ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty i rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku doręczenia pozwanemu nakazu zapłaty, podczas gdy dołączony do niego pozew o wydanie nakazu zapłaty nie został sporządzony w języku, który on rozumie, ani nie dołączono do niego tłumaczenia na taki język, czego wymaga art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1393/2007, pozwany musi zostać należycie poinformowany, za pośrednictwem standardowego formularza z załącznika II do rzeczonego rozporządzenia, o przysługującym mu prawie odmowy przyjęcia spornego dokumentu.

W przypadku niedochowania owego wymogu formalnego konwalidacji uchybienia proceduralnego należy dokonać zgodnie z przepisami ostatniego z wymienionych rozporządzeń poprzez przekazanie zainteresowanemu standardowego formularza znajdującego się w załączniku II do rzeczonego rozporządzenia.

W tej sytuacji, ze względu na nieprawidłowość proceduralną mającą wpływ na doręczenie europejskiego nakazu zapłaty wraz z pozwem o jego wydanie, nakaz ten nie staje się wykonalny, a termin wyznaczony pozwanemu do wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna swojego biegu, tak iż art. 20 rozporządzenia nr 1896/2006 nie znajduje zastosowania.

(zob. pkt 55–57; sentencja)
Sprawa C‑49/17

Koppers Denmark ApS

przeciwko

Skatteministeriet

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret)

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/96/WE – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Artykuł 21 ust. 3 – Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego – Zużycie produktów energetycznych wyprodukowanych na terenie zakładu produkującego produkty energetyczne – Produkty energetyczne wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania – Zużycie rozpuszczalnika jako paliwa w instalacji do destylacji smoły

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r.

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Zwolnienie produktów energetycznych zużytych na terenie zakładu je produkującego – Zakres stosowania – Produkty energetyczne wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania – Wykluczenie

[dyrektywa Rady 2003/96, motyw 22, art. 2 ust. 1, art. 4 lit. b), art. 21 ust. 3]

Artykuł 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, należy interpretować w ten sposób, że zużycie produktów energetycznych na terenie zakładu, który je wyprodukował, do produkcji innych produktów energetycznych nie wchodzi w zakres wyjątku dotyczącego zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego przewidzianego w tym przepisie, jeżeli, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, produkty energetyczne wyprodukowane w ramach głównej działalności takiego zakładu są wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania.

Należy jednak zauważyć, że, jak wynika z motywu 22 tejże dyrektywy, prawodawca Unii uznał, iż produkty energetyczne powinny zasadniczo stanowić przedmiot ram wspólnotowych dla państw członkowskich, gdy są wykorzystywane jako paliwa silnikowe lub paliwo do ogrzewania, a zatem zgodne z naturą i logiką systemu podatkowego jest wyłączenie z zakresu zastosowania tych uregulowań ramowych w szczególności produktów energetycznych wykorzystywanych w inny sposób niż jako paliwa silnikowe lub paliwo do ogrzewania. Zatem nawet jeśli produkty te należą do zakresu definicji pojęcia „produktów energetycznych” w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/96, to są one wyłączone z zakresu zastosowania tej dyrektywy na mocy jej art. 2 ust. 4 lit. b) tiret pierwsze, jeśli nie są wykorzystywane jako paliwa silnikowe lub paliwo do ogrzewania (zob. podobnie wyrok z dnia 5 lipca 2007 r., Fendt Italiana, C‑145/06 i C‑146/06, EU:C:2007:411, pkt 35, 43).

