ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Czy art. 5 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (1) należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do objętych podatkiem akcyzowym towarów niewspólnotowych podlegających procedurze uszlachetniania czynnego, o której mowa w art. 84 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Kodeksu Celnego — zwanego dalej „KC”), podatek akcyzowy uznaje się za zawieszony również wtedy, gdy są one produkowane z towarów nieobjętych podatkiem akcyzowym w ramach procedury uszlachetniania czynnego dopiero po ich przywozie, w związku z czym stosownie do motywu piętnastego dyrektywy 92/12/EWG w przypadku ich transportu nie ma potrzeby stosowania dokumentu towarzyszącego, o którym mowa w art. 18 ust. 1 dyrektywy 92/12/EWG?
5)

Czy ze złą wiarą w rozumieniu art. 21 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 874/2004 mamy do czynienia również wówczas, gdy nazwa domeny została zarejestrowana na pierwszym etapie stopniowej rejestracji w oparciu o identyczny z pojęciem rodzajowym zaczerpniętym z języka niemieckiego znak towarowy, który został nabyty przez właściciela nazwy domeny wyłącznie w celu zgłoszenia domeny do rejestracji i uprzedzenia w ten sposób innych zainteresowanych tudzież ewentualnie również właścicieli praw do oznaczenia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 grudnia 2008 r. — Müller Fleisch GmbH przeciwko Land Baden-Württemberg

(Sprawa C-562/08)

(2009/C 69/36)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Müller Fleisch GmbH

Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

Uczestnik postępowania: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 6 ust. 1 w związku z rozdziałem A część I załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1248/2001 (2), należy interpretować w ten sposób, że niezgodne jest z nim rozszerzenie obowiązku badań na wszystkie sztuki bydła w wieku powyżej 24 miesięcy, które zostało wprowadzone w BSE-Untersuchungsverordnung (niemieckie rozporządzenie w sprawie badań na obecność BSE) z dnia 1 grudnia 2000 r. (BGBl I, s. 1659), zmienionym rozporządzeniem z dnia 25 stycznia 2001 r. (BGBl I, s. 164)?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 147, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1248/2001 z dnia 22 czerwca 2001 r. zmieniające załączniki III, X i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do nadzoru epidemiologicznego i badań pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (Dz.U. L 173, s. 12).
4)

a. Jeżeli na pytanie to udzielona zostanie odpowiedź przecząca — czy odpowiedzialność za to należy przypisać instytucji zamawiającej i jeżeli tak, to w jaki sposób? b. Czy jest tak również wtedy, gdy na pytanie powyższe udzielona zostanie odpowiedź twierdząca? c. Jeżeli organ miałby być zobowiązany do naprawienia szkody to czy prawo wspólnotowe określa wytyczne, zgodnie z którymi dokonuje się stwierdzenia zaistnienia szkody i jej wymiaru, a jeżeli tak, to jakie one są? d. Jeżeli odpowiedzialności za to nie można przypisać instytucji zamawiającej, czy zgodnie z prawem wspólnotowym można wskazać inną osobę, która tę odpowiedzialność ponosi i na jakiej podstawie?
—

stwierdzenie, że przyznając korzyści podatkowe w zakresie regenerowanych olei smarowych, produkowanych na bazie olei zużytych we Włoszech, lecz odmawiając zastosowania tej korzyści do olei smarowych uzyskiwanych ze zużytych olei pochodzących z innych państw członkowskich [na podstawie art. 62 „jednolitego tekstu przepisów ustawodawczych dotyczących podatków od produkcji, konsumpcji i sankcji karnych oraz administracyjnych w tej dziedzinie” („Testo unico delle disposizioni legislative concernenti le imposte sulla produzione e sui consumi e relative sanzioni penale e amministrative”) zatwierdzonego dekretem ustawodawczym nr 504 z dnia 26 października 1995 r. i poddanego wykładni w okólniku nr 24/D Agenzia delle Entrate z dnia 5 maja 2004 r. oraz zgodnie z art. 1 ust. 116 ustawy nr 266 z dnia 23 grudnia 2005 r.], Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążą na mocy art. 90 WE,
1)

