ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Kwestia, która nie była przedmiotem badania przez Trybunał – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 14, 15)
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2020 r. –

Banca E

(sprawa C‑381/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/WE – Wprowadzenie nowego środka prawnego w trakcie postępowania – Zasady pewności prawa i skuteczności

Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Środki mające na celu zaniechanie stosowania nieuczciwych warunków umownych – Uregulowanie krajowe wprowadzające dodatkowy środek prawny i dodatkową instancję sądową w trakcie postępowania – Dopuszczalność w świetle zasady pewności prawa i skuteczności – Przesłanka – Środek prawny dostępny zarówna dla konsumenta, jak i dla przedsiębiorcy

(dyrektywa Rady 93/13, art. 7 ust. 1)

(zob. pkt 28–35; sentencja)

Sentencja

Zasady pewności prawa i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi proceduralnemu zmieniającemu system środków odwoławczych przewidziany w krajowym porządku prawnym, poprzez wprowadzenie środka odwoławczego i dodatkowej instancji sądowej, oraz który ma zastosowanie do postępowania już toczącego się w momencie owej zmiany, w którym to postępowaniu stronami są konsument i przedsiębiorca, o ile ten nowy środek odwoławczy jest dostępny zarówno dla konsumenta, jak i dla przedsiębiorcy.

( 1 ) Dz.U. C 288 z 26.8.2019.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. –

Steifer/EKES

(sprawa C‑727/19 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Służba publiczna – Urzędnik – Emerytury i renty – Uprawnienia emerytalne nabyte przed wstąpieniem do służby Unii Europejskiej – Przeniesienie do systemu Unii – Doliczenie lat służby uprawniających do emerytury – Zwrot kwoty odpowiadającej uprawnieniom emerytalnym nieuwzględnionym przy obliczeniu lat służby uprawniających do emerytury w systemie emerytalnym Unii Europejskiej – Nowe istotne okoliczności faktyczne

1. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 ust. 1 lit. d)] (zob. pkt 4)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zakwestionowanie decyzji zaskarżonej przed Sądem, nie zaś wydanego przezeń wyroku – Niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 ust. 1 lit. b)] (zob. pkt 4)

3. Skargi urzędników – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Bezwzględna przesłanka procesowa – Prekluzja – Otwarcie na nowo – Warunek – Nowa istotna okoliczność faktyczna – Pojęcie (regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91) (zob. pkt 4)

4. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena stanu faktycznego – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 4)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone w całości jako częściowo niedopuszczalne i częściowo jako oczywiście bezzasadne.
2.

Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zawieszenie wykonania – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Fumus boni iuris – Analiza prima facie zarzutów podniesionych na poparcie skargi głównej – Skarga na decyzję Parlamentu o przyjęciu do wiadomości listy kandydatów wybranych do Parlamentu notyfikowanej przez władze krajowe i wykluczającej niektórych kandydatów – Zarzut związany z błędną oceną pojęcia „wyników ogłoszonych urzędowo” w rozumieniu aktu z 1976 r. – Zarzut niepozbawiony prima facie podstaw (art. 278, 279 TFUE; akt dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, art. 12) (zob. pkt 52, 60, 64, 75–78)
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 listopada 2019 r. –

BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala Bucureşti i Secapital

(sprawa C‑75/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 93/13/EWG – Umowy zawierane z konsumentami – Kredyt konsumencki – Postępowanie egzekucyjne – 15-dniowy termin biegnący od doręczenia powiadomienia o postępowaniu egzekucyjnym na podniesienie nieuczciwego charakteru warunków umownych

Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Postępowanie egzekucyjne – Uregulowanie krajowe ustanawiające bardzo krótki termin w odniesieniu do prawa konsumenta do podniesienia nieuczciwego charakteru warunków umownych, w ramach powództwa przeciwegzekucyjnego – Niedopuszczalność – Niezgodność z zasadą skuteczności – Uregulowanie krajowe ustanawiające prawo konsumenta do podniesienia nieuczciwego charakteru warunków umownych, w ramach postępowania odrębnego od powództwa przeciwegzekucyjnego – Postępowanie nieobjęte terminem i bez skutków dla postępowania egzekucyjnego – Brak wpływu

(dyrektywa Rady 93/13)

(zob. pkt 28–34; sentencja)

