ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Wykładni art. 43 WE należy dokonywać w ten sposób, że działania takie jak działania rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które mają na celu skłonienie przedsiębiorstwa prywatnego, którego siedziba znajduje się w określonym państwie członkowskim, do zawarcia układu zbiorowego pracy ze związkiem zawodowym posiadającym siedzibę w tym państwie i do stosowania postanowień zawartych w tym układzie do pracowników spółki zależnej tego przedsiębiorstwa z siedzibą w innym państwie członkowskim, stanowią ograniczenia w rozumieniu tego przepisu. Ograniczenia te mogą być zasadniczo uzasadnione ochroną nadrzędnego względu interesu ogólnego, takiego jak ochrona pracowników, pod warunkiem że zostanie wykazane, że są odpowiednie dla zapewnienia realizacji słusznego celu i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 51/6

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Skatteverket przeciwko A

(Sprawa C-101/05) (1)

(Swobodny przepływ kapitału - Ograniczenia w przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi - Podatek od dochodów kapitałowych - Dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w państwie należącym do EOG - Zwolnienie - Dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim - Zwolnienie uzależnione od istnienia konwencji podatkowej przewidującej wymianę informacji - Skuteczność kontroli podatkowych)

(2008/C 51/09)

Język postępowania: szwedzki

Sąd krajowy

Regeringsrätten — Szwecja

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Skatteverket

Strona pozwana: A

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten — Wykładnia art. 56 i 58 WE — Opodatkowanie podatnika będącego rezydentem innego państwa członkowskiego z tytułu dywidend wypłacanych przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim — Uregulowanie krajowe uzależniające zwolnienie takich dywidend od istnienia konwencji podatkowej z państwem trzecim zawierającej klauzulę o wymianie informacji

Sentencja

Artykuły 56 WE i 58 WE powinny być interpretowane w ten sposób, iż nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których zwolnienie z podatku dochodowego dywidend wypłacanych w formie akcji spółki zależnej może być przyznawane tylko wtedy, gdy spółka dokonująca wypłaty ma siedzibę w państwie członkowskim EOG lub w państwie, z którym państwo członkowskie opodatkowania zawarło konwencję podatkową przewidującą wymianę informacji, jeżeli owo zwolnienie uzależnione jest od warunków, których spełnienie może zostać zweryfikowane przez właściwe organy tego państwa członkowskiego jedynie w drodze uzyskania informacji od państwa siedziby spółki dokonującej wypłaty.

(1) Dz.U. C 106 z 30.4.2005.
1)

Wprowadzając w ramach tekstu skonsolidowanego ustaw o bezpieczeństwie publicznym (Testo Unico delle Leggi di Pubblica Sicurezza), zatwierdzonego dekretem królewskim nr 773 z dnia 18 czerwca 1931 r. ze zmianami, przepisy stanowiące, że: — działalność pracownika ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE, — działalność w zakresie prywatnych usług ochrony może być wykonywana przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim wyłącznie po uzyskaniu ograniczonego terytorialnie zezwolenia Prefetto, bez uwzględnienia obowiązków, którym usługodawcy ci podlegają już w państwie członkowskim pochodzenia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE, — ważność tego zezwolenia ogranicza się do określonego terytorium, a jego wydanie uzależnione jest od liczby i wielkości prywatnych agencji ochrony działających na tym terytorium, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE, — prywatne agencje ochrony obowiązane są dysponować miejscem prowadzenia działalności w każdej prowincji, w której wykonują swoją działalność, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE, — członkowie personelu tych agencji powinni posiadać indywidualne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony, bez uwzględnienia kontroli i weryfikacji już dokonanych w państwie członkowskim pochodzenia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE, — w celu uzyskania zezwolenia prywatne agencje ochrony powinny zatrudniać minimalną/maksymalną liczbę osób, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE, — przedsiębiorstwa te obowiązane są złożyć kaucję w kasie depozytowej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE oraz — ceny prywatnych usług w zakresie ochrony ustalane są w zezwoleniu Prefetto w ramach z góry określonych limitów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE.
1)

Odmawiając obliczenia i dokonania płatności na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych niepobranych w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w ramach przywozu sprzętu wojskowego przy zastosowaniu zwolnienia z należności celnych oraz wskutek odmowy uiszczenia odsetek za zwłokę związanych z brakiem zapłaty rzeczonych środków własnych na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które ciążyły na nim na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. do dnia 31 maja 2000 r., a od tej daty na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
1)

Odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych związanych z przywozem sprzętu wojskowego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając zapłaty odsetek za zwłokę należnych w wyniku nieudostępnienia rzeczonych środków własnych Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. oraz na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
1)

Zwalniając z należności celnych przywóz sprzętu mogącego mieć zastosowanie zarówno do celów cywilnych, jak i wojskowych, w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych, których nie pobrano wskutek tego zwolnienia, a także odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia tych środków własnych Komisji Wspólnot Europejskich w przewidzianym terminie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej po pierwsze, na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, a także w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, oraz po drugie, na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., oraz na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
1)

