ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
43

W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania, o którym mowa w art. 267 TFUE, opartego na wyraźnym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału ocena stanu faktycznego sprawy oraz wykładnia i zastosowanie prawa krajowego należą wyłącznie do sądu krajowego. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności konkretnej sprawy – zarówno ocena niezbędności orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału, dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyrok z dnia 14 czerwca 2012 r., Banco Español de Crédito, C‑618/10, EU:C:2012:349, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo).
60

Z całości powyższych rozważań wynika, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie pozwalają sądowi rozpatrującemu powództwo przeciwegzekucyjne dotyczące wierzytelności dokonać oceny – z urzędu lub na żądanie konsumenta – nieuczciwego charakteru warunków umowy zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, stanowiącej tytuł egzekucyjny, jeżeli sąd rozpoznający sprawę co do istoty, przed którym może być dochodzone odrębne roszczenie na podstawie prawa powszechnego w celu zbadania potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków takiej umowy, może zawiesić postępowanie egzekucyjne do czasu wydania orzeczenia co do istoty wyłącznie po wniesieniu kaucji, której poziom może zniechęcić konsumenta do wniesienia i podtrzymania takiego powództwa.
56

Jak wynika z odpowiedzi udzielonej na pytania od pierwszego do trzeciego, jeżeli orzeczenie sądowe zezwalające na egzekucję wierzytelności zabezpieczonej hipoteką zostało wydane w sytuacji, gdy badanie z urzędu nieuczciwego charakteru warunków umowy, na podstawie której wszczęto to postępowanie, zostało wcześniej przeprowadzone przez sąd, ale orzeczenie to zawiera żadnego uzasadnienia, choćby zwięzłego, świadczącego o istnieniu tego badania, ani nie wskazuje, że ocena dokonana przez sąd w wyniku tego badania nie będzie już mogła zostać podważona w przypadku niewniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego w przewidzianym na to terminie, to ani powaga rzeczy osądzonej, ani prekluzja nie mogą zostać podniesione przeciwko konsumentowi w celu pozbawienia go ochrony przed nieuczciwymi warunkami umownymi, która przysługuje mu na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13, na późniejszych etapach tego postępowania, takich jak żądanie zapłaty odsetek należnych na rzecz instytucji bankowej ze względu na niewykonanie przez konsumenta przedmiotowej umowy kredytu hipotecznego lub późniejsze postępowanie z powództwa o ustalenie.
83

W tym względzie, w przypadku gdy – jak w niniejszej sprawie – należy zbadać w drodze wyjątku, czy obywatele państwa trzeciego pozostają w stosunku zależności do celów stosowania art. 20 TFUE, oceny takiej należy dokonywać z uwzględnieniem, mutatis mutandis, kryteriów wskazanych w pkt 65–69 niniejszego wyroku, przy czym należy jednak pamiętać, że jeżeli to małoletniemu dziecku będącemu obywatelem państwa trzeciego odmówiono wydania dokumentu pobytowego na terytorium państwa członkowskiego i to ono może w rezultacie zostać prawnie zmuszone do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość, konieczne jest ustalenie, czy jego rodzic przebywający z nim w owym państwie członkowskim byłby w praktyce zobowiązany do towarzyszenia mu. Analogicznie do tego, co zostało wskazane w pkt 67 niniejszego wyroku, okoliczność, że drugi rodzic tego dziecka może faktycznie zapewnić temu małoletniemu opiekę w aspektach prawnym, finansowym i uczuciowym, w tym także w jego państwie pochodzenia, stanowi w tym względzie istotny element, który jednak nie wystarczy sam w sobie do wywiedzenia wniosku, że rodzic zamieszkały na terytorium tego państwa członkowskiego nie byłby w praktyce zmuszony do opuszczenia terytorium Unii.
152

