ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
34

Co się tyczy ewentualnego uzasadnienia obowiązku dokonania rejestracji, Trybunał orzekł już, że sprzeczne z art. 43 WE są takie uregulowania krajowe jednego państwa członkowskiego, które nakładają na osobę prowadzącą działalność na własny rachunek, zamieszkałą w tym państwie członkowskim, obowiązek zarejestrowania w nim pojazdu należącego do spółki zatrudniającą tę osobę i oddanego jej do dyspozycji przez tę spółkę, mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, jeżeli pojazd ten nie jest ani zasadniczo przeznaczony do stałego użytku w pierwszym państwie członkowskim, ani też w rzeczywistości nie jest użytkowany w ten sposób (zob. ww. wyrok w sprawie Nadin i Nadin-Lux, pkt 55; a także ww. postanowienie w sprawie Leroy, pkt 13); z drugiej zaś strony uregulowania krajowe jednego państwa członkowskiego, nakładające na osobę zamieszkałą w tym państwie obowiązek dokonania w nim rejestracji pojazdu wynajętego od spółki leasingowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy pojazd ten nie jest ani zasadniczo przeznaczony do stałego użytku w pierwszym państwie członkowskim, ani też w rzeczywistości nie jest użytkowany w ten sposób, są sprzeczne z art. 49 WE (zob. ww. postanowienie w sprawie Leroy, pkt 14).
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2009 r. – Correia de Matos przeciwko Komisji

(sprawa C‑290/08 P)

Odwołanie – Wniosek mający na celu zastąpienia pojęcia „prejudicial” w wersji portugalskiej przepisów wspólnotowych pojęciem „pré-judicial” – Decyzja Komisji o nieuwzględnieniu wniosku – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Pismo Komisji oddalające wniosek zmiany terminologicznej art. 234 WE w wersji portugalskiej – Brak kompetencji Komisji do zmiany postanowień traktatu – Skarga oczywiście bezzasadna (art. 230 WE) (por. pkt 14, 15)

2. Odwołanie – Zarzuty – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21, 56; regulamin Trybunału, art. 112 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 18–22)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie T‑38/08 Correia de Matos przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 23 października 2007 r. wysłanego skarżącej w odpowiedzi na jej wniosek mający na celu zastąpienie pojęcia „prejudicial” znajdującego się w art. 234 WE w wersji portugalskiej pojęciem „pré-judicial”.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Artykuł 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie w przypadku nabycia niezabudowanej działki włączało przyszłe usługi robót budowlanych do podstawy opodatkowania służącej obliczaniu podatków od nabycia nieruchomości i od transakcji, takich jak przewidziany w prawie niemieckim podatek „Grunderwerbsteuer”, i aby nałożyło ono w ten sposób – na transakcję podlegającą w wykonaniu tej dyrektywy opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej – te inne podatki, pod warunkiem że nie mają one charakteru podatków obrotowych.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 listopada 2008 r. – Gargani przeciwko Parlamentowi

(sprawa C‑25/08 P)

Odwołanie – Skarga przewodniczącego Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego dotycząca „decyzji” Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o przedstawieniu w imieniu Parlamentu uwag pisemnych w postępowaniu o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Termin na wniesienie skargi

1. Odwołanie – Zarzuty – Błędne zastosowanie art. 230 akapit piąty WE dotyczącego terminu do wniesienia skargi (art. 230 akapit piąty WE) (por. pkt 19–26)

2. Odwołanie – Uzupełniający zarzut uzasadniający sentencję postanowienia – Oddalenie (por. pkt 24, 25)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 21 listopada 2007 r. w sprawie T‑94/06 Giuseppe Gargani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę wniesioną przez przewodniczącego Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o przedstawieniu w imieniu Parlamentu uwag pisemnych na podstawie art. 23 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości w postępowaniu o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, podjętej wbrew opinii Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego i odmawiającej podania tej kwestii do rozważania przez plenum PE.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 20 maja 2009 r. – Seaport Investment przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland

(sprawa C‑454/08)

Odesłanie prejudycjalne – Niedopuszczalność

Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego – Pytania zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź – Oczywista niedopuszczalność (art. 234 WE) (por. pkt 8–10)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Court of Appeal in Northern Ireland – Wykładnia art. 6 ust. 2–4 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) – Wyznaczenie do celów konsultacji organu, którego mogą dotyczyć skutki realizacji planów i programów na środowisko – Warunki informowania i konsultowania się z władzami i opinią publiczną.





