ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Wykorzystanie informacji poufnych – Dyrektywa 89/592 – Zakaz ujawniania informacji poufnych osobom trzecim – Wyjątek – Ujawnianie informacji poufnych w zwykłym toku wykonywania pracy – Pojęcie – Członek zarządu spółki lub członek komitetu łącznikowego grupy przedsiębiorstw ujawniający takie informacje prezesowi organizacji skupiającej pracowników, którzy desygnowali tę osobę – Dopuszczalność – Warunki – Prezes ujawniający te informacje współpracownikom – Dopuszczalność – Warunki

(dyrektywa Rady 89/592, art. 3 lit. a))

Summary

Artykuł 3 lit. a) dyrektywy 89/592 koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji, która zabrania niektórym osobom ujawniania informacji poufnych jakiejkolwiek osobie trzeciej, jeżeli ujawnienie ich nie należy do normalnego trybu wykonywania przez te osoby czynności w ramach swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych, sprzeciwia się temu, by osoba, która uzyskała informacje poufne jako przedstawiciel pracowników w zarządzie spółki lub jako członek komitetu łącznikowego grupy przedsiębiorstw, ujawniła takie informacje prezesowi organizacji zawodowej skupiającej tych pracowników, która desygnowała tę osobę na członka komitetu łącznikowego, z wyjątkiem przypadku, gdy istnieje ścisły związek między ujawnieniem takiej informacji a wykonywaniem przez tę osobę jej zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych i gdy ujawnienie takiej informacji jest bezwzględnie konieczne do wykonywania tego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych.

W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności: to , że ów wyjątek od zakazu ujawniania informacji poufnych powinno się interpretować ściśle; okoliczność, że każdy kolejny przypadek ujawnienia może zwiększyć ryzyko wykorzystania tych informacji do celów sprzecznych z dyrektywą 89/592, oraz stopień poufności tych informacji.

Artykuł 3 lit. a) sprzeciwia się ujawnieniu informacji poufnych przez prezesa organizacji zawodowej współpracownikom, takim jak wiceprezes tej organizacji i szef administracji najwyższego szczebla w jej sekretariacie, chyba że następuje to w tych samych warunkach. W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności te same kryteria.

(por. pkt 48, 54 oraz pkt 1, 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Uregulowania dotyczące warunków wykonywania działalności –Włączenie

(art. 39 WE)

2. Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Ograniczenia – Pracownicy zamieszkujący na terytorium krajowym, a zatrudnieni w innym państwie członkowskim – Zakaz używania pojazdu oddanego do korzystania przez pracodawcę i zarejestrowanego w państwie członkowskim jego siedziby – Niedopuszczalność – Prawo do korzystania z takiego pojazdu uzależnione od tego, czy dane zatrudnienie jest głównym zatrudnieniem, oraz od uiszczenia podatku – Niedopuszczalność

(art. 39 WE)

Summary

1. Uregulowania, które dotyczą warunków wykonywania działalności zarobkowej, mogą stanowić przeszkodę w korzystaniu ze swobody przepływu pracowników.

Przepisy zabraniające lub zniechęcające obywateli danego państwa członkowskiego do opuszczenia swojego państwa pochodzenia w celu realizacji prawa do swobodnego przemieszczania się stanowią bowiem przeszkodę w korzystaniu z tej swobody, mimo że stosuje się je niezależnie od przynależności państwowej zainteresowanych pracowników, ponieważ wpływają one na dostęp pracowników do rynku pracy. Sposób wykonywania danej działalności również może wpływać na dostęp do niej.

(por. pkt 35–37)

2. Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE, państwo członkowskie, które:

– nie upoważnia pracowników zamieszkałych na jego terytorium, a pozostających w innym państwie członkowskim w stosunku zatrudnienia, które nie jest ich zatrudnieniem głównym, do korzystania w celach służbowych i prywatnych z pojazdu służbowego zarejestrowanego w tym innym państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba ich pracodawcy, i

– upoważnia pracowników zamieszkałych na jego terytorium, a pozostających w innym państwie członkowskim w stosunku zatrudnienia, do korzystania do celów służbowych lub celów zarówno służbowych, jak i prywatnych z pojazdu służbowego zarejestrowanego w tym innym państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba ich pracodawcy lub jego główny zakład, tylko w razie spełnienia warunków polegających na tym, że zatrudnienie to jest ich głównym zatrudnieniem oraz że uiszczono podatek od takiego pojazdu, w sytuacji gdy pojazd ten nie jest zasadniczo przeznaczony do stałego korzystania z niego na terenie kraju, ani też nie jest faktycznie wykorzystywany w ten sposób.

