ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 367/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Strasbourg (Francja) w dniu 8 października 2013 r. — Geoffrey Léger przeciwko Ministre des affaires sociales et de la santé, Établissement français du sang

(Sprawa C-528/13)

2013/C 367/46

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal administratif de Strasbourg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Geoffrey Léger

Druga strona postępowania: Ministre des affaires sociales et de la santé, Établissement français du sang

Pytania prejudycjalne

Czy w świetle załącznika III do dyrektywy 2004/33/WE (1) okoliczność, że mężczyzna odbywa stosunki płciowe z innym mężczyzną, stanowi sama w sobie zachowanie seksualne narażające na ryzyko nabycia ostrych chorób zakaźnych, które mogą być przenoszone we krwi, i uzasadniające stałe wykluczenie jako dawców krwi osób, które przejawiały takie zachowanie seksualne, czy też okoliczność ta może jedynie stanowić, w zależności od konkretnych okoliczności sprawy, zachowanie seksualne grożące ryzykiem nabycia ostrej choroby zakaźnej, która może być przenoszona we krwi, i uzasadniające tymczasowe wykluczenie osób jako dawców krwi przez określony czas po zaprzestaniu zachowania grożącego ryzykiem?

(1) Dyrektywa Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi (Dz.U. L 91, s. 25).
1)

Czy w świetle systemu podatku od wartości dodanej wynikającego z Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), zwanej dalej „Dyrektywą”, w szczególności art. 9, art. 193 w związku z art. 199 ust. 1 lit. g, jest dopuszczalny przepis prawa krajowego, taki jak art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, który wprowadza odstępstwa od zasad ogólnych tego podatku, przede wszystkim dotyczące podmiotów zobowiązanych do jego obliczenia i poboru podatku, poprzez ustanowienie instytucji płatnika, czyli podmiotu, który jest zobowiązany za podatnika obliczyć wysokość podatku, pobrać go od podatnika i wpłacić go we właściwym terminie organowi podatkowemu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 367/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 września 2013 r. — The Queen na wniosek Eventech Ltd przeciwko The Parking Adjudicator

(Sprawa C-518/13)

2013/C 367/43

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: The Queen na wniosek Eventech Ltd

Druga strona postępowania: The Parking Adjudicator

Strony zainteresowane: London Borough of Camden, Transport for London

Pytania prejudycjalne

1) Czy w okolicznościach zachodzących w niniejszej sprawie udostępnienie znajdujących się na drodze publicznej pasów przeznaczonych dla autobusów czarnym taksówkom w powiązaniu z odmową ich udostępnienia taksówkom „minicab”, w czasie obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach, stanowi użycie „,zasobów państwowych” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE?

2) a) Jaki jest odpowiedni cel, w odniesieniu do którego należy szukać odpowiedzi na pytanie, czy czarne taksówki i taksówki „minicab” znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, przy ustalaniu, czy udostępnienie znajdujących się na drodze publicznej pasów przeznaczonych dla autobusów czarnym taksówkom w powiązaniu z odmową ich udostępnienia taksówkom „minicab” ma charakter selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE? b) Jeśli zostałoby wykazane, że odpowiednim celem w rozumieniu pytania 2 a), przynajmniej w części, jest stworzenie bezpiecznego i efektywnego systemu transportu oraz że istnieją względy bezpieczeństwa lub efektywności, które uzasadniają zezwolenie czarnym taksówkom na poruszanie się pasami przeznaczonymi dla autobusów, a które nie mają zastosowania w stosunku do taksówek „minicab”, to czy można stwierdzić, że wskazany środek nie jest selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE? c) Czy przy udzieleniu odpowiedzi na pytanie 2 b) niezbędne jest ustalenie, czy państwo członkowskie powołujące się na powyższe uzasadnienie wykazało dodatkowo, że uprzywilejowane traktowanie czarnych taksówek w porównaniu z taksówkami „minicab” jest proporcjonalne i nie wykracza poza niezbędny zakres?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 367/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ferrol (Hiszpania) w dniu 1 października 2013 r. — Ministerio de Defensa, Navantia S.A. przeciwko Concello de Ferrol

(Sprawa C-522/13)

2013/C 367/44

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado Contencioso-Administrativo no de Ferrol

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ministerio de Defensa, Navantia SA

