ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 53b ust. 2 zdanie wprowadzające i lit. c) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1995/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że w wypadku braku podstawy prawnej wynikającej z prawa wewnętrznego przepis ten dostarcza podstawy prawnej dla decyzji władz krajowych zmieniającej, na niekorzyść beneficjenta, kwotę dotacji przyznanej z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, w ramach podziału zarządzania pomiędzy Komisją Europejską a państwami członkowskimi i zarządzającej odzyskanie od tego beneficjenta części owej kwoty. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy – biorąc pod uwagę zachowanie zarówno beneficjenta dotacji, jak i administracji krajowej – zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, tak jak są one rozumiane w prawie Unii, były przestrzegane w odniesieniu do żądania zwrotu.
7

Artykuł 6.2 ustawy o podatku dochodowym, zatytułowany „Uwzględnienie odliczeń ze względów osobistych”, ma następujące brzmienie: „1. Odliczenie ze względów osobistych pomniejsza przychody z pracy i mieszkania w roku podatkowym, przy czym nie mogą one być ujemne. 2. Jeżeli odliczenie ze względów osobistych nie pomniejsza przychodów z pracy i mieszkania w roku podatkowym, to pomniejsza ono podlegające opodatkowaniu przychody z majątku kapitałowego w roku podatkowym, przy czym nie mogą one być ujemne. 3. Jeżeli odliczenie ze względów osobistych nie pomniejsza przychodów z pracy i mieszkania lub podlegających opodatkowaniu przychodów z majątku kapitałowego w roku podatkowym, to pomniejsza ono przychody z istotnych udziałów w roku podatkowym, przy czym nie mogą one być ujemne. 4. Dla celów zastosowania ust. 1 i 3 przychody z pracy i mieszkania oraz przychody z istotnego udziału w roku podatkowym są określane bez uwzględnienia przychodów podlegających zachowaniu. 5. W przypadku pomniejszenia w pierwszej kolejności uwzględnia się wydatki związane ze szczególnymi kosztami utrzymania wskazanymi w art. 6.1 ust. 2 lit. d)”.
5

Artykuł 1 Natuurschoonwet 1928 (ustawy w sprawie dziedzictwa naturalnego z 1928 r., zwanej dalej „ustawą w sprawie dziedzictwa naturalnego”) stanowi: „1. W rozumieniu niniejszej ustawy określenie: a) »posiadłość ziemska« oznacza nieruchomość położoną w Niderlandach, pokrytą w całości bądź części obszarami naturalnymi, lasami lub innymi skupiskami drzew – włącznie z nieruchomościami, na których znajduje się rezydencja lub inny budynek pasujący do charakteru posiadłości ziemskiej – o ile dalsze istnienie tej nieruchomości w tej szczególnej postaci jest pożądane z punktu widzenia zachowania dziedzictwa naturalnego; b) »właściciel« oznacza: 1) właściciela nieruchomości, która nie jest obciążona prawem do użytkowania i nie jest przedmiotem dzierżawy, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3; 2) użytkownika lub dzierżawcę, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 3; c) »własność ekonomiczna« oznacza system praw i obowiązków odnoszących się do nieruchomości, który reprezentuje udział w tej rzeczy. Udział obejmuje co najmniej pewien stopień ryzyka zmiany wartości i należy do osoby innej niż właściciel w ujęciu cywilistycznym. Przyznanie samego prawa do dostawy nie stanowi przeniesienia własności ekonomicznej; d) »właściwy minister« oznacza ministra ds. gospodarki, ministra ds. rolnictwa i ministra ds. innowacji; e) »właściwi ministrowie« oznacza ministra ds. gospodarki, ministra ds. rolnictwa, ministra ds. innowacji, ministra ds. finansów. 2. Zasady dotyczące warunków, które nieruchomość musi spełniać, aby mogła być uznana za posiadłość [ziemską], są określone w przepisach wykonawczych lub na ich podstawie. Warunki te dotyczą: a) powierzchni nieruchomości, na którą może składać się również powierzchnia przyległej nieruchomości, która sama jest uznawana za posiadłość ziemską lub stanowi taką posiadłość ziemską razem z pierwszą wskazaną nieruchomością, o ile istnieje ścisły związek historyczny pomiędzy tymi dwoma nieruchomościami; b) minimalnego udziału procentowego w powierzchni nieruchomości, która powinna być pokryta obszarami naturalnymi, lasami lub innymi terenami zalesionymi, a także rodzaju tych obszarów naturalnych, lasów i innych terenów zalesionych; c) rozmiaru i formy terenów niepokrytych obszarami naturalnymi, lasami i innymi terenami zalesionymi, powiązanych bądź nie z formą terenów bezpośrednio przylegających do nieruchomości; d) sposobu i typu zabudowy; e) sposobu wykorzystania terenów i budynków. […]”.
37

