ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24

Co się tyczy pkt 7 porządku obrad 25. posiedzenia Komisji Rewizyjnej OTIF, dotyczącego częściowej rewizji załącznika D (CUV), pkt 3 załącznika do zaskarżonej decyzji stanowi: „[…] Kompetencja: dzielona. Wykonywanie praw głosu: Unia. Zalecane stanowisko Unii: należy poprzeć zmiany w art. 2 i 9, ponieważ doprecyzowują one rolę posiadacza oraz podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie, zgodnie z prawem Unii (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/110/WE [z dnia 16 grudnia 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2004/49/WE w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych (dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa kolei) (Dz.U. 2008, L 345, s. 62)]). Jednakże proponowana zmiana w art. 7, przedłożona przez [Republikę Francuską], dotycząca odpowiedzialności osoby, która przekazała pojazd do użytkowania jako środek transportu w przypadku szkody wynikającej z wad pojazdu, wymaga dalszych analiz w ramach Unii, zanim zostanie podjęta decyzja w OTIF. W związku z tym Unia nie może poprzeć tej propozycji zmiany na przedmiotowym posiedzeniu Komisji Rewizyjnej [OTIF] i proponuje odroczenie decyzji do najbliższego posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego, aby ocenić tę kwestię bardziej szczegółowo. Unia zajmuje takie samo stanowisko, tzn. odroczenie decyzji do najbliższego posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego, aby ocenić tę kwestię bardziej szczegółowo, w odniesieniu do wniosku [Republiki Federalnej Niemiec] dotycząc[ego] nowego art. 1a przedstawionego OTIF podczas unijnej koordynacji. Dodatkowe zalecane stanowisko UE: W dokumencie CR 25/7 ADD 1, s. 6, na końcu ust. 8a dodać: »The amendment to Article 9, paragraph 3, first indent, does not affect the existing allocation of liabilities between ECM and the keeper of the vehicles« [Zmiana art. 9 ust. 3 akapit pierwszy nie ma wpływu na aktualny podział odpowiedzialności między ECM (podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie) a posiadaczem pojazdu]”.
137

W tym względzie już orzeczono, że w przypadku przedsiębiorstwa zajmującego dominującą pozycję na rynku fakt związania nabywców – nawet na ich wniosek – obowiązkiem lub obietnicą zaopatrywania się wyłącznie w tym przedsiębiorstwie celem pokrycia całości lub znacznej części ich zapotrzebowania stanowi nadużywanie dominującej pozycji w rozumieniu art. 102 TFUE, bez względu na to, czy to zobowiązanie zostało zaciągnięte bez dodatkowych zastrzeżeń, czy też w zamian za przyznanie rabatu. To samo dotyczy sytuacji, w której takie przedsiębiorstwo, nie nakładając na nabywców formalnego obowiązku, stosuje, na mocy umów zawartych z tymi nabywcami albo jednostronnie, system rabatów lojalnościowych, to znaczy upustów przyznawanych pod warunkiem, że klient zaopatruje się celem pokrycia całości lub istotnej części swojego zapotrzebowania wyłącznie w przedsiębiorstwie zajmującym pozycję dominującą (zob. wyrok z dnia 13 lutego 1979 r., Hoffmann-La Roche/Komisja, 85/76, EU:C:1979:36, pkt 89).
27

Stwierdzenie to jest zresztą potwierdzone w pkt 4 dokumentu zatytułowanego „Working methods of the Working Party on implementation of Common Position 2001/931 on the application of specific measures to combat terrorism” (Metody pracy grupy roboczej ds. wdrożenia wspólnego stanowiska 2001/931 dotyczącego stosowania środków specyficznych dla zwalczania terroryzmu), ujętego w załączniku II do dokumentu Rady 10826/1/07 REV 1 z dnia 28 czerwca 2007 r., z którego wynika, że gdy Rada opiera się na propozycji państwa trzeciego w celu uzasadnienia umieszczenia osoby lub podmiotu w spornym wykazie, bada, czy złożenie tej propozycji następuje z poszanowaniem praw człowieka, w szczególności prawa do skutecznego środka prawnego i prawa do dostępu do bezstronnego sądu.
1

