ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
96.

W świetle powyższych rozważań proponuję udzielenie na pytania zadane przez Tribunal de grande instance de Perpignan (sąd pierwszej instancji, Perpignan) następującej odpowiedzi: Pytanie pierwsze Artykuł 34 TFUE i zasada wzajemnego uznawania, interpretowane w świetle dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych, wykluczają normę prawa krajowego zakazującą przywozu legalnie wyprodukowanych lub wprowadzanych do obrotu w innym państwie członkowskim suplementów żywnościowych z uwagi na zawartość substancji odżywczych w ilościach przekraczających daną maksymalną ilość, gdy ta maksymalna ilość została ustalona bez uprzedniej naukowej oceny ryzyka, zgodnej zwłaszcza z kryteriami przewidzianymi w art. 5 ust. 1 i 2 tej dyrektywy. Jeżeli taka uprzednia ocena ryzyka została przeprowadzona, art. 34 TFUE i zasada wzajemnego uznawania, interpretowane w świetle dyrektywy 2002/46, zobowiązują państwa członkowskie do zapewnienia importerom możliwości rewizji uprzedniej oceny ryzyka na podstawie dowodów naukowych dotąd nieuwzględnionych przez państwo członkowskie. Procedura badania takich nowych dowodów naukowych powinna być niezwłocznie dostępna i możliwa do zakończenia w rozsądnym terminie, a decyzje wydane w jej rezultacie muszą podlegać zaskarżeniu przed sądem krajowym. Pytanie drugie Artykuł 34 TFUE i zasada wzajemnego uznawania, interpretowane w świetle dyrektywy 2002/46, wykluczają normę prawa krajowego zakazującą przywozu legalnie wyprodukowanych lub wprowadzanych do obrotu w innym państwie członkowskim suplementów żywnościowych z uwagi na zawartość substancji odżywczych w ilościach przekraczających daną maksymalną ilość, gdy ta maksymalna ilość została ustalona bez uprzedniej naukowej oceny ryzyka, zgodnej zwłaszcza z kryteriami przewidzianymi w art. 5 ust. 1 i 2 tej dyrektywy. Jeżeli taka uprzednia ocena ryzyka została przeprowadzona, wyżej wspomniane zasady i przepisy prawa Unii nie wykluczają wyrażenia maksymalnych ilości a) jako grupy dwóch lub większej liczby substancji odżywczych lub b) jako wielokrotności zalecanego spożycia dziennego. Pytanie trzecie Artykuł 34 TFUE i dyrektywa 2002/46 co do zasady nie wykluczają normy prawa krajowego ustalającej maksymalne ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych na podstawie samych tylko krajowych opinii naukowych. Artykuł 34 TFUE i dyrektywa 2002/46 nie wymagają od państw członkowskich dostosowania takich maksymalnych ilości przyjętych na podstawie aktualnych międzynarodowych opinii naukowych wyłącznie z uwagi na to, że takie opinie przewidują bezpieczne ilości maksymalne wyższe aniżeli ilości przewidziane w krajowych opiniach naukowych w identycznych warunkach stosowania. Sąd krajowy na podstawie okoliczności sprawy rozstrzyga, czy przedmiotowy środek krajowy został przyjęty na podstawie pełnej oceny ryzyka, opartej na najświeższych i najbardziej adekwatnych dostępnych danych naukowych, krajowych lub międzynarodowych.
26.

Ze względu na to, że organy niemieckie nie chciały – z powodów, które wydają mi się nadal niejasne – wydać „z urzędu” zezwolenia na pobyt skarżącemu w postępowaniu głównym, zobowiązały go do wyjazdu do Turcji, chociaż urodził się i zawsze mieszkał w Niemczech. Mając na uwadze bardzo młody wiek skarżącego w postępowaniu głównym, wykluczone jest, aby udał się tam samodzielnie ( 21 ). Ponieważ jego matka ubiega się o udzielenie azylu w Niemczech, można zasadnie przyjąć, że chociażby w celu zachowania możliwości uwzględnienia wniosku, nie będzie mogła mu towarzyszyć. Gdyby nawet miała mu towarzyszyć, jej małżonek, który ma status pracownika tureckiego, będzie pozbawiony w każdym razie obecności jej i syna. Pozostaje możliwość, że skarżący w postępowaniu głównym uda się do Turcji wraz z ojcem. Urząd ds. cudzoziemców stwierdził w decyzji rozpatrywanej w postępowaniu głównym, że nie jest „nieracjonalne” rozważanie i oczekiwanie od ojca dziecka, że „będzie on kontynuował w Turcji wspólne pożycie rodzinne ze swoim synem”. Niemniej jednak zobowiązanie dziecka do opuszczenia terytorium, pomijając już oczywiste skutki tego faktu dla życia rodzinnego, mogłoby być również interpretowane jako próba zniechęcenia do osiedlenia się i dalszego przebywania w Niemczech wszystkich członków rodziny, w tym cudzoziemca, który ma status pracownika tureckiego.
67.

