ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sąd oddalił wreszcie różne argumenty podniesione przez Republikę Czeską. W szczególności, jeśli chodzi o argument dotyczący prawa do skutecznej ochrony sądowej, w pkt 81–84 zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, co następuje:

„81. […] należy po pierwsze wskazać, że jakkolwiek warunek dotyczący wiążących skutków prawnych należy interpretować w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej, zagwarantowanego w art. 47 akapit pierwszy [karty praw podstawowych], to jednak wystarczy przypomnieć, że celem tego prawa nie jest zmiana systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, w tym w szczególności przesłanek dopuszczalności skarg wnoszonych bezpośrednio do sądów Unii, co wynika również z wyjaśnień do owego art. 47, które zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i z art. 52 ust. 7 karty praw podstawowych należy brać pod uwagę przy jej wykładni. Tak więc wykładnia pojęcia »aktu zaskarżalnego« w świetle owego art. 47 nie może prowadzić do wykluczenia zastosowania tego warunku, bez przekroczenia kompetencji powierzonych w traktacie sądom Unii (wyroki: [Słowacja/Komisja], pkt 66; z dnia 25 października 2017 r., Rumunia/Komisja, C‑599/15 P, EU:C:2017:801, pkt 68).

82. Ponadto po otrzymaniu [spornego] pisma Republika Czeska mogła powstrzymać się od reagowania na [to] pismo w oczekiwaniu na ewentualne wniesienie przez Komisję skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

83. Prawdą jest, że z systematyki art. 258 TFUE wynika, iż Komisja nie jest zobowiązana do wniesienia takiej skargi, ponieważ przysługujące jej uprawnienia dyskrecjonalne w odniesieniu do możliwości wniesienia do Trybunału skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wykluczają prawo jakiegokolwiek podmiotu do żądania od niej zajęcia określonego stanowiska (zob. postanowienie z dnia 14 września 2015 r., Rumunia/Komisja, T‑784/14, niepublikowane, EU:T:2015:659, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo).

84. Jednakże Republika Czeska mogła również udostępnić warunkowo wskazaną [kwotę], jednocześnie zgłaszając zastrzeżenie co do zasadności stanowiska zajętego przez tę instytucję, ponieważ Trybunał wielokrotnie o tej możliwości wspomniał (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 maja 1991 r., Komisja/Niderlandy, C‑96/89, EU:C:1991:213, pkt 17; z dnia 12 września 2000 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo, C‑359/97, EU:C:2000:426, pkt 31; postanowienie z dnia 4 października 2007 r., Finlandia/Komisja, C‑457/06 P, niepublikowane, EU:C:2007:582, pkt 39)”.
72.

Kontrola sądowa decyzji komisji do spraw przejęć wydaje się różnić w zależności od postępowania, którego dotyczy. Z jednej strony, od ustaleń poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego można odwołać się do sądu najwyższego. Kontrola tego sądu ogranicza się wyłącznie do kwestii prawnych ( 32 ). Nie wydaje się zatem, aby miał on „pełnię kompetencji orzeczniczych” do badania kwestii faktycznych ( 33 ). Z drugiej strony, ustalenia poczynione w toku postępowania karno‑administracyjnego mogą być przedmiotem odwołania do federalnego sądu administracyjnego (który w niniejszej sprawie jest sądem odsyłającym) ( 34 ). Sąd ten wydaje się posiadać „pełnię kompetencji orzeczniczych” w zakresie kontroli ustaleń komisji do spraw przejęć pod względem prawnym i faktycznym.
135.

Po trzecie, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi strona skarżąca, trudno wyobrazić sobie, w jaki sposób, dokonując we własnym zakresie swobodnego i suwerennego wyboru wstrzymania się od głosu, posłowie do Parlamentu Europejskiego mieliby być pozbawieni możliwości pełnienia swoich funkcji przedstawicielskich. Decyzja o wstrzymaniu się od głosu była przecież ich (politycznym) wyborem. Ponadto wstrzymanie się od głosu posłów do Parlamentu Europejskiego samo w sobie stanowi sposób wyrażenia opinii politycznej. Nawet jeżeli nie liczy się ich głosów jako oddanych, zazwyczaj mają one bezpośrednie znaczenie dla obliczenia liczby głosów potrzebnych do osiągnięcia odpowiedniej większości głosów ( 43 ). Mają one również znaczenie na poziomie legitymacji politycznej. Zazwyczaj im wyższy wskaźnik wstrzymania się od głosu, tym bardziej ograniczona legitymacja polityczna decyzji, nawet jeżeli decyzja ostatecznie została podjęta.
77.

