ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim członkowi rodziny pracownika tureckiego, któremu zezwolono na wjazd do tego państwa członkowskiego z tytułu łączenia rodzin i który od momentu wjazdu na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego zamieszkiwał wspólnie z owym tureckim pracownikiem, nawet jeżeli okres co najmniej trzech lat, w którym ten ostatni należał do legalnego rynku pracy, nastąpił nie bezpośrednio po przybyciu danego członka rodziny do przyjmującego państwa członkowskiego, lecz później.

Ustanowiony w art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 system stopniowego nabywania praw służy bowiem realizacji celu dwojakiego rodzaju. W pierwszym rzędzie przed upływem początkowego okresu trzech lat wspomniany przepis ma umożliwiać obecność członków rodziny pracownika migrującego przy nim, aby ułatwić w ten sposób, w drodze łączenia rodzin, zatrudnienie i pobyt pracownika tureckiego legalnie już zintegrowanego w przyjmującym państwie członkowskim. Następnie ten sam przepis ma wzmacniać trwałą integrację rodziny migrującego pracownika tureckiego w przyjmującym państwie członkowskim, przyznając danemu członkowi rodziny po trzech latach legalnego zamieszkiwania możliwość dostępu do rynku pracy. Głównym realizowanym w ten sposób celem jest ustabilizowanie sytuacji tego członka rodziny, który na tym etapie jest już legalnie zintegrowany w przyjmującym państwie członkowskim, poprzez danie mu środków do samodzielnego utrzymania się w danym państwie, a zatem – poprzez stworzenie sytuacji jego niezależności od pracownika migrującego.

Dodatkowo w świetle ogólnego celu realizowanego przez decyzję nr 1/80, polegającego na ulepszeniu w wymiarze socjalnym systemu, z którego korzystają pracownicy tureccy i członkowie ich rodzin w celu stopniowego osiągania swobodnego przepływu, system wprowadzony w szczególności przez art. 7 akapit pierwszy tej decyzji zmierza do stworzenia warunków sprzyjających łączeniu rodzin w przyjmującym państwie członkowskim.

Tymczasem wykładnia art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80, zgodnie z którą z samego faktu, że okres trzech lat, w czasie którego dany pracownik turecki wykonywał w sposób nieprzerwany pracę najemną, nie nastąpił bezpośrednio po dniu połączenia rodziny, obywatel turecki nie może powoływać się na prawa przyznane przez wspomniany przepis, jest nazbyt zawężająca w świetle celu, którego realizacji służy ten przepis.

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że do celów nabycia na podstawie art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 prawa pobytu przez członka rodziny danego pracownika tureckiego przesłanka przynależności tego ostatniego do legalnego rynku pracy nie musi być w sposób bezwzględny spełniona w samym dniu przybycia owego członka rodziny do przyjmującego państwa członkowskiego i w trakcie trzech lub pięciu lat bezpośrednio po tej dacie.

(zob. pkt 68–70, 75, 76; sentencja)
Sprawa C‑654/15

Länsförsäkringar AB

przeciwko

Matek A/S

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen)

Odesłanie prejudycjalne – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 9 ust. 1 lit. b) – Artykuł 15 ust. 1 – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) – Zakres przyznanego właścicielowi prawa wyłącznego – Pięcioletni okres następujący po rejestracji

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Skutki unijnego znaku towarowego – Prawa przyznane przez znak towarowy – Prawo do zakazania używania znaku towarowego – Używanie oznaczenia identycznego lub podobnego odnoszącego się do identycznych lub podobnych towarów lub usług – Zakres przyznanego właścicielowi prawa wyłącznego – Pięcioletni okres następujący po rejestracji

[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 9 ust. 1 lit. b), art. 15 ust. 1, art. 51 ust. 1 lit. a), ust. 2]

Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii w związku z art. 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w okresie pięciu lat następujących po rejestracji unijnego znaku towarowego jego właściciel może w przypadku istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zakazać osobom trzecim używania w obrocie gospodarczym oznaczenia identycznego ze swoim znakiem towarowym lub do niego podobnego w odniesieniu do towarów i usług identycznych z towarami lub usługami, dla których znak ten został zarejestrowany, lub do nich podobnych, bez konieczności wykazania rzeczywistego używania wspomnianego znaku towarowego dla tych towarów lub usług.

