ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

W tym względzie skarżąca podnosi, że postępowanie Komisji spowodowało powstanie u skarżącej uzasadnionych oczekiwań, iż postanowienie administracji o uzależnieniu zawarcia umowy w sprawie subwencji dotyczącej projektu ECOLINK + „in accordance with the solution elaborated to the noteworthy findings af a recent audi report” i decyzja o zawarciu w późniejszej poprawce do tej umowy postanowienia, że w odniesieniu do udziałowców należy wykorzystać „the methodology annexed to the contract and the relative costs are reported in the company’s books”, wskazywały, iż — poprzez fakty dokonane — Komisja w rzeczywistości wyraziła już przyzwolenie na metodę obliczeń kosztów zaproponowanych przez META.
1)

Pierwszy zarzut: w zaskarżonej decyzji Komisja nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i art. 345 TFUE oraz naruszyła istotne wymogi proceduralne, ponieważ dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz uzasadniła w niewystarczający lub błędny sposób omawianą decyzję w odniesieniu do możliwości przypisania Republice Słowenii środka rekapitalizacji w 2008 r. Skarżąca uważa Komisja uznała z naruszeniem art. 107 ust. 1 TFUE i art. 345 TFUE, iż możliwe jest przypisanie Republice Słowenii działań wspólników spółki Elan przy okazji jej rekapitalizacji w 2008 r. Komisja uzasadniła swój wniosek tym, że państwo jako właściciel mianuje radę nadzorczą, przez co zdaniem skarżącej dyskryminuje ona dualistyczny system zarządzania przedsiębiorstwami publicznymi. Uzasadnienie w zaskarżonej decyzji jest niewystarczające — to znaczy nie zawiera odpowiednich i dostatecznych powodów — oraz błędne, ponieważ Komisja argumentuje, iż istnieją poważne poszlaki wskazujące na głębokie zaangażowanie państwa w proces decyzyjny w spółce kapitałowej (Kapitalska družba, KAD) i w spółce doradztwa i zarządzania (Družba za svetovanje in upravljanje, DSU) przy czym jej argumenty opierają się jedynie na niewiarygodnych dowodach o charakterze pogłosek. W zaskarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia również w odniesieniu do pozostałych wspólników spółki Elan, co do których Komisja wysuwa jedynie zarzut dotyczący równoległego zachowania. Zdaniem skarżącej wspomniane przez Komisję w zaskarżonej decyzji poszlaki nie stanowią w żadnym razie wskazówek świadczących, zgodnie z orzecznictwem Trybunału i Sądu, o zaangażowaniu organów państwa w przyjęcie środka rekapitalizacji spółki Elan w 2008 r.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/14

Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Front Polisario przeciwko Radzie

(Sprawa T-512/13)

2013/C 55/26

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Ludowy Front Wyzwolenia Saguía el Hamra i Rio de Oro) (Front Polisario) (Al-Ujun) (przedstawiciel: adwokat C.E. Hafiz)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu a zatem wszystkich aktów wykonawczych.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów przeciwko i) decyzji Rady 2012/497/UE z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. L 241, s. 2) oraz ii) rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) nr 812/2012 z dnia 12 września 2012 r. zmieniającemu rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 w odniesieniu do unijnych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przetworzone produkty rolne pochodzące z Maroka (Dz.U. L 247, s. 7).

Strona skarżąca uważa, że, jako przedstawiciela ludności saharyjskiej, akty te dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie.

1) Zarzut pierwszy oparty z jednej strony na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, podczas gdy uzasadnienie było szczególnie konieczne ze względu na sytuację prawną a z drugiej strony, na naruszeniu prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ nie skonsultowano się z Frontem Polisario.

2) Zarzut drugi oparty z jednej strony na naruszeniu praw podstawowych chronionych w art. 67 TFUE, art. 6 TUE i zasad ustanowionych w orzecznictwie, poprzez nieprzestrzeganie prawa do samostanowienia ludności saharyjskiej i poprzez promowanie polityki przyłączania prowadzonej przez Królestwo Marokańskie, będące okupantem zdaniem strony skarżącej. Strona skarżąca podnosi ponadto naruszenie zasady spójności przewidzianej w art. 7 TFUE z uwagi na nieprzestrzeganie zasady suwerenności oraz naruszenie wartości, na których opiera się Unia Europejska i zasad regulujących jej działania zewnętrzne niezgodne z art. 2 TUE, art. 3 ust. 5 TUE, art. 21 TUE i art. 205 TFUE.

3) Zarzut trzeci oparty na naruszeniu umów międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską a w szczególności układu o stowarzyszeniu pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim oraz Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza.

