Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. – Safilo

(sprawa C-529/10)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki bezpośrednie — Zakończenie postępowania zawisłego przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych — Nadużycie prawa — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Swobody chronione na mocy traktatu — Zasada niedyskryminacji — Pomoc państwa — Obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii Europejskiej”

Państwa członkowskie — Zobowiązania — Obowiązek lojalnej współpracy — Wykonanie prawa Unii — Zasada zakazu nadużycia prawa — Swobodny przepływ kapitału — Zasada niedyskryminacji — Przepisy w zakresie pomocy państwa — Podatki bezpośrednie państw członkowskich (art. 4 ust. 3 TUE; art. 63 TFUE, art. 107 ust. 1 TFUE) (por. pkt 23, 25-26, 28-33; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Corte suprema di cassazione – Podatek dochodowy od osób prawnych – Uregulowania krajowe ustanawiające odmienną stawkę podatku od dywidend wypłacanych przez spółki w zależności od miejsca ich siedziby – Transakcje handlowe z udziałem spółek z siedzibą na terytorium Włoch oraz spółek z siedzibą za granicą – Decyzja administracyjna o uznaniu podatku za należny w odniesieniu do spółek z siedzibą za granicą – Pojęcie nadużycia prawa zdefiniowane w wyroku w sprawie C-255/02 Halifax i in. – Zastosowanie do krajowych podatków niezharmonizowanych, jak podatki bezpośrednie

Sentencja

Prawo Unii, a w szczególności zasada zakazu nadużycia prawa, art. 4 ust. 3 TUE, swobody zagwarantowane Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada niedyskryminacji, przepisy w zakresie pomocy państwa oraz obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii, powinno być interpretowane w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie stosowaniu, w sprawie takiej jak ta przed sądem krajowym dotyczącej podatków bezpośrednich, przepisu krajowego, który przewiduje zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych poprzez zapłatę kwoty równej 5% wartości sporu, gdy postępowania te zostały zainicjowane skargą wniesioną w pierwszej instancji ponad dziesięć lat przed dniem wejścia w życie tego przepisu i gdy administracja podatkowa przegrała sprawę w dwóch pierwszych instancjach.

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. – Safilo

(sprawa C-529/10)

„Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki bezpośrednie — Zakończenie postępowania zawisłego przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych — Nadużycie prawa — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Swobody chronione na mocy traktatu — Zasada niedyskryminacji — Pomoc państwa — Obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii Europejskiej”

Państwa członkowskie — Zobowiązania — Obowiązek lojalnej współpracy — Wykonanie prawa Unii — Zasada zakazu nadużycia prawa — Swobodny przepływ kapitału — Zasada niedyskryminacji — Przepisy w zakresie pomocy państwa — Podatki bezpośrednie państw członkowskich (art. 4 ust. 3 TUE; art. 63 TFUE, art. 107 ust. 1 TFUE) (por. pkt 23, 25-26, 28-33; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Corte suprema di cassazione – Podatek dochodowy od osób prawnych – Uregulowania krajowe ustanawiające odmienną stawkę podatku od dywidend wypłacanych przez spółki w zależności od miejsca ich siedziby – Transakcje handlowe z udziałem spółek z siedzibą na terytorium Włoch oraz spółek z siedzibą za granicą – Decyzja administracyjna o uznaniu podatku za należny w odniesieniu do spółek z siedzibą za granicą – Pojęcie nadużycia prawa zdefiniowane w wyroku w sprawie C-255/02 Halifax i in. – Zastosowanie do krajowych podatków niezharmonizowanych, jak podatki bezpośrednie

Sentencja

Prawo Unii, a w szczególności zasada zakazu nadużycia prawa, art. 4 ust. 3 TUE, swobody zagwarantowane Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada niedyskryminacji, przepisy w zakresie pomocy państwa oraz obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii, powinno być interpretowane w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie stosowaniu, w sprawie takiej jak ta przed sądem krajowym dotyczącej podatków bezpośrednich, przepisu krajowego, który przewiduje zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych poprzez zapłatę kwoty równej 5% wartości sporu, gdy postępowania te zostały zainicjowane skargą wniesioną w pierwszej instancji ponad dziesięć lat przed dniem wejścia w życie tego przepisu i gdy administracja podatkowa przegrała sprawę w dwóch pierwszych instancjach.