Prawdą jest, że praktyka administracyjna wywoływała – a przynajmniej miała tendencję do wywoływania – błędnego wrażenia co do wiążącego lub niewiążącego charakteru rozstrzygnięć Komisji w odniesieniu do zagadnienia „warunków ekonomicznych”. Regulamin postępowania przed Trybunałem, jak również regulamin postępowania przed Sądem stwarzają tym sądom możliwość przyjęcia do wiadomości takich okoliczności, pozwalając tym sądom orzec w przedmiocie kosztów na korzyść skarżących, tak jak to uczynił Sąd w niniejszej sprawie ( 60 ).
14.

Orzekając w przedmiocie odwołania, wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. Tribunal Superior de Justicia de Navarra (wyższy trybunał sprawiedliwości Nawarry, Hiszpania) częściowo uwzględnił żądanie. W wyroku tym stwierdził, że ponieważ usługi telefonii stacjonarnej i dostępu do Internetu należy uznać za usługi łączności elektronicznej, są one objęte zakresem stosowania dyrektywy o zezwoleniach. Ponadto stwierdził on, że chociaż art. 12 i 13 tej dyrektywy nie stoją na przeszkodzie temu, by właściciele sieci użytkowanych celem świadczenia usług telefonii stacjonarnej, komórkowej i Internetu byli obciążani opłatą, to jednak stoją one na przeszkodzie temu, by wysokość takiej opłaty była ustalana na podstawie dochodu lub obrotu brutto przedsiębiorstwa, ponieważ taki sposób obliczania nie jest ani obiektywny, ani proporcjonalny. W związku z tym Tribunal Superior de Justicia de Navarra (wyższy trybunał sprawiedliwości Nawarry) stwierdził niezgodność z prawem i, w konsekwencji, nieważność określenia „komórkowa” zawartego w art. 5 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie uchwały podatkowej nr 22/2014 (w którym stwierdzono, że „kryteria ustalenia podstawy opodatkowania nie mają zastosowania do operatorów telefonii komórkowej”). W związku z tym sąd ten orzekł, że Orange España ma prawo do zwrotu samodzielnie naliczonej kwoty.
67.

Po pierwsze, art. 6 ma swoją wewnętrzną logikę. Jeżeli art. 6 ust. 7 miałby być interpretowany w ten sposób, że przyznaje prawo uczestnictwa każdemu, a nie jedynie „zainteresowanej społeczności”, co oznaczałoby to dla innych postanowień tego artykułu, które same w sobie ograniczają się do „zainteresowanej społeczności”? Jak kształtowałyby się wzajemne zależności między nimi? W jaki sposób „społeczeństwo” miałoby na przykład korzystać z prawa do zgłaszania uwag lub spostrzeżeń co do projektu decyzji na podstawie art. 6 ust. 7, jeżeli nie przysługiwałoby mu w ogóle prawo do bycia poinformowanym o projekcie decyzji, ponieważ prawo to ograniczono by na mocy art. 6 ust. 2 jedynie do „zainteresowanej społeczności”? Podobnie, na jakiej podstawie „społeczeństwo” ma składać uwagi co do planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę, że nie przysługuje mu prawo wglądu do wszystkich informacji istotnych dla projektu decyzji, ponieważ art. 6 ust. 6 przyznaje te prawa wyłącznie „zainteresowanej społeczności”?
93.

Stanowisko Unipreus w niniejszej sprawie ma jednak, o ile w ogóle, silniejsze podstawy. W przeciwieństwie do wyroku Tulliallan Burlington – gdzie kwestia tego, czy artykuły modowe wytwarzane przez stronę pozwaną ( 38 ) kiedykolwiek faktycznie konkurowały z luksusowymi produktami modowymi sprzedawanymi przez sprzedawców detalicznych będących osobami trzecimi w galerii strony skarżącej, była co najwyżej niepewna – w tej sprawie Unipreus zarejestrowała znak towarowy dla usług należących do klasy 35 odpowiadających następującemu opisowi: „Usługi sprzedaży detalicznej w zakresie artykułów sportowych”. Unipreus określiła zatem zarówno usługi, jak i towary, do których odnosi się jej znak towarowy, a ważność tego znaku towarowego nie została zakwestionowana. Jest to całkowicie zgodne z orzecznictwem wynikającym zarówno z wyroku Praktiker, jak i wyroku Tulliallan Burlington. W mojej ocenie niedopuszczalne byłoby pozbawienie Unipreus możliwości powoływania się na swój własny znak towarowy w celu sprzeciwienia się rejestracji podobnego oznaczenia w klasie 35, dla którego nie określono towarów ( 39 ) tylko dlatego, że klasa ta bardziej szczegółowo określiła usługi, do których się odnosi.
57.