(zob. pkt 24, 37; sentencja)
Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. –

QuaMa Quality Management/EUIPO

(sprawa C‑139/17 P) ( 1 )

Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego medialbo – Wcześniejszy znak towarowy MediaLB – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Sprzeciw wniesiony przez osobę niemającą statusu właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Brak formalnego wniosku o zarejestrowanie przeniesienia praw do wcześniejszego znaku towarowego przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu – Niedopuszczalność

1. Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Zarzut przeinaczenia dowodów – Konieczność wskazania w precyzyjny sposób przeinaczonych okoliczności oraz wykazania błędów w analizie, które doprowadziły do tego przeinaczenia [art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d), art. 169 § 2] (zob. pkt 33–35)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 39)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 44)

4. Odwołanie – Zarzuty – Zakwestionowanie decyzji zaskarżonej przed Sądem, nie zaś wydanego przezeń wyroku – Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 54)

5. Postępowanie sądowe – Uzasadnienie wyroków – Zakres (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36) (zob. pkt 59)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

2) QuaMa Quality Management GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 357 z 23.10.2017.
Artykuł 80 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE, w związku z art. 57 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, który wymaga, aby wykonawca, chcąc wykazać swą rzetelność pomimo istnienia odpowiedniej podstawy wykluczenia, w pełni wyjaśnił fakty i okoliczności związane z popełnionym przestępstwem lub wykroczeniem, aktywnie współpracując nie tylko z organem prowadzącym dochodzenie, ale również z instytucją zamawiającą, w zakresie właściwym dla jej roli, by dowieść jej przywrócenia swojej rzetelności, pod warunkiem że ta współpraca będzie ograniczona do środków ściśle niezbędnych do tej oceny.

W tym względzie należy wskazać, że instytucja zamawiająca musi być w stanie zażądać od wykonawcy, który został uznany za odpowiedzialnego za naruszenie prawa konkurencji, by przedstawił decyzję organu ds. konkurencji w swojej sprawie. Okoliczność, że przekazanie takiego dokumentu mogłoby ułatwić instytucji zamawiającej dochodzenie roszczenia z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko temu wykonawcy nie podważa tego stwierdzenia. Należy bowiem przypomnieć, że wśród środków, jakie powinien podjąć wykonawca w celu wykazania swojej rzetelności, znajduje się dostarczenie dowodu, że zrekompensował on wszelkie szkody spowodowane popełnionym przez siebie przestępstwem lub wykroczeniem lub zobowiązał się do ich rekompensaty.

(zob. pkt 30, 33, pkt 1 sentencji)
1.

Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Środki mające na celu rekompensatę za koszty wykonania przez przedsiębiorstwo zadań z zakresu usług publicznych – Pierwsza z przesłanek określonych w wyroku Altmark – Wyraźnie określone zobowiązania z zakresu usług publicznych – Brak przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, które by było rzeczywiście obciążone wykonaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych – Włączenie do pojęcia – Zawodność rynku – Okoliczność niewystarczająca do stwierdzenia istnienia usługi w ogólnym interesie gospodarczym – Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich – Zakres (art. 107 ust. 1 TFUE) (zob. pkt 41–44, 46)
Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 596/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że w przypadku kiedy producent sprzętu radiowego stosuje procedurę przewidzianą w akapicie drugim załącznika III do wspomnianej dyrektywy i zharmonizowane normy w celu określenia zestawów testów, o których mowa w tym akapicie, nie jest zobowiązany zwrócić się do jednostki notyfikowanej, o której mowa w art. 11 ust. 1 tej samej dyrektywy, a zatem nie jest zobowiązany dołączyć do oznakowania CE numeru identyfikacyjnego tej jednostki.

Z brzmienia załącznika III do dyrektywy 1999/5 wynika bowiem, że zgodność aparatury z wymogami zasadniczymi, które, zgodnie z art. 10 ust. 1 tej dyrektywy, są określone w art. 3 tej dyrektywy, może zostać wykazana przez samego producenta, jeżeli przeprowadził on wszystkie zasadnicze zestawy testów radiowych określone w zharmonizowanych normach. W związku z tym zgodnie z samym brzmieniem tego załącznika procedura ta nie wymaga, w każdych okolicznościach, udziału jednostki notyfikowanej ani w wyborze zasadniczych zestawów testów radiowych, ani w przeprowadzeniu takich zestawów testów. Wynika z tego, że jeżeli producent korzystał ze zharmonizowanych norm w przypadku stosowania procedury oceny zgodności, o której mowa w załączniku III do dyrektywy 1999/5, brzmienie art. 12 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 1999/5 w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga ono udziału jednostki notyfikowanej, a zatem tego, aby umieszczeniu oznakowania CE na urządzeniu radiowym towarzyszył numer identyfikacyjny takiej jednostki.

