11

Paragraf 3a Umsatzsteuergesetz (ustawy o podatku obrotowym) z dnia 23 sierpnia 1994 r. (BGBl. 663/1994, zwanej dalej „UStG 1994”), w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanej dalej „UStG 2010”), ma następujące brzmienie: „Inne świadczenia Paragraf 3a (1) Inne świadczenia są świadczeniami, które nie polegają na dostawie. Inne świadczenie może również polegać na powstrzymaniu się lub tolerowaniu działania lub sytuacji. […] Miejsce innych świadczeń […] (5) Do celów stosowania ust. 6–16 oraz § 3a [załącznika (dotyczącego rynku wewnętrznego) do UStG 2010]: 1. za przedsiębiorcę uważa się każdego przedsiębiorcę w rozumieniu § 2, przy czym przedsiębiorca, który dokonuje również transakcji niepodlegających opodatkowaniu, jest uważany za przedsiębiorcę w odniesieniu do wszystkich pozostałych świadczonych mu usług; 2. za przedsiębiorcę uważa się każdą osobę prawną prowadzącą działalność niemającą charakteru gospodarczego, która posiada numer identyfikacyjny do celów VAT; 3. jakakolwiek osoba lub związek osób nieobjęty zakresem pkt 1 i 2 nie są uważane za przedsiębiorcę. (6) Z zastrzeżeniem ust. 8–16 i § 3a [załącznika (dotyczącego rynku wewnętrznego) do UStG 2010] inne świadczenia wykonywane na rzecz przedsiębiorcy w rozumieniu ust. 5 pkt 1 i 2 są uważane za wykonane w miejscu, w którym świadczeniobiorca prowadzi swoje przedsiębiorstwo. Jeżeli inne świadczenie jest wykonywane w miejscu stałego zakładu przedsiębiorcy, to wówczas miejsce tego stałego zakładu jest rozstrzygające. (7) Z zastrzeżeniem ust. 8–16 i § 3a [załącznika (dotyczącego rynku wewnętrznego) do UStG 2010] inne świadczenia, które nie są wykonywane na rzecz przedsiębiorcy w rozumieniu ust. 5 pkt 3, uważa się za wykonane w miejscu, w którym przedsiębiorca prowadzi swoje przedsiębiorstwo. Jeżeli inne świadczenie jest wykonywane przez stały zakład, uznaje się, że jest on miejscem świadczenia. […] (13) Inne świadczenia w rozumieniu ust. 14 są uznawane za wykonywane: a) jeżeli odbiorca świadczenia nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ust. 5 pkt 3, i jednocześnie nie posiada na terytorium Unii miejsca zamieszkania, siedziby ani zwykłego miejsca pobytu – w miejscu zamieszkania, siedzibie lub zwykłym miejscu pobytu odbiorcy na terytorium państwa trzeciego; […] (14) Następujące świadczenia są uznawane za inne świadczenia w rozumieniu ust. 13: […] 12. usługi telekomunikacyjne; […] (16) W celu zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, nieopodatkowaniu lub zakłóceniu konkurencji, [Bundesminister für Finanzen (federalny minister do spraw finansów)] może w drodze rozporządzenia przewidzieć, że inne świadczenia, których miejsce określa się stosownie do ust. 6, 7, 12 lub ust. 13 lit. a), uznaje się za wykonane w miejscu, w którym są one faktycznie użytkowane lub wykorzystane. Wedle powyższego miejsce innego świadczenia może być uznane za znajdujące się: 1. na terytorium państwa trzeciego zamiast terytorium kraju; oraz 2. na terytorium kraju zamiast terytorium państwa trzeciego. Nie dotyczy to świadczeń w rozumieniu ust. 14 pkt 14, gdy odbiorca świadczenia nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ust. 5 pkt 3, którego miejsce zamieszkania, siedziba lub miejsce zwykłego pobytu nie znajdują się na terytorium [Unii]”.