(por. pkt 85 oraz pkt 1 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Znaki usługowe – Pojęcie „usług” – Pojęcie wspólnotowe – Jednolita wykładnia

(dyrektywa Rady 89/104)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Znaki usługowe – Pojęcie „usług” – Handel detaliczny towarami – Zaliczenie – Przesłanki rejestracji

(dyrektywa Rady 89/104, art. 2)

Summary

1. Do Trybunału należy dokonanie jednolitej w ramach wspólnotowego porządku prawnego wykładni pojęcia „usług” w rozumieniu dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych.

W istocie określenie charakteru i zakresu usług, które mogą być chronione zarejestrowanym znakiem towarowym, nie wynika z przepisów dotyczących procedury rejestracji, w stosunku do których państwa członkowskie zachowują całkowitą swobodę, lecz z materialnych przesłanek uzyskania prawa przyznanego przez znak towarowy. Ponadto jeżeli ustalenie definicji pojęcia „usług” należałoby do kompetencji państw członkowskich, mogłoby to doprowadzić do występowania zróżnicowanych przesłanek rejestracji znaków usługowych, w zależności od prawa krajowego znajdującego zastosowanie w danym przypadku. Wobec tego cel w postaci uzyskania „na jednakowych warunkach” we wszystkich państwach członkowskich praw ze znaku towarowego nie zostałby osiągnięty.

(por. pkt 30–33)

2. Pojęcie „usług” w rozumieniu dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych obejmuje usługi świadczone w ramach handlu detalicznego towarami. W istocie ani w dyrektywie, ani w ogólnych zasadach prawa wspólnotowego nie występuje żaden bezwzględny wymóg, który stałby na przeszkodzie temu, by świadczenia te zostały objęte pojęciem „usługi” w rozumieniu dyrektywy, a w konsekwencji by dany kupiec uzyskał, poprzez rejestrację znaku towarowego, prawo do ich ochrony jako wskazówki pochodzenia świadczonych przez niego usług.

Dla celów rejestracji znaku towarowego w odniesieniu do takich usług nie jest konieczne dokładne określenie danej usługi lub danych usług. Jest ono natomiast niezbędne w odniesieniu do towarów lub rodzajów towarów, których dotyczą te usługi.

(por. pkt 35, 39, 52 oraz pkt 1 i 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Państwowe monopole o charakterze handlowym – Artykuł 31 WE – Przedmiot – Obowiązek dostosowania monopoli w zakresie sprzedaży tak, by wykluczona była wszelka dyskryminacja obrotu towarami pochodzącymi z innych państw członkowskich

(art. 31 WE)

2. Państwowe monopole o charakterze handlowym – Artykuł 31 WE – Państwowy monopol w zakresie sprzedaży detalicznej produktów leczniczych – Monopol charakteryzujący się metodami selekcji produktów, które nie gwarantują wykluczenia wszelkiej dyskryminacji – Niedopuszczalność – Uzasadnienie na podstawie art. 86 ust. 2 WE – Wykluczenie

(art. 31 WE i art. 86 ust. 2 WE)

Summary

1. Choć art. 31 ust. 1 WE nie wymaga całkowitego zniesienia monopoli państwowych o charakterze handlowym, to jednak nakazuje takie ich dostosowanie, by wykluczona była wszelka dyskryminacja między obywatelami państw członkowskich w zakresie warunków zaopatrzenia i zbytu. Postanowienie to sprzeciwia się zatem monopolom w zakresie sprzedaży ukształtowanym w taki sposób, iż obrót towarami pochodzącymi z innych państw członkowskich podlega mniej korzystnym prawnie lub faktycznie warunkom, niż obrót towarami krajowymi. W szczególności państwowy monopol w zakresie sprzedaży powinien zostać dostosowany tak, by wykluczyć wszelką dyskryminację w stosunku do towarów pochodzących z innych państw członkowskich w zakresie obowiązującego w tym państwie systemu selekcji, organizacji sieci sprzedaży i środków w zakresie sprzedaży i reklamy.

(por. pkt 34, 36, 39–41)

2. Artykuł 31 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on monopolowi w zakresie sprzedaży detalicznej produktów leczniczych, dostosowanemu w ten sposób, że nie przewiduje on ani planu zakupów, ani systemu „przetargów”, w ramach których producenci, których produkty nie zostały wybrane, byliby uprawnieni do otrzymania uzasadnienia danej decyzji o wyborze i odwołania się od tej decyzji do niezależnego organu kontrolnego. Taki bowiem monopol nie jest dostosowany w taki sposób, by wykluczał wszelką dyskryminację, lecz może stawiać produkty lecznicze pochodzące z innych państw członkowskich w sytuacji mniej korzystnej w obrocie od sytuacji, w jakiej znajdują się krajowe produkty lecznicze.