Sentencja

Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym konsument, który zawarł umowę o kredyt z instytucją kredytową i przeciw któremu ten przedsiębiorca wszczął postępowanie egzekucyjne, po upływie 15-dniowego terminu od doręczenia pierwszych pism w tym postępowaniu nie może powołać się na istnienie nieuczciwych warunków w umowie o kredyt, aby wnieść sprzeciw wobec tego postępowania, nawet jeżeli na podstawie prawa krajowego temu konsumentowi przysługuje powództwo o stwierdzenie istnienia nieuczciwych warunków umownych, na którego wniesienie nie obowiązuje żaden termin, ale którego rozstrzygnięcie nie ma wpływu na wynik postępowania egzekucyjnego, które może obciążyć konsumenta przed rozstrzygnięciem powództwa o stwierdzenie istnienia nieuczciwych warunków umownych.

( 1 ) Dz.U. C 164 z 13.5.2019.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170b) (zob. pkt 15, 16, 18, 19)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170b) (zob. pkt 12–14)
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a, 170b) (zob. pkt 17–22)
3.

Odwołanie – Odwołanie uznane za zasadne – Wydanie orzeczenia co do istoty przez sąd odwoławczy – Warunek – Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie – Zastosowanie do wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit drugi, art. 61 akapit pierwszy) (zob. pkt 46–49)
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2019 r. –

Ville de Verviers (miasto Verviers)

(sprawa C‑483/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 2 – Zakres stosowania porozumienia ramowego – Możliwość wyłączenia przez państwa członkowskie z tego zakresu wstępnego szkolenia zawodowego lub praktyk oraz umów lub stosunków pracy zawartych w ramach szczególnego publicznego albo wspieranego przez władze publiczne programu szkolenia zawodowego, integracji zawodowej czy przekwalifikowania zawodowego – Konsekwencje

1. Pytania prejudycjalne – Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa – Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (zob. pkt 18, 19)

2. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Zakres stosowania – Umowa lub stosunek pracy określony przez przepisy krajowe lub praktykę krajową – Uregulowanie krajowe wykluczające pewną kategorię umów z zakresu stosowania dyrektywy – Dopuszczalność – Przesłanka – Obowiązek przyjęcia środków krajowych zapewniających pracownikom objętych tą kategorią umów, przestrzeganie celów umowy ramowej – Brak [dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 2 pkt 1, klauzula 2 pkt 2 lit. b)] (zob. pkt 21–26, 29; sentencja)

Sentencja

Klauzulę 2 ust. 2 lit. b) porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, aby ustawodawca krajowy, który zgodnie z uprawnieniem przyznanym mu na mocy tego przepisu wyłączył z zakresu stosowania przepisów krajowych dokonujących transpozycji dyrektywy 1990/70 i porozumienia ramowego pewną kategorię umów o pracę, został zwolniony z obowiązku przyjęcia przepisów krajowych mających na celu zapewnienie poszanowania celów realizowanych poprzez to porozumienie ramowe w stosunku do pracowników, z którymi zawarto umowy tej kategorii.

( 1 ) Dz.U. C 288 z 26.8.2019.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Sprzeczność z orzecznictwem Trybunału – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170b)] (zob. pkt 15, 16)
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 11 marca 2020 r. –

Telecom Italia

(Sprawa C-338/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pomoc państwa – Artykuł 108 TFUE – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Odzyskanie pomocy przez państwo członkowskie z jego własnej inicjatywy – Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 – Stopa procentowa mająca zastosowanie

1. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Zgłoszenie Komisji – Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń – Wprowadzenie w życie pomocy zgodnie ze zgłoszonym planem pomocy – Odzyskanie pomocy przez państwo członkowskie z jego własnej inicjatywy i zgodnie z postanowieniami projektu zgłoszonej pomocy – Możliwość zastosowania zasad przewidzianych w rozporządzeniu nr 659/1999 do wypadków wykorzystania pomocy niezgodnie z jej przeznaczeniem – Brak (art. 108 ust. 3 TFUE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 16) (zob. pkt 20‐27)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Plany pomocy – Zgłoszenie Komisji – Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń – Wprowadzenie w życie pomocy zgodnie ze zgłoszonym planem pomocy – Odzyskanie pomocy przez państwo członkowskie z jego własnej inicjatywy i zgodnie z postanowieniami projektu zgłoszonej pomocy – Określenie zgodnie z prawem krajowym mającej zastosowanie stopy procentowej – Warunki – Przestrzeganie zasady skuteczności – Konsekwencje (art. 108 ust. 3 TFUE; rozporządzenie Komisji nr 794/2004, art. 9) (zob. pkt 28‐31; sentencja)

Sentencja

Stopa oprocentowania przewidziana w artykuł 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE], w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r., nie ma zastosowania, gdy władza krajowa z własnej inicjatywy odzyskuje pomoc państwa.