Po drugie, Changmao twierdzi, że jeżeli wartość normalna jest ustalana na podstawie ceny zapłaconej lub należnej w Unii, producent eksportujący z kraju objętego dochodzeniem nie może w pełni skorzystać z przysługującego mu prawa do obrony, ponieważ nie ma dostępu do danych przemysłu unijnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Tymczasem z ustaleń dokonanych przez Sąd w pkt 155 i 156 zaskarżonego wyroku wynika wyraźnie, że ze spornego rozporządzenia wynika, iż Komisja przekazała chińskim producentom eksportującym dane dotyczące producenta unijnego i że Changmao mogło się do tych danych ustosunkować. Na podstawie tych ustaleń, które jako takie nie zostały podważone przez Changmao w ramach niniejszego odwołania, Sąd mógł wywieść w pkt 159 zaskarżonego wyroku, nie naruszając prawa, że spółka ta nie może skutecznie zarzucać Komisji, że nie działała zgodnie z zasadą dobrej administracji i że naruszyła jej prawo do obrony, nakładając na nią nierozsądny ciężar dowodu.
2)

Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się profesjonalny uczestnik obrotu, który nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelność od poszkodowanego w wypadku drogowym w celu wytoczenia przed sądy państwa członkowskiego miejsca zdarzenia wywołującego szkodę powództwa z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy tego wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca nastąpienia zdarzenia wywołującego szkodę, pod warunkiem że spełnione są przesłanki stosowania tego przepisu, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 maja 2021 r. –

Gollnisch/Parlament

(sprawa C‑122/20 P) ( 1 )

Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Zmiana uzupełniającego dobrowolnego systemu emerytalnego – Pojęcie „decyzji indywidualnej wydanej względem posła do Parlamentu” – Artykuł 72 przepisów wykonawczych do statutu posłów do Parlamentu – Artykuł 263 akapit szósty TFUE – Termin do wniesienia skargi

1. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Argument stanowiący rozszerzenie zarzutu podniesionego w pierwszej instancji i niezmieniający przedmiotu sporu – Dopuszczalność (regulamin postępowania przed Sądem, art. 127) (zob. pkt 43, 44)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zakwestionowanie przejmujące podniesione przed Sądem zarzuty i argumenty co do wykładni i stosowania przezeń prawa Unii – Dopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d), art. 169 § 2] (zob. pkt 47–45)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Indywidualne oddziaływanie aktu o charakterze generalnym – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Zmiana uzupełniającego dobrowolnego systemu emerytalnego – Niedopuszczalność (art. 263 akapit czwarty TFUE; decyzja prezydium Parlamentu w sprawie przepisów wykonawczych do statutu posłów do Parlamentu Europejskiego, art. 72) (zob. pkt 57–55)

4. Zarzut niezgodności z prawem – Akty, na których niezgodność z prawem można się powołać – Akt o charakterze generalnym stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji – Dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności aktu o charakterze generalnym – Prekluzja – Brak (art. 263, 277 TFUE) (zob. pkt 64–62)

5. Akty instytucji – Decyzja zmieniająca przepisy dotyczące uzupełniającego dobrowolnego systemu emerytalnego posłów do Parlamentu Europejskiego – Akt o charakterze generalnym – Postępowanie zażaleniowe – Brak możliwości zastosowania – Zachowanie terminu dla wniesienia skargi – Brak – Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu – Niedopuszczalność (art. 263 TFUE; decyzja prezydium Parlamentu w sprawie przepisów wykonawczych do statutu posłów do Parlamentu Europejskiego, art. 72) (zob. pkt 67–65)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Bruno Gollnisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

