ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Nie można oczekiwać, by w braku używania dostatecznej liczby znaków towarowych mogących tworzyć rodzinę lub serię konsument był w stanie rozpoznać wspólny element tej rodziny lub serii znaków czy też skojarzyć z tą rodziną lub serią inny znak towarowy zawierający ten sam element wspólny. Zatem by powstało ryzyko, że konsument będzie w błędzie co do przynależności zgłoszonego znaku towarowego do „rodziny” lub „serii” znaków towarowych, wcześniejsze znaki towarowe należące do tej „rodziny” lub „serii” muszą być na rynku obecne.

W tym zakresie uprawniony z rejestracji krajowej, który wnosi sprzeciw wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, nie może powoływać się na przepis krajowy, który pozwala na zgłaszanie jako znaków towarowych oznaczeń nieprzeznaczonych do używania w obrocie z uwagi na ich funkcję czysto obronną w odniesieniu do innego oznaczenia wykorzystywanego gospodarczo po to, by uwolnić się od ciężaru przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego lub usprawiedliwionych powodów jego nieużywania, nałożonego nań w art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. W istocie pojęcie usprawiedliwionych powodów, o którym mowa w art. 43 rozporządzenia nr 40/94, odnosi się zasadniczo do okoliczności stanowiących przeszkodę w używaniu znaku towarowego, które nie zależą od uprawnionego do tego znaku, a nie dotyczy ono uregulowań krajowych dopuszczających wyjątek od zasady wygaśnięcia praw do znaku towarowego z uwagi na brak jego używania w okresie pięcioletnim, gdy ten brak używania wynika z woli uprawnionego do tego znaku. Teza, zgodnie z którą uprawniony z rejestracji krajowej, który wnosi sprzeciw wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, może powoływać się na wcześniejszy znak towarowy, którego używanie nie zostało wykazane z uwagi na to, że znak ten stanowi w świetle prawa krajowego obronny znak towarowy, nie daje się zatem pogodzić z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94.

(por. pkt 100–103)
Sprawa C-310/06

FTS International BV

przeciwko

Belastingdienst — Douane West

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam)

„Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja — Kawałki mięsa z kurczaka bez kości, mrożone i konserwowane solą — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1223/2002”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. I - 6751

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe

(rozporządzenie Rady nr 2658/87, art. 9; rozporządzenie Komisji nr 1223/2002)

Klasyfikując do podpozycji 02071410, w rozporządzeniu nr 1223/2002 dotyczącym klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, mięso z kurczaka, w którym zawartość soli wynosi od 1,2 do 1,9% masy, Komisja zawęziła zakres pozycji 0210, którą objęte były, zgodnie z uwagą dodatkową 7 do działu 2 sekcji I części drugiej Nomenklatury Scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1832/2002 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, kawałki mięsa z kurczaka bez kości, mrożone i konserwowane solą w całości, w których zawartość soli jest nie mniejsza niż 1,2%. Przekroczyła ona zatem uprawnienia nadane jej w art. 9 rozporządzenia nr 2658/87. Należy zatem stwierdzić, że rozporządzenie nr 1223/2002 jest nieważne.

(por. pkt 24, 25 i sentencja)
Sprawy połączone C-145/06 i C-146/06

Fendt Italiana Srl

przeciwko

Agenzia Dogane — Ufficio Dogane di Trento

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di secondo grado di Trento)

„Dyrektywa 2003/96/WE — Wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej — Zakres zastosowania dyrektywy — Oleje mineralne — Oleje smarowe przeznaczone do innych celów niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze — Wyłączenie — Uchylenie dyrektywy 92/81/EWG — Krajowa regulacja podatkowa”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. I - 5871

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2007 r. I - 5884

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/96

(dyrektywy Rady 92/12, art. 3 ust. 1 i 3, oraz 2003/96, art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 2 ust. 4 lit. b))

Dyrektywę 2003/96 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które przewidują pobieranie podatku od olejów smarowych w przypadku, gdy są one przeznaczone, oferowane do sprzedaży lub wykorzystywane do innych celów niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze. Bowiem nawet jeśli oleje smarowe wykorzystywane w inny sposób niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze objęte są definicją pojęcia „produktów energetycznych” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/96, to są one wprost wyłączone z zakresu zastosowania tej dyrektywy na mocy jej art. 2 ust. 4 lit. b) tiret pierwsze i przez to nie są objęte systemem ujednoliconego podatku akcyzowego. W tych okolicznościach należy uznać, że wspomniane oleje smarowe stanowią produkty inne niż te, o których mowa w art. 3 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, co oznacza, że zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy państwa członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania w mocy podatków od tych produktów, pod warunkiem że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między państwami członkowskimi.

