ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

Punkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on zasady ogólne stosowane do transportu morskiego, włączając w to transport stałym i bezpośrednim połączeniem między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statków bez wyładowania zwierząt, z wyjątkiem — jeżeli chodzi o ten rodzaj statków — okresów odpoczynku zapewnionych zwierzętom po ich wyładowaniu, przewidzianych w pkt 48 ppkt 7 lit. b) tego załącznika.
2)

Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym przewidującym wygaśnięcie prawa do corocznego płatnego urlopu wraz z końcem okresu rozliczeniowego lub okresu dozwolonego przeniesienia ustalonego przez prawo krajowe, nawet jeśli pracownik przebywał na zwolnieniu chorobowym przez całość lub część okresu rozliczeniowego, a jego niezdolność do pracy trwała aż do ustania stosunku pracy, ze względu na co nie mógł skorzystać ze swojego prawa do corocznego płatnego urlopu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/3

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Ministero della Giustizia, Marco Cavallera

(Sprawa C-311/06) (1)

(Uznawanie dyplomów - Dyrektywa 89/48/EWG - Uznawanie równoważności dyplomów ukończenia studiów - Zawód inżyniera)

(2009/C 69/03)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Consiglio Nazionale degli Ingegneri

Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Marco Cavallera

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Consiglio di Stato - Wykładnia dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. L 19, s. 16) - Zastosowanie wobec obywatela włoskiego, który został wpisany do hiszpańskiego rejestru inżynierów w następstwie uznania swojego dyplomu inżyniera, lecz który nigdy nie wykonywał tego zawodu w Hiszpanii, a który wystąpił o wpis do rejestru inżynierów we Włoszech na podstawie wydanego w Hiszpanii dokumentu uprawniającego do wykonywania tego zawodu.

Sentencja

Posiadacz dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji wydanego w danym państwie członkowskim, który nie poświadcza ukończenia kształcenia w ramach systemu edukacyjnego tego państwa członkowskiego i który nie jest oparty ani na egzaminie ani na doświadczeniu zawodowym zdobytym w tym państwie członkowskim, nie może powoływać się na przepisy dyrektywy Rady 89/48 z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w celu uzyskania dostępu do zawodu regulowanego w przyjmującym państwie członkowskim.

(1) Dz.U. C 249 z 14.10.2006.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 44/2

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Les Éditions Albert René SARL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Orange A/S

(Sprawa C-16/06 P) (1)

(Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuły 8 i 63 - Słowny znak towarowy MOBILIX - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego i krajowego znaku towarowego OBELIX - Częściowe oddalenie sprzeciwu - Reformatio in pejus - Teoria „znoszenia się’ - Zmiana przedmiotu sporu - Dokumenty dołączone do skargi wniesionej do Sądu jako nowy dowód)

(2009/C 44/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Les Éditions Albert René SARL (przedstawiciel: J. Pagenberg, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Orange A/S (przedstawiciel: J. Balling, adwokat)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 27 października 2005 r. w sprawie T-336/03 Éditions Albert René przeciwko OHIM i Orange (MOBILIX), w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez właściciela wspólnotowego i krajowego słownego znaku towarowego „OBELIX” dla niektórych towarów i usług należących między innymi do klas 9, 16, 28, 35, 41 i 42 o stwierdzenie nieważności decyzji R 559/2002-4 wydanej przez Czwartą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 14 lipca 2003 r., w której oddalono w części odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odrzucającej sprzeciw wobec zgłoszenia słownego znaku towarowego „MOBILIX” dla niektórych towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 37, 38 i 42.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Éditions Albert René Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 143 z 17.6.2006.
3)

Wobec istnienia przepisów prawa krajowego dotyczących prawa do zaskarżenia postanowienia w sprawie wystąpienia z odwołaniem prejudycjalnym, zgodnie z którymi całość sprawy będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym pozostaje zawisła przed tym sądem, a jedynie postanowienie odsyłające jest przedmiotem ograniczonego odwołania, art. 234 akapit drugi WE należy interpretować w ten sposób, że uprawnienie przyznane na mocy tego postanowienia traktatu sądowi krajowemu nie może zostać podważone ze względu na stosowanie przepisów prawa krajowego dotyczących prawa do zaskarżenia postanowienia w sprawie wystąpienia z odwołaniem prejudycjalnym do Trybunału, pozwalających sądowi apelacyjnemu na zmianę tego postanowienia, jego uchylenie i nakazanie sądowi, który wydał to postanowienie, podjęcia na nowo zawieszonego postępowania krajowego.
1)

