PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/16

Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

(Sprawa C-227/10)

()

2010/C 209/24

Język postępowania: estoński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i J. B. Laignelot, wspierani przez A. Salumetsa, Vandeadvokaat)

Strona pozwana: Republika Estonii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że poprzez nieprawidłowe wydanie przepisów w celu wykonania art. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy 2001/42/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. (w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko) Republika Estonii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

— obciążenie Republiki Estonii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niepełne wykonanie art. 2 lit. a) tiret pierwsze

Komisja jest zdania, że definicja ustanowiona w § 31 Keskkonnamõju hindamise ja keskkonnajuhtimise seadus (estońskiej ustawy w sprawie oceny wpływu na środowisko i zarządzania środowiskowego, zwanej dalej „KeHJS”) jest szersza niż definicja w dyrektywie w odniesieniu do art. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy, jednakże węższa niż w odniesieniu do tiret pierwszego, ponieważ wyłączone są plany i programy (z ich ewentualnymi skutkami dla środowiska) przygotowywane przez organ, które jednak nie są przyjmowane na podstawie aktu prawnego. W ten sposób na podstawie krajowego prawa estońskiego możliwe jest, aby plany i programy, które muszą być przygotowywane na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych (mimo że ustawa estońska nie przewiduje tego warunku ustanowionego w dyrektywie), nie musiały być badane pod kątem wpływu na środowisko.

Uchybienia przy wykonaniu art. 6 ust. 1 dyrektywy

Komisja jest zdania, że ustanowiony w § 37 ust. 2 pkt 3 KeHJS wymóg ogłoszenia albo projektu planu albo ram czasowych nie jest zgodny z dyrektywą. Generalnie ramy czasowe dla strategicznego dokumentu dotyczącego planowania są zbyt ogólnie nakreślone i nie zezwalają na stwierdzenie i ocenę wszystkich skutków dla środowiska i zdrowia ludzkiego.

Niepełne wykonanie art. 6 ust. 3 dyrektywy

W art. 6 ust. 3 dyrektywy ustanowione jest wyraźne zobowiązanie do wyznaczenia organów, które są potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów. Na ten przepis powołują się także art. 3 ust. 6, art. 5 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2. W § 36 ust. 3 oraz w § 35 ust. 4 KeHJS wymienione są te same organy, które mają być konsultowane (ministerstwo społeczne, ministerstwo oświaty, ministerstwo ochrony środowiska, urząd ochrony środowiska lub organ samorządu lokalnego), jednakże w ustawie estońskiej nie jest wymagana konsultacja z innymi organami. Oznacza to jednak, że nie istnieje ogólny wymóg konsultacji wszystkich organów, które ze względu na swoje szczególne obowiązki w dziedzinie środowiska są potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów. Ponadto na podstawie wymienionych paragrafów KeHJS nie jest jasne, które organy mają być konsultowane dodatkowo oprócz wymienionych. Zdaniem Komisji ustawa estońska jest niejasna, a swoboda wyboru przy wyznaczaniu organów na podstawie art. 6 ust. 3 dyrektywy zbyt duża. Może się zdarzyć, że inne organy będą potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów. Także wtedy, gdy ustawa estońska przewiduje, że ewentualnie mogą być konsultowane inne organy, istnieje możliwość, że także wtedy nie będą one konsultowane, kiedy będą potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów, ponieważ w tym przypadku nie istnieje zobowiązanie do konsultacji.

(1) Dz.U. L 197, s. 30.