(por. pkt 43–45 i sentencja)
Sprawa C-142/06

Olicom A/S

przeciwko

Skatteministeriet

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Østre Landsret)

„Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej — Maszyny do automatycznego przetwarzania danych — Karty sieciowe posiadające funkcję „modem” — Pojęcie „specyficzna funkcja””

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 6 marca 2007 r. I - 6677

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. I - 6691

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe

Dwufunkcyjne karty sieciowe do komputerów przenośnych, które z powodu wyposażenia ich w funkcję „modem” mogą służyć do wymiany danych poprzez sieci zewnętrzne, powinny być klasyfikowane, po dniu 1 stycznia 1996 r., jako maszyny do przetwarzania danych w pozycji 8471 Nomenklatury Scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, i zmienionej rozporządzeniem nr 3009/95.

Spełniają one w istocie trzy przesłanki określone w uwadze 5 lit. B) do działu 84 Nomenklatury Scalonej, gdyż przeznaczone są do komputerów przenośnych, działają wyłącznie, jeśli są podłączone do tego typu komputerów, oraz mogą przetwarzać odbierane sygnały na dane wykorzystywane przez maszynę do automatycznego przetwarzania danych oraz wysyłane sygnały na dane wykorzystywane przez środowisko zewnętrzne, bez względu na to, czy są one przesyłane w ramach sieci lokalnej („LAN”), czy zewnętrznej („WAN”).

Tego rodzaju karty nie wykonują „specyficznej funkcji” w rozumieniu uwagi 5 lit. E) do działu 84 Nomenklatury Scalonej. „Specyficzną funkcją” wykonywaną przez maszynę współpracującą z maszyną do automatycznego przetwarzania danych powinna być bowiem funkcja „inna niż przetwarzanie danych”. Jednakże w zakresie, w jakim karty te przeznaczone są do przesyłania danych pomiędzy różnego rodzaju komputerami oraz w tym celu zapewniają, że sygnały przychodzące z zewnątrz stają się zrozumiałe dla komputera i przekształcają przetworzone przez niego sygnały wychodzące w sygnały zrozumiałe dla środowiska zewnętrznego, niezależnie od okoliczności, czy odbierane i wysyłane sygnały mają postać analogową, czy cyfrową, funkcja, którą wykonują, polega na przetwarzaniu danych.

(por. pkt 22, 25, 30, 32 i sentencja)
Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja przeciwko Hiszpanii

(sprawa C-317/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 6)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 29)

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

2) Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja przeciwko Hiszpanii

(sprawa C-317/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 6)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 29)

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
Sprawa C-182/06

Wielkie Księstwo Luksemburga

przeciwko

Hansowi Ulrichowi Lakebrinkowi i Katrin Peters-Lakebrink

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative)

„Artykuł 39 WE — Podatek dochodowy od nierezydentów — Ustalenie stawki opodatkowania — Nieruchomości położone na terytorium innego państwa członkowskiego — Niepodlegające uwzględnieniu straty wynikające z wynajmu”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 29 marca 2007 r. I - 6707

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. I - 6721

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Wynagrodzenie – Podatki dochodowe

(art. 39 WE)

Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które nie zezwala obywatelowi wspólnotowemu niebędącemu rezydentem państwa członkowskiego, w którym uzyskuje przychód stanowiący zasadniczą część swojego dochodu podlegającego opodatkowaniu, na wystąpienie o uwzględnienie, przy ustalaniu stawki opodatkowania tego dochodu, strat wynikających z wynajmu nieruchomości niezajmowanych przez siebie osobiście, położonych w innym państwie członkowskim, podczas gdy rezydent pierwszego państwa członkowskiego może wystąpić o uwzględnienie owych strat wynikających z najmu.

W dziedzinie podatków bezpośrednich co do zasady sytuacja rezydentów i nierezydentów nie jest porównywalna, a zatem okoliczność, że państwo członkowskie nie zezwala nierezydentowi na korzystanie z pewnych korzyści podatkowych przyznanych rezydentom, co do zasady nie stanowi dyskryminacji, ponieważ obie kategorie podatników nie znajdują się w porównywalnej sytuacji.

Inaczej jest, gdy osoba niebędąca rezydentem nie uzyskuje znaczącego dochodu w państwie swojego zamieszkania i uzyskuje zasadniczą część swoich dochodów podlegających opodatkowaniu z działalności wykonywanej w państwie zatrudnienia, w związku z czym państwo zamieszkania nie jest w stanie przyznać jej korzyści wynikających z uwzględnienia jej sytuacji osobistej i rodzinnej, bowiem dyskryminacja polega na tym, że jej sytuacja nie jest uwzględniana ani w państwie zamieszkania, ani w państwie zatrudnienia.

