ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(trzecia izba)

z dnia 29 listopada 2011 r.

Sprawa F-119/10

Roberto Di Tullio

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Personel tymczasowy – Urlop na czas pełnienia służby wojskowej – Artykuł 18 warunków zatrudnienia innych pracowników – Żołnierz zawodowy – Odbycie okresu dowodzenia – Odmowa

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której R. Di Tullio żąda tytułem głównym stwierdzenia nieważności decyzji odmownej Komisji w sprawie udzielenia mu urlopu na czas pełnienia służby wojskowej.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa całość kosztów postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Personel tymczasowy – Urlop na czas pełnienia służby wojskowej – Służba wojskowa – Pojęcie

(warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 18 akapit pierwszy)

Zgodnie z art. 18 akapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników członkowi personelu tymczasowego powołanemu do odbycia służby wojskowej, służby zastępczej, ćwiczeń rezerwy lub ponownie powołanemu do pełnienia służby w siłach zbrojnych, przyznaje się urlop na czas pełnienia tej służby.

Zakres art. 18 akapit pierwszy warunków zatrudnienia w oczywisty sposób obejmuje jedynie sytuację, w której członek personelu tymczasowego jest zobowiązany zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi służby wojskowej do odbycia w państwie członkowskim, którego jest obywatelem, ograniczonego w czasie okresu szkolenia wojskowego, na przykład w charakterze oficera rezerwy. Przepisy te nie dotyczą natomiast sytuacji, w której urzędnik krajowy musi, po przebyciu okresu oddelegowania w strukturach instytucji europejskich na mocy umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, powrócić do struktur swojej administracji w celu wypełnienia obowiązków związanych z przebiegiem swojej kariery zawodowej, choćby urzędnik ten należał do formacji, której członkowie podlegają wojskowym zasadom i dyscyplinie.

Ponadto członek personelu tymczasowego może zostać uznany za „powołanego do pełnienia służby w siłach zbrojnych” w rozumieniu art. 18 akapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników jedynie w sytuacji, gdy jedna lub więcej grup wiekowych otrzyma powołanie ze względu, na przykład, na zagrożenie konfliktem zbrojnym.

(zob. pkt 35, 38, 40)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 5 czerwca 2012 r.

Sprawa F‑14/11

AW

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Poważna choroba – Przejęcie kosztów protez dentystycznych – Maksymalna kwota zwrotu – Zarzut niezgodności z prawem – Uzasadnione oczekiwania

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której AW żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, w drodze których do zwrotu kosztów za protezy dentystyczne jego córki zastosowano ograniczenie do maksymalnej kwoty zwrotu, a po drugie, zasądzenia od Komisji odszkodowania.

Orzeczenie: Skarga AW zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Koszty leczenia – Poważna choroba – Maksymalna kwota zwrotu kosztów – Dopuszczalność – Przesłanki

(regulamin pracowniczy, art. 72 ust. 1)

Stawka 100%, o której mowa w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego, ustala jedynie maksymalny poziom refundacji, w szczególności w przypadku poważnej choroby, i nie oznacza obowiązku zwrotu ubezpieczonym i osobom objętym ich ubezpieczeniem kosztów w wysokości 100% w każdym przypadku. Ponadto z uwagi na fakt, że zasoby wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego instytucji Unii są ograniczone do składek ubezpieczonych i instytucji, a ich równowaga finansowa wymaga skorelowania wydatków i składek, instytucje są upoważnione do tego, by – w braku ustalenia przez regulamin pracowniczy maksymalnych kwot zwrotu – ustalić takie maksymalne kwoty w przepisach wykonawczych do wskazanego art. 72 ust. 1, nie przekraczając jednak przy tym granic swoich uprawnień wytyczonych przez zasadę zabezpieczenia społecznego, na której oparty jest ten przepis regulaminu pracowniczego. Zasada ta nie oznacza, że ubezpieczony jest uprawniony do otrzymania zwrotu poniesionych przez siebie kosztów leczenia według z góry określonej stawki, bez względu na cenę żądaną przez udzielającego danych świadczeń zdrowotnych.