Tego rodzaju system sprzedaży nie może znaleźć uzasadnienia na gruncie art. 86 ust. 2 WE. O ile można bowiem powołać się na to postanowienie w celu uzasadnienia przyznania przez państwo członkowskie praw wyłącznych niezgodnych z art. 31 ust. 1 WE przedsiębiorstwu zobowiązanemu do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie, jeżeli wykonywanie powierzonych mu zadań można zapewnić wyłącznie poprzez przyznanie tych praw i jeżeli nie zagraża to rozwojowi handlu w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty, o tyle nie może ono jednak uzasadniać istnienia monopolu w zakresie sprzedaży, przy braku istnienia systemu selekcji, który wykluczałby wszelką dyskryminację produktów leczniczych pochodzących z innych państw członkowskich.

(por. pkt 42–45, 47–49 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Dobra inwestycyjne – Korekta wcześniej dokonanego odliczenia – Przesłanki stosowania art. 20 szóstej dyrektywy – Nabycie dóbr przez podmiot prawa publicznego działający jako władza publiczna w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy – Sprzedaż tych dóbr przez ten sam podmiot działający w charakterze podatnika – Wykluczenie prawa do korekty

(dyrektywa Rady 77/388, art. 4 ust. 5 i art. 20)

Summary

Podmiot prawa publicznego, który nabywa dobro inwestycyjne jako władza publiczna w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, a zatem nie działając w charakterze podatnika, i który następnie sprzedaje to dobro, działając w charakterze podatnika, nie korzysta w zakresie tej sprzedaży z prawa do dokonania korekty, na podstawie art. 20 tej dyrektywy, na potrzeby odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy nabyciu tego dobra.

W rezultacie jedynie charakter, w jakim podmiot działał w chwili nabycia dobra, determinuje istnienie prawa do odliczenia.

(por. pkt 38, 44 i sentencja)
8

W decyzji tej powołana izba uznała, powołując się na treść art. 4 rozporządzenia nr 40/94, iż wobec braku przesłanki używania, aby sam kształt towaru stanowił oznaczenie wskazujące na pochodzenie towaru, kształt ten winien przedstawiać cechy wystarczająco różne od typowego kształtu towaru, tak aby potencjalny nabywca postrzegał go od pierwszej chwili jako wskazówkę co do pochodzenia towaru, a nie jako przedstawienie towaru samego w sobie. Izba odwoławcza uznała ponadto, że jeżeli kształt nie wykazuje wystarczającej odmienności w stosunku do typowego kształtu towaru, a potencjalny nabywca postrzega go jedynie jako wizerunek danego towaru, kształt ów ma zatem walor opisowy i należy do zakresu zastosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, w ten sam sposób jak słowo będące nazwą towaru. W opinii izby podstawowa wątpliwość sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy wygląd jednego z rozpatrywanych znaków towarowych bezpośrednio wskaże przeciętnemu nabywcy latarek, iż chodzi o latarkę o określonym pochodzeniu, czy też po prostu o jakąkolwiek latarkę. Izba Odwoławcza dodaje, po pierwsze, iż fakt, że wzór towarów przyciąga uwagę, niekoniecznie oznacza, by miał on samoistny charakter odróżniający. Po drugie, potwierdza, iż z faktu, że winno się odmówić rejestracji oznaczenia na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, jeśli jest ono pozbawione wszelkiego charakteru odróżniającego, nie wynika, że należy dokonać rejestracji znaku towarowego cechującego się znikomym charakterem odróżniającym. Izba Odwoławcza uważa, iż z samej istoty rozporządzenia wynika, iż wymagany jest taki poziom charakteru odróżniającego znaku towarowego, by wystarczał on do tego, aby znak mógł funkcjonować jako wskazówka co do pochodzenia. Reasumując, Izba Odwoławcza stwierdza, iż mimo licznych przyciągających uwagę cech każdego z przedstawionych kształtów żaden nie ma samoistnego charakteru odróżniającego dla przeciętnego nabywcy latarki.
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Wyjaśnienia do Nomenklatury Scalonej – Podpozycje 4202 12 11 i 4202 12 19 – Brak nieważności