Podstawa, na której opiera się ta dyskryminacja, obejmuje wszystkie korzyści podatkowe związane ze zdolnością podatkową nierezydenta, które nie są uwzględniane ani w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, ani w państwie członkowskim zatrudnienia, zdolność podatkowa stanowi bowiem część sytuacji osobistej nierezydenta.

(por. pkt 28–31, 34, 36 i sentencja)
Sprawa C-464/06

Postępowanie wszczęte przez

Avena Nordic Grain Oy

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus)

„Rolnictwo — System refundacji wywozowych do produktów rolnych — Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 — Artykuł 5 — Złożenie zgłoszenia wywozowego — Przesłanie faksem”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2007 r. I - 8909

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe

(rozporządzenie Komisji nr 800/1999, art. 5)

Artykuł 5 rozporządzenia nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 90/2001, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwe organy celne przyjęły zgłoszenie wywozu produktów rolnych przesłane telefaksem przed ich załadunkiem w celu wywozu, jeżeli przesłane w ten sposób zgłoszenie zawiera wszystkie dane konieczne dla przeprowadzenia fizycznej kontroli wywożonych towarów, a dana operacja wywozu nie jest związana z oszustwem lub próbą oszustwa. Ma to miejsce, jeżeli towary objęte zgłoszeniem wywozowym przesłanym telefaksem dotarły do państwa trzeciego będącego krajem przeznaczenia, a przesłany później oryginał zgłoszenia odpowiada dokładnie zgłoszeniu przesłanemu telefaksem. Zadaniem sądu krajowego jest zbadanie na podstawie posiadanych akt, czy warunki te są spełnione w zawisłej przed nim sprawie.

(por. pkt 26 i sentencja)
Artykuł 1 dyrektywy 89/552 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej], zmienionej dyrektywą 97/36, należy interpretować w ten sposób, że audycja lub część audycji, w której poprzez bezpośrednie wybranie komercyjnego numeru telefonicznego, a więc odpłatnie, widz uzyskuje od nadawcy telewizyjnego możliwość udziału w konkursie z nagrodami, mieści się w zakresie definicji reklamy telewizyjnej ustanowionej w art. 1 lit. c) wskazanej dyrektywy, jeżeli ze względu na cel lub treść tego konkursu oraz sposób, w jaki są prezentowane nagrody, stanowi on przekaz zmierzający do zachęcenia widza do nabycia towarów lub usług prezentowanych jako nagroda lub do pośredniego promowania programów nadawcy w formie autopromocji.

(por. pkt 47 i sentencja)
Artykuł 15 pkt 5 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 92/111, który przewiduje zwolnienie czarteru statków używanych do żeglugi na pełnym morzu, należy interpretować w taki sposób, że dotyczy on zarówno czarteru całkowitego, jak i czarteru częściowego tych statków. Przepis ten sprzeciwia się zatem przepisom krajowym, które przyznają zwolnienie od podatku od wartości dodanej jedynie w przypadku czarteru całkowitego rzeczonych statków.

Umowa czarteru w rozumieniu art. 15 pkt 5 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 92/111, różni się od umowy przewozu towarów ze względu na to, że zakłada ona oddanie przez jedną stronę, przewoźnika, do dyspozycji drugiej stronie, czarterującemu, całości lub części statku, podczas gdy w przypadku umowy przewozu towarów w rozumieniu art. 15 pkt 13 szóstej dyrektywy zobowiązanie przewoźnika wobec jego kontrahenta dotyczy wyłącznie przewozu rzeczonych towarów. Do sądu krajowego należy zbadanie okoliczności, w jakich odbywała się transakcja czarteru, by wyodrębnić elementy szczególne, w celu dokonania oceny, czy czynność ta powinna zostać zakwalifikowana jako czarter, czy jako świadczenie usług przewozu towarów. W szczególności sąd ten powinien wziąć pod uwagę brzmienie umowy zawartej przez strony oraz charakter i przedmiot wykonanej usługi w celu ustalenia, czy umowa ta spełnia przesłanki umowy czarteru w rozumieniu art. 15 pkt 5 szóstej dyrektywy. Analiza charakteru prawnego rozpatrywanej umowy jest niezbędna w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnień określonych przez szóstą dyrektywę oraz aby zapobiec wszelkim oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania oraz nadużyciom związanym z wykonaniem przepisów tej dyrektywy.

