ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 26 marca 2015 r.

DO

przeciwko

Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

„Służba publiczna — Personel ESMA — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy — Sprawozdanie z oceny — Sporządzenie sprawozdania z oceny po terminie — Niespójność między ocenami ogólnymi i szczegółowymi”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której DO żąda po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) z dnia 13 sierpnia 2013 r. w sprawie nieprzedłużenia z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, która to umowa miała wygasnąć w dniu 15 lutego 2014 r., jak również sprawozdań z oceny za 2011 r. i 2012 r. oraz po drugie, zasądzenia od ESMA na jej rzecz zadośćuczynienia tytułem naprawienia doznanej przez nią krzywdy.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. DO pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.

Streszczenie

Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Kontrola sądowa – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 43)

Z wyjątkiem błędu co do stanu faktycznego, oczywistego błędu w ocenie lub nadużycia władzy, do sądu Unii nie należy kontrola zasadności oceny administracji co do zdolności urzędnika do należytego wypełniania obowiązków zawodowych, jeśli ta zawiera złożone oceny wartościujące, które przez sam swój charakter nie mogą być poddane obiektywnej weryfikacji.

W szczególności nie jest zadaniem Sądu do spraw Służby Publicznej zastępowanie własną oceną oceny osób odpowiedzialnych za dokonywanie oceny pracy danej osoby, ponieważ administracja korzysta z szerokiego zakresu uznania przy ocenie pracy swych urzędników.

(zob. pkt 64)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok Cwik/Komisja, T‑96/04, EU:T:2005:376, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Nastvogel/Rada, F‑4/10, EU:F:2011:134, pkt 32
Artykuły 86–89 regulaminu pracowniczego nie przewidują żadnej stałej relacji między przewidzianymi w nich karami dyscyplinarnymi a różnego rodzaju przewinieniami popełnionymi przez urzędników i nie uściślają również, w jaki sposób istnienie okoliczności obciążających lub łagodzących wpływa na wybór kary oraz określanie jej proporcjonalnego charakteru.

Tymczasem, aby dokonać oceny proporcjonalnego charakteru kary dyscyplinarnej w stosunku do powagi zebranych okoliczności, sąd Unii musi w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę fakt, że ustalenie kary opiera się na dokonanej przez organ powołujący kompleksowej ocenie wszystkich poszczególnych faktów i okoliczności każdego indywidualnego przypadku. Badanie sądu pierwszej instancji ogranicza się zatem do kwestii tego, czy wyważenie okoliczności obciążających i łagodzących okoliczności zostało przeprowadzone przez ten organ w sposób proporcjonalny, biorąc pod uwagę to, że podczas tego badania sąd ten nie może zastąpić organu powołującego w ocenach wartościujących dokonanych przez niego w tym zakresie.

W szczególności zastosowanie kary w postaci wydalenia ze służby – najdotkliwszej spośród wymienionych w art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – wymaga koniecznie przeprowadzenia delikatnych ustaleń w ramach instytucji, biorąc pod uwagę szczególnie poważne konsekwencje, jakie z niej wynikają zarówno dla danego urzędnika jak i instytucji. W każdym razie zgodność z prawem jakiejkolwiek kary dyscyplinarnej wymaga, by wykazane zostało rzeczywiste wystąpienie zdarzeń zarzucanych zainteresowanemu.

(zob. pkt 35–37)

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok Tzikis/Komisja, T‑203/98, EU:T:2000:130, pkt 48–51

Sąd Unii Europejskiej, wyrok BG/Rzecznik Praw Obywatelskich, T‑406/12 P, EU:T:2014:273, pkt 64

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok EH/Komisja, F‑42/14, EU:F:2014:250, pkt 93
Z art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego wynika, że organ powołujący nie może uregulować ostatecznie na gruncie odpowiedzialności dyscyplinarnej sytuacji urzędnika, podejmując decyzję co do faktów będących przedmiotem postępowania karnego, do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu karnego rozpatrującego sprawę. Tym samym przepis ten nie przyznaje wspomnianemu organowi, odpowiedzialnemu za ostateczne uregulowanie sytuacji urzędnika, wobec którego wszczęto postępowanie dyscyplinarne, zakresu uznania co do możliwości zawieszenia postępowania w sprawie sytuacji tego urzędnika, jeśli toczy się wobec niego postępowanie przed sądem karnym.

