ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 295/14

Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Huhtamäki i Huhtamaki Flexible Packaging Germany/Komisja

(Sprawa T-530/15) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Dowód uczestnictwa w kartelu - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Proporcjonalność - Równość traktowania)

(2019/C 295/18)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Huhtamäki Oyj (Espoo, Finlandia) i Huhtamaki Flexible Packaging Germany GmbH & Co.KG (Ronsberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Meyer-Lindemann, C. Graf York von Wartenburg i L. Stammwitz)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, F. Jimeno Fernández i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające przede wszystkim do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39563 — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej) i pomocniczo — do obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżące.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Huhtamäki Oyj i Huhtamaki Flexible Packaging Germany GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 406 z 7.12.2015.
Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2019 r. — Fulmen/Rada

(Sprawa T-405/15) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Naprawienie szkody, jaką strona skarżąca miała ponieść w wyniku umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Szkoda majątkowa - Szkoda niemajątkowa)

(2019/C 288/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Fulmen (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami i N. Korogiannakis)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M. Bishop, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Aresu i D. Gauci, następnie A. Aresu i R. Tricot, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść wskutek przyjęcia decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. 2010, L 281, s. 81) i rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), na podstawie których to aktów nazwę skarżącej umieszczono i pozostawiono w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

Sentencja

1) Zasądza się od Rady Unii Europejskiej zapłatę na rzecz Fulmenu kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesioną szkodę niemajątkową.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Fulmen, Rada i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 337 z 12.10.2015.
C 230/25

Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Ertico — ITS Europe/Komisja

(Sprawa T-604/15) (1)

(Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Zalecenie 2003/361/WE - Decyzja panelu zatwierdzającego Komisji dotycząca kwalifikacji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw - Wniosek o przeprowadzenie kontroli na podstawie pkt 1.2.6 i 1.2.7 załącznika do decyzji 2012/838/UE, Euratom - Brak skargi administracyjnej w rozumieniu art. 22 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Powaga rzeczy osądzonej - Kryteria użyte w określonej w polityce Unii definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw - Pojęcie przedsiębiorstwa - Pojęcie działalności gospodarczej - Kryterium niezależności - Obowiązek uzasadnienia)

(2019/C 230/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation — Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico — ITS Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Wellinger i K. T’Syen, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lyal i M. Clausen, a następnie R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności wydanej w dniu 18 sierpnia 2015 r. decyzji panelu zatwierdzającego ustanowionego w pkt 1.2.7 załącznika do decyzji 2012/838/UE, Euratom z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia zasad zapewniających jednolitą weryfikację istnienia i statusu prawnego, a także zdolności operacyjnych i finansowych uczestników działań pośrednich wspieranych za pomocą dotacji w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz siódmego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (Dz.U. 2012, L 359, s. 45) w zakresie, w jakim decyzji tej stwierdzono, że skarżąca nie może zostać uznana za mikro-, małe lub średnie przedsiębiorstwo w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro-, małych i średnich (Dz.U. 2003, L 124, s. 36).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation — Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico — ITS Europe) pokrywa połowę poniesionych przez siebie kosztów.

3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez Ertico — ITS Europe.

(1) Dz.U. C 414 z 14.12.2015.
Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada

(Sprawa T-434/15) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Odpowiedzialność pozaumowna - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2019/C 220/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran) i sześciu pozostałych skarżących, których nazwy wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciele: M. Taher, solicitor, M. Malek, QC, i R. Blakeley, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie, na podstawie art. 268 i 340 TFUE, zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody materialne i krzywdy, jakie miały zostać wyrządzone skarżącym ze względu na umieszczenie ich nazw w wykazach zawartych w załączniku II do decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), w załączniku do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281, s. 81), w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), a także w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Islamic Republic of Iran Shipping Lines i pozostali skarżący, których nazwy wskazano w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

(1) Dz.U. C 328 z 5.10.2015.
Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Węgry/Komisja

