ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W istocie na mocy motywu dziesiątego dyrektywy 93/13 jednolite normy prawne dotyczące nieuczciwych warunków powinny odnosić się do wszelkich umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami, zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2 lit. b) i c) omawianej dyrektywy. Tak więc dyrektywa 93/13 definiuje umowy, do jakich ma zastosowanie, poprzez odniesienie do statusu kontrahentów, w zależności od tego, czy działają oni w ramach swojej działalności zawodowej, czy też nie. A zatem adwokat, który świadczy odpłatnie usługi prawne na rzecz osoby fizycznej działającej w celach prywatnych, jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 93/13. Umowa odnosząca się do świadczenia takich usług podlega w konsekwencji reżimowi tej dyrektywy.

W świetle celu zamierzonego w dyrektywie 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, jakim jest ochrona konsumentów, publiczny lub prywatny charakter działalności przedsiębiorcy, podobnie jak szczególne zadania, które przedsiębiorca ten realizuje, nie mogą rozstrzygać o samej możliwości zastosowania wspomnianej dyrektywy. W tym względzie art. 2 lit. c) dyrektywy 93/13 dotyczy każdej działalności zawodowej bez względu na to, czy należy ona do sektora publicznego czy prywatnego oraz, jak przewiduje motyw czternasty tej dyrektywy, ma ona zastosowanie również do handlu, przedsiębiorstw i zawodów [działalności zawodowej] o charakterze publicznym.

W związku z powyższym, co się tyczy odpłatnego świadczenia przez adwokata usług prawnych, okoliczność, że adwokaci w ramach prowadzonej przez siebie działalności są zobowiązani do zachowania poufności w ramach swoich stosunków z „klientami/konsumentami”, nie stanowi przeszkody dla stosowania dyrektywy 93/13 w odniesieniu do standaryzowanych warunków umów dotyczących świadczenia usług prawnych. Warunki umowne, które nie są przedmiotem negocjacji indywidualnych, a w szczególności te, które są sporządzone w celu ich uogólnionego stosowania, nie zawierają bowiem jako takie informacji spersonalizowanych dotyczących klientów adwokatów, których ujawnienie mogłoby naruszyć obowiązek zachowania poufności związany z wykonywaniem zawodu adwokata. Co prawda szczególne sformułowanie warunku umownego, zwłaszcza tego, który dotyczy szczegółowych zasad odnoszących się do honorarium adwokata, mogłoby, przynajmniej przypadkowo, prowadzić do ujawnienia niektórych z tych aspektów stosunku pomiędzy adwokatem a jego klientem, które powinny pozostać poufne. Jednakże warunek taki byłby negocjowany indywidualnie, a tym samym nie jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 93/13.

(por. pkt 25, 28, 30–32)
Dyrektywę 2000/78 ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w świetle jej art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 3 ust. 3 w związku z motywem 13 w ten sposób, że nie obejmuje ona systemów zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej, z których korzyści nie są tożsame z wynagrodzeniem w znaczeniu nadanym temu terminowi do celów stosowania art. 157 ust. 2 TFUE.

Artykuł 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które – do celów przyznania prawa do emerytury i obliczenia wymiaru świadczenia emerytalnego – wyklucza uwzględnienie okresów nauki zakończonych przez urzędnika przed ukończeniem przez niego 18. roku życia, w zakresie, w jakim uregulowanie to z jednej strony jest obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z przepisami prawa celem dotyczącym polityki zatrudnienia i rynku pracy, a z drugiej strony stanowi właściwy i konieczny środek do realizacji tego celu.

W istocie nawet jeżeli takie uregulowanie wprowadza odmienne traktowanie bezpośrednio oparte na kryterium wieku w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78, to odmienne traktowanie może zostać jednak uzasadnione w świetle art. 6 ust. 1 omawianej dyrektywy.

