ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6

Artykuł 9 tej dyrektywy, zatytułowany „Metody obliczania szacunkowych wartości zamówień publicznych, umów ramowych oraz dynamicznego systemu zakupów”, stanowi: „[…] 5. […] b) Jeśli w przypadku zamiaru nabycia podobnych dostaw może dojść do zamówień udzielanych w tym samym czasie w różnych częściach, całkowita wartość szacunkowa wszystkich takich części jest uwzględniana przy stosowaniu art. 7 lit. a) i b). W przypadku gdy łączna wartość części jest równa lub większa od wartości progowej określonej w art. 7, niniejszą dyrektywę stosuje się do udzielenia każdej z części zamówienia. Niemniej jednak instytucje zamawiające mogą odstąpić od stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do części, których szacunkowa wartość bez VAT wynosi mniej niż 80000 EUR, pod warunkiem że łączna wartość tych części wynosi nie więcej niż 20% całkowitej wartości wszystkich części. […] 7. W przypadku zamówień na dostawy lub usługi powtarzających się lub podlegających odnowieniu w oznaczonym czasie, podstawą obliczania szacunkowej wartości zamówienia jest: a) rzeczywista łączna wartość kolejnych zamówień podobnego typu, udzielonych w ciągu poprzednich dwunastu miesięcy lub w poprzednim roku budżetowym, dostosowana, tam gdzie to możliwe, do zmian w ilości lub w wartości, które mogą się pojawić w ciągu 12 miesięcy następujących od udzielenia pierwszego zamówienia; b) albo szacunkowa całkowita wartość zamówień udzielanych kolejno przez 12 miesięcy następujących po realizacji pierwszej dostawy lub przez rok budżetowy, jeżeli jest on dłuższy niż dwanaście miesięcy. Wybór metody wykorzystywanej do obliczania szacunkowej wartości zamówienia publicznego nie może być dokonywany z zamiarem wyłączenia tego zamówienia z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy. […]”.
16

Zgodnie z art. 13 ustawy o zmianie i uzupełnieniu ustawy o kredycie konsumenckim: „(1) W zakresie, w jakim odnosi się on do art. 11a ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim […], art. 3 niniejszej ustawy ma zastosowanie do wszystkich umów o kredyt konsumencki, niezależnie od dnia ich zawarcia. (2) W odniesieniu do obowiązujących umów o kredyt, które zostały zawarte przed wejściem w życie niniejszej ustawy bez określenia parametrów ani związku przyczynowego, kredytodawcy powinni najpóźniej do dnia 1 stycznia 2014 r. ustalić wraz z dłużnikiem stopę oprocentowania, określając parametry, stałe marże oraz okres stosowania zmiennych stóp oprocentowania”.
Wykładni klauzuli 5.1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które zostało zawarte w dniu 18 marca 1999 r. i stanowi załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, w którego świetle zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym uznaje się za uzasadnione „obiektywnymi powodami” w rozumieniu tej klauzuli z tego tylko względu, że obowiązki w zakresie kontroli sprawowane przez personel zatrudniony w obszarze sanitarno‑weterynaryjnym nie mają stałego charakteru z uwagi na wahania zakresu działalności zakładów poddawanych kontroli, chyba że, czego sprawdzenie jest zadaniem sądu odsyłającego, zawieranie kolejnych umów ma faktycznie na celu zaspokojenie szczególnej potrzeby w danym sektorze, przy czym względy budżetowe nie mogą jednak występować u jej podstaw. Ponadto okoliczność, że zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony odbywa się w oczekiwaniu na zakończenie postępowań konkursowych nie może wystarczyć ku temu, by uregulowanie to uznać za zgodne z omawianą klauzulą, jeśli okaże się, że konkretne zastosowanie tego uregulowania prowadzi, w świetle okoliczności faktycznych, do nadużyć w korzystaniu z kolejnych umów o pracę na czas określony, czego sprawdzenie również jest zadaniem sądu krajowego.
57

