Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo wspólnotowe – Skarga o stwierdzenie nieważności lub skarga na bezczynność – Spoczywający na państwie członkowskim obowiązek wniesienia takiej skargi na korzyść jednego z jego obywateli – Brak – Istnienie takiego obowiązku i odpowiedzialności państwa według prawa krajowego – Dopuszczalność – Granice

(art. 10 WE, 230 WE i 232 WE)

2. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt – Kontrole weterynaryjne i zootechniczne w handlu wewnątrzwspólnotowym żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego – Środki ochronne przed gąbczastą encefalopatią bydła – Decyzja 94/381 – System umożliwiający rozróżnienie białek pochodzących od przeżuwaczy od białek pochodzących od innych gatunków niż przeżuwacze – Wniosek państwa członkowskiego o zezwolenie na żywienie przeżuwaczy białkami pochodzącymi od innych gatunków niż przeżuwacze – Spoczywający na Komisji obowiązek przedłożenia wniosku Radzie – Brak – Przesłanki

(dyrektywy Rady 89/662, art. 17, i 90/425, art. 17; decyzja Komisji 94/381, art. 1 ust. 2)

Summary

1. Prawo wspólnotowe nie przewiduje spoczywającego na państwie członkowskim obowiązku wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE ani skargi na bezczynność na podstawie art. 232 WE na korzyść jednego z jego obywateli. Jednakże prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się w zasadzie temu, by prawo krajowe zawierało taki obowiązek lub przewidywało odpowiedzialność państwa członkowskiego za jego niedotrzymanie.

W tym ostatnim względzie niejasne pozostaje, w jaki sposób prawo krajowe przewidujące taki obowiązek lub odpowiedzialność państwa członkowskiego w takim przypadku miałoby naruszać prawo wspólnotowe. Jednakże dane państwo członkowskie mogłoby naruszyć obowiązek lojalnej współpracy określony w art. 10 WE, gdyby nieodpowiednio korzystało z zakresu swobodnego uznania w odniesieniu do stosowności wniesienia skargi, ryzykując w ten sposób przeciążenie sądu wspólnotowego skargami, których część byłaby oczywiście bezzasadna, i zagrażając tym samym prawidłowemu funkcjonowaniu tej instytucji.

(por. pkt 31, 32 oraz pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 1 ust. 2 decyzji 94/381 dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków w związku z art. 17 dyrektywy 90/425 dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego i art. 17 dyrektywy 89/662 dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego należy interpretować w ten sposób, że jeżeli informacje będące w dyspozycji Komisji nie pozwalają na stwierdzenie, że kontrole przeprowadzane w ramach systemu umożliwiającego rozróżnienie białek pochodzących od przeżuwaczy od białek pochodzących od innych gatunków niż przeżuwacze, poddanego jej ocenie przez państwo członkowskie w celu uzyskania zezwolenia przedstawiają wystarczające gwarancje w świetle ochrony zdrowia publicznego, oraz jeżeli wniosek tego państwa członkowskiego został przedstawiony Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, który nie zajął w jego sprawie stanowiska, w szczególności z powodu nowych informacji zmieniających postrzeganie ryzyka dla zdrowia publicznego, należy uznać, że Komisja nie jest zobowiązana do przedłożenia Radzie wniosku w sprawie środków, jakie powinny zostać przedsięwzięte.

(por. pkt 41–43 oraz pkt 2 sentencji)