(zob. pkt 49, 51)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑110/89 Pincherle przeciwko Komisji, 12 lipca 1991 r., pkt 25; sprawa T‑41/90 Barassi przeciwko Komisji, 25 lutego 1992 r., pkt 33; sprawy połączone T‑6/92 i T‑52/92 Reinarz przeciwko Komisji, 26 października 1993 r., pkt 74
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(trzecia izba)

z dnia 12 grudnia 2012 r.

Sprawa F‑77/11

Kris Van Neyghem

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. – Odmowa awansu – Stwierdzenie nieważności – Działania zapewniające wykonanie wyroku – Nowe porównanie osiągnięć

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której K. Van Neyghem żąda zasadniczo, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji nieprzyznającej mu awansu do grupy zaszeregowania 7 w ramach ścieżki kariery asystentów (AST) w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r., wydanej przez Radę Unii Europejskiej w dniu 1 października 2010 r. po nowym porównaniu osiągnięć, dokonanym w celu wykonania wyroku Sądu z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie F‑53/08 Bouillez i in. przeciwko Radzie (zwanego dalej „wyrokiem z dnia 5 maja 2010 r.”) oraz, po drugie, zadośćuczynienia i odszkodowania za rzekomo doznaną krzywdę i poniesioną szkodę.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Rada pokrywa własne koszty i zostaje obciążona jedną czwartą kosztów poniesionych przez K. Van Neyghema. Skarżący pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Uznanie administracyjne – Kontrola sądowa – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 45)

W celu przeprowadzenia porównania osiągnięć, jakie powinny być uwzględnione w ramach decyzji w sprawie awansu na mocy art. 45 regulaminu pracowniczego, organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania.

W szczególności administracja korzysta z szerokiego zakresu uznania odnośnie do odpowiedniej wagi, jaką przyznaje każdemu z trzech kryteriów przewidzianych w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego, ponieważ przepis ten nie wyklucza możliwości wyważania tych kryteriów.

Jednakże przysługujące administracji uznanie ograniczone jest koniecznością starannego i bezstronnego porównania w interesie służby i zgodnie z zasadą równości traktowania. W praktyce porównanie winno być prowadzone na zasadzie równości i na podstawie porównywalnych źródeł informacji.

W tym względzie kontrola sądu powinna się ograniczać do zbadania, czy w świetle sposobów i środków, przy których zastosowaniu administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

(zob. pkt 38–41)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑132/03 Casini przeciwko Komisji, 15 września 2005 r., pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑104/09 Canga Fano przeciwko Radzie, 24 marca 2011 r., pkt 68, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑281/11 P; sprawa F‑9/10 AC przeciwko Radzie, 28 września 2011 r., pkt 14
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 20 listopada 2012 r.

Sprawa F‑10/11

Dorina Maria Ghiba

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Konkurs wewnętrzny – Niedopuszczenie do udziału w konkursie – Warunki zakwalifikowania – Pojęcie służb przynależących do Komisji

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której D.M. Ghiba żąda stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu wewnętrznego COM/INT/EU2/10/AST 3 w sprawie odrzucenia jej kandydatury ze względu na to, że nie spełnia określonych warunków wymaganych do zakwalifikowania.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżąca pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję. Rada pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Konkurs – Konkursy wewnętrzne – Warunki dopuszczenia – Przynależność do personelu Komisji lub przynależącej do niej służby – Kandydat będący członkiem personelu agencji wykonawczej – Wyłączenie

(art. 308 WE; rozporządzenie Rady nr 58/2003, motyw 19, art. 9 ust. 1, 5, art. 11 ust. 6, art. 18)

Agencji wykonawczej, takiej jak Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA), nie można uznać za służbę przynależącą do Komisji. Zatem kandydata w konkursie wewnętrznym Komisji nie można uznać, jako członka personelu kontraktowego REA, za wchodzącego w skład personelu Komisji lub przynależących do niej służb.

Uprawnienia w zakresie tworzenia i organizacji przez Komisję swoich służb nie obejmują bowiem agencji wykonawczych. Wprawdzie kompetencje do ustanawiania agencji wykonawczych jako odrębnych osób prawnych zostały jej powierzone przez prawodawcę Unii działającego na podstawie art. 308 WE, lecz art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 58/2003 ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi stanowi, że komitet sterujący agencji wykonawczej przyjmuje swój regulamin wewnętrzny. O ile Komisja zajmuje się tworzeniem i organizacją swoich służb, o tyle to komitet sterujący agencji wykonawczej, zgodnie z art. 9 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia, musi decydować w sprawach organizacji służb agencji wykonawczej.