Summary

Wyjaśnienia do Nomenklatury Scalonej stanowią ważne elementy jej interpretacji, pod warunkiem że ich treść pozostaje w zgodności z przepisami Wspólnej Taryfy Celnej i nie zmieniają one zakresu tych przepisów. Tak jest w przypadku wyjaśnień do podpozycji 4202 12 11 i 4202 12 19. Nie są one bowiem sprzeczne ani z opisami spornych pozycji i podpozycji, ani z wyjaśnieniami do nich, ani też z regułą, o której mowa w pkt 6 ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z którą klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią. W szczególności owe wyjaśnienia stanowią rozwinięcie uwagi dodatkowej 1 do rozdziału 42 Nomenklatury Scalonej, precyzując, że w jednym z przypadków nią objętych, a mianowicie kiedy zewnętrzna warstwa widoczna gołym okiem jest folią z tworzyw sztucznych, sposób uzyskania tej folii pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej. Co więcej, przyjmując za równoważne dwa procesy techniczne prowadzące do uzyskania identycznego produktu, jakim jest zewnętrzna powierzchnia z tworzywa sztucznego, czynią one zadość kryterium rozstrzygającemu w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej, które opiera się na obiektywnych cechach i właściwościach danego towaru, określonych w odpowiedniej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej i w uwagach do danej sekcji lub działu. Z powyższego wynika, że nie istnieją jakiekolwiek dane mogące wpłynąć na ważność przedmiotowych wyjaśnień.

(por. pkt 16, 19, 21, 27, 29, 32 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Przepisy krajowe zastrzegające nazwę „złoto” dla wyrobów o próbie 0,750 – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Ochrona konsumentów – Rzetelność transakcji handlowych – Brak

(art. 28 WE)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE Państwo Członkowskie, które zastrzega nazwę „złoto” dla wyrobów o próbie 0,750, podczas gdy wyroby o próbie 0,375 lub 0,585, mimo iż są zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu w krajach ich pochodzenia pod nazwą „złoto”, nazywane są „stopem złota”, która to nazwa jest mniej atrakcyjna dla konsumentów.

Taka regulacja nakłada w odniesieniu do wyrobów, mających dwa najniższe poziomy zawartości złota, obowiązek stosowania zbędnego podwójnego nazewnictwa, a mianowicie nie tylko umieszczenia na nim próby wyrobu, ale również nazwy „stop złota”, przez co nie jest ona proporcjonalna do celu, jakim jest zagwarantowanie rzetelności transakcji handlowych i ochrony konsumentów, gdyż cel ten może zostać osiągnięty za pomocą środków mniej restrykcyjnych dla handlu wewnątrzwspólnotowego.

(por. pkt 13-14, 19-21i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Wynagrodzenie – Podatki dochodowe – Dochody osób niezamieszkałych w danym państwie, które nie uzyskują dochodów podlegających opodatkowaniu w Państwie Członkowskim swojego miejsca zamieszkania, a od których pobiera się podatek u źródła, nie przyznając im prawa do żadnych odliczeń związanych z sytuacją osobistą podatnika – Niedopuszczalność

(art. 39 WE)

Summary

Artykuł 39 WE stoi na przeszkodzie temu, by ustawodawstwo Państwa Członkowskiego stanowiło, że osoby fizyczne uważane za niemające miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w tym państwie, ale które uzyskują tam dochody z tytułu pracy,

- podlegają podatkowi pobieranemu u źródła, w związku z czym nie mają one prawa do odliczenia od podstawy opodatkowania ani do innych odliczeń lub ulg związanych z sytuacją osobistą podatnika,

- podczas gdy podatnicy zamieszkali w tym samym państwie mają prawo do korzystania z takich odliczeń lub ulg w ramach systemu ogólnego opodatkowania ich dochodów uzyskiwanych w tym państwie i za granicą,

- gdy osoby niemające miejsca zamieszkania w państwie opodatkowania uzyskują w państwie zamieszkania jedynie dochody, które ze swej natury nie podlegają opodatkowaniu.

(por. pkt 24 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Dostęp do szkolnictwa wyższego – Odmienne warunki dla posiadaczy świadectwa ukończenia szkoły średniej uzyskanego w innym Państwie Członkowskim – Niedopuszczalność

(art.12 WE, 149 WE i 150 WE)

Summary

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 12 WE, w związku z art. 149 WE i 150 WE Państwo Członkowskie, które nie podejmuje działań niezbędnych do zapewnienia posiadaczom świadectw ukończenia szkoły średniej uzyskanych w innych Państwach Członkowskich dostępu do szkolnictwa wyższego na takich samych warunkach, jak posiadaczom świadectwa ukończenia ponadgimnazjalnej szkoły średniej (CESS) uzyskanego w danym Państwie Członkowskim.