Komisja Europejska wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec: — pozwalając na to, by fundusze publiczne, które zostały wypłacone na cele eksploatacji infrastruktury kolejowej, mogły być przenoszone do usług transportowych, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. 2012, L 343, s. 32) [dawnego art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. 1991, L 237, s. 25), zmienionej dyrektywą 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. (Dz.U. 2001, L 75, s. 1) (zwanej dalej „dyrektywą 91/440”)]; — nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do tego, by zasady prowadzenia rachunkowości umożliwiały monitorowanie zakazu przenoszenia funduszy publicznych przyznanych na eksploatację infrastruktury kolejowej do usług transportowych, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 6 ust. 4 dyrektywy 2012/34 (dawnego art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/440); — nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do tego, by opłaty za użytkowanie infrastruktury były wykorzystywane jedynie do finansowania działalności zarządcy infrastruktury, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 31 ust. 1 dyrektywy 2012/34 [dawnego art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. 2001, L 75, s. 29)]; — nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do tego, by fundusze publiczne wypłacone na działalność związaną ze świadczeniem usług przewozów pasażerskich w ramach usługi publicznej figurowały oddzielnie na odpowiednich kontach, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy 2012/34 (dawnego art. 9 ust. 4 dyrektywy 91/440) i przepisów art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1) w związku z pkt 5 załącznika do rozporządzenia nr 1370/2007.
61

Wspomniane państwo członkowskie podnosi, że gdyby nowe okoliczności mogły zostać zbadane tylko w ramach skierowanego do zainteresowanej instytucji nowego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, takie uregulowanie skutkowałoby prowadzeniem równoległych postępowań, wydłużeniem postępowań oraz wyższymi kosztami administracyjnymi dla wnioskodawców. Ponadto na poparcie swojego orzeczenia Sąd oparł się na orzecznictwie Trybunału dotyczącym postępowań z dziedziny pomocy państwa, które nie może mieć zastosowania do decyzji wydanych na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001. Według Królestwa Szwecji Sąd powinien był raczej mieć na względzie pkt 37–41 wyroku z dnia 15 września 2011 r., Koninklijke Grolsch/Komisja (T‑234/07, EU:T:2011:476).
1)

Artykuł 51 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by po upływie terminu zgłoszeń do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wykonawca przekazał instytucji zamawiającej, w celu wykazania, że spełnia on warunki uczestnictwa w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, dokumenty, których nie zawierała jego pierwotna oferta, takie jak umowa zamówienia zrealizowanego przez podmiot trzeci oraz jego zobowiązanie do oddania do dyspozycji tego wykonawcy zdolności i środków niezbędnych do realizacji rozpatrywanego zamówienia.
16

Przy uwzględnieniu stopnia podobieństwa z jednej strony kolidujących ze sobą oznaczeń, a z drugiej strony towarów i sektorów gospodarczych stron Sąd potwierdził w pkt 166 zaskarżonego wyroku istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do następujących towarów: „narzędzia i przyrządy ręczne (o napędzie ręcznym); łyżki; piły, maszynki do golenia, żyletki; zestawy do golenia; pilniki i cążki do obcinania paznokci, gilotynki do obcinania paznokci; zestawy do manicure”, należące do klasy 8, „noże do papieru”, należące do klasy 16, „korkociągi; otwieracze do butelek” i „pędzle do golenia, zestawy z przyborami toaletowymi”, należące do klasy 21, oraz „gilotynki do cygar” i „przybory do czyszczenia fajek”, należące do klasy 34. Sąd stwierdził nieważność decyzji Izby Odwoławczej EUIPO w zakresie, w jakim Izba ta przyjęła istnienie takiego prawdopodobieństwa w odniesieniu do innych towarów.
47

