ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 78/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 stycznia 2017 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/DPAS Limited

(Sprawa C-5/17)

(2017/C 078/20)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Strona pozwana: DPAS Limited

Pytania prejudycjalne

W świetle art. 135 ust. l lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) (dyrektywy VAT) oraz wykładni tego przepisu dokonanej przez Trybunał w wyrokach AXA, Bookit II oraz NEC, Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) przedkłada Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania w celu wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym:

(1) Czy usługa taka, jak świadczona przez podatnika w niniejszej sprawie, polegająca na tym, że na podstawie upoważnienia do polecenia zapłaty środki pieniężne pobierane są z rachunku bankowego pacjenta poprzez polecenie zapłaty, a następnie przekazywane przez podatnika – po potrąceniu wynagrodzenia podatnika – dentyście pacjenta i ubezpieczycielowi – stanowi zwolnioną usługę związaną z przelewami lub płatnościami w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT? W szczególności, czy orzeczenia wydane w sprawach: Bookit II oraz NEC prowadzą do wniosku, że zwolnienie z podatku VAT przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. d) nie ma zastosowania do usługi takiej, jak świadczona przez podatnika w niniejszej sprawie, która nie obejmuje dokonania przez podatnika obciążenia lub uznania rachunków, nad którymi sprawuje kontrolę, ale która w przypadku dokonania przelewu środków pieniężnych ma zasadnicze znaczenie, aby ów przelew został dokonany? Czy też orzeczenie w sprawie AXA prowadzi do odmiennego wniosku?

(2) Jakie zasady należy zastosować dla określenia, czy usługa taka jak świadczona przez podatnika w niniejszej sprawie jest, czy też nie jest objęta zakresem „windykacji należności” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT? W szczególności, jeśli usługa taka (zgodnie z rozstrzygnięciem Trybunału w wyroku AXA odnośnie do identycznej lub bardzo podobnej usługi) stanowi „windykację należności” w przypadku, gdy jest ona świadczona na rzecz osoby, której płatność jest należna (tj. dentystów w niniejszej sprawie i w sprawie AXA), czy usługa ta stanowi również windykację należności w przypadku, gdy jest ona świadczona na rzecz osoby zobowiązanej do dokonania płatności (tj. pacjentów w niniejszej sprawie)?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 78/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 stycznia 2017 r. – Grenville Hampshire/Board of the Pension Protection Fund

(Sprawa C-17/17)

(2017/C 078/21)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Grenville Hampshire

Strona pozwana: Board of the Pension Protection Fund

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 8 dyrektywy 80/987/EWG (1) (obecnie art. 8 dyrektywy 2008/94/WE (2)) wymaga, aby państwa członkowskie zapewniły, że w razie niewypłacalności pracodawcy każdy pracownik uprawniony jest do otrzymania przynajmniej 50 % wartości nabytych przez siebie uprawnień emerytalnych (z jedynym wyjątkiem, jakim są przypadki nadużyć, wobec których zastosowanie ma art. 10a dyrektywy)?

2) Ewentualnie, z zastrzeżeniem ustaleń faktycznych sądów krajowych w każdym konkretnym przypadku, czy na gruncie art. 8 dyrektywy 80/987/EWG wystarczające jest, aby państwo członkowskie posiadało system ochrony, w ramach którego pracownicy zazwyczaj otrzymują ponad 50 % wartości nabytych przez nich uprawnień emerytalnych, lecz część z nich otrzymuje mniej niż 50 % ze względu na: i) limit dotyczący wysokości rekompensaty należnej pracownikom (w szczególności pracownikom, którzy w momencie zaistnienia niewypłacalności pracodawcy nie osiągnęli wieku emerytalnego określonego w programie emerytalnym, którego są członkami); lub ii) przepisy ograniczające coroczną indeksację wysokości rekompensaty wypłacanej pracownikom lub coroczną indeksację wartości uprawnień emerytalnych przed osiągnięciem przez nich wieku emerytalnego?

3) Czy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie art. 8 dyrektywy 80/987/EWG jest bezpośrednio skuteczny?

(1) Dyrektywa Rady 80/987/WWE z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. 1980, L 283, s. 23).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. 2008, L 283, s. 36).
II.