W tym względzie wykluczenie uwzględniania okresów nauki zakończonych przed 18. rokiem życia jest właściwe dla osiągnięcia zgodnego z przepisami celu polegającego na przyjęciu polityki zatrudnienia, której charakter umożliwia wszystkim osobom objętym systemem ubezpieczenia emerytalnego dla urzędników rozpoczęcie opłacania składek w tym samym wieku, nabycie uprawnień do wypłaty emerytury w pełnej wysokości i, w związku z tym, dla zagwarantowania równego traktowania pomiędzy urzędnikami.

Ponadto omawiane uregulowanie krajowe okazuje się spójne z punktu widzenia uzasadnienia wyłączenia z obliczania wymiaru świadczenia emerytalnego okresów, w których zainteresowany nie opłaca składek na ubezpieczenie emerytalne.

W tej sytuacji, biorąc pod uwagę szeroki zakres uznania przyznany państwom członkowskim, jeżeli chodzi nie tylko o wybór celów polityki społecznej i zatrudnienia, jakie chcą one osiągnąć, ale również o określenie środków służących ich realizacji, środek taki jest właściwy dla realizacji przywołanego wcześniej celu oraz nie wykracza poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia.

(por. pkt 27, 28, 35, 37, 39, 40; sentencja)
W dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa a w szczególności w odniesieniu do środków przyjętych wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej, uwolnienie określonych środków finansowych jest wyjątkiem od zasady zamrożenia środków finansowych a właściwy organ powinien dokonywać oceny każdego konkretnego przypadku i w związku z tym nie jest uprawniony do wydawania uogólnionej zgody odnośnie do pewnej kategorii transakcji, co do której zainteresowane podmioty byłyby zwolnione z występowania o zezwolenie dla poszczególnych transakcji.

Taki wniosek wypływa z jasnego, precyzyjnego i szczegółowego sformułowania art. 7–10 rozporządzenia nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu oraz art. 16–19 i art. 21 rozporządzenia nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, które przewidują kontrolę – w każdym wypadku – uwolnienia funduszy przez właściwy organ oraz poinformowanie, stosownie do przypadku, Komitet ds. Sankcji lub państwa członkowskie i Komisję, w celu umożliwienia im ewentualnie zareagowania zgodnie z właściwymi przepisami.

(por. pkt 76, 77)
Nowy przepis stosuje się od wejścia w życie aktu, który go wprowadza i gdy nie stosuje się go do sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie zakończonych pod rządami dawnej ustawy, stosuje się go do przyszłych skutków tych sytuacji oraz do nowych sytuacji prawnych. Inaczej jest tylko – i to z zastrzeżeniem zasady niedziałania wstecz aktów prawnych – jeżeli wraz z nowym przepisem zostają wydane przepisy szczególne, które określają konkretnie jego warunki stosowania w czasie.

W szczególności ogólnie przepisy proceduralne winny mieć zastosowanie w chwili ich wejścia w życie, w odróżnieniu od przepisów materialnych, które zwykle interpretowane są jako dotyczące sytuacji zaistniałych przed ich wejściem w życie jedynie w przypadku, jedynie wówczas gdy z ich treści, celów lub systematyki jasno wynika, że należy im przypisać taki skutek.

(por. pkt 32, 33)
Artykuł 5 rozporządzenia nr 1775/2005 w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego w związku z załącznikiem do tego rozporządzenia oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu dotyczącemu wnoszenia skarg do sądu właściwego w celu kontroli zgodności z prawem aktów urzędu regulacji, które to uregulowanie, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, nie pozwala uznać legitymacji użytkownika sieci do wniesienia skargi na decyzję tegoż urzędu regulacji dotyczącą kodeksu sieci gazowej.

W świetle brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia nr 1775/2002 nie ma bowiem znaczenia, że przedsiębiorca mającego status posiadacza pozwolenia na przesył gazu w sieci faktycznie zawrze umowę z operatorem sieci po to, by korzystać ze statusu użytkownika sieci, albowiem status ten odnosi się do wszystkich odbiorców lub potencjalnych odbiorców operatora sieci.