W drugiej kolejności, uwzględniając wyroki z dnia 9 marca 1994 r., TWD Textilwerke Deggendorf (C‑188/92, EU:C:1994:90), i z dnia 15 lutego 2001 r., Nachi Europe (C‑239/99, EU:C:2001:101), sąd odsyłający zastanawia się, czy należy przyznać A i in. prawo do domagania się przed nim stwierdzenia nieważności tych aktów, skoro osoby te nie żądały stwierdzenia nieważności tych aktów przed sądami Unii. Zdaniem tego sądu A i in. znajdują się w sytuacji faktycznej podobnej do sytuacji osób oskarżonych o przynależność do Devrimci Halk Kurtulus Partisi-Cephesi (DHKP‑C) w sprawie, w której wydano wyrok z dnia 29 czerwca 2010 r., E i F (C‑550/09, EU:C:2010:382), w którym Trybunał co do zasady orzekł, że osoby te nie miały niewątpliwej czynnej legitymacji procesowej do wniesienia skargi o stwierdzenie – na podstawie art. 230 WE – nieważności umieszczenia nazwy DHKP‑C w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001. Sąd odsyłający zastanawia się, czy rozwiązanie, jakie przyjął Trybunał w tym wyroku, można zastosować także pod rządami art. 263 TFUE, biorąc pod uwagę, że postanowienie to rozszerzyło możliwość podważenia przez jednostki zgodności z prawem aktów Unii. Sąd odsyłający zauważa w szczególności, że gdyby należało orzec, iż w świetle art. 263 TFUE osoby znajdujące się w sytuacji takiej jak ta, w jakiej znajdują się A i in., nie mogą domagać się przed sądami krajowymi stwierdzenia niezgodności z prawem umieszczenia nazwy organizacji w wykazie podmiotów, których środki finansowe zostały zamrożone, o którym to wykazie mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, wówczas wszystkie osoby obawiające się, że organ krajowy podejmie względem nich środki mające przeciwdziałać terroryzmowi z powodu ich rzeczywistego bądź domniemanego związku z organizacją umieszczoną w tym wykazie, powinny na wszelki wypadek złożyć skargi kwestionujące zgodność z prawem umieszczenia nazwy tej organizacji w wykazie. Tymczasem taka sytuacja byłaby sprzeczna z prawem do nieoskarżania samego siebie.
3

Motywy 1, 12, 16 i 28 dyrektywy 2011/7 mają następujące brzmienie: „(1) Do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych [Dz.U. 2000, L 200, s. 35] ma zostać wprowadzony szereg istotnych zmian. Pożądane jest, aby ze względów przejrzystości i racjonalizacji dyrektywa ta została przekształcona. […] (12) Opóźnienia w płatnościach stanowią naruszenie postanowień umowy, które stało się korzystne finansowo dla dłużników w większości państw członkowskich z uwagi na naliczanie niskich lub zerowych odsetek za opóźnienia w płatnościach lub powolne procedury ściągania należności. Konieczna jest więc zdecydowana zmiana w kierunku kultury szybkich płatności, w ramach której wszelkie zapisy uniemożliwiające naliczanie odsetek należy zawsze uznawać za rażąco nieuczciwy warunek umowy lub praktykę, w celu odwrócenia tej tendencji i zniechęcenia do przekraczania terminów płatności. Zmiana ta powinna również obejmować wprowadzenie szczegółowych przepisów dotyczących terminów płatności i rekompensaty dla wierzycieli za poniesione koszty oraz, między innymi, na zapisie, że wykluczenie prawa do rekompensaty za koszty odzyskiwania należności powinno być uważane za rażąco nieuczciwe. […] (16) Niniejsza dyrektywa nie powinna zobowiązywać wierzycieli do żądania zapłaty odsetek za opóźnienia w płatnościach […]. […] (28) Niniejsza dyrektywa powinna zakazać nadużywania swobody zawierania umów na niekorzyść wierzyciela. W konsekwencji w przypadku gdy jakiś warunek w umowie lub praktyka dotyczące daty lub terminu płatności, stopy procentowej odsetek za opóźnienia w płatnościach lub rekompensaty za koszty odzyskiwania należności nie są uzasadnione warunkami przyznanymi wierzycielowi lub służą przede wszystkim temu, aby przysporzyć dłużnikowi dodatkowej płynności finansowej na koszt wierzyciela, może to zostać uznane za takie nadużycie. W tym celu […] wszelkie warunki umów lub praktyki rażąco odstępujące od dobrej praktyki handlowej oraz naruszające zasadę działania w dobrej wierze i rzetelność powinny być uznawane za nieuczciwe wobec wierzyciela. W szczególności jawne wykluczenie prawa do naliczania odsetek zawsze należy uważać za rażąco nieuczciwe, natomiast wykluczenie prawa do rekompensaty za koszty odzyskiwania należności należy uważać za rażąco nieuczciwe. Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na przepisy krajowe dotyczące sposobu zawierania umów lub regulujące ważność warunków umów, które są nieuczciwe wobec dłużnika”.
10

