ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 213/42

Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2022 r. – Pharol, SGPS, SA/Komisja

(Sprawa T-181/22)

(2022/C 213/59)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Pharol, SGPS, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: N. Mimoso Ruiz i L. Bettencourt Nunes, advogados)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie interesu prawnego skarżącej we wniesieniu niniejszej skargi zmierzającej do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 263 TFUE;

— uznanie niniejszej skargi za złożoną zgodnie z prawem i dopuszczalną na podstawie art. 263 TFUE;

— stwierdzenie nieważności decyzji C(2022) 324 final z dnia 25 stycznia 2022 r. zmieniającej decyzję C(2013) 306 z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (AT.39839 – Telefónica e Portugal Telecom) zgodnie z art. 264 TFUE;

— pomocniczo i na podstawie art. 264 TFUE z poniżej wskazanych powodów, o obniżenie grzywny zastosowanej wobec skarżącej na podstawie art. 1 zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczący stanu faktycznego i prawnego ustalonego w wyroku Sądu. Skarżąca podnosi, że decyzja C(2022) 324 final z dnia 25 stycznia 2022 r. zmieniająca decyzję C(2013) 306 z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (AT.39839 – Telefónica e Portugal Telecom) oznacza nową wykładnię klauzuli o niekonkurowaniu, co stanowi naruszenie ustalonego stanu faktycznego i prawnego i powagi rzeczy osądzonej wyroku Sądu, z czym wiąże się konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Zarzut drugi dotyczy naruszenia istotnych wymogów formalnych i praw do obrony Phorol, ponieważ nie wydano komunikatu o zastrzeżeniach. Skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim Komisja dokonała nowej wykładni klauzuli o niekonkurowaniu, co miało wpływ na wnioski dotyczące zakresu naruszenia, powinna ona była wydać nowy komunikat o zastrzeżeniach, czego brak stanowi naruszenia istotnych wymogów formalnych i prawa do obrony skarżącej, uzasadniając stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Zarzut trzeci dotyczy błędu w ustaleniach wartości sprzedaży związanych z naruszeniem. Skarżąca podnosi w szczególności, że istotnym elementem w ocenie istnienia potencjalnej konkurencji dla celów precyzyjnego ustalenia sprzedaży bezpośrednio lub pośrednio związanych z naruszeniem powinna być rzeczywista możliwość wejścia na dany rynek, to znaczy brak istnienia ograniczeń w wejściu, a jeżeli tak jest, to istnienie rzeczywistych i konkretnych możliwości wejścia przedsiębiorstwa na każdy z rynków, przy czym nie wystarcza stwierdzenie braku bezpośrednich przeszkód, którego dokonała Komisja w zaskarżonej decyzji.
—

stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2325 z dnia 16 grudnia 2021 r. ustanawiającego, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848, wykaz państw trzecich oraz wykaz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących, które zostały uznane na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 do celów przywozu produktów ekologicznych do Unii (1) w związku z pkt 5 załącznika I do tego rozporządzenia w zakresie dotyczącym Indii, ze względu na to, że przepis ten wyklucza Ecocert India Private Limited spośród znajdujących się w dotyczącym Indii wykazie uznanych jednostek certyfikujących, które są uprawnione do przeprowadzania kontroli i wydawania certyfikatów kontroli pozwalających na swobodny obrót w Unii Europejskiej, jako produktami ekologicznymi, produktami przywiezionymi z Indii; oraz
3.

W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że pozwana dopuściła się naruszenia prawa oraz popełniła błędy co do okoliczności faktycznych i błędy w ocenie, nie ustalając jasnych i jednoznacznych kryteriów udzielenia zamówienia, oraz nie dostarczając informacji koniecznych do dokonania oceny punktacji oferty, z naruszeniem zasad przejrzystości, pewności prawa i prawa do obrony.
2.

Zarzut drugi, dotyczący braku materialnej zgodności z prawem. Skarżąca podnosi, że uzasadnienie jest obarczone błędami faktycznymi, co pozbawia je wystarczającej podstawy oraz zawiera oczywisty błąd w ocenie. Skarżąca zaprzecza, by była obecnie powiązana ze spółką Concord Management and Consulting Llc. Zaprzecza również, by jej syn mógł być powiązany z grupą Wagnera, a w każdym razie ze związków z jej synem nie sposób skutecznie wywnioskować, by w jakikolwiek sposób przyczyniała się ona do podważania integralności terytorialnej Ukrainy.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia podstawowych praw skarżącego do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej. Poprzez przyjęcie zaskarżonych aktów Rada naruszyła prawa skarżącego do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej w następujący sposób: — zaskarżone akty zostały przyjęte bez powiadomienia skarżącego, albo przed ich przyjęciem albo w rozsądnym czasie po ich przyjęciu; — skarżący nie otrzymał nawet skrótowego przedstawienia powodów przyjęcia zaskarżonych aktów (w zakresie, w jakim wymieniono w nich, lub w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego); — pozwana nigdy nie ujawniła skarżącemu dowodów, na których oparła decyzję o przyjęciu zaskarżonych aktów, nie dając mu też szansy na przedstawienie uwag i obronę swoich praw.
Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2022 r. – Rimini Street/EUIPO – (OTHER COMPANIES DO SOFTWARE WE DO SUPPORT)

