ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
29

Ponadto motyw 30 rozporządzenia nr 1346/2000 stanowi, w szczególności, w niemieckiej wersji językowej („Zum Schutz solcher Personen, die […] eine Zahlung an den Schuldner leisten”), angielskiej („In order to protect such persons who make a payment to the debtor”) i szwedzkiej („För att skydda sådana personer som infriar en skuld hos gäldenären”), że sytuacja, o której mowa w art. 24 ust. 1 tego rozporządzenia, dotyczy „zapłaty” na rzecz upadłego dłużnika.
70

Jeżeli chodzi o wymogi wynikające z ogólnych zasad prawa Unii i z ochrony praw podstawowych, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wiążą one państwa członkowskie we wszystkich wypadkach, w których stosują one prawo Unii (zob. wyrok z dnia 19 stycznia 2010 r. w sprawie C-555/07 Kücükdeveci, Zb.Orz. s. I-365, pkt 23; ww. postanowienie w sprawie Hermes Hitel és Faktor, pkt 15).
12

Należy zauważyć, że rozporządzenie nr 1408/71 zostało zastąpione przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1), podlegające stosowaniu od dnia 1 maja 2010 r., z którym to dniem rozporządzenie nr 1408/71 zostało uchylone. Załącznik II do umowy WE–Szwajcaria został dostosowany przez decyzję nr 1/2012 utworzonego na podstawie Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób Wspólnego Komitetu z dnia 31 marca 2012 r. w sprawie zastąpienia załącznika II do tej umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 103, s. 51), która weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2012 r. Załącznik II do umowy WE–Szwajcaria odsyła obecnie do rozporządzenia nr 883/2004. Niemniej jednak zważywszy, że okoliczności sporów w postępowaniach głównych wystąpiły przed dniem wejścia w życie tej decyzji, do tych sporów zastosowanie znajduje ratione temporis rozporządzenie nr 1408/71, a to z uwagi na fakt, że z jednej strony zgodnie z art. 90 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 rozporządzenie nr 1408/71 pozostaje w mocy i wywołuje skutki prawne do celów stosowania między innymi umowy WE–Szwajcaria dopóki nie zostanie ona zmieniona, a z drugiej strony załącznik II sekcja A pkt 3 umowy WE–Szwajcaria w zmienionym brzmieniu wciąż odsyła do rozporządzenia nr 1408/71 „w odniesieniu do spraw, które zaistniały w przeszłości”.
a)

Dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie zorganizowaniu przez państwo członkowskie programu kształcenia specjalistycznego – zarówno w dziedzinie medycyny, jak i w dziedzinie lekarsko‑dentystycznej – którego nazwa nie odpowiada nazwom wymienionym w odniesieniu do tego państwa członkowskiego w załączniku V do wspomnianej dyrektywy. Takie kształcenie specjalistyczne może być dostępne zarówno dla osób, które ukończyły wyłącznie kształcenie medyczne na podstawowym poziomie, jak i dla osób, które ukończyły jedynie studia w ramach podstawowego kształcenia lekarsko‑dentystycznego i uzyskały stosowne potwierdzenie.
2)

Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by naruszenie zakazu wjazdu i pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich, który to zakaz został orzeczony na ponad pięć lat przed datą ponownego wjazdu danego obywatela państwa trzeciego na to terytorium albo przed datą wejścia w życie krajowych przepisów dokonujących transpozycji tej dyrektywy, prowadziło do nałożenia sankcji karnej, chyba że obywatel ten stanowi poważne zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego.
22

W tych okolicznościach Administratiwen syd Sofija‑grad postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Jak należy interpretować pojęcie sztucznego stworzenia warunków w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011? 2) Czy art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie art. 7 ust. 2 […] rozporządzenia nr 29 […], zgodnie z którym nie przyznaje się pomocy finansowej wnioskodawcom/beneficjentom, jeżeli zostanie stwierdzone, że sztucznie stworzyli warunki otrzymania pomocy dla uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia? 3) Czy art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu w Republice Bułgarii, zgodnie z którym warunki uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia są stworzone sztucznie, jeżeli między wnioskodawcami istnieje więź prawna? 4) Czy korzystanie przez różnych wnioskodawców będących niezależnymi podmiotami prawa z sąsiadujących ze sobą niezależnych działek, które przed złożeniem wniosku były częściami jednej tylko działki, oraz stwierdzenie więzi faktycznej, jak przykładowo ci sami pełnomocnicy, oferenci, wykonawcy, te same siedziby i adresy wnioskodawców, stanowią »sztuczne stworzenie warunków«? 5) Czy musi zostać stwierdzona zamierzona koordynacja między wnioskodawcami lub osobą trzecią, mająca na celu uzyskanie korzyści przez konkretnego wnioskodawcę? 6) Na czym polega korzyść w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, a w szczególności czy musi się ona wyrazić w sporządzeniu wielu mniejszych propozycji inwestycyjnych, co ma na celu, by konkretny wnioskodawca otrzymał dofinansowanie w maksymalnej wysokości 200000 EUR na każdą z tych propozycji, nawet jeżeli zostały złożone przez różnych wnioskodawców? 7) Czy art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu w Republice Bułgarii, zgodnie z którym kryteria zastosowania normy stanowią trzy przesłanki kumulatywne: [po pierwsze,] brak niezależności funkcjonalnej lub stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków dla otrzymania wsparcia [, po drugie,] dla uzyskania korzyści i [, po trzecie,] sprzecznie z celami systemu wsparcia?”.
4