( 1 ) Dz.U. C 312 z 16.9.2019.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 marca 2020 r. –

Boé Aquitaine

(sprawa C‑838/19)

Pytanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Konkurencja – Artykuł 101 TFUE – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność

Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Konieczność dostarczenia Trybunałowi wystarczających wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego i prawnego – Zakres obowiązku w dziedzinie konkurencji – Niewystarczające wyjaśnienie tego kontekstu – Brak wskazówek co do stosowania do sytuacji krajowych przepisu prawa Unii obowiązującego na mocy prawa krajowego – Oczywista niedopuszczalność

(art. 267 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2, art. 94)

(zob. pkt 13–27)

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Bordeaux (Francja) postanowieniem z dnia 22 marca 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 26 lutego 2020 r. –

PAGE International

(Sprawa C-630/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Odliczenie podatku naliczonego – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 168 i 176 – Wyłączenie prawa do odliczenia – Nabycie usług żywieniowych – Klauzula standstill – Przystąpienie do Unii Europejskiej

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Ograniczenia prawa do odliczenia – Utrzymanie wyłączeń prawa do odliczenia istniejących w chwili przystąpienia do Unii Europejskiej – Późniejsza zmiana ograniczająca wyłączenie – Dopuszczalność – Wydatki przeznaczone w całości na działalność gospodarczą podatnika – Brak wpływu

[dyrektywa Rady 2006/112, art. 168 lit. a), art. 176 akapit drugi]

(zob. pkt 23, 26‐30, 35, 36, 38; sentencja)

Sentencja

Artykuł 168 lit. a) i art. 176 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, które po przystąpieniu danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej ogranicza zakres wydatków wyłączonych z zakresu uprawnienia do odliczenia podatku od wartości dodanej, zezwalając pod pewnymi warunkami częściowe odliczenie podatku od wartości dodanej, w szczególności wydatków na wyżywienie, nawet jeśli podatnik wykaże, że wszystkie te wydatki zostały przeznaczone w całości na wykonywanie przez niego opodatkowanej działalności gospodarczej.

( 1 ) Dz.U. C 383 z 11.11.2019.
3.

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a akapit trzeci; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170a ust. 1, art. 170b ust. 4) (zob. pkt 12–14)
Postanowienie Trybunału (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) z dnia 3 marca 2020 r. – Pink Lady America/CPVO

(sprawa C‑886/19 P)

Odwołanie – Ochrona odmian roślin – Przyjmowanie odwołań do rozpoznania – Artykuł 170b regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wniosek niewykazujący znaczenia kwestii dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania

Odwołanie – System wstępnego przyjęcia odwołania do rozpoznania – Kwestia mająca znaczenie dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania niewykazujący znaczenia kwestii prawnej – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58a; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 170b)

(zob. pkt 12–15)

Sentencja

1) Odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. –

Hochmann Marketing/Parlament

(sprawa C‑557/19 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wezwanie do działania złożone do Parlamentu Europejskiego – Decyzja Komisja Petycji Parlamentu Europejskiego – Brak kompetencji Parlamentu Europejskiego do zmiany regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywisty brak właściwości Sądu Unii Europejskiej i oczywista niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji – Odwołanie oczywiście bezzasadne

1. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 181; statut Trybunału, art. 36, art. 53 akapit pierwszy, art. 59; regulamin postępowania przed Sądem, art. 117, 119) (zob. pkt 19–22)

2. Postępowanie sądowe – Orzeczenie wydane w formie postanowienia z uzasadnieniem – Możliwość wydania orzeczenia bez ustnego etapu postępowania – Skarga oczywiście niedopuszczalna (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; regulamin postępowania przed Sądem, art. 126) (zob. pkt 23, 24, 26, 27)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 28 maja 2020 r. –

DER Touristik

(sprawa C‑153/19) ( 1 )

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 12 – Zorganizowana wycieczka – Duże opóźnienie lotu – Odszkodowanie przysługujące pasażerom – Dalsze odszkodowanie – Prawo pasażera do obniżenia ceny podróży

