ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Prawodawca Unii zamierzał zatem dokonać harmonizacji wymogów w pewnych sytuacjach, do których należy sytuacja opisana w art. 67 ust. 1 rozporządzenia REACH. Zgodnie bowiem z tym przepisem substancja w postaci własnej, jako składnik preparatu lub w wyrobie, w stosunku do której w załączniku XVII zostało określone ograniczenie, nie może być produkowana, wprowadzana do obrotu lub stosowana, chyba że spełnione są warunki tego ograniczenia.

Prawo Unii nie wyklucza co do zasady tego, aby odpad uznany za niebezpieczny mógł przestać być odpadem w rozumieniu dyrektywy 2008/98 w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, jeśli proces odzysku powala uczynić go zdatnym do użytku bez stwarzania zagrożenia dla zdrowia człowieka i bez wyrządzania szkody środowisku naturalnemu, a ponadto jeżeli nie stwierdzono, że posiadacz tego przedmiotu pozbywa się go, zamierza się go pozbyć lub został zobowiązany do pozbycia się go w rozumieniu art. 3 pkt 1 tej dyrektywy, przy czym okoliczności te powinien zbadać sąd odsyłający.

(por. pkt 60; pkt 1 sentencji)
—

pomimo że owi abonenci znajdują się w obszarze odbioru tego naziemnego przekazu telewizyjnego i mogą zgodnie z prawem odbierać ten przekaz w swoich odbiornikach telewizyjnych. W istocie podanie utworów do wiadomości poprzez retransmisję w Internecie naziemnego przekazu telewizyjnego jest dokonywane stosownie do szczególnego technicznego sposobu przekazu, który różni się od sposobu przekazu pierwotnego udostępnienia. Musi ono zostać zatem uznane za „udostępnienie” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29. Taka retransmisja nie może być zwolniona z konieczności uzyskania zezwolenia autorów retransmitowanych utworów, ponieważ są one publicznie udostępniane. W tym względzie pojęcie publiczności, do którego odwołuje się art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29, oznacza, iż chodzi o nieokreśloną liczbę potencjalnych odbiorców, i zakłada dodatkowo dość znaczną liczbę osób. Co się tyczy w szczególności tego ostatniego kryterium, należy mieć na uwadze kumulatywny skutek wynikający z podania utworów do wiadomości potencjalnych odbiorców. W tym kontekście nie ma znaczenia to, czy potencjalni odbiorcy mają dostęp do udostępnianego utworu dzięki połączeniu „jeden na jeden”. Technika ta nie wyklucza bowiem równoczesnego dostępu wielu osób do tego samego utworu. Ponadto przesłanka nowej publiczności nie ma znaczenia w wypadku równoległego podania do wiadomości w Internecie utworów zawartych w przekazie naziemnym. W istocie każda z tych dwóch transmisji wymaga indywidualnego i odrębnego zezwolenia uprawnionych autorów, ponieważ każda z nich jest dokonywana w szczególnych warunkach technicznych, stosownie do odmiennego sposobu transmisji utworów chronionych, i każda jest przeznaczona dla pewnej publiczności. Na taką wykładnię art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 nie ma wpływu okoliczność, że taka retransmisja jest finansowana z reklam, a zatem ma charakter zarobkowy, ani okoliczność, że retransmisja jest dokonywana przez podmiot bezpośrednio konkurujący z pierwotnym nadawcą. Zarobkowy charakter nie ma zatem decydującego znaczenia dla uznania takiej retransmisji za udostępnianie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29.
—