Artykuł 6 tej konwencji, zatytułowany „Indywidualne umowy o pracę”, przewiduje: „1. Bez względu na artykuł 3, w umowach o pracę wybór prawa dokonany przez strony nie może prowadzić do pozbawienia pracownika ochrony, która przysługuje mu na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, które miałyby zastosowanie zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu w przypadku braku wyboru prawa. 2. Bez względu na artykuł 4 [przepisy art. 4] i w przypadku braku wyboru prawa zgodnie z artykułem 3 do umów o pracę stosuje się: a) prawo państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy, i to nawet wówczas, gdy jest tymczasowo oddelegowany do innego państwa; albo b) prawo państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, w którym pracownik został zatrudniony, jeżeli zazwyczaj nie świadczy on pracy w jednym i tym samym państwie, chyba że z całokształtu okoliczności wynika, że umowa o pracę wykazuje ściślejszy związek z innym państwem; w takim przypadku stosuje się prawo tego innego państwa”.
8

Artykuł 6 ust. 1 i 6 tej umowy, zatytułowany „Właściwość Trybunału Sprawiedliwości [Unii Europejskiej] w odniesieniu do interpretacji umowy”, przewiduje: „1. W przypadku gdy kwestia dotycząca ważności bądź interpretacji niniejszej umowy podnoszona jest w sprawie toczącej się przed sądem lub trybunałem duńskim, sąd lub trybunał ten zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w danej sprawie w każdym przypadku, gdy tego samego wymagano by w takich samych okolicznościach od sądu albo trybunału innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w odniesieniu do [rozporządzenia nr 44/2001] i przepisów wykonawczych do niego, o których mowa w art. 2 ust. 1 [niniejszej umowy]. […] 6. W przypadku gdy postanowienia [traktatu WE] dotyczące orzeczeń wydawanych przez Trybunał Sprawiedliwości są zmieniane w sposób powodujący skutki dla orzeczeń dotyczących [rozporządzenia nr 44/2001], [Królestwo Danii] ma prawo powiadomić Komisję o swej decyzji dotyczącej niewprowadzania takich zmian w odniesieniu do niniejszej umowy. Powiadomienie takie należy przekazać z chwilą wejścia zmian w życie lub w terminie 60 dni od tej daty. W takim wypadku niniejszą umowę uznaje się za rozwiązaną. Rozwiązanie umowy następuje po upływie trzech miesięcy od przekazania powiadomienia”.
50

Ponadto przepisy niemieckie co do zasady uznają zarówno nabywcę spadku otwartego między nierezydentami, jak i spadku dotyczącego przynajmniej jednego rezydenta za podatników do celów poboru podatku od spadków związanego z nieruchomościami położonymi w Niemczech. Tylko w odniesieniu do kwoty wolnej od podatku odliczanej od podstawy opodatkowania uregulowanie to odmiennie traktuje przy obliczaniu podatków od spadków dotyczących nieruchomości położonych w Niemczech spadki otwarte pomiędzy nierezydentami oraz spadki, w których uczestniczy rezydent. Natomiast ustalenie grupy i stawki podatkowej, przewidziane w §§ 15 i 19 ErbStG, wynika z tych samych zasad.
Zgodnie z § 7b ust. 2 VAG, dotyczącym przedstawiciela wyznaczonego do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń z tytułu odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych:

„1. […] Zakład ubezpieczeń wyznacza przedstawiciela wyznaczonego do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej i w innych państwach będących członkami porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. W imieniu zakładu ubezpieczeń rozpatruje on i administruje wnioskami o odszkodowanie za szkody osobiste i majątkowe, które powstały w wyniku wypadku, do którego doszło w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania osoby poszkodowanej, i w wyniku ruchu pojazdu samochodowego mającego zwyczajowe miejsce postoju w jednym z państw członkowskich.