Czy zwrot „korzystani[e] z systemu pomocy społecznej” zawarty w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na przyjęcie przepisów o łączeniu rodziny odmawiających go członkowi rodziny rozdzielonej, który wykazał, iż posiada stabilne i regularne środki, które wystarczają do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, lecz który, z powodu poziomu dochodów, byłby jednak uprawniony do szczególnej pomocy w przypadku szczególnych i indywidualnie ustalonych kosztów niezbędnych do jego utrzymania, zwolnień z podatku przyznanych przez samorząd terytorialny w zależności od dochodów lub środków wspierania dochodów w ramach gminnej polityki minimalnej (minimabeleid)?
—

stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy: — art. 2 ust. 1, art. 3 i 4 ust. 1 albo 2, a także art. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1, 2 i 4; art. 6 ust. 2 i art. 8 dyrektywy 85/337/EWG w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 2 i 4; oraz art. 9 dyrektywy 85/337 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1,2 i 4; — art. 6 ust. 3 i 4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2), w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi krajowej M-501 na odcinkach 1, 2 i 4, w odniesieniu do specjalnego obszaru ochrony ptaków ES 0000056 „Encinares del río Alberche y río Cofio [lasy dębów korkowych nad rzekami Alberche i Cofio]”; — oraz dyrektywy 92/43/EWG zinterpretowanej w wyrokach Trybunału z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 oraz z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-244/05, jak również art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 92/43 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinku 1, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES 3110005 „Cuenca del río Guadarrama [dorzecze rzeki Guadarrama]” oraz na odcinkach 2 i 4, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES 3110007 „Cuencas de los ríos Alberche y Cofio [dorzecza rzek Alberche i Cofio]”;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/5

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2008 r. w sprawie T-366/06 Calebus, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 24 września 2008 r. przez Calebus, SA

(Sprawa C-421/08 P)

(2009/C 55/08)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Calebus, SA (przedstawiciel: adwokat R. Bocanegra Sierra)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Królestwo Hiszpanii

Żądania wnoszącego odwołanie

Odwołanie wnoszone jest od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r., w drodze którego skarga wniesiona przez Calebus w sprawie T-366/06 została odrzucona jako niedopuszczalna. Calebus wnosi o przyjęcie i uwzględnienie odwołania oraz, w razie spełnienia przewidzianych prawem wymogów formalnych, o wydanie rozstrzygnięcia, w ramach którego skarga zostanie rozpatrzona i uznana za dopuszczalną, zaskarżone postanowienie uchylone a żądania wnoszącej odwołanie uwzględnione.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie zostało wniesione od postanowienia Sadu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r., w drodze którego skarga Calebus, S.A. na decyzję 2006/613/WE (1) z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującą wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, wniesiona w ramach sprawy T-366/06, została odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie w jakim dotyczyła włączenia obszaru o nazwie „Las Cuerdas” w ramy terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty (TZW) „ES6110006 Ramblas de Gergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla”.

W odwołaniu zarzuca się, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, gdyż na jego mocy odrzucono skargę ze względu na brak bezpośredniego interesu wnoszącej odwołanie w stwierdzeniu nieważności wspomnianej decyzji. W przeciwieństwie do tego, co przedstawiono w uzasadnieniu postanowienia, decyzja 2006/613 nakłada jednak sama w sobie obowiązek objęcia przez państwa członkowskie ochroną obszarów zaklasyfikowanych jako TZW, do których należy teren obejmujący obszar o nazwie „Las Cuerdas”, co bezpośrednio wpływa na ograniczenie możliwości korzystania z niego, a także zmniejsza jego rentowność i cenę sprzedaży. Państwa członkowskie dysponują zakresem swobodnego uznania w kwestii ustalania konkretnych środków, ale nie w zakresie decydowania, czy takie środki mają znajdować zastosowanie do danego obszaru. Tak więc fakt dysponowania zakresem swobodnego uznania nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu bezpośredniego wpływu decyzji na interes prawny wnoszącej odwołanie.

(1) Dz. U. L 259, s. 1.
a)

Gdy przedsiębiorca, który handluje różnymi towarami lub usługami (zwany dalej „autorem ogłoszenia”) korzysta z możliwości podania u operatora wyszukiwarki hasła [w przypadku reklamy przez internet można skorzystać z możliwości odpłatnego zgłoszenia tzw. haseł w programach wyszukujących takich jak Google. Gdy takie hasło zostanie wpisane do wyszukiwarki, pojawia się skierowanie na stronę internetową autora ogłoszenia bądź lista znalezionych stron bądź ogłoszenie po prawej stronie strony z wynikami z tytułem „linki sponsorowane”], które jest identyczne jak znak towarowy zarejestrowany przez inną osobę (zwaną dalej „właścicielem znaku towarowego”) dla podobnych towarów lub usług, a podane hasło — co nie jest widoczne dla użytkownika wyszukiwarki — prowadzi do tego, że ten użytkownik internetowy, który wpisuje to słowo, na liście wyników operatora wyszukiwarki znajduje odniesienie do strony internetowej autora ogłoszenia, to czy stanowi to używanie przez tego autora ogłoszenia zarejestrowanego znaku towarowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104/EWG (1)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2008 r. — EMI Group Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-581/08)

(2009/C 55/28)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

VAT and Duties Tribunal, Londyn

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: EMI Group Ltd

Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

a) W jaki sposób należy interpretować art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy (1) w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy?

