ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

a) Czy na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odmiennej odpowiedzi, jeżeli państwo członkowskie wskazałoby w ostatecznej decyzji w przedmiocie wizy rzeczywiście istniejącą, a przy tym wyraźnie określoną możliwość wniesienia środka odwoławczego w innym państwie członkowskim, do określonego z nazwy właściwego organu w tym państwie członkowskim (względnie w państwach członkowskich), które złożyło (względnie złożyły) sprzeciw w rozumieniu art. 32 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) ppkt (vi) kodeksu wizowego, w ramach którego to postępowania przedmiotem rozpoznania mogłaby zostać objęta podstawa odmowy udzielenia wizy? b) Czy dla udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze w związku z pytaniem trzecim lit. a) wymagane jest zawieszenie wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu w przedmiocie środka odwoławczego, toczącym się w państwie członkowskim, które wydało ostateczną decyzję, i przeciwko temu państwu, do czasu, gdy osoba ubiegająca się o wizę będzie miała możliwość wniesienia środka odwoławczego w innym państwie członkowskim (względnie w państwach członkowskich), a jeżeli osoba ta z tej możliwości skorzysta, to do czasu wydania (ostatecznego) rozstrzygnięcia w przedmiocie tego środka odwoławczego?
2)

Czy art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (iii) dyrektywy 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że podstawa odmowy ma zastosowanie do tych oznaczeń składających się wyłącznie z kształtu towaru, co do których można ustalić, w oparciu o sposób postrzegania towaru przez nabywcę lub o posiadaną przez niego wiedzę o przedstawionym graficznie towarze, czy kształt zwiększa znacznie wartość towaru?
5)

Czy przepisy krajowe zobowiązujące tylko małą grupę osób, które na podstawie umowy są uprawnione do emerytury zakładowej w postaci bezpośrednio zdefiniowanego świadczenia do świadczeń finansowych na rzecz ich byłych pracodawców, dyskryminują także ze względu na majątek w rozumieniu art. 21 karty, jeśli obejmują one tylko osoby otrzymujące relatywnie wysokie emerytury zakładowe?
C 187/46

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 marca 2019 r. — Dexia Nederland BV/XXX

(Sprawa C-229/19)

(2019/C 187/49)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof te Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Dexia Nederland BV

Druga strona postępowania: XXX

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywę 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że postanowienie umowne powinno być w świetle zawartych w tej dyrektywie kryteriów uznane za nieuczciwe już wtedy, jeżeli oceniane z uwzględnieniem wszelkich okoliczności związanych z zawarciem umowy może jedynie spowodować znaczącą nierównowagę w zależności od okoliczności, które nastąpią w trakcie trwania stosunku umownego, w szczególności w ten sposób, że postanowienie to ustala możliwy zysk przedsiębiorcy uzyskiwany w przypadku przedterminowego zakończenia umowy jako określony procent pozostałych do zapłaty rat leasingowych, w odróżnieniu od odpowiednich regulacji prawa krajowego, zgodnie z którymi zysk ten nie jest ustalony z góry, lecz ustala się go z uwzględnieniem okoliczności związanych z zakończeniem umowy, w szczególności wysokości poziomu oprocentowania, przy zastosowaniu którego przedterminowo uzyskana kwota może być inwestowana w trakcie pozostałego okresu, na jaki umowa była zawarta?