Ponadto, co się tyczy powołanego celu polegającego na przeciwdziałaniu zjawisku dyskryminacji urzędników statutowych, należy zauważyć, że o ile taki cel z pewnością może stanowić „obiektywny powód” w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego, o tyle rzeczony cel w żadnym wypadku nie może stanowić uzasadnienia dla nieproporcjonalnego uregulowania prawa krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które całkowicie i w każdych okolicznościach wyklucza uwzględnienie wszystkich okresów służby przebytych przez pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę na czas określony do celów obliczenia ich stażu pracy oraz ustalenia wysokości ich wynagrodzenia (wyrok z dnia 18 października 2012 r., Valenza i in., od C‑302/11 do C‑305/11, EU:C:2012:646, pkt 62; a także postanowienie z dnia 7 marca 2013 r., Bertazzi i in., C‑393/11, niepublikowane, EU:C:2013:143, pkt 47).
8

Artykuł 1 ust. 1–3 ustawy nr 193/2000 stanowi: „1. Umowy zawierane między przedsiębiorcami i konsumentami dotyczące sprzedaży towarów lub świadczenia usług muszą zawierać jasne i niedwuznaczne warunki umowne, do których zrozumienia nie jest wymagana wiedza specjalistyczna. 2. W przypadku wątpliwości co do wykładni warunków umownych muszą być one interpretowane na korzyść konsumenta. 3. Przedsiębiorcom zakazuje się ustanawiania nieuczciwych warunków w umowach zawieranych z konsumentami”.
18

Tak więc z uwagi na to, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym stanowi podstawę postępowania przed Trybunałem, niezbędne jest, by sędzia krajowy wyjaśnił w tym wniosku stan faktyczny i prawny sporu głównego i udzielił minimum wyjaśnień odnośnie do wyboru przepisów prawa Unii, o wykładnię których wnosi, a także odnośnie do związku, jaki sąd ten ustalił pomiędzy tymi przepisami a przepisami prawa krajowego mającymi zastosowanie do rozpoznawanego przez niego sporu (zob. w szczególności postanowienie z dnia 14 listopada 2013 r., Mlamali, C‑257/13, niepublikowane, EU:C:2013:763, pkt 21; wyrok z dnia 10 marca 2016 r., Safe Interenvíos, C‑235/14, EU:C:2016:154, pkt 115).
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2020 r. –

Bilbaína de Alquitranes i in./Komisja

(sprawa C‑691/15 P-DEP)

Ustalenie kosztów

1. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Niezbędne wydatki związane z postępowaniem w sprawie ustalenia kosztów – Standardowe postępowanie charakteryzujące się brakiem jakiejkolwiek trudności [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 40, 60)

2. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Koszty poniesione w ramach odwołania – Zarzuty wymagające dogłębnej analizy [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 44–50)

3. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Udział kilku adwokatów – Brak wpływu – Ocena z uwzględnieniem głównie całkowitej liczby godzin pracy obiektywnie niezbędnych w związku z postępowaniem – Kryteria [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 51–55)

4. Postępowanie sądowe – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Niezbędne wydatki związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych [regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b)] (zob. pkt 56, 57)

Sentencja

Łączną kwotę kosztów, jakie Komisja Europejska musi zwrócić Bilbaína de Alquitranes SA, Deza a.s., Industrial Química del Nalón SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Koppers Netherlands BV, Rütgers Germany GmbH, Rain Carbon BVBA, Rütgers Poland sp. z o.o., Bawtry Carbon International Ltd, Grupo Ferroatlántica SA, Showa Denko Carbon Products Germany GmbH & Co. KG, Showa Denko Carbon Austria GmbH, SGL Carbon SAS, Showa Denko Carbon Spain SA, COBEX Polska sp. z o.o., ThyssenKrupp Steel Europe AG oraz Tokai erftcarbon GmbH w sprawach C‑691/15 P i C‑691/15 P R, ustala się w wysokości 50000 EUR, do której to kwoty dodane zostaną, począwszy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia aż do pełnej zapłaty kosztów, odsetki w oparciu o stopę procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny do jego ostatniej głównej operacji refinansowania przeprowadzonej przed pierwszym dniem miesiąca, w którym upływa termin zapłaty, powiększone o 3,5%
15