2 Przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń powinien mieć miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie, w którym został on wyznaczony. Może on działać na rachunek jednego lub kilku zakładów ubezpieczeń. Powinien on dysponować uprawnieniami pozwalającymi mu na reprezentowanie zakładu ubezpieczeń wobec poszkodowanego i na pełne zaspokojenie jego roszczeń o odszkodowanie. Powinien on spełniać warunki niezbędne do rozpatrywania sprawy w języku lub językach oficjalnych państwa, w którym został wyznaczony.

3. Przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń zbiera w odniesieniu do wypadków spowodowanych przez ubezpieczone przez ten zakład ubezpieczeń pojazdy wszystkie informacje niezbędne do uregulowania szkód powypadkowych […]”.
78

Jeżeli miałoby się potwierdzić, co w danym wypadku powinien sprawdzić sąd odsyłający, że rolnicy, na rzecz których D. Brady zamierza zbyć posiadane odpady, nie posiadają zezwolenia wymaganego w art. 10 dyrektywy 75/442 ani nie są zwolnieni z obowiązku jego posiadania, zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 11 ust. 1 i 2 tej dyrektywy oznaczałoby to, że art. 8 tej dyrektywy stanowi przeszkodę dla takiego zbycia, a co za tym idzie, dla sytuacji, w której zbycie to mogłoby być przedmiotem jakiegokolwiek zezwolenia wydanego przez organ taki jak EPA, bez względu zresztą na warunki wydawania takiego zezwolenia.
23

Należy również podkreślić, że istnieją sytuacje odznaczające się tym, że nawet jeżeli są one regulowane przepisami należącymi a priori do kompetencji państw członkowskich, a mianowicie przepisami dotyczącymi prawa wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich wykraczającego poza zakres stosowania przepisów prawa wtórnego, które pod pewnymi warunkami przewidują przyznanie takich praw, pozostają one w swoistym związku ze swobodą przemieszczania się obywatela Unii, która to swoboda – aby nie doszło do jej naruszenia – stoi na przeszkodzie temu, by rzeczonym obywatelom państw trzecich można było odmówić prawa wjazdu i pobytu na terytorium państwa członkowskiego, w którym przebywa dany obywatel Unii (zob. ww. wyrok w sprawie Ymeraga i Ymeraga‑Tafarshiku, pkt 37).
14

W braku zarówno definicji wspomnianego pojęcia w uregulowaniach Unii, jak i właściwego w tym zakresie orzecznictwa Trybunału oraz biorąc pod uwagę konieczność jednolitej wykładni i jednolitego stosowania tego pojęcia w praktyce, Svea hovrätt postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy określenie »niezarobkowy [niehandlowy] przewóz rzeczy« [wymienione] w art. 3 lit. h) [rozporządzenia nr 561/2006] należy interpretować w ten sposób, że określenie to obejmuje przewóz rzeczy przez osobę prywatną, dokonywany w ramach jej hobby, który to przewóz jest jednak częściowo finansowany przez wpłaty pieniężne (sponsoring) pochodzące od innych osób lub przedsiębiorstw? 2) Czy przy dokonywaniu oceny, co stanowi »niezarobkowy [niehandlowy] przewóz«, należy brać pod uwagę: a) że kierowca odbywa podróż jedynie dla swych własnych celów; b) że za przewóz jako taki nie otrzymuje on żadnej zapłaty; c) wysokość wpłat pieniężnych lub wysokość wpłat pieniężnych w stosunku do całkowitego kosztu działalności hobbystycznej?”.
Artykuł 28 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że wskazane w tym przepisie „ustawodawstwo”, któremu emeryt lub rencista podlegał najdłużej, to ustawodawstwo dotyczące emerytur lub rent.
26

Na wstępie należy przypomnieć, że jakkolwiek zgodnie z art. 21 dyrektywy 2004/18 udzielanie zamówień na usługi wymienione w załączniku II B podlega jedynie przepisom art. 23 i art. 35 ust. 4 tej dyrektywy, to jednak podstawowe normy traktatu oraz ogólne zasady prawa Unii znajdują zastosowanie do tego rodzaju zamówień, jeżeli mają one znaczenie transgraniczne. Trybunał orzekł bowiem, że ustanowionych przez ustawodawcę Unii zasad udzielania zamówień na usługi wymienione w tym załączniku nie można interpretować jako wykluczających zastosowanie zasad wynikających z 43 WE i 49 WE, którym obecnie odpowiadają art. 49 TFUE i 56 TFUE (zob. podobnie, w szczególności, wyrok z dnia 18 listopada 2010 r. w sprawie C-226/09 Komisja przeciwko Irlandii, Zb.Orz. s. I-11807, pkt 29, 31).
b)

w sposób istotny zniekształca lub może w sposób istotny zniekształcić zachowanie gospodarcze względem produktu przeciętnego konsumenta, do którego dociera bądź do którego jest skierowana, lub przeciętnego członka grupy konsumentów, jeżeli praktyka handlowa skierowana jest do określonej grupy konsumentów.
6