po uzyskaniu zezwolenia organu administracyjnego, właściwego w zakresie nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, o wydanie którego zwrócił się dany zakład ubezpieczeń, jeżeli organ ten stwierdzi, że stosowanie stawek składek tego zakładu, pomimo dostosowania obliczonego na podstawie owych dwóch rodzajów wskaźników, przynosi straty lub może przynieść straty. W istocie taki system podwyżek taryf może zniechęcić zakłady ubezpieczeń, których siedziba znajduje się w państwie członkowskim innym niż państwo, które ustanowiło taki system, do otwarcia oddziału w tym ostatnim państwie lub do oferowania tam swoich produktów w systemie swobodnego świadczenia usług. Jednakże system taki może być dopuszczalny, bowiem celem jego jest ochrona konsumenta, a w szczególności uniemożliwienie, aby był on konfrontowany ze znacznymi i nieoczekiwanymi podwyżkami składek ubezpieczeniowych. Ponadto wydaje się on właściwy do zagwarantowania realizacji celu, któremu służy. Wreszcie, ponieważ, po pierwsze, cechy ubezpieczenia leczenia szpitalnego, które chociaż może być oferowane po niskich stawkach względnie młodym ubezpieczonym, to stawki te mogą podlegać podwyższeniu wraz ze wzrostem wieku ubezpieczonego oraz zwiększeniem kosztów, jakimi skutkuje dla ubezpieczyciela, oraz ponieważ po drugie, system taki nie zakazuje zakładom ubezpieczeń swobodnego ustalania składki podstawowej i umożliwia organowi administracyjnemu odpowiedzialnemu za kontrolę zakładów ubezpieczeń na wniosek zakładu ubezpieczeń zdecydować o zezwoleniu mu na podjęcie środków w celu zrównoważenia swoich stawek, jeżeli prowadzą one lub mogą prowadzić do powstania strat, system taki, o ile nie istnieje środek mniej ograniczający pozwalający na osiągnięcie, w tych samych warunkach, wspomnianego celu ochrony konsumenta, nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia rzeczonego celu. (por. pkt 34, 37, 40–47, 49; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie emerytalne i na wypadek śmierci – Ustalanie wysokości świadczeń – Ustalenie teoretycznej wysokości – Ustawodawstwo krajowe ustalające teoretyczną kwotę świadczenia emerytalnego na podstawie średniej składki w stałym okresie referencyjnym – Obliczanie tej kwoty w sposób niezmienny, dla osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, migrującej lub niemigrującej, na podstawie składek w tym stałym okresie referencyjnym poprzedzającym jej ostatnią składkę w danym państwie członkowskim, bez możliwości dostosowania w celu uwzględnienia faktu, że dana osoba wykonywała prawo do swobodnego przepływu – Niedopuszczalność

[art. 48 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 3, art. 46 ust. 2 lit. a), art. 47 ust. 1 lit. g), załącznik VI, część H, pkt 4]

Summary

Artykuł 48 TFUE, art. 3, art. 46 ust. 2 lit. a) i art. 47 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, oraz pkt 4 części H załącznika VI do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na którego podstawie teoretyczna kwota świadczenia emerytalnego osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, migrującej lub niemigrującej, jest niezmiennie obliczana na podstawie składek tej osoby w stałym okresie referencyjnym poprzedzającym jej ostatnią składkę w tym państwie i podzielonych przez stały dzielnik, przy czym ani długość tego okresu, ani zastosowany dzielnik nie mogą być dostosowane w celu uwzględnienia faktu, że dana osoba wykonywała prawo do swobodnego przepływu.

Artykuł 46 ust. 2 i art. 47 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1408/71 należy interpretować w świetle celu ustalonego w art. 48 WE, co w szczególności oznacza, iż pracownicy migrujący nie mogą otrzymywać przysługujących im świadczeń z zabezpieczenia społecznego w niższej wysokości ze względu na skorzystanie przez nich z prawa do swobodnego przemieszczania się.

(por. pkt 43, 52; sentencja)
Brak jest wystarczającego uzasadnienia i w konsekwencji dochodzi do naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, gdy Sąd stwierdza w wyroku, że uiszczenie całości grzywny nałożonej decyzją Komisji stwierdzającą naruszenie zasad konkurencji przez jednego z adresatów tej decyzji jest niewystarczające dla powstania po stronie tego adresata wierzytelności, w związku z którą inny adresat mógłby odpowiadać jako dłużnik solidarny z tytułu grzywny, z pominięciem konkretnych przeciwnych argumentów danego solidarnego dłużnika.