( 1 ) Dz.U. C 175 z 25.5.2020.
4

Artykuł 58 wspomnianej dyrektywy stanowi w ust. 1 i 4: „1. Poza przypadkiem produktów leczniczych określonych w art. 17 ust. 1, właściwy organ zatwierdza bezpośrednie opakowanie i zewnętrzne opakowanie weterynaryjnych produktów leczniczych. Opakowanie opatrzone jest następującymi informacjami, które odpowiadają danym szczegółowym i dokumentom zapewnionym na podstawie art. 12–13d oraz skróconemu opisowi właściwości produktu oraz występują zapisane czytelnymi literami: a) nazwa produktu leczniczego, po której podane jest jego stężenie i forma farmaceutyczna. Nazwa zwyczajowa jest podana, jeżeli produkt leczniczy zawiera wyłącznie jedną substancję czynną, a jego nazwa jest nazwą utworzoną; b) informacje dotyczące substancji czynnych wyrażone jakościowo i ilościowo na jednostkę lub według postaci podawania na daną objętość lub wagę, przy użyciu nazw zwyczajowych; c) numer partii towaru; d) numer pozwolenia na dopuszczenie do obrotu; e) nazwisko lub nazwa firmy oraz stały adres lub adres prowadzenia działalności posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz, gdzie stosowne, przedstawiciela wyznaczonego przez posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu; f) gatunki zwierząt, dla których przeznaczony jest weterynaryjny produkt leczniczy; metoda i, jeżeli to niezbędne, sposób podawania; należy zostawić wolne miejsce w celu umieszczenia zalecanych dawek; g) okres wycofania weterynaryjnych produktów leczniczych, które mają być podawane gatunkom zwierząt służącym do produkcji żywności, w odniesieniu do wszystkich gatunków, których to dotyczy, oraz do różnych środków spożywczych, których to dotyczy (mięso i podroby, jaja, mleko, miód), włączając te, dla których okres wycofania wynosi zero; h) data ważności, podana w sposób jasny; i) specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu, jeśli takie istnieją; j) szczególne środki ostrożności odnoszące się do pozbywania się niewykorzystanych produktów leczniczych lub odpadów pochodzących z weterynaryjnych produktów leczniczych, gdzie stosowne, jak również w odniesieniu [odniesienie] do wszelkich właściwych [utworzonych] systemów [zbierania] […]; k) szczegółowe dane wymagane do wykazania, na podstawie art. 26 ust. 1, jeśli takie istnieją; l) wyrazy »Wyłącznie do leczenia zwierząt«; lub, w przypadku produktów leczniczych, określonych w art. 67, wyrazy »Wyłącznie do leczenia zwierząt – wydaje się wyłącznie z przepisu [na receptę] lekarza weterynarii«. […] 4. Szczegółowe dane wspomniane w ust. 1 lit. f)–l) znajdują się na zewnętrznym opakowaniu i na pojemniku produktów leczniczych w języku lub językach kraju, w którym są one wprowadzane do obrotu”.
15

Na poparcie swojego odwołania M.A. podnosi w szczególności, że Conseil du contentieux des étrangers (sąd do spraw cudzoziemców) niesłusznie uznał, iż skarżący nie posiadał interesu w podniesieniu zarzutu dotyczącego naruszenia art. 24 karty, ze względu na to, że nie wyjaśnił on, iż działał w imieniu swojego małoletniego dziecka. W tym względzie M.A. podkreśla, po pierwsze, że jego dziecko posiada obywatelstwo belgijskie, nie jest adresatem aktów zaskarżonych przed Conseil du contentieux des étrangers (sądem do spraw cudzoziemców), a zatem nie ma legitymacji procesowej, oraz po drugie, że nie musi on działać w imieniu dziecka, aby móc powołać się na zasadę ochrony dobra dziecka. M.A. twierdzi ponadto, że jego dziecko jest zmuszone wieść z nim życie rodzinne, zatem opuścić terytorium Unii Europejskiej, co pozbawia je rzeczywistej możliwości korzystania z istoty praw przysługujących mu ze względu na jego status obywatela Unii.
16

Sąd odsyłający, do którego skarżący w postępowaniu głównym wnieśli skargę kasacyjną, zastanawia się nad kwestią, czy art. 9 ust. 2 dyrektywy 2002/98 należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on absolwentom nauk biologicznych prawo do bycia wyznaczanymi na stanowisko osoby odpowiedzialnej za placówki służby krwi, czy też, biorąc pod uwagę fakt, że dyrektywa ta przewiduje jedynie minimalne wymagania w tej dziedzinie, przepis ten należy raczej rozumieć w ten sposób, że pozostawia on państwom członkowskim swobodę wyboru w kwestii zastrzeżenia dostępu do tego stanowiska wyłącznie dla absolwentów nauk medycznych, wyłącznie dla absolwentów nauk biologicznych, czy dla obu tych kategorii absolwentów.
„(5)

Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi. W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych w celach wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku [lub ścigania] w sprawach karnych stwarza możliwość usunięcia [umożliwia wyeliminowanie] złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości [związanego z nimi ryzyka] przewlekania postępowania. Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne, jak i nieprawomocne. [Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu, w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, orzeczeń w sprawach karnych, obejmujący zarówno orzeczenia wydane w toku postępowania, jak i kończące postępowanie].
13

