Co się tyczy ustalenia, czy odmienne traktowanie w zakresie opodatkowania dywidend wypłacanych funduszom emerytalnym, w zależności od tego, czy są one rezydentami czy też nie, prowadzi do niekorzystnego traktowania funduszy niebędących rezydentami w stosunku do funduszy będących rezydentami i stanowi zatem ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, bowiem okresem istotnym dla porównania obciążeń podatkowych nałożonych na dywidendy wypłacane rezydentom i nierezydentom jest okres brany pod uwagę wobec dywidend wypłacanych rezydentom. W tym względzie ewentualne niekorzystne traktowanie dywidend wypłacanych funduszom emerytalnym niebędącym rezydentami w danym roku podatkowym nie może zostać zrekompensowane możliwym korzystnym traktowaniem tych funduszy w ciągu innych lat podatkowych. Wynika z tego, że ocena istnienia ewentualnego niekorzystnego traktowania dywidend wypłacanych funduszom emerytalnym niebędącym rezydentami powinna zostać dokonana oddzielnie za każdy rok podatkowy.

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego dywidendy wypłacane przez spółkę będącą rezydentem podlegają opodatkowaniu u źródła, gdy dywidendy te zostają wypłacone na rzecz funduszu emerytalnego niebędącego rezydentem, a gdy dywidendy te zostają wypłacone na rzecz funduszu emerytalnego będącego rezydentem, podlegają one opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem obliczanym na podstawie fikcyjnego dochodu, które to opodatkowanie w założeniu ostatecznie ma odpowiadać opodatkowaniu całości dochodów kapitałowych zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa; Stoi on jednak na przeszkodzie temu, aby pobierające dywidendy fundusze emerytalne niebędące rezydentami nie mogły uwzględniać ewentualnych kosztów uzyskania przychodu bezpośrednio związanych z otrzymaniem dywidend, jeżeli metoda obliczania podstawy opodatkowania funduszy emerytalnych będących rezydentami przewiduje takie uwzględnienie, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

W tym względzie podatek nakładany na fundusze emerytalne będące rezydentami ma inny cel niż podatek, któremu podlegają fundusze emerytalne niebędące rezydentami. Zatem podczas gdy pierwsze fundusze podlegają opodatkowaniu od całości swoich dochodów, obliczanych na podstawie ich aktywów pomniejszonych o ich zobowiązania, do których stosuje się zryczałtowaną stopę rentowności oprocentowania, niezależnie od rzeczywistego pobrania dywidend w danym roku podatkowym, drugie fundusze podlegają opodatkowaniu od dywidend otrzymanych w państwie członkowskim spółki dokonującej wypłat w tymże roku. Otóż w ramach systemu emerytalnego, którego częścią są fundusze emerytalne, uregulowanie prawa krajowego dotyczące opodatkowania wspomnianych funduszy ma na celu wprowadzenie opodatkowania neutralnego i niezależnego od koniunktury różnego rodzaju aktywów oraz wszelkich rozpatrywanych form oszczędności emerytalnych. Dla osiągnięcia takiego celu całość aktywów funduszu emerytalnego będącego rezydentem podlega rocznemu opodatkowaniu ryczałtowemu, który odzwierciedla zysk z tych aktywów, niezależnie od uzyskania dochodu z owych aktywów, a w szczególności od pobrania dywidend. Taki podatek od dochodów funduszy emerytalnych będących rezydentami jest nakładany przez dane państwo członkowskie, będące państwem rezydencji tych funduszy emerytalnych, które dysponuje z tego względu kompetencją podatkową w zakresie wszystkich dochodów tych funduszy. Natomiast w odniesieniu do funduszy emerytalnych niebędących rezydentami w tym państwie członkowskim, zgodnie z dwustronną umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, owo państwo członkowskie posiada jedynie kompetencję podatkową w zakresie opodatkowania dochodów uzyskanych ze znajdujących się na jego terytorium aktywów tych funduszy. Ze względu na tę ograniczoną kompetencje podatkową w odniesieniu do funduszy emerytalnych niebędących rezydentami dane państwo członkowskie nie może opodatkować całości aktywów tych funduszy emerytalnych.

W tej sytuacji cel realizowany przez takie uregulowanie krajowe polegający na zastosowaniu opodatkowania neutralnego i niezależnego od koniunktury różnego rodzaju aktywów oraz wszelkich rozpatrywanych form oszczędności emerytalnych, który zakłada, że fundusze emerytalne są opodatkowane od całości ich aktywów, nie może zostać osiągnięty w odniesieniu do funduszy emerytalnych niebędących rezydentami. Cel ten, który zakłada również, że fundusze emerytalne są opodatkowane w skali roku i niezależnie od tego, czy dywidendy zostały wypłacone, nie może także zostać osiągnięty poprzez opodatkowanie dywidend otrzymanych przez fundusze emerytalne niebędące rezydentami zgodnie z metodą ryczałtową, opierając się przy obliczaniu należnego podatku na wartości aktywów bazowych, ponieważ fundusze emerytalne niebędące rezydentami mogą w każdym razie zostać opodatkowane jedynie wtedy, gdy dywidendy zostaną im wypłacone. W konsekwencji w świetle celu realizowanego przez takie uregulowanie krajowe oraz jego przedmiotu i treści fundusz emerytalny niebędący rezydentem nie znajduje się w sytuacji porównywalnej do tej, w której znajduje się fundusz emerytalny będący rezydentem. Jednakże jeżeli chodzi o koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z działalnością, z tytułu której osiągnięte zostały dochody podlegające opodatkowaniu w danym państwie członkowskim, rezydenci i nierezydenci tego państwa znajdują się w porównywalnej sytuacji. W tym względzie do sądu krajowego należy zbadanie, czy metoda opodatkowania mająca zastosowanie do funduszy emerytalnych będących rezydentami pozwala – przez obliczanie podstawy opodatkowania wspomnianych funduszy i w szczególności przez uwzględnianie ich zobowiązań przy obliczaniu podstawy kapitałowej – uwzględnić ewentualne koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z otrzymaniem dywidend. W takim wypadku należałoby dopuścić uwzględnienie takich kosztów także w stosunku do funduszy emerytalnych niebędących rezydentami.

(por. pkt 52–56, 58–60, 63–66; sentencja)