5

Motywy 15, 17, 24–27, 29 i 71 decyzji 2009/402 mają następujące brzmienie: „(15) Osiem rolniczych komitetów ekonomicznych (Rodan-Morze Śródziemne, Grand Sud-Ouest, Korsyka, Dolina Loary, Północ, Północny Wschód, Bretania i Normandia) przez wiele lat otrzymywało środki publiczne przekazywane w szczególności przez [Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (Oniflhor, międzybranżową krajową agencję owoców, warzyw i ogrodnictwa)] i wykorzystywane w celu finansowania programów pomocy zwanych »planami interwencyjnymi«, obejmujący[ch] działania na rynkach wewnątrzwspólnotowych i pozawspólnotowych, które miały na celu ułatwienie wprowadzania do obrotu produktów rolnych zebranych we Francji, przede wszystkim w okresie kryzysu. […] (17) Jeśli chodzi o dokładny charakter tych działań, w piśmie z dnia 26 grudnia 2002 r. władze francuskie wytłumaczyły, że miały one na celu zapobieganie chwilowym nadwyżkom podaży nad popytem, a w czasie kryzysu – zmniejszenie ich wymiaru, poprzez działanie na trzech poziomach: na rynkach zewnętrznych, rynku wewnętrznym i w przetwórstwie. […] (24) W piśmie z dnia 26 grudnia 2002 r. Francja wyjaśniła, że finansowanie działań jest zapewnione przez zainteresowane sektory na poziomie 30% lub 50%, podczas gdy pozostała część jest finansowana przez władze publiczne. (25) [Fédération des comités économiques agricoles rattachés à la filière de production des fruits et légumes (federacja rolniczych komitetów ekonomicznych związanych z sektorem produkcji owoców i warzyw, zwana dalej »Fedecomem«)] szczegółowo wyjaśnił[a] mechanizm finansowania »planów interwencyjnych«, jak również rolę odgrywaną przez komitety. Wyjaśnienia te nie zostały zakwestionowane przez Francję. (26) Według Fedecom podejmowane środki były określane wyłącznie przez Oniflhor, natomiast komitety ekonomiczne były zobowiązane do ich stosowania. Oniflhor podejmował, w odniesieniu do każdego roku gospodarczego i każdego gatunku roślin, decyzję dotyczącą środków do realizacji i powierzał ich wdrożenie odpowiedniej sekcji krajowej. Oniflhor decydował również o kwotach przyznawanych na odnośny plan oraz o wysokości składek, jakie miały wnieść komitety ekonomiczne. (27) Działania były finansowane z funduszu operacyjnego zarządzanego przez komitety ekonomiczne. Fundusz ten funkcjonował w oparciu o te same zasady co zasady mające zastosowanie do pomocy wspólnotowej, o której mowa w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [Dz.U. 1996, L 297, s. 1], ponieważ był utrzymywany częściowo dzięki pomocy publicznej, a częściowo dzięki wkładom finansowym pobieranym od producentów będących członkami (zwanym »udziałami producentów«) na podstawie ilości lub wartości wprowadzonych do obrotu owoców i warzyw. Udziały producentów nie były tworzone ze składek z tytułu rozszerzenia zasad. Nie były zatem obowiązkowe na mocy rozporządzenia ministra. […] (29) [Tabela zawarta w tymże motywie 29] przedstawia podsumowanie kwot wypłaconych w euro przez Oniflhor w ramach »planów interwencyjnych« w latach 1992–2002. Kwoty te przedstawiono w podziale na lata i działania. W przypadku lat 1992 i 1993 w tabeli umieszczono jedynie całkowitą wielkość pomocy. Francja wyjaśniła, że archiwa Oniflhor nie pozwalają już, w odniesieniu do tych dwóch lat, na szczegółowe rozbicie wielkości pomocy. […] (71) Według informacji, którymi dysponuje Komisja, »plany interwencyjne« przewidywały środki podejmowane w związku z kryzysem spowodowanym nadwyżką podaży produktów francuskich na rynku wspólnotowym, w szczególności poprzez dotowanie ceny sprzedaży, dotacje na składowanie i niszczenie części zbiorów oraz finansowe bodźce do przetwarzania świeżych produktów. Na rynkach poza Unią Europejską subsydia wywozowe również przyczyniły się do zbytu nadwyżek produktów francuskich i mogły wzmocnić pozycję konkurencyjną podmiotów. Wydaje się, że pomoc ta była przyznawana na podstawie ceny i wyprodukowanej ilości”.