Wykładni art. 73b traktatu WE (obecnie art. 56 WE) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, na mocy których utrata wartości udziałów wskutek wypłaty dywidendy nie wpływa na podstawę wymiaru podatku podatnika będącego rezydentem, jeżeli nabył on udziały w spółce kapitałowej będącej rezydentem od udziałowca niebędącego rezydentem, podczas gdy w przypadku nabycia udziałów od udziałowca będącego rezydentem taka utrata wartości powoduje obniżenie podstawy wymiaru podatku nabywcy. Ma to zastosowanie, w przypadku gdy takie przepisy nie wykraczają poza to, co konieczne do zachowania zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi oraz zapobiegania czysto sztucznym strukturom w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, których wyłącznym celem jest uzyskanie nienależnej korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy owe przepisy ograniczają się do tego, co konieczne do osiągnięcia tych celów.

W istocie przyznanie podatnikowi będącemu rezydentem możliwości odliczenia przezeń z podlegających opodatkowaniu zysków strat wynikających z częściowej amortyzacji, o której mowa powyżej, wyłącznie w przypadku nabycia udziałów od udziałowca będącego rezydentem istotnie powoduje, że udziały posiadane przez nierezydenta są mniej interesujące, co w rezultacie może powstrzymywać wskazanego podatnika będącego rezydentem od nabycia takich udziałów. Ponadto taka różnica w traktowaniu może również powstrzymywać inwestorów zagranicznych od nabycia udziałów w spółce będącej rezydentem i stanowić w ten sposób wobec tej spółki przeszkodę w gromadzeniu kapitału pochodzącego z innych państw członkowskich, w związku z czym przepisy takie stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, zakazane co do zasady na mocy art. 73b traktatu.

Wspomniana różnica w traktowaniu nie odzwierciedla obiektywnej różnicy w sytuacji udziałowców będących rezydentami, ponieważ jeśli chodzi o straty wynikające z amortyzacji wartości początkowej udziałów posiadanych w spółce będącej rezydentem, udziałowcy ci znajdują się w porównywalnej sytuacji niezależnie od tego, czy chodzi o udziały nabyte od podmiotu będącego rezydentem, czy też udziały nabyte od podmiotu niebędącego rezydentem. Wypłata zysków obniża bowiem wartość udziału, niezależnie od faktu, czy został on wcześniej nabyty od podmiotu będącego rezydentem, czy też od podmiotu niebędącego rezydentem, a w obydwu przypadkach skutki tego obniżenia wartości ponosi udziałowiec będący rezydentem.

Ponadto w braku bezpośredniego związku pomiędzy daną korzyścią podatkową a wyrównaniem tej korzyści przez określone obciążenie podatkowe dane nie mogą być uzasadnione koniecznością zachowania spójności systemu całościowego zaliczenia. W tym względzie niekorzystne skutki wynikające ze wspomnianych przepisów ponosi bezpośrednio udziałowiec będący rezydentem, który nabył rzeczone udziały od podmiotu niebędącego rezydentem. Dla tego udziałowca będącego rezydentem niemożność odliczenia od jego podlegających opodatkowaniu zysków strat wynikających z amortyzacji wartości początkowej udziałów posiadanych w spółce będącej rezydentem, jeżeli utrata wartości udziałów wynika z wypłaty zysków, nie jest rekompensowana żadną korzyścią podatkową.

