ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ustaleniach stanu faktycznego sprawy i naruszenia art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, jak również art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, a w szczególności jego ust. 9, kiedy to Komisja uznała, że skarżąca naruszyła postanowienia zobowiązania uzgodnionego pomiędzy Komisją i CCCME między innymi w imieniu skarżącej. Skarżąca działała zgodnie ze zobowiązaniem zgłaszając faktury odpowiadające odsprzedażom dokonanym przez Suntech Europe France, Suntech Power Italy Co., Srl and Suntech Power Deutschland GmbH na rzecz pierwszego niezależnego klienta w UE, do czasu gdy odsprzedaże te zaprzestały być związane z tymi spółkami. Skarżąca również działała zgodnie ze zobowiązaniem powiadamiając Komisję we właściwym czasie o zmianie w składzie jej akcjonariuszy w wyniku restrukturyzacji, która zakończyła zależność skarżącej od ww. spółek.
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), ponieważ wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 należy interpretować i stosować tym bardziej rygorystycznie, gdy żądane informacje dotyczą emisji do środowiska.
C 297/44

Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia / Komisja

(Sprawa T-440/20)

(2020/C 297/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (Nowe Delhi, Indie), Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/527 z dnia 15 kwietnia 2020 r. ponownie nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii w odniesieniu do Jindal Saw Limited w związku z wyrokiem Sądu w sprawie T-301/16;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz i ogólnej zasady pewności prawa.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i art. 264 TFUE.

4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 TUE.

5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

6. Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 103 Kodeksu celnego Unii Europejskiej i art. 296 TFEU.
—

nie można, w świetle nakazu odzyskania środków i załączników do tego nakazu, zrozumieć, jakie konkretne koszty zostały nieuwzględnione przez EASME oraz na jakiej podstawie zostały one nieuwzględnione. Doszło tym samym do naruszenia prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – a bardziej szczegółowo – naruszony został obowiązek uzasadnienia.
3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżona decyzja Facebook Data-related practices wymagając przedstawienia tak wielu dokumentów całkowicie nieistotnych dla sprawy lub dokumentów do charakterze osobistych (np.: korespondencja dotycząca kwestii zdrowotnych pracowników i ich rodzin; korespondencji w trakcie urlopu okolicznościowego ze względu na śmierć członka rodziny; korespondencja dotycząca testamentów, kurateli, opieki nad małoletnimi, osobistych inwestycji finansowych; podania o pracę i referencje; oceny wewnętrzne oraz dokumenty oceniające zagrożenia bezpieczeństwa dla siedziby i pracowników Facebooka), narusza podstawowe prawo do prywatności, zasadę proporcjonalności i podstawowe prawo do dobrej administracji. W konsekwencji zaskarżona decyzja Facebook Data-related practices narusza podstawowe prawo do prywatności chronione przez art. 7 Karty praw podstawowych. Decyzja Facebook Data-related practices narusza również zasadę proporcjonalności, ponieważ jej zakres jest zbyt szeroki i nie precyzuje w wystarczający sposób przedmiotu dochodzenia Komisji.
—

ewentualnie: (i) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji Marketplace w zakresie, w jakim wymaga on niezgodnie z prawem przedstawienia dokumentów niemających znaczenia dla sprawy; (ii) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w celu umożliwienia niezależnym specjalistom z dziedziny prawa UE przeprowadzenia kontroli adekwatności dokumentów, do których odnosi się wniosek o udostępnienie dokumentów, aby wyłączyć z obowiązku przedstawienia dokumenty, które są w oczywisty sposób nieistotne dla dochodzenia lub które są dokumentami osobistymi; lub (iii) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim w jakim bezprawnie wymaga on niezgodnie z prawem przedstawienia nieistotnych dokumentów o charakterze osobistym lub prywatnym;
—

Podnosi w tym względzie, że wbrew art. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego, który zastrzega dla organu powołującego zadanie ustalenia charakteru egzaminów oraz tego, jaką będą miały wagę, w rozpatrywanym postępowaniu to komisja konkursowa określiła współczynniki wagi, choć w rozumieniu wskazanego przepisu była to kompetencja organu powołującego.
—

stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do towarów i usług ujętych w klasach 29, 30, 35 i 43 oraz wykluczenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 2017/1001 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług;
3.

