28

W tych okolicznościach Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (sąd najwyższy Kastylii i León) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przepis prawa krajowego taki jak art. 6 ust. 4 [dekretu 1646/1972], który stanowi, że dodatek w wysokości 20% podstawy wymiaru na rzecz osób uprawnionych do renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do wykonywania ich zwykłej działalności zawodowej, które ukończyły 55 lat »zawiesza się na okres, w którym pracownik jest zatrudniony« jest normą zapobiegającą zbiegowi praw w rozumieniu art. 12 [i] 46a–46c rozporządzenia [nr 1408/71] oraz art. 5 i art. 53–55 rozporządzenia [nr 883/2004], przy uwzględnieniu, że hiszpański Tribunal Supremo (sąd najwyższy) przyjął, że niemożność łączenia przewidziana w tym przepisie prawa krajowego ma zastosowanie nie tylko do wykonywania pracy, ale także do pobierania świadczenia emerytalnego? 2) W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie – czy art. 46a ust. 3 lit. a) rozporządzenia [nr 1408/71] i art. 53 ust. 3 lit. a) rozporządzenia [nr 883/2004] należy interpretować w ten sposób, że norma zapobiegająca zbiegowi praw może być stosowana do relacji między spornym świadczeniem a świadczeniem emerytalnym z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub ze Szwajcarii tylko wtedy, gdy istnieje przepis prawa krajowego rangi ustawowej, który wyraźnie ustanawia niemożność łączenia świadczeń z zabezpieczenia społecznego z tytułu inwalidztwa, starości lub rent rodzinnych, takiego jak świadczenie będące przedmiotem sporu, ze świadczeniami lub dochodami uzyskiwanymi przez beneficjenta za granicą, czy też norma zapobiegająca zbiegowi praw może być stosowana do świadczeń z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub ze Szwajcarii, zgodnie z art. 12 rozporządzenia [nr 1408/71] i art. 5 rozporządzenia [nr 883/2004], mimo iż nie istnieje wyraźny przepis ustawowy, lecz w orzecznictwie krajowym przyjęto wykładnię oznaczającą, że w wewnętrznym prawie hiszpańskim spornego świadczenia nie można łączyć ze świadczeniem emerytalnym? 3) Gdyby odpowiedź na poprzednie pytanie przemawiała za stosowaniem hiszpańskiej normy zapobiegającej zbiegowi praw (rozszerzonej w drodze orzecznictwa) w rozpatrywanym przypadku, mimo braku wyraźnego przepisu ustawowego dotyczącego świadczeń lub dochodów uzyskiwanych za granicą, czy należy uznać, że rozpatrywane świadczenie jest świadczeniem tego samego co świadczenie emerytalne ze szwajcarskiego systemu zabezpieczenia społecznego, czy innego rodzaju? Czy definicja różnych działów zabezpieczenia społecznego w art. 4 ust. 1 rozporządzenia [nr 1408/71] i w art. 3 ust. 1 rozporządzenia [nr 883/2004] ma zasięg wspólnotowy, czy też należy stosować definicję, jaką każdemu konkretnemu świadczeniu nadaje prawo krajowe? W sytuacji gdyby definicja miała zasięg wspólnotowy – czy dodatek w wysokości 20% podstawy wymiaru renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy będący przedmiotem niniejszego postępowania należy uznać za świadczenie z tytułu inwalidztwa, czy za świadczenie z tytułu bezrobocia, z uwzględnieniem faktu, że stanowi on dodatek do renty z tytułu trwałej i całkowitej niezdolności do wykonywania zwykłej działalności zawodowej z uwagi na trudności w znalezieniu innego zatrudnienia przez osoby, które ukończyły 55 lat, a zatem wypłata tego dodatku jest zawieszana, jeżeli beneficjent posiada pracę? 4) W przypadku uznania, że świadczenia te są tego samego rodzaju, i przy założeniu, że ani przy ustalaniu wysokości hiszpańskiej renty z tytułu niezdolności do pracy, ani dodatku do niej nie zostały uwzględnione okresy składkowe w innym państwie – czy należy przyjąć, że dodatek w wysokości 20% podstawy wymiaru hiszpańskiej renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy jest świadczeniem, do którego mają zastosowanie normy zapobiegające zbiegowi praw, skoro jego wysokość nie zależy od długości okresów ubezpieczenia lub zamieszkania w rozumieniu art. 46b ust. 2 lit. a) rozporządzenia [nr 1408/71] i art. 54 ust. 2 lit. a) rozporządzenia [nr 883/2004]? Czy można stosować normę zapobiegającą zbiegowi praw, mimo iż świadczenie nie jest wymienione w części D załącznika IV do rozporządzenia [nr 1408/71] ani w załączniku IX do rozporządzenia [nr 883/2004]? 5) W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie – czy ma zastosowanie norma z art. 46a ust. 3 lit. d) rozporządzenia [nr 1408/71] i art. 53 ust. 3 lit. d) rozporządzenia [nr 883/2004], zgodnie z którą świadczenie z hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego może być obniżone »wyłącznie w granicach kwoty świadczeń należnych zgodnie z ustawodawstwem« innego państwa, w tym przypadku Szwajcarii? 6) W razie uznania, że rozważane świadczenia są odmiennego rodzaju oraz w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika, by Szwajcaria stosowała jakąkolwiek normę zapobiegającą zbiegowi praw – czy na podstawie art. 46c rozporządzenia [nr 1408/71] i art. 55 rozporządzenia [nr 883/2004] można zastosować obniżenie w całości do dodatku w wysokości 20% do hiszpańskiej renty z tytułu trwałej i całkowitej niezdolności do pracy, czy też częściowo lub proporcjonalnie? W każdym wypadku – czy ma zastosowanie norma z art. 46a ust. 3 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 53 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zgodnie z którą świadczenie z hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego może być obniżone »wyłącznie w granicach kwoty świadczeń należnych zgodnie z ustawodawstwem« innego państwa, w tym przypadku Szwajcarii?”.