Jednakże przepisy takie mogą być uzasadnione koniecznością zachowania zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi, ponieważ operacje inne niż wypłata dywidendy, umożliwiające udziałowcowi niebędącemu rezydentem osiągnięcie tego samego z gospodarczego punktu widzenia skutku, jak gdyby uprawniony był do zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego przez spółkę, w której posiada udziały, mogłyby również podważyć możliwość wykonywania przez państwo członkowskie siedziby rzeczonej spółki prawa opodatkowania dochodów osiąganych z działalności gospodarczej prowadzonej na jego terytorium. Ograniczając prawo nowego udziałowca do odliczenia od jego zysków podlegających opodatkowaniu kwoty strat wynikających z utraty wartości danych udziałów w zakresie, w jakim nie przekraczają „kwoty zaporowej”, która odpowiada różnicy między ceną nabycia zapłaconą przez udziałowca będącego rezydentem i wartością nominalną udziałów, przepisy te mogą zapobiegać praktykom, których jedynym celem jest umożliwienie udziałowcowi niebędącemu rezydentem skorzystania z zaliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych płaconego przez spółkę będącą rezydentem. Ponadto zwiększenie podstawy wymiaru podatku nowego udziałowca wynikające z rzeczonego ograniczenia ma zapobiegać temu, aby dochody podlegające co do zasady opodatkowaniu w danym państwie członkowskim zostały, jako część zysku osiągniętego przez dawnego udziałowca niebędącego rezydentem odpowiadającego nienależnemu zaliczeniu na poczet podatku, przeniesione bez obciążenia ich podatkiem w owym państwie członkowskim. Takie przepisy mogą w rezultacie osiągnąć cele, jakimi są zachowanie zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi oraz zapobieganie czysto sztucznym strukturom w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, których wyłącznym celem jest uzyskanie korzyści podatkowej.

Należy jednak zbadać, czy takie przepisy nie wykraczają poza to, co konieczne do osiągnięcia założonych w ten sposób celów. W tym względzie do sądu krajowego należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim podstawą obliczenia kwoty zaporowej są koszty nabycia danych udziałów, skutki omawianych przepisów nie wykraczają poza skutki konieczne do zapewnienia, że kwota odpowiadająca zaliczeniu na poczet podatku nie zostaje w nienależny sposób przyznana udziałowcowi niebędącemu rezydentem. W istocie nie można wykluczyć, że udziały mogą być zbywane za cenę wyższą niż ich wartość nominalna z innych powodów niż powody związane z chęcią skorzystania przez udziałowca z zaliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych płaconego przez spółkę będącą rezydentem lub w każdym razie że niewypłacone zyski, jak też możliwość skorzystania z zaliczenia związanego z rzeczonymi udziałami stanowią wyłącznie jeden ze składników ceny ich sprzedaży. Ponadto uwzględnienie kwoty zaporowej i zwiększenie podstawy wymiaru podatku udziałowca będącego rezydentem wywołuje skutki również w odniesieniu do innych podatków, którym rzeczony udziałowiec może podlegać, a w szczególności w odniesieniu do obliczenia należnego od niego podatku od działalności gospodarczej, a zatem skutki, które wykraczałyby poza to, co konieczne do osiągnięcia celów założonych w przepisach.

Do sądu krajowego należy również zbadanie, czy zastosowanie ograniczenia w uwzględnieniu utraty wartości udziałów wskutek wypłaty dywidendy począwszy od roku nabycia rzeczonych udziałów i przez dziewięć kolejnych lat, o czym mowa w przepisach, nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia celów założonych w owych przepisach. Wreszcie dla zachowania zasady proporcjonalności środek mający osiągnąć cel, jakim jest zapobieganie czysto sztucznym strukturom w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, których wyłącznym celem jest uzyskanie nienależnej korzyści podatkowej, powinien pozwolić sądowi krajowemu na odrębną analizę każdego przypadku, z uwzględnieniem jego szczególnych okoliczności, w oparciu o elementy obiektywne i w celu wzięcia pod uwagę zachowania odnośnych osób stanowiącego nadużycie lub oszustwo.

W zakresie, w jakim przepisy nie pozwalają na ograniczenie ich zastosowania do czysto sztucznych struktur, określonych na podstawie obiektywnych przesłanek, lecz dotyczą wszystkich przypadków, w których podatnik będący rezydentem nabył udziały w spółce będącej rezydentem od udziałowca niebędącego rezydentem za cenę, która z jakiegokolwiek powodu przewyższa wartość nominalną tych udziałów, skutki takich przepisów wykraczają poza to, co konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest zapobieganie czysto sztucznym strukturom w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, których wyłącznym celem jest uzyskanie nienależnej korzyści podatkowej.

(por. pkt 56–59, 73, 74, 78, 80, 81, 84, 88, 91–94, 96–102; sentencja)