Artykuł 3 dyrektywy 1999/44, zatytułowany „Prawa konsumenta”, ma następujące brzmienie: „1. Sprzedawca odpowiada przed konsumentem za każdy brak zgodności, który istnieje w momencie dostawy towarów. 2. W przypadku braku zgodności konsument jest upoważniony do wolnego od opłat przywrócenia zgodności poprzez naprawę lub zastąpienie, zgodnie z ust. 3, lub do uzyskania stosownej obniżki ceny lub do unieważnienia umowy w odniesieniu do tych towarów, zgodnie z ust. 5 i 6. 3. Po pierwsze, konsument może żądać, aby sprzedawca naprawił towary albo może żądać od sprzedawcy ich zastąpienia, w obu przypadkach jest to wolne od opłat, chyba że byłoby to niemożliwe lub nieproporcjonalne. […] 5. Konsument może domagać się stosownej obniżki ceny lub unieważnienia umowy: — jeżeli konsumentowi nie przysługuje ani naprawa, ani zastąpienie, lub — jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawienia szkody w rozsądnym czasie, lub — jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawienia szkody bez istotnych niedogodności dla konsumenta. 6. Konsument nie ma prawa do unieważnienia umowy, jeżeli brak zgodności ma nikłe znaczenie”.
3

Motyw szósty dyrektywy 93/42 stanowi: „niektóre wyroby medyczne są przeznaczone do podawania produktów leczniczych w rozumieniu dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [(Dz.U. 1965, 22, s. 369), zmienionej dyrektywą 92/27/EWG [w sprawie etykietowania i instrukcji produktów leczniczych stosowanych u ludzi] (Dz.U. 11, s. 8) (zwanej dalej „dyrektywą 65/65”)]; w takich przypadkach wprowadzanie wyrobu medycznego do obrotu podlega, co do zasady, niniejszej dyrektywie, a wprowadzanie do obrotu produktu leczniczego podlega [dyrektywie 65/65]; jednakże jeśli taki wyrób jest wprowadzany do obrotu w taki sposób, że wyrób i produkt leczniczy tworzą nierozerwalną całość, przeznaczoną do stosowania wyłącznie w danym połączeniu i która nie nadaje się do ponownego użycia, to ten jednostkowy produkt podlega [dyrektywie 65/65]; musi być przeprowadzone rozróżnienie między wyżej wspomnianymi wyrobami a wyrobami medycznymi zawierającymi między innymi substancje, które, używane oddzielnie, mogą być uznawane za substancje lecznicze w rozumieniu [dyrektywy 65/65]; w takich przypadkach, jeśli substancje włączone do wyrobów medycznych działają na ciało w sposób pomocniczy do działania wyrobu, to wprowadzanie takiego wyrobu do obrotu podlega niniejszej dyrektywie […]”.
36

W ten sposób osoba poszkodowana w związku z naruszenia jej dóbr osobistych – które to dobra podlegają ochronie we wszystkich państwach członkowskich – za pośrednictwem treści umieszczonej w sieci może, ze względu na miejsce urzeczywistnienia się szkody, dochodzić odpowiedzialności sprawcy przed sądami każdego z państw członkowskich, na których terytorium treść ta jest lub była dostępna. Sądy te są właściwe do rozpatrywania jedynie roszczeń dotyczących szkody wyrządzonej na terytorium państwa członkowskiego sądu, do którego wniesiono powództwo (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych eDate Advertising i Martinez, pkt 52). Poza tym, ponieważ skutki naruszenia dóbr osobistych za pośrednictwem treści umieszczonej w sieci jest w stanie najlepiej ocenić sąd miejsca, w którym znajduje się ośrodek życiowych interesów poszkodowanego, zainteresowany ma możliwość wniesienia powództwa dotyczącego całości szkody do jednego sądu, to jest do sądu właściwego dla tego miejsca (ww. wyrok w sprawach połączonych eDate Advertising i Martinez, pkt 48).
13