W pkt 122 i 123 tego wyroku Sąd stwierdził, że w dniu wejścia w życie decyzji z 2010 r. i jej notyfikacji przepisy art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r. w ich pierwotnym brzmieniu nie miały już zastosowania, ponieważ zostały one zastąpione decyzją z 2010 r., a zatem nie mogły stanowić podstawy do określenia daty, od której rozpatrywane grzywny były wymagalne. Zdaniem Sądu „jedynie data otrzymania notyfikacji decyzji z 2010 r., która stanowiła odtąd podstawę prawną obowiązku zapłaty grzywien, mogła służyć za moment rozpoczęcia biegu takiego terminu” ( 51 ). W pkt 124 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że jednak w wyroku z dnia 15 lipca 2015 r., GEA Group/Komisja ( 52 ) została stwierdzona nieważność tej decyzji i że w konsekwencji nie mogła ona stanowić podstawy prawnej „ani do zobowiązania [wnoszącej odwołanie] do zapłaty wspomnianych grzywien, ani do określenia terminu ich wymagalności”. Sąd zauważył następnie, w pkt 125 zaskarżonego wyroku, że chociaż to stwierdzenie nieważności doprowadziło do przywrócenia pierwotnego brzmienia art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r., to jednak brzmienie to zostało ponownie zastąpione brzmieniem wynikającym z art. 1 spornej decyzji. W pkt 126 zaskarżonego wyroku Sąd doszedł zatem do wniosku, że „obowiązek zapłaty grzywien wynika wyłącznie z art. 1 [spornej] decyzji i że termin wymagalności tych grzywien mógł być określony dopiero od dnia otrzymania notyfikacji tej decyzji”.
103.

W świetle powyższego proponuję Trybunałowi, by na pytania przedłożone przez Cour d’appel (Chambre du conseil) (izby śledczej sądu apelacyjnego, Luksemburg) i rechtbank Amsterdam (sądu rejonowego w Amsterdamie, Niderlandy) odpowiedział następująco: Artykuł 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że: Prokuratury nie można uznać za „wydający nakaz organ sądowy”, jeżeli podejmując decyzję w sprawie wydania europejskiego nakazu aresztowania, jej członkowie muszą stosować się do ogólnych zaleceń polityki karnej wydanych przez ministra sprawiedliwości, które są wiążące w odniesieniu do tego rodzaju nakazów, i do wytycznych wydanych im przez przełożonych. Tytułem ewentualnym: Osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez prokuraturę państwa członkowskiego, uczestniczącą w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości i mającą status gwarantujący jej niezależność, winna móc zaskarżyć ten nakaz przed sędzią lub sądem tego państwa, bez potrzeby oczekiwania na swe przekazanie, niezwłocznie po wydaniu nakazu (chyba że poważnie utrudniałoby to przebieg postępowania karnego) lub po doręczeniu go tej osobie.
3.

Te same wątpliwości podniesiono w odniesieniu do prokuratur w Szwecji (sprawa C‑625/19 PPU) i we Francji (sprawy C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU), w których przedmiocie przedstawiam opinię w tym samym dniu.
30.

Na wstępie przyznam, że skłaniam się raczej do uznania, że żaden pasażer, dokładając należytej staranności w granicach rozsądku, nie zachowuje dowodu zakupu każdego elementu umieszczonego w bagażu i nie fotografuje jego zawartości na wypadek, gdyby taki dowód mógł mu posłużyć w razie problemów. Choć nie jest on niemożliwy, dowód taki może być bez wątpienia trudny do przeprowadzenia. Poza tym, nawet odszkodowanie przyznane w maksymalnym wymiarze może nie wystarczyć do naprawienia całości szkód poniesionych przez pasażera, zważywszy, jak przypomniałem powyżej, że konwencja montrealska ogranicza odpowiedzialność przewoźników lotniczych ( 19 ). Jest to tym bardziej prawdopodobne, że odszkodowanie zmierza nie tylko do „naprawienia” szkody majątkowej, ale również doznanej krzywdy ( 20 ). Trzeba jednak uznać, że zasady odpowiedzialności przewoźników lotniczych zdefiniowane w konwencji montrealskiej wynikają z decyzji mającej zapewniać „sprawiedliwą równowagę interesów” ( 21 ), podjętej przez jej autorów, której nie powinniśmy podważać. Należy też przyjąć, że pomiędzy zobowiązaniem pasażera do przeprowadzenia dowodu w odniesieniu do każdego z elementów zawartych w utraconym bagażu, a postawą SL, która nie przedstawiła sądowi odsyłającemu nawet szczątkowego dowodu, powinniśmy znaleźć złoty środek.
67.

