ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 220/31

Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Alvarez y Bejarano i in./Komisja

(Sprawy połączone T-516/16 i T-536/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży - Związek między przyznawaniem tych świadczeń a tym, czy osobie przysługuje dodatek zagraniczny czy dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą - Uchylenie przepisów w zakresie zwrotu kosztów corocznej podróży i czasu podróży)

(2019/C 220/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Maria Alvarez y Bejarano (Namur, Belgia) i 11 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skargi na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzyznawania skarżącym, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., dodatkowych dni urlopu przeznaczonych na podróż oraz zwrotu kosztów corocznej podróży po to, aby mogli zachować związek z miejscem pochodzenia.

Sentencja

1) Sprawy T-516/16 i T-536/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

2) Skargi zostają oddalone.

3) Maria Alvarez y Bejarano i inni urzędnicy oraz pracownicy Komisji Europejskiej, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

4) Rada Unii Europejskiej oraz Parlament Europejski pokryją własne koszty postępowania.

(1) Dz.U. C 421 z 24.11.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-85/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).
Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Ardalic i in./Rada

(Sprawy T-523/16 i T-542/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu o dodatkowe dni czasu podróży - Związek między przyznaniem tych uprawnień a statusem personelu cudzoziemskiego lub zagranicznego - Zaprzestanie zwrotu kosztów corocznej podróży i przyznawania czasu podróży)

(2019/C 220/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Jakov Ardalic (Bruksela, Belgia) i 11 skarżących, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądania, na podstawie art. 270 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzyznania skarżącym, od dnia 1 stycznia 2014 r., czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży, tak aby mogli oni utrzymywać relacje z miejscem pochodzenia.

Sentencja

1) Sprawy T-523/16 i T-542/16 zostają połączone do celu wydania wyroku.

2) Skargi zostają oddalone.

3) Jakov Ardalic oraz pozostali urzędnicy i pracownicy Rady Unii Europejskiej, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

4) Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 448 z 15.12.2014 (sprawa pierwotnie wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-100/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).
Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja

(Sprawa T-300/16) (1)

(Subsydia - Przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Indii - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/387 - Nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego - Przepisy indyjskie nakładające podatek eksportowy na rudę żelaza oraz podwójną opłatę za kolejowy transport towarowy, co jest niekorzystne dla transportu rudy żelaza na eksport - Artykuł 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (WE) nr 597/2009 [zastąpionego rozporządzeniem (UE) 2016/1037] - Wkład finansowy - Dostawa towarów - Działanie polegające na „powierzeniu” podmiotowi prywatnemu funkcji stanowiącej wkład finansowy - Artykuł 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 597/2009 - Szczególność subsydium - Artykuł 6 lit. b) rozporządzenia nr 597/2009 - Obliczenie korzyści - Szkoda poniesiona przez przemysł Unii - Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody - Związek przyczynowy - Dostęp do poufnych danych dochodzenia antysubsydyjnego - Prawo do obrony)

(2019/C 187/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (New Delhi, Indie), Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i G. Luengo, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Saint-Gobain Pam (Pont à Mousson, Francja) (przedstawiciele: O. Prost, A. Coelho Dias i C. Bouvarel, adwokaci)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/387 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii (Dz.U. 2016, L 73, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/387 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii w zakresie dotyczącym spółki Jindal Saw Ltd.

2) Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jindal Saw i Jindal Saw Italia SpA.

3) Saint-Gobain Pam pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 314 z 29.8.2016.
C 187/64

Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — Hesse i Wedl & Hofmann/EUIPO (TESTA ROSSA)

(Sprawy T-910/16 i T-911/16) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy TESTA ROSSA - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód używania - Używanie spornego znaku towarowego na zewnątrz - Równość traktowania)

(2019/C 187/67)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca w sprawie T-910/16: Kurt Hesse (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

Strona skarżąca w sprawie T–911/16: Wedl & Hofmann GmbH (Mils, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Raubal)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

Pozostałe strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będące interwenientami przed Sądem, odpowiednio w sprawie T-910/16 i w sprawie T-911/16: Wedl & Hofmann GmbH i Kurt Hesse

Przedmiot

Skargi na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. (sprawa R 68/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między K. Hessem a Wedl & Hofmann.

Sentencja

1) Sprawy T-910/16 i T-911/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

2) Skargi zostają oddalone.

3) W sprawie T-910/16 Kurt Hesse zostaje obciążony kosztami postępowania.