Artykuł 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego służy dwojakim celom. Po pierwsze, przepis ten odpowiada trosce o to, aby nie wpływać na pozycję danego urzędnika, wobec którego toczy się postępowanie karne wszczęte w związku z czynem, który jest również przedmiotem postępowania dyscyplinarnego w ramach jego instytucji. Po drugie zawieszenie postępowania dyscyplinarnego w oczekiwaniu na zakończenie postępowania karnego umożliwia uwzględnienie, w ramach tego postępowania dyscyplinarnego, dokonanych przez sąd karny ustaleń co do okoliczności faktycznych, kiedy jego wyrok stanie się prawomocny. Artykuł 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego potwierdza bowiem zasadę, zgodnie z którą „proces karny wiąże postępowanie dyscyplinarne”, co znajduje uzasadnienie w szczególności w tym, że krajowe sądy karne dysponują znacznie większymi uprawnieniami śledczymi niż organ powołujący. Zatem w przypadku gdy te same zdarzenia stanowią zarazem czyn zabroniony i naruszenie obowiązków pracowniczych urzędnika, administracja jest związana ustaleniami co do faktów dokonanymi przez sąd karny w ramach postępowania karnego. Jeżeli ten ostatni stwierdzi zaistnienie określonych okoliczności faktycznych, administracja może następnie dokonać ich kwalifikacji prawnej w świetle pojęcia przewinienia dyscyplinarnego, badając przede wszystkim, czy okoliczności te stanowią naruszenie obowiązków regulaminowych.

Z tego wynika, że administracji nie wolno zajmować ostatecznego stanowiska na gruncie dyscyplinarnym w przedmiocie sytuacji danego urzędnika, dopóki nie zapadnie prawomocne orzeczenie sądu krajowego rozpoznającego sprawę. Jest tak nawet w wypadku, gdy postępowanie karne trwało prawie dziesięć lat w pierwszej instancji, a skarżący wniósł apelację. Wspomniany urzędnik ma bowiem interes w tym, by postępowanie dyscyplinarne uwzględniało ewentualne prawomocne orzeczenie sądu karnego uwzględniające jego apelację.

Ponadto administracja nie może usiłować oddzielić od siebie niektórych konkretnych okoliczności od całokształtu okoliczności składających się na zachowanie potencjalnie noszące znamiona czynu zabronionego celem uzasadnienia ostatecznej decyzji dyscyplinarnej, podczas gdy postępowanie karne w przedmiocie takiego zachowania było jednocześnie w toku.

(zob. pkt 38, 61, 66, 70, 74)

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: Tzoanos/Komisja, EU:T:1998:58, pkt 34; A/Komisja, T‑23/00, EU:T:2000:273, pkt 37; François/Komisja, EU:T:2004:180, pkt 73, 75; Franchet i Byk/Komisja, EU:T:2008:257, pkt 342
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 18 marca 2015 r.

Tuula Rajala

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Całościowa ocena wyników pracy — Spójność”

Przedmiot:

Skarga, wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której T. Rajala żąda stwierdzenia nieważności swego sprawozdania z oceny sporządzonego za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. (zwanego dalej „sprawozdaniem z oceny 2011/2012” lub „zaskarżonym sprawozdaniem z oceny”), jak również zasądzenia od Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (zwanego dalej „Urzędem”) na jej rzecz kwoty w wysokości co najmniej 500 EUR tytułem odszkodowania.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. Tuula Rajala pokrywa połowę swoich kosztów. Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa własne koszty i zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez T. Rajalę.

Streszczenie

Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Zakres uznania przysługujący oceniającym – Kontrola sądowa – Granice – Oczywisty błąd w ocenie – Pojęcie

(regulamin pracowniczy, art. 43)

Oceniającym przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do wyrażanych przez nich sądów na temat pracy osób podlegających ich ocenie. Tym samym kontrola sądowa sprawowana przez sąd Unii w przedmiocie treści sprawozdań z oceny ogranicza się do kontroli ich prawidłowości pod względem proceduralnym, prawidłowości ustaleń faktycznych, a także braku oczywistych błędów w ocenie lub nadużycia władzy. Zatem zadaniem Sądu do spraw Służby Publicznej nie jest kontrola zasadności dokonanej przez administrację oceny umiejętności zawodowych urzędnika, ponieważ zawiera ona złożone oceny wartościujące, które ze względu na sam swój charakter nie mogą podlegać obiektywnemu sprawdzeniu.

W tym względzie błąd można uznać za oczywisty jedynie wówczas, gdy jest on łatwo zauważalny w świetle kryteriów, od których prawodawca zamierzał uzależnić korzystanie z uznania.

W konsekwencji, zarzut oczywistego błędu w ocenie należy oddalić, jeżeli mimo przedstawionych przez skarżącą dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za wiarygodną.

Dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy rozpatrywana decyzja obarczona jest błędami w ocenie, które rozpatrywane jako całość mają mało istotny charakter, który nie mógł wpłynąć na stanowisko administracji.