Sofijski gradski syd, uznawszy, że z art. 22 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 nie wynika jasno, iż przepis ten ma zastosowanie do spraw niespornych takich jak ta, która do niego wpłynęła, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 22 pkt 1 [rozporządzenia nr 44/2001] ma zastosowanie tylko do postępowań spornych, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach, czy też przepis ten ma zastosowanie także do postępowań niespornych, w których obywatele jednego państwa członkowskiego uznani przez sąd tego państwa na podstawie prawa krajowego za mających ograniczoną zdolność do czynności prawnych, dla których został ustanowiony kurator (również obywatel tego państwa), dążą do rozporządzenia należącym do nich majątkiem nieruchomym położonym w innym państwie członkowskim?”.
1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 40 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2004, L 94, s. 70), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1009/2008 z dnia 9 października 2008 r. (Dz.U. L 276, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1782/2003”).
13

W dniu 27 listopada 1998 r. spółka GIMLE nabyła 50 akcji spółki prawa szwedzkiego TV-Shop Europe AB, której p. Sjöwall jest również założycielem, za kwotę 5000 koron szwedzkich (SEK), to jest 100 SEK za akcję. W dniu 4 stycznia 1999 r., to jest 38 dni po ich nabyciu, spółka GIMLE sprzedała te akcje Electronic Retailing AB, spółce prawa szwedzkiego, za cenę 17000000 SEK, to jest 340000 SEK za akcję. W wyniku tej sprzedaży spółka GIMLE zaksięgowała zysk kapitałowy w wysokości 74776696 franków belgijskich (BEF) (1853668 EUR), odpowiadający różnicy między ceną sprzedaży a ceną nabycia rzeczonych akcji.
25

Wbrew temu, co twierdzi Komisja, Trybunał uznał w pkt 26 tego wyroku, nie tyle że statut spółki Volkswagen należy uznać za przepis krajowy, ile że „nawet gdyby przyjąć [...], że ustawa VW ogranicza się do powtórzenia treści porozumienia, które należy traktować jako umowę prawa prywatnego, to należy stwierdzić, iż okoliczność, że porozumienie to stało się przedmiotem ustawy, jest wystarczająca, by z punktu widzenia swobody przepływu kapitału uznać je za przepis krajowy”.
86

Po trzecie, kraj związkowy Burgenland twierdzi, że Sąd błędnie ocenił jego argumentację i pominął zbadanie okoliczności faktycznych, stwierdzając w pkt 90 wyroku w sprawie Burgenland, że uchybienia związane z postępowaniem przetargowym nie miały wpływu na kwotę ofert. Sąd ograniczył się bowiem do odesłania do spornej decyzji, nie dokonując własnego badania, w szczególności nie weryfikując, czy Komisja uwzględniła wszystkie istotne okoliczności. W każdym razie ta z kolei ograniczyła się do stwierdzenia, że wspomniane warunki nie spowodowały zniekształcenia ofert w dół, ale nie zbadała, czy doprowadziły one do takiego zniekształcenia w górę. Kraj związkowy Burgenland podkreślił w pierwszej instancji, że oferta konsorcjum była aż do 200% wyższa od wartości BB i była zatem nierealna.
1)

Nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji art. 4 ust. 8, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej oraz pkt 1.3 i 1.4.1 ppkt (i)–(iii) załącznika V do niej, do którego to załącznika odsyła art. 8 ust. 2 tej dyrektywy w odniesieniu do zlewni wewnątrzwspólnotowych położonych poza terytorium Katalonii oraz art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60 w odniesieniu do zlewni wewnątrzwspólnotowych położonych na terytorium Katalonii, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.
46

Główny cel konwencji polega, podobnie jak w przypadku dyrektywy 98/84, która go uzupełnia, na usuwaniu przeszkód w wymianie handlowej omawianymi usługami oraz na zapobieganiu tym przeszkodom, pochodzącym z różnic pomiędzy ustawodawstwami krajowymi, tak by chronić prawidłowe funkcjonowanie rynków i poprawić funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Bardziej szczegółowo konwencja ma na celu wyeliminowanie ryzyka wykorzystania państw trzecich jako bazy dla wywozu nielegalnych urządzeń lub dla świadczenia usług związanych z takimi urządzeniami z przeznaczeniem do Unii, co zagrażałoby funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i realizacji skutku ochrony ustanowionej w Unii na mocy wskazanej dyrektywy.
1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 18 TFUE i 45 TFUE, art. 1 lit. u) ppkt (i), art. 3 i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r. (Dz.U. L 117, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”), a także art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2),