ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-677/14, Biogaran/Komisja, wniesione w dniu 28 lutego 2019 r. przez Biogaran

(Sprawa C-207/19 P)

(2019/C 139/38)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Biogaran (przedstawiciele: M. Utges Manley, Solicitor, adwokaci A. Robert, O. de Juvigny, T. Reymond, J. Killick, J. Jourdan)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-677/14;

— stwierdzenie nieważności art. 1 (b) (iv), art. 7 (1) (b) i art. 8 decyzji Komisji C(2014) 4955 final [sprawa AT.39612 — Peryndopryl (spółka Servier)], w zakresie w jakim dotyczą one spółki Biogaran;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W zarzucie pierwszym spółka Biogaran podnosi, że wyrok został wydany z naruszeniem prawa, ponieważ uznano w nim, że umowa licencji ma charakter noszący znamiona naruszenia z uwagi na to, że polubowne rozstrzygnięcie sporu ma antykonkurencyjny cel. Zdaniem skarżącej wyrok opiera się na szerokiej koncepcji pojęcia naruszenia ze względu na cel i pomija brak doświadczenia i oczywistego ograniczenia. Wyrok opiera się ponadto na błędnym kryterium prawnym, które pomija zarówno kontekst polubownego rozstrzygnięcia sporu zawartego pomiędzy grupą Servier i spółką Niche, jak i fakt, że ci ostatni nie byli potencjalnymi konkurentami.

W zarzucie drugim spółka Biogaran podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa zastępując uzasadnienie Komisji swoim własnym uzasadnieniem. Sąd uznał, że domniemana zachęta spółki Biogaran była „decydująca”, ponieważ zadecydowała ona o tym, że spółka Niche nie zdecydowała się na wejście na rynek. Jednakże ani w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, ani w decyzji nie podniesiono ani nie ustalono, że ta zachęta, określona jedynie jako „dodatkowa”, była „decydująca” w przyjęciu przez spółkę Niche warunków polubownego rozstrzygnięcia sporu.

W zarzucie trzecim spółka Biogaran twierdzi, że Sąd naruszył zasadę proporcjonalności oraz cele art. 101 TFUE uznając jej odpowiedzialność poza odpowiedzialnością spółki dominującej. Ponieważ Sąd orzekł, że spółka dominująca bezpośrednio uczestniczyła w naruszeniu i wykorzystała przysługujące jej uprawnienia kontrolne tak, aby jej spółka zależna przyczyniła się do jej własnego zachowania noszącego znamiona naruszenia, w związku z czym spółka zależna została całkowicie pozbawiona autonomii, to nie może on uznać odpowiedzialności spółki zależnej poza odpowiedzialnością spółki dominującej, chyba że wykroczy poza to, co jest ściśle niezbędne do prawidłowego stosowania reguł konkurencji.

W zarzucie czwartym spółka Biogaran twierdzi, że wyrok należy uchylić, gdyż potwierdza on zasadę oraz sposób obliczania grzywny, pomimo złożonego i bezprecedensowego charakteru niniejszej sprawy oraz braku jakiejkolwiek decydującej roli spółki Biogaran.
1)

Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 9, 24, 72 i 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, iż stanowi świadczenie usług podlegające VAT okoliczność, że operator telekomunikacyjny obciąża swoich byłych klientów (którym przyznał korzyści promocyjne mogące obejmować nieodpłatność kosztów instalacji, aktywacji usług, możliwości przeniesienia numeru lub kosztów urządzeń lub stosowanie taryf specjalnych w zamian za zobowiązanie do zachowania okresu obowiązywania umowy, który nie został zachowany z przyczyn leżących po stronie klientów) kwotą, która z mocy prawa nie może przekraczać kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo będące usługodawcą w celu instalacji usługi i powinna być proporcjonalna do korzyści przyznanej klientowi, ustalonej i określonej ilościowo w umowie, w związku z czym nie może ona automatycznie odpowiadać całkowitej wartości kwot pozostałych do zapłaty w dniu rozwiązania umowy?
C 139/36

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 31 stycznia 2019 r. — Belgische Staat, reprezentowane przez Minister van Werk, Economie en Consumenten, belast met Buitenlandse handel, Belgische Staat, reprezentowane przez Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie, Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie/Movic BV, Events Belgium BV, Leisure Tickets & Activities International BV