(1) Dyrektywa Rady 93/13EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).
3)

a) Czy na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odmiennej odpowiedzi, jeżeli państwo członkowskie wskazałoby w ostatecznej decyzji w przedmiocie wizy rzeczywiście istniejącą, a przy tym wyraźnie określoną możliwość wniesienia środka odwoławczego w innym państwie członkowskim, do określonego z nazwy właściwego organu w tym państwie członkowskim (względnie w państwach członkowskich), które złożyło (względnie złożyły) sprzeciw w rozumieniu art. 32 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) ppkt (vi) kodeksu wizowego, w ramach którego to postępowania przedmiotem rozpoznania mogłaby zostać objęta podstawa odmowy udzielenia wizy? b) Czy dla udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze w związku z pytaniem trzecim lit. a) wymagane jest zawieszenie wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu w przedmiocie środka odwoławczego, toczącym się w państwie członkowskim, które wydało ostateczną decyzję i przeciwko temu państwu, do czasu, gdy osoba ubiegająca się o wizę będzie miała możliwość wniesienia środka odwoławczego w innym państwie członkowskim (względnie w państwach członkowskich), a jeżeli osoba ta z tej możliwości skorzysta, to do czasu wydania (ostatecznego) rozstrzygnięcia w przedmiocie tego środka odwoławczego?
4)

Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy [2014/17/UE] należy interpretować w taki sposób, że w sytuacji kiedy strona pozwana, będąca spółdzielnią kredytową zarejestrowaną w Republice Austrii, nie miała zezwolenia HNB na prowadzenie działalności udzielania kredytów konsumenckich w 2007 i 2008 roku, ani specjalnej zgody Ministarstvo financija (ministerstwa finansów) zgodnie z art. 22 ustawy o kredycie konsumenckim, ani nie była zarejestrowanym przedstawicielstwem lub oddziałem na terytorium Republiki Chorwacji to stanowiło to powód do stwierdzenia nieważności umowy o kredyt oraz naruszenie przywołanego przepisu dyrektywy, ponieważ (ewentualnie) bezpośrednio zagraża to prawom konsumenta przysługującym osobom fizycznym na terytorium Republiki Chorwacji, jako że strona pozwana nie podlegała wymaganemu nadzorowi przewidzianemu w przepisach prawnych w celu ochrony konsumentów i tworzenia jednakowych standardów i kryteriów udzielania kredytów konsumentom (w tym przypadku kredytów hipotecznych) zgodnie z preambułą dyrektywy [2014/17/UE]?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 marca 2019 r. — Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

(Sprawa C-219/19)

(2019/C 206/29)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura

Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

Pytanie prejudycjalne

Czy postanowienia motywu 14 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 80 ust. 2 dyrektywy 2014/24/UE (1) stoją na przeszkodzie przepisowi takiemu jak art. 46 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 50 z dnia 18 kwietnia 2016 r., w drodze którego Włochy dokonały transpozycji dyrektyw 2014/23/UE (2), 2014/24/UE i 2014/25/UE (3) do prawa krajowego, który to przepis zezwala jedynie wykonawcom utworzonym we wskazanej w nim formie prawnej na udział w postępowaniach o udzielenie zamówienia na „usługi architektoniczne i inżynieryjne”, co skutkuje wykluczeniem z udziału we wspomnianych postępowaniach wykonawców świadczących rzeczone usługi, działających w innej formie prawnej?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

(3) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 243).
3)

Czy klauzulę 5 porozumienia ramowego zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE należy interpretować ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, w myśl którego przepisy prawa powszechnego regulujące stosunki pracy i wprowadzające sankcję za nadużywanie kolejnych umów o pracę na czas określony w postaci automatycznego przekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, w przypadku gdy czas trwania stosunku pracy przekracza określony limit, nie znajdują zastosowania do sektora szkolnictwa, a zwłaszcza do nauczycieli religii katolickiej, tak że powstaje możliwość wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony przez nieoznaczony okres; a w szczególności czy konieczność osiągnięcia porozumienia z ordynariuszem diecezji może stanowić obiektywny powód w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego, czy też, wręcz przeciwnie, powinna być ona uznana za dyskryminację zakazaną na podstawie art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
—