(Sprawa T-139/15) (1)

(Sekcja Gwarancji EFOGR - EFRG - Cukier - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione na Węgrzech - Warunki przyznania pomocy na całkowity demontaż urządzeń produkcyjnych oraz pomocy na częściowy demontaż - Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” - Ocena używania silosów w momencie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy - Pojęcie „całkowitego demontażu” - Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97 - Trudności dotyczące wykładni przepisów Unii - Lojalna współpraca)

(2019/C 148/38)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry, (przedstawiciele: początkowo M. Fehér, G. Koós, A. Pálfy, następnie M. Fehér, G. Koós, Z. Biró-Tóth i E. Tóth, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek i B. Béres, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciel: D. Colas, pełnomocnik), Republika Włoska, (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i C. Colelli, avvocato dello Stato)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33), w zakresie, w jakim decyzja ta wyklucza kwotę 11 709 400 EUR z finansowania przez EFRG pomocy restrukturyzacyjnej dla przemysłu cukrowniczego przyznanej przez Węgry.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Węgry pokrywają własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

3) Komisja pokrywa połowę kosztów własnych.

4) Republika Francuska i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 190 z 8.6.2015.
Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Francja/Komisja

(Sprawa T-156/15) (1)

(EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Francję - System pomocy obszarowej - Gwarancje proceduralne - Rozporządzenie (WE) nr 885/2006 - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 - Krajowy system kontroli oparty na definicji obszarów upraw paszowych niezgodnej z rozporządzeniem - Wyłączenie całości wydatków - Proporcjonalność - Program rozwoju obszarów wiejskich we Francji kontynentalnej - Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych - Rozporządzenie (WE) nr 1975/2006 - Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 - Ryczałtowa korekta finansowa - Kontrole na miejscu - Kryterium obsady - Liczenie zwierząt - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego - Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 - Warunki przyznania pomocy restrukturyzacyjnej - Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” - Ocena używania silosów w momencie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy - Pojęcie „całkowitego demontażu” - Proporcjonalność - Równość traktowania - Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97)

(2019/C 148/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, następnie G. de Bergues, D. Colas, F. Fize i A. Daly oraz w końcu D. Colas, S. Horrenberger, R. Coesme, E. de Moustier i A.L. Desjonquères, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez C. Colelli, avvocato dello Stato) i Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej wszystkie wydatki poniesione przez Republikę Francuską w Górnej Korsyce tytułem bezpośredniej pomocy obszarowej w ramach pierwszego filara, których dotyczą wnioski złożone w latach 2011 i 2012.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Komisja Europejska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

4) Republika Włoska i Węgry pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 190 z 8.6.2015.
Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Włochy/Komisja

(Sprawa T-135/15) (1)

(EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Włochy - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego - Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 - Termin 24 miesięcy - Pojęcie „wieloletniego środka” - Warunki przyznania pomocy na restrukturyzację - Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” - Kwalifikacja silosów - Pojęcie „całkowitego demontażu” - Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97 - Trudności w wykładni przepisów prawa Unii - Lojalna współpraca - Uzasadnione oczekiwania - Ne bis in idem - Premie ubojowe - Działania informacyjno-promocyjne dotyczące produktów rolnych - Opóźnienia w płatnościach - Dowód istnienia szczególnych warunków w zarządzaniu - Równość traktowania - Błąd w tłumaczeniu w jednej z wersji językowych rozporządzenia Unii - Możliwość przypisania korekty finansowej państwu członkowskiemu)

(2019/C 148/37)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez C. Colelli, avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Bianchi, P. Ondrůšek i I. Galindo Martín, pełnomocnicy, a następnie D. Bianchi i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i S. Horrenberger, pełnomocnicy) i Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy niektórych wydatków poniesionych przez Republikę Włoską.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Republika Włoska pokrywa własne koszty i koszty Komisji Europejskiej.