Naruszenie obowiązku uzasadnienia ma również miejsce gdy Sąd pomija ustosunkowanie sie do głównej części argumentacji solidarnego dłużnika będącego zarazem skarżącym, w szczególności niesprawdzając pomimo jasnych i konkretnych argumentów przedstawionych w tym względzie przez solidarnego dłużnika, czy prawo dłużnika do wystąpienia z roszczeniem regresowym w celu wyegzekwowania w części swojej zapłaconej przezeń grzywny uległo lub nie przedawnieniu.

Gdy skarżąca podnosi, że układu w postępowaniu upadłościowym pozwala przedsiębiorstwu znajdującemu się w stanie wstrzymania płatności na restrukturyzację długu ze wszystkimi jego wierzycielami oraz na kontynuację w ten sposób działalności tego przedsiębiorstwa, Sąd nie może ograniczyć się do odpowiedzi na ten decydujący argument poprzez wskazanie, że solidarny dłużnik nie dostarczył żadnych wyjaśnień co do podstaw, ze względu na które zakwalifikowała wierzyciela jako „dawnego wierzyciela”, lub odnośnie do względów, z uwagi na które ten ostatni nie podjął próby wyegzekwowania swojej wierzytelności.

(por. pkt 36, 37, 39, 41, 44, 45)
Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że plan lub przedsięwzięcie bezpośrednio niezwiązane z zagospodarowaniem terenu ani niekonieczne do jego zagospodarowania naruszają integralność tego terenu, jeżeli mogą one uniemożliwić trwałe utrzymanie istotnych cech danego terenu, związanych z występowaniem siedliska przyrodniczego o znaczeniu priorytetowym, którego ochrona uzasadniła umieszczenie tego terenu w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu tej dyrektywy. Przy dokonywaniu takiej oceny należy stosować zasadę ostrożności.

Zezwolenie dotyczące planu lub przedsięwzięcia w rozumieniu tego przepisu, może zostać wydane tylko pod warunkiem, że właściwe władze uzyskały pewność, iż nie ma on trwałych skutków szkodliwych dla integralności danego terenu. Ma to miejsce wówczas, gdy z naukowego punktu widzenia brak jest racjonalnych wątpliwości co do braku wystąpienia takich skutków. Natomiast właściwe władze krajowe nie mogą zezwolić na ingerencję, która niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyginięcia bądź częściowego i nieodwracalnego zniszczenia typu występującego na danym terenie siedliska przyrodniczego o znaczeniu priorytetowym.

(por. pkt 39, 40, 43, 48; sentencja)
Wymóg ten wiąże się w dziedzinie środowiska z wymogiem przestrzegania prawa do skutecznej skargi, któremu poświęcony został art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także z zasadą skuteczności, zgodnie z którą zasady proceduralne dotyczące środków prawnych mających zapewnić ochronę uprawnień, jakie podmioty prawa wywodzą z prawa Unii, nie mogą powodować w praktyce, że korzystanie z uprawnień wynikających z porządku prawnego Unii stanie się niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.

Z wymogu ustanowionego w art. 10a akapit piąty dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne oraz w art. 15a akapit piąty dyrektywy 96/61 dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmienionych dyrektywą 2003/35, zgodnie z którym to wymogiem postępowanie nie może mieć dyskryminacyjnego ze względu na koszty charakteru, wynika, iż nie można uniemożliwiać objętym tym wymogiem osobom wszczynania lub kontynuowania postępowania z wchodzącej w zakres stosowania tych przepisów skargi ze względu na mogące wynikać z tego faktu obciążenie finansowe, uwzględniając przy tym poniesione przez daną stronę postępowania koszty.

W sytuacji, gdy sąd krajowy ma wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie obciążenia kosztami jednostki, której żądania jako strony skarżącej w sporze w dziedzinie ochrony środowiska nie zostały uwzględnione, lub, bardziej ogólnie rzecz ujmując, ma zająć na poprzedzającym postępowanie etapie, stanowisko w przedmiocie ewentualnego ograniczenia kosztów, jakimi może zostać obciążona strona, której żądania nie zostaną uwzględnione, winien on zapewnić, że wymóg ten jest przestrzegany, uwzględniając zarówno interes tej chcącej bronić swych praw osoby, jak i związany z ochroną środowiska interes ogólny.

