Sprawa C‑457/15

Vattenfall Europe Generation AG

przeciwko

Bundesrepublik Deutschland

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin)

„Odesłanie prejudycjalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Zakres stosowania ratione temporis — Chwila powstania obowiązku związanego z handlem uprawnieniami do emisji — Artykuł 3 — Załącznik I — Pojęcie „instalacji” — Działania służące spalaniu paliwa w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW”

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lipca 2016 r.

Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa Rady 2003/87 – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Zakres stosowania – Emisje gazów cieplarnianych generowanych przez instalację, której dotyczy dyrektywa przed pierwszym wytwarzaniem energii elektrycznej – Włączenie

[dyrektywa 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniona dyrektywą 2009/29, art. 2 ust. 1, art. 3 lit. u), art. 10a ust. 5, załącznik I]

Załącznik I do dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, zmienionej dyrektywą 2009/29, w zakresie, w jakim włącza spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW do wykazu kategorii działań, do których stosuje się ta dyrektywa, należy interpretować w ten sposób, że obowiązek związany z handlem uprawnieniami instalacji przeznaczonej do wytwarzania energii elektrycznej powstaje z chwilą pierwszej emisji gazów cieplarnianych, a zatem ewentualnie nawet przed pierwszym wytwarzaniem energii elektrycznej.

W istocie instalacja przeznaczona do wytwarzania energii elektrycznej w wyniku spalania paliw, której moc przekracza wartość przewidzianą w załączniku I do dyrektywy 2003/87, podlega obowiązkom, które zawiera system handlu uprawnieniami, a w szczególności obowiązkowi raportowania w odniesieniu do emisji pochodzących ze wszystkich źródeł emisji i strumieni materiałów wsadowych związanych z działaniami prowadzonymi w instalacji, w tym emisji powstałych w okresie próbnej eksploatacji przed rozpoczęciem normalnej eksploatacji tej instalacji. Tej wykładni nie może podważać fakt, że zakwalifikowanie instalacji jako wytwórcy energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 lit. u) tej dyrektywy jest podporządkowane warunkowi wytwarzania energii elektrycznej przeznaczonej do sprzedaży osobom trzecim. Przepis ten nie ma bowiem definiować zakresu stosowania dyrektywy 2003/87, lecz przyczynić się do wprowadzenia rozróżnienia ważnego dla określenia maksymalnej rocznej liczby uprawnień w rozumieniu art. 10a ust. 5 tej dyrektywy. Również okoliczność, iż te obowiązki skierowane są do prowadzącego instalację, nie oznacza, że emisje powstałe podczas próbnych rozruchów przeprowadzonych przez jej budowniczego nie muszą być brane pod uwagę. Otóż z jednej strony pojęcie wytwórcy energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87 nie ma znaczenia dla powstania obowiązku związanego z handlem uprawnieniami do emisji. Z drugiej strony spoczywający na prowadzącym instalację obowiązek raportowania i zwrotu dotyczy również tych emisji, gdyż system handlu uprawnieniami stosuje się zgodnie z art. 2 ust. 1 tej dyrektywy do wszystkich emisji z działań wymienionych w załączniku I do niej.

(por. pkt 38–40, 42, 43; sentencja)