(Sprawa C-73/19)

(2019/C 139/35)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van beroep te Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący apelację: Belgische Staat, reprezentowane przez Minister van Werk, Economie en Consumenten, belast met Buitenlandse handel, Belgische Staat, reprezentowane przez Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie, Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie

Druga strona postępowania: Movic BV, Events Belgium BV, Leisure Tickets & Activities International BV

Pytania prejudycjalne

Czy postępowanie w przedmiocie powództwa zmierzającego do stwierdzenia i zaniechania stanowiących naruszenie praktyk rynkowych i/lub handlowych w stosunku do konsumentów, które zostało wniesione na podstawie art. 14 wet van 30 juli 2013 betreffende de verkoop van toegangsbewijzen tot evenementen i art. VII.7 WER przez władze belgijskie przeciwko spółkom niderlandzkim kierującym z terytorium Niderlandów swoją ofertę odprzedaży biletów na wydarzenia odbywające się w Belgii za pośrednictwem portali internetowych głównie do belgijskich klientów, jest sprawą cywilną lub handlową w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), a także czy wydane w takim postępowaniu orzeczenie sądu może z tych względów zostać objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).
1)

Czy porozumienie handlowe pomiędzy dostawcą usługi dostępu do internetu i użytkownikiem końcowym, na podstawie którego dostawca stosuje do użytkownika końcowego taryfę zerową w stosunku do określonych aplikacji (to znaczy, transmisja spowodowana przez daną aplikację nie jest wliczana do celów zużycia danych, jak również nie powoduje obniżenia prędkości transmisji po wykorzystaniu umówionego limitu danych), i zgodnie z którym dostawca ten stosuje dyskryminację wpisaną w warunki umowy handlowej zawartej z ostatecznym konsumentem, skierowaną wyłącznie przeciwko ostatecznemu użytkownikowi, który jest stroną tego porozumienia, a nie przeciwko użytkownikowi, który nie jest stroną tego porozumienia, należy interpretować w świetle art. 3 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (1), a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (zwanego dalej „rozporządzeniem”)?
2.

Zarzut drugi dotyczy naruszeń prawa popełnionych przez Sąd, gdy stwierdził on, że zmniejszenie liczby dni corocznego urlopu wypoczynkowego, wynikające z nowego art. 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego wpływa na prawo do corocznego urlopu wypoczynkowego skarżących. Po pierwsze, orzekając, że w pewnych okolicznościach można powołać się na dyrektywę (w tym przypadku dyrektywę 2003/88 (1)) względem instytucji, Sąd pominął utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym dyrektywy są skierowane do państw członkowskich, a nie instytucji czy organów Unii, a wobec tego nie można uznać, że przepisy dyrektywy jako takie nakładają obowiązki na instytucje w ich stosunkach z personelem. Po drugie, Sąd naruszył prawo, orzekając, że prawodawca jest związany treścią dyrektywy 2003/88 wymienionej w wyjaśnieniach Prezydium [Konwentu] dotyczących art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych. Po trzecie, Sąd naruszył zakres art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych, który w przeciwieństwie do tego, co orzekł Sąd nie ma na celu poprawy warunków życia i pracy, ale zapewnienie wystarczającego poziomu ochrony wszystkim pracownikom w Unii. Po czwarte, Sąd naruszył prawo, orzekając, że art. 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego narusza prawo do corocznego urlopu gwarantowanego przez art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych, zważywszy na to, że urzędnicy zatrudnieni w państwach trzecich korzystają z całkowitej liczby dni urlopu znacznie przekraczającej minimum 20 dni określone w dyrektywie 2003/88.
3)

Czy w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji orzeka po tym, jak jego orzeczenie zostało uchylone przez sąd wyższej instancji i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, a jednocześnie sąd wyższej instancji przedstawił pogląd prawny, który wiąże sąd pierwszej instancji, to sąd ten jest uprawniony do nierespektowania tego poglądu, jeżeli jest on sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?
1)