W tych okolicznościach Bezirksgericht Linz (sąd rejonowy w Linzu, Austria) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy ustanowiona w art. 18 TFUE zasada niedyskryminacji powinna być interpretowana w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie w swoim porządku prawnym zawiera postanowienie takie jak art. 16 ust. 2 ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec, które przewiduje zakaz ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich, należy ją stosować do obywateli innych państw członkowskich, którzy przebywają w danym państwie członkowskim? 2) Czy art. 19 ust. 2 oraz art. 47 [karty] należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie Unii […] jest zobowiązane oddalić wniosek o ekstradycję wystawiony przez państwo trzecie i dotyczący obywatela Unii przebywającego na terytorium danego państwa członkowskiego, jeżeli wniosek o ekstradycję opiera się na postępowaniu karnym oraz wyroku zaocznym wydanym w państwie trzecim, które nie są zgodne ze standardem minimalnym wynikającym z prawa międzynarodowego i bezwzględnie obowiązującymi zasadami porządku publicznego Unii oraz zasadą rzetelnego procesu? 3) Czy, wreszcie, art. 50 [karty], względnie chronioną przez orzecznictwo Trybunału zasadę »ne bis in idem«, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku pierwszego skazania w państwie trzecim i późniejszego umorzenia postępowania z powodu braku rzeczywistych podstaw do dalszego ścigania w państwie członkowskim Unii […] stanowi on, względnie ona, przeszkodę dla dalszego ścigania przez państwo trzecie? 4) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na jedno z trzech pytań od pierwszego do trzeciego: czy art. 6 [karty] (»prawo do wolności«) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku żądania wydania w drodze ekstradycji przez państwo trzecie obywatel Unii nie mógłby zostać umieszczony w areszcie ekstradycyjnym?”.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 listopada 2016 r. –

BSH Hausgeräte/EUIPO

(sprawa C‑389/16 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny znak towarowy AROMA – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) i c) – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne

Odwołanie–Zarzuty–Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów–Niedopuszczalność–Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów–Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 6)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Artykuł 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że chwila, w której pismo wszczynające postępowanie lub pismo równorzędne jest wniesione do sądu w rozumieniu tego przepisu, oznacza chwilę, w której pismo to zostaje wniesione do odnośnego sądu, nawet jeśli samo owo wniesienie nie prowadzi natychmiast do wszczęcia postępowania zgodnie z prawem krajowym.

W istocie, po ustaleniu, która z dwóch możliwości przewidzianych w art. 16 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 2201/2003 ma zastosowanie, stosownie do wyboru dokonanego przez dane państwo członkowskie, określenie chwili, w której postępowanie zostaje wszczęte przed sądem, opiera się na jedynym obiektywnym ustaleniu – w ramach pierwszej możliwości przewidzianej w art. 16 ust. 1 lit. a) – dotyczącym chwili, w której pismo wszczynające postępowanie lub pismo równorzędne zostało wniesione do tego sądu, niezależnie od wszelkich krajowych przepisów proceduralnych mających na celu określenie, kiedy i w jakich okolicznościach postępowanie rozpoczęło się lub jest uważane za zawisłe, pod warunkiem że przesłanka dotycząca doręczenia tego pisma stronie przeciwnej nie została następnie pominięta przez powoda lub wnioskodawcę.

(por. pkt 26, 28, 29; sentencja)
Trybunał jest właściwy do dokonywania wykładni prawa Unii jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jego stosowania w nowym państwie członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej.