(zob. pkt 41–44)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: Adia Interim/Komisja, T‑19/95, EU:T:1996:59, pkt 49; AIUFFASS i AKT/Komisja, T‑380/94, EU:T:1996:195, pkt 59; BUPA i in./Komisja, T‑289/03, EU:T:2008:29, pkt 221; Belfass/Rada, T‑495/04, EU:T:2008:160, pkt 63

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: Wenning/Europol, F‑114/07, EU:F:2009:130, pkt 111 i przytoczone tam orzecznictwo; Faria/OHIM, F‑7/09, EU:F:2010:9, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo; AJ/Komisja, F‑80/10, EU:F:2011:172, pkt 36; CW/Parlament, F‑48/13, EU:F:2014:186, pkt 70, 72, 73 i przytoczone tam orzecznictwo
Zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej każda osoba ma prawo do bycia wysłuchaną, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jej sytuację. W ramach postępowania dyscyplinarnego ustanowionego postanowieniami regulaminu pracowniczego prawo do bycia wysłuchanym zostało wdrożone w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty, po pierwsze, w drodze art. 22 ust. 1 załącznika IX regulaminu pracowniczego, a po drugie, w drodze art. 4 tego samego załącznika. Obowiązek wysłuchania zainteresowanego w sprawach dyscyplinarnych przez organ powołujący należy rozumieć ściśle z uwagi między innymi na wagę kar, do których nałożenia może prowadzić postępowanie dyscyplinarne.

Jednakże okoliczność niewysłuchania zainteresowanego zgodnie z art. 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego nie prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia na niego kary dyscyplinarnej, jeśli uchybienie to można przypisać samemu zainteresowanemu. Wspomniany organ nie jest bowiem zobowiązany do przekładania w nieskończoność daty ostatniego przesłuchania, do chwili aż zainteresowany będzie w stanie wziąć w nim udział. Wprost przeciwnie, zarówno w interesie urzędnika, jak i administracji wydanie decyzji kończącej postępowanie dyscyplinarne nie może zostać opóźnione bez usprawiedliwienia. Taki jest zresztą cel dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, który stanowi faktycznie „zasadę dobrej administracji”.

Ponadto, aby ocenić zgodność z prawem decyzji organu powołującego w sprawie przyjęcia kary dyscyplinarnej bez wysłuchania zainteresowanego, w sytuacji gdy ten przedłożył zaświadczenie lekarskie pozwalające skutecznie usprawiedliwić jego nieobecność, do sądu Unii należy zbadanie, czy dowody przedstawione w tym względzie przez administrację wykazują, że brak przesłuchania można przypisać zainteresowanemu.

(zob. pkt 61–65)

Trybunał, wyroki Van Eick/Komisja, 35/67, EU:C:1968:39; Kamino International Logistics i Datema Hellmann Worldwide Logistics, C-129/13 i C-130/13, EU:C:2014:2041, pkt 42

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok Stevens/Komisja, T-277/01, EU:T:2002:302, pkt 41, 42 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok de Brito Sequeira Carvalho/Komisja, F-107/13, EU:F:2014:232, pkt 100, 111
Cel zmiany art. 35 § 1 lit. e) dawnego regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej wprowadzonej w art. 50 § 1 lit. e) tego regulaminu postępowania w wersji, która weszła w życie w dniu 1 października 2014 r., polegał w szczególności na wzmocnieniu obowiązku jasnego przedstawienia zarzutów przez skarżącego, od którego wymaga się, by zarzuty te oparte były na dokładnie wskazanej podstawie prawnej, by argumentacja przedstawiona do każdego zarzutu odnosiła się wyłącznie do tej podstawy i by poszczególne zarzuty były dokładnie rozgraniczone, w interesie wszystkich uczestników postępowania sądowego, jednostek, adwokatów, pełnomocników i członków organów wymiaru sprawiedliwości. W tych okolicznościach nie jest zadaniem Sądu podejmowanie środków organizacji postępowania lub zadawanie pytań w trakcie rozprawy po to tylko, by zaradzić brakom, nieścisłościom lub niejasnościom redakcyjnym skargi w świetle art. 50 § 1 lit. e) regulaminu postępowania.

W tym względzie, gdy zarzuty nie są usystematyzowane w sposób wymagany obecnie przez art. 50 § 1 lit. e) regulaminu postępowania, to o ile zwięzłość poświęconych im wywodów pozwala na to, by po odrzuceniu dygresji, wtrąceń i innych niejednoznacznych, nieścisłych lub nierozwiniętych zarzutów wyłonić zarzuty, które strona skarżąca pragnie podnieść, skargi nie można uznać za niedopuszczalną w całości.