Mimo to należy zauważyć, że w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem do tego ostatniego należy udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. W konsekwencji, nawet jeśli formalnie sąd odsyłający odniósł się jedynie do dyrektyw 2003/9, 2004/83 i 2005/85, to okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie, by Trybunał udzielił mu wykładni prawa Unii we wszystkich aspektach, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swego pytania, czy też nie. W tym względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów tego prawa, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu (zob. podobnie wyroki: Fuß, C‑243/09, EU:C:2010:609, pkt 39, 40; a także Hadj Ahmed, C‑45/12, EU:C:2013:390, pkt 42).
45

W tym względzie warto przypomnieć, że w ramach procedury ustanowionej w art. 267 TFUE wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszłe orzeczenie, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy – ocena zarówno niezbędnego charakteru orzeczenia w trybie prejudycjalnym do wydania wyroku, jak i istotnego charakteru skierowanych do Trybunału pytań. Wobec tego, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia. Domniemanie istotnego charakteru pytań skierowanych w trybie prejudycjalnym przez sąd krajowy może zostać podważone jedynie w wyjątkowych wypadkach, gdy jest oczywiste, że żądana wykładnia prawa Unii nie ma związku z postępowaniem głównym, gdy problem ma charakter hipotetyczny lub gdy Trybunał nie dysponuje informacjami na temat stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione pytania (zob. w szczególności wyroki: Åkerberg Fransson, EU:C:2013:105, pkt 39, 40; a także B., C‑394/13, EU:C:2014:2199, pkt 19).
6

Código de Procedimento e de Processo Tributário (kodeks postępowania podatkowego, zwany dalej „CPPT”) został przyjęty dekretem z mocą ustawy nr 433/99 z dnia 26 października 1999 r. i wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2000 r. Jego art. 63, zatytułowany „Stosowanie przepisów zmierzających do zwalczania nadużyć”, w wersji obowiązującej w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym miał następujące brzmienie: „1. Pobór podatków na podstawie któregokolwiek przepisu zmierzającego do zwalczania nadużyć zawartego w kodeksach i innych ustawach podatkowych jest uzależniony od otwarcia postępowania szczególnego. 2. Za przepisy zmierzające do zwalczania nadużyć w rozumieniu niniejszego kodeksu uważa się wszelkie przepisy prawne, które uznają za bezskuteczne wobec organu podatkowego umowy lub czynności prawne, których zawarcie lub wykonanie jest związane z oczywistym nadużyciem prawa skutkującym wyłączeniem lub zmniejszeniem podatku, który w przeciwnym wypadku byłby wymagalny. 3. Postępowanie przewidziane w poprzedzającym ustępie może zostać wszczęte w terminie trzech lat liczonych od czasu wykonania aktu lub czynności będących przedmiotem stosowania przepisów zmierzających do zwalczania nadużyć. 4. Zastosowanie przepisów zmierzających do zwalczania nadużyć uzależnione jest od uprzedniego wysłuchania podatnika na warunkach przewidzianych w ustawie. 5. Prawo do bycia wysłuchanym wykonywane jest w terminie 30 dni, liczonych od daty wezwania skierowanego do podatnika listem poleconym. 6. W terminie, o którym mowa w poprzedzającym ustępie, podatnik może przedstawić dowody, które uzna za mające znaczenie dla sprawy. 7. Stosowanie przepisów zmierzających do zwalczania nadużyć obowiązkowo uzależnione jest, o ile zostały spełnione postanowienia poprzedzających ustępów, od uprzedniej zgody szefa służby lub urzędnika, na którego oddelegował on tę kompetencję. 8. Przepisy zmierzające do zwalczania nadużyć nie mają zastosowania, jeżeli podatnik wystąpił do organu podatkowego o wiążącą opinię odnośnie do okoliczności faktycznych, które leżą u podstaw danego zdarzenia, a organ podatkowy nie udzielił odpowiedzi na ten wniosek w terminie sześciu miesięcy. 9. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, uzasadnienie decyzji, o której mowa w ust. 7 zawiera: a) opis zawartej umowy lub dokonanej czynności prawnej i ich prawdziwego charakteru gospodarczego; b) wskazanie dowodów, które świadczą o tym, że zawarcie umowy lub wykonanie czynności miały jako jedyny lub zasadniczy cel uniknięcie podatku, który stałby się należny w przypadku umowy lub czynności o równoznacznym charakterze gospodarczym; c) opis umów lub czynności o gospodarczym charakterze równoznacznym z treścią podpisanych umów lub wykonanych czynności oraz mających do nich zastosowanie przepisów o opodatkowaniu; 10. Zgoda, o której mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, może być przedmiotem oddzielnego zaskarżenia”.
6

