W ramach procedury w trybie art. 234 WE Trybunał nie jest właściwy do rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności środka krajowego z prawem wspólnotowym. Trybunał może jednakże wywieść z treści pytań przedstawionych przez sąd krajowy, z uwzględnieniem okoliczności przez ten sąd wskazanych, elementy istotne dla wykładni prawa wspólnotowego, tak by umożliwić rozstrzygnięcie przedstawionego mu problemu prawnego.

W ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi ustanowionej na mocy art. 234 WE jedynie do sądu krajowego, przed którym sprawa zawisła i którego odpowiedzialnością jest orzec w sprawie przed nim zawisłej, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności sprawy, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu przed sądem krajowym, jak i ocena zasadności pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. W konsekwencji, skoro postawione pytania prejudycjalne dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany orzec w sprawie.

Artykuł 23 ust. 1 wspomnianej dyrektywy określa bowiem kalendarz otwarcia dostawy gazu ziemnego i stanowi w szczególności, że państwa członkowskie powinny czuwać, by z dniem 1 lipca 2007 r. wszyscy klienci byli klientami uprawnionymi, to jest takimi, którzy mają prawo zakupu gazu od wybranego przez nich dostawcy. Przepis ten dotyczy dostawy gazu ziemnego, a nie jego dystrybucji. Nie można zatem wywieść z niego żadnego obowiązku ciążącego na państwach członkowskich do rozwiązania umów dystrybucji zawartych bez przeprowadzenia postępowania przetargowego. Dyrektywa 2003/55 nie zawiera ponadto żadnego przepisu dotyczącego obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego.

Dyrektywa 2003/55 dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30 nie stoi na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego wprowadziły przedłużenie, na wskazanych w nich warunkach, okresu przejściowego, z upływem którego następuje wcześniejsze rozwiązanie koncesji na dystrybucję gazu ziemnego udzielonej bez przeprowadzenia postępowania przetargowego. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że również art. 10 WE i zasada proporcjonalności nie stoją na przeszkodzie takiemu uregulowaniu.

Artykuły 43 WE, 49 WE i art. 86 ust. 1 WE nie stoją na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego mające na celu wprowadzenia wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego w drodze wcześniejszego rozwiązania koncesji na dystrybucję gazu ziemnego udzielonej bez przeprowadzenia postępowania przetargowego wprowadziły przedłużenie, na odpowiednich warunkach, wspomnianego okresu przejściowego w zakresie, w jakim przedłużenie takie można uznać za niezbędne do umożliwienia kontrahentom rozwiązania ich stosunków umownych na warunkach, które mogą być zaakceptowane zarówno z punktu widzenia wymogów świadczenia usług publicznych, jak i z punktu widzenia ekonomicznego.

Niezależnie od okoliczności, że koncesja na świadczenie usług publicznych nie jest objęta zakresem stosowania dyrektyw dotyczących poszczególnych kategorii zamówień publicznych, władze publiczne, zamierzając udzielić takiej koncesji, są jednak zobowiązane do przestrzegania ogółu podstawowych zasad traktatowych, a w szczególności zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową. W szczególności w zakresie, w jakim koncesja ma niewątpliwe znaczenie transgraniczne, udzielenie jej, przy całkowitym braku przejrzystości, przedsiębiorstwu znajdującemu się w państwie członkowskim instytucji zamawiającej stanowi przejaw odmiennego traktowania na niekorzyść przedsiębiorstw, które mogą być zainteresowane taką koncesją. O ile takie zróżnicowanie traktowania, które poprzez wykluczenie wszystkich przedsiębiorstw znajdujących się w innym państwie członkowskim działa głównie na ich niekorzyść, nie jest uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, stanowi ono przejaw dyskryminacji pośredniej ze względu na przynależność państwową, zakazanej na mocy art. 43 WE i 49 WE. Ponadto art. 86 ust. 1 WE stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym przyznają prawa specjalne lub wyłączne, utrzymywały w mocy środki krajowe sprzeczne art. 43 WE i 49 WE.

Taka różnica traktowania może być jednak uzasadniona potrzebą przestrzegania zasady pewności prawa, która to zasada stanowi część wspólnotowego porządku prawego i która obowiązuje wszelkie organy krajowe stosujące prawo wspólnotowe. Ponieważ dyrektywa 2003/55 dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30 nie przewiduje uchylenia istniejących koncesji na dystrybucję gazu, że koncesja będąca przedmiotem sprawy będzie miała swoje skutki jeszcze przez wiele dziesięcioleci i że została ona udzielona w okresie, gdy Trybunał nie orzekł jeszcze, iż w świetle pierwotnego prawa wspólnotowego umowy o pewnym znaczeniu transgranicznym mogą podlegać obowiązkom w zakresie przejrzystości zasada pewności prawa, która wymaga w szczególności, by przepisy prawa były jasne, precyzyjne i przewidywalne co do ich skutków, nie tylko zezwala, lecz również wymaga, by rozwiązaniu takiej koncesji towarzyszył okres przejściowy pozwalający kontrahentom na rozwiązanie ich stosunków umownych na warunkach, które mogą być zaakceptowane zarówno z punktu widzenia wymogów świadczenia usług publicznych, jak i z punktu widzenia ekonomicznego. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy w szczególności przedłużenie okresu przejściowego, dokonane na mocy uregulowania prawa krajowego, może zostać uznane za niezbędne dla przestrzegania zasady pewności prawa.

(por. pkt 57–61, 64, 65, 67–73; pkt 2 sentencji)