(zob. pkt 21, 23)

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok de Pretis Cagnodo i Trampuz de Pretis Cagnodo/Komisja, F-104/10, EU:F:2013:64, pkt 57
Decyzja odmowna w sprawie przedłużenia umowy na czas określony jest aktem niekorzystnym w rozumieniu art. 25 regulaminu pracowniczego, jeżeli jest odrębna od rozpatrywanej umowy, a z takim przypadkiem mamy do czynienia, w szczególności jeżeli opiera się ona na nowych okolicznościach lub jeżeli stanowi zajęcie stanowiska przez administrację w następstwie wniosku złożonego przez zainteresowanego pracownika w odniesieniu do zapisanej w umowie możliwości jej przedłużenia.

Poszanowanie prawa do obrony, a konkretniej prawa do bycia wysłuchanym w przedmiocie okoliczności mogących obciążać urzędnika celem wydania niekorzystnej dla niego decyzji, stanowi istotny wymóg proceduralny, którego naruszenie może zostać zbadane z urzędu.

W tym względzie decyzja w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego wpływa niekorzystnie na sytuację zainteresowanego pracownika, ponieważ może skutkować pozbawieniem go możliwości kontynuowania stosunku pracy. Tymczasem prawo do obrony, w brzmieniu ustanowionym obecnie w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który to przepis ma powszechne zastosowania, obejmuje, choć jego zakres jest szerszy, przewidziane w art. 41 ust. 2 lit. a) proceduralne prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację.

Ponadto, w szczególności w odniesieniu do warunków pozwalających na wprowadzenie ograniczeń do prawa podstawowego, wystarczy stwierdzić, że gdyby zainteresowany został należycie wysłuchany, to organ upoważniony do zawierania umów o pracę byłby w stanie uzyskać więcej informacji do zbadania, czy decyzja w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę mogła być związana z sytuacją zainteresowanego w miejscu pracy i do lepszego zrozumienia warunków, w których wykonywał on swoją pracę. Nie można więc wykluczyć, że wnioski omawianego organu odnośnie do nieprzedłużenia umowy o pracę z zainteresowanym mogłyby być inne, gdyby był on w stanie skutecznie przedstawić swój punkt widzenia.

(zob. pkt 35, 37, 40)

Trybunał, wyroki: z dnia 21 grudnia 2011 r., Francja/People’s Mojahedin Organization of Iran, C-27/09 P, EU:C:2011:853, pkt 65; z dnia 22 listopada 2012 r., M., C-277/11, EU:C:2012:744, pkt 81–83; z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja/Kadi, C-584/10 P, C-593/10 P i C-595/10 P, EU:C:2013:518, pkt 98, 99

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 11 września 2013 r., L/Parlament, T-317/10 P, EU:T:2013:413, pkt 81

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 11 września 2008 r., Bui Van/Komisja, F-51/07, EU:F:2008:112, pkt 77; z dnia 17 września 2014 r., Wahlström/Frontex, F-117/13, EU:F:2014:215, pkt 27
Artykuł 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi, że każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje wspomniany regulamin pracowniczy, może złożyć organowi powołującemu wniosek o wydanie decyzji w jej sprawie i że jeśli po upływie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku decyzje nie zostanie wydana, uznaje się to za dorozumianą decyzję odmowną. Z przepisu tego wynika, że w zasadzie dorozumiana decyzja odmowna w sprawie przyznania urzędnikowi prawa może zapaść tylko pod takim warunkiem, że urzędnik złożył wcześniej do administracji wniosek o przyznanie mu takiego prawa.

Pojęcie obowiązku alimentacyjnego uzgodnionego między byłymi małżonkami ze względu na ich rozwód wchodzi w zakres konsekwencji majątkowych wynikających z orzeczenia rozwodowego wydanego na podstawie mających zastosowanie przepisów prawa cywilnego. Dlatego też, aby ustalić, czy rozwiedziony małżonek urzędnika lub byłego urzędnika ma podstawy do żądania prawa na własny rachunek, w dniu śmierci byłego małżonka, do alimentów od byłego małżonka, ustalonych w drodze ugody zawartej między nimi, należy odnieść się do przepisów regulujących skutki rozwodu. W związku z tym, jeśli zgodnie z prawem krajowym, uchylenie przez sąd apelacyjny wydanego w pierwszej instancji orzeczenia o zniesieniu obowiązku alimentacyjnego skutkuje usunięciem tego orzeczenia z mocą wsteczną z obiegu prawnego, a tym samym przywróceniem z mocą wsteczną prawa do alimentów dla byłego małżonka zmarłego urzędnika, to ten były małżonek zmarłego urzędnika musi być koniecznie traktowany jako uprawniony, od chwili wydania wyroku przez sąd apelacyjny, na własny rachunek do alimentów od urzędnika.