(por. pkt 31 i sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Świadczenie usług wykonywanych przez pośredników – Ustalenie miejsca powstania obowiązku podatkowego przewidziane w art. 28b część E ust. 3 szóstej dyrektywy – Zakres stosowania – Główna transakcja niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej – Brak związku ze sprawą – Ustalenie miejsca głównej transakcji – Stosowanie przepisów szczególnych zawartych w art. 28b części A i B

(dyrektywa Rady 77/388, art. 28b części A, B i E ust. 3)

Summary

Artykuł 28b część E ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, w brzmieniu po zmianach dokonanych przez dyrektywę 91/680, który stanowi, że na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 tej dyrektywy miejscem świadczenia usług przez pośredników działających w imieniu i na rachunek osób trzecich, gdy usługi takie stanowią część pewnych transakcji, jest miejsce wykonania tych transakcji, nie powinien być interpretowany w ten sposób, iż dotyczy on jedynie usług pośrednictwa na rzecz podatnika lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej.

W istocie, jak wynika z jego brzmienia, przepis ten znajduje zastosowanie ogólnie do świadczenia usług wykonanych przez pośredników, bez względu na to, czy osoby korzystające z usług są podatnikami podatku od wartości dodanej, czy też nie, przy czym bez znaczenia pozostaje do celów ustalenia miejsca działalności pośrednika to, czy transakcja główna podlega podatkowi od wartości dodanej, czy też mamy do czynienia z transakcją niepodlegającą temu podatkowi.

Ponadto gdy transakcja pośrednictwa wchodzi w zakres rzeczonego art. 28b część E ust. 3, celem ustalenia miejsca, gdzie zostały dokonane transakcje leżące u podstaw usług pośrednictwa, należy stosować przepisy szczególne art. 28b części A i B. Przepisy te dotyczą bowiem miejsca wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i wykluczają stosowanie przepisów ogólnych zawartych w art. 8 szóstej dyrektywy, regulującym kwestię dostawy towarów w obrębie terytorium Państwa Członkowskiego.

(por. pkt 18, 21, 23 i 25-26 oraz pkt 1-2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Wymóg indywidualnych zezwoleń na pracę lub zbiorowego zezwolenia oraz obowiązek uzyskania gwarancji bankowej dla przedsiębiorstw innego Państwa Członkowskiego delegujących pracowników będących obywatelami kraju trzeciego – Niedopuszczalność – Uzasadnienie – Ochrona socjalna pracowników – Stabilność rynku pracy – Nieproporcjonalny i niewłaściwy charakter tych wymogów

(art. 49 WE)

Summary

Państwo Członkowskie, stawiając usługodawcom mającym siedzibę w innym Państwie Członkowskim i noszącym się z zamiarem delegowania na jego terytorium pracowników będących obywatelami kraju trzeciego wymóg uzyskania indywidualnego zezwolenia na pracę, którego wydanie jest podporządkowane względom związanym z rynkiem pracy, lub też stawiając wymóg zezwolenia zbiorowego, które może zostać wydane jedynie w wyjątkowych przypadkach i wtedy, gdy pracownicy byliby związani z przedsiębiorstwem delegującym umowami o pracę na czas nieokreślony od co najmniej sześciu miesięcy przed oddelegowaniem, a także zobowiązując usługodawcę do dostarczenia gwarancji bankowej, uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim mocy art. 49 WE.

Względy ochrony socjalnej lub stabilności rynku pracy nie mogą uzasadniać stawiania takich warunków dla swobodnego świadczenia usług, jako że wymogi te nie stanowią najwłaściwszych środków do osiągnięcia powyższych celów. W istocie wymóg postawiony przedsiębiorstwu świadczącemu usługi, aby sygnalizowało zawczasu lokalnym władzom obecność jednego lub większej liczby oddelegowanych pracowników, przewidywany czas tej obecności, a także tego, czy świadczenie usługi uzasadnia delegowanie oraz aby dostarczało informacje poświadczające, że dani pracownicy mają uregulowaną sytuację, zwłaszcza jeśli chodzi o legalność pobytu, zezwolenie na pracę oraz zabezpieczenie socjalne w Państwie Członkowskim, gdzie to przedsiębiorstwo ich zatrudnia, dawałoby tym władzom, w mniej restrykcyjny, ale równie skuteczny sposób, co wymogi, o których mowa, gwarancje co do, z jednej strony, przestrzegania krajowych przepisów socjalnych podczas oddelegowania, a z drugiej – co do legalności sytuacji takich pracowników, a także co do tego, że wykonują oni swoją główną działalność zawodową w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę przedsiębiorstwo świadczące usługi.

(por. pkt 27, 31, 36, 46, 48–50 i sentencja)