POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 10 marca 2016 r.

Małgorzata Kozak

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Konkurs otwarty EPSO/AD/293/14 — Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu kandydata do egzaminów etapu oceny zintegrowanej — Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy — Nowa decyzja komisji konkursowej potwierdzająca jej pierwszą decyzję — Udzielenie przez EPSO odpowiedzi zawierającej uzasadnienie — Akt wyłącznie potwierdzający — Termin do wniesienia skargi — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 81 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której M. Kozak żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności: po pierwsze, decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/293/14 (zwanej dalej „komisją konkursową”) z dnia 15 kwietnia 2015 r., zgodnie z którą nie przeszła ona pomyślnie egzaminu „oceniający talenty” zorganizowanego w ramach tego konkursu, co oznaczało, że nie została dopuszczona do egzaminów etapu oceny zintegrowanej w ramach omawianego konkursu, a po drugie, decyzji z dnia 11 czerwca 2015 r., mocą której komisja konkursowa potwierdziła, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, swą pierwszą decyzję.

Orzeczenie:

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Małgorzata Kozak pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Skargi urzędników — Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej — Termin — Wniosek mający na celu uzyskanie odpowiedzi komisji konkursowej na dodatkowe argumenty podniesione przez kandydata odrzuconego w następstwie przekazania decyzji tej komisji w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy — Brak nowej okoliczności faktycznej powodującej ponowne rozpoczęcie biegu terminu — Niedopuszczalność

(art. 270 TFUE; regulamin pracowniczy, art. 91)

Przekazanie przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) w imieniu przewodniczącego komisji konkursowej odpowiedzi z uzasadnieniem, jakiej komisja konkursowa udzieliła na argumenty przedstawione przez kandydata niedopuszczonego do egzaminów konkursu na etapie oceny zintegrowanej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być uznane za nową decyzję wydaną przez komisję konkursową po drugiej analizie akt wspomnianego kandydata, różniącej się od pierwszej analizy, którą komisja konkursowa już przeprowadziła w celu wydania decyzji w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy.

Wspomniane przekazanie odpowiedzi stanowi bowiem akt wyłącznie potwierdzający decyzję w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym przeprowadzenie tej czynności nie może skutkować rozpoczęciem biegu nowego terminu do wniesienia skargi na decyzję komisji konkursowej w sprawie niezaproszenia zainteresowanego do następnego etapu konkursu i na decyzję w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy.

Ponadto okoliczność, że poprzez przekazanie tej odpowiedzi EPSO wyjawiło zainteresowanemu treść uzasadnienia, na którego podstawie komisja konkursowa potwierdziła, mocą decyzji w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy, swoją wcześniejszą decyzję, nie może powodować, na rzecz zainteresowanego, ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy ani zresztą na decyzję w sprawie niezaproszenia zainteresowanego do następnego etapu konkursu.

W przeciwnym bowiem razie, w stosunku do każdej, wyraźnej decyzji komisji konkursowej, w tym decyzji w sprawie ponownego rozpatrzenia, bez względu na to, czy zawierającej niewystarczające uzasadnienie czy niezawierającej uzasadnienia, która to kwalifikacja wymaga badania co do istoty sprawy, można w każdym czasie wystąpić z wnioskiem o uzupełnienie uzasadnienia, umożliwiającym kandydatom w rozpatrywanym konkursie zorganizowanie sobie nowego terminu, rozpoczynającego bieg od chwili otrzymania uzupełnienia uzasadnienia, do wniesienia skargi na podstawie art. 270 TFUE i art. 91 regulaminu pracowniczego albo, w odpowiednim wypadku, do złożenia zażalenia w terminie trzech miesięcy, o którym mowa w regulaminie pracowniczym, podczas gdy nawet brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie decyzji komisji konkursowej stanowi właśnie zarzut, który można podnieść w ramach skargi lub, w odpowiednim wypadku, ewentualnego zażalenia.

(zob. pkt 23–27)

Odesłanie

Trybunał, wyroki: z dnia 10 listopada 1980 r., Grasselli/Komisja, 23/80, EU:C:1980:284, pkt 18; z dnia 14 września 2006 r., Komisja/Fernández Gómez, C‑417/05 P, EU:C:2006:582, pkt 46

Sąd Pierwszej Instancji, postanowienie z dnia 7 września 2005 r., Krahl/Komisja, T‑358/03, EU:T:2005:301, pkt 47

Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienie z dnia 22 kwietnia 2015 r., ED/ENISA, F‑105/14, EU:F:2015:33, pkt 37, 41 i przytoczone tam orzecznictwo