ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że ponieważ przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do towarów objętych tym samym zgłoszeniem, podczas gdy towary te są poddawane rewizji przez organy celne w okresie poprzedzającym zwolnienie przez nie wspomnianych towarów, nie zezwala on tym organom na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi, które już zostały zwolnione przez te same organy celne.

(por. pkt 24, 25, 42; sentencja)
Klauzulę 2.4 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, które stanowi załącznik do dyrektywy 96/34 w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, zmienionej dyrektywą 97/75, postrzeganą zarówno w świetle celów zamierzonych przez to porozumienie ramowe, jak i w związku z klauzulą 2.6, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony należne pracownikowi korzystającemu z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze w wypadku jednostronnego rozwiązania przez pracodawcę bez ważnego lub wystarczającego powodu umowy z tym pracownikiem, który był zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy, było określane na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia pobieranego przez tego ostatniego w dniu jego zwolnienia.

Gdy taki pracownik zostaje zwolniony niezgodnie z prawem, w okresie pozostawania przez niego na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze, ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony przewidziane przez przepisy krajowe, aby pozostać w zgodzie z wymogami porozumienia ramowego, musi być określane na podstawie wynagrodzenia należnego temu pracownikowi za świadczenie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. W przeciwnym wypadku to ryczałtowe odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony, stanowiąc środek w celu ochrony pracowników przed zwalnianiem z powodu ubiegania się o urlop rodzicielski lub korzystania z niego w rozumieniu klauzuli 2.4 porozumienia ramowego, w znacznym stopniu byłoby pozbawione skuteczności (effet utile). W istocie taki sposób określania wysokości omawianego odszkodowania ryczałtowego, oparty na zmniejszonym wynagrodzeniu wypłacanym w okresie urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze, mógłby nie wywierać dostatecznie odstraszającego skutku, by zapobiec zwolnieniom pracowników przebywających na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze.

(por. pkt 35, 38, 47, 48; sentencja)
1)

Udzielając, po wygaśnięciu w dniu 31 grudnia 2006 r. okresu przejściowego wskazanego w art. 18 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej zmienionej dyrektywą Rady 2004/74/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. oraz w załączniku II do owej dyrektywy, zwolnienia z podatku akcyzowego w odniesieniu do paliw używanych przez osoby niepełnosprawne do pojazdów silnikowych Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 wskazanej dyrektywy.
1)

Nie wydając pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, nie zapewniając we właściwy sposób ponownego rozważenia warunków wydania pozwoleń oraz ewentualnie nie aktualizując takich pozwoleń w odniesieniu do trzynastu istniejących instalacji do hodowli trzody chlewnej i hodowli drobiu, a tym samymi nie zapewniając eksploatacji wszystkich istniejących instalacji zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a), b), art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, najpóźniej od dnia 30 października 2007 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.
1)

Artykuły 63 i 65 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie głównej, w sytuacji ustanowienia na rzecz spółki prawa zabudowy w celu wzniesienia budynków w zamian za usługi budowlane polegające na wybudowaniu określonych nieruchomości, które spółka ta zobowiązuje się wydać wykończone pod klucz osobom, które ustanowiły to prawo zabudowy, nie sprzeciwiają się one temu, aby podatek od wartości dodanej od tych usług budowlanych stał się wymagalny z chwilą ustanowienia prawa zabudowy, to jest przed wykonaniem owych usług, jeżeli w chwili ustanowienia prawa zabudowy znane są wszystkie istotne elementy przyszłego świadczenia, a w szczególności jeżeli usługi, jakie mają zostać wykonane, zostały precyzyjnie określone, zaś wartość owego prawa można wyrazić w pieniądzu, co ustalić winien sąd odsyłający.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Prawo Unii Europejskiej – Traktat FUE – Postanowienia ogólne i końcowe – Kompetencje państw członkowskich do przyjęcia środków mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa narodowego – Produkcja i handel bronią – Szczególny system proceduralny ustanowiony w art. 298 WE i w art. 348 TFUE – Naruszenie konkurencji spowodowane systemem pomocy przyznanej na rzecz działalności niewojskowej – Brak możliwości zastosowania [art. 107 TFUE, art. 346 ust. 1 lit. b) TFUE, art. 348 TFUE] (por. pkt 16–22, 40–42)

2. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 28, 29)

3. Pomoc przyznawana przez państwa – Postępowanie administracyjne – Obowiązek wezwania przez Komisję zainteresowanych do przedstawienia uwag – Wyłączenie zainteresowanych z korzystania z prawa do obrony (art. 108 ust. 2 TFUE) (por. pkt 54, 55)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie T-391/08 Ellinika Nafpigeia przeciwko Komisji oddalającego skargę o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3118 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2008 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przyznaną na rzecz Ellinika Nafpigeia (Hellenic Shipyards „HSY”) przez władze greckie w ramach zmian wprowadzonych do początkowego planu inwestycyjnego dotyczącego restrukturyzacji tej stoczni [pomoc państwa C 16/2004 (ex NN29/2004, CP 71/2002 i CP 133/2005)]

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Ellinika Nafpigeia AE ponosi koszty postepowania.
Wobec tego w świetle celu, któremu służy komunikat w sprawie współpracy, polegającego na wspieraniu wykrywania zachowań sprzecznych z art. 101 TFUE, i w trosce o zapewnienie skutecznego stosowania tego postanowienia nic nie usprawiedliwia rozszerzania obniżki grzywny przyznanej przedsiębiorstwu ze względu na jego współpracę z Komisją na inne przedsiębiorstwo, które samo nie przyczyniło się do wykrycia danego naruszenia, mimo iż w przeszłości kontrolowało ono spółkę zależną uczestniczącą w tym naruszeniu.

W istocie odmienna wykładnia generalnie prowadziłaby do tego, że w wypadku sukcesji przedsiębiorstw spółka, która początkowo uczestniczyła w naruszeniu jako spółka dominująca względem spółki zależnej bezpośrednio zaangażowanej w owo naruszenie i która zbyła tę spółkę zależną na rzecz innego przedsiębiorstwa, skorzystałaby w stosownym wypadku z obniżki grzywny przyznanej temu drugiemu przedsiębiorstwu z tytułu jego współpracy z Komisją, mimo iż rzeczona spółka ani sama nie przyczyniła się do wykrycia tego naruszenia, ani nie wywierała decydującego wpływu na swą dawną spółkę zależną w okresie tej współpracy.

W dziedzinie konkurencji tylko przedsiębiorstwu, które współpracowało z Komisją na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, może zostać przyznana, zgodnie z tym komunikatem, obniżka grzywny, która zostałaby nałożona w braku owej współpracy. Obniżką tą nie może zostać objęta spółka, która przez część czasu trwania danego naruszenia wchodziła w skład podmiotu gospodarczego, który tworzyło to pierwsze przedsiębiorstwo, ale nie była już jego częścią w chwili, gdy owo przedsiębiorstwo współpracowało z Komisją.

W prawie konkurencji Unii w odniesieniu do zapłaty grzywny nałożonej za naruszenie reguł konkurencji istniejący stosunek solidarności między dwiema spółkami tworzącymi jednostkę gospodarczą nie może ograniczać się do rodzaju kaucji składanej przez spółkę dominującą w celu zagwarantowania uiszczenia grzywny nałożonej na spółkę zależną. W konsekwencji argumentacja, zgodnie z którą spółkę dominującą można obciążyć zapłatą grzywny w kwocie wyższej niż grzywna nałożona na jej spółkę zależną, jest pozbawiona podstaw.

Z uwagi na konieczność zapewnienia poszanowania reguł unijnego prawa konkurencji Trybunał nie może pozwolić skarżącej – na tej tylko podstawie, że naruszono rozsądny termin na wydanie orzeczenia – na zakwestionowanie kwoty grzywny, jeżeli wszystkie jej zarzuty odnoszące się do ustaleń poczynionych przez Sąd w przedmiocie kwoty tej grzywny i ukaranego za jej pomocą zachowania zostały oddalone.

Naruszenie przez sąd Unii wynikającego z art. 47 akapit drugi karty podstawowych Unii Europejskiej obowiązku wydania w rozsądnym terminie orzeczenia w sprawach do niego skierowanych powinno spotkać się z sankcją w postaci skargi o odszkodowanie wniesionej przed Sąd, ponieważ skarga taka stanowi skuteczny ku temu środek. Z powyższego wynika, że żądanie naprawienia szkody spowodowanej nieprzestrzeganiem przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia nie może być bezpośrednio przedłożone Trybunałowi w ramach odwołania, lecz należy je złożyć do samego Sądu.