Nie dokonując ustalenia i płatności na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych niepobranych w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w ramach przywozu materiałów wojennych i towarów przeznaczonych do użytku cywilnego i wojskowego oraz nie dokonując zapłaty odsetek za zwłokę związanych z niedokonaniem płatności rzeczonych środków własnych na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które ciążyły na nim odpowiednio na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., do dnia 31 maja 2000 r., a od tego dnia na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
1)

Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny oraz w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, zwalniając w latach 1998–2002 z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego, jak również uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., a także na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot wskutek odmowy obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych związanych z tym przywozem, a także zapłacenia odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich tych środków własnych.
1)

Odmawiając obliczenia i dokonania płatności na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych niepobranych w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w ramach przywozu sprzętu wojskowego przy zastosowaniu zwolnienia z należności celnych oraz odmawiając uiszczenia odsetek za zwłokę związanych z brakiem zapłaty rzeczonych środków własnych na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., do dnia 31 maja 2000 r., a od tej daty na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 180/2

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Luleå tingsrätt — Szwecja) — Åklagaren przeciwko Percy’emu Mickelssonowi, Joakimowi Roosowi

(Sprawa C-142/05) (1)

(Dyrektywa 94/25/WE - Zbliżanie ustawodawstw - Łodzie rekreacyjne - Zakaz użytkowania prywatnych jednostek pływających poza publicznymi drogami wodnymi - Artykuł 28 WE i art. 30 WE - Środki o skutku równoważnym - Dostęp do rynku - Przeszkoda - Ochrona środowiska naturalnego - Proporcjonalność)

2009/C 180/02

Język postępowania: szwedzki

Sąd krajowy

Luleå tingsrätt

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Åklagaren

Strona pozwana: Percy Mickelsson, Joakim Roos

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Luleå tingsrätt — Wykładnia art. 28-30 WE i dyrektywy 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniająca dyrektywę 94/25/WE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych (Dz. U. L 214, s. 18) — Zakaz użytkowania prywatnych jednostek pływających poza publicznymi drogami wodnymi

Sentencja

1) Dyrektywa 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych, zmieniona dyrektywą 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r., nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ze względów ochrony środowiska naturalnego zabrania użytkowania skuterów wodnych poza wyznaczonymi drogami [wodnymi].

2) Artykuły 28 WE i 30 WE nie stoją na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, pod warunkiem że: — właściwe władze krajowe są zobowiązane do przyjęcia środków wykonawczych celem wyznaczenia akwenów poza publicznymi drogami wodnymi, na których skutery wodne mogą być użytkowane, — władze te w rzeczywistości wykonały powierzoną im w tym względzie kompetencję i wyznaczyły akweny odpowiadające warunkom przewidzianym w uregulowaniu krajowym, oraz — środki takie zostały przyjęte w rozsądnym terminie po wejściu w życie tego uregulowania.

Weryfikacji przez sąd krajowy podlega, czy w toczącym się przed nim postępowaniu warunki te są spełnione.-

(1) Dz.U. C 143 z 11.6.2005.
1)

Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 89/104/EWGz dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ustalenia, iż przepakowanie produktu leczniczego polegające na zastosowaniu nowego opakowania jest niezbędne w celu dalszej sprzedaży danego produktu w państwie członkowskim przywozu, to sposób przedstawienia takiego opakowania winien być oceniany wyłącznie w świetle wymogu, zgodnie z którym nie może on być w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego i jego właściciela.
1)

Republika Grecka, — nie uznając dyplomów wydanych przez właściwe władze innego państwa członkowskiego w wyniku szkolenia odbytego w ramach umowy, na mocy której szkolenie prowadzone przez instytucję prywatną w Grecji jest uznawane przez rzeczone władze; — przewidując zastosowanie środków uzupełniających w większej liczbie przypadków niż liczba przypadków dozwolona dyrektywą Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, zmienioną dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r.; — przyznając radzie odpowiedzialnej za uznawania równoważności tytułów zawodowych uzyskanych po ukończeniu studiów wyższych kompetencje w zakresie oceny, czy „instytucja nauczająca, w ramach której wnioskodawca odbył szkolenie należy do szkolnictwa wyższego” oraz w jakim zakresie „wnioskodawca posiada wymagane doświadczenie zawodowe, w przypadku gdy okres szkolenia jest krótszy o co najmniej rok od okresu wymaganego w Grecji w celu wykonywania tego samego zawodu”, oraz — nie umożliwiając w sektorze publicznym zmiany zaszeregowania na wyższy stopień osobom, które zostały zatrudnione na szczeblu niższym niż szczebel, którego mogły oczekiwać, gdyby ich dyplomy zostały uznane zgodnie z art. 3 dyrektywy 89/48, zmienionej dyrektywą 2001/19, uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 1, art. 3, art. 4, art. 8 oraz art. 10 dyrektywy 89/48.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223/3

