czyny polegające na przyjęciu zagranicznego tytoniu pochodzącego z przemytu w jednym z umawiających się państw i posiadanie tego samego tytoniu w innym umawiającym się państwie, przy istnieniu dodatkowej okoliczności, że oskarżony, który był ścigany w dwóch umawiających się państwach, od samego początku zamierzał po pierwszym przyjęciu tytoniu przewieźć go do miejsca przeznaczenia, przejeżdżając przez kilka umawiających się państw, stanowią zachowania, które mogą wchodzić w zakres pojęcia „ten sam czyn” w rozumieniu art. 54 KWUS. Ostateczna ocena tej kwestii należy do właściwych sądów krajowych.

Wykładni art. 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen należy dokonywać w następujący sposób:

Cel bowiem tymczasowego aresztowania jest odmienny od celu przesłanki wykonania przewidzianej w art. 54 KWUS. Podczas gdy cel tymczasowego aresztowania jest raczej prewencyjny, celem przesłanki wykonania jest uniknięcie możliwości, by osoba, której proces zakończył się w pierwszym umawiającym się państwie wydaniem prawomocnego wyroku, nie podlegała dalszemu ściganiu o te same czyny i pozostała ostatecznie bezkarna, jeżeli pierwsze umawiające się państwo nie doprowadziło do wykonania wymierzonej kary.

W rozumieniu art. 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS) nie można uznać, że kara wymierzona przez sąd umawiającego się państwa została »wykonana« czy też jest ona »w trakcie wykonywania«, jeżeli oskarżony został krótkotrwale zatrzymany lub aresztowany, a zgodnie z prawem państwa wydającego wyrok to pozbawienie wolności byłoby zaliczone na poczet późniejszego wykonania kary pozbawienia wolności.

Okoliczność, że państwo członkowskie może na podstawie decyzji ramowej 2002/584 w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi wydać europejski nakaz aresztowania osoby, której proces zakończył się w tym państwie wydaniem prawomocnego wyroku skazującego zgodnie z jego prawem krajowym w celu jej ujęcia dla potrzeb wykonania tego wyroku, nie może mieć wpływu na pojęcie „wykonanie” w rozumieniu art. 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS).

Ta bowiem przesłanka wykonania z definicji nie może być spełniona w sytuacji, gdy ewentualny europejski nakaz aresztowania zostaje wydany po wyroku skazującym w pierwszym państwie członkowskim właśnie w celu zapewnienia wykonania kary pozbawienia wolności, która nie została jeszcze wykonana w rozumieniu art. 54 KWUS.

Ustalenie to znajduje potwierdzenie w samej decyzji ramowej, której art. 3 ust. 2 ustanawia obowiązek odmowy przez państwo członkowskie wykonania europejskiego nakazu aresztowania, jeśli wykonujący nakaz organ sądowy zostaje poinformowany, że w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek, zapadło w związku z popełnieniem tych samych czynów prawomocne orzeczenie w państwie członkowskim, a jeśli została orzeczona kara, to została spełniona przesłanka wykonania.

Taki wynik rozumowania znajduje potwierdzenie w okoliczności, że wykładni art. 54 KWUS nie można uzależniać od przepisów decyzji ramowej bez powodowania stanu niepewności prawnej, który wynikałby po pierwsze z faktu, że nie wszystkie państwa członkowskie związane decyzją ramową są również związane KWUS, która dodatkowo stosuje się do niektórych państw trzecich, a po drugie z okoliczności, że zakres stosowania europejskiego nakazu aresztowania jest ograniczony, co nie ma miejsca w przypadku art. 54 KWUS, obowiązującego dla wszystkich przestępstw karanych przez państwa, które przystąpiły do tej konwencji.

W związku z tym okoliczność, że prawomocnie orzeczona kara pozbawienia wolności może ewentualnie być wykonana w państwie skazania w następstwie przekazania osoby skazanej przez inne państwo członkowskie, nie może mieć wpływu na wykładnię pojęcia „wykonanie” w rozumieniu art. 54 KWUS.

(por. pkt 60–64 oraz pkt 4 sentencji)