Z brzmienia i celu art. 15 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 wynika, że do chwili upływu okresu pięciu lat od rejestracji unijnego znaku towarowego nie można stwierdzić wygaśnięcia praw właściciela ani w odniesieniu do części, ani w odniesieniu do ogółu towarów lub usług, dla których znak ten został zarejestrowany. Przepisy te przyznają zatem właścicielowi w odniesieniu do rozpoczęcia rzeczywistego używania jego znaku towarowego okres odroczenia, w czasie którego może on powołać się na podstawie art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia na prawo wyłączne wynikające z tego znaku w odniesieniu do wszystkich tych towarów i usług bez konieczności wykazywania takiego używania.

Z tego względu, aby określić zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, czy towary lub usługi domniemanego sprawcy naruszenia oraz towary lub usługi objęte rozpatrywanym unijnym znakiem towarowym wykazują identyczność lub podobieństwo, należy ocenić – w okresie pięciu lat następujących po rejestracji unijnego znaku towarowego – zakres wyłącznego prawa przyznanego na mocy tego przepisu, mając na uwadze towary i usługi, dla których została dokonana rejestracja, a nie to, w jaki sposób właściciel mógł używać tego znaku towarowego w tym okresie.

(zob. pkt 26, 27, 29; sentencja)
Ponadto, co się tyczy w szczególności stowarzyszenia pomiędzy Unią a Republiką Turcji, Trybunał orzekł już, że w celu ustalenia, czy przepis prawa Unii może być stosowany w drodze analogii w ramach tego stowarzyszenia, należy przeprowadzić porównanie z jednej strony celu układu stowarzyszeniowego i kontekstu, w który się on wpisuje, a z drugiej strony celu i kontekstu rozpatrywanego aktu prawa Unii (wyrok z dnia 24 września 2013 r., Demirkan, C‑221/11, EU:C:2013:583, pkt 48). Tymczasem należy przypomnieć, że układ stowarzyszeniowy i protokół dodatkowy mają przede wszystkim na celu wspieranie rozwoju gospodarczego Turcji, a tym samym realizują cel wyłącznie gospodarczy (zob. podobnie wyrok z dnia 24 września 2013 r., Demirkan, C‑221/11, EU:C:2013:583, pkt 50).

Wykładni dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek oraz Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, dokonującemu transpozycji tej dyrektywy do porządku prawnego danego państwa członkowskiego, które wyklucza ze swego zakresu stosowania umowę agencyjną, w ramach której przedstawiciel handlowy ma siedzibę w Turcji, gdzie prowadzi wynikającą z tej umowy działalność, a zleceniodawca ma siedzibę w omawianym państwie członkowskim, a tym samym w takich okolicznościach przedstawiciel handlowy nie może powoływać się na prawa, jakie omawiana dyrektywa gwarantuje przedstawicielom handlowym po rozwiązaniu takiej umowy agencyjnej.

Co się tyczy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem klauzule „standstill” ustanowione w art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, dołączonej do układu stowarzyszeniowego, i w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego zakazują w sposób generalny ustanawiania wszelkich nowych przepisów krajowych, których celem lub skutkiem byłoby poddanie korzystania przez obywateli tureckich ze swobody gospodarczej na terytorium danego państwa członkowskiego bardziej restrykcyjnym wymogom niż te, które obowiązywały względem nich w chwili wejścia w życie wspomnianej decyzji lub wspomnianego protokołu dodatkowego w stosunku do danego państwa członkowskiego (wyrok z dnia 12 kwietnia 2016 r., Genc, C‑561/14, EU:C:2016:247, pkt 33).

Z tego wynika, że art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego dotyczy jedynie obywateli tureckich, którzy korzystają w państwie członkowskim ze swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług.

W rezultacie przedstawiciel handlowy z siedzibą w Turcji, który nie świadczy usług w danym państwie członkowskim, taki jak skarżąca w postępowaniu głównym spółka, nie jest objęty zakresem podmiotowym stosowania tego przepisu.

(zob. pkt 47–49)
Gdy Rada ustala całkowite dopuszczalne połowy i rozdziela uprawnienia połowowe między państwa członkowskie, ma ona obowiązek przeprowadzić ocenę złożonej sytuacji ekonomicznej i dysponuje w tym względzie szerokim zakresem uznania. W podobnych okolicznościach uznanie, jakim dysponuje Rada, dotyczy nie tylko ustalenia rodzaju i zakresu przepisów, które mają zostać przyjęte, ale również w pewnym stopniu stwierdzenia podstawowych danych. Sąd, dokonując kontroli wykonania tego typu kompetencji, powinien ograniczyć się do zbadania, czy nie jest ono dotknięte oczywistym błędem lub nadużyciem władzy, czy też dany organ nie przekroczył w sposób oczywisty granic przysługującego mu uznania.