Czy poprzez uznanie, że krajowy podmiot publiczny jest utworzony do celów sportowych, spełniony jest w szczególności wymóg celowościowy, dotyczący podmiotu, w stosunku do F.I.G.C., pomimo braku formalnego aktu ustanawiającego organu administracji publicznej i pomimo okoliczności, że federacja jest stowarzyszeniem, ze względu na to, iż podlega ona systemowi prawnemu sektora (sportowego) zorganizowanemu według modeli o charakterze publicznym i jest zobowiązana do przestrzegania zasad oraz reguł opracowanych przez Comitato olimpico nazionale italiano (włoski narodowy komitet olimpijski) i przez międzynarodowe organizacje sportowe?
3)

W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na dwa pierwsze pytania sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie mu wskazówek co do tego, czy w celu określenia wysokości kary (grzywny) wystarczająca jest okoliczność istnienia umownego stosunku prawnego między stronami, bez konieczności badania działania i wkładu stron, które doprowadziły do zmiany umowy.
2)

Czy którekolwiek z poniższych rozważań ma wpływ na odpowiedź na pytanie pierwsze? a) Zezwolenie na inwestycję (którego okres obowiązywania ma zostać przedłużony) zostało udzielone zgodnie z przepisami prawa krajowego, na których podstawie dyrektywa siedliskowa została nieprawidłowo przetransponowana, gdyż w przepisach tych niewłaściwie utożsamiono odpowiednią ocenę w rozumieniu dyrektywy siedliskowej z oceną oddziaływania na środowisko w rozumieniu dyrektywy OOŚ (dyrektywa 2011/92/UE (2)). b) W pierwotnie udzielonym zezwoleniu na inwestycję nie wskazano, czy wniosek o udzielenie zezwolenia został rozpatrzony na podstawie etapu 1 lub etapu 2 art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej ani zezwolenie to nie zawiera „całościowych, precyzyjnych i ostatecznych spostrzeżeń i wniosków, które mogłyby rozwiać z naukowego punktu widzenia wszelkie rozsądne wątpliwości w odniesieniu do skutków zamierzonych robót dla [obszaru], którego dotyczy”, stosownie do wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie C-404/09, Komisja/Hiszpania (3). c) Wskutek upływu pierwotnego okresu obowiązywania zezwolenia na inwestycję zezwolenie to przestało obowiązywać w odniesieniu do całej inwestycji. Do czasu ewentualnego przedłużenia okresu obowiązywania zezwolenia nie wolno prowadzić żadnych objętych nim prac w zakresie realizacji inwestycji. d) Nigdy nie przeprowadzono żadnych prac w zakresie realizacji inwestycji objętej zezwoleniem na inwestycję.
2)

Niezależnie od odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy za podatnika w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2008/9/WE (2) uznaje się podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112, który nie ma siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego, nawet jeśli podatnik ten jest zidentyfikowany do celów VAT lub byłby zobowiązany do identyfikacji do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu?
2)

W przedmiocie ciężaru dowodu „stawienia się do odprawy”: W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), to znaczy w przypadku zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., do odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu: a) Czy warunki przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) są przesłanką wstępną, którą konsument musi udowodnić dla zastosowania rozporządzenia, czy przesłanką zwolnienia przewoźnika lotniczego pozwalającą na przedłożenie rejestru pasażerów w celu wykazania, że konsument nie stawił się do odprawy, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów? b) Czy zasada praktycznej skuteczności, cele rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. oraz wysoki poziom ochrony pasażerów i ogólnie konsumentów gwarantowany przez rozporządzenie (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. lub inne przepisy i zasady prawa wspólnotowego stoją na przeszkodzie przeniesieniu tylko i wyłącznie na pasażera ciężaru udowodnienia jego stawiennictwa do odprawy, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów?
1)