Ponadto art. 5 ust. 1 dyrektywy 1999/5 przewiduje, że w przypadku gdy urządzenie jest zgodne z „normami zharmonizowanymi” określonymi w art. 2 lit. h) tej dyrektywy jako stanowiące „specyfikacj[e]i techniczn[e] przyjęt[e] przez organizację normalizacyjną w celu ustanowienia wymogów europejskich, zgodność z którymi nie jest obowiązkowa”, wynika z tego także domniemanie zgodności z wymogami zasadniczymi. W związku z tym w takiej sytuacji udział jednostki notyfikowanej nie jest konieczny, aby zapewnić, że wspomniane urządzenia nie stanowiły możliwego do uniknięcia zagrożenia dla zdrowia, a zatem nie jest również konieczne w celu zapewnienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa użytkowników.

(zob. pkt 34, 35, 39, 44, 47; pkt 1 sentencji)
1)

Nie zapewniając stosowania minimalnych poziomów opodatkowania oleju napędowego używanego jako paliwo silnikowe do napędu prywatnych rekreacyjnych jednostek pływających, wymaganych przez dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, oraz dopuszczając używanie banderolowanego paliwa do napędu prywatnych rekreacyjnych jednostek pływających, nawet jeżeli paliwo to nie podlega zwolnieniu od podatku akcyzowego ani obniżeniu tego podatku, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy odpowiednio art. 4 i 7 dyrektywy 2003/96 oraz dyrektywy Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty.
Sprawa C‑364/17

„Varna Holideis” EOOD

przeciwko

Direktor na Direktsia „Obzhałvane i danachno-osiguritelna praktika” – Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna)

Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Dostawa nieruchomości dokonana przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej – Nieważność umowy sprzedaży stwierdzona po przystąpieniu – Obowiązek korekty wstępnego odliczenia – Wykładnia – Właściwość Trybunału

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 czerwca 2018 r.

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wykładnia dyrektywy wspólnotowej w sporze poprzedzającym przystąpienie państwa członkowskiego do Unii Europejskiej – Wykluczenie – Odliczenie podatku od wartości dodanej dokonane przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego – Pojawienie się, po przystąpieniu, okoliczności, które mogą uzasadniać obowiązek dokonania korekty tego odliczenia – Brak wpływu

(art. 267 TFUE; dyrektywa Rady 2006/112)

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał jest właściwy do dokonywania wykładni prawa Unii jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jego stosowania w nowym państwie członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej (postanowienie z dnia 11 maja 2017 r., Exmitiani, C‑286/16, niepublikowane, EU:C:2017:368, pkt 12).

Wynika z tego w szczególności, że Trybunał nie jest właściwy do dokonywania wykładni dyrektyw Unii dotyczących VAT, jeżeli okres poboru podatku spornego w postępowaniu głównym jest wcześniejszy niż przystąpienie danego państwa członkowskiego do Unii (postanowienie z dnia 11 maja 2017 r., Exmitiani, C‑286/16, niepublikowane, EU:C:2017:368, pkt 13).

Zatem skoro obowiązek dokonania korekty jest nierozerwalnie związany z wymagalnością VAT należnego lub zapłaconego oraz z wynikającym z tego prawem do odliczenia, pojawienie się, po przystąpieniu państwa członkowskiego do Unii, okoliczności, które co do zasady mogą uzasadniać ten obowiązek, nie pozwala Trybunałowi na interpretację dyrektywy VAT, jeżeli dostawa towarów lub świadczenie usług miały miejsce przed tym przystąpieniem.

