W tym względzie należy dodać, że jakkolwiek Trybunał przyznał, że obciążenie stanowiące wynagrodzenie za usługę faktycznie wykonaną na rzecz podmiotu gospodarczego, który jest zobowiązany do jego zapłacenia, w wysokości proporcjonalnej do tej usługi, nie stanowi opłaty o skutku równoważnym do cła. (wyrok z dnia 9 września 2004 r., Carbonati Apuani, C 72/03 , EU:C:2004:506 , pkt 31 ), to jednak, jak przypomniała rzecznik generalna w pkt 66 opinii, aby opłata taka nie była objęta zakresem art. 28 TFUE, świadczona usługa musi przynosić konkretną i pewną korzyść danemu eksporterowi, przy czym korzyść dla interesu publicznego ma zbyt ogólny charakter i jest zbyt trudna do oceny, aby uznać ją za wynagrodzenie za konkretną uzyskaną korzyść. (zob. podobnie wyroki: z dnia 1 lipca 1969 r., Komisja/Włochy, 24/68 , EU:C:1969:29 , pkt 16 ; z dnia 27 września 1988 r., Komisja/Niemcy, 18/87 , EU:C:1988:453 , pkt 7 )

W czwartej kolejności należy zauważyć, że z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi nie wynika, aby obciążenie pieniężne będące przedmiotem postępowania głównego było nakładane z uwagi na kontrole przeprowadzane w zakresie wywiązania się ze zobowiązań nałożonych prawem Unii lub aby stanowiło wynagrodzenie za usługę faktycznie wykonaną na rzecz podmiotu gospodarczego, w wysokości proporcjonalnej do tej usługi.

W tym zakresie Trybunał orzekł już, że zasadniczą cechą opłaty o skutku równoważnym do cła, odróżniającą ją od podatku wewnętrznego o charakterze ogólnym, stanowi okoliczność, że opłata taka obciąża wyłącznie produkt, który przekracza granicę, jako taki, podczas gdy podatek obciąża jednocześnie produkty przywożone, wywożone i krajowe. (wyrok z dnia 2 października 2014 r., Orgacom, C‑254/13 , EU:C:2014:2251 , pkt 28 ).

W drugiej kolejności należy zauważyć, że energia elektryczna stanowi towar w rozumieniu prawa Unii, a opłata pobrana nie tyle z tytułu samego towaru, lecz z tytułu niezbędnej działalności związanej z tym towarem, takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego, może być objęta zakresem przepisów o swobodnym przepływie towarów. Jeżeli opłata obliczana jest na podstawie przesłanych kilowatogodzin, a nie dystansu przesyłu czy też innych kryteriów bezpośrednio związanych z przesyłem, należy uznać ją za nakładaną na sam towar. (zob. podobnie wyrok z dnia 17 lipca 2008 r., Essent Netwerk Noord i. in., C‑206/06 , EU:C:2008:413 , pkt 43 , 44 i przytoczone tam orzecznictwo).

Artykuły 28 i 30 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które przewidują obciążenie pieniężne takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładane na energię elektryczną wywożoną do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego wyłącznie w sytuacji, gdy owa energia elektryczna została wyprodukowana na terytorium krajowym.

Co się tyczy w szczególności wywozu do państw trzecich należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) i e) TFUE Unii przysługuje wyłączna kompetencja w dziedzinie unii celnej oraz wspólnej polityki handlowej, a zgodnie z art. 207 ust. 1 TFUE wspólna polityka handlowa jest oparta na jednolitych zasadach, w szczególności w odniesieniu do zmian stawek celnych, zawierania umów celnych i handlowych dotyczących handlu towarami i usługami.

Tymczasem jedność wspólnej polityki handlowej byłaby zagrożona, gdyby państwa członkowskie były uprawnione do jednostronnego wprowadzania opłat o skutku równoważnym do ceł z tytułu wywozu do państw trzecich.

Wynika stąd, jak to zauważyła Komisja Europejska, że państwom członkowskim nie przysługuje kompetencja pozwalająca im na jednostronne wprowadzenie opłat o skutku równoważnym do ceł wywozowych w przypadku wywozu do państw trzecich. (zob, analogicznie wyrok z dnia 26 października 1995 r., Siesse, C‑36/94, EU:C:1995:351, pkt 17).

(zob. pkt 49–51)