b) W szczególności, jakie są istotne cechy charakterystyczne „próbki” w rozumieniu art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy?

c) Czy państwu członkowskiemu wolno ograniczyć wykładnię pojęcia „próbka” zawartego w art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy do: i) próbki przemysłowej w formie zwykle niedostępnej w sprzedaży publicznej, przekazywanej rzeczywistemu lub potencjalnemu klientowi przedsiębiorstwa (do roku 1993); (ii) tylko jednej albo tylko pierwszej z szeregu próbek przekazanych przez tę samą osobę temu samemu odbiorcy, jeżeli próbki te są identyczne albo nie różnią się w sposób istotny pomiędzy sobą (po roku 1993)?

d) Czy państwu członkowskiemu wolno ograniczyć wykładnię pojęcia „prezenty o małej wartości” zawartego w art. 5 ust. 6 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy w taki sposób, aby wyłączyć spod zakresu tego pojęcia: i) prezent w postaci towarów stanowiących część serii prezentów lub następujących po sobie prezentów przekazywanych okresowo na rzecz tej samej osoby (do października 2003 r.), ii) wszelkie prezenty handlowe przekazane na rzecz tej samej osoby w dowolnym dwunastomiesięcznym okresie, jeżeli łączna wartość prezentów przekracza 50 GBP (od października 2003 r.)?

e) W wypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 3 punkt (ii) powyżej albo na jakąkolwiek część pytania 4 powyżej, czy w sytuacji, gdy podatnik przekazuje podobne lub identyczne prezenty w postaci nagrań muzycznych dwóm lub więcej osobom z powodu ich osobistych właściwości tych osób polegających na tym, iż mogą one mieć wpływ na popularność danego artysty, państwo członkowskie może traktować te przedmioty jako przekazane tej samej osobie tylko dlatego, że osoby te są zatrudnione przez ten sam podmiot?

f) Czy odpowiedzi na pytania od 1 do 5 powyżej byłyby inne, gdyby odbiorca był podatnikiem (lub był zatrudniony przez podatnika), który mógłby odliczyć naliczony podatek podlegający zapłacie z tytułu dostawy towarów stanowiących próbkę?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 października 2008 r. — Seaport Investments Ltd przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland

(Sprawa C-454/08)

2009/C 220/30

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal in Northern Ireland

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Seaport Investments Ltd

Strona pozwana: Department of the Environment for Northern Ireland

Postanowieniem z dnia 20 maja 2009 r. Trybunał (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
1)

Czy przepisy prawa wspólnotowego pierwotnego, w szczególności art. 10 WE, art. 43 WE, art. 48 WE, a także zasada wzajemnego uznawania krajowych porządków prawnych państw członkowskich Wspólnoty pomiędzy sobą, powinny być rozumiane w ten sposób, że jedno państwo członkowskie (państwo członkowskie pierwsze) poprzez ratyfikację prawa wspólnotowego pierwotnego zadeklarowało zasadniczo swoją zgodę na skuteczność na swoim terytorium wydanego w ramach porządku prawnego drugiego państwa członkowskiego środka wywłaszczającego w każdym razie w sytuacji, gdy dotknięta środkiem wywłaszczającym spółka prywatnoprawna uprzednio w wykonaniu swojej prawnowspólnotowej swobody przedsiębiorczości świadomie poddała się nakazującemu wywłaszczenie prawu spółek drugiego państwa członkowskiego, pomimo że prowadzi ona działalność gospodarczą w pierwszym państwie członkowskim i dysponuje tam majątkiem dotkniętym środkiem wywłaszczającym?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/9

Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowacji

(Sprawa C-507/08)

2009/C 102/12

Język postępowania: słowacki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito, J. Javorský, K. Walkerová)

Strona pozwana: Republika Słowacka

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Republika Słowacka uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 249 ust. 4 traktatu WE i art. 2 decyzji Komisji z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa C 25/2005 (ex NN 21/2005) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice, a.s. [notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2082 (1)], nie wykonując wspomnianej decyzji;

— obciążenie Republika Słowacka kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W swojej decyzji z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa C 25/2005 (ex NN 21/2005) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice, a.s., Komisja stwierdziła, że środki przyjęte na rzecz tej spółki przez Republikę Słowacką stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE i że pomoc ta jest niezgodna ze wspólnym rynkiem. Jednocześnie wezwała ona Republikę Słowacką do przyjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania bezprawnie udzielonej pomocy.

Do chwili obecnej pomoc udzielona na rzecz Frucony nie została zwrócona.