W ramach tej oceny sąd krajowy nie może przeprowadzać analizy, odnosząc się jedynie do sytuacji ekonomicznej tego zainteresowanego, lecz winien ją również oprzeć na obiektywnej analizie kwoty kosztów. Koszty postępowania nie mogą zatem przekraczać możliwości finansowych zainteresowanego ani też nie można ich w każdym razie postrzegać jako obiektywnie nieracjonalnych. Może on ponadto uwzględnić sytuację stron postępowania, racjonalne szanse wygrania sprawy przez powoda, znaczenie, jakie sprawa ma dla niego oraz dla ochrony środowiska, złożoność przepisów materialnych i proceduralnych mających zastosowanie w sprawie, jak również potencjalną pochopność skargi na poszczególnych etapach postępowania, a także to, czy prawo krajowe przewiduje system pomocy prawnej lub system ograniczania odpowiedzialności z tytułu kosztów postępowania.

Natomiast okoliczność polegająca na tym, że zainteresowany nie został powstrzymany przed dochodzeniem w praktyce swych żądań, nie wystarcza sama w sobie do uznania, iż dane postępowanie nie ma w jego przypadku dyskryminacyjnego ze względu na koszty charakteru.

Wreszcie ocena ta nie może być przeprowadzana według odmiennych kryteriów w zależności od tego, czy dokonuje jej sąd po przeprowadzeniu postępowania w pierwszej instancji, czy też na etapie pierwszej lub też drugiej apelacji.

(por. pkt 40–48; sentencja)
wsparcie w przejściu na wcześniejszą emeryturę przewidziane w rozporządzeniu nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia, jest instrumentem wspólnej polityki rolnej, finansowanym przez EFOGR, który służy zapewnieniu lepszej rentowności gospodarstw rolnych, nie zaś świadczeniem w ramach zabezpieczenia społecznego wchodzącego w zakres stosowania dyrektywy 79/7 w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.

O ile z pewnością ustalenie normalnego wieku emerytalnego w rozumieniu art. 11 ust. 1 tiret drugie tego rozporządzenia należy, wobec braku harmonizacji prawa Unii w tym zakresie, do kompetencji państw członkowskich, o tyle nie oznacza to, że do celów stosowania tego rozporządzenia państwa członkowskie nie mogą powoływać się na różnicę traktowania w odniesieniu do ustalania wieku emerytalnego w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, na której utrzymanie pozwala art. 7 ust. 1 dyrektywy 79/7. Nie można uznać, że prawodawca Unii, odsyłając do pojęcia, które nie zostało zharmonizowane, zezwolił państwom członkowskim w ramach wdrażania tego rozporządzenia na przyjęcie uregulowań naruszających ogólne zasady prawa Unii oraz prawa podstawowe. W konsekwencji uwzględniając motyw czterdziesty i art 2 tiret jedenaste tego rozporządzenia, wdrażając rozporządzenie nr 1257/1999, państwa członkowskie są zobowiązane, na mocy art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, do poszanowania zasad równego traktowania i niedyskryminacji, ustanowionych w art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 23 tej karty.

(por. pkt 25–28)
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” obejmuje powództwo o zwrot zapłaty dokonanej bez podstawy prawnej, w przypadku gdy podmiot publiczny wyznaczony przez organ utworzony na mocy ustawy dotyczącej odszkodowań za prześladowania reżimu totalitarnego do wypłaty poszkodowanemu tytułem odszkodowania części zysku ze sprzedaży nieruchomości omyłkowo wypłacił tej osobie całą kwotę ceny sprzedaży, a następnie żąda na drodze sądowej zwrotu zapłaty dokonanej bez podstawy prawnej.