Czy art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (ii), art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy stwierdzono, że operator wybrany zgodnie z tytułem II wspomnianej decyzji nie dostarczał satelitarnych usług komunikacji ruchomej za pomocą satelitarnego systemu komunikacji ruchomej w dniu określonym jako ostatni zgodnie z art. 4 ust. 1 lit c) ppkt (ii) wspomnianej decyzji, właściwe władze państw członkowskich, o których mowa w art. 8 ust. 1 wspomnianej decyzji, powinny odmówić wydania temu operatorowi zezwoleń na dostarczanie uzupełniających elementów naziemnych na tej podstawie, że wspomniany operator nie wywiązał się z zobowiązania podjętego przez siebie we wniosku?
3)

Czy w świetle odpowiedzi na pytanie [pierwsze] i [drugie] powyżej prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy będące przedmiotem postępowania głównego, które nie uznają za równoważną z poborem podatku sprzecznym z prawem Unii […] sytuacji, gdy podatnik naprawił wyrządzoną w wyniku przestępstwa szkodę w toku postępowania przygotowawczego, aby uzyskać obniżenie kary o połowę, w braku tytułu wierzytelności podatkowej pochodzącego od organów właściwych do jego wystawienia lub prawomocnego wyroku sądu wydanego w postępowaniu karnym, zaś w ramach kontroli podatkowej organy podatkowe nałożyły na podatnika dodatkowe zobowiązania podatkowe zarówno w odniesieniu do okresu, jak i do kwoty już oddanej do dyspozycji organów państwa, a podatek został pobrany bezpodstawnie od chwili zapłaty i do czasu ustalenia obciążenia podatkowego na podstawie tytułu wierzytelności podatkowej lub prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym?
2)

Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 18 dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie uznaniu skargi o uchylenie decyzji o odmowie małoletniemu dziecku przyznania prawa do połączenia się z rodziną za niedopuszczalną ze względu na to, że dziecko osiągnęło pełnoletność w toku postępowania sądowego, jeżeli pozbawia go to możliwości uzyskania orzeczenia w przedmiocie jego skargi na tę decyzję oraz narusza prawo do skutecznego środka prawnego?
2)

Czy art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/136/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nałożeniu przez państwo członkowskie obowiązku upowszechniania „must carry” (w zakresie nadawania kanału telewizyjnego w sieciach satelitarnych należących do osób trzecich i zapewniania użytkownikom końcowym dostępu do takiego programu) na podmioty gospodarcze takie jak skarżąca, które: (1) nadają w sieciach satelitarnych należących do osób trzecich kanał telewizyjny chroniony za pomocą systemu dostępu warunkowego i w tym celu odbierają sygnały programów (kanałów) telewizyjnych nadawanych w danej chwili, przetwarzają je, kodują i przekazują na sztucznego satelitę Ziemi, skąd są one w sposób nieprzerwany przekazywane z powrotem na Ziemię, oraz (2) oferują klientom pakiety kanałów telewizyjnych i w tym celu zapewniają dostęp do owych chronionych programów telewizyjnych (lub ich części) z wykorzystaniem urządzeń dostępu warunkowego w zamian za wynagrodzenie?
2.

a) W przypadku kiedy sąd krajowy dokonuje oceny decyzji wykonawczej zmierzającej do przymusowego wykonania wymogu pozwolenia, od którego nie przysługuje prawny środek zaskarżenia, a który jest sprzeczny z prawem Unii: — czy prawo Unii, a ściślej mówiąc, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące krajowej autonomii proceduralnej, dopuszcza, aby sąd krajowy zakładał zgodność z prawem takiego wymogu zezwolenia, chyba że jest on oczywiście sprzeczny z prawem wyższego rzędu, w tym prawem Unii? Jeśli tak, to czy prawo Unii stawia w przypadku takiego wyjątku (dodatkowe) wymogi; — czy też prawo Unii, również z uwzględnieniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Ciola (C-224/97, ECLI:EU:C:1999:212) i Man Sugar (C-274/04, ECLI:EU:C:2006:233), zobowiązuje sąd krajowy do niestosowania takiego wymogu zezwolenia z uwagi na sprzeczność z prawem Unii? b) Czy dla odpowiedzi na pytanie drugie lit. a) ma znaczenie kwestia tego, czy decyzja wykonawcza stanowi sankcję odszkodowawczą (remedy), czy też sankcję karną (criminal charge)?
3)