W odniesieniu do naruszenia prawa i przepisów, które regulują przedmiot i ciężar dowodu: 3) trzeci zarzut odwołania: naruszenie prawa w związku z przedmiotem i ciężarem dowodu w odniesieniu do skargi; 4) czwarty zarzut odwołania: naruszenie prawa w związku z rozdziałem ciężaru dowodu w odniesieniu do skargi wzajemnej Komisji.
2)

Czy zwrot »wyrażone prostym i zrozumiałym językiem« zawarty w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 również w świetle wniosków Trybunału Sprawiedliwości w wyrokach C-26/13 i C-96/14 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż warunek umowny jest wyrażony prostym i zrozumiałym językiem – czego prawną konsekwencją jest objecie go badaniem przez sąd nieuczciwego charakteru z urzędu – także w wypadku gdy sama instytucja prawna (instrument), którą reguluje jest skomplikowana, jej następstwa prawne są trudne do przewidzenia przez przeciętnego konsumenta a dla jej zrozumienia jest zasadniczo potrzebne profesjonalne doradztwo prawne, którego koszty nie są proporcjonalne do wartości świadczenia uzyskiwanego przez konsumenta na podstawie umowy?
1)

okoliczność, że osoba ubezpieczona w systemie zabezpieczenia społecznego państwa nienależącego do Unii Europejskiej innego niż państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcaria podlega – tak jak osoby ubezpieczone w systemie zabezpieczenia społecznego we Francji – daninom publicznym uiszczanym od dochodów z kapitału przewidzianym przez ustawodawstwo francuskie objęte zakresem rozporządzenia [(WE) nr 883/2004] (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r., podczas gdy zgodnie z przepisami tego rozporządzenia osoba objęta systemem zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego innego niż Francja nie może podlegać tym daninom, stanowi ograniczenie przepływu kapitału z lub do państw trzecich, zasadniczo zakazane w myśl art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
—

stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi w kontekście szacowania dochodów uzyskiwanych z tytułu nieruchomości niewynajętych oraz nieruchomości wynajętych, czy to osobom fizycznym, które nie wykorzystują owych nieruchomości do celów zawodowych, czy to osobom prawnym, które udostępniają owe nieruchomości osobom fizycznym dla celów prywatnych, podstawa opodatkowania jest obliczania – w przypadku nieruchomości położonych na terytorium krajowym – w oparciu o wartość kadastralną a – w przypadku nieruchomości położonych za granicą – w oparciu o rzeczywistą wartość czynszową, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
2)

W przypadku takim jak niniejszy, w którym ktoś wstawia do swojej strony internetowej kod programu, który inicjuje żądanie przez przeglądarkę użytkownika treści od osoby trzeciej i przekazywanie danych osobowych osobie trzeciej, czy ten podmiot wstawiający kod jest administratorem danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, jeżeli on sam nie może wywierać wpływu na to przetwarzanie danych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja), w dniu 3 lutego 2017 r. – SCI Château du Grand Bois/Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

(Sprawa C-59/17)

(2017/C 112/37)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: SCI Château du Grand Bois

Strona pozwana: Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

Pytania prejudycjalne

1) Czy przepisy art. 76,78 i 81 rozporządzenia wykonawczego z dnia 27 czerwca 2008 r. (1) upoważniają urzędników, którzy przeprowadzają kontrole na miejscu do wkraczania na grunty gospodarstwa rolnego bez zgody ich właściciela?

2) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy należy dokonywać rozróżnienia czy grunty, których sprawa dotyczy są ogrodzone czy nie?

3) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 76, 78 i 81 rozporządzenia wykonawczego z dnia 27 czerwca 2008 r. są zgodne z prawem do nienaruszalności miru domowego, gwarantowanym art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 555/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina (Dz.U. 2008, L 170 s. 1).
3.

Czy art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu dotyczącym zaskarżenia przed sądem decyzji w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej sąd powinien dokonać oceny – w świetle motywu 54 tej dyrektywy – czy w odniesieniu do wnioskodawcy stosuje się przepisy rozporządzenia (UE) nr 604/2013, gdy w państwie członkowskim nie przyjęto wyraźnej decyzji w przedmiocie właściwości tego państwa do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu? Czy na podstawie motywu 54 dyrektywy 2013/32 należy przyjąć, że gdy nie istnieją dane odnoszące się do stosowania art. 17 rozporządzenia 604/2013 r. i wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpatrzono na podstawie dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (3) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony] w państwie członkowskim, w którym go złożono, to sytuacja prawna osoby jest objęta zakresem stosowania rozporządzenia, nawet jeśli nie wydano wyraźnej decyzji w przedmiocie właściwości państwa członkowskiego zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu?
1)

Czy art. 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że zużycie wyprodukowanych we własnym zakresie produktów energetycznych do produkcji innych produktów energetycznych podlega zwolnieniu z podatku w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdzie wyprodukowane produkty energetyczne nie są wykorzystywane jako paliwa silnikowe ani paliwa do ogrzewania?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Catlin Europe SE/O.K. Trans Praha spol. s.r.o.