Strona pozwana: Concello de Ferrol

Pytanie prejudycjalne

Czy zwolnienie z podatku od nieruchomości, z którego korzysta NAVANTIA, S.L., jest zgodne z art. 107 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz czy jest zgodna z art. 107 TFUE praktyka danego państwa członkowskiego (HISZPANIA) polegająca na ustanowieniu zwolnienia z podatku od nieruchomości (nieruchomość gruntowa o numerze katastralnym 2825201QA5422N0001YG), stanowiącej jego własność i przekazanej do użytkowania prywatnemu przedsiębiorstwu, którego kapitał należy w całości do państwa (NAVANTIA, S.L.), w sytuacji gdy to przedsiębiorstwo dostarcza towary i świadczy usługi, które mogą być przedmiotem wymiany handlowej między państwami członkowskimi?
3)

Jeżeli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy zawarte we wskazanej regulacji kryterium 150 kilometrów wykracza w tym przypadku poza to, co konieczne do osiągnięcia celu zamierzonego poprzez ową regulację?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 15/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral (Portugalia) w dniu 28 października 2013 r. — Merck Canada Inc przeciwko Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal — Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda

(Sprawa C-555/13)

2014/C 15/11

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Merck Canada Inc.

Strona pozwana: Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal — Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda

Pytania prejudycjalne

Czy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on poprzez dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych, aby okres wyłączności na korzystanie z opatentowanego wynalazku mógł przekraczać piętnaście lat począwszy od pierwszego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu we Wspólnocie spornego produktu leczniczego (nie wliczając przedłużenia, o którym mowa w owym art. 13 ust. 3)?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1)
1)

Czy wydawany tylko na receptę produkt leczniczy stosowany u ludzi, który jest używany tylko w opiece zdrowotnej w nagłych wypadkach, w odniesieniu do którego właściwy organ w państwie członkowskim nie wydał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub stosownie do rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 (1), i który jest przygotowywany przez podmiot taki jak występujący w postępowaniu przed Stockholms tingsrätt (sądem okręgowym w Sztokholmie) i zamawiany przez instytucje opieki zdrowotnej na warunkach takich jak w postepowaniu przed Stockholms tingsrätt może wchodzić w zakres wyjątków zawartych w art. 3 pkt 1) lub 2) dyrektywy 2001/83 (2) w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w szczególności w sytuacji, gdy istnieje inny dopuszczony do obrotu produkt leczniczy zawierający tę samą substancję aktywną, tę samą dawkę i występujący w tej samej postaci farmaceutycznej?
1)

Czy zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 (1) za nieważne należy uznać zezwolenia i świadectwa tylko w odniesieniu do gatunków, których rzeczywiście dotyczy podstawa nieważności, czy też także w odniesieniu do pozostałych gatunków, które również zostały wymienione w zwolnieniu lub świadectwie?
4)