Królestwo Hiszpanii: — przyznając prawo pierwszeństwa do objęcia akcji w przypadku podwyższenia subskrybowanego kapitału poprzez wniesienie wkładów pieniężnych nie tylko akcjonariuszom, ale także posiadaczom obligacji zamiennych na akcje; — przyznając prawo pierwszeństwa do subskrypcji obligacji zamiennych na akcje nie tylko akcjonariuszom, ale także posiadaczom obligacji zamiennych na akcje wcześniejszych emisji, oraz — poprzez brak postanowienia, iż walne zgromadzenie akcjonariuszy może postanowić o wyłączeniu prawa pierwszeństwa do subskrypcji obligacji zamiennych na akcje, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 29 drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. [48] akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 313/4

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy) — R.H.H. Renneberg przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-527/06) (1)

(Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 39 WE - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy - Ustalenie podstawy opodatkowania - Obywatel jednego z państw członkowskich osiągający cały lub prawie cały przychód podlegający opodatkowaniu w tym państwie - Miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim)

(2008/C 313/06)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: R.H.H. Renneberg

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 39 WE i art. 56 WE — Określenie podstawy opodatkowania dla podatku dochodowego — Obywatel jednego państwa członkowskiego, który uzyskuje wszystkie przychody w tym państwie, ale zamieszkuje w innym państwie członkowskim — Uregulowanie krajowe wykluczające możliwość odliczenia „ujemnego przychodu” z tytułu mieszkania położonego w innym państwie członkowskim

Sentencja

Artykuł 39 WE powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, na którego podstawie obywatel wspólnotowy niebędący rezydentem państwa członkowskiego, w którym osiąga on wszystkie lub prawie wszystkie dochody podlegające opodatkowaniu, nie może przy ustalaniu podstawy opodatkowania tych przychodów w owym państwie członkowskim uwzględniać negatywnych przychodów z najmu dotyczących domu, którego jest on właścicielem, wykorzystywanego jako mieszkanie i położonego w innym państwie członkowskim, podczas gdy rezydent pierwszego z wymienionych państw członkowskich może uwzględniać takie ujemne przychody w celu ustalenia podstawy opodatkowania swoich dochodów.

(1) Dz.U. C 56 z 10.3.2007.
Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — Winner Wetten GmbH przeciwko Bürgermeisterin der Stadt Bergheim

(Sprawa C-409/06) (1)

(Artykuły 43 WE i 49 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Monopol państwowy na szczeblu kraju związkowego w zakresie urządzania zakładów sportowych - Orzeczenie Bundesverfassungsgericht stwierdzające niezgodność z niemiecką ustawą zasadniczą przepisów dotyczących takiego monopolu, jednak utrzymujące je w mocy w okresie przejściowym celem umożliwienia ich dostosowania do ustawy zasadniczej - Zasada pierwszeństwa prawa Unii - Dopuszczalność i ewentualne warunki takiego okresu przejściowego, gdy omawiane przepisy krajowe naruszają również art. 43 WE i 49 WE)

(2010/C 288/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgericht Köln

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Winner Wetten GmbH

Strona pozwana: Bürgermeisterin der Stadt Bergheim

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Köln Wykładnia art. 43 i 49 WE — Przepisy krajowe ustanawiające wymóg uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania zakładów wzajemnych, które zostały uznane za niezgodne z konstytucją przez Bundesverfassungsgericht — Bezpośrednia skuteczność i pierwszeństwo prawa wspólnotowego — Ograniczenie skutków wyroku w czasie

Sentencja

Ze względu na pierwszeństwo podlegającego bezpośredniemu stosowaniu prawa Unii, przepisy prawa krajowego dotyczące państwowego monopolu w zakresie urządzania zakładów sportowych, które wedle ustaleń sądu krajowego zawierają ograniczenia niezgodne ze swobodą przedsiębiorczości oraz swobodą świadczenia usług, ponieważ ograniczenia te nie przyczyniają się w sposób spójny i systematyczny do limitowania działalności w zakresie urządzania zakładów, nie mogą być nadal stosowane w okresie przejściowym.

(1) Dz.U. C 326 z 30.12.2006.
1)

Odmawiając obliczenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych należnych z tytułu przywozu sprzętu i wyposażenia o zastosowaniu wyłącznie wojskowym dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., a także odmawiając uiszczenia odsetek za zwłokę od tych należności, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążyły, odpowiednio, na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. — w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 30 maja 2000 r. i na mocy tych samych przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot — w okresie od dnia 31 maja 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
1)

Zwalniając z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych, których nie pobrano wskutek tego zwolnienia i odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia tych środków własnych Komisji Wspólnot Europejskich w przewidzianym terminie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., oraz na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/8

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-411/06) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Przemieszczanie odpadów - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 133 WE i art. 175 ust. 1 WE)

2009/C 267/14

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Valero Jordana, M. Huttunen i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele I. Anagnostopoulou i U. Rösslein, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną:: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, A. Adam i G. Le Bras, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson, E. O’Neil i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy, A. Dashwood, barrister)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1) — Wybór podstawy prawnej — Akt mający dwa cele lub dwa elementy składowe i wymagający kumulacji podstaw prawnych (art. 175 ust. 1 WE i art. 133 WE)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

3) Republika Francuska, Republika Austrii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokryją własne koszty.

