Ponadto w świetle komunikatu o łagodzeniu sankcji, jeżeli chodzi o informacje zebrane przez Komisję w ramach postępowania na podstawie art. 81 WE, ujawnienie tych informacji mogłoby zniechęcić potencjalnych wnioskodawców o złagodzenie do występowania z wnioskami na podstawie tego komunikatu. Mogliby oni bowiem znaleźć się w sytuacji mniej korzystnej niż sytuacja przedsiębiorstw, które uczestniczyły w kartelu i nie współpracowały w dochodzeniu lub współpracowały w nim w sposób mniej intensywny.

W tym względzie przepisy rozporządzenia nr 1/2003 i rozporządzenia nr 773/2004 odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 WE i art. 82 WE regulują w sposób ścisły sposób wykorzystania informacji uzyskanych w ramach postępowania dotyczącego wykonania przepisów z dziedziny konkurencji przewidzianych w art. 81 WE i 82 WE, ograniczając dostęp do akt jedynie do stron, które zostały poinformowane przez Komisję o zarzutach, i ewentualnie do skarżących, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu uczestniczących w postępowaniu przedsiębiorstw polegającego na nieujawnianiu tajemnicy handlowej. W tych okolicznościach, po pierwsze, powszechny na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 dostęp do dokumentów wymienionych w ramach takiego postępowania między Komisją a stronami zgłaszającymi lub osobami trzecimi, mógłby naruszyć zamierzoną przez prawodawcę Unii w rozporządzeniu nr 1/2003 równowagę między ciążącym na zainteresowanych przedsiębiorstwach obowiązkiem przekazania Komisji ewentualnie mających szczególne znaczenie informacji handlowych oraz gwarancją zaostrzonej ochrony obejmującą ze względu na tajemnicę zawodową i tajemnicę handlową przekazane w ten sposób Komisji informacje. Po drugie, jeżeli osoby inne niż upoważnione do dostępu do akt zgodnie z rozporządzeniem dotyczącym postępowania na podstawie art. 81 WE mogą uzyskać dostęp do dokumentów dotyczących takiego postępowania na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, ustanowiony przez to uregulowanie system zostaje podważony.

Rozporządzenie nr 1049/201 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji i rozporządzenie nr 1/2003 nie zawierają przepisu przewidującego wyraźnie prymat jednego z nich nad drugim. W związku z tym należy zapewnić takie stosowanie każdego z tych rozporządzeń, które będzie zgodne z drugim, i zapewnić w ten sposób spójne stosowanie. W tym kontekście przy dokonywaniu wykładni wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 1049/2011 należy uznać istnienie ogólnego założenia, zgodnie z którym ujawnienie dokumentów zebranych przez Komisję w ramach postępowania na podstawie art. 81 WE stanowiłoby zasadniczo zagrożenie zarówno dla ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu instytucji Unii, jak również dla interesów handlowych przedsiębiorstw uczestniczących w takim postępowaniu.

Ani rozporządzenie nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, ani rozporządzenie nr 1/2003 nie stanowi, że udział danego przedsiębiorstwa w naruszeniu przepisów o konkurencji nie sprzeciwia się powoływaniu się przez Komisję na ochronę interesów handlowych tego przedsiębiorstwa w celu odmówienia dostępu do informacji i dokumentów dotyczących odnośnego naruszenia. Wręcz przeciwnie, okoliczność, że art. 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1/2003przewiduje, że informacje zebrane na podstawie art. 17–22 rzeczonego rozporządzenia mogą być wykorzystywane jedynie w celu, w jakim zostały one zebrane, oraz że organy ochrony konkurencji państw członkowskich, ich urzędnicy, pracownicy i inne osoby pracujące pod nadzorem tych organów, jak również urzędnicy i pracownicy innych organów państw członkowskich nie ujawnią informacji zebranych lub wymienionych przez nich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, wskazuje na to, że zasadniczo sporne informacje dotyczące naruszenia mogą, a nawet powinny zostać uznane za poufne.

Okoliczność tę potwierdza fakt, że prawo dostępu do akt Komisji przysługujące przedsiębiorcom będącym adresatami przedstawienia zarzutów jest na podstawie art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 ograniczone słusznym interesem przedsiębiorstw polegającym na tym, aby ich tajemnica handlowa nie została ujawniona, i nie rozciąga się ono na informacje o charakterze poufnym. Oznacza to, że prawodawca Unii postanowił przyznać określoną ochronę interesom handlowym przedsiębiorstw będących przedmiotem postępowania na podstawie art. 81 WE, jak i art. 82 WE, i to nawet w sytuacji, gdy interes ten może częściowo pozostawać w sprzeczności z prawem do obrony tych przedsiębiorstw.

W szczególności, chociaż nie ulega wątpliwości, że interes przedsiębiorstwa, na które Komisja nałożyła grzywnę za naruszenie prawa konkurencji, w tym aby szczegóły zarzucanego mu zachowania o znamionach naruszenia nie zostały ujawnione opinii publicznej, nie zasługuje na żadną szczególną ochronę, mając na uwadze z jednej strony interes opinii publicznej w jak najpełniejszym poznaniu powodów, jakimi kierowała się Komisja, interes podmiotów gospodarczych w posiadaniu wiedzy na temat zachowań, które mogą je narazić na sankcje, oraz interes osób poszkodowanych na skutek naruszenia w poznaniu szczegółów, aby móc dochodzić w razie potrzeby swych praw wobec ukaranych przedsiębiorstw, oraz z drugiej strony możliwość – jaką dysponuje to przedsiębiorstwo – poddania takiej decyzji kontroli sądowej, to jednak należy mieć w poszanowaniu reputację i godność odnośnych przedsiębiorstw, jako że nie zostały one ostatecznie uznane sprawcami naruszenia.

(por. pkt 48–52)