1. Pytania prejudycjalne – Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa – Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (zob. pkt 25, 26)

2. Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia – Pojęcie dodatkowego odszkodowania – Prawo do obniżenia ceny podróży – Włączenie – Warunki – Badanie przez sąd krajowy (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 261/2004, art. 1 ust. 1, art. 7, 12) (zob. pkt 27, 29, 32, 33, 36; sentencja)

Sentencja

Artykuł 12 rozporządzenia Rady nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by pasażer, który otrzymał już odszkodowanie na podstawie art. 7 tego rozporządzenia, mógł uzyskać odszkodowanie w postaci prawa do obniżenia ceny podróży przysługującego mu wobec organizatora wycieczek, przewidziane w prawie danego państwa członkowskiego, w zakresie, w jakim to ostatnie odszkodowanie jest przyznawane za indywidualną szkodę wynikającą z jednej z sytuacji przewidzianych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

( 1 ) Dz.U. C 182 z 27.5.2019.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 28 maja 2020 r. –

WWK Lebensversicherung auf Gegenseitigkeit

(sprawa C‑803/19)

Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ubezpieczenie na życie – Dyrektywy 2002/83/WE i 2009/138/WE – Prawo do odstąpienia – Odzyskanie kwot wypłaconych zakładowi ubezpieczeń tytułem opłaty za składki ubezpieczeniowe – Szczegółowe zasady

Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Ubezpieczenie na życie – Dyrektywy 2002/83 i 2009/138 – Prawo ubezpieczającego do odstąpienia od umowy – Wykonanie prawa do odstąpienia – Odzyskanie płatności wypłaconych ubezpieczycielowi tytułem opłaty za składki ubezpieczeniowe – Tryby postępowania – Uregulowanie krajowe wykluczające odzyskanie płatności wypłaconych ubezpieczycielowi tytułem opłaty za składki ubezpieczeniowe pobierane przez zakład ubezpieczeń – Dopuszczalność – Przesłanka

(dyrektywa 2002/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1; dyrektywa 2009/138 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 185 ust. 1, art. 186 ust. 1)

(zob. pkt 27–32, 37; sentencja)

Sentencja

Artykuł 35 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie oraz art. 185 ust. 1 w związku z art. 186 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku odstąpienia od umowy ubezpieczenia przez ubezpieczającego podatek od składek ubezpieczeniowych, należny od ubezpieczającego oraz pobierany i odprowadzany na rzecz państwa przez ubezpieczyciela, jest wyłączony z kwot, które ubezpieczyciel musi zwrócić ubezpieczającemu, wobec czego ubezpieczający musi żądać zwrotu podatku od administracji podatkowej lub ewentualnie odszkodowania od ubezpieczyciela, jeżeli obowiązujące na podstawie prawa mającego zastosowanie do umowy ubezpieczenia przepisy proceduralne dotyczące uzyskania zwrotu tych kwot zapłaconych tytułem podatku od składek ubezpieczeniowych nie mogą podważyć skuteczności prawa odstąpienia od umowy, które przysługuje ubezpieczającemu na mocy prawa Unii, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.
1)

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by znajdujący się w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem warunek, którego nieuczciwy charakter może zostać stwierdzony na drodze sądowej, mógł stać się przedmiotem umowy odnowienia zobowiązania zawartej między przedsiębiorcą a tym konsumentem, pod warunkiem że przy zawarciu umowy odnowienia zobowiązania konsument zdaje sobie sprawę z braku wiążącego charakteru tego warunku oraz z płynących z tego konsekwencji, w związku z czym przystępuje on do omawianej umowy odnowienia zobowiązania w wyniku wolnej i świadomej zgody, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.
2)

Klauzulę 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które zastrzegają jedynie dla pracowników mających status członków personelu statutowego do zadań doraźnych możliwość zastąpienia tego statusu statusem członka zastępującego personelu statutowego, w sytuacji gdy to zastąpienie stanowi odpowiedni środek w celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony i ewentualnie karania tych nadużyć lub równoważne rozwiązanie prawne w rozumieniu tego przepisu, jeżeli w krajowym porządku prawnym istnieją inne skuteczne środki w celu zapobiegania takim nadużyciom i ich karania wobec pracowników zatrudnionych na czas określony, którzy nie należą do kategorii członków personelu statutowego do zadań doraźnych, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.