4) Zarzut czwarty oparty na naruszeniu szeregu norm prawa międzynarodowego, włącznie z prawem do samostanowienia, zasadą względnej skuteczności traktatów i podstawowymi przepisami międzynarodowego prawa humanitarnego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 26/61

Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Farmaceutisk Laboratorium Ferring przeciwko OHIM — Tillotts Pharma (OCTASA)

(Sprawa T-501/12)

2013/C 26/121

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Farmaceutisk Laboratorium Ferring (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: I. Fowler, solicitor, adwokaci A. Renck i J. Fuhrmann)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tillotts Pharma AG (Ziefen, Szwajcaria)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 1214/2011-4; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, lub — w przypadku gdy druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania strony pozwanej — obciążenie strony pozwanej i interwenienta łącznie kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tillotts Pharma AG

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „OCTASA” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8169881

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Austrii pod nr 102370 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany na Węgrzech pod nr 136836 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany we Włoszech pod nr 40977 C/81 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Polsce pod nr 71634 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Słowacji pod nr 175482 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Szwecji pod nr 173377 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany we Francji pod nr 1699236 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Irlandii pod nr 107207 dla towarów należących do klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Czechach pod nr 182567 dla towarów z klasy 5.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 26/58

Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — Koinopraxia Touristiki Loutrakiou przeciwko Komisji

(Sprawa T-498/12)

2013/C 26/118

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA — Loutraki AE — Club Hotel Loutraki Casino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE (Loutraki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej Komisji z dnia 18 września 2012 r. — Ares (2012)1082114 — którą został oddalony wniosek skarżącej o dostęp do niektórych dokumentów, i

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swojej skardze skarżąca wnosi zgodnie z art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 września 2012 r., którą instytucja ta oddaliła ostatecznie wniosek potwierdzający skarżącej o dostęp do pisma władz greckich z dnia 16 maja 2012 r. dotyczącego określenia kwoty bezprawnej pomocy państwa podlegającej odzyskaniu zgodnie z decyzją Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej z dnia 24 maja 2011 r. (1)

Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

Po pierwsze, skarżąca powołuje się na naruszenie spoczywającego na administracji obowiązku uzasadnienia decyzji oddalających wnioski, gdyż w swojej odpowiedzi administracja ograniczyła się do ogólnego odesłania do wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001 bez dodatkowego rozwinięcia i faktycznego uzasadnienia decyzji.

Po drugie, skarżąca powołuje się na naruszenie zasady przejrzystości, co jest sprzeczne z rozporządzeniem nr 1049/2001 i z rozporządzeniem nr 659/1999 (2), jako że zaskarżona decyzja nie udziela opinii publicznej możliwie najszerszego dostępu do dokumentów, nie interpretując i nie stosując ściśle wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001.

Wreszcie skarżąca powołuje się na naruszenie art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 6 i 20 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z naruszeniem jej prawa do obrony i, przez rozszerzenie, zasady dobrej administracji.

(1) Decyzja Komisji C(2011) 3504 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [C 16/10 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009)] (Dz.U. L 285, s. 25).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).
2)

Zarzut drugi oparty na tym, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błędy dotyczące okoliczności faktycznych, jako że doszła błędnie do wniosku, iż Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (zwany dalej „DARD”) niewłaściwie zastosował, a nawet w ogóle nie zastosował, przepisów dotyczących sankcji, odzyskiwania nienależnych płatności i celowej niezgodności oraz że w związku z tym Komisja przypisała zbyt duże znaczenie rozważaniom w przedmiocie zakresu ewentualnych strat dla funduszy Unii Europejskiej lub nie uwzględniła takich rozważań. W szczególności Komisja: — błędnie zarzuciła rzekomo „systematyczne” ponowne przeliczanie uprawnień do płatności przez DARD; — niesłusznie twierdziła, że błędy popełnione w 2005 r. mogły mieć materialny wpływ na historyczny element wartości uprawnień; — przyjęła błędną metodę obliczania nadpłat; — przyjęła błędne podejście do sankcji, w szczególności: — przyjmując błędną metodę obliczania sankcji; i — niesłusznie twierdząc, że sankcja powinna zostać nałożona za każdy rok w przypadkach, w których sankcja miała zastosowanie w 2005 r., lecz nie za kolejne lata objęte wnioskiem — w niniejszym przypadku 2007 i 2008 r. — w których nadpłata wynikała z tego samego błędu co błąd już ukarany w 2005 r.; — przyjęła błędne podejście do celowej niezgodności.
3)

Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie, jakie miała popełnić Komisja w decyzji o nakazaniu odzyskania pomocy, pozbawiając Irlandię przysługującej jej swobody oceny tego, w jakim zakresie pomoc państwa zakłóciła konkurencję i, co za tym idzie, przywrócenia stanu poprzedzającego to zakłócenie, nie przeprowadzając analizy związku między możliwością przeniesienia ATT na pasażerów przewoźników, na których został nałożony ten podatek oraz nie uwzględniając zakłóceń konkurencji, jakie zaistnieją w efekcie połączenia skutków wykonania decyzji o odzyskaniu pomocy z będącym rzekomo „beneficjentami” pomocy przewoźnikom powietrznym prawem do zwrotu przyznanym na podstawie prawa irlandzkiego i prawa UE.
—

posiłkowo o zawieszenie postępowania w sprawie R 2255/2011-4 do chwili prawomocnego orzeczenia w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 15 listopada 2012 r. o unieważnienie należącego do drugiego uczestnika postępowania wspólnotowego znaku towarowego nr 006095889 Balkogrün, sygnatura akt Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) 000007267 C;
—

Z drugiej strony, domagając się od strony skarżącej pozornych kosztorysów urzędnicy Unii Europejskiej, jako pełnomocnicy, nakłaniali bezpośrednio stronę skarżącą do popełnienia naruszenia, za które została ona ukarana. Za pośrednictwem swych urzędników Unia Europejska przyczyniła się zatem do naruszenia art. 101 TFUE, które następnie ukarała a ponadto naruszyła ona prawo strony skarżącej do rzetelnego procesu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 26/68

Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2012 r. — DeMaCO Holland przeciwko Komisji

(Sprawa T-527/12)

2013/C 26/133

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: DeMaCO Holland (Langedijk, Niderlandy) (przedstawiciele: L. Linders i S. Bishop, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— w związku z tym nakazanie Euratom natychmiastowego zaprzestania korzystania ze zmodyfikowanego projektu, do którego prawa należą do skarżącej oraz zapłaty przez Euratom na rzecz skarżącej kwoty 100 000 EUR tytułem odszkodowania wstępnego w trybie odpowiedzialności pozaumownej;

— obciążenie Euratom ewentualnymi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga ma na celu naprawienie szkody wyrządzonej pozaumownym działaniem Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, reprezentowanej przez Komisje Europejską, polegającym na wykorzystaniu rysunków technicznych należących do skarżącej i przekazaniu ich do wykorzystania przedsiębiorstwu do spraw programu ITER i rozwoju energii termojądrowej (Fusion for Energy) w ramach postępowania przetargowego.

Na poparcie skargi skarżąca twierdzi, iż pozwana wykorzystała bezprawnie należące do skarżącej rysunki techniczne.

Pozwana wykorzystała bez zgody skarżącej rysunki techniczne wykonane samodzielnie przez skarżącą, wykraczając poza wszelkie ramy umowne łączące strony. Ponadto pozwana umożliwiła wykorzystanie rysunków technicznych przez osoby trzecie, w szczególności przez Fusion For Energy.

Świadome bezprawne wykorzystanie rysunków technicznych należących do skarżącej stanowi czyn bezprawny oraz naruszenie praw autorskich skarżącej.

Z tego względu pozwana uzyskała nienależną korzyść gospodarczą w oparciu o zasoby intelektualne i finansowe skarżącej, co jest sprzeczne z dobrymi obyczajami gospodarczymi i stanowi akt nieuczciwej konkurencji.

Na szkodę poniesioną przez skarżącą składa się utrata dochodów na skutek postępowania przetargowego przeprowadzonego przez Fusion For Energy, co było możliwe wskutek działania pozwanej, a także szkoda wynikająca z naruszenie praw własności intelektualnej skarżącej.
2)

Zarzut drugi: naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie, a także art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez odmowę dostępu do konkretnych dokumentów zawartych w aktach — W ramach tego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo, dokonując zbyt szerokiej wykładni zakresu zastosowania uregulowania wprowadzającego wyjątek zawartego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że ani nie doszłoby do naruszenia interesów handlowych w rozumieniu art.4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ani też Komisja nie mogła powołać się na ochronę celu śledztwa w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001. — Nie doszłoby także do poważnego naruszenia procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001). — Ponadto Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu przeważającego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów.
—

uwzględnienie pierwszego żądania strony wnoszącej odwołanie przedstawionego w pierwszej instancji również na podstawie zarzutów co do istoty podniesionych przez wnoszącego odwołanie, i tak stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze EKES nr 43/09 również z uwagi na te zarzuty co do istoty;
4)

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 86 regulaminu pracowniczego, załącznika IX do regulaminu pracowniczego i ogólnych przepisów wykonawczych do załącznika IX do regulaminu pracowniczego i zasady poszanowania prawa do obrony, jak również przeinaczenia okoliczności wynikających z akt sprawy i naruszenia obowiązku uzasadnienia (dotyczący przede wszystkim pkt 75 — 78 zaskarżonego wyroku).
klasa 9

:
1)