W istocie nawet jeżeli podstawa prawna powoływana na poparcie powództwa w stosunku do pozwanego w postępowaniu głównym różni się od podstawy, na której opiera się powództwo wytoczone przeciwko innym pozwanym, istnieje potrzeba wydania jednolitego orzeczenia gdy celem roszczeń podnoszonych w różnych powództwach jest ten sam interes prawny.

Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że między powództwami wytoczonymi przeciwko kilku pozwanym mającym miejsce zamieszkania na terytorium innych państw członkowskich istnieje ścisła więź w rozumieniu tego przepisu, w wypadku gdy w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym pozwani powołują się na dalej idące roszczenia odszkodowawcze, co do których musi zapaść jednolite orzeczenie.

Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że przeznaczeniem tego przepisu nie jest, by był on stosowany do pozwanych niemających miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, w sytuacji gdy zostali oni pozwani w ramach powództwa wytoczonego przeciwko kilku pozwanym, wśród których znajdują się również osoby mające miejsce zamieszkania w Unii Europejskiej.

(por. pkt 56; pkt 3 sentencji)
W następstwie wejścia w życie rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, przepisów art. 65 tego rozporządzenia nie należy interpretować w świetle wyroku Trybunału z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie 1/85 Miethe. W odniesieniu do całkowicie bezrobotnego pracownika przygranicznego, który zachował z państwem członkowskim swojego ostatniego miejsca zatrudnienia więzi osobiste i zawodowe tego rodzaju, że to właśnie w tym państwie ma on największe szanse na reintegrację zawodową, ów art. 65 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on takiemu pracownikowi na dodatkowe oddanie się do dyspozycji służb zatrudnienia tego państwa członkowskiego nie w celu uzyskania w tym państwie zasiłku dla bezrobotnych, lecz wyłącznie w celu skorzystania z usług pomocy w przekwalifikowaniu.

(por. pkt 36; pkt 1 sentencji)
Operacje pobrania płynnych substancji leczniczych zawartych w oryginalnych fiolkach, które to substancje zostały wprowadzone do obrotu w Unii i uzyskały pozwolenie na wprowadzenie do obrotu (pozwolenie) wydane przez Wspólnotę na podstawie art 3 ust. 1 rozporządzenia nr 726/2004 ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, jako produkty lecznicze wyprodukowane przez zastosowanie jednego z procesów biotechnologicznych określonych w pkt. 1 załącznika do omawianego rozporządzenia, oraz operacje przelewania tych pobrań do gotowych do użycia strzykawek, bez zastosowanie jakiegokolwiek z procesów biotechnologicznych określonych w pkt. 1 załącznika do tego rozporządzenia pod warunkiem, że przedmiotowe operacje nie prowadzą do zmiany produktu leczniczego i są przeprowadzane wyłącznie na podstawie indywidualnych recept je przepisujących, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego, nie wymagają uzyskania pozwolenia na mocy art. 3 ust. 1 omawianego rozporządzenia, lecz pozostają w każdym razie objęte przepisami dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2010/84.

W istocie omawiane operacje stanowią w rzeczywistości czynności, które mogłyby być wykonywane na ich własną odpowiedzialność przez przepisujących lekarzy, a nawet przez same apteki w ich laboratoriach lub też w szpitalach, przy czym działalność taka plasuje się na późniejszym etapie obrotu niż wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych, które uzyskały pozwolenie.

Co się tyczy stosowania dyrektywy 2001/83, po pierwsze, nie można wykluczyć, że jej art. 5 ust. 1, który wyklucza z zakresu stosowania dyrektywy, w celu zaspokojenia szczególnych potrzeb, produkty lecznicze dostarczane na złożone w dobrej wierze niewywołane zamówienie, sporządzone zgodnie ze specyfikacją upoważnionej osoby wykonującej zawód związany z ochroną zdrowia oraz do celów stosowania przez indywidualnego pacjenta na jej bezpośrednią osobistą odpowiedzialność, może być powoływany w odniesieniu do udostępnienia dopuszczonego produktu leczniczego dla wskazań terapeutycznych nieobjętych pozwoleniem, jeżeli takie opracowanie jest dokonywane zgodnie ze specyfikacją upoważnionego praktyka do celów stosowania przez indywidualnego pacjenta na bezpośrednią osobistą odpowiedzialność takiego praktyka. Po drugie, wspomniane operacje pobrania płynnych substancji leczniczych są w każdym razie objęte art. 40 ust. 2 dyrektywy 2001/83.