Zasady zawarte w pkt 5 tego rozporządzenia w związku załącznikiem do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że stanowią one środki ochronne ustanowione w interesie użytkowników pragnących uzyskać dostęp do sieci, a zatem mogą być źródłem ich praw. W związku z powyższym taki użytkownik powinien zostać uznany za użytkownika, który mógł doznać szkody w wyniku decyzji urzędu regulacji zmieniającej przepisy kodeksu sieci odnoszące się do alokacji zdolności przesyłowej i zarządzania ograniczeniami.

(por. pkt 45, 46, 48, 51; pkt 2 sentencji)
Pojęcie pracownika w rozumieniu art. 7 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że może ono obejmować osobę przyjętą do ośrodka pomocy przez pracę, która to jako osoba niepełnosprawna nie jest w stanie wykonywać pracy w warunkach normalnych. W istocie czynności wykonywane przez niepełnosprawnych w owym ośrodku nie wydają się mieć charakteru wyłącznie marginalnego i pomocniczego bowiem nie są stworzone wyłącznie w celu zapewnienia zajęcia, w stosownym przypadku pochodnego, zainteresowanym osobom, lecz chociaż dostosowane do zdolności zainteresowanych osób, zapewniają również określoną korzyść ekonomiczną. Wspomniane czynności umożliwiają wykorzystanie produktywności – niezależnie od jej ograniczonego charakteru – osób o wysokim stopniu niepełnosprawności, a jednocześnie zapewnienie im należnej ochrony społecznej.

W tym kontekście sąd krajowy powinien w szczególności zweryfikować, czy prace wykonywane w rzeczywistości przez zainteresowanego mogą być uznane za prace objęte normalnym rynkiem pracy. W tym celu można wziąć pod uwagę nie tylko status i praktykę danego ośrodka jako instytucji przyjmującej, ale także poszczególne aspekty celu jego programu pomocy społecznej, a także charakter oraz sposób wykonywania prac.

(por. pkt 39, 40, 42, 43; sentencja)
Swoboda przepływu pracowników, po pierwsze, zakazuje państwu członkowskiemu przyjęcie środka faworyzującego pracowników mieszkających na jego terytorium, jeżeli środek ten prowadzi do faworyzowania własnych obywateli tego państwa, prowadząc w ten sposób do dyskryminacji opartej na przynależności państwowej. Po drugie, w świetle brzmienia art. 45 ust. 2 TFUE, który ma na celu zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich, w związku z art. 26 TFUE omawiany swobodny przepływ zakazuje także dyskryminacji pomiędzy pracownikami niezamieszkałymi w danym państwie, jeśli prowadzi ona do nieuzasadnionego sprzyjania obywatelom danych państw członkowskich w stosunku do innych.

Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, na podstawie których państwo członkowskie przewiduje udzielenie pracownikom, którzy przed podjęciem zatrudnienia na jego terytorium zamieszkiwali w innym państwie członkowskim, korzyści podatkowej polegającej na ryczałtowym zwolnieniu zwrotu kosztów ekstraterytorialnych w wysokości do 30% podstawy opodatkowania, pod warunkiem że pracownicy ci zamieszkiwali w odległości dalszej niż 150 km od granicy tego pierwszego państwa członkowskiego, chyba że progi te były ustalone w taki sposób, iż zwolnienie to prowadzi systematycznie do wyraźnej nadwyżki nad rzeczywiście poniesionymi kosztami ekstraterytorialnymi.

Sam fakt ustalenia limitów dotyczących odległości w stosunku do miejsca zamieszkania pracowników oraz progu udzielanego zwolnienia, biorących za punkt odniesienia, odpowiednio, granicę państwa członkowskiego miejsca pracy oraz podstawę opodatkowania – nawet jeśli taka metoda siłą rzeczy ma charakter przybliżony – nie może bowiem sam w sobie stanowić dyskryminacji pośredniej lub przeszkody w swobodnym przepływie pracowników. Tym bardziej ma to miejsce w sytuacji, gdy system ryczałtowy działa na korzyść stosujących go pracowników z uwagi na to, że skraca on w sposób znaczący drogę administracyjną, którą pracownicy ci muszą podjąć w celu uzyskania zwolnienia od podatku zwrotu kosztów ekstraterytorialnych.