Zarzut trzeci dotyczący obowiązku dbałości — Przeniesienie do nowego miejsca zatrudnienia jest niezgodne z ciążącym na pracodawcy obowiązkiem dbałości, ponieważ naruszałoby ono szereg praw podstawowych zagwarantowanych w karcie praw podstawowych. W szczególności naruszone zostałyby poniższe prawa: — prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego (art. 7 i 33) oraz prawo małoletniej córki do utrzymywania stałego osobistego związku i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców (art. 24), ponieważ rodzina skarżącej zostałaby zmuszona do życia oddzielnie, córka pozostałaby z ojcem w Berlinie, a skarżąca sama musiałaby przeprowadzić się do Luksemburga. — równość wobec prawa (art. 20) i zakaz niedyskryminacji (art. 21). Wobec skarżącej jako zamężnej urzędniczki Biura Łącznikowego Parlamentu Europejskiego i matki małoletniej córki, która wraz z małżonkiem sprawuje pieczę nad dzieckiem, zastosowano zasadę mobilności, która miałaby uzasadniać jej przeniesienie do Luksemburga. Rozwiedzeni urzędnicy, którzy dzielą się czasem sprawowania pieczy nad małoletnim dzieckiem, są zwolnieni z obowiązku mobilności do czasu uzyskania przez dziecko pełnoletności, mimo że brak jest obiektywnego uzasadnienia dla takiego odmiennego traktowania.
3.

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa polegającego na tym, że określona w rozporządzeniu SRM, rozporządzeniu delegowanym i rozporządzeniu wykonawczym wysokość składek ex ante, po pierwsze, nie jest możliwa do wcześniejszego oszacowania w wystarczająco precyzyjny sposób, a po drugie, zależy nie tyle od sytuacji i profilu ryzyka instytucji jako takiej, ile od jej względnej sytuacji w stosunku do innych instytucji zobowiązanych do wnoszenia składki. Skarżące twierdzą wreszcie, że zadaniem Komisji nie powinno być określanie wskaźników ryzyka w rozporządzeniu delegowanym, ponieważ kryteria te są istotnym elementem strukturyzującym i determinującym w kontekście ustalania wysokości składki (art. 290 TFUE).
Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2020 r. – Junqueras i Vies / Parlament

(Sprawa T-485/20)

(2020/C 304/30)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego / Directorate General for Finance – Directorate for Members’ Financial and Social Entitlements z dnia 7 maja 2020 r., doręczonej pismem Didiera KLETHIEGO, w której zdecydowano, że wynagrodzenie poselskie Oriola Junqueras i Viesa może być wypłacone jedynie za okres od dnia 25 września 2019 r. do dnia 2 stycznia 2020 r., zgodnie z art. 10 statutu posła do Parlamentu Europejskiego, a także obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia wyroku wielkiej izby Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2019 r., wydanego w sprawie C-502/19, Junqueras i Vies, w zakresie w jakim przyznaje on O. Junquerasowi status posła europejskiego od dnia 13 czerwca 2019 r., w związku z czym przy zastosowaniu tego wyroku nie występuje podstawa zakazu łącznia stanowisk ustanowiona w art. 7 ust. 2 europejskiego aktu wyborczego z 1976 r.