W tym względzie o ile art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa ustanawia obowiązek „uwzględnienia” opinii naukowych, technicznych i ekonomicznych dostępnych w czasie przyjmowania środków ochronnych, o tyle przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, aby prawodawca Unii przyjmował tego rodzaju środki ochronne w braku rozstrzygających opinii naukowych, technicznych i ekonomicznych. Środki ochrony zasobów połowowych nie muszą bowiem być w pełni zgodne z opiniami naukowymi oraz bowiem brak takiej opinii lub jej niejednoznaczny charakter nie może przeszkodzić Radzie w przyjęciu środków, które uważa ona za niezbędne do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa. Z powyższego wynika, że Rada, w ramach rozporządzenia nr 1367/2014 ustalającego na lata 2015 i 2016 uprawnienia do połowów dla unijnych statków rybackich dotyczące niektórych stad ryb głębinowych, była uprawniona do przyjęcia całkowitych dopuszczalnych połowów wspólnych dla buławika czarnego i buławika siwego również w braku rozstrzygających danych naukowych na temat występowania i połowów tych dwóch gatunków ryb w rozpatrywanych strefach zarządzania, skoro instytucja ta doszła do wniosku, że tego rodzaju środek jest właściwy do zapewnienia ochrony zasobów buławika czarnego.

(zob. pkt 46, 49–51)
Postępowanie przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE jest nieodzowne, w przypadku gdy Komisja napotka poważne trudności w ocenie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem. Komisja nie może zatem poprzestać na wstępnym badaniu, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TFUE, w celu wydania korzystnej decyzji w sprawie pomocy, chyba że po pierwszym badaniu dojdzie do przekonania, iż pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Jeśli natomiast to pierwsze badanie prowadzi Komisję do odmiennego przekonania lub jeśli nie pozwala ono nawet na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości powstałych w czasie badania zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem, Komisja ma obowiązek zebrania wszelkich niezbędnych opinii i wszczęcia w tym celu postępowania, o którym mowa w art. 108 ust. 2 TFUE.

W tym względzie zgodnie z celem art. 108 ust. 3 TFUE oraz spoczywającym na Komisji obowiązkiem dobrej administracji Komisja może w szczególności nawiązać dialog ze zgłaszającym państwem lub osobami trzecimi w celu przezwyciężenia ewentualnych trudności napotkanych w trakcie postępowania wstępnego. Tymczasem uprawnienie to zakłada, że Komisja może dostosować swoje stanowisko do wyników nawiązanego dialogu, przy czym to dostosowanie nie powinno być koniecznie interpretowane a priori jako wskazujące na poważne trudności. Komisja może zatem, po zakończeniu wstępnego etapu badania, zgodnie z prawem przyjąć decyzję na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE], w drodze której przyjmuje do wiadomości zobowiązania państwa członkowskiego, stwierdzając jednocześnie brak istnienia pomocy państwa. Nie jest zatem tożsama z poważnymi trudnościami wymagającymi wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, okoliczność, że Komisja stwierdziła w trakcie badania wstępnego i na etapie poprzedzającym negocjacje tych zobowiązań, że dany środek przyznawał korzyści beneficjentowi.

(zob. pkt 30, 35–37)
Co się tyczy pojęcia „religii”, zawartego w art. 1 tej dyrektywy, należy odnotować, że nie zostało ono zdefiniowane na użytek tego aktu.

Niemniej w motywie 1 dyrektywy 2000/78 prawodawca Unii odwołał się do praw podstawowych zagwarantowanych w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”), która w art. 9 przewiduje, że każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania, które to prawo obejmuje w szczególności wolność uzewnętrzniania indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swego wyznania lub przekonań przez uprawianie kultu, nauczanie, praktykowanie i czynności rytualne.

W tym samym motywie prawodawca Unii odwołał się również do tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich jako zasad ogólnych prawa Unii. Tymczasem jednym z praw wynikających z tych wspólnych tradycji, potwierdzonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), jest prawo do wolności sumienia i religii sformułowane w art. 10 ust. 1 karty. Zgodnie z tym postanowieniem wspomniane prawo obejmuje wolność zmiany religii lub przekonań oraz wolność uzewnętrzniania, indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swej religii lub przekonań poprzez uprawianie kultu, nauczanie, praktykowanie i uczestniczenie w obrzędach. Jak wynika z wyjaśnień dotyczących karty praw podstawowych (Dz.U. 2007, C 303, s. 17), prawo zagwarantowane w art. 10 ust. 1 karty odpowiada prawu zagwarantowanemu w art. 9 EKPC i zgodnie z art. 52 ust. 3 karty ma takie samo znaczenie i zakres.

