Ponadto w celu dokonania oceny selektywnego charakteru korzyści przyznanej przez rozważany środek określenie ram odniesienia nabiera większej wagi w przypadku środków o charakterze podatkowym, ponieważ samo istnienie korzyści może być stwierdzone tylko w porównaniu z tak zwanym opodatkowaniem „normalnym”. Do uznania środka podatkowego za „selektywny” konieczne jest zatem najpierw zidentyfikowanie i zbadanie reżimu podatkowego, który jest powszechny lub „normalny” w danym państwie członkowskim. To właśnie w stosunku do tego powszechnego lub „normalnego” reżimu podatkowego należy następnie ocenić i ustalić ewentualny selektywny charakter korzyści przysparzanych przez rozpatrywany środek podatkowy, wykazując, że ustanawia on odstępstwo od systemu powszechnego, ponieważ wprowadza zróżnicowanie podmiotów gospodarczych znajdujących się, w świetle celu wyznaczonego systemowi podatkowemu danego państwa członkowskiego, w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej.

W dziedzinie pomocy państwa, nawet przy założeniu, że system ten mógłby być opisany jako „wyjątkowe obciążenie podatkowe obejmujące ograniczony sektor gospodarczy”, nie jest ono wyłączone z tego tylko względu z zakazu przewidzianego w art. 87 ust. 1 WE, ponieważ system ten może powodować zróżnicowanie w ramach tego sektora, które może spełniać kryteria korzyści i selektywności. Ponadto zgodnie z charakterem prawnym pojęcia pomocy, które należy interpretować na podstawie obiektywnych elementów, cel środka państwowego, takiego jak cel środowiskowy lub charakter podatku ekologicznego szczególnego lub sektorowego systemu podatkowego, nie wystarcza, aby wykluczyć ten środek od razu z możliwości zakwalifikowania go jako pomocy w rozumieniu tego postanowienia, ponieważ środek taki powinien być oceniany w zależności od jego skutków i w oderwaniu od jego przyczyn lub celów. W związku z tym pojęcie pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE wymaga zbadania, czy szczególny lub sektorowy system podatkowy powoduje zróżnicowanie skutkujące sprzyjaniem „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” w obrębie sektora objętego tym systemem, co zakłada określenie „normalnego” opodatkowania, które leży u jego podstaw.

Taki selektywny charakter posiada system podatkowy wprowadzający szczególny podatek mający zastosowanie do sektora kruszyw, którego cel polega zasadniczo na popieraniu w sektorze budownictwa korzystania z kruszywa stanowiącego produkty uboczne lub odpady uzyskane z innych procesów (kruszywa zwanego również „pochodnym”) lub z kruszywa z recyklingu, aby zmniejszyć w ten sposób korzystanie z kruszywa wydobywanego w kamieniołomach (kruszywa zwanego również „pierwotnym”), nieodnawialnych zasobów naturalnych, i tym samym ograniczyć szkody dla środowiska związane z tym procesem wydobywania, ponieważ, z jednej strony, istnieje potencjalny związek konkurencji lub substytucyjności między tymi różnymi kruszywami w celu ich użycia lub ich gospodarczego wykorzystania, oraz z drugiej strony, zwolnione są z tej opłaty kruszywa z niektórych materiałów takich jak łupek, glina garncarska, kaolin i łupek ilasty i objęte są nią kruszywa z innych materiałów, mimo iż w świetle celu środowiskowego tego systemu te różne kruszywa znajdują się w porównywalnej sytuacji w odniesieniu do ich wykorzystania jako „kruszywo”.

W dziedzinie pomocy państwa, w celu oceny selektywnego charakteru korzyści przyznanych w ramach systemu podatkowego należy zbadać, czy środki oparte na tym systemie mogą sprzyjać „niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów” w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE w stosunku do innych przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, jeśli chodzi o cel realizowany przez ten środek.

W dziedzinie pomocy państwa opłata o celu środowiskowym od wprowadzenia do obrotu kruszywa, której terytorialny zakres stosowania jest ograniczony do terytorium jednego państwa członkowskiego, z takim skutkiem, że wprowadzenie do obrotu kruszywa poza tym terytorium, czyli każda transakcja gospodarcza związana z jego wywozem, jest zwolniona od opłaty nie stanowi korzyści o selektywnym charakterze na rzecz niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów, ponieważ materiały wprowadzane do obrotu na tym terytorium i materiały wywożone za granicę znajdują się w odmiennych sytuacjach ze względu na to, że po wywozie stosowanie rozstrzygającego kryterium opodatkowania, mianowicie gospodarczego wykorzystania w charakterze kruszywa, nie może już co do zasady być sprawdzone przez władze krajowe państwa wywozu.

Władze te nie będą bowiem mogły lub będą mogły jedynie z trudem ustalić, czy wywieziony materiał może być używany lub wykorzystany jako kruszywo, czy rzeczywiście będzie wykorzystany lub czy będzie wykorzystany do innych celów, co zależy również od wymagań regulacyjnych obowiązujących w krajach przeznaczenia. Zakładając nawet, że władze te mogą wyjątkowo łatwo ustalić właściwości fizyczno-chemiczne materiałów przeznaczonych do wywozu, aby tym samym określić, czy są one odpowiednie lub nieodpowiednie do wykorzystania w procesach umożliwiających skorzystanie ze zwolnienia z tytułu spornej opłaty, uznanie za „kruszywo” lub zwolniony z opłaty materiał nie zależy właśnie od tych właściwości, lecz w szczególności od wyłączenia w każdym indywidualnym przypadku niektórych materiałów – wskazanych z nazwy lub otrzymanych w wyniku niektórych procesów – z zakresu stosowania tej opłaty. Ponadto okoliczność, że materiały wywożone i materiały wprowadzane do obrotu na terytorium danego państwa członkowskiego nie znajdują się w porównywalnej sytuacji, jest potwierdzona w świetle celu środowiskowego spornej opłaty, ponieważ w przypadku wywozu ustawodawca i władze tego państwa nie są w stanie przekierować za pomocą zróżnicowanego opodatkowania popytu na kruszywo zgodnie z tym celem.

(por. pkt 94, 97)