(por. pkt 134, 135)
Do zakresu polityki współpracy na rzecz rozwoju należy, przyczyniając się do wspierania w szczególności realizacji celów wskazanych w art. 21 ust. 2 lit. d) TUE i art. 208 ust. 1 TFUE, umowa ramowa o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Filipin z drugiej strony. Postanowienia owej umowy ramowej dotyczące readmisji obywateli umawiających się stron, transportu i środowiska nie zawierają obowiązków o takim zakresie, by można było uznać, iż stanowią one cele inne niż cele współpracy na rzecz rozwoju, które nie są ani drugorzędne, ani pośrednie względem tychże celów współpracy na rzecz rozwoju.

W istocie polityka Unii w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju nie ogranicza się do środków służących bezpośrednio likwidacji ubóstwa w oparciu o art. 208 TFUE, lecz realizuje również cele, o których mowa w art. 21 ust. 2 TUE, takie jak wymienione w ust. 2 lit. d) tego przepisu, polegające na wspomaganiu trwałego rozwoju tych państw na płaszczyźnie gospodarczej, społecznej i środowiska w podstawowym celu likwidacji ubóstwa. Ponieważ na eliminację ubóstwa składają się liczne aspekty, toteż realizacja tych celów wymaga, zgodnie z pkt 12 wspólnego oświadczenia w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej, noszącego tytuł konsensusu europejskiego, podjęcia wskazanych w tym punkcie licznych działań na rzecz rozwoju. W tym względzie migracja, w tym walka z nielegalną imigracją, transport i środowisko stanowią aspekty polityki na rzecz rozwoju zdefiniowanej w konsensusie europejskim.

Ta szeroka koncepcja współpracy na rzecz rozwoju ukonkretniła się w szczególności poprzez przyjęcie rozporządzenia nr 1905/2006 ustanawiającego instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju, które w celu wsparcia realizacji tych samych celów przewiduje ustanowienie pomocy Unii za pośrednictwem wielowymiarowych programów geograficznych i tematycznych.

(por. pkt 37, 42, 43, 47, 49, 59)
W tym względzie – pomijając okoliczność, że nie istnieje żadna umowa między posiadaczami owych kart a uczestniczącymi przedsiębiorstwami i że przedsiębiorstwa te nie otrzymują żadnej części dochodów uzyskiwanych przez przedsiębiorstwa będącego emitentem karty ze sprzedaży tych kart – nie istnieje, co więcej, żaden konieczny związek między dokonaną przez konsumenta celem otrzymania karty zapłatą a wartością ewentualnie uzyskanych przez tego samego konsumenta zniżek u uczestniczących przedsiębiorstw. Wysokość ewentualnych zniżek, uzależniona między innymi od używania tej karty i dostępności ofert po stronie uczestniczących przedsiębiorstw, jest przypadkowa i praktycznie niemożliwa do ustalenia z wyprzedzeniem.

Artykuł 13 część B lit. d) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że sprzedaż karty rabatowej, sprzedawanej przez przedsiębiorstwo umożliwiającej otrzymanie produktów lub usług oferowane przez uczestniczące przedsiębiorstwa na preferencyjnych warunkach, uzgodnionych między tymi przedsiębiorstwami a przedsiębiorstwem będącym emitentem karty, nie stanowi transakcji odnoszącej się do „innych rodzajów papierów wartościowych” ani do „innych papierów handlowych” w rozumieniu, odpowiednio, pkt 5 i 3 tego przepisu, obejmującego określone transakcje, które państwa członkowskie zwalniają z podatku od wartości dodanej.

W istocie wyrażenia te powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ wspomniane zwolnienia stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem od wartości dodanej objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika.

W tym względzie transakcje zwolnione z podatku od wartości dodanej na mocy art. 13 część B lit. d) szóstej dyrektywy należą, ze względu na ich charakter, do transakcji finansowych. Pomimo że transakcje te, które zdefiniowane zostały ze względu na charakter świadczonych usług, niekoniecznie muszą być dokonywane przez banki lub instytucje finansowe, to jednak należą one, jako całość, do dziedziny transakcji finansowych.

