Keywords

Summary



Keywords

1. Unia celna – Powstanie długu celnego i jego pokrycie w wypadku przestępstw i wykroczeń celnych – Pobór odsetek za zwłokę – Dopuszczalność – Kryteria

(rozporządzenia: Rady nr 2913/92, art. 202‑205, 210, 211, 220, 232 ust. 1 lit. b); Komisji nr 2454/93)

2. Unia celna – Powstanie długu celnego i jego pokrycie w wypadku przestępstw i wykroczeń celnych – Pobór odsetek wyrównawczych – Niedopuszczalność

(rozporządzenia: Rady nr 2913/92, art. 214 ust. 3; Komisji nr 2454/93, art. 519 ust. 1)

3. Prawo Unii – Zasady ogólne prawa – Zasada legalności kar – Zakres

Summary

1. Artykuł 232 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1791/2006, należy interpretować w taki sposób, że odsetki za zwłokę od kwoty należności celnych pozostającej do pokrycia mogą być na mocy tego przepisu pobrane wyłącznie za okres po upływie terminu zapłaty rzeczonej kwoty.

Artykuł 232 ust. 1 lit. b) kodeksu celnego nie ma na celu ani zapobiegania stratom finansowym ponoszonym przez organy celne ani wyrównywania korzyści wynikających dla podmiotów z opóźnienia, z uwagi na ich zachowania, w zaksięgowaniu w rozumieniu wskazanego kodeksu długu celnego, jak też w określeniu jego kwoty lub dłużnika.

W sytuacji gdy dług celny powstaje na podstawie art. 202–205, 210, 211 i 220 kodeksu celnego, które dotyczą sytuacji obejmujących naruszenie przez dany podmiot przepisów celnych Unii, ani kodeks celny, ani rozporządzenie nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, nie przewidują szczególnych środków, takich jak podwyższenie należności celnych, którego kwota odpowiada odsetkom za zwłokę, jakie byłyby należne za okres pomiędzy powstaniem długu celnego i jego zaksięgowaniem lub pomiędzy dniem wymagalności rzeczonego długu zaksięgowanego pierwotnie i retrospektywnym zaksięgowaniem tego długu.

(por. pkt 32-34; pkt 1 sentencji)

2. Wobec braku odnośnych przepisów w rozporządzeniu nr 2454/93 ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 214/2007, art. 214 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1791/2006, należy interpretować w ten sposób, że organy krajowe nie są na mocy tego przepisu uprawnione do obciążenia dłużnika celnego odsetkami wyrównawczymi za okres pomiędzy pierwotnym zgłoszeniem celnym i retrospektywnym zaksięgowaniem długu celnego.

Zastosowanie odsetek wyrównawczych, zgodnie z art. 519 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93, jest przewidziane wyłącznie w przypadku powstania długu celnego w stosunku do produktów kompensacyjnych lub towarów przywożonych poddanych procedurze uszlachetniania czynnego lub czasowej odprawy.

Administracja celna nie może zatem powołać się na art. 214 ust. 3 kodeksu celnego w celu nałożenia odsetek wyrównawczych w ramach innych procedur celnych.

(por. pkt 37-39; pkt 2 sentencji)

3. Ogólne zasady prawa Unii, a w szczególności zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, sprzeciwiają się temu, aby organy krajowe zastosowały wobec przestępstwa lub wykroczenia celnego sankcję nie przewidzianą wyraźnie w przepisach krajowych.

W istocie zasada ta wymaga, aby ustawa jasno określała czyny zabronione i kary, którymi są one zagrożone. Warunek ten jest spełniony, jeśli zainteresowany na podstawie treści przepisu i w razie potrzeby na podstawie wykładni dokonanej przez sądy jest w stanie określić, jakie działania i zaniechania grożą pociągnięciem go do odpowiedzialności karnej.

(por. pkt 42, 43; pkt 3 sentencji)