Sentencja
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 5 maja 2009 r. – WWF-UK przeciwko Radzie

(sprawa C‑355/08 P)

Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 – Konsultacje z regionalnymi komitetami doradczymi w sprawie warunków regulujących dostęp do wód i zasobów oraz zrównoważonej działalności połowowej – Rozporządzenie (WE) nr 41/2007 – Ustalanie wielkości ogólnie dopuszczalnego połowu dorsza na rok 2007 – Członkowie regionalnego komitetu doradczego, którzy wyrazili mniejszościowe zdanie odrębne w sprawozdaniu wspomnianego komitetu w zakresie wielkości ogólnie dopuszczalnych połowów – Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 41/2007 wniesiona przez członka komitetu, który wyraził mniejszościowe zdanie odrębne – Niedopuszczalność – Odwołanie oczywiście bezzasadne

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Rozporządzenie ustalające ogólny dopuszczalny połów dorsza na rok 2007 w strefach objętych rozporządzeniem ustanawiającym środki odnowienia jego zasobów (art. 230 akapit czwarty WE; rozporządzenia Rady: nr 423/2004; nr 41/2007) (por. pkt 41–45, 48)

2. Postępowanie – Interwencja – Prawo stron do udzielenia odpowiedzi na argumenty interwenienta – Prawo wynikające z uprawnień dyskrecjonalnych prezesa (regulamin Sądu, art. 116 § 5) (por. pkt 55)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 2 czerwca 2008 r. w sprawie T‑91/07 WWF-UK przeciwko Radzie, w którym Sąd uznał za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 41/2007 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2007 r. i związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 15, s. 1), w zakresie, w jakim ustala ono „wielkość ogólnie dopuszczalnych połowów” (TAC) dorsza na rok 2007 w strefach objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 423/2004 (Dz.U. L 70, s. 8) – Wymóg, aby zaskarżone rozporządzenie dotyczyło danego podmiotu indywidualnie.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) WWF UK Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.
11

W prawie wspólnotowym termin „feta” podlega ochronie jako nazwa pochodzenia. Został on wpisany na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1829/2002 z dnia 14 października 2002 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy „Feta” (Dz.U. L 277, s. 10) do rejestru, o którym mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, s. 1).
Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie T‑185/08 VDH Projektentwicklung i Edeka Rhein‑Ruhr przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę na bezczynność, mającą na celu stwierdzenie bezczynności Komisji z uwagi na to, iż w odniesieniu do umowy koncesyjnej na roboty budowlane a także w odniesieniu do zawarcia umowy o roboty budowlane nie wdrożyła ona bezzwłocznie mechanizmu korygującego przewidzianego w art. 3 dyrektywy 89/665/EWG i nie skierowała do Republiki Federalnej Niemiec zawiadomienia zgodnie z art. 3 ust. 2 tejże dyrektywy – Skarga na bezczynność osób fizycznych i prawnych – Wymóg, aby akt, w odniesieniu do którego zarzuca się bezczynność danej instytucji, dotyczył skarżącego bezpośrednio.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia – Wykładnia art. 6 UE, art. 3 Pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 2 Protokołu nr 4 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 25 międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych – Wykładnia art. 17 WE i 18 WE – Zgodność z nimi przepisów regionalnych ograniczających bierne prawo wyborcze obywatela włoskiego na podstawie wymogu posiadania miejsca zamieszkania w regionie.
Prawo wspólnotowe nie zawiera zakazu wszelkiej dyskryminacji, którego stosowanie powinny gwarantować sądy państw członkowskich, jeśli zachowanie, które może stanowić dyskryminację, pozostaje bez związku z prawem wspólnotowym. W okolicznościach takich jak mające miejsce w postępowaniu przed sądem krajowym, związek taki nie został utworzony przez same art. 12 WE i 13 WE.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 1 kwietnia 2008 r. w sprawie T‑412/07 Ayyanarsamy przeciwko Komisji i Niemcom, w którym Sąd odrzucił w części jako oczywiście niedopuszczalne i w części jako oczywiście bezzasadne, po pierwsze, skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 18 września 2007 r., w którym ta ostatnia poinformowała skarżącą, iż nie będzie mogła podjąć na rzecz skarżącej działań przed sądami niemieckimi, oraz po drugie, wniosek o odszkodowanie za szkody poniesione rzekomo przez skarżącą w wyniku działań władz niemieckich – Naruszenie uprawnień przysługujących jednostkom na podstawie art. 230 WE i 232 WE – Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie T‑86/05 K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko OHIM – Lopes de Almeida Cunha, Couto Simões, Lima Jatobá, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownych międzynarodowych i krajowych znaków towarowych „LIVRE” zarejestrowanych dla towarów należących do klasy 25 na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2004 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odrzucono jego sprzeciw wobec rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego „CORPO LIVRE” dla towarów należących do klas 18 i 25 – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Odrzucenie sprzeciwu uzasadnione przedstawieniem po terminie dowodu używania wcześniejszych znaków towarowych.
Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 listopada 2009 r. – Landtag Schleswig‑Holstein przeciwko Komisji

