WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 21 lipca 2016 r.

AV

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Zatrudnienie — Badanie lekarskie przed zatrudnieniem — Niekompletne oświadczenia złożone podczas badania lekarskiego — Zastrzeżenie medyczne — Zastosowanie zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną — Nieprzyznanie uprawnienia do renty inwalidzkiej — Stwierdzenie nieważności — Wykonanie wyroku Sądu”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której AV żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 września 2014 r. o zastosowaniu wobec niego klauzuli zastrzeżenia medycznego zawartej w art. 32 WZIP i odmowie przyznania renty inwalidzkiej.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 września 2014 r., w której Komisja Europejska zastosowała wobec AV zastrzeżenie lekarskie, o którym mowa w art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Nakazuje się Komisji Europejskiej wypłatę na rzecz AV sumy 2000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez AV krzywdę. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez AV.

Streszczenie

Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Dochowanie rozsądnego terminu – Naruszenie w postępowaniu administracyjnym – Upływ czasu mogący wpływać na treść decyzji – Konsekwencje w ramach stosowania klauzuli zastrzeżenia medycznego na podstawie art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 1; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 32)

Obowiązek przestrzegania rozsądnego terminu w przypadku prowadzenia postępowań administracyjnych stanowi ogólną zasadę prawa Unii, której poszanowanie gwarantuje sąd Unii i która jest ujęta jako jeden z aspektów prawa do dobrej administracji w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Jednakże naruszenie zasady przestrzegania rozsądnego terminu nie uzasadnia co do zasady stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego. Nieprzestrzeganie zasady rozsądnego terminu wpływa bowiem na ważność postępowania administracyjnego tylko w sytuacji, gdy zbytnia przewlekłość może mieć wpływ na samą treść decyzji wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Artykuł 32 warunków zatrudnienia innych pracowników stanowi, że organ upoważniony do zawierania umów podejmuje ostateczną decyzję w przedmiocie zastosowania klauzuli zastrzeżenia medycznego na podstawie informacji zgromadzonych przez lekarza orzecznika przy badaniu przed przyjęciem do pracy lub jeżeli wejdzie w posiadanie dodatkowych istotnych informacji zmieniających w istotny sposób treść informacji zgromadzonych w trakcie tego badania przy zatrudnieniu.

W niniejszym przypadku czas trwania postępowania mógł wpłynąć na treść decyzji o zastosowaniu do zainteresowanego klauzuli zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną, nie tylko dlatego, że zanim organ upoważniony do zawierania umów dowiedział się o jego chorobie, upłynęły trzy lata i siedem miesięcy, ale przede wszystkim dlatego, że stało się to dopiero po tym, jak komitet ds. inwalidztwa uznał, że zainteresowany jest dotknięty trwałą i całkowitą niepełnosprawnością, uniemożliwiającą mu pełnienie obowiązków. Tym samym decyzja o zastosowaniu klauzuli zastrzeżenia medycznego na podstawie art. 32 WZIP, w odniesieniu do perspektywy powstania niepełnosprawności w przeciągu pięciu lat od powzięcia wiadomości o danej chorobie, przekształciła się w decyzję o natychmiastowym odebraniu zainteresowanemu gwarancji przewidzianych w zakresie inwalidztwa z racji inwalidztwa, które już zaistniało.

Należy zatem stwierdzić nieważność decyzji o zastosowaniu do zainteresowanego klauzuli zastrzeżenia medycznego i odmowie przyznania mu renty inwalidzkiej. Fakt, że stwierdzono nieważność poprzedniej decyzji o tej samej treści jak zaskarżona decyzja z powodu wady proceduralnej, nie pozbawia bowiem zainteresowanego możliwości podniesienia w ramach wyroku w sprawie wykonania wyroku stwierdzającego nieważność zarzutu co do istoty, który został podniesiony w skardze, na podstawie której wydano wyrok stwierdzający nieważność. Zainteresowany podniósł zaś w ramach tamtej sprawy zarzut naruszenia zasady pewności prawa.

(zob. pkt 44, 45, 50, 51, 54, 55)

Odesłanie

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Guittet/Komisja,F‑92/15, EU:F:2016:118, pkt 75, 76 i przytoczone tam orzecznictwo