W spornej decyzji Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie w szczególności w odniesieniu do towarów z klasy 12 w rozumieniu porozumienia nicejskiego. W decyzji tej Izba Odwoławcza – co się tyczy towarów należących do wspomnianej klasy – ograniczyła badanie rzeczywistego używania znaku towarowego LAMBRETTA jedynie do „pojazdów; urządzeń służących do poruszania się na lądzie, w powietrzu lub wodzie” w dosłownym znaczeniu tych terminów. Po dokonaniu stwierdzenia, że przedstawione przez spółkę Scooters India dowody w celu wykazania tego rzeczywistego używania ograniczają się do dowodów odnoszących się do sprzedaży części zamiennych do skuterów i nie obejmują żadnego dowodu dotyczącego sprzedaży „pojazdów; urządzeń służących do poruszania się na lądzie, w powietrzu lub wodzie”, Izba Odwoławcza stwierdziła, że „ze sprzedaży części zamiennych nie można wywieść, iż [spółka Scooters India] również wytwarzała oraz sprzedawała jakikolwiek pojazd”.
56

W świetle całości powyższych rozważań na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć, że prawo do bycia wysłuchanym, jakie ma zastosowanie w ramach dyrektywy 2004/83, nie wymaga co do zasady, by – w przypadku gdy uregulowanie krajowe, takie jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, przewiduje dwie odrębne i następujące po sobie procedury rozpatrywania wniosków, odpowiednio, o nadanie statusu uchodźcy i o udzielenie ochrony uzupełniającej – wnioskującemu o udzielenie ochrony uzupełniającej przysługiwało prawo do przesłuchania w przedmiocie złożonego przez niego wniosku oraz prawo do powoływania i przesłuchiwania świadków w trakcie tego przesłuchania.
47