Na marginesie pragnę również zauważyć, że z orzecznictwa wynika, iż występowanie uchybienia w zakresie prawa do obrony może prowadzić do stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia jedynie wtedy, jeżeli istnieje możliwość, że z powodu tego uchybienia postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku, co w konkretny sposób wpływałoby na prawo do obrony strony powołującej się na takie naruszenie ( 37 ).
27.

Krajowy organ ochrony danych w Rumunii, ANSPDCP, nałożył na Orange România karę za gromadzenie i zatrzymywanie kopii dokumentów tożsamości konsumentów bez ich zgody. Organ ten stwierdził, że spółka zawierała umowy o świadczenie usług telekomunikacji ruchomej i że kopie dokumentów tożsamości zostały załączone do tych umów. Umowy te stwierdzały, że konsumenci zostali poinformowani o gromadzeniu i przechowywaniu tych kopii i wyrazili na to zgodę, czego dowodem jest zaznaczenie krzyżykiem pól w klauzulach umownych. Jednakże, zgodnie z ustaleniami ANSPDCP, Orange România nie przedstawiła dowodów na to, że w momencie zawierania umów zainteresowani konsumenci dokonali świadomego wyboru co do gromadzenia i przechowywania tych kopii.
48.

Inny jest natomiast zakres przedmiotowy pkt 1 załącznika III do dyrektywy 2006/112. Załącznik ten służy bowiem do określenia zakresu zastosowania obniżonej stawki podatku VAT na podstawie art. 98 tej dyrektywy. Celem zaś obniżenia stawki podatku VAT jest obniżenie ceny określonych towarów i usług, które zdaniem ustawodawcy zaspokajają podstawowe potrzeby konsumentów ( 12 ). Dlatego też pkt 1 załącznika III do dyrektywy 2006/112 obejmuje nie tylko produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi, lecz także towary służące produkcji tych produktów, jak pasze oraz żywe zwierzęta, nasiona, rośliny oraz składniki zwykle przeznaczone do produkcji środków spożywczych ( 13 ). Ustawodawca Unii wykluczył natomiast z zakresu tego przepisu napoje alkoholowe jako niespełniające celowościowych kryteriów obniżenia stawki podatku VAT.
67.

Zważywszy bowiem na szczególny cel rozporządzenia nr 4/2009, tj. zapewnienie ochrony wierzycielowi alimentacyjnemu, jako stronie słabszej, określone w tym rozporządzeniu zasady co do jurysdykcji sformułowane są w ten sposób, by ułatwić tej stronie obronę jej roszczenia ( 22 ). Z tego względu, gdy orzeczenie wydane zostało w państwie członkowskim, na terenie którego wierzyciel zamieszkuje, tylko sądy tego państwa członkowskiego mogą podejmować czynności zmieniające lub ponownie badające to orzeczenie. Wspomniany cel ochronny rozporządzenia nr 4/2009 ucieleśniają dwie określone w nim zasady. Po pierwsze, zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 4/2009, dłużnik nie może wszcząć postępowania w celu zmiany orzeczenia wydanego w państwie, w którym wierzyciel ma zwykłe miejsce pobytu, w żadnym innym państwie członkowskim, dopóki wierzyciel ma nadal zwykłe miejsce pobytu w państwie, w którym wydano orzeczenie. Po drugie, art. 42 zakazuje ponownego badania orzeczenia wydanego w jednym państwie członkowskim co do jego istoty w państwie członkowskim, w którym dochodzi się wykonania.
72.