Tymczasem omawiana karta charakteryzuje się tym, że przyznaje jej posiadaczowi jedynie prawo do uzyskania zniżek w odniesieniu do cen produktów i usług oferowanych przez uczestniczące przedsiębiorstwa.

Z jednej strony karta ta nie ma żadnej nominalnej wartości i nie może zostać wymieniona z uczestniczącymi przedsiębiorstwami na pieniądze lub towary.

Z drugiej strony, mimo że owa karta daje prawo do rabatów cenowych, nie stanowi ona jako taka instrumentu płatniczego do celów omawianej dyrektywy. W szczególności nawet jeśli karty takie są zbywalne i mogą zostać odsprzedane po określonej cenie, zasada ich funkcjonowania nie wiąże się z jakimkolwiek transferem pieniędzy, w przeciwieństwie do płatności, transferów i czeków.

Zatem sprzedaż takiej karty konsumentom nie stanowi transakcji finansowej.

(por. pkt 18, 25, 29, 31, 32, 37, 39; sentencja)
1)

Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od Portovesme Srl i od Eurallumina SpA pomocy państwa uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w art. 2 decyzji Komisji 2011/746/UE z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/B/04 (ex NN 58/04) i nr C 13/06 (ex NN 587/06), udzielonej przez Włochy spółkom Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA oraz Syndial SpA, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 i 4 tej decyzji.
1)

Nie przedsięwziąwszy w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych do odzyskania od Ellinikos Xrysos AE pomocy przyznanej temu przedsiębiorstwu przy okazji sprzedaży przez państwo greckie nieruchomości, mianowicie pomocy uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji C(2011) 1006 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 48/2008 (ex NN 61/2008) udzielonej przez Grecję na rzecz Ellinikos Xrysos AE, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2 i 3 tej decyzji.
1)

Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od spółki Ixfin SpA pomocy państwa uznanej za bezprawną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym w art. 1 decyzji Komisji 2010/359/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 59/07 (ex N 127/06 i NN 13/06) przyznanej przez Włochy na rzecz spółki Ixfin SpA i nie przekazując Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 4 tej decyzji, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 288 akapit czwarty TFUE, a także z art. 2–4 wskazanej decyzji.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie – Interes prawny – Przesłanka – Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła – Decyzja o umorzeniu przez Komisję postępowania w sprawie skargi dotyczącej naruszenia reguł konkurencji w ramach przepisów antydopingowych – Tenisista niebędący już sportowcem zawodowym – Utrata interesu prawnego – Powstały i aktualny interes mogący być podstawą ewentualnych roszczeń odszkodowawczych – Brak (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56 ust. 2) (por. pkt 15–18)

2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność [art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56, art. 58 ust. 1; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d), art. 169] (por. pkt 22–25)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie T-508/09 Cañas przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7809 z dnia 12 października 2009 r. wydanej w sprawie COMP/39471 i odrzucającej z uwagi na brak wystarczającego interesu wspólnotowego wniesioną do Komisji skargę dotyczącą naruszeń art. 81 WE i art. 82 WE popełnionych jakoby przez Światową Agencję Antydopingową (ang. World Anti-Doping Agency, WADA), ATP Tour Inc. i Międzynarodową Radę Arbitrażową do spraw Sportu (ang. International Council of Arbitration for Sport, ICAS) – Konkurencja – Przepisy antydopingowe – Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni pojęcia interesu prawnego – Utrata interesu prawnego w toku postępowania

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Guillermo Cañas zostaje obciążony kosztami postępowania.