Tym, co determinuje wystąpienie zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT od przywozu, jest to, czy towary mogą zostać wprowadzone do obrotu gospodarczego na obszarze Unii, stając się tym samym przedmiotem konsumpcji. W wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r., Eurogate Distribution Trybunał potwierdził to w następujący sposób: „do długu celnego może dodatkowo dojść należność podatku VAT, jeżeli w zakresie dotyczącym niezgodnego z prawem działania prowadzącego do powstania długu celnego można przypuszczać, że towar został wprowadzony do obrotu gospodarczego Unii i z tego względu mógł być przedmiotem konsumpcji, to jest zdarzenia powodującego powstanie obowiązku zapłaty podatku VAT” ( 14 ).
92.

Prawdą jest, że w badanej sprawie przedsiębiorstwem, które dopuściło się powrotu do naruszenia, było, inaczej niż w sprawie Versalis, właśnie to samo przedsiębiorstwo: w 1989 r. Ferriere Nord zostało obciążone odpowiedzialnością za naruszenie (obecnego) art. 101 TFUE w drodze decyzji, która – jak przyznaje Ferriere Nord – została wspomniana w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, choćby zdawkowo. Prawdą jest również, że – jak wyjaśniłem w pkt 86 powyżej – okres, jaki upłynął od przyjęcia poprzedniej decyzji Komisji do rozpoczęcia nowego naruszenia, był względnie krótki. Komisja powinna była jednak przynajmniej wskazać powody, dla których uznała, że poprzednie naruszenie i nowe naruszenie stanowią „naruszenia tego samego rodzaju” w rozumieniu wytycznych z 1998 r. ( 44 ). I choć dziś może się to wydawać dość oczywiste, w 2002 r. nie istniało prawie orzecznictwo odnoszące się do powrotu do naruszenia. Brak wzmianki o tym w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów utrudnił Ferriere Nord skorzystanie z prawa do obrony.
53.

Pragnę zauważyć, że towary oznaczone zakwestionowanymi znakami towarowymi, a mianowicie „wyroby nożownicze, nożyczki, noże, widelce, łyżki, osełki, uchwyty do osełek, stal do ostrzenia, pęsety do ości ryb” oraz „przybory i pojemniki do użytku domowego lub kuchennego (z wyjątkiem wytworzonych z metali szlachetnych lub pokrytych takimi metalami), miksery, łopatki kuchenne, bloki na noże, łopatki do podawania tortów, łopatki do podawania ciast” są przyborami kuchennymi ( 26 ).
83.

W świetle całości powyższych rozważań proponuję, by Trybunał udzielił na pytanie prejudycjalne wniesione przez cour administrative d’appel de Douai (apelacyjny sąd administracyjny w Douai, Francja) następującej odpowiedzi: Zasadę stosowania ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, wynikającą z art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, stanowiącego załącznik do traktatów o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, i z przepisów rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich i ustanawiającego środki tymczasowe w stosunku do urzędników Komisji, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 1240/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by urzędnik instytucji Unii Europejskiej, podlegający w pełni systemowi ubezpieczenia chorobowego ustanowionego w tym rozporządzeniu, zobowiązany był w państwie członkowskim, w którym posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, do odprowadzania składek i opłaty przeznaczonych konkretnie i bezpośrednio na finansowanie systemu zabezpieczenia społecznego tego państwa określanych na podstawie dochodów z nieruchomości uzyskiwanych w tym państwie członkowskim, co oznacza, że to państwo członkowskie nie może domagać się od tych urzędników finansowania, choćby częściowo, swojego własnego systemu zabezpieczenia społecznego, bez najmniejszej szansy na to, aby osoby te – w przeciwieństwie do innych osób zamieszkujących w tym państwie członkowskim i należących do jego systemu zabezpieczenia społecznego – uzyskały z niego jakąkolwiek korzyść.
71.