W tym względzie motyw 19 rozporządzenia nr 58/2003 zawiera jasne rozróżnienie między służbami Komisji a agencjami wykonawczymi. Poza tym w odniesieniu do personelu agencji wykonawczej z art. 11 ust. 6 omawianego rozporządzenia wynika, że dyrektor agencji wykonawczej sprawuje w stosunku do personelu agencji wykonawczej kompetencje organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia, udzielone przez warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Wreszcie z art. 18 tego rozporządzenia wynika, że na personel agencji wykonawczej składają się między innymi członkowie personelu tymczasowego i inni pracownicy zatrudniani bezpośrednio przez agencję.

(zob. pkt 34, 36–40, 43, 44)

Odesłanie:

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T‑439/08 Agapiou Joséphidès przeciwko Komisji i EACEA, 21 października 2010 r., pkt 35, 43
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 20 listopada 2012 r.

Sprawa F‑1/11

Zdenek Soukup

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Konkurs otwarty – Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej – Ocena z egzaminu ustnego

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Z. Soukup żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności: w pierwszej kolejności, decyzji komisji konkursu EPSO/AD/144/09 w sprawie nieumieszczenia go na liście rezerwy kadrowej tego konkursu, w drugiej kolejności, decyzji tej komisji w sprawie umieszczenia na liście innego kandydata, w trzeciej kolejności, „wszystkich czynności dokonanych przez komisję konkursową od etapu, na którym doszło do zaskarżonych nieprawidłowości”, a po drugie, zasądzenia od Komisji odszkodowania w wysokości 25 000 EUR tytułem naprawienia rzekomo poniesionej szkody.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję.

Streszczenie

1. Urzędnicy – Akty administracji – Domniemanie ważności – Zakwestionowanie – Ciężar dowodu – Obowiązek przedstawienia przesłanek podważenia zgodności z prawem aktu

2. Urzędnicy – Konkurs – Zasada bezstronności komisji konkursowej – Znajomość łącząca członka komisji z kandydatem

(regulamin pracowniczy, art. 11a)

1. Po pierwsze, akt administracyjny korzysta z domniemania zgodności z prawem, a po drugie, ciężar dowodu ciąży zasadniczo na tym, kto wysuwa dane twierdzenia, a więc to zainteresowany powinien przedstawić przynajmniej przesłanki wystarczająco dokładne, obiektywne i spójne, by uzasadniały prawdziwość lub prawdopodobieństwo faktów podnoszonych na poparcie swoich żądań.

Zatem w przypadku konkursu urzędnik, który nie przedstawił ani dowodów, ani przynajmniej zbioru poszlak, musi przyjąć domniemanie zgodności z prawem podejmowanych przez komisję konkursową decyzji i nie może żądać od Sądu, żeby ten sam analizował zgłoszenia laureatów w celu sprawdzenia, czy niektórzy laureaci nie zostali dopuszczeni do konkursu niezgodnie z prawem.

(zob. pkt 34)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑15/08 Wiame przeciwko Komisji, 4 lutego 2010 r., pkt 21

2. Znajomość łącząca członka komisji konkursowej i kandydata sama w sobie nie wystarcza do wykazania, że sprawa dotyczy tego członka osobiście w rozumieniu art. 11a regulaminu pracowniczego, co mogłoby podważyć jego bezstronność. Okoliczność, że członek komisji konkursowej osobiście zna jednego z kandydatów, niekoniecznie oznacza bowiem, że członek ten będzie z góry miał pozytywny stosunek do tego, jak się zaprezentuje ten kandydat. Ponadto, skoro egzamin ustny z natury nie może być anonimowy, fakt, że kandydat lub kandydaci pracują w tej samej instytucji, co jeden czy dwóch członków komisji konkursowej, sam w sobie nie stanowi okoliczności mogącej dostarczać komisji informacji, do zapoznania się z którymi nie jest ona uprawniona.