(zob. pkt 17, 18, 31)
Sprawa C‑121/17

Teva UK Ltd i in.

przeciwko

Gilead Sciences Inc.

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przezHigh Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (patents courts)]

Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Leczenie ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV) – Referencyjne produkty lecznicze i generyczne produkty lecznicze – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuł 3 lit. a) – Warunki otrzymania – Pojęcie „produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy” – Kryteria oceny

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Jednolite ustawodawstwo – Własność przemysłowa i handlowa – Prawo do patentu – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Warunki otrzymania – Produkt objęty patentem podstawowym pozostającym w mocy – Stosowanie do produktu złożonego z kliku składników aktywnych – Kryteria oceny

[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 469/2009, art. 3 lit. a)]

Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że produkt złożony z kliku składników aktywnych wywierających skutek łączny „chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu tego przepisu, o ile w zastrzeżeniach patentu podstawowego w sposób konieczny i konkretny odniesiono się do kompozycji składników aktywnych, które go tworzą, nawet jeśli nie jest ona wyraźnie wymieniona w tych zastrzeżeniach. W tym celu z punktu widzenia znawcy z danej dziedziny i na podstawie stanu techniki w dniu zgłoszenia lub w dacie pierwszeństwa patentu podstawowego:

– kompozycja tych składników aktywnych musi, w świetle opisu i rysunków tego patentu, w sposób konieczny wchodzić w zakres wynalazku objętego tym patentem i

– każdy z tych składników aktywnych musi być konkretnie możliwy do zidentyfikowania w świetle ogółu elementów ujawnionych przez wspomniany patent.

Z powyższego wynika, że w świetle celów, do których dąży rozporządzenie nr 469/2009, zastrzeżenia nie mogą umożliwić właścicielowi patentu podstawowego – poprzez uzyskanie DŚO – korzystania z ochrony wykraczającej poza ochronę przyznaną dla wynalazku objętego tym patentem. I tak, dla celów stosowania art. 3 lit. a) tego rozporządzenia zastrzeżenia patentu podstawowego należy rozumieć przy uwzględnieniu granic tego wynalazku, jakie wynikają z opisu i rysunków tego patentu. Z powyższego wynika, że przedmiot ochrony przyznanej przez DŚO powinien ograniczać się do właściwości technicznych wynalazku objętego patentem podstawowym, stosownie do tego, jak je zastrzeżono w tym patencie.

(zob. pkt 43, 46, 57; sentencja)
Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby na etykiecie lub oznakowaniu czystego wyrobu włókienniczego umieszczone było jedno z trzech wskazanych w tym przepisie określeń, a mianowicie „100%”, „czysty” lub „wykonany w całości z”. W wypadku posłużenia się tymi określeniami mogą one być ze sobą łączone.

Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1007/2011 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek wskazywania na etykiecie lub oznakowaniu nazwy i zawartości procentowej w masie całkowitej wszystkich włókien, z których składa się dany wyrób włókienniczy, nie ma zastosowania do czystego wyrobu włókienniczego.

W tym względzie należy stwierdzić, że art. 9 rozporządzenia nr 1007/2011 ma zastosowanie do „[w]yrob[ów] włókiennicz[ych] składając[ych] się z wielu włókien”, podczas gdy art. 7 tego rozporządzenia dotyczy „[c]zyst[ych] wyrob[ów] włókiennicz[ych]”. Każdy z tych artykułów ogranicza zatem swój zakres zastosowania do konkretnej kategorii wyrobów włókienniczych. Wynika stąd, że czyste wyroby włókiennicze nie mogą być objęte zakresem zastosowania art. 9 wskazanego rozporządzenia, wobec czego wymogi, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, nie mogą być stosowane do wyrobów tego rodzaju. Ponadto, ponieważ czysty wyrób włókienniczy z definicji składa się w całości z tego samego włókna, obowiązek wskazania zawartości procentowej w masie całkowitej „wszystkich włókien składowych w porządku malejącym” nie może mieć zastosowania do takiego wyrobu.