I tak, Trybunał orzekł, że zarówno zasada równego traktowania, jak i wynikający z niej obowiązek przejrzystości wymagają, aby przedmiot każdego zamówienia, a także kryteria jego udzielenia zostały określone w sposób jasny już z chwilą wszczęcia procedury w przedmiocie udzielenia zamówienia ( 53 ). Równe traktowanie wymaga, by wszyscy oferenci mieli takie same szanse przy formułowaniu swych ofert. Oznacza to, że oferty wszystkich oferentów muszą być poddane tym samym warunkom ( 54 ). Ponadto obowiązek przejrzystości ma na celu zagwarantowanie braku ryzyka faworyzowania i arbitralnego traktowania ze strony instytucji zamawiającej. Oznacza to, że wszystkie warunki i kryteria udzielenia zamówienia muszą być sformułowane jasno, dokładnie i jednoznacznie w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji warunków zamówienia, tak by, po pierwsze, wszyscy przeciętni znający się na rzeczy oferenci, zachowując zwykłą staranność, mogli rozumieć ich dokładne znaczenie i interpretować je w ten sam sposób, a po drugie, instytucja zamawiająca była w stanie rzeczywiście zweryfikować, czy oferty oferentów spełniały kryteria obowiązujące w odniesieniu do danego zamówienia ( 55 ).
10.

Artykuł 19 wspomnianego rozporządzenia stanowi: „[…] 2. Jeżeli pozwy lub wnioski dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej w odniesieniu do tego samego dziecka oraz na tej samej podstawie roszczenia zostały wniesione do sądów różnych państw członkowskich, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, zawiesza z urzędu postępowanie do czasu ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek. 3. Jeżeli ustalona została jurysdykcja sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, stwierdza brak swej jurysdykcji na rzecz tego sądu. W takim przypadku strona, która wniosła pozew lub wniosek do sądu, przed którym wszczęto postępowanie później, może wnieść ten pozew lub wniosek do sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek”.
53.

Nie uważam jednak, aby art. 2 ust. 1 mógł stanowić podstawę argumentu, zgodnie z którym dyrektywa 2004/48 wprowadza jedynie minimalną harmonizację w tych obszarach, które obejmuje ( 32 ). Po pierwsze, stanowisko takie kłóci się z brzmieniem tego przepisu, który odnosi się nie do „środków” [w znaczeniu „measures”], które są lub mogą zostać przewidziane w prawie Unii lub w prawie krajowym, lecz do „środków” [w znaczeniu „means”]. Po drugie, nie odzwierciedla ono ogólnej systematyki dyrektywy, której celem jest, zgodnie z motywem 8, zapewnienie równoważnego poziomu ochrony praw własności intelektualnej w całej Unii. W zakresie, w jakim dyrektywa określa przepisy mające zastosowanie do konkretnej formy środka naprawczego, jak ma to miejsce w przypadku odszkodowania, przepisy te w mojej ocenie powinny być takie same w całej Unii Europejskiej.
115.

W świetle całości powyższych rozważań proponuję, by Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne wniesione przez Bundesarbeitsgericht (federalny sąd pracy, Niemcy): W sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, gdy umowa o pracę zawarta pomiędzy zbywającym a pracownikami zawiera klauzulę odsyłającą do warunków pracy określonych w układzie zbiorowym oraz gdy ani zbywający, ani przejmujący nie mogą uczestniczyć w procesie negocjowania tego układu zbiorowego, art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów w związku z art. 3 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby klauzula taka, po przejęciu zakładu pracy, miała charakter dynamiczny, to znaczy aby była interpretowana w ten sposób, że odsyła ona również do przyszłego brzemienia tego układu zbiorowego. Przeciwnie, związek pomiędzy ust. 1 i ust. 3 zawartymi w art. 3 dyrektywy 2001/23 wymaga, aby odesłanie zawarte w klauzuli zamieszczonej w umowie o pracę podlegało ograniczeniom czasowym wynikającym z art. 3 ust. 3 tej dyrektywy, mającym zastosowanie do warunków pracy uzgodnionych w układzie zbiorowym.
61.