Ponieważ w EKPC, a następnie w karcie przyjęto szerokie znaczenie pojęcia „religii”, jako że obejmuje ono swobodę uzewnętrzniania przez osoby jej religii, należy przyjąć, że prawodawca Unii zamierzał powtórzyć to rozwiązanie w ramach dyrektywy 2000/78, w związku z czym pojęcie „religii” zawarte w jej art. 1 należy interpretować jako obejmujące zarówno forum internum, czyli prawo do posiadania przekonań, jak i forum externum, czyli prawo do publicznego uzewnętrzniania wyznawanej wiary religijnej.

(zob. pkt 27–30)
W tym względzie, nie można wymagać, by w celu udowodnienia selektywności takiego środka Komisja określiła pewne szczególne i swoiste cechy charakterystyczne wspólne przedsiębiorstwom będącym beneficjentami korzyści podatkowej, które to cechy pozwalają je odróżnić od przedsiębiorstw wykluczonych z zakresu zastosowania tej korzyści.

Okoliczność, że ilość przedsiębiorstw, które mogą ubiegać się o skorzystanie z danego środka krajowego, jest bardzo znacząca, czy też że przedsiębiorstwa te należą do różnych sektorów działalności, nie wystarcza do tego, by podać w wątpliwość selektywny charakter tego środka, a zatem by wykluczyć jego kwalifikację jako pomoc państwa.

Zatem ewentualnego selektywnego charakteru środka wcale nie podważa okoliczność, że istotny warunek uzyskania korzyści podatkowej przysparzanej przez ten środek dotyczy operacji gospodarczej, a mówiąc dokładniej, „operacji o czysto finansowym charakterze”, która nie wiąże się z minimalną kwotą inwestycji i która jest niezależna od charakteru działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwa będące beneficjentami.

W tym kontekście nie można uznać, że środek, którego zastosowanie jest niezależne od charakteru działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwa, nie jest a priori selektywny.

(zob. pkt 80–82)
–

rzeczona strona internetowa daje temu użytkownikowi możliwość przechowywania informacji adresowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do nich i odtworzenie ich w niezmienionej postaci we właściwym okresie, bez możliwości jednostronnego wprowadzenia przez tego dostawcę lub przez innego przedsiębiorcę zmian do ich treści, oraz
Artykuł 10 a dyrektywy 2003/87 ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 2009/29 i art. 10 ust. 1–3 i 10 decyzji 2011/278 w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87, należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one na to, aby w celu uniknięcia podwójnego naliczania, nie przydzielać uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na rzecz podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple w sytuacji, gdy podinstalacja ta przesyła do gospodarstw domowych ciepło, które odzyskuje z podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwach.

Przedstawiona wykładnia wynika z zakazu podwójnego naliczania emisji i podwójnego przydzielania uprawnień, który stoi na przeszkodzie temu, aby emisje związane z produkcją ciepła były uwzględniane dwukrotnie, a mianowicie przy przydzielaniu bezpłatnych uprawnień, po pierwsze, instalacji, która wytwarza to ciepło, a po drugie instalacji, która je zużywa lub przesyła. Tak wiec w sytuacji, gdy przesyłanie ciepła przez podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwach nie jest częścią działalności historycznej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, średnia emisji historycznych tej drugiej podinstalacji nie może być określana na podstawie emisji związanych z wytwarzaniem tego ciepła.

W konsekwencji nie można wykluczyć, iż wprowadzanie w życie zakazu podwójnego naliczania emisji może skłonić krajowy organ ds. przydzielania uprawnień do odmowy przyznania uprawnień w odniesieniu do ciepła przesyłanego do gospodarstw domowych.

(por. pkt 78–80; pkt 5 sentencji)
Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez sądy krajowe danego państwa członkowskiego przepisów krajowych, z takim skutkiem, że w przypadku stwierdzenia nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony osoby zatrudniane w administracji na podstawie umowy o pracę podlegającej przepisom prawa pracy mają prawo do utrzymania stosunku pracy, natomiast prawo to w sposób generalny nie przysługuje osobom zatrudnionym w administracji na podstawie prawa administracyjnego, chyba że w krajowym porządku prawnym istnieje inny skuteczny środek pozwalający na karanie takich nadużyć wobec tych ostatnich osób, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

Do władz sądowych danego państwa członkowskiego należy bowiem zapewnienie poszanowania klauzuli 5 pkt 1 porozumienia ramowego poprzez baczenie, aby pracownicy, wobec których dopuszczono się nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony, nie byli zniechęcani, w nadziei dalszego zatrudniania w sektorze publicznym, do dochodzenia przed organami państwowymi, w tym sądami, praw wypływających z wprowadzenia do prawa krajowego wszystkich środków zapobiegania nadużyciom przewidzianych w klauzuli 5 pkt 1 porozumienia ramowego.