(Sprawa T-204/22)

(2022/C 222/62)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rimini Street, Inc. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat E. Ratjen)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego OTHER COMPANIES DO SOFTWARE WE DO SUPPORT – zgłoszenie nr 1 559 651

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2022 r. w sprawie R 1389/2021-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty
C 222/32

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Chambers i in./Komisja

(Sprawa T-177/22)

(2022/C 222/54)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alexander Chambers (Barcelona, Hiszpania) i dziewięciu pozostałych skarżących (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących z czerwca 2021 r. w zakresie, w jakim stanowią wyraz decyzji o odebraniu im ryczałtowego dodatku z tytułu zwrotu kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia;

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 30 sierpnia 2021 r. w zakresie, w jakim zawiera ona dodatkowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty, co do istoty identyczne z zarzutami przedstawionymi w sprawie T-177/22, Mellish/Komisja lub podobne do nich.
a)

nakazanie Komisji zapłaty odszkodowania w kwocie 593 177 661,75 EUR odpowiadającej kwocie odsetek za zwłokę od kwoty głównej 1 060 000 000 EUR według stopy procentowej stosowanej przez EBC do jego głównych operacji refinansujących w pierwszym dniu miesiąca, w którym wydano decyzję C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. (zwaną dalej „omawianą decyzją”) (tzn. 1,25 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego (lub według stopy procentowej, jaką Sąd uzna za właściwą), w odniesieniu do okresu od 13 sierpnia 2009 r. (dnia tymczasowej zapłaty grzywny przez spółkę Intel) do 25 lutego 2022 r. (dnia zwrotu głównej kwoty grzywny przez Komisję), pomniejszonej o już zapłaconą Komisji przez spółkę Intel kwotę odsetek w wysokości 38 059 598,52 EUR;
—

utrzymanie w mocy rejestracji unijnego znaku towarowego nr 3 472 974 LUTAMAX dla następujących towarów: Klasa 5: Leki dla ludzi i zwierząt; Dietetyczne substancje przystosowane do celów medycznych; Suplementy diety przystosowane do celów medycznych i dietetycznych; Preparaty witaminowe przystosowane do celów medycznych i dietetycznych; Preparaty do pielęgnacji oczu (do celów farmaceutycznych); żadne z wymienionych towarów do celów weterynaryjnych; Klasa 29: Dietetyczne preparaty żywieniowe i suplementy żywnościowe nieprzystosowane do użytku medycznego (należące do klasy 29); Oleje i tłuszcze jadalne; Klasa 30: Dietetyczne preparaty żywieniowe i suplementy żywnościowe nieprzystosowane do użytku medycznego (należące do klasy 30);
—

stwierdzenie nieważności, stwierdzenie niezgodności z prawem i bezskuteczności, w każdym razie orzeczenie nieważności: a) „Letter of Conclusion – ref. Ares (2021) 7900224 -” z dnia 21 grudnia 2021 r., Komisji Europejskiej (Directorate-General for Research & Innovation, Directorate H Common Implementation Centre H.2 – Common Audit Service) – ref. CAIA389007; b) Final Audit Report załączonego do Letter of Conclusion Ares (2021) 7900224; c) „Confirmation Letter Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) REA. C – Future Society C.2 – Secure Society z dnia 23 lutego 2022 r.” (pismo w sprawie uzupełnienia braków); d) noty debetowej Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych nr 3242202693 z dnia 23 lutego 2022 r. (nota debetowa);
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony i do rzetelnego procesu W tym względzie skarżąca zarzuca Radzie, że naruszyła ona jej prawo do obrony, w szczególności prawo do bycia wysłuchaną, zanim zapadła decyzja o umieszczeniu jej nazwiska w spornych wykazach.
—