Celem realizowanym przez art. 27 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest umożliwienie rozwiedzionemu małżonkowi urzędnika lub byłego urzędnika, który korzystał do jego śmierci z alimentów od tego urzędnika, dalszego pobierania po śmierci tego urzędnika lub byłego urzędnika dochodów zapewniających mu środki do życia. Tymczasem nic nie uzasadnia tego, by rozwiedziony małżonek urzędnika lub byłego urzędnika był pozbawiony renty rodzinnej, a tym samym dochodów zapewniających mu środki do życia, wyłącznie z tego powodu, niezależnego od jego woli, że alimenty, jakie pobierał na podstawie prawa krajowego zostały uchylone przed śmiercią urzędnika lub byłego urzędnika, a następnie przywrócone z mocą wsteczną, po jego śmierci.

(zob. pkt 58–61, 67)

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok M/Trybunał Sprawiedliwości, T‑172/01, EU:T:2004:108, pkt 72
Brzmienie art. 60 akapit drugi regulaminu pracowniczego jest jasne, wyraźne i nie dopuszcza wyjątków związanych z charakterem dolegliwości, takim jak problem natury psychologicznej lub psychiatrycznej, od obowiązku uzyskania uprzedniego zezwolenia, jeżeli urzędnik zamierza przebywać na zwolnieniu chorobowym poza miejscem zatrudnienia.

Zatem niezależnie od okoliczności, że pobyt poza miejscem zatrudnienia jest krótki i zgodny z zaleceniem lekarskim, organ powołujący ma prawo stwierdzić, że urzędnik, który nie uzyskał uprzedniego zezwolenia, nie dochował wymogu właściwego przepisu regulaminu pracowniczego dotyczącego pobytu poza miejscem zatrudnienia w trakcie zwolnienia chorobowego, i że w związku z tym jego nieobecność jest nieusprawiedliwiona.

Tym samym, choć sprawozdanie z oceny ma oceniać wyniki całorocznej pracy urzędnika, nie ma przeszkód, by wskazany organ odnotował pojedynczy incydent, w szczególności, jeżeli jest to naruszenie jasnej i konkretnej normy ustalonej bezpośrednio w regulaminie pracowniczym, a dany urzędnik sądzi, że nie ma obowiązku wystąpienia o uprzednie zezwolenie. W tych okolicznościach wpisanie uwagi do sprawozdania z oceny nie tylko nie jest sprzeczne z przepisem regulaminu pracowniczego, a konkretnie z art. 43, lecz może leżeć w uzasadnionym interesie udzielenia zainteresowanemu ostrzeżenia i zapobieżenia powtórnemu naruszeniu omawianego przepisu regulaminu pracowniczego. W tym względzie uwaga z przypomnieniem celów, jakie urzędnik powinien osiągnąć w zakresie przestrzegania zasad, nie jest bynajmniej obarczona oczywistym błędem w ocenie, skoro poprawa zachowania ocenianego urzędnika w stosunkach służbowych stanowi właśnie zamierzony cel sprawozdania z oceny.

Ponadto trudna sytuacja zawodowa leżąca u podstaw zwolnienia chorobowego nie zwalnia urzędnika z ciążącego na wszystkich urzędnikach i pracownikach obowiązku przestrzegania przepisów art. 60 akapit drugi regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 53–56, 80)

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok Österholm/Komisja, T‑190/02, EU:T:2004:191, pkt 39

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Morgan/OHIM, F‑26/13, EU:F:2014:180, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑683/14 P
Co się tyczy krzywdy doznanej wskutek naruszenia przez instytucję zasady rozsądnego terminu w ramach postępowania w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby, do danego urzędnika nie należy wykazanie istnienia tego naruszenia czy też związku przyczynowego, gdyż mogą one być wywiedzione z okoliczności i charakteru zawinionego działania, które zostało stwierdzone. A zatem bezsporne jest, że poczucie niesprawiedliwości i udręka, wywołane u danej osoby przez konieczność prowadzenia postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, a następnie postępowania sądowego w celu doprowadzenia do uznania jej praw, stanowią krzywdę, która może zostać wywiedziona z samego faktu, że administracja dopuściła się działania niezgodnego z prawem.

(zob. pkt 80, 81)

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia z dnia 11 kwietnia 2006 r., Angeletti/Komisja,EU:T:2006:111, pkt 167