Artykuł 12 tej dyrektywy brzmi następująco: „Państwa członkowskie podejmują działania w celu zapewnienia, że taryfy dla każdej z usług należących do usług[i] powszechn[ej] są zgodne z następującymi zasadami: — ceny są przystępne i zapewniają wszystkim użytkownikom, niezależnie od położenia geograficznego i z uwzględnieniem specyficznych warunków krajowych, dostęp do świadczonych usług. Państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić bezpłatne świadczenie usługi pocztowej dla niewidomych i niedowidzących, — ceny są zorientowane na koszty i stanowią zachętę do efektywnego świadczenia usług powszechnych. Ilekroć jest to konieczne dla ochrony ogólnego interesu publicznego, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o stosowaniu jednolitej taryfy na całym terytorium kraju lub w stosunku do usług w obrocie zagranicznym świadczonych według taryfy jednoskładnikowej oraz do innych przesyłek pocztowych, — zastosowanie jednolitej taryfy nie wyklucza prawa operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługę powszechną do zawierania z użytkownikami indywidualnych umów o cenach, — taryfy są przejrzyste i niedyskryminujące, — w każdym przypadku, gdy operatorzy świadczący usługę powszechną stosują taryfy specjalne, na przykład na usługi dla podmiotów gospodarczych, podmiotów wysyłających przesyłki masowe lub firm zbierających pocztę od różnych użytkowników, będą stosować zasady przejrzystości i niedyskryminacji zarówno w odniesieniu do taryf, jak i do związanych z nimi warunków. Taryfy, wraz ze związanymi z nimi warunkami, stosuje się jednakowo zarówno między różnymi stronami trzecimi, jak i między nimi a operatorami świadczącymi usługę powszechną dostarczającymi równoważne usługi. Wszelkie takie taryfy zostaną także udostępnione użytkownikom, w szczególności osobom fizycznym oraz małym i średnim przedsiębiorstwom, które korzystają z usług pocztowych na podobnych warunkach”.
2)

Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2009/31, w związku z pkt 2 lit. d) załącznika II do rzeczonej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez odwiert głęboki, taki jak odwiert rozpoznawczy, o którym mowa w postępowaniu głównym, może wynikać z tego przepisu. Właściwe władze krajowe powinny zatem szczegółowo zbadać, z uwzględnieniem kryteriów zawartych w załączniku III do dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2009/31, czy należy sporządzić ocenę oddziaływania na środowisko. W tym kontekście należy w szczególności zbadać, czy oddziaływanie odwiertów rozpoznawczych w związku z oddziaływaniem innych przedsięwzięć może mieć większą wagę niż przy ich braku. Ocena ta nie może zawężać się do granic gminy.
W powyższym względzie należy uściślić, że pojęcie „działalności rolniczej” – tak jak zostało ono zdefiniowane w art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2004, L 94, s. 70) – które obejmuje utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, nie może służyć do dokonania wykładni rozporządzenia nr 2078/92, ponieważ pojęcie to zostało zdefiniowane w ramach rozdzielenia pomocy od produkcji rolnej, czyli w kontekście całkowicie odmiennym od kontekstu, w jaki wpisują się okoliczności sprawy będącej przedmiotem sporu w postępowaniu głównym. W tamtym kontekście pomoc rolna była wciąż przyznawana przede wszystkim stosownie do wielkości produkcji.
1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 71 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. (Dz.U. L 209, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”).
Artykuł 2 lit. a) – odpowiednio – rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi należy interpretować w ten sposób, że produkt leczniczy zdefiniowany w art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi zmienionej rozporządzeniem nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 12 grudnia 2006 r. nie może być uznany jako taki za „substancję sklasyfikowaną”, nawet jeśli zawiera objętą załącznikiem I do rozporządzenia nr 273/2004 oraz załącznikiem do rozporządzenia nr 111/2005 substancję, która może być łatwo wykorzystana lub odzyskana za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków.
15