Jednakże uważam, że zanim przejdę do wniosków, niezbędne jest również wyraźne odniesienie się do niektórych argumentów w rodzaju „a co gdyby”, podniesionych przez Komisję i pozwanego. Strony te podniosły, że gdyby energię elektryczną wykorzystywaną w dmuchawach wyłączyć z zakresu stosowania tej dyrektywy, otworzyłoby to furtkę do szerokiego stosowania innych wyłączeń. Kilkakrotnie podawano przykład energii elektrycznej wykorzystywanej do napędzania przenośników taśmowych transportujących inne surowce do wielkiego pieca.
32.

Jak przypomniał Trybunał, „Gibraltar został scedowany Koronie Brytyjskiej przez króla Hiszpanii w traktacie z Utrechtu, zawartym pomiędzy królem Hiszpanii a królową Wielkiej Brytanii w dniu 13 lipca 1713 r. w ramach traktatów kończących wojnę o sukcesję hiszpańską. Artykuł X zdanie ostatnie tego traktatu stanowi, że jeżeli Korona Brytyjska miałaby kiedykolwiek zamiar oddania, sprzedania czy pozbycia się w jakikolwiek inny sposób własności miasta Gibraltaru, będzie ona zobowiązana do przyznania pierwszeństwa Koronie Hiszpańskiej przed wszystkimi innymi zainteresowanymi. Gibraltar jest obecnie kolonią Korony Brytyjskiej. Nie wchodzi on w skład Zjednoczonego Królestwa. Władzę wykonawczą w Gibraltarze sprawuje mianowany przez królową gubernator, a w zakresie określonych kompetencji wewnętrznych, Chief minister oraz ministrowie wybierani na szczeblu lokalnym. Są oni odpowiedzialni przed House of Assembly (izbą ustawodawczą), wybieraną co pięć lat. House of Assembly jest uprawniona do głosowania nad ustawami dotyczącymi określonych dziedzin polityki wewnętrznej. Gubernator może jednak odmówić zatwierdzenia ustawy. Zarówno Parlament Zjednoczonego Królestwa, jak i królowa w obrębie Queen in Council (prywatnej rady) mają ponadto uprawnienia do uchwalania ustaw znajdujących zastosowanie w Gibraltarze. W Gibraltarze zostały ustanowione odrębne sądy. Możliwe jest jednak zaskarżenie wyroków sądu najwyższej instancji w Gibraltarze do Judicial Committee of the Privy Council (komisji sądowej prywatnej rady). Zgodnie z prawem wspólnotowym Gibraltar stanowi terytorium europejskie, za którego stosunki zewnętrzne w rozumieniu [art. 355 ust. 3 TFUE] odpowiada państwo członkowskie i w stosunku do którego znajdują zastosowanie postanowienia traktatu WE. Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i zmian traktatów (Dz.U. 1972, L 73, s. 14) stanowi jednak, że niektóre części traktatu nie znajdują zastosowania do Gibraltaru” ( 14 ).
100.

Prezes nie zostaje pozbawiony swoich uprawnień do przyjmowania dodatkowych kryteriów w sytuacji, w której w pojedynczym przypadku rada administracyjna go nie upoważniła lub w podobnych okolicznościach. Dowodem na to jest zawarte w art. 23 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego odesłanie do art. 22 ust. 2 tego rozporządzenia, zgodnie z którym prezes ma uprawnienia do podejmowania co najmniej decyzji tymczasowych dotyczących cech dodatkowych.
2.