stwierdzenie nieważności poniższych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej: — decyzji wykonawczej Rady (WPZIB) 2022/242 z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz załącznika I do niej; — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/237 z dnia 21 lutego 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii i załącznika II do niego;
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej Druga Izba Odwoławcza EUIPO stwierdziła, że zaskarżony znak towarowy nie jest nieważny zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do następujących towarów: Klasa 6 – uszczelki do kabli i rur wykonane z metalu; metalowe pierścienie uszczelniające; Klasa 17 – pierścienie uszczelniające wykonane z plastiku lub gumy; Klasa 19 – rury niemetalowe sztywne do budowy; niemetalowe pierścienie uszczelniające;
—

stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymała w mocy rejestrację unijnego znaku towarowego nr 3 472 974 LUTAMAX dla „dietetycznych suplementów przystosowanych do celów medycznych lub dietetycznych wykorzystywanych do pielęgnacji oczu, żadnego z wymienionych towarów do celów weterynaryjnych”;
C 257/34

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Narzieva / Rada

(Sprawa T-238/22)

(2022/C 257/45)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Saodat Narzieva (Taszkient, Uzbekistan) (przedstawiciel: adwokat J. Grand d’Esnon)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— tytułem głównym, stwierdzenie nieważności: — decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona S. Narzievej; — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. (2) w zakresie, w jakim dotyczy ono S. Narzievej; — decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. (3) — rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. (4)

— tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności: — decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona S. Narzievej; — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r., w zakresie w jakim dotyczy ono S. Narzievej; — art. 1 pkt 2 lit. f) i g) decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r.; — art. 1 pkt 1 lit. f) i g) rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r.

— w każdym wypadku zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz S. Narzievej kwoty 20 000 EUR na podstawie art. 140 b) regulaminu postępowania przed Sądem tytułem zwrotu wydatków, które zmuszona była ponieść w celu obrony swoich interesów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-234/22, Ismailova/Rada, lub do nich podobne.

(1) Decyzja Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3).

(3) Decyzja Rady (WPZIB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 50, s. 1).

(4) Rozporządzenie Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1).
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Rada nie sprawdziła i nie miała możliwości sprawdzenia, czy decyzja lub decyzje władz ukraińskich, na których oparła się ona dokonując wpisu nazwiska skarżącego do wykazu, zostały wydane z poszanowaniem jego praw podstawowych do obrony i do skutecznej ochrony sądowej wywodzonych z prawa Unii.
C 257/33

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Usmanov / Rada

(Sprawa T-237/22)

(2022/C 257/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alisher Usmanov (Taszkient, Uzbekistan) (przedstawiciel: adwokat J. Grand d’Esnon)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— tytułem głównym, stwierdzenie nieważności:

— decyzji Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona A. Usmanova;

— rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. (2) w zakresie, w jakim dotyczy ono A. Usmanova;

— decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. (3)

— rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. (4)

— tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności:

— decyzji Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona A. Usmanova;

— rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r., w zakresie w jakim dotyczy ono A. Usmanova;

— art. 1 pkt 2 lit. f) i g) decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r.;

— art. 1 pkt 1 lit. f) i g) rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r.

— w każdym wypadku zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz A. Usmanova kwoty 20 000 EUR na podstawie art. 140 b) regulaminu postępowania przed Sądem tytułem zwrotu wydatków, które zmuszony był ponieść w celu obrony swoich interesów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi dziewięć zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-234/22, Ismailova/Rada, lub do nich podobne.

(1) Decyzja Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1).

(3) Decyzja Rady (WPZIB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 50, s. 1).

(4) Rozporządzenie Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1).
2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie. — Okoliczności faktyczne przyjęte przez Radę są błędne. Skarżący jest odnoszącym sukcesy przedsiębiorcą i w żaden sposób nie jest zaangażowany w sprawy przywołane przez Radę. — Są one również zbyt oddalone w czasie, aby uzasadnić sformułowany w czasie teraźniejszym powód umieszczenia w wykazie, na którym to powodzie opiera się Rada. — Dowody przedstawione przez Radę opierały się wyłącznie na niewiarygodnych źródłach, które nie sprawdziły przedstawionych danych. Są one również wzajemnie sprzeczne i nie odpowiadają prawdziwemu stanowi faktycznemu. Ponadto są one zbyt oddalone czasowo, aby mieć jakiekolwiek znaczenie.
—