(por. pkt 14)
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Tonachella

(sprawa C‑8/16) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Wyrok Trybunału uznający za niezgodne z prawem Unii uregulowanie krajowe dotyczące koncesji na działalność w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych — Reorganizacja systemu poprzez zorganizowanie nowego przetargu — Nieodpłatne zbycie prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności, stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność”

Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Ograniczenia — Gry losowe — Ustawodawstwo krajowe nakładające obowiązek nieodpłatnego zbycia przez koncesjonariusza, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki koncesja została udzielona, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami i ich przyjmowania — Niedopuszczalność — Względy uzasadniające — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność — Badanie przez sąd krajowy (art. 49, 56 TFUE) (por. pkt 11; sentencja)

Sentencja

Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowi krajowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na koncesjonariusza obowiązek nieodpłatnego zbycia, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania, o ile ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu rzeczywiście realizowanego przez ten przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

( 1 ) Dz.U. C 90 z 7.3.2016.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 listopada 2016 r. –

UR LAB/EUIPO

(sprawa C‑450/16 P)

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji graficznych i słownych znaków towarowych THE DINING EXPERIENCE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Odrzucenie zgłoszenia

1. Znak towarowy Unii Europejskiej–Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego–Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji–Oddzielne badanie podstaw w odniesieniu do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem do rejestracji–Obowiązek uzasadnienia odmowy rejestracji–Zakres [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (zob. pkt 5)

2. Odwołanie–Zarzuty–Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów–Niedopuszczalność–Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów–Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 5)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.
Artykuł 2 lit. l) rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż lot, którego miejsca startu i lądowania są zgodne z pierwotnie planowanymi, lecz w ramach którego doszło do nieplanowanego międzylądowania, został odwołany.

W tym względzie po pierwsze, nie ulega wątpliwości, że rozporządzenie nr 261/2004, jak wynika z jego motywów 1, 2 i 4, ma zapewnić wysoki poziom ochrony pasażerów i konsumentów, poprzez wzmocnienie praw pasażerów w określonych sytuacjach, powodujących dla nich poważne problemy i niedogodności, a także poprzez naprawienie wynikłych szkód w ujednolicony i natychmiastowy sposób.

Tymczasem fakt, że w ramach lotu doszło do nieplanowanego międzylądowania, nie stanowi w żadnym razie sytuacji, która jako taka powoduje poważne problemy i niedogodności dla pasażerów, jakie mogą wynikać z odmowy przyjęcia na pokład, odwołania czy też dużego opóźnienia, a w odniesieniu do których rozporządzenie nr 261/2004, zgodnie z wykładnią Trybunału, przewiduje odszkodowanie.

Takie poważne problemy i niedogodności występują, wyłącznie jeżeli to międzylądowanie powoduje, że statek powietrzny odbywający dany lot ląduje w miejscu przeznaczenia z opóźnieniem co najmniej trzygodzinnym w stosunku do przewidzianej godziny lądowania, która to sytuacja co do zasady daje pasażerowi prawo do odszkodowania przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, zgodnie z wykładnią Trybunału.

Po drugie, zrównanie lotu, który zakończył się w planowanym miejscu przeznaczenia po nieplanowanym międzylądowaniu z odwołanym lotem prowadziłoby do przyznania prawa do odszkodowania pasażerowi, który z uwagi na to nieplanowane międzylądowanie dotarł do miejsca przeznaczenia z opóźnieniem mniejszym niż trzy godziny, podczas gdy pasażerowi, którego lot był opóźniony w takim samym zakresie z innego powodu, nie przysługiwałoby prawo do odszkodowania przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. c) i w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 i, w rezultacie, byłoby sprzeczne z zasadą równego traktowania.