(sprawa C‑281/08 P)

Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów –Zdolność parlamentu regionalnego do pozywania i bycia pozywanym we własnym imieniu

1. Odwołanie – Zarzuty – Naruszenie zasady kontradyktoryjności – Postanowienie w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności bez przeprowadzenia rozprawy – Pozwany, który przedstawił swoje uwagi w odniesieniu do owego zarzutu – Zarzut oczywiście bezzasadny (regulamin Sądu, art. 114 § 1) (por. pkt 15–19)

2. Odwołanie – Zarzuty – Naruszenie prawa – Postanowienie w przedmiocie zdolności skarżącego do pozywania i bycia pozywanym we własnym imieniu w świetle jego prawa krajowego – Weryfikacja niezbędna w odniesieniu do skarg jednostek terytorialnych poniżej szczebla państwowego – Zarzut oczywiście bezzasadny (art. 230 WE) (por. pkt 22–26)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 3 kwietnia 2008 r. w sprawie T‑236/06 Landtag Schleswig‑Holstein przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 marca i 23 czerwca 2006 r., na mocy których wnoszącemu odwołanie odmówiony został dostęp do dokumentu SEK(2005) 420 z dnia 22 marca 2005 r. zawierającego analizę prawną dotyczącą projektu decyzji ramowej będącej przedmiotem dyskusji w Radzie w sprawie zatrzymywania danych przetwarzanych i przechowywanych w związku ze świadczeniem publicznych usług łączności elektronicznej lub danych przekazywanych przez publiczne sieci łączności do celów zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i karania przestępstw, w tym także działalności terrorystycznej – Zdolność parlamentu regionalnego do pozywania i bycia pozywanym we własnym imieniu – Prawo do bycia wysłuchanym – Pojęcie „osoby prawnej” z art. 230 akapit czwarty WE.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2009 r. – Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji

(sprawa C‑391/08 P(R))

Odwołanie – Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające trifluralinę – Dopuszczalność – Pilny charakter

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – Poważna i nieodwracalna szkoda – Ciężar dowodu (art. 242 WE, 243 WE) (por. pkt 40–46)

2. Odwołanie – Zarzuty (art. 225 WE; statut Trybunału, art. 58) (por. pkt 48, 77, 81)

3. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Przesłanki dopuszczalności – Dopuszczalność prima facie skargi głównej – Wstępne badanie skargi głównej przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych – Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej niewłączania substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414 (art. 230 WE, 242 WE, 243 WE; dyrektywa Rady 91/414; decyzja Komisji 2007/629) (por. pkt 54–62)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 18 czerwca 2008 r. w sprawie T‑475/07 R Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji Europejskiej oddalającego wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/629/WE z dnia 20 września 2007 r. dotyczącej niewłączenia trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 255, s. 42) – Dopuszczalność – Konieczność wykazania okoliczności niecierpiących zwłoki.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
77

Jeżeli chodzi o rozszerzenie charakteru odróżniającego, który zarejestrowany znak ma dla usług należących do klasy 35, na towary i usług należące do klas 9, 16, 41 i 42, należy zauważyć, że po przedstawieniu toku rozumowania Izby Odwoławczej opartego w głównej mierze na tym, że słowo „manpower” nabyło odrębnego znaczenia dla usług świadczenia pracy tymczasowej, Sąd stwierdził w pkt 144 zaskarżonego wyroku, iż Izba Odwoławcza słusznie uznała, że charakter odróżniający uzyskany przez omawiany znak dla usług należących do klasy 35 powinien rozciągać się na towary i usługi należące do klas 9, 16, 41 i 42.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 24 września 2009 r. – Município de Gondomar przeciwko Komisji

(sprawa C‑501/08 P)

Odwołanie – Fundusz spójności – Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 – Cofnięcie wspólnotowej pomocy finansowej – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Akty dotyczące skarżącej bezpośrednio i indywidualnie

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezpośrednie oddziaływanie – Kryteria – Decyzja Komisji skierowana do państwa członkowskiego cofająca pomoc finansową przyznaną z Funduszu Spójności (art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 25–32)

2. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy) (por. pkt 33–35)

3. Wspólnoty Europejskie – Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji – Konieczność zażądania przez osoby fizyczne lub prawne złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w zakresie oceny ich ważności – Obowiązek stosowania krajowego prawa procesowego przez sądy krajowe w sposób umożliwiający zakwestionowanie zgodności z prawem aktów wspólnotowych (art. 10 WE, art. 230 akapit czwarty WE, art. 234 WE) (por. pkt 37–39)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T‑324/06 Município de Gondomar przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 3782 z dnia 16 sierpnia 2006 r. dotyczącej cofnięcia pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na projekt nr 95/10/61/017 Rewaloryzacja Grand Porto/Sud – podsieć w Gondomar.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 września 2009 r. – Calebus przeciwko Komisji

(sprawa C‑421/08 P)

Odwołanie – Ochrona siedlisk przyrodniczych – Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty – Decyzja Komisji – Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osoby fizyczne lub prawne – Dopuszczalność – Odwołanie oczywiście bezzasadne

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezwzględna przeszkoda procesowa (art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 21)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 230 akapit czwarty WE) (por. pkt 26, 28–30)

3. Wspólnoty Europejskie – Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji – Konieczność zażądania przez osoby fizyczne lub prawne złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w zakresie oceny ich ważności (art. 10 WE, art. 230 akapit czwarty WE, art. 234 WE) (por. pkt 38)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie T‑366/06 Calebus przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 259, s. 1) w zakresie, w jakim wyznacza ona teren o nazwie „Ramblas de Gergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla”, w którego granicach zawiera się obszar należący do wnoszącej odwołanie, jako teren śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mający znaczenie dla Wspólnoty.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Calebus SA zostaje obciążona kosztami.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. – Srinivasan przeciwko Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich

(sprawa C‑580/08 P)

Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich – Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi dotyczącej niewłaściwego administrowania – Skarga o stwierdzenie nieważności – Oddalenie ze względu na oczywistą niedopuszczalność i brak właściwości – Zakwestionowanie

1. Odwołanie – Zarzuty – Postanowienie Sądu odrzucające jako oczywiście niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności – Zarzuty co do istoty sprawy podnoszone na poparcie odwołania – Zarzuty oczywiście bezzasadne (art. 225 WE; regulamin Trybunału, art. 119) (por. pkt 13–18, 22–27, 29–31)

2. Postępowanie – Orzeczenie w drodze postanowienia z uzasadnieniem – Przesłanki – Skarga w sposób oczywisty niedopuszczalna lub w sposób oczywisty pozbawiona podstaw prawnych – Postanowienie wydane bez wcześniejszej publikacji w Dzienniku Urzędowym oraz bez wyznaczenia sędziego jako rzecznika generalnego – Dopuszczalność (regulamin Sądu, art. 2 § 2, art. 18, 19, 111) (por. pkt 33–36)

3. Odwołanie – Zarzuty – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Oczywista niedopuszczalność (regulamin Trybunału, art. 112 § 1 lit. c), art. 119) (por. pkt 40–43)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 3 listopada 2008 r. w sprawie T‑196/08 Srinivasan przeciwko Rzecznikowi, w drodze którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich o umorzeniu postępowania w sprawie skargi złożonej przez skarżącego mającej na celu doprowadzenie do stwierdzenia, że Komisja nie potraktowała we właściwy sposób jego skargi w sprawie naruszeń przez władze irlandzkie dyrektywy Rady 84/450/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, s. 17).

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone jako bezzasadne.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2009 r. – Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu

(sprawa C‑483/08)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu – Szósta dyrektywa VAT – Artykuł 10 ust. 1 i 2 – Ściągnięcie podatku nienależnie odliczonego – Rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odzyskanie podatku – Termin przedawnienia (dyrektywa Rady 77/388, art. 10) (por. pkt 38–42; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal de première instance de Mons – Wykładnia art. 10 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) – Pojęcia „zdarzenie podatkowe ” i „wymagalność podatku” – Początek biegu terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę podatku – Dzień wystawienia faktury czy dzień złożenia deklaracji, na mocy której podatnik żąda wykonania jego prawa do odliczenia podatku?

Sentencja

Artykuł 10 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowym przepisom i praktyce administracyjnej wyznaczającym początek biegu terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę podatku od wartości dodanej nienależnie odliczonego na dzień złożenia deklaracji, na mocy której podatnik żąda po raz pierwszy wykonania jego prawa do odliczenia.