zgody pracownika w przypadku, gdy umowa pozostaje bez zmian?

4) Czy prawo do godnych warunków pracy przewidziane w art. 31 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinno być interpretowane w ten sposób, że odpowiada ono prawu do sprawiedliwego wynagrodzenia, które zapewni pracownikom i ich rodzinom godny poziom życia?

5) Czy obniżenie wynagrodzenia, nie stanowiące jedynego możliwego, koniecznego i podstawowego środka dla wzmocnienia konsolidacji finansów publicznych w sytuacji poważnego kryzysu gospodarczo-finansowego kraju, jest sprzeczne z prawem przewidzianym w art. 31 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zagraża poziomowi życia i zobowiązaniom natury finansowej przyjętym przez pracowników i ich rodziny przed tym obniżeniem?
2)

Czy wspólny system podatku od wartości dodanej oraz zasady neutralności, skuteczności i równego traktowania sprzeciwiają się opartej na przepisie krajowym stanowiącym transpozycję art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) odmowie organu podatkowego zwrotu podatnikowi podatku od wartości dodanej wyszczególnionego na fakturze wystawionej przez tego podatnika, jeżeli podatek ten nie jest należny z uwagi na fakt, że dotyczy transakcji zwolnionej z podatku, który został jednak niepoprawnie wyszczególniony na fakturze, naliczony i uiszczony, przy czym nabywcy albo usługobiorcy odmówiono już, mocą ostatecznej decyzji, prawo do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do tej samej transakcji, uzasadniając to, że dostawca albo usługodawca naliczył podatek niezgodnie z prawem?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea (Rumunia) w dniu 29 lutego 2012 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Ionuț-Florin Zglimbea, Liana-Ramona Zglimbea

(Sprawa C-108/12)

2012/C 151/29

Język postępowania: rumuński

Sąd krajowy

Tribunalul Vâlcea

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca w drugiej instancji: SC Volksbank România SA

Strona pozwana w drugiej instancji: Ionuț-Florin Zglimbea, Liana-Ramona Zglimbea

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) można dokonywać w ten sposób, że pojęcia przedmiotu umowy i ceny, do których odwołuje się ten przepis obejmują elementy stanowiące wynagrodzenie, do którego ma prawo instytucja kredytowa na mocy umowy o kredyt konsumencki, to jest rzeczywistą roczną stopę oprocentowania określoną w umowie kredytu konsumenckiego (tak jak zdefiniowano w dyrektywie 2008/48 (2) w sprawie umów o kredyt konsumencki), na którą składają się w szczególności stała lub zmienna stopa odsetek, prowizje bankowe i inne opłaty wymienione i zdefiniowane w umowie.

(1) Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

(Sprawa C-257/12)

2012/C 217/28

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Sky Italia Srl

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Vodafone Omnitel Nv przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

(Sprawa C-258/12)

2012/C 217/29

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Vodafone Omnitel Nv

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Sprawa C-256/12)

2012/C 217/27

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
2)

Czy z artykułu 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 [względnie art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004] wynika zakaz dla władz Republiki Czeskiej, by w okolicznościach takich, jak w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaoferować traktowanie na preferencyjnych warunkach [dodatek do emerytury, podczas gdy kwota emerytury zgodnie z art. 20 konwencji z dnia 29 października 1992 r. o zabezpieczeniu społecznym, zawartej pomiędzy pomiędzy Republiką Czeską a Republiką Słowacką oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1408/71 (rozporządzeniem nr 883/2004) jest mniejsza, niż wysokość świadczenia emerytalnego, które byłoby wypłacane, gdyby emerytura została wyliczona zgodnie z prawem Republiki Czeskiej] jedynie obywatelom Republiki Czeskiej, w sytuacji gdy podstawowe prawo do zabezpieczenia w podeszłym wieku, zgodnie z wykładnią nadaną mu przez Ústavní soud Republiki Czeskiej specyficznie w odniesieniu do okresów ubezpieczenia emerytalnego, odbytych w czasie istnienia byłej CSRF, uznawane za część tożsamości narodowej, skutkuje takim traktowaniem i gdy takie traktowanie nie jest tego rodzaju, by mogło naruszać prawo do swobodnego przepływu pracowników jako unijne prawo podstawowe, oraz w sytuacji, gdy zaoferowanie podobnego traktowania wszystkim obywatelom państw członkowskich Unii, którzy odbyli podobne okresy ubezpieczenia emerytalnego w byłej CSRF, prowadziłoby do powstania istotnego zagrożenia dla równowagi finansowej systemu ubezpieczenia emerytalnego Republiki Czeskiej? Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 217/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Sprawa C-255/12)