VS, mający miejsce zamieszkania w Niemczech, sprowadził swój samochód osobowy z Turcji, gdzie pojazd ten był zarejestrowany, na terytorium tego państwa członkowskiego, przewożąc go przez Bułgarię, Serbię, Węgry i Austrię. Przywóz tego pojazdu został stwierdzony w ramach kontroli policyjnej w dniu 26 lutego 2018 r. w Niemczech. W marcu 2018 r. VS przewiózł rzeczony pojazd ponownie do Turcji i tam go sprzedał.
Klauzule 1.1, 1.2 i 2.1 oraz klauzulę 3.1 lit. b) Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego (zmienionego) z dnia 18 czerwca 2009 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylającej dyrektywę 96/34/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które uzależnia przyznanie prawa do urlopu rodzicielskiego od nieprzerwanego zatrudnienia danego rodzica przez okres co najmniej dwunastu miesięcy bezpośrednio przed rozpoczęciem urlopu rodzicielskiego. Klauzule te stoją natomiast na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które uzależnia przyznanie prawa do urlopu rodzicielskiego od posiadania przez rodzica statusu pracownika w chwili narodzin lub przysposobienia dziecka.
Artykuły 89 i 90 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006, w świetle zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy – z zastrzeżeniem ustaleń, których dokonanie jest zadaniem sądu odsyłającego – interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, który w ramach sankcji za naruszenie art. 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 227/2013 z dnia 13 marca 2013 r., przewiduje nie tylko nałożenie grzywny, ale również bezwzględny przepadek znalezionych na pokładzie danego statku połowów oraz zakazanych lub niespełniających przewidzianych prawem kryteriów narzędzi połowowych.
3)

W wypadku braku przepisów w ustawodawstwie wydającego nakaz państwa członkowskiego przewidujących sądowy środek odwoławczy mający na celu kontrolę warunków, w jakich europejski nakaz aresztowania został wydany przez organ, który – uczestnicząc w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego – sam nie jest sądem, decyzję ramową 2002/584, zmienioną decyzją ramową 2009/299, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że umożliwia ona sądowi krajowemu rozpatrującemu środek zaskarżenia mający na celu kwestionowanie zgodności z prawem utrzymania tymczasowego aresztowania osoby przekazanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego na podstawie aktu krajowego – którego nie można zakwalifikować jako „[krajowego nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej – i w ramach którego to środka zaskarżenia podniesiono zarzut dotyczący nieważności tego europejskiego nakazu aresztowania w świetle prawa Unii, uznanie się za właściwy do przeprowadzenia takiej kontroli ważności. Decyzję ramową 2002/584, zmienioną decyzją ramową 2009/299, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty praw podstawowych, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, by stwierdzenie przez sąd krajowy – zgodnie z którym rozpatrywany europejski nakaz aresztowania został wydany z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej, ponieważ nie opiera się on na „[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny” w rozumieniu tego przepisu – skutkowało uwolnieniem tymczasowo aresztowanej osoby po przekazaniu jej przez wykonujące nakaz państwo członkowskie państwu członkowskiemu wydającemu nakaz. W konsekwencji do sądu odsyłającego należy rozstrzygnięcie, zgodnie z jego prawem krajowym, jakie skutki brak takiego aktu krajowego, jako podstawy prawnej rozpatrywanego europejskiego nakazu aresztowania, może wywołać w odniesieniu do postanowienia o utrzymaniu tymczasowego aresztowania oskarżonej osoby.
8

Ów § 83h stanowi: „1. Osoby przekazywane przez państwo członkowskie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania nie mogą: 1) być ścigane, skazane lub pozbawione wolności za przestępstwo popełnione przed ich przekazaniem, inne niż to, za które zostały przekazane […] […] 2. Ustępu 1 nie stosuje się w następujących przypadkach: 1) gdy osoba mająca możliwość opuszczenia terytorium państwa członkowskiego, któremu została przekazana, nie uczyniła tego w ciągu 45 dni od swego ostatecznego zwolnienia lub wróciła na to terytorium po opuszczeniu go; 2) przestępstwo nie podlega karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu polegającemu na pozbawieniu wolności; 3) sądowa procedura karna nie daje podstaw do zastosowania środków ograniczających wolność osobistą; 4) gdy przekazana osoba może zostać poddana karze lub środkowi, które nie polegają na pozbawieniu wolności, nawet jeśli ta kara lub ten środek dają podstawy do ograniczenia jej wolności osobistej; 5) gdy wykonujące państwo członkowskie lub osoba przekazana zrzekły się w tym względzie prawa do skorzystania z zasady szczególności. 3. Oświadczenie osoby przekazanej o zrzeczeniu się prawa do skorzystania z zasady szczególności dokonywane po przekazaniu składa się przed sądem lub prokuratorem do protokołu. Oświadczenie o zrzeczeniu się tego prawa nie może być cofnięte. Osobę przekazaną poucza się o tym”.
1)