Pytanie to pojawia się w związku z opodatkowaniem niezrealizowanych zysków w wartości aktywów (tzw. cichych rezerw) przy zaistnieniu szczególnej formy opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych z tytułu przeniesienia siedziby lub miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Obowiązek podatkowy powstaje wówczas, gdy większość powierników przenosi swoje miejsce zamieszkania za granicę lub gdy do pełnienia funkcji powierników powołane zostają osoby, których miejsce zamieszkania w większości znajduje się za granicą. W przedmiocie opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia siedziby lub miejsca zamieszkania dla celów podatkowych istnieje bogate orzecznictwo ( 3 ). Opodatkowanie takie zasadniczo jest dopuszczalne. Przeniesienie siedziby nie może oznaczać, że państwo członkowskie pochodzenia winno zrzec się swego prawa do opodatkowania zysków powstałych w ramach jego kompetencji podatkowej przed rzeczonym przeniesieniem ( 4 ). To samo dotyczy prawa do korekty ulgi podatkowej zapewnionej przez możliwość dokonania odpisu, jeśli ulga ta również prowadziła do powstania cichej rezerwy. Z biegiem czasu w orzecznictwie rozwinęły się pewne wymogi co do opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia siedziby lub miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Uwzględnił je również europejski prawodawca, wprowadzając ostatnio w art. 5 dyrektywy 2016/1164 ( 5 ) – który jednak nie znajduje tu zastosowania – stosowne zobowiązanie do obłożenia podatkiem z tytułu niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia siedziby lub miejsca zamieszkania dla celów podatkowych ( 6 ). Pokazuje to wyraźnie postępującą z upływem czasu zmianę świadomości prawnej, która może nieść ze sobą konsekwencje również dla oceny prawnej ex post ( 7 ).
88.

Identyczna konkluzja narzuca się moim zdaniem również w przypadku, gdy chodzi – tak jak w niniejszej sprawie – o upływ terminu przedawnienia stwierdzonego w stosunku do spółki zależnej zgodnie z art. 25 rozporządzenia nr 1/2003. Wygaśnięcie terminu przedawnienia, w odniesieniu do jednego i tego samego zarzucanego zachowania nie może wywierać ograniczonego skutku jedynie względem podmiotu będącego jego bezpośrednim sprawcą, lecz musi stosować się do podmiotów, którym przypisano odpowiedzialność za to samo zachowanie. W przypadku gdy możliwość nałożenia przez Komisję sankcji na przedsiębiorstwo za dane zachowanie wygasła z uwagi na przedawnienie, z okoliczności tej muszą skorzystać wszystkie podmioty prawne uznane za odpowiedzialne za wspomniane zachowanie.
31.

Tytułem uzupełnienia zauważę jednak, że uzasadnienia te zawierają porównanie kilku scenariuszy, które zakładają wdrożenie aplikacji i usług ITS w niektórych lub we wszystkich państwach członkowskich. Co prawda w każdym z tych uzasadnień Komisja, po przeprowadzeniu analizy porównawczej kosztów i korzyści tych scenariuszy, dochodzi do wniosku, że korzystniejsze byłoby wdrożenie we wszystkich państwach członkowskich, jednakże żaden element nie wskazuje na to, że to właśnie ten scenariusz jest rzeczywiście realizowany w przedstawionych przez Komisję projektach rozporządzeń. W tym względzie uzasadnienie dotyczące rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 precyzuje, że „dyrektywa [2010/40] przewiduje sześć działań priorytetowych zmierzających do przyjęcia specyfikacji oraz, stosownie do okoliczności, ich obowiązkowe wdrożenie” ( 8 ). To uściślenie wskazuje moim zdaniem, że Komisja, przyjmując to rozporządzenie, nie miała zamiaru nakładać obowiązku wdrożenia.
W odniesieniu do zasady neutralności podatkowej nie może być właściwe, aby udzielić konsumentowi ulgi w zakresie podatku VAT tylko z tego względu, że jednocześnie odbywa się zwolniona z podatku edukacja innych osób. Dotyczyłoby to również sytuacji, gdyby restauracja szkoleniowa i teatr szkoleniowy były rzeczywiście dostępne jedynie dla ograniczonego kręgu osób tworzących publiczność. Jeżeli występuje działalność gospodarcza w rozumieniu prawa podatku VAT, ograniczenie kręgu klientów jest nieistotne dla właściwego opodatkowania klientów – stanowisko to jest podzielane przez Komisję i Zjednoczone Królestwo. Także świadczenie usług restauracyjnych w tzw. „Membersclubs” przez restauratora stanowi działalność gospodarczą, co do której stosuje się zasadę neutralności. Takie same zasady dotyczą restauracji, która dopuszcza jedynie klientów, których nazwiska zaczynają się na literę „A”. Restauracja ta mimo to konkuruje z każdą inną restauracją, w której początkowe litery nazwisk nie mają znaczenia. Te same zasady obowiązują w niniejszej sprawie, w której należy się uprzednio zarejestrować, aby zostać zaproszonym do lokalu.
2.