2012/C 217/26

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

(1) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.
3)

Czy władze podatkowe w państwie członkowskim, do którego zwrócono się z wnioskiem, są zobowiązane — przy przedstawianiu informacji zgodnie z dyrektywą 77/799/EWG — do zawarcia w swej odpowiedzi pewnej minimalnej treści, tak aby jasno wynikało z niej, z jakich źródeł i przy użyciu jakiej metody władze podatkowe państwa, do którego zwrócono się z wnioskiem, uzyskały przekazane informacje? Czy podatnik może zakwestionować prawidłowość przekazanych w ten sposób informacji, na przykład powołując się na uchybienia proceduralne, jakie wystąpiły w poprzedzającym przekazanie informacji postępowaniu w państwie, do którego zwrócono się z wnioskiem? Czy jednak zastosowanie ma zasada wzajemnego zaufania i współpracy, w myśl której informacje przekazane przez władze podatkowe państwa, do którego zwrócono się z wnioskiem, nie mogą być podawane w wątpliwość?
2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wykładni art. 3 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. — pierwszej dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności oraz art. 1 i 2 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego zakres odpowiedzialności cywilnej w tym państwie — maksymalna kwota zadośćuczynienia za szkody niematerialne (krzywdę) — zostaje ograniczony poprzez ustanowienie limitu, który jest istotnie niższy od limitu odpowiedzialności ubezpieczyciela w dyrektywach i ustawie?
5)

nawet jeśli (wbrew stanowisku Zjednoczonego Królestwa) art. 28 nie prowadzi do podejmowania przez EUNGiPW decyzji w dziedzinie polityki makroekonomicznej, EUNGiPW posiada szeroki zakres uznania co do zastosowania tej polityki w szczególnym przypadku tak jak w sprawie Meroni.
3)

Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo dokonując wykładni art. 263 TFUE akapit czwarty, in fine. Sąd wyciągnął błędny pod względem prawnym wniosek, że takie jak zaskarżona decyzje w dziedzinie pomocy państwa wymagają środków wykonawczych w rozumieniu nowego postanowienia traktatowego. Sąd Unii Europejskiej nie wziął w swym postanowieniu pod uwagę tego, że negatywna decyzja w dziedzinie pomocy państwa wywiera bezpośrednie skutki polegające na uznaniu spornej pomocy za niezgodną z prawem i pociąga za sobą co do zasady nałożenie na państwo członkowskie obowiązku ich odzyskania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/8

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 26 marca 2012 r. w sprawie T-508/09, Cañas przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 czerwca 2012 r. przez Guillerma Cañasa

(Sprawa C-269/12 P)

2012/C 235/15

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Guillermo Cañas (przedstawiciel: adwokat Y. Bonnard)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Światowa Agencja Antydopingowa, ATP Tour Inc.

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd w dniu 26 marca 2012 r. w sprawie T-508/09;

— nakazanie Sądowi rozpatrzenia skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Guillerma Cañasa w dniu 22 grudnia 2009 r.;

— oddalenie wszelkich innych żądań strony przeciwnej;

— obciążenie strony przeciwnej kosztami poniesionymi przez Guillerma Cañasa

Zarzuty i główne argumenty

Strona wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty przeciwko postanowieniu Sądu.