(zob. pkt 38)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑16/07 Dragoman przeciwko Komisji, 30 kwietnia 2008 r., pkt 44
Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego w oczekiwaniu na zakończenie postępowania karnego przewidziane w art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego ma podwójne uzasadnienie.

Z jednej strony ma na celu uniknięcie wywierania wpływu na sytuację zainteresowanego urzędnika w ramach wszczętego przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie czynów będących jednocześnie przedmiotem postępowania dyscyplinarnego w zatrudniającej go instytucji.

Z drugiej strony takie zawieszenie postępowania dyscyplinarnego umożliwia uwzględnienie, w ramach postępowania dyscyplinarnego, dokonanych przez sąd karny ustaleń co do okoliczności faktycznych, kiedy jego orzeczenie stanie się prawomocne. A zatem w przypadku gdy te same zdarzenia stanowią zarazem czyn zabroniony i naruszenie obowiązków pracowniczych urzędnika, administracja jest związana ustaleniami co do faktów dokonanymi przez sąd karny w ramach postępowania karnego. Po ustaleniu przez ten ostatni zajścia okoliczności faktycznych danej sprawy administracja może następnie dokonać ich kwalifikacji prawnej jako przewinienia dyscyplinarnego, badając między innymi, czy stanowią one uchybienia obowiązkom pracowniczym wynikającym z regulaminu.

Ponadto do danego urzędnika należy dostarczenie organowi powołującemu informacji umożliwiających dokonanie oceny, czy okoliczności faktyczne obciążające go w ramach postępowania dyscyplinarnego są jednocześnie przedmiotem wszczętego wobec niego postępowania karnego. Aby zrealizować ten obowiązek, dany urzędnik powinien zasadniczo wykazać, że postępowanie karne wobec niego zostało wszczęte w czasie, gdy toczyło się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne.

W odniesieniu do określonej w art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego zasady, zgodnie z którą „postępowanie karne wiąże postępowanie dyscyplinarne”, w przypadku gdy zasada ta znajduje zastosowanie w ramach samego dochodzenia, zanim jeszcze zostaje wszczęte postępowanie karne, jej wykładni należy dokonywać w sposób ścisły, aby uniknąć pozbawienia pełnej skuteczności postępowań dyscyplinarnych. W szczególności zasada taka nie uniemożliwia organowi administracji nałożenia kary dyscyplinarnej w sytuacji, gdy opiera się on na okolicznościach faktycznych, które w momencie wydania decyzji nie zostały zakwestionowane przez zainteresowanego urzędnika.

(zob. pkt 60–63, 71, 74)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑74/96 Tzoanos przeciwko Komisji, 19 marca 1998 r., pkt 34, 38; sprawa T‑197/00 Onidi przeciwko Komisji, 30 maja 2002 r., pkt 81; sprawa T‑307/01 François przeciwko Komisji, 10 czerwca 2004 r., pkt 75

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawy połączone F‑124/05 i F‑96/06, A i G przeciwko Komisji, 13 stycznia 2010, pkt 323
Przysługująca komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego w obszarze oceny członków personelu możliwość unieważnienia jakiegokolwiek stwierdzenia zawartego w sprawozdaniu z oceny pracownika Banku oznacza, że komisja ta jest upoważniona do dokonania ponownej oceny zasadności poszczególnych stwierdzeń przed ich uchyleniem. Zakres tej kompetencji jasno wykracza tym samym poza samo uprawnienie do kontroli zgodności z prawem i do unieważnienia części dyspozytywnej aktu, ponieważ obejmuje on możliwość unieważnienia uzasadnienia, na którego podstawie przyjęto dane rozstrzygnięcie, bez względu na jego wagę w ogólnym kontekście systemowym uzasadnienia tego aktu. To pełne uprawnienie kontrolne komisji odwoławczej znajduje potwierdzenie w wyraźnie przyznanej jej kompetencji do zmiany końcowej oceny osiągnięć wynikającej z ogólnej oceny wyników pracy składającego odwołanie. Zmiana oceny za osiągnięcia zainteresowanego oznacza bowiem, że omawiana komisja kontroluje szczegółowo wszystkie oceny osiągnięć zawarte w kwestionowanym sprawozdaniu pod kątem ewentualnych błędów w ocenie okoliczności faktycznych lub prawnych i że może ona w razie potrzeby zastąpić oceniającego w celu dokonania ponownej oceny osiągnięć.