Badając wymogi, jakie mogą wynikać z prawa Unii, co do okresów zatrudnienia w ramach instytucji europejskiej posiadającej siedzibę w Belgii, cour du travail de Bruxelles stwierdza, odwołując się do wyroków Ferlini (C‑411/98, EU:C:2000:530, pkt 41) i My (C‑293/03, EU:C:2004:821, pkt 35) oraz do postanowienia Ricci i Pisaneschi (C‑286/09 i C‑287/09, EU:C:2010:420, pkt 26), że M.R. Melchior nie może być zakwalifikowana jako „pracownik” w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 35) lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 72). Stwierdza też, że pracownik, który – jak M.R. Melchior – pracował dla instytucji europejskiej posiadającej siedzibę w Belgii, i który wcześniej pracował wyłącznie w tym państwie członkowskim, nie może powoływać się na postanowienia traktatu FUE gwarantujące swobodny przepływ pracowników, gdyż postanowienia nie stosują się w sytuacjach czysto wewnętrznych.
Niezależnie od kwestii, czy odesłanie do interpretacji przepisów krajowych obowiązujących przed dniem 1 kwietnia 2006 r. dokonanej przez Supreme Court of the United Kingdom, zgodnie z którą straty poniesione przed tą datą nie są wyłączone z transgranicznej ulgi grupowej, wystarczy, aby spełnić wymóg pewności prawa co do możliwości uzyskania transgranicznej ulgi grupowej w odniesieniu do strat poniesionych przed wskazaną wyżej datą, należy stwierdzić, iż Komisja nie wykazała istnienia sytuacji, w których transgraniczna ulga grupowa nie została przyznana w odniesieniu do strat sprzed dnia 1 kwietnia 2006 r.
3)

Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie do powództwa zmierzającego do obciążenia odpowiedzialnością emitenta certyfikatu z tytułu prospektu emisyjnego dotyczącego tego certyfikatu, jak też naruszenia innych prawnych obowiązków informacyjnych spoczywających na tym emitencie, o ile odpowiedzialność ta nie jest objęta zakresem umowy lub roszczeń wynikających z umowy w rozumieniu art. 5 pkt 1 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 sądy miejsca zamieszkania powoda są właściwe z tytułu zaistnienia szkody do rozpoznania takiego powództwa, w szczególności jeżeli szkoda ta wystąpi bezpośrednio na rachunku bankowym powoda prowadzonym w banku mającym siedzibę w okręgu jurysdykcyjnym tych sądów.
16

W następstwie konsensusu osiągniętego między partnerami społecznymi Bundesbahngesetz (ustawa o kolejach federalnych, BGBl. nr 852/1992, zwana dalej „ÖBB‑G”) została zmieniona przez ustawę z 2011 r. (BGBl. I, 129/2011, zwaną dalej „ustawą z 2011 r.”). Ta ustawa zmieniła w szczególności systematykę § 3 BO 1963. Od tej chwili § 53a ÖBB‑G stanowi: „(1) Dla pracowników i emerytów lub rencistów, którzy rozpoczynają lub rozpoczęli służbę w kolejach austriackich (ÖBB) […] do dnia 31 grudnia 2004 r. i których indywidualna data będąca punktem odniesienia do celów awansu jest ustalana lub została ustalona na podstawie § 3 [BO 1963], datę tę określa się na nowo po powiadomieniu o okresach służby podlegających uwzględnieniu zgodnie z następującymi przepisami: 1. Datę będącą punktem odniesienia do celów awansu należy określać w ten sposób, iż przyjmuje się, że dzień zatrudnienia poprzedzają […] podlegające uwzględnieniu okresy (Z 2) następujące po dniu 30 czerwca roku, w którym ukończono lub zostanie ukończonych dziewięć lat nauki szkolnej po rozpoczęciu pierwszego stopnia nauki szkolnej. 2. Okresy podlegające uwzględnieniu wynikają z obowiązujących zasad uwzględniania, określonych w mających zastosowanie przepisach BO 1963 […]. (2) W wypadku ponownego określenia indywidualnej daty będącej punktem odniesienia do celów awansu zgodnie z ust. 1 stosuje się następujące przepisy: 1. Każdy okres wymagany do awansu w ramach każdej z trzech pierwszych kategorii wynagrodzenia przedłuża się o rok. 2. Awans ma miejsce w dniu 1 stycznia po zakończeniu każdego okresu wymaganego do awansu (dzień awansu). 3. Ponowne określenie indywidualnej daty będącej punktem odniesienia do celów awansu nie wywołuje skutków, jeżeli wiąże się z obniżeniem wynagrodzenia w porównaniu z poprzednim określeniem tej daty. […] (4) W celu ponownego określenia daty będącej punktem odniesienia do celów awansu pracownicy i emeryci lub renciści muszą przedstawić za pomocą formularza dostarczonego przez pracodawcę odpowiedni dowód odnoszący się do okresów służby podlegających uwzględnieniu zgodnie z ust. 1. W wypadku osób, które nie przedstawią tego dowodu lub przedstawią go w sposób nieprawidłowy lub niekompletny, utrzymuje się dotychczas obowiązującą datę będącą punktem odniesienia do celów awansu […]. (5) Przy obliczaniu trzyletniego terminu przedawnienia w odniesieniu do roszczeń o zapłatę wynagrodzenia wynikających z ponownego określenia daty będącej punktem odniesienia do celów awansu nie uwzględnia się okresu od dnia 18 czerwca 2009 r. do dnia ogłoszenia [ustawy z 2011 r.]”.
32