(zob. pkt 45, 46, 50; pkt 3 sentencji)
Sprawa C‑227/17

Medtronic GmbH

przeciwko

Finanzamt Neuss

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf)

Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycje 90211010, 90211090 i 90219090 – Zestaw do stabilizacji kręgosłupa – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1214/2014

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r.

Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycje taryfowe – Zestaw do stabilizacji kręgosłupa, składany w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta, służący leczeniu zwyrodnień krążków międzykręgowych, zwężeń i przemieszczeń kręgosłupa lub nieprawidłowych wcześniejszych zrostów, guzów, skoliozy lub złamań kości – Klasyfikacja do podpozycji 90219090 albo 90211010 albo 90211090 – Badanie przez sąd krajowy

(rozporządzenie Rady nr 2658/87 zmienione rozporządzeniem nr 2015/1754, załącznik I)

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że klasyfikacja zestawów do stabilizacji kręgosłupa, tego rodzaju jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w ramach podpozycji 90219090 Nomenklatury scalonej, jest wykluczona, jeżeli owe systemy mogą zostać sklasyfikowane do innej podpozycji w ramach pozycji 9021 Nomenklatury scalonej. Ewentualna klasyfikacja tych zestawów do podpozycji 90211010 lub do podpozycji 90211090 Nomenklatury scalonej zależy od charakteryzującej je funkcji podstawowej, co powinien ustalić sąd odsyłający, biorąc pod uwagę obiektywne cechy i właściwości tego rodzaju zestawów oraz zastosowanie, dla którego są przeznaczone, i faktyczne ich użycie.

(zob. pkt 65; sentencja)
Prawo Unii Europejskiej – Bezpośrednia skuteczność – Prawa podmiotowe – Zapewnienie przez sądy krajowe – Skarga do sądu – Zasada autonomii proceduralnej – Określenie zarówno sądów właściwych do rozpoznania skarg opartych na prawie Unii, jak i zasad postępowania stosujących się do tych skarg – Zakres – Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności – Badanie przez sąd krajowy

(art. 4 ust. 3 TUE)
Artykuł 2 ust. 6 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu krajowego uregulowania proceduralnego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależnia możliwość dochodzenia roszczenia cywilnego, opartego na naruszeniu przepisów dotyczących zamówień publicznych i postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, od spełnienia przesłanki, by komisja arbitrażowa w drodze ostatecznej decyzji lub – w ramach kontroli sądowej decyzji owej komisji arbitrażowej – sąd w drodze prawomocnego orzeczenia stwierdziły, że nastąpiło naruszenie tych przepisów.

Prawdą jest, że – jak Trybunał orzekał wielokrotnie – do państw członkowskich należy, w przypadku określania zasad regulujących procedury odwoławcze, których celem jest zapewnienie ochrony uprawnień przyznanych przez prawo Unii kandydatom i oferentom poszkodowanym wskutek decyzji instytucji zamawiających, czuwać nad tym, by nie doszło do naruszenia ani skuteczności dyrektywy 89/665, ani praw przyznanych jednostkom przez prawo Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2016 r., Star Storage i in., C‑439/14 i C‑488/14, EU:C:2016:688, pkt 43, 44). Trybunał orzekł w tym względzie, że możliwość przyznana państwom członkowskim na mocy art. 2 ust. 6 dyrektywy 89/665 nie jest nieograniczona i pozostaje uzależniona od przesłanki, aby skarga o stwierdzenie nieważności poprzedzająca jakiekolwiek powództwo o odszkodowanie była skuteczna (zob. podobnie wyrok z dnia 26 listopada 2015 r., MedEval, C‑166/14, EU:C:2015:779, pkt 36–44). W szczególności zgodnie z art. 47 akapity pierwszy i drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) do państw członkowskich należy zapewnienie pełnego poszanowania prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2016 r., Star Storage i in., C‑439/14 i C‑488/14, EU:C:2016:688, pkt 46).

(zob. pkt 38, 39, 41; pkt 1 sentencji)