Czy przepis przewidziany w art. 70 ust. 1 ustawy 4235/2014, stanowiący, co następuje: „[…] W odniesieniu do hipotek lub wzmianek dotyczących hipotek wpisanych w odpowiednich księgach wieczystych i ewentualnie przez właściwy sąd wieczystoksięgowy na rzecz banku »ΑGROTIKI TRAPEZA TIS ELLADOS Α.Ε.« (zwanego dalej bankiem), już objętego procedurą likwidacji szczególnej, wobec rolników będących osobami fizycznymi lub rolników będących osobami fizycznymi i osobami trzecimi, które to hipoteki lub wzmianki o hipotekach obciążają nieruchomości rolne tychże rolników lub ich urządzenia do produkcji rolnej jako zabezpieczenie wszystkich wierzytelności banku wynikających z pożyczek — kwoty kapitału, odsetek, odsetek za zwłokę, w tym odsetek od zaległych odsetek oraz od odsetek za zwłokę, składek, kosztów lub wydatków i innych środków określonych w odpowiedniej umowie o finansowanie — w celu udzielenia rolnikom będącym osobami fizycznymi krótko- i średnioterminowego finansowania we wspomnianym banku, które odnosi się wyłącznie do ich działalności rolnej i którego spłata jest opóźniona w całości lub w części, kwotę finansowania, dla której została wpisana hipoteka lub wzmianka dotycząca hipoteki, ogranicza się do stu dwudziestu procent (120 %) finansowanego kapitału, pod warunkiem że wszystkie wyżej wymienione wierzytelności banku wynikające z finansowania nie przekraczają (w tym kwoty już spłacone) dwukrotności kapitału początkowego, natomiast ograniczenie do dwukrotności kapitału uzyskanego finansowania stosuje się, jeżeli wszystkie wyżej wymienione wierzytelności przekraczają dwukrotność kapitału początkowego w chwili wejścia w życie niniejszego artykułu, a od tej chwili finansowanie staje się zaległe i wymagalne, o ile już nie stało się zaległe i wymagalne. W przypadku wpisania hipoteki lub wzmianki dotyczącej hipoteki, która obciąża więcej niż jedną nieruchomość rolną rolnika będącego osobą fizyczną lub rolnika będącego osobą fizyczną i osobą trzecią, bank ogranicza hipotekę lub wzmiankę dotyczącą hipoteki do jednej lub więcej nieruchomości zabezpieczających wierzytelność banku do wysokości określonych progów, a w pierwszej kolejności do tej lub do tych nieruchomości, które nie stanowią pierwszego mieszkania lub głównego magazynu dostaw rolnych rolnika lub osoby trzeciej”, należy interpretować w ten sposób, że przepis ów jest objęty pojęciem pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?
1)

Czy art. 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej znajdują zastosowanie do krajowego uregulowania prawnego (powszechnie obowiązującego zarządzenia gminy), które zakazuje świadczenia określonej usługi w części jednej gminy, wyłącznie z tego powodu, że część klientów usługodawcy, do którego odnosi się to uregulowanie, może pochodzić lub pochodzi z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej? Jeżeli tak, to czy dla zastosowania art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wystarczające jest jedynie powołanie się na możliwość wystąpienia klientów z innego państwa członkowskiego, czy też usługodawca jest zobowiązany wykazać, że rzeczywiście świadczy usługi na rzecz klientów pochodzących z innych państw członkowskich?
1.

Na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE Republika Grecka jest zobowiązana do podjęcia środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-149/14. Niemniej jednak Republika Grecka nie podjęła wszystkich środków koniecznych do zastosowania się do sentencji rzeczonego wyroku. W szczególności Republika Grecka nie ustanowiła programów działania dotyczących stref zagrożenia charakteryzujących się obecnością zbiorników wód powierzchniowych i gruntowych zanieczyszczonych azotanami pochodzenia rolniczego. W konsekwencji Komisja postanowiła wnieść do Trybunału niniejszą skargę.
—

Skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że: — nie zapewniając wyposażenia w system zbierania 31 aglomeracji (Aradippou, Ipsonas, Dali, Varoklini, Deryneia, Sotira, Xylofagou, Pervolia, Kolossi, Poli Chrysochous, Leivadia, Dromolaxia, Pera Chorio-Nisou, Liopetri, Avgorou, Paliometocho, Kiti, Frenaros, Ormideia, Kokkinotrimithia, Trachoni, Episkopi, Xylotympou, Pano Polemidia, Pyla, Lympia, Parekklisia, Kakopetria, Achna, Meneou i Pyrgos) zgodnie z art. 3 i załącznikiem I część A do dyrektywy [91/271/EWG], oraz — nie zapewniając, by w tych samych aglomeracjach ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z art. 4, 10 i 15 oraz załącznikiem I części B i D do dyrektywy [91/271/EWG], Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3, 4, 10 i 15 oraz załącznika I do dyrektywy 91/271/EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych; oraz o — obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.
Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 25 marca 2019 r. w sprawie T-371/18, Clarke/Komisja, wniesione w dniu 3 kwietnia 2019 r. przez Andrew Clarke’a

(Sprawa C-284/19 P)

(2019/C 213/12)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Andrew Clarke (przedstawiciel: E. Lock, Solicitor)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Przekazanie skargi do ponownego rozpoznania przez Sąd z uwzględnieniem ustaleń Trybunału;

— nakazanie, aby nie później niż do dnia 12 kwietnia 2019 r. (lub do daty, do której przewidziany w art. 50 TFUE termin może zostać przedłużony): a) Sąd zbadał skargę w takich ramach czasowych i w taki sposób, aby był w stanie wydać końcowy wyrok w jej przedmiocie; b) tytułem środka tymczasowego, Komisja przekazała Zjednoczonemu Królestwu uzasadnioną opinię określającą jej stanowisko w przedmiocie naruszeń prawa Unii, które można wywnioskować z pisma z dnia 25 października 2018 r., jakie instytucja ta wystosowała do wnoszącego odwołanie;

— stwierdzenie, że strony mogą w razie potrzeby zwrócić się do Sądu o udzielenie dalszych wskazówek;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut.

Twierdzi on, że w postanowieniu z dnia 25 marca 2019 r. Sąd błędnie zinterpretował żądania skargi, błędnie ustalił, że skarżący nie ma legitymacji do jej wniesienia i że Sąd nie jest właściwy do rozpoznania zawartych w niej żądań.

Wnoszący odwołanie nie domagał się tego, aby Komisja wszczęła wobec Zjednoczonego Królestwa postępowanie w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Domaga się on stwierdzenia nieważności dwóch decyzji Komisji, przy czym jedna z nich została błędnie zidentyfikowana przez Sąd. W związku z tym orzecznictwo, na które powołał się Sąd, albo nie uzasadnia stanowiska, na poparcie którego zostało przytoczone, albo pozbawione jest znaczenia. Wnoszący odwołanie jest uprawniony do żądania stwierdzenia nieważności owych decyzji w zakresie, w jakim jest on ich adresatem lub dotyczą go one bezpośrednio i indywidualnie. Ponadto, posiłkowo, wnoszący odwołanie może domagać się wydania orzeczenia na podstawie art. 265 TFUE ze względu na to, że Komisja zaniechała działania, nie wydając uzasadnionej opinii skierowanej do Zjednoczonego Królestwa w wykonaniu ciążącego na niej na mocy art. 258 akapit pierwszy TFUE obowiązku wydania takiej opinii, zważywszy, że w drugiej z tych decyzji przyjęła ona w sposób dorozumiany, korzystając z zakresu uznania przewidzianego w art. 258 akapit drugi TFUE, że Zjednoczone Królestwo naruszyło prawo Unii. Wnoszący odwołanie twierdzi na tej podstawie, że uzasadniona opinia powinna zostać skierowana także do niego lub że dotyczyłaby go ona bezpośrednio i indywidualnie. Według wnoszącego odwołanie jest on także uprawniony do domagania się wydania nakazu zaprzestania naruszenia oraz środków tymczasowych w odniesieniu do swej skargi, w myśl art. 265 TFUE.