(por. pkt 40–43, 45, 48, 51, 54; sentencja)
W sektorze telekomunikacji, co się tyczy nałożenia opłaty jednorazowej, dyrektywa 2002/20 w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej dotyczy wyłącznie postępowania w sprawie przydziału praw użytkowania częstotliwości radiowych i nie zawiera przepisów szczegółowych określających warunki postępowania w sprawie przedłużenia obowiązywania już przydzielonych praw użytkowania częstotliwości radiowych. Jednakże ze względu na to, że indywidualne prawa użytkowania są udzielane przez państwa członkowskie na określony czas, przedłużenie obowiązywania zezwolenia musi być uznane za przyznanie nowych praw na nowy okres.

Artykuły 3, 12 i 13 dyrektywy 2002/20 w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie nałożeniu przez państwo członkowskie na operatorów telefonii ruchomej posiadających prawa użytkowania częstotliwości radiowych jednorazowej opłaty należnej zarówno z tytułu nowego uzyskania praw użytkowania częstotliwości radiowych, jak i z tytułu przedłużenia obowiązywania tych praw, istniejącej obok nie tylko opłaty rocznej za przydział częstotliwości służącej sprzyjaniu optymalnemu wykorzystaniu zasobów, lecz również obok opłaty pokrywającej koszty zarządzania wydawaniem zezwoleń, z zastrzeżeniem, że opłaty te rzeczywiście służą zapewnieniu optymalnego wykorzystania zasobu, jaki stanowią częstotliwości, że są one obiektywnie uzasadnione, jawne, niedyskryminujące i proporcjonalne stosownie do ich przeznaczenia, oraz że uwzględniają cele określone w art. 8 dyrektywy ramowej, co powinien zbadać sąd odsyłający.

Z tym samym zastrzeżeniem ustalenie opłaty za prawo użytkowania częstotliwości radiowych poprzez odniesienie bądź do pierwotnej jednorazowej opłaty koncesyjnej obliczonej na podstawie liczby częstotliwości i liczby miesięcy, których dotyczyło prawo użytkowania częstotliwości, bądź do kwot wynikających z aukcji, może być właściwą metodą określenia wartości częstotliwości.

(por. pkt 48, 54, 55; pkt 1 sentencji)
Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, zgodnie z którym warunki umowy odzwierciedlające obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze nie podlegają przepisom dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że owa dyrektywa ma zastosowanie do klauzul ogólnych warunków włączonych do umów zawartych między przedsiębiorcą a konsumentem, które przejmują zasadę prawa krajowego mającą zastosowanie do innej kategorii umowy i które nie podlegają danym przepisom krajowym.

Zezwolenie na wyłączenie stosowania dyrektywy 93/13 do warunków umownych tylko z tego względu, że przejmują one krajowe przepisy ustawowe lub wykonawcze, które nie mają zastosowania do umowy zawartej przez strony bądź powołują się na takie przepisy, podważałoby system ochrony konsumentów ustanowiony przez tę dyrektywę.

W tych okolicznościach bowiem przedsiębiorca mógłby łatwo uniknąć kontroli nieuczciwego charakteru warunków niepodlegających indywidualnemu uzgodnieniu z konsumentem poprzez zredagowanie warunków swoich umów w ten sam sposób, jak przewidziane przez przepisy krajowe dla niektórych kategorii umów. Tymczasem ogół praw i obowiązków ustanowionych tak zredagowaną umową niekoniecznie odpowiadałby równowadze, jaką ustawodawca krajowy zamierzał ustanowić dla umów regulowanych jego przepisami w tej dziedzinie.

(por. pkt 25, 30, 31, 39; pkt 1sentencji)