2. Zarzut drugi, dotyczący konieczności dokonania, w konkretnym przypadku, nieformalistycznej wykładni art. 7 ust. 2 europejskiego aktu wyborczego z 1976 r. w zakresie, w jakim wobec bezczynności Parlamentu w czasie wymagającym ochrony immunitetu O. Junquerasa uniemożliwiono mu – materialnie i fizycznie oraz wbrew jego woli – rezygnację z mandatu posła do Congreso de los Diputados (kongresu deputowanych, Hiszpania) i przystąpienie w pełni do wykonywania mandatu członka Parlamentu Europejskiego.
—

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji (UE) 2020/739 z dnia 3 czerwca 2020 r. zmieniającej załącznik III do dyrektywy 2000/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do włączenia SARS-CoV-2 do wykazu czynników biologicznych o znanej zakaźności dla ludzi oraz zmieniającej dyrektywę Komisji (UE) 2019/1833, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 4 czerwca 2020 r. (L 175/11 – L 175/14).
C 297/45

Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia / Komisja

(Sprawa T-441/20)

(2020/C 297/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (Nowe Delhi, Indie), Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/526 z dnia 15 kwietnia 2020 r. ponownie nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii w odniesieniu do Jindal Saw Limited w związku z wyrokiem Sądu w sprawie T-300/16;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz i ogólnej zasady pewności prawa.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i art. 264 TFUE.

4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 TUE.

5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

6. Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 103 Kodeksu celnego Unii Europejskiej i art. 296 TFEU.
C 329/25

Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2020 r. – Aldi / EUIPO (CUCINA)

(Sprawa T-527/20)

(2020/C 329/45)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, C. Fürsen i M. Minkner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy CUCINA – zgłoszenie nr 18 135 080

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2020 r. w sprawie R 463/2020-2

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2020 r. – Munich/EUIPO – Tone Watch (MUNICH10A.T.M.)

(Sprawa T-502/20)

(2020/C 329/39)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Munich, SL (La Torre de Claramunt, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Guix Vilanova, abogada)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tone Watch, SL (Madryt, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy MUNICH10A.T.M. – unijny znak towarowy nr 10 727 899

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2020 r. w sprawie R 2472/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego MUNICH10A.T.M. nr 10 727 899, którego właścicielem jest Importaciones Issar, SL, w odniesieniu do towarów należących do klasy 9 (okulary przeciwsłoneczne), 14 (przyrządy zegarmistrzowskie i chronometryczne, koperty zegarków) i 35 (sprzedaż hurtowa, detaliczna i za pośrednictwem światowych sieci informatycznych w zakresie okularów przeciwsłonecznych, metali szlachetnych i ich stopów, wyrobów jubilerskich, sztucznej biżuterii, przyrządów zegarmistrzowskich i chronometrycznych) klasyfikacji nicejskiej, utrzymując w mocy wspomnianą decyzję w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do znaku w odniesieniu do usług należących do klasy 35 (reklama; zarządzanie w działalności handlowej; administrowanie działalności handlowej; prace biurowe), uwzględniając odwołanie wzajemne i unieważniając prawo do znaku w odniesieniu do towarów należących do klasy 14, a mianowicie metali szlachetnych i ich stopów, wyrobów z metali szlachetnych lub pokrywanych nimi, nie ujętych w innych klasach, a także klasy 35, a mianowicie wynajmu dystrybutorów automatycznych, i obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— W zaskarżonej decyzji nie uwzględniono renomy wcześniejszych znaków towarowych posiadających wspólny element „MUNICH” i błędnie stwierdzono, że art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie;

— Istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd w wypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych;
—

Nieuświadomienie sobie faktu, że jej własne ustalenia faktyczne były wystarczające do tego, aby wykazać istnienie „goodwill”, mylącego przedstawienia i szkody na podstawie obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off);
(iv)