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-389/05) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 43 WE i 49 WE - Swoboda przedsiębiorczości i swobodne świadczenie usług - Zdrowie zwierząt - Stacja sztucznego unasienniania bydła - Uregulowanie krajowe przyznające zatwierdzonym stacjom wyłączne prawo świadczenia usługi sztucznego unasienniania bydła na określonym terytorium i uzależniające wydanie licencji inseminatora od zawarcia umowy z jedną z tych stacji)

(2008/C 223/04)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bordes i E. Traversa, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, A. Colomb i G. Le Bras, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 49 WE — Prowadzenie działalności związanej ze sztucznym unasiennianiem bydła zastrzeżone wyłącznie na rzecz „stacji unasienniania” zatwierdzonych we Francji

Sentencja

1) Zastrzegając prawo świadczenia usługi sztucznego unasienniania bydła na rzecz zatwierdzonych stacji sztucznego unasienniania, dysponujących wyłącznością terytorialną, jak również na rzecz osób posiadających licencję inseminatora, której wydanie jest uzależnione od zawarcia umowy z jedną z tych stacji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 49 WE.

2) Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C z 14.1.2006.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/3

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia z dnia 12 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-462/05) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczalność - Powaga rzeczy osądzonej - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 4 ust. 5 akapit pierwszy, art. 12 ust. 3 lit. a) i art. 28 ust. 2 lit. e))

(2008/C 209/03)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal, M. Afonso, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Fernandes, Â. Seiça Neves oraz R. Aires, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 12 i 28 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Utrzymanie w mocy obniżonej 5 % stawki opodatkowania, stosowanej do opłat za przejazd przez most na rzece Tag w Lizbonie

Sentencja

1) Utrzymując w mocy obniżoną 5 % stawkę podatku od wartości dodanej w stosunku do opłat za przejazd drogowy przez Tag w Lizbonie, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 12 i 28 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/4/WE z dnia 19 stycznia 2001 r.

2) Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 60 z 11.3.2006.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/2

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-91/05) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 47 UE - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Decyzja 2004/833/WPZiB - Wykonanie wspólnego działania 2002/589/ WPZiB - Zwalczanie rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i lekkiej - Kompetencja Wspólnoty - Polityka współpracy na rzecz rozwoju)

(2008/C 171/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P.J. Kuijper, J. Enegren i M. Petite, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, K. Lindahl i D. Gauci, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-C. Piris, R. Gosalbo Bono, S. Marquardt i E. Finnegan, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii, (przedstawiciele: A. Jacobsen i C. Thorninga oraz L. Lander Madsen, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues oraz E. Belliard i C. Jurgensen, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. de Grave oraz przez C. Wissels oraz H. G. Sevenster, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: R. Caudwell oraz E. Jenkinson, pełnomocnicy oraz A. Dashwood, barrister),

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/833/WPZiB z dnia 2 grudnia 2004 r. dotyczącej wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (Dz.U. L 359, str. 65) oraz stwierdzenie niezgodności z prawem wspólnego działania Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej oraz uchylającego wspólne działanie 1999/34/WPZiB (Dz.U. L 191, str. 1)

Sentencja

1) Decyzja Rady 2004/833/WPZiB z dnia 2 grudnia 2004 r. dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej jest nieważna.

2) Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej poniosą swoje własne koszty.

3) Królestwo Danii, Republika Francuska, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Parlament Europejski ponoszą własne koszty.

(1) Dz.U. C 82 z 14.4.2007.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 158/2

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Włoskiej

(Sprawa C-49/05 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - Formalne postępowanie wyjaśniające - Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego - Prawo zainteresowanych - Wezwanie do przedstawienia uwag - Artykuł 88 ust. 2 WE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Cel środowiskowy inwestycji)

(2008/C 158/02)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Ferriere Nord SpA (przedstawiciele: W. Viscardini, G. Donà, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci), Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, M. Fiorilli, avvocato dello Stato)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie T-176/01 Ferriere Nord przeciwko Komisji oddalającego, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/829/WE, EWWiS z dnia 28 marca 2001 r. w sprawie pomocy państwa, którą Włochy zamierzają przyznać Ferriere Nord SpA (Dz.U. L 310, str. 22), uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc zgłoszoną jako pomoc na rzecz ochrony środowiska naturalnego, którą region autonomiczny Fruli-Wenecja Julijska (Włochy) zamierza przyznać skarżącej w formie dofinansowania do inwestycji związanej z zakupem urządzenia do walcowania siatki stalowej spawanej pozwalającego ograniczyć hałas oraz ilość odpadów w postaci tlenku żelaza, a po drugie, wniosek o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą wskutek wydania wspomnianej decyzji.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Ferriere Nord SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

3) Republika Włoska ponosi własne koszty.

(1) Dz.U. C 82 z dnia 2.4.2005.