(por. pkt 37–40 oraz pkt 2 sentencji)
Zgodnie z art. 9 ust. 4 i załącznikiem IV do dyrektywy 93/36 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, zmienionej dyrektywą 2001/78 w ogłoszeniu o zamówieniu dotyczącym zamówienia podlegającego zakresowi tej dyrektywy należy podać całkowitą wielkość lub całkowity zakres tego zamówienia. W przypadku braku podania tej informacji powinna istnieć możliwość odwołania na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 92/50 odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi.

(por. pkt 44 oraz pkt 1 sentencji)
Aby dokonać oceny, czy dany podatek, cło lub opłata mogą być uznane za podatek obrotowy w rozumieniu art. 33 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 91/680, należy w szczególności ustalić, czy powodują one zagrożenie dla funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, obciążając obrót towarów i usług oraz oddziałując na transakcje handlowe w sposób podobny do tego, który charakteryzuje omawiany podatek.

W tym zakresie za obciążające obrót towarów i usług w sposób podobny do tego, który charakteryzuje podatek od wartości dodanej, należy w każdym razie uznać podatki i opłaty mające zasadnicze cechy charakterystyczne omawianego podatku, nawet jeśli nie są one we wszystkich aspektach identyczne z nim.

Natomiast art. 33 szóstej dyrektywy nie sprzeciwia się utrzymywaniu lub wprowadzeniu podatku, który nie ma jednej z zasadniczych cech charakterystycznych podatku od wartości dodanej.

Są cztery takie cechy: powszechne stosowanie podatku od wartości dodanej do czynności, których przedmiotem są towary lub usługi; ustalenie jego kwoty w sposób proporcjonalny do ceny otrzymanej przez podatnika jako świadczenie wzajemne za dostarczone towary lub usługi; pobór podatku na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji, w tym na etapie sprzedaży detalicznej, niezależnie od ilości wcześniejszych transakcji; odliczenie od podatku od wartości dodanej należnego od podatnika kwot zapłaconych na poprzednich etapach procesu produkcji i dystrybucji, co oznacza, że podatek na danym etapie stosuje się wyłącznie do wartości dodanej na tym etapie oraz że końcowe obciążenie podatkowe ponosi ostatecznie konsument.

(por. pkt 34–37)
Mimo że do zadań Trybunału nie należy orzekanie, w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 234 WE, w przedmiocie zgodności norm prawa wewnętrznego z przepisami prawa wspólnotowego, gdyż dokonanie wykładni tych norm należy do sądów krajowych, rolą Trybunału jest dostarczenie sądom krajowym wszystkich elementów wykładni prawa wspólnotowego, które mogą być im pomocne w dokonaniu oceny zgodności takich norm z uregulowaniami wspólnotowymi.

Artykuł 12 WE może być stosowany samodzielnie wyłącznie w sytuacjach podlegających prawu wspólnotowemu, w odniesieniu do których traktat nie zawiera szczególnych przepisów o zakazie dyskryminacji. Tymczasem traktat przewiduje w szczególności w art. 56 WE szczególny przepis o zakazie dyskryminacji w dziedzinie swobodnego przepływu kapitału.

Artykuł 56 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które poddaje zyski kapitałowe wynikające ze zbycia nieruchomości położonej w danym państwie członkowskim, gdy zbycie to zostanie dokonane przez rezydenta innego państwa członkowskiego, obciążeniu podatkowemu wyższemu niż to, które znalazłoby zastosowanie do zysków, wynikających z transakcji takiego samego rodzaju, osiągniętych przez rezydenta państwa, w którym położona jest ta nieruchomość.

Uregulowanie tego rodzaju stanowi ograniczenie przepływu kapitału zakazane przez art. 56 WE, ponieważ prowadzi ono do powstania sytuacji, w której transfer kapitału staje się mniej atrakcyjny dla osób niebędących rezydentami, zniechęcając je do dokonywania inwestycji w danym państwie członkowskim, a tym samym do transakcji związanych z tymi inwestycjami, takich jak sprzedaż nieruchomości.

Zważywszy, iż omawiane opodatkowanie dotyczy jednej kategorii dochodów podatników, niezależnie od tego, czy są oni rezydentami, czy też nie, że dotyczy ono obu kategorii podatników i że państwem członkowskim źródła dochodu podlegającego opodatkowaniu jest w każdym przypadku dane państwo członkowskie, obiektywnie nie występuje odmienność sytuacji, która uzasadniałaby nierówność traktowania tych dwóch kategorii podatników pod względem podatkowym w zakresie opodatkowania zysków kapitałowych.

(por. pkt 39, 40, 50, 53, 54, 61 i sentencja)