Czy porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka oznacza, że Królestwo Maroka jest uprawnione do rozwoju i prowadzenia własnych połowów pelagicznych na skalę przemysłową obok porozumienia poniżej 29. północnego równoleżnika? Jeżeli tak jest, czy porozumienie uprawnia Królestwo Maroka do czarterowania wspólnotowych statków rybackich lub przyznawania im bezpośrednio licencji do celów swojej własnej działalności połowowej bez konieczności posiadania zezwolenia ze strony Wspólnoty Europejskiej?
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy jest uzasadnione w rozumieniu art. 52 ust. 1 KPP bądź art. 6 dyrektywy, z uwagi na ekonomikę funkcjonowania administracji, ochronę praw nabytych bądź ochronę zaufania, utrzymanie nadal, przy okazji wprowadzenia niedyskryminującego systemu dla urzędników z krótkim stażem pracy, rozróżnienia odnośnie do zaszeregowania płacowego pomiędzy nie przechodzącymi do nowego systemu uprzywilejowanymi urzędnikami z długim stażem pracy z jednej strony, a mimo przejścia nadal gorzej traktowanymi urzędnikami z długim stażem pracy z drugiej strony jako zjawiska przejściowego, nawet gdy: a) ustawodawca krajowy stanowiąc przepisy dotyczące awansu nie jest związany koniecznością uzyskania zgody stron układów zbiorowych i musi się wyłącznie poruszać w ramach konstytucyjnych granic ochrony zaufania, która nie wymaga pełnej ochrony praw nabytych w sensie pełnego utrzymania dawnego systemu w stosunku do uprzywilejowanych urzędników z długim stażem pracy, którzy nie wybierają opcji przejścia; b) ustawodawcy krajowemu w tym kontekście wolno było wybierać ustanowienie równości w grupie urzędników z długim stażem pracy poprzez zaliczenie okresów również sprzed ukończenia 18 roku życia przy utrzymaniu poprzednich zasad awansu w odniesieniu do dyskryminowanych wówczas urzędników z długim stażem pracy; c) związane z tym nakłady administracyjne w związku z oczekiwaną znaczną ilością wniosków byłoby wprawdzie znaczące, jednakże w zakresie kosztów nie osiągnęłyby nawet w przybliżeniu łącznej kwoty wynagrodzeń utraconych przez gorzej traktowanych urzędników w stosunku do urzędników uprzywilejowanych, a także wynagrodzeń, które utracą oni w przyszłości; d) okres przejściowy utrzymywania nierównego traktowania w ramach grupy urzędników z długim stażem pracy będzie trwał przez wiele dziesięcioleci i będzie obejmował przez bardzo długi okres czasu (wskutek generalnego „wstrzymania zatrudniania” nowych urzędników w służbie publicznej) znaczną większość urzędników; e) nastąpiło wprowadzenie systemu z mocą wsteczną, co na niekorzyść urzędnika naruszało korzystniejszy dla niego stan prawny, który miał zostać wprowadzony przy uwzględnieniu prymatu prawa unijnego w każdym razie w okresie między 1 stycznia 2004 r. a 30 sierpnia 2010 r. i o którego zastosowanie do swojego przypadku urzędnik wnioskował już przed wejściem w życie nowelizacji? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1 lub 2 lub udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3:
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy rozpatrywane tu odmienne traktowanie w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych bądź art. 6 ust. 1 lub ust. 2 dyrektywy 2000/78 a) jest uzasadnione w celu stworzenia osobom, których data urodzenia przypada po dacie rozpoczęcia roku szkolnego w roku podjęcia nauki szkolnej lub osobom, które uczęszczają do szkół z przedłużonym okresem trwania wyższego poziomu i z tego względu w celu zakończenia nauki muszą uczęszczać do szkoły po ukończeniu 18. roku życia, jednakowych warunków z tymi osobami, które zakończyły szkołę średniego lub wyższego stopnia już przed ukończeniem 18. roku życia, nawet jeśli możliwość zaliczenia okresów nauki po ukończeniu 18. roku życia nie ogranicza się do wyżej wymienionych przypadków; b) jest uzasadnione w celu wykluczenia z ekspektatyw emerytalnych okresów, w których ogólnie rzecz biorąc nie brano udziału w życiu zarobkowym i w związku z tym nie uiszczano składek; czy takie uzasadnienie należy przyjąć bez względu na okoliczność, że również w odniesieniu do okresów uczęszczania do szkół średniego lub wyższego stopnia po ukończeniu 18. roku życia z początku nie uiszcza się składek i w przypadku późniejszego zaliczenia takich okresów tak czy inaczej należy wpłacić szczególną składkę emerytalną; c) jest uzasadnione z tego względu, że wykluczenie zaliczenia okresów uprawniających do emerytury przypadających przed wstąpieniem do służby cywilnej mających miejsce przed ukończeniem 18. roku życia należy traktować na równi z ustaleniem „wieku przyznania lub nabycia praw w systemie zabezpieczenia społecznego pracowników” w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78?
3)

Jeżeli należałoby stosować dyrektywę z 2003 r., to czy do przypadku przewidzianego w art. 25 ust. 5 lub w ust. 6 tego artykułu zaliczyć należy zatwierdzenie lub zmianę kodeksu sieci, które miały miejsce w niniejszej sprawie w zakresie, w jakim dotyczy oceny wniosków o przyłączenie do sieci gazowej?
4)