Komisja twierdzi, że Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy w sprawie ścieków komunalnych w odniesieniu do ośmiu aglomeracji. To państwo członkowskie nie zaprzecza uchybieniu co do pięciu z tych aglomeracji. Jednakże w odniesieniu do pozostałych trzech aglomeracji Republika Grecka i Komisja nie zgadzają się co do tego, czy państwo to dostarczyło jej odpowiednich próbek oczyszczonych ścieków.
28.

Sąd odsyłający uściśla, że skłania się on do przyjęcia takiej wykładni art. 107 TFUE, zgodnie z którą wspomniany obowiązek zakupu nie stanowi pomocy państwa, ponieważ – wbrew argumentacji spółki ENEA – nie doszło do użycia zasobów państwowych, i w tym względzie odwołuje się do orzecznictwa Trybunału ( 7 ).
60.

Prowadzi to do nielogicznej i noszącej znamiona kary anomalii, która stawia pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy o charakterze „wertykalnym” w niekorzystnej sytuacji. Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, którzy wykonują względnie nisko płatną pracę, taką jak sprzątanie, mogą nie mieć dużego wyboru, jeżeli chodzi o warunki zatrudnienia. Mogą oni być zobowiązani do zawarcia umowy „wertykalnej”, korzystnej dla pracodawcy, po to tylko, by zachować zatrudnienie.
46.

Zdaniem wnoszącego odwołanie art. 136 TFUE to złożony przepis, które zgodnie z doktryną należy rozważać jako uzupełniający w stosunku do art. 121 i 126 TFUE. Uznanie w prawie Unii zasady stanu wyższej konieczności zmierzałoby do realizacji celu ustanowionego w art. 136 ust. 1 TFUE, jakim jest prawidłowe funkcjonowanie Unii gospodarczej i walutowej. Sąd błędnie zatem orzekł, że takie uznanie ustanawiałoby mechanizm prawodawczy umożliwiający jednostronne zwolnienie się z długu, ponieważ zasada stanu wyższej konieczności ograniczałaby się do umożliwienia państwu członkowskiemu napotykającemu poważne trudności finansowe tymczasowe zawieszenie spłacania jego długu, aby skoncentrować jego politykę gospodarczą na wzroście poprzez zachęcanie do inwestycji gospodarczych. Wnoszący odwołanie uważa co więcej, że o pierwszej procedurze znoszenia długu greckiego zadecydowano w dniu 21 lipca 2011 r. na szczycie strefy Euro, na którym podjęto odpowiednią decyzję. Istniała więc podstawa prawna w prawie Unii dla anulowania długu publicznego. Ponadto takie anulowanie przyczyniłoby się niezaprzeczalnie do prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej, które jest celem zamierzonym w art. 136 ust. 1 TFUE. Przepis ten upoważnia również Radę do podjęcia działań w celu określenia kierunków polityki gospodarczej. Tymczasem działanie nakierowane na ożywienie gospodarcze i wzrost okazałoby się całkowicie zgodne z postanowieniami art. 121 TFUE. Komisja jest zatem w pełni upoważniona do wystąpienia z inicjatywą przyjęcia przepisów do Rady, tym bardziej, że art. 352 TFUE upoważnia ją do wystąpienia z wnioskiem środka niezbędnego do osiągnięcia jednego z celów, o których mowa w traktatach, takiego jak stabilność strefy Euro. W tych okolicznościach, Sąd niesłusznie orzekł, że propozycja EIO w oczywisty sposób wykracza poza kompetencje Komisji, ponieważ objęta jest ona zakresem art. 136 ust. 1 TFUE. Z argumentu wnoszącego odwołanie wynika również, że mechanizm stabilności i pomocy finansowej, taki jak przewidziany w art. 136 ust. 3 TFUE, może jego zdaniem obejmować, za zgodą państw członkowskich, w sytuacji, gdy jedno z nich znajduje się w stanie wyższej konieczności, zawieszenie spłacania jego długu.