Ponieważ art. 78 kodeksu celnego z 1992 r. nie wyłączał nazwy zgłaszającego z zakresu ewentualnych sprostowań, a sąd krajowy wydaje się wykluczać nadużycie prawa ( 55 ), kluczową kwestią pozostającą do zbadania dla celów ustalenia, czy w postępowaniu głównym organy celne były uprawnione do odmowy sprostowania nazwy zgłaszającego jest pytanie, czy błędne podanie nazwy zgłaszającego było wynikiem prawdziwego błędu lub nieporozumienia, czy też skutkiem świadomego wyboru ( 56 ). To, moim zdaniem, stanowi prawdziwy charakter uprawnienia dyskrecjonalnego przyznanego organom celnym w art. 78 ust. 1 tego kodeksu („[…] mogą […] dokonać kontroli zgłoszenia”), ponieważ jeżeli po rozpatrzeniu wniosku o sprostowanie jasne jest, że zgłoszenie nie odzwierciedla prawdziwego stanu rzeczy, co do zasady musi ono zostać sprostowane, z wyjątkiem sytuacji, w której zagrażałoby to celom prawodawstwa celnego i naruszałoby w związku z tym uzasadnione prawa i interesy innych stron, a w szczególności interesy finansowe Unii, w imieniu której organy celne pobierają należności.
54.

Wreszcie, tytułem uzupełnienia, chciałbym zaznaczyć, że art. 17 ust. 3 lit. c) ppkt (iii) dyrektywy 2003/88 przewiduje odstępstwa, w szczególności od art. 4 tej dyrektywy, które mogą zostać wprowadzone w odniesieniu do służb przeciwpożarowych lub do służb ochrony ludności. Jednakże, ponieważ spór w postępowaniu głównym koncentruje się na zakwalifikowaniu przerw udzielonych XR jako „czasu pracy” lub „okresu odpoczynku”, w rozumieniu tej dyrektywy, nie jest konieczne uwzględnianie tego przepisu, który, zaznaczam, nie został wymieniony w postanowieniu odsyłającym. W każdym wypadku wypada zauważyć, że według Trybunału art. 17 ust. 3 lit. c) ppkt (iii) dyrektywy 2003/88 nie zezwala państwom członkowskim na odstąpienie, względem niektórych kategorii pracowników, od stosowania art. 2 tej dyrektywy, który definiuje w szczególności pojęcia „czasu pracy” i „okresu odpoczynku” ( 33 ).
80.

Sytuacja jest zapewne mniej jasna w odniesieniu do celu drugiego, który dotyczy „skuteczniejszej ochrony ofiar i ogółu społeczeństwa”. Istotnie, można by sugerować, że uznanie przedmiotowego wyroku umożliwiłoby organom estońskim uchylenie zawieszenia przewidzianego w przedmiotowym wyroku w przypadku popełnienia przez wnoszącego środek zaskarżenia nowego przestępstwa, a następnie natychmiastowe połączenie uprzedniej kary z karą, która ma zostać nałożona za nowe przestępstwo. Można by zapewne uznać to za środek chroniący ofiary i ogół społeczeństwa, ponieważ pozbawiono by wnoszącego środek zaskarżenia wolności, i to prawdopodobnie na dłużej niż w przypadku braku możliwości orzeczenia kary łącznej.
20.