(Sprawa C-21/17)

(2017/C 112/28)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší soud České republiky

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Catlin Europe SE.

Strona powodowa: O.K. Trans Praha spol. s.r.o..

Pytania prejudycjalne

Czy art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować w ten sposób, że niepowiadomienie adresata o możliwości odmowy przyjęcia doręczanych dokumentów, jak przewidziano w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (3) („rozporządzenia dotyczącego doręczania dokumentów”) stanowi podstawę dla prawa pozwanego (adresata) do złożenia wniosku o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty („rozporządzenia dotyczącego europejskiego nakazu zapłaty”)?

(1) Dz.U. 2006 L 399, s. 1.

(2) Dz.U 2007 L 324, s. 79.

(3) Dz.U. 2000 L 160, s. 3743 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 1, s. 227.
4)

Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno rzeczywiście udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w rozsądnym terminie, czy termin ten jest jeszcze rozsądny po upływie ponad sześciu miesięcy, jak ma to miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym? Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to jak należy rozumieć „rozsądny termin”?
6)

Czy art. 56 TFUE i zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, w drodze ewentualnego przetargu na przyznanie koncesji na działające fizycznie kasyna oraz możliwości złożenia, w charakterze operatora gier hazardowych o udowodnionej wiarygodności, oferty [umowy] w celu uzyskania koncesji na działające fizycznie kasyno, zapewniało teoretyczną możliwość uzyskania przez dowolnego spełniającego prawne wymogi usługodawcę — nawet mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — koncesji na prowadzenie działającego fizycznie kasyna, a po jej uzyskaniu, zezwolenia na prowadzenie kasyna przez Internet, podczas gdy w rzeczywistości to państwo członkowskie nie organizuje żadnego publicznego i przejrzystego przetargu na przyznanie tych koncesji, a usługodawca też nie ma w praktyce możliwości złożenia oferty [umowy], a mimo to organy państwa członkowskiego twierdzą, że usługodawca działał niezgodnie z prawem, gdyż świadczył usługę bez zezwolenia, i wymierzają mu karę administracyjną?
Czy pozew należy wnieść do sądu belgijskiego, a konkretnie do sądu w Kortrijk, zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 (w oparciu o art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia) ze względu na to, że w pkt 20 ogólnych warunków umownych, mających zastosowanie co całej sprzedaży strony pozwanej na rzecz powoda, strony umowy zawarły na piśmie w pełni obowiązującą klauzulę dotyczącą jurysdykcji, zgodnie z którą „wszystkie spory, niezależnie od ich charakteru, będą rozstrzygane wyłącznie przez sądy w Kortrijk” [„any dispute of any nature wathsoever shall be the exclusive jurisdiction of the courts of Kortrijk”]?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), w dniu 25 stycznia 2017 r. – Lubrizol France SAS/Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

(Sprawa C-39/17)

(2017/C 112/31)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Lubrizol France SAS

Strona pozwana: Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

Pytania prejudycjalne

Czy art. 28 i 30 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie temu, by wartość towarów przemieszczanych z Francji do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez podmiot zobowiązanych do uiszczenia składki socjalnej od przedsiębiorstw z tytułu solidarności społecznej oraz związanej z nią składki dodatkowej lub w jego imieniu, do celów działalności jego przedsiębiorstwa, była brana pod uwagę w celu określenia całkowitego obrotu stanowiącego podstawę wymiaru tych składek?
1.1.

Czy prawo Unii, w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) w zw. z art. 21 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono [Or. 2] przepisom krajowym, które zastąpią system wynagrodzenia dyskryminujący ze względu na wiek (w odniesieniu do zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia) przez nowy system wynagrodzenia, ale przeniesienie aktualnych pracowników sektora publicznego do nowego systemu wynagrodzenia nastąpi w ten sposób, że nowy system wynagrodzenia zostanie wprowadzony z mocą wsteczną w momencie wejścia w życie ustawy pierwotnej, przy czym pierwsze zaszeregowanie według nowego systemu wynagrodzenia wynika z faktycznie wypłaconego wynagrodzenia obliczonego według starego systemu za określony miesiąc przejściowy (luty 2015 r.) z tym skutkiem, że finansowe konsekwencje dotychczasowej dyskryminacji ze względu na wiek nadal trwają?
2)

Czy jest zgodny z tą dyrektywą przepis krajowy, który, opierając się na zasadzie dobrej wiary, przewiduje pozbawienie konsumenta prawa do odstąpienia od umowy ze względu na to, że nieświadomy tego prawa do odstąpienia ubezpieczony aż do momentu poinformowania go o nim uiszczał systematycznie przewidziane w tej umowie składki?
4)

Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno rzeczywiście udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w rozsądnym terminie, czy termin ten jest jeszcze rozsądny po upływie siedmiu i pół tygodnia, jak ma to miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym? Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to jak należy rozumieć „rozsądny termin”?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 112/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 stycznia 2017 r. – Sucrerie de Toury SA/Ministre de l'économie et des finances

(Sprawa C-31/17)

(2017/C 112/30)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Sucrerie de Toury SA

Strona pozwana: Ministre de l'économie et des finances

Pytanie prejudycjalne

Czy produkty energetyczne wykorzystywane do połączonego wytwarzania ciepła i mocy objęte są wyłącznie możliwością zwolnienia, jaką daje art. 15 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. (1) czy w odniesieniu do części gazu, którego zużycie odpowiada wytworzeniu energii elektrycznej, wchodzą również w zakres obowiązku zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy?

(1) Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51).
1)

Czy art. 56 i 57 TFUE, dyrektywę 96/71/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, pkt 2 i 12 rozdziału 2, zatytułowanego „Swoboda przepływu osób”, załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej należy interpretować w ten sposób, że Austria jest uprawniona do ograniczenia delegowania pracowników zatrudnionych w spółce mającej siedzibę w Chorwacji poprzez wymóg uzyskania zezwolenia na pracę, jeżeli delegowanie to następuje w drodze wynajmowania pracowników spółce z siedzibą we Włoszech w celu świadczenia usługi przez spółkę włoską w Austrii, i działalność chorwackich pracowników w imieniu tej włoskiej spółki przy budowie walcowni w Austrii ogranicza się do wykonania tej usługi w Austrii, i między nimi i spółką włoską nie istnieje stosunek pracy?
—

Stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniu utworzenia pojedynczego punktu kontaktowego w celu przekazywania elektronicznych certyfikatów dostępu do danych biometrycznych w dokumentach tożsamości zgodnie z decyzją Komisji С (2009) 7476 z dnia 5 października 2009 r. zmieniającą decyzję Komisji C (2008) 8657 ustanawiającą politykę certyfikacji zgodnie z wymogami specyfikacji technicznych dla norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie, a także z decyzją Komisji С (2011) 5478 z dnia 4 sierpnia 2011 r. zmieniającą decyzję Komisji C (2002) 3069 określającą specyfikacje techniczne do jednolitego wzoru dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA. 27408 [(C 24/2010) (ex NN 37/2010, ex CP 19/2009)] przyznanej przez Królestwo Hiszpanii na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii-La Manchy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/10

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

(Sprawa C-93/17)

(2017/C 129/12)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że nie podejmując środków w celu wykonania wyroku Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Grecja, C-485/10, EU:C:2012:395, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie tego wyroku i art. 260 ust. 1 TFUE;

— zasądzenie od Republiki Greckiej zapłaty na rzecz Komisji na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w wysokości 34 974 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Grecja, C-485/10, EU:C:2012:395, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku, który zapadnie w niniejszej sprawie, do dnia wykonania wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r.;

— nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” ryczałtu uzyskanego poprzez pomnożenie dziennej kwoty w wysokości 3 828 EUR przez liczbę dni, które upłyną od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r. do dnia zakończenia naruszenia lub, w braku położenia kresu naruszeniu, do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

— obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 2 lipca 2008 r. Komisja wydała decyzję 2009/610/WE dotyczącą pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) przyznanej przez Grecję przedsiębiorstwu Hellenic Shipyards SA. W decyzji tej Komisja uznała za niezgodne ze wspólnym rynkiem niektóre rodzaje pomocy przyznanej Hellenic Shipyards i nakazała odzyskanie tej pomocy wraz z odsetkami liczonymi do dnia całkowitego odzyskania pomocy państwa.

W dniu 8 października 2010 r. Komisja wniosła do Trybunału skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE (sprawa C-485/10). W dniu 28 czerwca 2012 r. Trybunał orzekł, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji 2009/610/WE z dnia 2 lipca 2008 r. dotyczącej pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) przyznanej przez Grecję przedsiębiorstwu Hellenic Shipyards SA oraz nie przedstawiając Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 19 tej decyzji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 3, 5, 6, 8, 9 i 11–19 owej decyzji.

W zakresie, w jakim Republika Grecka nie podjęła środków w celu wykonania wyroku Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r., uchybiła ona zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie tego wyroku i art. 260 ust. 1 TFUE.