3) Światowa Agencja Antydopingowa ponosi swoje własne koszty.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Odwołanie – Interes prawny – Przesłanka – Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła – Uchylenie zaskarżonego aktu w trakcie postępowania – Brak wpływu – Podstawa ewentualnej o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej (por. pkt 31, 32)

2. Odwołanie – Zarzuty – Wymóg wystąpienia z konkretnym zarzutem wobec elementu rozumowania Sądu (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 169 § 2) (por. pkt 41, 42)

3. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Dyrektywa 91/414 – Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy – Cofnięcie przez zgłaszającego poparcia dla włączenia substancji czynnej do tego załącznika – Warunki (dyrektywa Rady 91/414, art. 8 ust. 2; rozporządzenia Komisji: nr 1490/2002, art. 11b, 11c, załącznik VI; nr 1095/2007, art. 3 ust. 2) (por. pkt 58)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie T-71/10 Xeda International SA i Pace International LLC przeciwko Komisji Europejskiej, którym Sąd oddalił skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/859/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącej niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję [notyfikowanej jako dokument C(2009) 9262] (Dz.U. L 314, s. 79)

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Xeda International SA i Pace International LLC zostają obciążone kosztami postępowania.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność pomocy państwa ze wspólnym rynkiem bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego – Skarga zainteresowanych stron w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE – Określenie przedmiotu skargi – Skarga mająca na celu ochronę uprawnień procesowych zainteresowanych – Zarzuty, jakie mogą być podniesione [art. 88 ust. 2 WE, art. 230 akapit czwarty WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 1 lit. h), art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1] (por. pkt 60)

2. Odwołanie – Zarzuty – Ocena korzyści gospodarczej przyznanej przez pomoc państwa – Zarzut wymagający, objętej wyłączną właściwością Sądu, oceny okoliczności faktycznych, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia, wyłączonej spod kontroli Trybunału (statut Trybunału, art. 58) (por. pkt 78)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut skierowany przeciwko podstawie uzupełniającej – Zarzut nieistotny dla sprawy – Oddalenie (por. pkt 86)

4. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy) (por. pkt 110)

Subject of the case

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie T-123/09 Ryanair przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6743 z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pożyczki w kwocie 300 mln EUR udzielonej przez Włochy spółce Alitalia [pomoc C 26/08 (ex NN 31/08)] (Dz.U. 2009, L 52, s. 3) ze względu na to, że instytucja ta nie nakazała w niej odzyskania pomocy od następców Alitalii, a także o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6745 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. uznającej, że postępowanie w sprawie sprzedaży aktywów Alitalii przeprowadzone w ramach nadzwyczajnej procedury administracyjnej, która powinna była doprowadzić do likwidacji tego przedsiębiorstwa lotniczego, nie stanowi pomocy państwa pod warunkiem, że władze włoskie wywiążą się z przyjętych zobowiązań mających na celu zapewnienie, iż transakcje zostaną przeprowadzone po cenach rynkowych (pomoc N 510/2008, Dz.U. C 46, s. 6)

Sentencja

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Ryanair Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, także koszty poniesione przez Komisję Europejską i Alitalię – Compagnia Aerea Italiana SpA.

3) Republika Włoska ponosi własne koszty.
Powództwa dotyczące odpowiedzialności cywilnej mające w prawie krajowym charakter deliktowy, należy uznać za wchodzące w zakres pojęcia „umowy lub roszczeń wynikających z umowy” w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, jeżeli zarzucane pozwanemu zachowanie można uznać za uchybienie zobowiązaniom umownym w kształcie możliwym do określenia z uwzględnieniem przedmiotu umowy.

W istocie sama tylko okoliczność, że jedna z umawiających się stron występuje z powództwem dotyczącym odpowiedzialności cywilnej przeciwko drugiej stronie, nie jest wystarczająca do uznania, że powództwo to wchodzi w zakres pojęcia umowy lub roszczeń wynikających z umowy w rozumieniu omawianego przepisu. W tym względzie zarzucane zachowanie można uznać za uchybienie zobowiązaniom umownym, w przypadku gdy w celu wykazania zgodnego lub, przeciwnie, niezgodnego z prawem charakteru zachowania zarzucanego przez powoda pozwanemu niezbędna okazuje się wykładnia umowy wiążącej pozwanego z powodem. Przy braku możliwości ustalenia przez sąd odsyłający, czy kauzy żądania naprawienia szkody można racjonalnie upatrywać w naruszeniu praw i obowiązków wynikających z umowy wiążącej strony, powództwa powinny zostać uznane za wchodzące w zakres pojęcia czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego albo roszczeń wynikających z takiego czynu w rozumieniu art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001.

(por. pkt 23–27, 29; sentencja)