Po pierwsze, strona wnosząca odwołanie podnosi, że uzależniając interes prawny przedsiębiorstwa od bezpośredniej korzyści, jaką może przynieść temu przedsiębiorstwu skarga o stwierdzenie nieważności, Sąd uchybił prawu każdego przedsiębiorcy czasowo wykluczonego z rynku do wniesienia skargi na umorzenie postępowania w sprawie złożonej do Komisji skargi o naruszenie prawa konkurencji, Stwierdzenie nieważności umorzenia postępowania w sprawie skargi do Komisji nie może nigdy, zdaniem strony wnoszącej odwołanie, przynieść stronie skarżącej bezpośredniej korzyści, ponieważ może jedynie prowadzić do zbadania skargi do Komisji, bez żadnej gwarancji, jeśli chodzi o wynik.

Po drugie, strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż utraciła ona interes prawny, ponieważ pozostaje ona ofiarą zarzucanych ograniczeń antykonkurencyjnych. Strona wnosząca odwołanie uważa, że pomimo iż zakończyła karierę sportową, w dalszym ciągu ma w tej sprawie interes prawny, mianowicie interes polegający na uzyskaniu stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej do niej skargi oraz uzyskaniu stwierdzenia przez Komisję, że zarzucane ograniczenia są niezgodne z prawem, co stanowi niezbędne etapy poprzedzające wniesienie żądania odszkodowania przeciwko Światowej Agencji Antydopingowej, ATP Tour Inc. i Międzynarodowej Radzie Arbitrażowej do spraw Sportu.

Po trzecie, strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd stwierdził, iż stwierdzenie nieważności umorzenia postępowania w sprawie skargi do Komisji złożonej przez stronę wnoszącą odwołanie nie ma wpływu na uprawnienie tej ostatniej do dochodzenia odszkodowania od podmiotów, których dotyczyła skarga do Komisji, ponieważ postępowanie administracyjne przed Komisją nie może stać na przeszkodzie skierowaniu sprawy do właściwych sądów cywilnych. Argument ten wynika jednak z błędu co do okoliczności faktycznych, ponieważ decyzją z dnia 23 maja 2007 r. Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu stwierdził, że zarzucane ograniczenia nie były niezgodne z europejskim prawem konkurencji, wobec czego bez korzystnej decyzji Komisji strona wnosząca odwołanie nie ma możliwości wniesienia żądania naprawienia szkody.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/15

Wniosek o wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 20 lutego 2012 r. — Swm Costruzioni 2 SpA, D.I. Mannocchi Luigino przeciwko Provincia di Fermo

(Sprawa C-94/12)

2012/C 151/24

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Swm Costruzioni 2 SpA, D.I. Mannocchi Luigino

Strona pozwana: Provincia di Fermo

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 47 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że co do zasady sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak włoskie przepisy zawarte w art. 49 ust. 6 dekretu ustawodawczego nr 163/2006, które wykluczają z wyjątkiem szczególnych przypadków możliwość powołania się na kwalifikacje więcej niż jednego przedsiębiorstwa pomocniczego stanowiąc, że „w zakresie robót budowlanych oferent może odwołać się wyłącznie do jednego podmiotu pomocniczego w odniesieniu do każdej kategorii kwalifikacji. Ogłoszenie o zamówieniu może dopuścić powołanie się na kwalifikacje wielu przedsiębiorstw pomocniczych z uwagi na wartość zamówienia lub szczególny charakter świadczeń […]”.

(1) Dz.U. L 134, s. 114.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 24 lutego 2012 r. — Fastweb SpA przeciwko Azienda Sanitaria Locale di Alessandria

(Sprawa C-100/12)

2012/C 151/25

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Fastweb SpA

Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale di Alessandria

Przy udziale: Telecom Italia S.p.A., Path-net S.p.A.

