29

W tych okolicznościach Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (sąd najwyższy Litwy) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Przy uwzględnieniu okoliczności sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym, czy zamówienie typu in‑house jest objęte zakresem stosowania dyrektywy 2004/18, czy dyrektywy 2014/24, w sytuacji, w której postępowania dotyczące udzielenia spornego zamówienia typu in‑house, w tym między innymi postępowanie administracyjne, zostały wszczęte, gdy dyrektywa 2004/18 wciąż obowiązywała, lecz sama umowa została zawarta w dniu 19 maja 2016 r., [po uchyleniu] wspomnianej dyrektywy? 2) Przy założeniu, że sporne zamówienie typu in‑house jest objęte zakresem stosowania dyrektywy 2004/18: a) czy art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy (lecz bez ograniczenia się do tego przepisu), biorąc pod uwagę orzecznictwo Trybunału, m.in. wyroki: z dnia 18 listopada 1999 r., Teckal (C‑107/98, EU:C:1999:562), […] z dnia 18 stycznia 2007 r., Auroux i in. (C‑220/05, EU:C:2007:31) oraz […] z dnia 6 kwietnia 2006 r.ANAV (C‑410/04, EU:C:2006:237), należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że pojęcie »zamówienia typu in‑house« jest objęte zakresem prawa Unii oraz że na treść i stosowanie tego pojęcia nie ma wpływu prawo krajowe państw członkowskich, w tym ograniczenia dotyczące udzielania takich zamówień, na przykład obowiązek spełniania warunku, że umowy zawierane w ramach udzielania zamówień publicznych nie pozwalają na zapewnienie dobrej jakości, dostępności i ciągłości świadczonych usług? b) jeżeli odpowiedź na pytanie [drugie lit. a)] jest przecząca, to znaczy jeżeli pojęcie »zamówienia typu in‑house« jest objęte, w części lub w całości, zakresem prawa państw członkowskich, czy wskazany powyżej przepis dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że państwom członkowskim przysługuje uznanie w zakresie ustanawiania ograniczeń lub dodatkowych warunków udzielenia zamówień typu in‑house (w porównaniu z prawem Unii i orzecznictwem Trybunału), lecz mogą one skorzystać z tego uznania wyłącznie za pośrednictwem szczególnych i jasnych przepisów prawa stanowionego dotyczących zamówień publicznych? 3) Przy założeniu, że sporne zamówienie typu in‑house jest objęte zakresem stosowania dyrektywy 2014/24: a) czy przepisy art. 1 ust. 4 i art. 12 tej dyrektywy oraz postanowienia art. 36 Karty, łącznie bądź odrębnie (lecz bez ograniczenia się do tych przepisów), biorąc pod uwagę orzecznictwo Trybunału, m.in. wyroki: z dnia 18 listopada 1999 r., Teckal (C‑107/98, EU:C:1999:562), z dnia 18 stycznia 2007 r.Auroux i in. (C‑220/05, EU:C:2007:31), oraz z dnia 6 kwietnia 2006 r., ANAV (C‑410/04, EU:C:2006:237), należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że pojęcie»zamówienia typu in‑house« jest objęte zakresem prawa Unii oraz że na treść i stosowanie tego pojęcia nie ma wpływu prawo krajowe państw członkowskich, w tym ograniczenia dotyczące udzielania takich zamówień, na przykład obowiązek spełniania warunku, że umowy zawierane w ramach udzielania zamówień publicznych nie pozwalają na zapewnienie dobrej jakości, dostępności i ciągłości świadczonych usług? b) jeżeli odpowiedź na pytanie [trzecie lit. a)] jest przecząca, to znaczy, jeżeli pojęcie »zamówienia typu in‑house« jest objęte, w części lub w całości, zakresem prawa państw członkowskich, czy wskazane powyżej przepisy dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że państwom członkowskim przysługuje uznanie w zakresie ustanawiania ograniczeń lub dodatkowych warunków udzielenia zamówień typu in‑house (w porównaniu z prawem Unii i orzecznictwem Trybunału), lecz mogą one skorzystać z tego uznania wyłącznie za pośrednictwem szczególnych i jasnych przepisów prawa stanowionego dotyczących zamówień publicznych? 4) Niezależnie od tego, która z dyrektyw znajduje zastosowanie do spornego zamówienia typu in‑house, czy zasady równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz przejrzystości (art. 2 dyrektywy 2004/18 i art. 18 dyrektywy 2014/24), ogólny zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 18 TFUE), swoboda przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), swoboda świadczenia usług (art. 56 TFUE), możliwość przyznania przedsiębiorstwom praw wyłącznych (art. 106 TFUE) i orzecznictwo Trybunału (wyroki: [z dnia 18 listopada 1999 r.TeckalC‑107/98, EU:C:1999:562; z dnia 6 kwietnia 2006 r.ANAV, C‑410/04, EU:C:2006:237; z dnia 10 września 2009 r.SeaC‑573/07, EU:C:2009:532; z dnia 8 grudnia 2016 r., Undis ServiziC‑553/15, EU:C:2016:935] i inne) powinny być rozumiane i interpretowane w ten sposób, że zamówienie typu in‑house udzielane przez instytucję zamawiającą na rzecz podmiotu prawnie odrębnego od tej instytucji zamawiającej – w sytuacji gdy instytucja zamawiająca sprawuje nad tym podmiotem kontrolę podobną do kontroli, którą sprawuje nad swoimi własnymi jednostkami organizacyjnymi, a działalność tego podmiotu polega głównie na działaniach wykonywanych na rzecz instytucji zamawiającej – jest samo w sobie zgodne z prawem, a w szczególności nie narusza prawa innych wykonawców do uczciwej konkurencji, nie dyskryminuje tych innych wykonawców i nie prowadzi do przyznania uprzywilejowanego traktowania kontrolowanemu podmiotowi, na rzecz którego udzielono zamówienia typu in‑house?”.