Zarzut pierwszy dotyczący istotnego naruszenia prawa W ramach zarzutu pierwszego, według którego Komisja dopuściła się istotnego naruszenia prawa w odniesieniu do zakresu zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, ALRO zmierza do wykazania, że Komisja nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących możliwości przypisania pomocy państwu określonych w wyroku z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie C-482/99 Francja przeciwko Komisji, Rec. s. I-4397 (zwanym dalej wyrokiem w sprawie „Stardust Marine”). W szczególności Komisja próbowała oprzeć swą analizę wyłącznie na wskaźnikach „organicznych”. Jednakże ALRO zamierza wykazać, że w świetle wymogów określonych w wyroku Stardust Marine Komisja zobowiązana jest także do wykazania istnienia innych istotnych wskaźników, ponieważ same wskaźniki „organiczne” są niewystarczające do stwierdzenia możliwości przypisania pomocy państwu.
—

Zarzut trzeci opiera się na naruszeniu prawa do skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do uzasadnienia aktów, braku uzasadnienia podnoszonego powodu oraz praw do obrony i własności, jako że nie został dochowany wymóg uzasadnienia, co wpływa na pozostałe prawa.
1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nie ma zastosowania żaden z wyjątków wymienionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Powyższe twierdzenie w szczególności jest słuszne w odniesieniu do wyjątków określonych w decyzji Komisji, to jest w art. 4 ust. 3 akapit drugi i w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze owego rozporządzenia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 46/21

Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe przeciwko Europejskiej Agencji Leków

(Sprawa T-547/12)

2013/C 46/38

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Teva Pharma BV (Utrecht, Niderlandy) i Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Bacon i D. Piccinin, barristers, G. Morgan i C. Drew, solicitors)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

Żądania

Skażące wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków, zawartej w jej piśmie z dnia 26 listopada 2012 r., oddalającej wniosek skarżących o przyznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla wytwarzanej przez nie odmiany generycznej substancji abakawir/lamiwudyna; oraz

— obciążenie Europejskiej Agencji Leków poniesionymi przez nie kosztami.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut, zgodnie z którym oddalenie ich wniosku o przyznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla wytwarzanej przez nie odmiany generycznej ustalonego połączenia produktów leczniczych na tej podstawie, że produkt był chroniony dziesięcioletnim okresem wyłączności, jest sprzeczne z prawidłową interpretacją rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1) i dyrektywy 2001/83/WE (2). Skarżące twierdzą w szczególności, że posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla spornego produktu nie jest uprawniony do korzystania z dziesięcioletniego okresu wyłączności danych, gdyż produkt ten jest ustalonym połączeniem produktów leczniczych, łączącym dwie substancje czynne, które były dostarczane i wykorzystywane w Unii jako składniki różnych produktów leczniczych przez szereg lat. Skarżące wskazują zatem, że sporny produkt jest objęty tym samym ogólnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu co wcześniejsze pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla jego składników, w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2001/83. W konsekwencji skarżące stoją na stanowisku, że ów produkt nie jest objęty żadnym dodatkowym okresem wyłączności danych po upływie okresu wyłączności danych w odniesieniu do wspomnianych pozwoleń.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1).

(2) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/21

Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Redrock Construction (REDROCK)

(Sprawa T-548/12)

2013/C 63/41

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Redrock Construction s.r.o. (Praga, Republika Czeska)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 października 2012 r. w sprawie R1596/2011-4; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „REDROCK”w kolorze czarnym i białym dla, między innymi, towarów i usług z klas 1, 2, 17, 19 i 37 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 386365

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Redrock Construction s.r.o.

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został złożony na podstawie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009. Wnoszący o unieważnienie prawa do znaku powołał się na następujące wcześniejsze prawa: zarejestrowany w Niemczech pod nr 30229274 słowny znak towarowy „Rock” dla towarów i usług z klas 1, 6, 7, 8, 17, 19, 37 i 42; zarejestrowane w Niemczech pod nr 30312115, nr 2078534, nr 2078535, nr 2079579, nr 39502727, nr 39517348, nr 39543868, nr 39551027, nr 39605619, nr 39644214, nr 39707589, nr 39737546, nr 39920622, nr 30166175, nr 30166176, nr 30166177, nr 30212141 słowne znaki towarowe „KEPROCK”, „FLEXIROCK”, „FORMROCK”, „FLOOR-ROCK”, „TERMAROCK”, „KLIMAROCK”, „SPEEDROCK”, „DUROCK”, „SPLITROCK”, „PLANAROCK”, „TOPROCK”, „KLEMMROCK”, „FIXROCK”, „SONOROCK PLUS”, „VARIROCK”, „SONOROCK” i „MASTERROCK” dla towarów i usług z klas 17, 19 i 37

Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.