Z udzielaniem korzyści podatkowej w formie ryczałtu, które powinno obejmować sytuacje, w których przesłanki materialne wymagane do skorzystania z tej korzyści są niezaprzeczalnie spełnione, nierozerwalnie wiąże się okoliczność, że istnieją inne sytuacje, w których – z różnych przyczyn – przesłanki te są także spełnione, dając również w tych innych sytuacjach prawo do tej korzyści po przedstawieniu odpowiednich dowodów.

W tym względzie chociaż prawdą jest, że względy o charakterze administracyjnym nie mogą uzasadniać odstąpienia przez państwo członkowskie od przepisów prawa Unii, to nie można odmówić państwom członkowskim możliwości realizacji uzasadnionych celów poprzez wprowadzenie przepisów, które mogą być w łatwy sposób zarządzane i kontrolowane przez właściwe organy.

(por. pkt 32–34, 36; sentencja)
—

odszkodowanie za czas potrzebny na dotarcie do pracy, które jest wypłacane pracownikom, pod warunkiem że codzienny dojazd do miejsca pracy i z powrotem zajmuje im ponad godzinę, należy uznać za część płacy minimalnej pracowników delegowanych, o ile ten warunek jest spełniony, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego; Taką dietę należy zakwalifikować jako „dodatek właściwy delegowaniu” w rozumieniu art. 3 ust. 7 akapit drugi owej dyrektywy.
Artykuł 2 lit. a) – odpowiednio – rozporządzenia nr 273/2004 w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia nr 111/2005 określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi należy interpretować w ten sposób, że produkt leczniczy zdefiniowany w art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi zmienionej rozporządzeniem nr 1901/2006 nie może być uznany jako taki za „substancję sklasyfikowaną”, nawet jeśli zawiera objętą załącznikiem I do rozporządzenia nr 273/2004 oraz załącznikiem do rozporządzenia nr 111/2005 substancję, która może być łatwo wykorzystana lub odzyskana za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków.

W istocie z rozporządzenia nr 273/2004 nie wynika w żaden sposób, by miało ono na celu poddanie produktów leczniczych zawierających wskazaną w jego załączniku I substancję, która może być łatwo wykorzystana lub odzyskana za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków, dodatkowemu reżimowi pozwoleń i innej kontroli niż kontrola mająca zastosowanie do produktów leczniczych na podstawie dyrektywy 2001/83. Co się tyczy rozporządzenia nr 111/2005, o ile prawdą jest, że przewiduje ono zbiór dokładnych przepisów niemających odpowiedników w dyrektywie 2001/83, o tyle z tego tylko faktu nie można wywieść, że prawodawca Unii zamierzał objąć produkty lecznicze zawierające wskazaną w załączniku do owego rozporządzenia substancję, która może być łatwo wykorzystana lub odzyskana za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków, nie tylko dyrektywą 2001/83, lecz również tym rozporządzeniem. To również z tego względu prawodawca Unii postanowił w ramach rozporządzenia nr 1259/2013 zmieniającego rozporządzenie nr 111/2005 objąć wyłącznie produkty lecznicze zawierające substancje sklasyfikowane reżimem kontroli handlu prekursorami narkotykowymi między Unią a państwami trzecimi.

(por. pkt 59, 61, 62, 65, 67; sentencja)
Za przyjęciem takiej wykładni przemawia systematyka dyrektywy 85/337. Zastosowanie do odwiertów rozpoznawczych może bowiem mieć pkt 2 lit. d) załącznika II do owej dyrektywy, wobec czego kategoria odwiertów rozpoznawczych nie jest z miejsca wyłączona z zakresu zastosowania tego aktu prawnego.