Pytanie prejudycjalne

Czy zasady równości stron, niedyskryminacji i ochrony konkurencji w ramach zamówień publicznych, o których mowa w dyrektywie 89/665/EWG (1) zmienionej po raz ostatni dyrektywą 2007/66/WE (2), wykluczają „żywe” prawo wynikające z orzeczenia Consiglio di Stato obradującej w pełnym składzie nr 4 z 2011 r., zgodnie z którym rozpatrzenie odwołania wzajemnego zmierzającego do podważenia legitymacji wnoszącego odwołanie poprzez zakwestionowanie dopuszczenia go do postępowania przetargowego musi koniecznie poprzedzać rozpatrzenie odwołania i ma znaczenia prejudycjalne względem badania odwołania, nawet jeżeli wnoszący odwołanie ma instrumentalny interes w powtórzeniu całego postępowania przetargowego i niezależnie od liczby uczestników przetargu, ze szczególnym odniesieniem do przypadku, w którym pozostało tylko dwóch uczestników przetargu (tzn. wnoszący odwołanie i wnoszący odwołanie wzajemne, któremu udzielono zamówienia publicznego) dążących do wykluczenia konkurenta z uwagi na niespełnienie w złożonych ofertach minimalnych wymogów stanowiących o odpowiednim charakterze ofert.

(1) Dz.U. L 395, s. 33.

(2) Dz.U. L 335, s. 31.
2)

Czy art. 176 dyrektywy 2006/112 uprawnia państwo członkowskie do wprowadzenia, przy jego przystąpieniu do Unii Europejskiej, ograniczającej przesłanki wykonania prawa do odliczenia podatku naliczonego, takiej jak określona w art. 70 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, wskazująca „towary lub usługi […] przeznaczone do celów nieodpłatnych dostaw”, gdy ustawa pozostająca w mocy do dnia przystąpienia nie przewidywała takiego ograniczenia w sposób wyraźny?
2)

Jeżeli gnojowica świńska jest odpadem lub zostanie uznana za odpad na podstawie właściwych kryteriów, czy zgodne z prawem jest nałożenie przez państwo członkowskie na jej producenta, — który nie używa jej na własnych polach, lecz wyzbywa się jej na rzecz innych właścicieli gruntów w celu użycia w charakterze nawozu na należących do nich polach — osobistej odpowiedzialności za przestrzeganie przez tych użytkowników prawa Unii dotyczącego kontroli odpadów lub nawozów w celu zapewnienia, że wykorzystanie przez taką osobę trzecią tejże gnojowicy świńskiej do rozrzucenia na polach nie doprowadzi do pojawienia się ryzyka znacznego skażenia środowiska?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 258/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 11 czerwca 2012 r. — Digital Rights Ireland Ltd przeciwko Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, The Commissioner of the Garda Síochána, Ireland i the Attorney General

(Sprawa C-293/12)

2012/C 258/18

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Ireland

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Digital Rights Ireland Ltd

Strona pozwana: Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, The Commissioner of the Garda Síochána, Ireland i the Attorney General

Pytania prejudycjalne

1) Czy ograniczenie wynikające z wymogów art. 3, 4 i 6 dyrektywy 2006/24/WE (1) prawa strony skarżącej do korzystania z telefonii komórkowej jest niezgodne z art. 5.4 TUE, jako nieproporcjonalne i zbędne lub niewłaściwe do realizacji uzasadnionych celów: a) zapewnienia dostępności określonych danych do celu dochodzenia, wykrywania i ścigania poważnych przestępstw? oraz b) zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii Europejskiej?

2) W szczególności (i) Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem obywateli do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich określonym w art. 21 TFUE? (ii) Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem do poszanowania życia prywatnego określonym w art. 7 karty i art. 8 EKPC? (iii) Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem do ochrony danych osobowych określonym w art. 8 karty? (iv) Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem do wolności wypowiedzi określonym w art. 11 karty i art. 10 EKPC? (v) Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem do dobrej administracji określonym w art. 41 karty?

3) W jakim zakresie traktaty — a zwłaszcza zasada lojalnej współpracy określona w art. 4.3 Traktatu o Unii Europejskiej — zobowiązują sąd krajowy do badania i oceny zgodności krajowych przepisów wdrażających dyrektywę 2006/24/WE z gwarancjami ochrony przyznanymi w karcie praw podstawowych, w tym w jej art. 7 (powtórzonym w art. 8 EKPC)?

(1) Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54)