Republika Portugalska poprzez z jednej strony brak przygotowania strategicznych map hałasu dla pięciu głównych dróg PT_a_rd00410, PT_a_rd00458, PT_a_rd00460, PT_a_rd00462 i PT_a_rd00633 i planów działania dla aglomeracji Amadora i Porto oraz dla głównych dróg i głównych dróg kolejowych, o których mowa w załączniku do niniejszego wyroku, a z drugiej strony poprzez brak przekazania Komisji Europejskiej informacji zawartych w tych mapach oraz brak przekazania streszczeń owych planów działania uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 2 akapit pierwszy, art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku w związku z załącznikiem VI do tej dyrektywy.
12

Rozporządzenie nr 216/2008 zostało uchylone ze skutkiem od dnia 11 września 2018 r. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego i utworzenia Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego oraz zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 2111/2005, (WE) nr 1008/2008, (UE) nr 996/2010, (UE) nr 376/2014 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE i 2014/53/UE, a także uchylającym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 552/2004 i (WE) nr 216/2008 i rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 (Dz.U. 2018, L 212, s. 1). Rozporządzenie 2018/1139 nie znajduje jednak zastosowania ratione temporis do sporu w postępowaniu głównym.
16

Artykuł 57 tego rozporządzenia, zatytułowany „Wprowadzenie i ponowne wprowadzenie dóbr osobistych i majątku [mienia osobistego i mienia gospodarstwa domowego] na terytorium [Unii]”, stanowi: „1. Odstępstwo od art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 dotyczące dóbr osobistych oraz majątku gospodarstwa domowego [mienia osobistego i mienia gospodarstwa domowego], określone w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, nie ma zastosowania do okazów wykorzystywanych w celu uzyskania korzyści handlowych, sprzedawanych, wystawianych do celów handlowych, posiadanych w celu sprzedaży, oferowanych na sprzedaż lub transportowanych w celu sprzedaży. […] 3. Pierwsze wprowadzenie na terytorium [Unii] dóbr osobistych lub majątku gospodarstwa domowego [mienia osobistego lub mienia gospodarstwa domowego], włączając w to trofea myśliwskie, przez osobę zwykle zamieszkującą na terytorium [Unii], w skład których wchodzą okazy gatunków wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, nie wymaga okazania służbom celnym zezwolenia na przywóz, w przypadku gdy przedstawiono oryginał lub kopię dokumentu wywozu lub powrotnego wywozu. […] 4. Ponowne wprowadzenie na terytorium [Unii] dóbr osobistych lub majątku gospodarstwa domowego [mienia osobistego lub mienia gospodarstwa domowego] na terytorium [Unii], włączając w to trofea myśliwskie, przez osobę zwykle zamieszkującą na terytorium [Unii], w skład których wchodzą okazy gatunków wymienionych w załączniku A lub B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, nie wymaga okazania służbom celnym zezwolenia na przywóz, jeżeli przedstawiono jeden z następujących dokumentów: a) poświadczoną przez służby celne »kopię dla posiadacza« (formularz 2) uprzednio wykorzystanego wspólnotowego zezwolenia na przywóz lub na wywóz; b) kopię dokumentu wywozu lub powrotnego wywozu, o którym mowa w ust. 3; c) dowód nabycia okazów na terytorium [Unii]. 5. W drodze odstępstwa od ust. 3 i 4 wprowadzenie lub ponowne wprowadzenie na terytorium [Unii] następujących pozycji wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 nie wymaga okazania zezwolenia na przywóz ani dokumentu (powrotnego) wywozu: a) kawioru gatunków ryb jesiotrokształtnych (Acipenseriformes spp.) do 125 gramów na osobę, w opakowaniach, które zostały indywidualnie oznaczone […]. […]”.