Podczas gdy odwiert rozpoznawczy jest z definicji działaniem przeprowadzanym w celach komercyjnych, z kontekstu i celu wspomnianego pkt 14 wynika, że zakres zastosowania tego przepisu nie obejmuje odwiertów rozpoznawczych. W istocie omawiany przepis dotyczy przedsięwzięć o określonym czasie trwania, pozwalających na ciągłe wydobycie względnie dużych ilości węglowodorów. W tym względzie samo zastosowanie do odwiertów rozpoznawczych kryteriów przewidzianych we wspomnianym pkt 14 ma niewielki sens, gdyż przepis ten przewiduje stałe progi wydobycia dziennego zaś limit przypisany odwiertowi rozpoznawczemu nie ma związku z takimi progami. Ponadto bez wykonania odwiertu rozpoznawczego nie można z całą pewnością stwierdzić, czy węglowodory w ogóle występują. Tak więc ilość węglowodorów, jaka może być wydobywana dziennie, może zostać określona wyłącznie na podstawie takiego odwiertu. Poza tym ilość węglowodorów, której wydobycie jest przewidywane w ramach takiego próbnego odwiertu, a także czas trwania próby, są ograniczone potrzebami technicznymi podyktowanymi realizacją celu, jakim jest wykazanie rentowności danego złoża.

Co się tyczy zakresu pkt 2 lit. d) załącznika II do dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2009/31, dotyczącego głębokich odwiertów, przepis ten nie zawiera wyczerpującego wykazu poszczególnych typów odwiertów, do których się odnosi, lecz jego zakresem zastosowania objęte są wszystkie głębokie wiercenia, z wyjątkiem tych, które dokonywane są w celu zbadania stabilności gruntu. Zatem w zakresie, w jakim odwierty rozpoznawcze są odwiertami głębokimi, podlegają one zakresowi regulacji wspomnianego pkt 2 lit. d).

(por. pkt 29, 30)
Zapłata odsetek za zwłokę stanowi środek zapewniający wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność w rozumieniu art. 266 akapit pierwszy TFUE, jeśli chodzi o ryczałtowe odszkodowanie za pozbawienie korzystania z wierzytelności ciążącej na Komisji oraz zachęcenie dłużnika do niezwłocznego wykonania wyroku stwierdzającego nieważność. Natomiast przyznanie odsetek wyrównawczych nie należy do środków wykonania wyroku stwierdzającego nieważność w rozumieniu art. 266 akapit pierwszy TFUE, lecz wchodzi w zakres art. 266 akapit drugi TFUE, który odsyła do art. 340 TFUE, czyli do sporów dotyczących odpowiedzialności pozaumownej Unii. Ta kategoria odsetek ma bowiem na celu rekompensatę czasu, który upłynął do sądowej oceny wysokości szkody, niezależnie od opóźnienia, które można przypisać dłużnikowi.

Ponieważ nałożony na Komisję obowiązek zapłaty wierzytelności głównej wraz z odsetkami znajduje podstawę nie w wykonaniu jej decyzji, lecz w wykonaniu wyroku Sądu, jedynie odsetki za zwłokę mogą być przyznane na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE.

(por. pkt 30, 31, 37, 38)
Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że wyrażenia „określenie głównego przedmiotu umowy” i „relacja ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług” nie obejmują co do zasady wymienionych w zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem umowach o kredyt rodzajów warunków, które z jednej strony umożliwiają kredytodawcy, pod określonymi warunkami, jednostronną zmianę stopy oprocentowania, a z drugiej strony przewidują pobieraną przez niego „prowizję od ryzyka”. Do sądu odsyłającego należy jednak ustalenie tego zakwalifikowania wspomnianych warunków umownych w świetle charakteru, ogólnej systematyki i postanowień rozpatrywanych umów, a także kontekstu prawnego i faktycznego, w jaki wpisują się te umowy.