Pomoc państwa została udzielona Fruconie w postaci umorzenia zobowiązania podatkowego, które zostało zatwierdzone przez sąd w ramach postępowania układowego. Republika Słowacka próbowała dochodzić sądownie zwrotu bezprawnie udzielonej pomocy. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, uzasadniając to m.in. tym, że zobowiązanie Frucony do zwrotu długu organom skarbowym wygasło z mocy prawa. Sąd apelacyjny utrzymał w mocy wyrok pierwszej instancji, uzasadniając to m.in. tym, że postanowienie w sprawie układu nie może być rewidowane, ponieważ jako res judicata musi być respektowane przez wszystkie organy, w tym sąd apelacyjny, i że Komisja nie uwzględniła w swojej decyzji przepisów kolizyjnych prawa krajowego dotyczących postępowania upadłościowego i egzekucyjnego.

Wyroki obu sądów stoją na przeszkodzie bezzwłocznemu i skutecznemu wykonaniu decyzji Komisji.

Nie wystarczy, aby Republika Słowacka skorzystała z wszystkich przysługujących jej środków. Wynikiem zastosowania tych środków musi być skuteczne i bezzwłoczne wykonanie decyzji, w przeciwnym razie należy założyć, że Republika Słowacka nie wypełniła swoich zobowiązań. Naruszenie obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie ma miejsce, kiedy kroki podjęte przez to państwo członkowskie nie miały żadnego wpływu na faktyczny zwrot danej kwoty.

(1) Dz.U. L 112 z 30.4.2007, s.14.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Granada (Hiszpania) w dniu 18 grudnia 2008 r. — Carlos Sáez Sánchez y Patricia Rueda Vargas przeciwko Junta de Andalucía oraz Manuelowi Jalónowi Morente i in., współpozwanym

(Sprawa C-563/08)

(2009/C 69/37)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado Contencioso-Administrativo de Granada

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Carlos Sáez Sánchez y Patricia Rueda Vargas

Strona pozwana: Junta de Andalucía oraz Manuel Jalón Morente i in.

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy art. 2 ust. 3 i 4 ustawy 16/1997 z dnia 25 kwietnia 1997 r. o usługach świadczonych przez apteki, w zakresie, w jakim ustanawiają ograniczenia terytorialne i demograficzne w zakładaniu aptek, są niezgodne z art. 43 WE, ze względu na to, że system ograniczania liczby aptek jest nieproporcjonalny do celu polegającego na odpowiednim zaopatrzeniu w produkty lecznicze danego obszaru, a nawet może mieć skutek przeciwny do zamierzonego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/23

Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2008 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C- 582/08)

(2009/C 69/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal, M. Afonio, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że odmawiając odzyskania podatku naliczonego w odniesieniu do pewnych transakcji przeprowadzanych przez podatników nie mających siedziby na terytorium Wspólnoty Europejskich, Wielka Brytania naruszyła obowiązki ciążące na niej na mocy art. 169, 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, oraz art. 2 ust. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG (2) z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty,

— obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja twierdzi, że wykładni art. 2 ust. 1 trzynastej dyrektywy nie można dokonywać w ten sposób, że wyłącza on zwrot VAT naliczonego od towarów usług wykorzystanych do celów transakcji ubezpieczeniowych i finansowych, o których mowa art. 17 ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy VAT (3). Komisja stoi zatem na stanowisku, że prawodawstwo Zjednoczonego Królestwa, w zakresie w jakim odmawia prawa do zwrotu podatku VAT podatnikom nie mającym siedziby na terytorium Wspólnoty Europejskiej, narusza prawo wspólnotowe.

(1) Dz.U. L 347, s. 1.

(2) Dz.U. L 326, s. 40.

(3) Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.
1)

Czy art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 5 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (1) lub inne przepisy tej dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym zapowiadanie, oferowanie lub przyznawanie nieodpłatnych dodatków do druków periodycznych, jak również zapowiadanie nieodpłatnych dodatków do innych towarów lub usług, z zastrzeżeniem wymienionych enumeratywnie wyjątków, jest niedozwolone bez konieczności sprawdzania w indywidualnym przypadku wprowadzającego w błąd, agresywnego lub w inny sposób nieuczciwego charakteru praktyki handlowej, również wtedy gdy uregulowanie to służy nie tylko ochronie konsumentów, lecz także innym celom, które nie są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania tej dyrektywy, przykładowo utrzymaniu pluralizmu mediów lub ochronie słabszych konkurentów?
1)

Czy prawo wspólnotowe zezwala Państwom Członkowskim na wprowadzenie zakazu adresowanego do wszystkich przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne, uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zakupu innej usługi (sprzedaż łączona), w szczególności, czy tego rodzaju środek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Dyrektyw pakietu telekomunikacyjnego (dyrektywa nr 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (1); dyrektywa nr 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (2); dyrektywa nr 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (3) oraz dyrektywa nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (4))?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (1), lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art.17 tej dyrektywy;