W szczególności sąd krajowy rozpatrujący daną sprawę powinien upewnić się, że wszyscy pracownicy zatrudnieni na czas określony w rozumieniu klauzuli 3 pkt 1 porozumienia ramowego mogą spodziewać się zastosowania względem ich pracodawcy sankcji przewidzianych przez uregulowanie krajowe, jeżeli taki pracodawca dopuści się wobec nich nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów, i to niezależnie od kwalifikacji danej umowy w prawie krajowym.

W zakresie, w jakim nie istnieje wobec osób zatrudnionych w administracji na podstawie prawa administracyjnego żaden inny równoważny i skuteczny środek ochronny, zrównanie tych osób zatrudnionych na czas określony z pracownikami zatrudnionymi na podstawie krótkotrwałej umowy na czas nieokreślony zgodnie z istniejącym orzecznictwem krajowym mogłoby zatem stanowić środek, który pozwala na karanie nadużyć wynikających ze stosowania umów o pracę na czas określony i usunięcie konsekwencji naruszenia postanowień porozumienia ramowego.

(por. pkt 51–54; pkt 1 sentencji)
Sprawa C‑91/15

Kawasaki Motors Europe NV

przeciwko

Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam)

„Odesłanie prejudycjalne — Ocena ważności — Rozporządzenie (WE) nr 1051/2009 — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycja 8701 — Ciągniki — Podpozycje 8701 90 11 i 8701 90 39 — Ciągniki rolnicze (z wyłączeniem ciągników kierowanych przez pieszego) i stosowane w leśnictwie, kołowe, nowe — Lekkie czterokołowe pojazdy terenowe przeznaczone do wykorzystywania jako ciągniki”

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 września 2016 r.

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Wykładnia – Wyjaśnienia do Nomenklatury scalonej – Brak mocy wiążącej – Pierwszeństwo brzmienia pozycji i uwag do sekcji lub działów tej nomenklatury

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Nowe pojazdy czterokołowe przeznaczone do poruszania się w każdego rodzaju terenie, które mogą pchać ciężar przynajmniej dwukrotnie większy od ich ciężaru własnego – Rozporządzenie nr 1051/2009 – Włączenie do podpozycji 8701 90 90 Nomenklatury scalonej – Nieważność punktu 2 załącznika do tego rozporządzenia

Pytania prejudycjalne – Ocena ważności – Ważność rozporządzenia dokonującego klasyfikacji taryfowej mającego zastosowanie w drodze analogii do produktów wystarczająco analogicznych do produktów nim objętych – Dopuszczalność

Jeżeli sąd krajowy ma wątpliwości co do ważności rozporządzenia klasyfikującego, które musi zastosować w drodze analogii do produktów wystarczająco analogicznych do produktów nim objętych, uzasadnione jest, aby skierował do Trybunału wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w celu dokonania oceny ważności tego rozporządzenia. (zob. pkt 39)

Punkt 2 załącznika do rozporządzenia nr 1051/2009 dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej jest nieważny, ponieważ klasyfikuje opisany w nim pojazd do podpozycji 8701 90 90 tej Nomenklatury scalonej, zmienionej rozporządzeniem nr 948/2009, a nie do tej z podpozycji z zakresu od 8701 90 11 do 8701 90 39 rzeczonej nomenklatury scalonej, która odpowiada mocy silnika tego pojazdu. W istocie nowe pojazdy czterokołowe przeznaczone do poruszania się w każdego rodzaju terenie, mające jedno siedzenie, wyposażone w mechanizm kierowniczy skonstruowany w oparciu o zasadę Ackermana, poruszany za pomocą kierownicy, oraz w hak holowniczy, odznaczające się charakterystyką techniczną umożliwiającą pchanie ciężaru przynajmniej dwukrotnie większego od ich ciężaru własnego, należy sklasyfikować do podpozycji 8701 90 Nomenklatury scalonej, albowiem klasyfikacja tych pojazdów powinna odbywać się do ośmiocyfrowych podpozycji w zależności od mocy silnika tych pojazdów. W tym względzie dotyczy to jedynie wyłącznie ośmiocyfrowych podpozycji od 8701 90 11 do 8701 90 39 Nomenklatury scalonej, odnoszących się do rolniczych i stosowanych w leśnictwie nowych ciągników. (por. pkt 41, 46, 48, 62, 63; sentencja)