W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że w przeciwieństwie do art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001, który został zinterpretowany w wyroku Pammer i Hotel Alpenhof (C‑585/08 i C‑144/09, EU:C:2010:740), art. 5 pkt 3 omawianego rozporządzenia nie wymaga, by rozpatrywana witryna była „kierowana do” państwa członkowskiego sądu, do którego wniesiono powództwo (zob. wyrok Pinckney, EU:C:2013:635, pkt 42).
7

Artykuł 10 ust. 9g i 9h dekretu z mocą ustawy nr 16 przewiduje: „9g W ramach uporządkowania przepisów z dziedziny gier publicznych, w tym zakładów sportowych, również w związku z zawodami hippicznymi, oraz zakładów innych niż sportowe przepisy niniejszego ustępu mają na celu ułatwienie takiego uporządkowania poprzez pierwsze zrównanie czasu obowiązywania koncesji, których przedmiotem jest przyjmowanie odnośnych zakładów, przy jednoczesnym zachowaniu wymogu dostosowania krajowych zasad selekcji podmiotów, które na rzecz państwa przyjmują zakłady sportowe, również w związku z zawodami hippicznymi, oraz zakłady inne niż sportowe do zasad wynikających z wyroku [Costa i Cifone, EU:C:2012:80]. W tym względzie, w związku z następującym wkrótce wygaśnięciem grupy koncesji na przyjmowanie wskazanych zakładów, niezależny urząd ds. monopoli państwowych wszczyna bezzwłocznie, a w każdym razie najpóźniej do dnia 31 lipca 2012 r., przetarg w zakresie selekcji podmiotów zbierających rzeczone zakłady, z zachowaniem co najmniej następujących kryteriów: a) możliwość udziału podmiotów, które prowadzą już działalność w zakresie przyjmowania zakładów w jednym z państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w którym mają swoją siedzibę i miejsce prowadzenia działalności, na podstawie ważnego i skutecznego upoważnienia wydanego zgodnie z przepisami obowiązującymi w porządku prawnym rzeczonego państwa, i które to podmioty są również rzetelne i wiarygodne oraz spełniają wymogi gospodarcze i majątkowe wskazane przez niezależny urząd ds. monopoli państwowych […]; b) udzielenie koncesji obowiązujących do dnia 30 czerwca 2016 r. na przyjmowanie, wyłącznie w fizycznej sieci punktów sprzedaży, zakładów sportowych, również w związku z zawodami hippicznymi, oraz zakładów innych niż sportowe przez punkty sprzedaży, maksymalnie w liczbie 2000, których wyłącznym przedmiotem działalności jest prowadzenie sprzedaży gier publicznych, bez wprowadzania ograniczeń co do minimalnej odległości między tymi punktami lub w stosunku do innych, już działających punktów przyjmowania identycznych zakładów; c) przyjęcie za składnik ceny podstawowej wartości rynkowej w wysokości 11000 EUR dla każdego punktu sprzedaży; d) zawarcie umowy koncesyjnej, której treść jest zgodna z ogółem zasad wynikających z wyroku [Costa i Cifone, EU:C:2012:80)], a także z właściwymi przepisami krajowymi obowiązującymi w dziedzinie zakładów publicznych; e) możliwość prowadzenia punktów sprzedaży w każdej gminie lub prowincji, bez ograniczeń ilościowych ze względu na położenie i bez warunków preferencyjnych w stosunku do istniejących koncesjonariuszy upoważnionych już do przyjmowania zakładów identycznych lub takich, które w każdym razie mogą okazać się preferencyjne względem tych ostatnich; f) ustanowienie kaucji […]. 9h Koncesjonariusze, których koncesja wygasa w dniu 30 czerwca 2012 r., przyjmujący zakłady, o których mowa w ust. 9g, prowadzą nadal działalność do dnia zawarcia umów o koncesje udzielonych zgodnie ze wskazanym ustępem […]”.