W konsekwencji, jeśli sąd wspólnotowy stwierdzi, iż dany akt nie dotyczy tej organizacji indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez orzecznictwo i że jej skarga o stwierdzenie nieważności jest zatem niedopuszczalna, nie istnieje żadna sprzeczność między EKPC a wspomnianym art. 230 akapit czwarty WE.

Prawa podstawowe stanowią integralną część ogólnych zasad prawa, nad których przestrzeganiem czuwa Trybunał. W tym zakresie Trybunał opiera się na tradycjach konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim oraz na wskazówkach zaczerpniętych z umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka, przy tworzeniu których państwa członkowskie współpracowały lub do których przystąpiły. Europejska konwencja praw człowieka (EKPC) posiada w tym względzie szczególne znaczenie. Tymczasem obecne orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydaje się wskazywać, że organizacja niefigurująca na liście osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie środki restrykcyjne określone w rozporządzeniu nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu, nie jest w stanie wykazać, by przysługiwał jej status ofiary w rozumieniu art. 34 EKPC, a zatem jej ewentualna skarga do tego sądu nie byłaby dopuszczalna.

Wspólnota Europejska jest wspólnotą prawa, w ramach której akty instytucji wspólnotowych poddane są kontroli pod względem zgodności z traktatem i ogólnymi zasadami prawa, do których należą prawa podstawowe. Tak więc podmioty prywatne muszą mieć możliwość korzystania ze skutecznej ochrony sądowej na podstawie uprawnień, które wywodzą ze wspólnotowego porządku prawnego, ponieważ prawo do takiej ochrony stanowi część ogólnych zasad prawa, które wynikają z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich. Prawo to zostało przyznane również w art. 6 i 13 europejskiej konwencji praw człowieka.

W tym zakresie, jeśli chodzi o rozporządzenie nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu, skuteczność tej ochrony sądowej jest tym bardziej istotna, że środki restrykcyjne ustanowione w tym rozporządzeniu pociągają za sobą poważne konsekwencje. Nie tylko uniemożliwiają one wszelkie operacje finansowe i obsługę finansową osób, grup i podmiotów umieszczonych na liście, ale też — przez fakt zakwalifikowania ich jako terrorystów — szkodzą ich reputacji i prowadzeniu działalności politycznej.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 w związku z art. 1 ust. 4–6 wspólnego stanowiska 2001/931 osoba, grupa lub podmiot mogą być wpisane na listę osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie to rozporządzenie jedynie wówczas, gdy istnieją określone dowody oraz z zastrzeżeniem precyzyjnej identyfikacji osób, grup lub podmiotów, których to dotyczy. Ponadto zaznaczono, że nazwisko lub nazwa osoby, grupy lub podmiotu może zostać utrzymane na liście jedynie pod warunkiem dokonywania przez Radę okresowej kontroli jej sytuacji. Powinno być możliwe skontrolowanie wszystkich tych okoliczności przez sąd.

Wynika stąd, że skoro prawodawca wspólnotowy uznaje, że dany podmiot istnieje w zakresie wystarczającym, by podlegać środkom restrykcyjnym przewidzianym w rozporządzeniu nr 2580/2001, względy spójności i sprawiedliwości nakazują przyznanie, że podmiot ten istnieje w zakresie wystarczającym do zaskarżenia tych środków. Jakikolwiek inny wniosek mógłby prowadzić do sytuacji, w której określona organizacja mogłaby zostać wpisana na listę osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie to rozporządzenie bez możliwości odwołania się od tego wpisu.

(por. pkt 109–112)