Ostatecznie komisja odwoławcza powinna dokonać pełnej kontroli przedłożonego jej sprawozdania z oceny w przedmiocie zasadności każdej z ocen zawartych w tym sprawozdaniu, ponieważ jej kontrola nie ogranicza się do sprawdzenia, czy wystąpił oczywisty błąd w ocenie.

(zob. pkt 49–51)

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 27 kwietnia 2012 r., De Nicola/EBI, T‑37/10 P, EU:T:2012:205, pkt 41; z dnia 16 września 2013 r., De Nicola/EBI, T‑618/11 P, EU:T:2013:479
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (w składzie jednego sędziego)

z dnia 21 września 2015 r.

Anastasios Anagnostu i in.

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2010) i (2011) — Mnożniki odniesienia — Artykuł 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe odnoszące się do okresu od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2011 r. — Artykuł 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Ustalenie progów awansu — Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych — Interes prawny”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której A. Anagnostu oraz 24 innych skarżących żądają zasadniczo, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej w sprawie ustalenia progów awansu do grup zaszeregowania AD 13 i AD 14 w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011, a po drugie, stwierdzenia nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD 13 i AD 14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r. oraz stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej organu powołującego Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD 13 czy AD 14.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 listopada 2010 r. w sprawie nieawansowania A. Antoulasa, D. Bruni, D. Nicolaidou-Kallergis i A. Xanthopoulosa. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Komisja Europejska pokrywa cztery dwudzieste piąte swoich kosztów postępowania i zostaje obciążona czterema dwudziestoma piątymi kosztów poniesionych przez skarżących. Skarżący, oprócz A. Antoulasa, D. Bruni, D. Nicolaidou-Kallergis i A. Xanthopoulosa, pokrywają dwadzieścia jeden dwudziestych piątych swoich kosztów postępowania i zostają obciążeni dwudziestoma jednymi dwudziestych piątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Skargi urzędników — Akt niekorzystny — Pojęcie — Decyzja w sprawie ustalenia progów awansu — Czynność przygotowawcza — Wyłączenie — Akt podlegający zaskarżeniu w sposób incydentalny w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji ustanawiającej listę urzędników awansowanych (regulamin pracowniczy, art. 45, art. 90 ust. 2) Skargi urzędników — Interes prawny — Mnożniki odniesienia — Decyzja w sprawie ustalenia progów awansu — Skarga na odmowę awansu — Konieczność wykazania możliwości osiągnięcia progu awansu — Brak zarzutów o charakterze osobistym (regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
150

Natomiast, jeśli chodzi o drugi okres, to sporna decyzja ogranicza się do wskazania, że „dochodzenie pozwoliło wykazać, że [pani C] miała specyficzny styl zarządzania, który czasem nie podobał się niektórym kolegom i mógł okazjonalnie być postrzegany jako krzywdzący lub obraźliwy, i że [skarżąca] miała okazję wyrazić [swą] krytykę w tym względzie, i że w odniesieniu do niektórych decyzji zarządczych w dalszym ciągu trwał brak porozumienia między [skarżącą] a [jej] dyrektorem[; j]ednakże, dochodzenie pozwoliło również wykazać, że [pani C] nie miała wobec [skarżącej] nieprzychylnego zamiaru i że styl zarządzania [pani C] nie miał [jej] konkretnie na celu”. Sporna decyzja podsumowuje, że „z dochodzenia nie wynika, jakoby zachowanie [pani C] mogło obiektywnie godzić w osobowość, godność czy integralność [skarżącej; z] akt sprawy, zeznań świadków i dogłębnej analizy dochodzenia przeprowadzonej w sposób bezstronny i dogłębny nie wynika, by miało miejsce niewłaściwe zachowanie [względem skarżącej] tego rodzaju, by naruszać [jej] osobowość, [jej] godność czy [jej] integralność fizyczną czy psychiczną ze strony [kolegi] czy grupy kolegów”.