(zob. pkt 22–25, 27; sentencja)
Odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, do którego uchylenia zmierza, oraz argumenty prawne, które w szczegółowy sposób uzasadniają to żądanie. Nie odpowiada tym wymogom zarzut, który nie zawiera żadnej argumentacji prawnej służącej wykazaniu, w jakim elemencie Sąd dopuścił się naruszenia prawa i który stanowi zwykłe żądanie ponownego zbadania skargi wniesionej w pierwszej instancji, co jest sprzeczne z wymogami zawartymi zarówno w statucie Trybunału Sprawiedliwości, jak i w regulaminie postępowania przed Trybunałem.

(zob. pkt 23)
Odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, do którego uchylenia zmierza, oraz argumenty prawne, które w szczegółowy sposób uzasadniają to żądanie. Nie odpowiada tym wymogom zarzut, który nie zawiera żadnej argumentacji prawnej służącej wykazaniu, w jakim elemencie Sąd dopuścił się naruszenia prawa i który stanowi zwykłe żądanie ponownego zbadania skargi wniesionej w pierwszej instancji, co jest sprzeczne z wymogami zawartymi zarówno w statucie Trybunału Sprawiedliwości, jak i w regulaminie postępowania przed Trybunałem.

(zob. pkt 24)
2)

Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowi krajowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na koncesjonariusza obowiązek nieodpłatnego zbycia, z chwilą zaprzestania działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątkowych będących przedmiotem prawa własności oraz stanowiących sieć służącą do zarządzania zakładami wzajemnymi i ich przyjmowania, o ile ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu rzeczywiście realizowanego przez ten przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. –

Synergy Hellas/Komisja

(sprawa C‑45/16 P) ( 1 )

Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Klauzula arbitrażowa – Umowa „Multi-level patient – specific artery and artherogenesis model for outcome prediction, decision support treatment, and virtual hand-on training (ARTreat)”, zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Rozwiązanie tej umowy ze względu na nieprawidłowości popełnione przy wykonywaniu innej umowy zawartej z Komisją Europejską – Dobra wiara – Uzasadnione oczekiwania co do tego, że umowa nie zostanie rozwiązana

Odwołanie–Zarzuty–Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów–Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia–Zarzut przeinaczenia dowodów–Konieczność wskazania w precyzyjny sposób przeinaczonych okoliczności i błędów w analizie, które doprowadziły do tego przeinaczenia

[art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 51 akapit pierwszy, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d)]

(zob. pkt 23, 41)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis zostaje obciążona kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 98 z 14.3.2016.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 marca 2017 r. – Pint/Komisja

(sprawa C‑625/16 P)

Odwołanie – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Pochodzące od rządu węgierskiego dokumenty odnośnie do procedury EU Pilot nr 8572/15 [CHAP(2015)00353 i 6874/14/JUST] dotyczącej utrzymywanego naruszenia przez Węgry art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wniosek o przedstawienie dokumentów – Brak odpowiedzi ze strony Komisji Europejskiej

1. Odwołanie–Zarzuty–Zarzuty oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne–Oddalenie na każdym etapie postępowania, w drodze postanowienia z uzasadnieniem, bez otwierania ustnego etapu postępowania (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 181) (zob. pkt 3)

2. Odwołanie–Zarzuty–Wymóg wystąpienia z konkretnym zarzutem wobec elementu rozumowania Sądu [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 76 lit. d), e)] (zob. pkt 5, 6)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
3.

Skarga o stwierdzenie nieważności–Osoby fizyczne lub prawne–Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie–Indywidualne oddziaływanie–Kryteria–Decyzja Komisji dotycząca środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa–Skarga przedsiębiorstw uprawiających oliwki należących do ogółu podmiotów gospodarczych, których dotyczy decyzja, jednak bez ich zindywidualizowania z uwagi na zastosowanie do nich przedmiotowych przepisów–Brak indywidualnego oddziaływania (art. 263 akapit czwarty TFUE; decyzja Komisji 2015/789) (zob. pkt 62–65, 67, 68)