4) W sprawie T-911/16 Wedl & Hofmann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 53 z 20.2.2017.
Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja

(Sprawa T-301/16) (1)

(Dumping - Przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Indii - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/388 - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 [zastąpione rozporządzeniem (UE) 2016/1036] - Margines dumpingu - Określenie ceny eksportowej - Powiązanie między eksporterem a importerem - Wiarygodna cena eksportowa - Skonstruowanie ceny eksportowej - Rozsądna marża w odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i kosztów ogólnych - Rozsądna marża zysku - Szkoda poniesiona przez przemysł Unii - Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody - Związek przyczynowy - Dostęp do poufnych danych dochodzenia antydumpingowego - Prawo do obrony)

(2019/C 187/65)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (New Delhi, Indie), Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i G. Luengo, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Saint-Gobain Pam (Pont à Mousson, Francja) (przedstawiciele: O. Prost, A. Coelho Dias i C. Bouvarel, adwokaci)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/388 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także „żeliwem sferoidalnym”) pochodzących z Indii (Dz.U. 2016, L 73, s. 53) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/388 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także „żeliwem sferoidalnym”) pochodzących z Indii w zakresie dotyczącym spółki Jindal Saw Ltd.

2) Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jindal Saw i Jindal Saw Italia SpA.

3) Saint-Gobain Pam pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 314 z 29.8.2016.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 września 2016 r. w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji oddalono odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu wobec rejestracji oznaczenia graficznego MI jako unijnego znaku towarowego dla „materiałów na przewody instalacji elektrycznych [kable]”, „kabli elektrycznych”, „izolowanych przewodów elektrycznych”, „kabli połączeniowych”, „złączy do kabli”, „adapterów do wtyczek”, „przejściówek [adapterów] podróżnych do wtyczek elektrycznych”, „złączy pośrednich do podłączania telefonów do aparatów słuchowych” i „przedłużaczy elektrycznych”, należących do klasy 0, a także dla „plecaków”, „małych plecaków” i „toreb alpinistycznych”, należących do klasy 18.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. częściowo odmawiającej dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w zakresie w jakim odmówiono w niej dostępu do kwoty kredytu wymienionej we fragmentach protokołu odnotowującego decyzję Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r. a także do informacji utajnionych w propozycjach zarządu EBC z dnia 28 lipca i 1 sierpnia 2014 r.
C 164/43

Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Hércules Club de Fútbol/Komisja

(Sprawa T-766/16) (1)

(Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich - Gwarancja - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Korzyść - Obowiązek uzasadnienia)

(2019/C 164/44)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Hércules Club de Fútbol, SAD (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: S. Rating i Y. Martínez Mata, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo A. Gavela Llopis i M.J. García-Valdecasas Dorrego, a następnie M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol SAD, Hércules Club de Fútbol SAD i Elche Club de Fútbol SAD (Dz.U. 2017, L 55, s. 12).

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol, SAD, Hércules Club de Fútbol, SAD, oraz Elche Club de Fútbol, SAD (Dz.U. 2017, L 55, s. 12) w zakresie, w jakim dotyczy ona Hércules Club de Fútbol, SAD.

2) Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Hércules Club de Fútbol.

3) Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 6 z 9.1.2017.
C 19/43

Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2019 r. – Missir Mamachi di Lusignano i in./Komisja

(Sprawa T-502/16) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Zabójstwo urzędnika i jego małżonki - Obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa pracowników w służbie Unii - Odpowiedzialność instytucji za krzywdę następców prawnych zmarłego urzędnika - Matka, brat i siostra urzędnika - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa na podstawie art. 270 TFUE - Osoba, wobec której stosuje się regulamin pracowniczy - Rozsądny termin)

(2020/C 19/50)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Stefano Missir Mamachi di Lusignano (Szanghaj, Chiny) oraz 6 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni, G. Coppo i A. Scalini)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers, G. Gattinara i D. Martin, następnie G. Gattinara i R. Striani, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE o zasądzenie od Komisji na rzecz następców prawnych Alessandra Missira Mamachiego di Lusignana, na rzecz następców prawnych Livia Missira Mamachiego di Lusignana, na rzecz Anne Jeanne Cécile Magdaleny Marii Sintobin, na rzecz Stefana Missira Mamachiego di Lusignana i na rzecz Marii Letizii Missir Mamachi di Lusignano określonych kwot tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z zabójstwa Alessandra Missira Mamachiego di Lusignana i jego żony, do którego doszło w dniu 18 września 2006 r. w Rabacie (Maroko), gdzie Alessandro Missir Mamachi di Lusignano przebywał z powodów służbowych.

Sentencja

1) Postępowanie w przedmiocie wniosków o zasądzenie od Komisji Europejskiej, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, kwoty 463 050 EUR każdemu następcy prawnemu Alessandra Missira Mamachiego di Lusignana, kwoty 574 000 EUR tym samym następcom prawnym oraz kwoty 308 700 EUR następcom prawnym Livia Missira Mamachiego di Lusignana zostaje umorzone.

2) Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty kwoty 50 000 EUR na rzecz Anne Jeanne Cécile Magdaleny Marii Sintobin z tytułu doznanej przez nią krzywdy.

3) Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty kwoty 10 000 EUR na rzecz Marii Letizii Missir Mamachi di Lusignano z tytułu doznanej przez nią krzywdy.

4) Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty kwoty 10 000 EUR na rzecz Stefana Missira Mamachiego di Lusignana z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

5) Zadośćuczynienie, o którym mowa w pkt 2–4 niniejszej sentencji, zostanie powiększone o odsetki za zwłokę, od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnej spłaty, według stopy określonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla jego podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe.

6) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

7) Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 26 z 26.1.2013 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-132/12 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).
C 328/40

Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Air France/Komisja

(Sprawa T-894/16) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Środki wdrożone przez Francję na rzecz portu lotniczego Marseille Provence i korzystających z niego przedsiębiorstw lotniczych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Dotacje inwestycyjne - Zróżnicowanie opłat lotniskowych mających zastosowanie do lotów krajowych i do lotów międzynarodowych - Obniżone opłaty lotniskowe w celu zachęcania do lotów z nowego terminalu Marseille Provence 2 - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Niedopuszczalność)

(2019/C 328/43)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Société Air France (Tremblay-en-France, Francja) (przedstawiciel: R. Sermier, avocat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, C. Giolito i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Aéroport Marseille Provence SA (Marignane, Francja) (przedstawiciel: A. Lepièce, avocat), Ryanair DAC, dawniej RyanairLtd (Dublin, Irlandia) i Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: E. Vahida i I.-G. Metaxas-Maranghidis, avocats)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/1698 z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22932 (11/C) (ex NN 37/07) wdrożonej przez Francję na rzecz portu lotniczego Marseille Provence i korzystających z niego przedsiębiorstw lotniczych (Dz.U. 2016, L 260, s. 1).

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2) Société Air France pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3) Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd, jak też Aéroport Marseille Provence SA pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 46 z 13.2.2017.
C 295/17

Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2019 r. — PT/BEI

(Sprawa T-573/16) (1)

(Służba publiczna - Personel EBI - Organizacja służb - Zwolnienie z pełnienia obowiązków służbowych - Dostęp do poczty elektronicznej i łączy internetowych - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Dopuszczalność - Pewność prawa - Prawo do bycia wysłuchanym - Domniemanie niewinności - Sprawozdanie końcowe OLAF-u - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność - Szkoda majątkowa - Krzywda)

(2019/C 295/21)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: PT (przedstawiciel: adwokat E. Nordh)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli, E. Raimond, T. Gilliams i G. Faedo, następnie G. Faedo i M. Loizou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Johanssona i B. Wägenbaura oraz przez J. Curralla, barrister)

Przedmiot

Oparte na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji EBI z dnia 13 kwietnia, 12 maja, 16 czerwca i 20 października 2015 r., z dnia 6 czerwca 2016 r. oraz z dnia 7 lutego 2017 r., dotyczących zwolnienia skarżącego z pełnienia obowiązków służbowych, decyzji EBI z dnia 18 czerwca 2015 r. o zablokowaniu skarżącemu dostępu do poczty elektronicznej i łączy internetowych EBI oraz decyzji EBI o nieprzekazaniu skarżącemu rozliczeń jego wynagrodzenia i o usunięciu jego nazwiska z listy pracowników dostępniej w ramach sieci wewnętrznej EBI, a po drugie, do naprawienia szkody i krzywdy, jakie miał ponieść skarżący.

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) z dnia 13 kwietnia, 12 maja, 16 czerwca i 20 października 2015 r., z dnia 6 czerwca 2016 r. oraz z dnia 7 lutego 2017 r., dotyczących zwolnienia PT z pełnienia obowiązków służbowych, oraz decyzji EBI z dnia 18 czerwca 2015 r. o zablokowaniu PT dostępu do poczty elektronicznej i łączy internetowych EBI.

2) Zasądza się od EBI na rzecz PT, tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę, kwotę 25 000 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę naliczanymi od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących, powiększonymi o 3,5 punktu procentowego.

3) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

4) Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa koszty postępowania.

(1) Dz.U. C 383 z 17.10.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-150/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).
Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2019 r. — NRW. Bank/SRB

(Sprawa T-466/16) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa — Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Ustalenie składki ex ante za rok 2016 - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Artykuł 76 regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)

(2019/C 288/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: NRW. Bank (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Behrens, J. Kraayvanger i J. Seitz, następnie adwokaci J. Seitz i D. Flore)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: adwokaci B. Meyring, S. Schelo, T. Klupsch i S. Ianc)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) oraz, po drugie, decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. w sprawie dostosowania wysokości składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej decyzję SRB wydaną na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej.

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2) NRW. Bank pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).

3) Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 371 z 10.10.2016.