W istocie za warunki umowne, które objęte są zakresem pojęcia „określenia głównego przedmiotu umowy” w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, należy uważać te, które określają podstawowe świadczenia w ramach danej umowy i które z tego względu charakteryzują tę umowę. Natomiast warunki, które wykazują charakter posiłkowy względem warunków definiujących samą istotę stosunku umownego, nie mogą być objęte pojęciem „określenia głównego przedmiotu umowy”. Z brzmienia art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 wynika również, że zakres drugiej kategorii warunków, w stosunku do których nie można przeprowadzić oceny ich ewentualnie nieuczciwego charakteru, jest ograniczony, ponieważ wyłączenie to dotyczy wyłącznie relacji przewidzianej ceny lub przewidzianego wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług, przy czym wyłączenie to jest uzasadnione tym, że brak jest skali czy kryterium prawnego, które mogłyby wyznaczać granice kontroli tej relacji i nią kierować.

W konsekwencji warunki dotyczące świadczenia wzajemnego należnego kredytodawcy od konsumenta lub mające wpływ na faktyczną cenę, jaką powinien uiścić konsument na rzecz kredytodawcy, nie zaliczają się co do zasady do tej drugiej kategorii warunków, z wyjątkiem kwestii, czy wskazana w treści umowy kwota wynagrodzenia lub ceny jest odpowiednia do usług świadczonych w zamian przez kredytodawcę.

(por. pkt 54–56, 78; sentencja)
Artykuł 10 lit. c) dyrektywy 2005/36 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej rozporządzeniem nr 279/2009, należy interpretować w ten sposób, że wnioskodawca, który zamierza skorzystać z przewidzianego w rozdziale I tytułu III tej dyrektywy ogólnego systemu uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, powinien oprócz posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji niewyszczególnionego w pkt 5.7.1 załącznika V do wspomnianej dyrektywy wykazać również występowanie „przyczyn szczególnych i wyjątkowych”.

Artykuł 10 lit. c) dyrektywy 2005/36 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej rozporządzeniem nr 279/2009, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „przyczyn szczególnych i wyjątkowych” w rozumieniu tego przepisu odnosi się do okoliczności, ze względu na które wnioskodawca nie posiada dokumentu wyszczególnionego w pkt 5.7.1 załącznika V do tej dyrektywy, przy założeniu, iż wspomniany wnioskodawca nie może powołać się na to, że posiada kwalifikacje zawodowe dające mu w rodzimym państwie członkowskim dostęp do zawodu innego niż ten, który zamierza wykonywać w przyjmującym państwie członkowskim.

Ponadto „przyczyny szczególne i wyjątkowe” mogą obejmować zarówno okoliczności związane z możliwymi przeszkodami instytucjonalnymi i strukturalnymi wynikającymi z konkretnej sytuacji danego państwa członkowskiego, jak i okoliczności związane z osobistą sytuacją wnioskodawcy

(por. pkt 43, 45; pkt 2 sentencji)
Artykuł 1 i art. 9 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 85/374 w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe należy interpretować w ten sposób, że szkoda wyrządzona operacją chirurgiczną wymiany wadliwego produktu takiego jak rozrusznik serca lub wszczepialny kardiowerter-defibrylator stanowi „szkodę spowodowaną przez śmierć lub przez uszkodzenie ciała”, za którą odpowiedzialny jest producent, w sytuacji gdy operacja ta jest konieczna do usunięcia wady danego produktu. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy, zważywszy na sytuację szczególnej wrażliwości (słabości) pacjentów, którzy korzystają z wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora, dezaktywacja taka jest wystarczająca do usunięcia wady tego produktu polegającej na nadmiernie wysokim ryzyku wyrządzenia szkody lub czy też do usunięcia tej wady konieczna jest wymiana tego produktu.

(por. pkt 54, 55; pkt 2 sentencji)