W dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Unii zaniechania instytucji mogą skutkować powstaniem odpowiedzialności Unii wyłącznie w zakresie, w jakim wspomniane instytucje naruszyły prawny obowiązek działania wynikający z przepisu prawa Unii. W tym względzie wymóg naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom ma zastosowanie także w wypadku zawinionego zaniechania.

Co się tyczy zobowiązań podjętych przez Republikę Chorwacji w ramach załącznika VII do aktu o przystąpieniu do Unii, odnoszących się do ustanowienia niezależnego i skutecznego systemu sądownictwa oraz do przestrzegania praw podstawowych, wyłącznie nieprzestrzeganie tych zobowiązań może uzasadnić obowiązek działania Komisji. W tym zakresie, jeżeli chodzi o zobowiązanie nr 1, które odnosi się w sposób ogólny, bez dalszego uściślenia, do strategii reformy sądownictwa i do planu działania chorwackich władz, to nie wynika z niego dla chorwackich władz żaden obowiązek ustanowienia urzędu komornika publicznego. Strategia reformy i plan działania, o których mowa w załączniku VII do aktu o przystąpieniu, nie odnoszą się do strategii reformy sądownictwa i do planu działania obowiązujących w dacie podpisania aktu o przystąpieniu przewidujących ustanowienie urzędu komornika publicznego, głównie dlatego, że w okresie monitorowania zobowiązań związanych z przystąpieniem często przyjmowane są przez przystępujące państwo środki uzupełniające lub naprawcze, zwłaszcza w wypadku stwierdzenia przez Komisję niezadowalających rezultatów. Z powyższego nie można jednak wnioskować, że chorwackie władze mają pełną swobodę zmiany strategii reformy i planu działania obowiązujących w dacie podpisania aktu o przystąpieniu. Mając na względzie przepisy aktu o przystąpieniu, a w szczególności jego art. 36 i załącznik VII do tego aktu, na władzach tych ciąży obowiązek przestrzegania nie tylko zobowiązania nr 1, lecz także wszystkich innych zobowiązań określonych we wspomnianym załączniku, a w szczególności zobowiązań nr 2, 3, 6 i 9.

Jeśli chodzi o zobowiązanie nr 3, to dotyczy ono jedynie skuteczności sądownictwa i nie nakłada wcale obowiązku przyznania właściwości do wykonywania orzeczeń sądowych szczególnemu organowi zgodnie z uprzednio ustalonymi procedurami. System wykonywania orzeczeń sądowych w państwach członkowskich nie jest bowiem regulowany prawem Unii i nie jest zatem objęty acquis Unii, które powinno przyjąć przystępujące państwo. W traktatach oraz w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej określono jedynie pewne zasady, które powinny regulować wymiar sprawiedliwości w państwach członkowskich, takie jak bezstronność sądów lub domniemanie niewinności, a także pewne reguły mające na celu zapewnienie współpracy sądowej między państwami członkowskimi, w razie potrzeby poprzez zbliżanie krajowych ustawodawstw. Ze zobowiązania nr 3 nie można zatem wywodzić obowiązku powierzenia postępowań egzekucyjnych komornikom publicznym. Jedynym nałożonym na chorwackie władze obowiązkiem jest obowiązek zapewnienia skuteczności postępowań egzekucyjnych, niezależnie od sposobów przyjętych, aby to uczynić.

W konsekwencji z żadnego ze zobowiązań określonych w załączniku VII do aktu o przystąpieniu nie wynika obowiązek ustanowienia przez Republikę Chorwacji zawodu komornika publicznego ani tym bardziej obowiązek podjęcia na tej podstawie przez Komisję określonych w art. 36 aktu o przystąpieniu działań w celu zapobieżenia uchyleniu ustawy przewidującej ustanowienie komorników publicznych. Stąd też nie można zarzucać Komisji, iż – bez podjęcia tych działań – zatwierdziła zmianę zobowiązań związanych z przystąpieniem, naruszając traktat dotyczący przystąpienia i art. 26 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r., zatytułowany „Pacta sunt servanda”. Jednocześnie skoro wspomniany art. 36 ma na celu uściślenie określonych w art. 17 TUE obowiązków Komisji w kontekście przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii, tym bardziej nie można stwierdzić, że to ostatnie postanowienie zostało naruszone.

(por. pkt 42, 46–49, 51–54, 57, 71)