Dodatkowo z rezolucji Rady Bezpieczeństwa 1624 (2005) można wywnioskować, że czyny sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych nie ograniczają się do „aktów, metod i praktyk terrorystycznych”. W rezolucji tej Rada Bezpieczeństwa wezwała bowiem państwa członkowskie do zwalczania terroryzmu zgodnie z ich wynikającymi z prawa międzynarodowego zobowiązaniami do pozbawiania azylu oraz pociągania do odpowiedzialności „każdego, kto wspiera, ułatwia finansowanie, planowanie, przygotowywanie lub popełnianie aktów terrorystycznych, uczestniczy w nich lub zamierza uczestniczyć bądź daje schronienie ich sprawcom”. Ponadto w pkt 1 lit. c) wspomnianej rezolucji Rada Bezpieczeństwa wzywa państwa członkowskie do odmawiania azylu osobom, w stosunku do których posiadają one wiarygodne i poważne informacje, według których istnieją poważne podstawy pozwalające sądzić, że osoby te są winne podżegania do popełniania aktów terrorystycznych.
3) Wykładni art. 3 ust. 1 i art. 4 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że: — badanie, czy warunek umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem ma nieuczciwy charakter, zakłada ustalenie, czy warunek ów stwarza znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron umowy na niekorzyść konsumenta. Badanie to należy przeprowadzić w świetle przepisów krajowych znajdujących – wobec braku porozumienia stron w tym zakresie – zastosowanie do środków, jakimi konsumenci dysponują zgodnie z uregulowaniem krajowym dla celów spowodowania zaprzestania stosowania tego typu warunku, charakteru towarów lub usług, których umowa dotyczy, oraz wszystkich okoliczności towarzyszących zawarciu tejże umowy; — jeśli sąd odsyłający jest zdania, że warunek umowy dotyczący sposobu obliczania odsetek zwykłych, taki jak sporny w postępowaniu głównym, nie został wyrażony prostym i zrozumiałym językiem w rozumieniu art. 4 ust. 2 tej dyrektywy, ciąży na nim obowiązek zbadania, czy warunek ten jest nieuczciwy w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy. W ramach takiego badania sąd odsyłający musi w szczególności porównać metodę obliczania stawki odsetek zwykłych przewidzianą przez ową klauzulę i rzeczywistą stawkę tychże odsetek ze zwykle stosowanymi metodami ich obliczania oraz stawką odsetek ustawowych, a także ze stawkami odsetek stosowanymi na rynku w chwili zawarcia umowy stanowiącej przedmiot sporu w postępowaniu głównym w odniesieniu do kredytu równoważnej wysokości i udzielonego na równoważny okres co w przypadku badanej umowy kredytu, a — jeżeli chodzi o ocenę przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku dotyczącego wcześniejszej wymagalności zapłaty całego długu w przypadku niewywiązywania się przez dłużnika przez określony czas z ciążących na nim zobowiązań, sąd odsyłający musi sprawdzić, czy przysługujące przedsiębiorcy uprawnienie do uznania całego kredytu za wymagalny jest uzależnione od niewywiązania się przez konsumenta ze zobowiązania o zasadniczym dla danego stosunku umownego znaczeniu, czy uprawnienie takie przysługuje w przypadkach, w których takie niewywiązanie się ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do kwoty kredytu i okresu, na który go udzielono, czy uprawnienie to stanowi odstępstwo od mających zastosowanie w tym zakresie przepisów prawa powszechnie obowiązującego na wypadek braku szczególnego uregulowania w umowie oraz czy prawo krajowe przewiduje odpowiednie i skuteczne środki umożliwiające konsumentowi, w odniesieniu do którego stosowany jest taki warunek umowy, usunięcie skutków owej wymagalności kredytu.
28

Wcześniej w pkt 27 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, odnosząc się w szczególności do wyroku z dnia 24 października 2013 r., Deutsche Post/Komisja (C‑77/12 P, niepublikowanego, EU:C:2013:695, pkt 52, 53), że decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka wprowadzanego w życie i zakwalifikowanego jako „nowa pomoc” pociąga za sobą samodzielne skutki prawne, w szczególności w odniesieniu do zawieszenia tego środka. Zauważył on, że taka decyzja zmienia siłą rzeczy zakres prawny danego środka, jak również sytuację prawną przedsiębiorstw z niego korzystających, w szczególności jeśli chodzi o dalsze jego wdrażanie. Zaznaczył on także, że po wydaniu takiej decyzji istnieją co najmniej poważne wątpliwości co do zgodności środka wprowadzanego w życie z prawem, co powinno skłonić państwo członkowskie do zawieszenia jego stosowania, i że na taką decyzję można również powołać się przed sądem krajowym, który jest zobowiązany do wyciągnięcia wszystkich konsekwencji z naruszenia art. 108 ust. 3 zdanie ostatnie TFUE.
21