(1) Dz. U. C 294 z 2.12.2006.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/8

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko T. Sahinowi

(Sprawa C-242/06) (1)

(Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Wprowadzenie opłat za wydanie zezwolenia na pobyt w przyjmującym państwie członkowskim - Naruszenie klauzuli „standstill” zawartej w art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia)

2009/C 267/13

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Raad van State

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie

Strona pozwana: T. Sahin

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nederlandse Raad van State — Wykładnia art. 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia wydanej przez Radę Stowarzyszenia ustanowionego na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w związku z art. 59 protokołu dodatkowego zatwierdzonego i potwierdzonego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, s. 1) — Obowiązek uiszczenia opłaty za rozpatrzenie wniosku o przedłużenie zezwolenia na pobyt — Wniosek o przedłużenie złożony po terminie

Sentencja

Artykuł 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzaniu, począwszy od wejścia w życie tej decyzji w stosunku do danego państwa członkowskiego, przepisów prawa krajowego, takich jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które uzależniają wydanie zezwolenia na pobyt lub przedłużenie okresu jego ważności od uiszczenia opłaty skarbowej, jeżeli wysokość opłaty pobieranej od obywateli tureckich jest dysproporcjonalna w stosunku do opłat wymaganych od obywateli Wspólnoty.

(1) Dz.U. C 212 z 2.9.2006.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/2

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2009 r. — Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich i Committee of European CD-R and DVD+/-R Manufacturers (CECMA)

(Sprawa C-535/06 P) (1)

(Odwołanie - Dumping - Przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych z Indii - Rozporządzenie (WE) nr 960/2003 - Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych - Ustalenie szkody - Artykuł 8 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2026/97)

2009/C 256/02

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Moser Baer India Ltd (Przedstawiciele: K. Adamantopoulos, dikigoros, R. MacLean, Solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik oraz G. Berrisch, Rechtsanwalt), Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. van Vliet oraz T. Scharf, pełnomocnicy), Committee of European CD-R and DVD+/-R Manufacturers (CECMA)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 4 października 2006 r. w sprawie T-300/03 Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 960/2003 z dnia 2 czerwca 2003 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych pochodzących z Indii (Dz.U. L 138, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Moser Baer India Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

3) Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

(1) Dz.U. C 69 z 24.3.2007.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 256/2

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2009 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-166/07) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1968/2006 - Wkłady finansowe Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii - Wybór podstawy prawne)j)

2009/C 256/03

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca:Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Klavina, L. Visaggio i A. Troupiotis, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Moore, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i A. Steiblytė, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciel: D. O’Hagan, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer, pełnomocnik i D.W. Anderson QC, barrister)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1968/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007–2010) (Dz.U. L 409, s. 81 i sprostowanie Dz.U. 2007, L 36, s. 31) — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 308 WE (Konsultacje z Parlamentem/Jednomyślność w Radzie) — Wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej — Działania szczególne niezbędne jako uzupełnienie działań prowadzonych w ramach funduszy strukturalnych — Zabezpieczenie procesu pokojowego w Irlandii Północnej — Artykuł 159 WE (Procedura współdecydowania)

Sentencja

1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1968/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007–2010) jest nieważne.

2) Skutki rozporządzenia nr 1968/2006 zostają utrzymane do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie nowego rozporządzenia przyjętego w oparciu o właściwą podstawę prawną.

3) Stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 1968/2006 nie ma wpływu na ważność płatności dokonanych ani zobowiązań podjętych na podstawie tego rozporządzenia.

4) Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

5) Irlandia, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja ponoszą własne koszty.

(1) Dz.U. C 155 z 7.7.2007.
1)

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-59/02 Archer Daniels Midland przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd oddala w nim zarzut Archer Daniels Midland Co. dotyczący naruszenia prawa do obrony w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji 2002/742/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.604 — Kwas cytrynowy) w zakresie, w jakim Komisja Wspólnot Europejskich nie umożliwiła jej skorzystanie z jej prawa w odniesieniu do okoliczności faktycznych, na których Komisja oparła się, uznając, że Archer Daniels Midland Co. pełniła rolę przywódcy kartelu.