Czy art. 158 ust. 3 rozporządzenia [nr 2454/93] należy interpretować w ten sposób, że reguluje on trzy sytuacje korekty wartości celnej, a mianowicie: po pierwsze, gdy opłaty licencyjne odnoszą się częściowo do przywożonych towarów i częściowo do innych składników lub elementów składowych dołączonych do towarów po ich przywozie; po drugie, gdy opłaty licencyjne odnoszą się częściowo do przywożonych towarów i częściowo do innych świadczeń lub usług po przywozie; po trzecie, gdy opłaty licencyjne odnoszą się częściowo do przywożonych towarów i częściowo do innych składników lub elementów składowych dołączonych do towarów po ich przywozie, lub do innych świadczeń lub usług po przywozie?
C 155/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 stycznia 2019 r. — kunsthaus muerz gmbh/Zürich-Versicherungs AG

(Sprawa C-20/19)

(2019/C 155/25)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Wien

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: kunsthaus muerz gmbh

Strona pozwana: Zürich-Versicherungs AG

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywę 2002/83/WE (1) — a w szczególności jej art. 35 i 36 — należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie regulacji krajowej, zgodnie z którą termin do odstąpienia od umowy upływa w ciągu 30 dni od zawarcia umowy niezależnie od tego, czy przed zawarciem umowy doszło do (prawidłowego) pouczenia o prawie do odstąpienia, (także wtedy) gdy ubezpieczający nie jest konsumentem?

(1) Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie, Dz.U. 2002, L 345, s. 1.
C 155/34

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 5 marca 2019 r. — SIA „KOB”/Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

(Sprawa C-206/19)

(2019/C 155/41)

Język postępowania: łotewski

Sąd odsyłający

Administratīvā rajona tiesa

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SIA „KOB”

Druga strona postępowania: Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii, w szczególności art. 18, 49 i 63 TFUE, stoi na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, które wymaga tego, żeby osoby prawne, by móc nabyć prawo własności gruntów rolnych, w przypadkach, gdy wspólnik lub wspólnicy reprezentujący w sumie więcej niż połowę kapitału z prawem głosu spółki i wszystkie osoby uprawnione do jej reprezentowania są obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, przedstawiły zaświadczenie o rejestracji jako obywatela Unii i dokument poświadczający znajomość języka urzędowego na poziomie co najmniej B2?
C 155/32

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16 Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja Europejska

(Sprawa C-179/19 P)

(2019/C 155/38)

Język postępowania: hiszpański i francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: J.F. Brakeland, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Ville de Paris, Ville de Bruxelles, Ayuntamiento de Madrid

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r., doręczonego Komisji w tym samym dniu, w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16 Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja Europejska, oddalenie skargi pierwszoinstancyjnej oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania;

— lub, tytułem żądania ewentualnego,

— uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach w obu instancjach w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

W odwołaniu podniesiono jeden zarzut. Komisja twierdzi w nim, że w pkt 121–151 wyroku Sąd naruszył prawo uznając, że rozporządzenie 2016/646 (1) zmienia zasadniczy element rozporządzenia 715/2007 (2). Naruszenie to jest efektem, po pierwsze, błędnej wykładni pojęcia zmiany, którą ilustruje odniesienie się przez Sąd do pojęcia „zmiany de facto”, a po drugie, błędnej wykładni zakresu rozporządzenia 2016/646. Wskazany wyrok stwarza tym samym zagrożenie dla równowagi międzyinstytucjonalnej Unii.

(1) Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).
(b)

Czy, a jeśli tak, to jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytanie 1(a) ma okoliczność, że sąd państwa członkowskiego udzielił zezwolenia na zajęcie dotyczące roszenia, które miałoby przysługiwać stronie przeciwnej w stosunku do organizacji międzynarodowej, co do którego toczy się w państwie członkowskim postępowanie co do istoty w przedmiocie sporu o charakterze umownym, dotyczące zapłaty za paliwa dostarczone na potrzeby operacji pokojowej prowadzonej przez organizację międzynarodową powiązaną z tą organizacją?
1)