przekazanie do ponownego rozpoznania przez EUIPO wniosku z dnia 1 listopada 2020 r. o unieważnienie rejestracji zgłoszonego do ochrony w dniu 11 maja 2009 i chronionego do dnia 11 maja 2019 Unijnego Znaku Towarowego ANITA 008291056 zarejestrowanego na rzecz Anita Food SA. Carretera Central Nr 869, Santa Anita Lima 43, PERU.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie, jakiego Rada dopuściła się umieszczając nazwisko skarżącej w załącznikach do zaskarżonych aktów. — Względy uzasadniające umieszczenie przez Radę nazwiska skarżącej w zaskarżonych aktach są materialnie błędne. — Rada nie podała indywidualnych, specyficznych i konkretnych powodów nałożenia na skarżącą środków ograniczających, a podane powody nie są wystarczająco szczegółowe, co stoi w sprzeczności z obowiązkami Rady. — Podany dowód jest niewystarczający, aby wykazać kwalifikowany związek między skarżącą a jej mężem, a jej „powiązanie” do celów zaskarżonych aktów wymaga przesłanek wykraczających poza same więzy rodzinne.
Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – CCCME i in./Komisja

(Sprawa T-263/22)

(2022/C 257/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME) (Pekin, Chiny) oraz 8 innych podmiotów (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/191 z dnia 16 lutego 2022 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim dotyczy CCCME, poszczególnych przedsiębiorstw i zainteresowanych członków; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego oraz zasadę dobrej administracji przy ustalaniu wartości normalnej.

2. Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja nie dokonała obiektywnego porównania przy ustalaniu dumping z naruszeniem art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

3. Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz art. 6.8 porozumienia antydumpingowego WTO i załącznik II do tego porozumienia w ramach wykorzystania dostępnych faktów w odniesieniu do siły roboczej.

4. Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego przy określaniu marginesu dumping w odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą.

5. Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja nie dokonała obiektywnej oceny szkody i związku przyczynowego na podstawie zebranych dowodów z naruszeniem art. 3 ust. 2, 3, 5 i 6 w związku z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

6. Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja przeprowadziła analizę podcięcia cenowego z naruszeniem art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

7. Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja nie dokonała obiektywnego porównania przy dokonywaniu oceny skutków cenowych z naruszeniem art. 3 ust. 2, 3 i 6 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

8. Zarzut ósmy, zgodnie z którym Komisja nie przeprowadziła obiektywnej oceny na podstawie zebranych dowodów w odniesieniu do wskaźników szkody z naruszeniem art. 3 ust. 2 i 5 rozporządzenia podstawowego.

9. Zarzut dziewiąty, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia podstawowego.

(1) Dz.U. 2022, L 36, s.1.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia. Skarżący podnosi najpierw, że Rada nie podała indywidualnych, specyficznych i konkretnych powodów dających mu wystarczające wskazówki co do zasadności podjętych wobec niego środków ograniczających. Skarżący jest zdania, że zaskarżone akty zostały oparte na podstawie faktycznej, która nie jest wystarczająco solidna i na niedostatecznie dowiedzionych motywach, których wiarygodność jest jedynie abstrakcyjna. Następnie skarżący wskazuje, że Rada przeniosła na niego obowiązek dostarczenia dowodu odciążającego w odniesieniu do zarzucanych mu okoliczności, odwracając w ten sposób ciężar dowodu, co jest sprzeczne z najbardziej podstawowymi prawami do obrony. Wreszcie skarżący powołuje się na niewystarczający charakter podniesionych motywów i brak wiarygodnych i istotnych dowodów na poparcie tych motywów, co jego zdaniem uniemożliwia przeprowadzenie właściwej kontroli sądowej zgodności z prawem wpisania jego nazwiska do spornych wykazów osób objętych środkami ograniczającymi i utrzymania go w tych wykazach.
C 276/21

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2022 r. – Krematorium am Waldfriedhof Schwäbisch Hall/EUIPO (aquamation)

(Sprawa T-319/22)

(2022/C 276/30)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Krematorium am Waldfriedhof Schwäbisch Hall GmbH & Co. KG (Schwäbisch Hall, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Dehn, L. Maritzen i C. Kleiner)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „aquamation” – zgłoszenie nr 18 453 264

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2022 r. w sprawie R 2154/2021-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że chociaż Komisja nie ma obowiązku uzasadniania swych decyzji w odniesieniu do kandydatów nieawansowanych, to jednak ma obowiązek uzasadnić swą decyzję oddalającą zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego przez kandydata nieawansowanego, przy czym uzasadnienie tej ostatniej decyzji musi być zbieżne z uzasadnieniem decyzji, na którą zostało złożone zażalenie. W tym przypadku tak nie jest. — W tym względzie podnosi się, że ponadto nie wydaje się, aby uzasadnienie oddalenia zażalenia mogło wykraczać poza standardy obiektywizmu i bezstronności ustanowione w utrwalonym orzecznictwie prawa Unii Europejskiej in subiecta materia.