3) Republika Francuska i Węgry pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 155 z 11.5.2015.
Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HTTS / Rada

(Sprawa T-692/15 RENV) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2021/C 338/19)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schlingmann)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i M. Bishop, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Tricot, C. Hödlmayr, J. Roberti di Sarsina i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie, na podstawie art. 268 i 340 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie umieszczenia jej nazwy, po pierwsze, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2007, L 103, s. 1), a po drugie, rozporządzeniem Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającym rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), w załączniku VIII do rozporządzenia nr 961/2010.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w sprawie T-692/15.

3) Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w sprawie C-123/18 P.

4) Komisja Europejska pokrywa własne koszty związane z niniejszym postępowaniem, z postępowaniem w sprawie T-692/15 oraz z postępowaniem w sprawie C-123/18 P.

(1) Dz.U. C 59 z 15.2.2016.
C 328/36

Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2019 r. — Mahmoudian/Rada

(Sprawa T-406/15) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia w zakresie wjazdu na terytoria państw członkowskich - Naprawienie szkody, jaką miał ponieść skarżący w wyniku umieszczenia i utrzymania jego nazwiska w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Szkoda majątkowa - Krzywda)

(2019/C 328/38)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Fereydoun Mahmoudian (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami i N. Korogiannakis)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M. Bishop, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Aresu i D. Gauci, następnie A. Aresu i R. Tricot, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący w następstwie przyjęcia decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281,s. 81) i rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), na mocy których nazwisko skarżącego zostało umieszczone i utrzymane w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

Sentencja

1) Rada Unii Europejskiej zapłaci na rzecz Fereydouna Mahmoudiana kwotę 71 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3) Fereydoun Mahmoudian, Rada i Komisja — odpowiednio, pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 337 z 12.10.2015.
C 328/37

Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — CCPL i in./Komisja

(Sprawa T-522/15) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Wartość sprzedaży - Górna granica grzywny - Proporcjonalność - Równość traktowania - Zdolność płatnicza)

(2019/C 328/39)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: CCPL — Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC (Reggio Emilia, Włochy), Coopbox group SpA (Reggio Emilia), Poliemme Srl (Reggio Emilia), Coopbox Hispania, SL (Lorca, Hiszpania), Coopbox Eastern s.r.o. (Nowe Miasto nad Wagiem, Słowacja) (przedstawiciele: S. Bariatti i E. Cucchiara, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Jimeno Fernández, A. Biolan i P. Rossi, następnie F. Jimeno Fernandez, P. Rossi i L. Malferrari, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające w pierwszej kolejności do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39563 — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej), a także, posiłkowo, do obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżące.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 1 lit. f) i g), art. 2 ust. 2 lit. d) i e) oraz art. 2 ust. 4 lit. c) i d) decyzji Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39563 — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej).

2) Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

(1) Dz.U. C 354 z 26.10.2015.
Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Binca Seafoods/Komisja

(Sprawa T-94/15) (1)

(Produkcja i etykietowanie produktów ekologicznych - Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 - Zmiany rozporządzenia (WE) nr 889/2008 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1358/2014 - Zakaz stosowania hormonów - Nieprzedłużenie przewidzianego w art. 95 ust. 11 rozporządzenia nr 889/2008 okresu przejściowego dotyczącego zwierząt akwakultury - Metody reprodukcji - Wyjątkowe zezwolenie na pozyskiwanie młodych dziko żyjących osobników na potrzeby odchowu - Równość traktowania)

(2019/C 305/37)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Binca Seafoods GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Schmidt)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis, G. von Rintelen i K. Walkerová, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury ekologicznej, praktyk gospodarskich w sektorze akwakultury, paszy dla zwierząt i produktów akwakultury ekologicznej oraz substancji dopuszczonych do stosowania w akwakulturze ekologicznej (Dz.U. 2014, L 365, s. 97).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Binca Seafoods GmbH zostaje obciążona kosztami postępowań przed Sądem i Trybunałem

(1) Dz.U. C 155 z 11.5.2015.