Sąd naruszył prawo, uznając, że EIH nie może powołać się na art. 32 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 dla celów podważenia swojego wskazania, i uznając, że sankcje nałożone na EIH zapewniają skutek zapobiegawczy, którego nie można by było osiągnąć w ten sposób, że Bundesbank nie wyrażałby dłużej zgody na trzecią drogę lub nie zezwalałby na takie transakcje: — Przy założeniu (czemu się przeczy), że EIH działał niezgodnie z prawem, art. 32 ust. 2 uniemożliwiał wskazanie EIH, gdyż EIH działał zgodnie z poradami i wytycznymi Bundesbank pod każdym względem i nie wiedział ani nie miał zasadnego powodu, by podejrzewać, że działał niezgodnie z prawem. — Nałożenie środków ograniczających na EIH było nieproporcjonalne, gdyż istniały bardziej proporcjonalne środki, ponieważ gdyby Rada uznała, że niemiecki reżim regulacyjny wymaga przeglądu i ewentualnie zmiany, mogła była zasugerować taki przegląd władzom niemieckim, a władze niemieckie byłyby zobowiązane do współpracy ze względu na obowiązek lojalnej współpracy, czego Sąd niesłusznie nie wziął pod uwagę. — Sąd naruszył także prawo i doszedł do wniosku niespójnego z dokumentami w aktach sprawy, uznając, że środki ograniczające są proporcjonalne, gdyż w przypadku EIH odnośne transakcje zostały ujawnione dopiero po zdarzeniu. W pierwszej kolejności Bundesbank wyraził zgodę na trzecią drogę, zanim EIH działał zgodnie z tą zgodą. W drugiej kolejności, gdyby przegląd wyrażonej przez Bundesbank zgody na transakcje trzeciej drogi doprowadził do zmiany stanowiska Bundesbanku, miałoby to skutek zapobiegawczy w odniesieniu do wszystkich przyszłych transakcji.
3)

Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo, wydając rozstrzygnięcie naruszające prawo do skutecznej ochrony sądowej. Zaskarżone postanowienie przyjmuje czysto teoretyczne pojęcie tego prawa, co uniemożliwia wnoszącej odwołanie dostęp do postępowania w trybie prejudycjalnym na zwykłych warunkach i bez konieczności naruszenia prawa w celu podważenia zaskarżonej decyzji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 15/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 17 października 2013 r. — Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank przeciwko E. Fischer-Lintjens

(Sprawa C-543/13)

2014/C 15/07

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Centrale Raad van Beroep.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank.

Druga strona postępowania: E. Fischer-Lintjens.

Pytania prejudycjalne

1) Czy pojęcie „należna” w rozumieniu art. 27 i nast. rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że dla ustalenia, od którego momentu emerytura jest należna, decydujący jest dzień wydania decyzji o jej przyznaniu, po którym emerytura została wypłacona, czy też data, od której emerytura została przyznana z mocą wsteczną?

2) Jeżeli w pojęciu „należna” chodzi o datę, od której emerytura została przyznana z mocą wsteczną: Czy jest z tym zgodne, że uprawniony do emerytury objęty zakresem zastosowania art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 nie może zgodnie z ustawodawstwem niderlandzkim zawrzeć umowy ubezpieczenia zdrowotnego z tą samą mocą wsteczną?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy Karta praw podstawowych a w szczególności jej art. 1-3 (dotyczące godności człowieka, prawa do życia i integralności), art. 4 (ustanawiający zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania), art. 19 § 2 (ustanawiający zakaz wydalenia do państwa, w którym istnieje poważne zagrożenie poddania nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu), art. 20 i 21 (dotyczące równości wobec prawa i niedyskryminacji w stosunku do innych kategorii osób wnioskujących o ochronę uzupełniającą) lub art. 47 (dotyczący prawa do skutecznego środka prawnego) nakładają na państwo członkowskie, które dokonuje transpozycji dyrektyw 2004/83/WE, 2005/85/WE i 2003/9/WE, obowiązek ustanowienia środka zaskarżenia o charakterze zawieszającym i zaspokojenia elementarnych potrzeb, o których mowa w pytaniu 1 powyżej?
1)