Z tego względu sąd kasacyjny zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami: „1) Czy jest zgodna z art. 10 i 14 dyrektywy [w sprawie składowania odpadów] wykładnia sądu apelacyjnego dopuszczająca retroaktywne stosowanie art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003, transponującego te przepisy [prawa Unii] do prawa krajowego, czego skutkiem jest bezwarunkowe podporządkowanie istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów nałożonym w niej zobowiązaniom, w szczególności w odniesieniu do przedłużenia okresu zarządzania poeksploatacyjnego z 10 do 30 lat? 2) Czy, w szczególności – w świetle art. 10 i 14 dyrektywy [w sprawie składowania odpadów], zgodnie z którymi państwa członkowskie podejmują odpowiednio »środki mające na celu zapewnienie, że wszystkie koszty związane z ustanowieniem i działalnością składowiska odpadów, o ile to możliwe, wraz z kosztem zabezpieczenia finansowego lub jego odpowiednika określonego w art. 8 lit. a) ppkt (iv), oraz szacunkowe koszty zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem przez okres co najmniej 30 lat, zostały uwzględnione w cenie, którą będzie pobierał podmiot zajmujący się składowiskiem za składowanie w tym miejscu jakichkolwiek odpadów« oraz »środki, aby składowiska odpadów, które posiadają zezwolenia lub które już działają w czasie transpozycji niniejszej dyrektywy, nie mogły kontynuować działań« – jest z nimi zgodna wykładnia sądu apelacyjnego, zgodnie z którą art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003 znajdują zastosowanie do istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów, jakkolwiek w wykonaniu tak nałożonych zobowiązań, również w odniesieniu do tych składowisk, art. 17 ogranicza środki wykonawcze do wprowadzenia okresu przejściowego i nie przewiduje żadnego środka w celu ograniczenia skutków finansowych jakie takie przedłużenie wywiera na »posiadacza«? 3) Czy jest zgodna z art. 10 i 14 dyrektywy [w sprawie składowania odpadów] wykładnia sądu apelacyjnego, zgodnie z którą wskazane art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003 znajdują zastosowanie do istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów, także w odniesieniu do obciążeń finansowych wynikających z nałożonych w ten sposób zobowiązań, a w szczególności z przedłużenia zarządzania poeksploatacyjnego z 10 do 30 lat, co stanowi obciążenie dla »posiadacza«, sankcjonując tym samym zmianę na niekorzyść tego ostatniego w zakresie opłat uzgodnionych w zawartych umowach regulujących unieszkodliwianie odpadów? 4) Wreszcie, czy jest zgodna z art. 10 i 14 dyrektywy [w sprawie składowania odpadów] wykładnia sądu apelacyjnego, zgodnie z którą wskazane art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003 znajdują zastosowanie do istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów, także w odniesieniu do obciążeń finansowych wynikających z nałożonych w ten sposób zobowiązań, a w szczególności z przedłużenia zarządzania poeksploatacyjnego z 10 do 30 lat, biorąc pod uwagę, że do celów ich określenia należy wziąć pod uwagę nie tylko odpady składowane od dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych, ale również te, które były już składowane wcześniej?”.
3.

Te same wątpliwości zostały podniesione w odniesieniu do prokuratur w Belgii (sprawa C‑627/19 PPU) i we Francji (sprawy C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU), w odniesieniu do których przedstawiam opinię w tym samym dniu.
66.

Jeżeli zatem spółka złożona ze strony skarżącej i partnera handlowego byłaby działającym podatnikiem, wówczas to transakcje tej spółki byłyby istotne do celów określenia rocznego obrotu w rozumieniu art. 287 dyrektywy VAT. Natomiast jeżeli to strona skarżąca i partner handlowy są podatnikami, w każdym przypadku w wysokości odpowiadającej ich proporcjonalnemu udziałowi we wspólnych transakcjach, wówczas roczny obrót należy również rozpatrywać odrębnie dla każdego z nich. O ile dana konfiguracja nie stanowi struktury mającej znamiona nadużycia ( 28 ), a w niniejszej sprawie brak podstaw do przyjęcia takiej okoliczności, wniosek ten pozostaje aktualny.
48.

Należy jeszcze zauważyć, że art. 21 ust. 3 omawianej dyrektywy ma zastosowanie tylko do produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji produktów energetycznych przeznaczonych do użycia jako paliwo napędowe lub paliwo opałowe. Wyłączone z jego zastosowania są więc produkty energetyczne wykorzystywane nie tylko do produkcji produktów niebędących produktami energetycznymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, ale także do produkcji produktów, które wprawdzie odpowiadają zawartej tam definicji, ale do których dyrektywa 2003/96 nie ma zastosowania, zgodnie z jej art. 2 ust. 4 lit. b) tiret pierwsze, z tego względu że nie są one przeznaczone do używania jako paliwo napędowe lub paliwo opałowe. Wynika to jednoznacznie z orzecznictwa Trybunału ( 17 ). Wobec tego przez produkty energetyczne należy rozumieć wyłącznie produkty objęte systemem opodatkowania ustanowionym na mocy dyrektywy 2003/96.
111.

Co prawda wydaje się, że Sąd uważa, iż zmniejszenie zakresu uprawnienia do urlopu może być co do zasady zrekompensowane przez możliwość uzyskania specjalnego urlopu w wysokości do 15 dni z powodu szczególnie trudnych warunków życia w miejscu zatrudnienia, zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 2 załącznika X do regulaminu pracowniczego, jednakże w pkt 110 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że nie wydaje się, by prawodawca zbadał, czy specjalny urlop wypoczynkowy gwarantuje wystarczającą ochronę zdrowia i bezpieczeństwa. W tym względzie Sąd wydaje się zakładać, że urlop taki jest przyznawany jedynie w wyjątkowych przypadkach w drodze szczególnej, zawierającej uzasadnienie decyzji.