w każdym wypadku orzeczenie, że SRB jest zobowiązana do zapłaty na rzecz strony skarżącej: a) odsetek za zwłokę od kwoty uiszczonej w 2016 r., za okres od 23 czerwca 2016 r. do dnia zapłaty przez SRB należnych kwot, obliczonych według obowiązującej stopy refinansowej EBC (obecnie 0 %) powiększonej o 3,5 punktu procentowego; b) posiłkowo w stosunku do żądania przedstawionego w lit. a) i tylko w wypadku, gdy Sąd uzna, że zaskarżona decyzja, co do istoty, jest zgodna z prawem, ale że nie może ona wywierać skutków wstecznych – odsetek za zwłokę od kwoty uiszczonej w 2016 r., za okres od 23 czerwca 2016 r. do dnia 19 marca 2020 r., tj. daty, od której zaskarżona decyzja wywiera skutki, obliczonych według obowiązującej stopy refinansowej EBC (obecnie 0 %) powiększonej o 3,5 punktu procentowego; c) posiłkowo w stosunku do żądań przedstawionych w lit. a) i b) –równowartości zysku, jaki osiągnęłaby strona skarżąca, gdyby na aukcji w dniu 16 czerwca 2016 r. nabyła dziesięcioletnie obligacje państwa hiszpańskiego za kwotę odpowiadającą składce ex ante za rok 2016, obliczonego za okres od 23 czerwca 2016 r. do zapłaty przez SRB należnych kwot (lub – w wypadku gdy Sąd uzna, że zaskarżona decyzja, co do istoty, jest zgodna z prawem, ale że nie może ona wywierać skutków wstecznych – do dnia 19 marca 2020 r.).
—

Naruszenie art. 128 ust. 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej ze względu na to, że Parlament Europejski dokonał niewłaściwej wykładni rzeczonego artykułu, w myśl której wolny od wszelkich wzmianek wyciąg z rejestru karnego miałby stanowić wymóg. Przywołany przepis nawiązuje natomiast do gwarancji związanych z wykonywaną funkcją, przy czym wzmianka w wyciągu z rejestru karnego ma znaczenie jedynie wtedy gdy jest ona tego rodzaju, że może negować cechę istotną z punktu widzenia wykonywanej funkcji lub tego rodzaju, że może mieć ona wpływ na wykonywanie zawodu w konkretnym przypadku. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji są sprzeczne z ww. przepisem, ponieważ strona pozwana stwierdza w drugiej zaskarżonej decyzji, że nie występuje aktualne, rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenie dla należytego wykonywania obowiązków, jako że mowa jest jedynie o „wątpliwościach” co do integralności moralnej skarżącego.
2.

Zarzut drugi dotyczący zakwalifikowania skarżącego do tzw. „List mafijnych” („Mafiánsky zoznamy”), które nie są regulowane żadnymi przepisami, czy to na poziomie prawa UE, czy prawa krajowego, czy to Republiki Słowackiej, czy państwa członkowskiego UE, a taka klasyfikacja skarżącego jest wyraźnym naruszeniem w zakresie nielegalnego przetwarzania danych osobowych. Listy te rażąco naruszają prawa chronione w Karcie praw podstawowych UE w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę nr 2 wystąpiła szkoda niematerialna, którą skarżący szacuje na 50 000 EUR.
2.

Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania mandatu przez osobę prowadzącą dochodzenie – Naruszenie przez stronę pozwaną: art. 4 ust. 2 i art. 7 ust. 6 decyzji FRA nr 2013/01 (1), art. 4 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 1 lit. b), art. 4 ust. 1 lit. c), art. 4 ust. 1 lit. d) i art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2018/1725 (2), a przed rozpoczęciem stosowania rozporządzenia 2018/1725, art. 4 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 1 lit. b), art. 4 ust. 1 lit. c), art. 4 ust. 1 lit. d) i art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 45/2001 (3) – Naruszenie dotyczy ponadto skutków wyroku stwierdzającego nieważność.
6.

Zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ze względu na to, że ograniczenie prawa dostępu do informacji narusza zasady dobrej administracji, prawa do rzetelnego procesu, równości broni, prawa do skutecznego środka prawnego oraz uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę sądową spornych aktów.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 3287 final z dnia 26 maja 2020 r. dotyczącej działań SA.39990 (2016/C) (ex 2016/NN) (ex 2014/FC) (ex 2014/CP) wdrożonych przez Belgię na rzecz Ducatt NV i
—

obciążenie pozwanego kwotą 5 000 EUR na rzecz każdego ze skarżących, ex aequo et bono, tytułem naprawienia krzywdy wyrządzonej przekroczeniem rozsądnego terminu, powiększoną o odsetki za zwłokę należne do dnia pełnej zapłaty;
C 329/19

Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2020 r. – CRII-GEN i in./Komisja

(Sprawa T-496/20)

(2020/C 329/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Comité de recherche et d’information indépendantes sur le génie génétique (CRII-GEN) (Paryż, Francja) i sześć innych skarżących (przedstawiciel: adwokat C. Lepage)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

— uznanie dopuszczalności niniejszej skargi;

— stwierdzenie nieważności spornej decyzji;

— obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzję Komisji z dnia 17 czerwca 2020 r. oddalającą odwołanie wniesione przez skarżące w celu cofnięcia zatwierdzenia udzielonego dla glifosatu skarżące podnoszą jeden zarzut, oparty na niezastosowaniu zasady ostrożności. Zdaniem skarżących zasada ostrożności uzasadnia bowiem podjęcie środków ograniczających w odniesieniu do zezwolenia na glifosat, prowadząc tym samym do przeglądu lub nawet cofnięcia tego zezwolenia. W tym względzie podnoszą one, że niezliczone badania wskazują na ryzyko, iż glifosat i produkty pochodne są rakotwórcze, a ponadto zaburzają gospodarkę hormonalną. Poza tym stopniowo wykazywany związek między pestycydami zanieczyszczającymi powietrze a Covid-19 wymaga koniecznie przeglądu zezwolenia na glifosat w świetle tych nowych okoliczności.
2.

Zarzut drugi – dotyczący naruszenia specyfikacji warunków zamówienia i oczywistego błędu w ocenie. Zgodnie z zaskarżoną decyzją skarżąca nie spełniła ani kryteriów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej, ani kryteriów dotyczących kwalifikacji technicznych i zawodowych. Strona skarżąca jest zaś zdania, po pierwsze, że pismo gwarancyjne, jakie przedstawiła, powinno było skłonić stronę pozwaną do stwierdzenia, że spełniono kryterium sytuacji ekonomicznej i finansowej. Po drugie, co się tyczy kryterium kwalifikacji technicznych i zawodowych, skarżąca jest zdania, że spełniła kryterium, na mocy którego była zobowiązana do wykazania zarządzania co najmniej dwoma przedsiębiorstwami oznaczonymi znakiem [poufne] lub wszelkim równoważnym znakiem.
4.

Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 9 ust. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Skarżąca uważa, że zgodnie z tym artykułem to samo przewinienie może skutkować tylko jedną karą dyscyplinarną. Chociaż automatyczne wykluczenie z listy proponowanych kandydatów i z listy awansowanych kandydatów nie stanowi samo w sobie kary dyscyplinarnej, to jednak jest bezpośrednią konsekwencją wszczęcia dochodzenia, postępowania dyscyplinarnego lub kary dyscyplinarnej.
3.

Zarzut trzeci oparty na tym, że OLAF nie uwzględnił argumentów GPTECH i nie przekazał załączników, które stanowią podstawę jego decyzji, co stanowi naruszenie prawa do dobrej administracji (art. 41 karty) i prawa do obrony (art. 47 i 48 karty).
—

stwierdzenie nieważności podjętej przez Komisję Europejską w ramach zamówienia publicznego ogłoszonego pod numerem TAXUD/2019/OP/0006 i zatytułowanego „CCN-Evolution: Specification, development, maintenance and 3rd level support of TAXUD IT platforms – Lot A: Evolution services for the CCN/CSI Platform” decyzji o: — odrzuceniu oferty konsorcjum utworzonego przez skarżących; — udzieleniu zamówienia konsorcjum ARHS-IBM;