Co się tyczy skutków, jakie art. 22 ust. 7 i art. 25 ust. 2 rozporządzenia Dublin III łączą z brakiem udzielenia odpowiedzi – po upływie terminów wiążących przewidzianych w art. 22 ust. 1 i 6, a także w art. 25 ust. 1 tego rozporządzenia – na wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie, należy podkreślić, że skutków tych nie można obejść poprzez przesłanie do wnioskującego państwa członkowskiego odpowiedzi czysto formalnej. Jak bowiem jednoznacznie wynika ze wspomnianych art. 22 ust. 1 i art. 25 ust. 1, państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno z poszanowaniem tych wiążących terminów przeprowadzić wszelkie niezbędne czynności sprawdzające w celu wydania decyzji w sprawie wniosku o przejęcie lub wtórne przejęcie. Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wyjaśnia ponadto, że odpowiedź odmowna na taki wniosek powinna podawać pełne i szczegółowe przyczyny odmowy.

Poza tym prawodawca Unii ustanowił takie wiążące terminy, a także skutki ich upływu także w odniesieniu do odpowiedzi na wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie. Zgodnie z art. 22 ust. 7 rozporządzenia Dublin III brak podjęcia działań w terminie dwóch miesięcy, wymienionym w ust. 1 tego artykułu, lub w terminie jednego miesiąca, wymienionym w ust. 6, jest równoznaczny z akceptacją wniosku i pociąga za sobą obowiązek przejęcia danej osoby, w tym obowiązek poczynienia odpowiednich przygotowań do jej przybycia. Na podstawie art. 25 ust. 2 rozporządzenia Dublin III brak podjęcia działań w terminie jednego miesiąca lub dwóch tygodni, wymienionych w ust. 1 tego artykułu, jest równoznaczny z akceptacją wniosku i pociąga za sobą obowiązek wtórnego przejęcia zainteresowanej osoby, w tym obowiązek poczynienia odpowiednich przygotowań do jej przybycia.

Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 118/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania w sprawie ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o ochronę międzynarodową państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie na podstawie art. 21 lub 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, które, po przeprowadzeniu niezbędnych czynności sprawdzających, udzieliło na ten wniosek odpowiedzi odmownej w terminach przewidzianych w art. 22 lub 25 tego ostatniego rozporządzenia i do którego następnie skierowano wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na mocy wspomnianego art. 5 ust. 2, powinno dołożyć wszelkich starań, w duchu lojalnej współpracy, aby udzielić odpowiedzi na ten ostatni wniosek w dwutygodniowym terminie.

W przypadku gdy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o przejecie lub wtórne przejęcie, nie udzieli w tym dwutygodniowym terminie odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dodatkowa procedura ponownego rozpatrzenia zostaje ostatecznie zamknięta, w związku z czym wnioskujące państwo członkowskie należy z upływem wspomnianego terminu uznać za odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, chyba że posiada ono jeszcze wystarczająco dużo czasu, aby móc złożyć w wiążących terminach przewidzianych w tym celu w art. 21 ust. 1 i w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 ponowny wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie.

Z przepisów przytoczonych w pkt 58–68 niniejszego wyroku wynika, że za ich pomocą prawodawca Unii w ramach postępowań w sprawie przejęcia i wtórnego przejęcia ustanowił pewną liczbę wiążących terminów, które w sposób decydujący przyczyniają się do osiągnięcia wskazanego w motywie 5 rozporządzenia Dublin III celu polegającego na szybkości rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej poprzez zagwarantowanie, że te procedury zostaną wdrożone bez nieuzasadnionego opóźnienia (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 lipca 2017 r., Mengesteab, C‑670/16, EU:C:2017:587, pkt 53, 54; z dnia 25 października 2017 r., Shiri, C‑201/16, EU:C:2017:805, pkt 31; a także z dnia 25 stycznia 2018 r., Hasan, C‑360/16, EU:C:2018:35, pkt 62). Ów cel, który przyświeca również art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, przekłada się zgodnie z brzmieniem tego przepisu na ścisłe ramy czasowe poprzez ustanowienie trzytygodniowego terminu przyznanego wnioskującemu państwu członkowskiemu, by mogło ono skierować wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie, oraz dwutygodniowego terminu na udzielenie przez to ostatnie państwo ewentualnej odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego powinien zatem być interpretowany w taki sposób, aby czas trwania dodatkowej procedury ponownego rozpatrzenia, która jest procedurą fakultatywną, był określony w sposób ścisły i przewidywalny, i to zarówno w interesie pewności prawa dla wszystkich zainteresowanych stron, jak w celu zapewnienia jego zgodności ze ścisłymi ramami czasowymi ustanowionymi w rozporządzeniu Dublin III i niezakłócania realizowanego przez to rozporządzenie celu, jakim jest szybkie rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. Procedura ponownego rozpatrzenia, która trwałaby nieokreślony czas, pozostawiając nierozstrzygniętą kwestię ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i tym samym opóźniając w istotny i potencjalnie nieograniczony sposób rozpatrzenie takiego wniosku, byłaby niezgodna z tym celem szybkości rozpatrywania wniosków.

Przepis ten ma zachęcać państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, do lojalnej współpracy z wnioskującym państwem członkowskim poprzez ponowne zbadanie w terminie przewidzianym we wspomnianym przepisie wniosku tego ostatniego państwa członkowskiego o przejęcie lub wtórne przejęcie zainteresowanej osoby, ale nie ma na celu ustanowienia prawnego obowiązku udzielania odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pod rygorem przeniesienia na nie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Zatem z art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wynika, że skoro państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, po dokonaniu niezbędnych czynności sprawdzających udzieliło odpowiedzi odmownej na wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie w terminach wyznaczonych w tym celu przez rozporządzenie Dublin III, dodatkowa procedura ponownego rozpatrzenia nie może wywołać skutków określonych w art. 22 ust. 7 i w art. 25 ust. 2 tego rozporządzenia.

Należy zaznaczyć, po czwarte, że termin na udzielenie odpowiedzi przewidziany, odpowiednio, w art. 22 ust. 1 i 6 rozporządzenia Dublin III lub w art. 25 ust. 1 tego rozporządzenia nie ma wpływu na obliczanie terminów przewidzianych w ramach dodatkowej procedury ponownego rozpatrzenia. W istocie wykładnia art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którą taka procedura mogłaby zostać przeprowadzona tylko w granicach ustanowionych przez te przepisy rozporządzenia Dublin III, w związku z czym jej przeprowadzenie byłoby możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, nie wyczerpało terminu na udzielenie odpowiedzi na wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie, stanowiłaby w praktyce znaczną przeszkodę dla stosowania wspomnianej procedury, a zatem nie może zostać uznana za pomocną we wdrożeniu rozporządzenia Dublin III.

(zob. pkt 69, 74, 75, 77, 80, 88, 90; sentencja)