Czy przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące zamówień publicznych — art. 1 ust. 1 akapit trzeci [dyrektywy 89/665, zmienionej] dyrektywą 2007/66 (1), w którym zapisane zostały zasady skuteczności i szybkości w odniesieniu do obrony naruszonych praw oferentów; art. 2 dyrektywy 2004/18, który ustanawia zasady równego traktowania oferentów i przejrzystości; oraz art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18 (2), które określają procedurę zawierania umowy z oferentem, który przedstawił ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie — należy rozumieć i interpretować łącznie lub odrębnie (lecz bez ograniczenia do powyższych przepisów) w ten sposób, że: a) w przypadku gdy oferent nabył wiedzę o możliwym znaczącym powiązaniu (związku), jakie inny oferent ma z ekspertami instytucji zamawiającej, którzy dokonywali oceny ofert, i (lub) nabył wiedzę o potencjalnie wyjątkowej pozycji tego oferenta z tytułu prac przygotowawczych uprzednio wykonanych w związku ze spornym postępowaniem przetargowym, i jeżeli w świetle tych okoliczności instytucja zamawiająca nie podjęła żadnych działań, to czy sama ta informacja jest wystarczająca dla uzasadnienia roszczenia, by organ odwoławczy uznał za niezgodne z prawem działania instytucji zamawiającej, która nie zapewniła przejrzystości i obiektywizmu procedur, a powód nie jest zobowiązany ponadto do wykazania w konkretny sposób, że eksperci działali w sposób stronniczy? b) organ odwoławczy, stwierdziwszy, że podstawy powyższych roszczeń powoda są zasadne, nie ma obowiązku, orzekając w przedmiocie konsekwencji, jakie te podstawy mogą mieć dla wyników postępowania przetargowego, uwzględnić okoliczności, że wyniki oceny ofert złożonych przez oferentów byłyby co do istoty takie same gdyby wśród ekspertów oceniających oferty nie było stronniczych asesorów? c) oferent nabył (ostatecznie) wiedzę o treści kryteriów odnoszących się do oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, sformułowanych zgodnie z parametrami jakościowymi i przedstawionych w sposób abstrakcyjny w warunkach zamówienia (kryteria takie jak kompletność i zgodność z potrzebami instytucji zamawiającej), w związku z czym oferent był zasadniczo zdolny do przedstawienia oferty dopiero w chwili gdy, zgodnie z tymi kryteriami, instytucja zamawiająca oceniła złożone przez oferentów oferty i przedstawiła zainteresowanym podmiotom wyczerpujące informacje na temat podstaw podjętych decyzji, i dopiero od tego momentu mogą mieć zastosowanie do tego oferenta terminy na wniesienie odwołania określone w prawie krajowym?
4)

Kogo należy powiadomić z wyprzedzeniem zgodnie z akapitem drugim szczególnego mechanizmu? W szczególności: a) Czy zakres osób wywodzących swoje prawa z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego jest ograniczony do osób, które zgodnie z prawem krajowym są uprawnione do dochodzenia swoich praw z tego patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego? czy b) W razie gdy grupa spółek tworzy pojedynczą jednostkę gospodarczą składającą się z kilku podmiotów prawnych, czy wystarcza, aby powiadomienie zostało skierowane do podmiotu prawnego będącego zależną spółką operacyjną i posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim przywozu — nie zaś do podmiotu w grupie, który zgodnie z prawem krajowym jest uprawniony do dochodzenia swoich praw z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego — na tej podstawie, że można uznać, iż ten podmiot prawny jest osobą wywodzącą swoje prawa z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego, lub że można oczekiwać, iż powiadomienie to w normalnym toku zdarzeń zostanie dostarczone do osób odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji w imieniu uprawnionego z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego? c) Jeżeli odpowiedź na pytanie 4b) jest twierdząca, to czy powiadomienie, które w innym wypadku jest prawidłowe, staje się nieprawidłowe, jeżeli zostaje skierowane do „kierownika ds. regulacyjnych” spółki, w przypadku gdy spółka ta nie jest podmiotem w ramach grupy, który jest uprawniony zgodnie z prawem krajowym do dochodzenia praw z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego, ale jest zależną spółką operacyjną lub posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim przywozu i gdy ten departament ds. regulacyjnych w praktyce regularnie otrzymuje powiadomienia od importerów równoległych dotyczące szczególnego mechanizmu i innych kwestii?
1)

Naruszenie przez Sąd zasady skutecznej ochrony sądowej ze względu na to, że wykonując nieograniczone prawo orzekania nie przeanalizował on zarzutów podniesionych przez Productos Asfálticos, SA w zakresie dotyczącym określenia kwoty grzywny. To naruszenie wyraża się poprzez: — przeinaczenie przez Sąd zarzutów podniesionych przez PROAS we wniesionej do niego skardze o stwierdzenie nieważności; — nieprzeprowadzenie przez Sąd niezależnej analizy w przedmiocie proporcjonalności i uzasadnienia nałożonej grzywny w zakresie, jakim ma to wpływ na oddźwięk naruszenia; — nieprzeprowadzenie przez Sąd analizy tego, czy Komisja przestrzegała zasady równości traktowania i pewności prawa w porównaniu z jej poprzednikami; — nieprzeprowadzenie przez Sąd rzeczywistej analizy w przedmiocie szczególnej roli odegranej przez PROAS w naruszeniu i stanowiące błąd nieuwzględnienie wniosków o zastosowanie środków organizacji postępowania.