Czy rozporządzenie (WE) nr 91/2009 (1) jest nieważne w stosunku do importera działającego w Unii ze względu na naruszenie art. 2 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (2) z racji tego, że do celów ustalenia marginesu dumpingu dla produktów objętych postępowaniem, a pochodzących od niewspółpracujących chińskich producentów eksportujących Rada wykluczyła z porównania, o którym mowa w tymże ustępie, transakcje wywozu dotyczące niektórych typów produktu?
2)

Na wypadek odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy te same przepisy dyrektywy stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego ustanawiającemu 15-dniowy termin od doręczenia powiadomienia o pierwszych czynnościach egzekucyjnych (w drodze bezwzględnie obowiązującego przepisu porządku publicznego, którego nieprzestrzeganie skutkuje odrzuceniem powództwa jako wniesionego po terminie), w ciągu którego konsument wnoszący sprzeciw (dłużnik podlegający egzekucji) musi podnieść nieuczciwy charakter warunków umownych ujętych w umowie kredytu zawartej z przedsiębiorcą, biorąc pod uwagę, iż taki sam system istnieje w prawie krajowym również w odniesieniu do możliwości podniesienia podobnych zarzutów ocenianych jako zarzuty co do istoty sprawy, a ponadto zważywszy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu nieuczciwego charakteru warunków umownych po stwierdzeniu okoliczności prawnych i faktycznych niezbędnych do tego celu?
1)

Biorąc pod uwagę, że pozwana nie brała udziału w uzgodnieniach z pozostałymi współwłaścicielami ani nie zgodziła się na to, co zostało uzgodnione, czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że za zobowiązanie umowne należy uznać obowiązek strony pozwanej, który jest określony w ustawie, jednakże w taki sposób, że wielkość tego zobowiązania, chwila wymagalności i pozostałe szczegółowe warunki ustalają za porozumieniem właściciele ponad połowy udziałów we współwłasności budynku?
C 164/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 20 lutego 2019 r. — B.M.O./État belge

(Sprawa C-137/19)

(2019/C 164/25)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: B.M.O.

Strona pozwana: État belge

Pytania prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1), w stosownym wypadku w związku z art. 16 ust. 1 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten wymaga, aby w celu uznania obywateli państw trzecich za „małoletnie dzieci” w rozumieniu tego przepisu były one „małoletnie” nie tylko na dzień złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt, ale również na dzień wydania przez administrację ostatecznej decyzji w sprawie takiego wniosku?

(1) Dz.U. 2003, L 251, s. 12.
1)

Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (1), transponowany do polskiego porządku prawnego przez art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 118), należy interpretować w ten sposób, że za transakcje prowadzące do dostawy towaru lub do świadczenia usługi za wynagrodzeniem (transakcje handlowe) należy uznawać również umowy, których świadczenie charakterystyczne polega na odpłatnym oddaniu rzeczy do czasowego korzystania (np. umowy najmu lub umowy dzierżawy)?
2)

Czy, w szczególności — w świetle art. 10 i 14 dyrektywy 1999/31, zgodnie z którymi państwa członkowskie podejmują odpowiednio „środki mające na celu zapewnienie, że wszystkie koszty związane z ustanowieniem i działalnością składowiska odpadów, o ile to możliwe, wraz z kosztem zabezpieczenia finansowego lub jego odpowiednika określonego w art. 8 lit. a) pkt iv) oraz szacunkowe koszty zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem przez okres co najmniej 30 lat, zostały uwzględnione w cenie, którą będzie pobierał podmiot zajmujący się składowiskiem za składowanie w tym miejscu jakichkolwiek odpadów” oraz „środki, aby składowiska odpadów, które posiadają zezwolenia lub które już działają w czasie transpozycji niniejszej dyrektywy, nie mogły kontynuować działań” — jest z nimi zgodna wykładnia sądu apelacyjnego, zgodnie z którą art. 15 i 17 dekretu ustawodawczego 36/2003 znajdują zastosowanie do istniejących i posiadających zezwolenie na działalność składowisk odpadów, jakkolwiek w wykonaniu tak nałożonych zobowiązań, również w odniesieniu do tych składowisk art. 17 ogranicza środki wykonawcze do wprowadzenia okresu przejściowego i nie przewiduje żadnego środka w celu ograniczenia skutków finansowych jakie takie przedłużenie wywiera na „posiadacza”?