W tych okolicznościach Vestre Landsret (sąd apelacyjny regionu zachodniego, Dania) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie, odpowiednio, art. 49 TFUE i 54 TFUE) stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie nie przyznawało spółce będącej jego rezydentem zwolnienia podatkowego w odniesieniu do dochodu z tytułu odsetek, w przypadku gdy spółka należąca do tej samej grupy kapitałowej, będąca rezydentem w innym państwie członkowskim, nie miała prawa do odliczenia odpowiednich wydatków z tytułu odsetek ze względu na obowiązujące w tym innym państwie członkowskich przepisy (takie jak rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczące ograniczenia prawa odliczania odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji, podczas gdy to pierwsze państwo członkowskie przyznaje spółce będącej jego rezydentem zwolnienie podatkowe w odniesieniu do dochodu z tytułu odsetek pochodzących od innej spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego i należącej do tej samej grupy kapitałowej, która nie ma prawa do odliczenia od podatku odpowiednich wydatków z tytułu odsetek w związku z przepisami krajowymi (takimi jak rozpatrywane w niniejszej sprawie) dotyczącymi ograniczenia prawa do odliczenia odsetek w przypadku niedostatecznej kapitalizacji?”.
75

Uważa ona zatem, że art. 38 CIRS jest sprzeczny z art. 49 TFUE i art. 31 porozumienia EOG, a ze względów przedstawionych w ramach zarzutu dotyczącego art. 10 CIRS wykracza poza to, co jest konieczne do zapewnienia skuteczności systemu podatkowego. Republika Portugalska mogłaby bowiem przykładowo systematycznie zwracać się, na podstawie dyrektywy 2011/16, do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub faktyczny zarząd spółki, na którą zostały przeniesione aktywa i pasywa, o udostępnienie jej informacji w celu sprawdzenia, czy spółka nadal je posiada. Tylko jeśli zostanie stwierdzone, że przeniesione aktywa i pasywa zostały zbyte przez tę spółkę, zdaniem Komisji należy opodatkować dane zyski kapitałowe. Komisja odsyła ponadto do dyrektywy 2010/24, która jest również właściwa w sytuacjach, w których nie został zapłacony podatek od zysków kapitałowych.
1.

Zbliżanie ustawodawstw — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Zmiana warunków pozwolenia — Wycofanie i zakaz dopuszczenia do obrotu — Uzasadnienie na podstawie zasady ostrożności w wypadku niepewności co do istnienia i zakresu ryzyka dla zdrowia (dyrektywa 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 116) (por. pkt 21–24)
Pozycję 9025 Nomenklatury scalonej zamieszczonej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1549/2006, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona wskaźniki temperatury otoczenia wykonane z papieru, pokryte ewentualnie folią plastikową, które wskazują poprzez zmianę w sposób nieodwracalny zabarwienia i bez możliwości kolejnego użycia, czy osiągnięte zostały określone wartości temperatury.

W istocie z treści tej pozycji wynika, że dotyczy ona w szczególności termometrów.

Jakkolwiek Nomenklatura scalona nie definiuje tego pojęcia, to w powszechnym rozumieniu odnosi się ono – jak wskazuje na to w szeregu wersji językowych Nomenklatury scalonej połączenie wyrażeń greckiego pochodzenia składających się na to pojęcie – do urządzeń dokonujących pomiaru temperatury.

Wskazane powyżej produkty są z uwagi na ich obiektywne cechy i właściwości przeznaczone do wykorzystania wyłącznie do pomiaru temperatury.

Okoliczność, iż owe produkty są wytworzone z papieru i pokryte ewentualnie warstwą plastikowej folii oraz mają uproszczony sposób działania w stosunku do niektórych innych urządzeń pomiarowych odwołujących się do bardziej zaawansowanych mechanizmów działania, lub fakt, że umożliwiają one wyłącznie dokonanie pomiaru określonych uprzednio wartości temperatur, czy też okoliczność, że nie mogą być one przedmiotem wielokrotnego użytku z uwagi na nieodwracalny charakter wyświetlenia wyniku po osiągnięciu takich wartości temperatury, nie sprzeciwiają się klasyfikacji tych produktów do pozycji 9025 Nomenklatury scalonej.

(por. pkt 26, 27, 30, 36, 40; sentencja)