ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 marca 2015 r. – Secretary of State for the Home Department/NA

(Sprawa C-115/15)

(2015/C 171/24)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

Strona pozwana: NA

Pytania prejudycjalne

1) Czy w celu zachowania prawa pobytu na gruncie art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (1) konieczne jest, aby były współmałżonek obywatela Unii będący obywatelem państwa trzeciego musiał wykazać, że w chwili orzeczenia rozwodu jego były współmałżonek wykonywał w przyjmującym państwie członkowskim prawa wynikające z traktatu?

2) Czy w świetle prawa Unii obywatel Unii jest uprawniony do pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie art. 20 i 21 TFUE w sytuacji, gdy jedynym państwem na terytorium Unii, w którym obywatel ten ma prawo pobytu jest państwo, którego obywatelstwo posiada, ale właściwy dla sprawy sąd stwierdził, że wydalenie tego obywatela z przyjmującego państwa członkowskiego do państwa, którego obywatelstwo posiada, naruszałoby jego prawa na gruncie art. 8 EKPC lub art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

3) W przypadku gdy obywatel Unii, o którym mowa w pkt 2 powyżej, jest dzieckiem, czy rodzicowi sprawującemu nad tym dzieckiem wyłączną pieczę przysługuje pochodne prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, jeżeli wydalenie tego rodzica z przyjmującego państwa członkowskiego skutkowałoby także wydaleniem tego dziecka?

4) Czy dziecko ma prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na gruncie art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68/EWG (2) [obecnie art. 10 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 (3)], jeżeli rodzic dziecka będący obywatelem Unii, który był zatrudniony w przyjmującym państwie członkowskim, zakończył pobyt w przyjmującym państwie członkowskim zanim to dziecko rozpoczęło edukację w tym państwie?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77)

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1).
2.

Czy rozporządzenie nr 1223/2009 może mieć zastosowanie również w ten sposób, że produkt niespełniający przesłanek art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, jawi się w związku z jego głównym przeznaczeniem przeciętnemu, właściwie poinformowanemu, starannemu i rozsądnemu konsumentowi jako produkt kosmetyczny, na przykład również z tego względu, że na opakowaniu umieszczono tego rodzaju wskazówki, jak „Cosmetic eye accessories are governed by the EU Cosmetics Directive” lub „Colour eye accessories are governed by the EU Cosmetics Directive”?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 171/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 2 marca 2015 – Gazdasági Versenyhivatal/Siemens Aktiengesellschaft Österreich

(Sprawa C-102/15)

(2015/C 171/22)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Ítélőtábla

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Gazdasági Versenyhivatal

Strona pozwana: Siemens Aktiengesellschaft Österreich

Pytania prejudycjalne

Czy roszczenie, u którego podstaw leży zwrot grzywny nałożonej w postępowaniu w sprawie naruszenia konkurencji, uiszczonej przez stronę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim – której ta grzywna została zwrócona, a następnie ten zwrot został uznany za nieuzasadniony –, które to roszczenie urząd ochrony konkurencji wysuwa wobec wskazanej strony celem uzyskania zwrotu zapłaconych przez ten urząd odsetek, przysługujących zgodnie z prawem w przypadku zwrotu grzywny, należy uznać za pozew w przedmiocie „czynu podobnego do czynu niedozwolonego” w rozumieniu art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r.?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).
1)

Czy uregulowanie krajowe, które zastrzega dostęp do importu równoległego weterynaryjnych produktów leczniczych wyłącznie dla dystrybutorów hurtowych, będących posiadaczami pozwolenia, o którym mowa w art. 65 dyrektywy 2001/82/WE (1), wykluczając tym samym podmioty uprawnione do dystrybucji detalicznej i hodowców inwentarza żywego jest zgodne z przepisami art. od 34 do 36 TFUE?
a)

nakładają one na państwa członkowskie zobowiązanie do objęcia gwarancją w taki sam sposób udziałów w spółdzielniach prowadzących działalność w sektorze finansowym zrejestrowanych, co depozytów?
1)

Czy w świetle stanowiska zawartego w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 czerwca 2010 r. (C-395/08 Bruno i in.) należy rozumieć, że klauzula 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, które stanowi załącznik do dyrektywy 97/81/WE dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin (1) ma zastosowanie do świadczenia składkowego z tytułu bezrobocia, takiego jak to, które jest przewidziane w art. 210 hiszpańskiej Ley General de Seguridad Social [ustawy ogólnej o zabezpieczeniu społecznym], finansowanego wyłącznie ze składek wnoszonych przez pracownika i zatrudniające go przedsiębiorstwa oraz obliczanego na podstawie okresów zatrudnienia, za które opłacono składki w ciągu sześciu lat poprzedzających uzyskanie prawnego statusu bezrobotnego?
3)

Czy art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że jest on niezgodny z § 1 pkt 21 Dopyłnitełni razporedbi na Zakon za obsztestwenite poryczki (przepisów uzupełniających do ustawy o zamówieniach publicznych), zgodnie z którym do zakwalifikowania danego podmiotu jako podmiotu prawa publicznego wystarcza spełnienie jednej z przesłanek, które są analogiczne do przesłanek określonych w dyrektywie jako kumulatywne[?]
3)

Jeżeli wspomniane przepisy dyrektywy 2000/78/WE i postanowienia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak dodatkowy podatek od przychodów emerytalnych, w niniejszej sprawie należy również zbadać, czy art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak dodatkowy podatek od przychodów emerytalnych może jednak być postrzegane w rozumieniu tego przepisu jako obiektywnie i odpowiednio uzasadnione ze względu na swój cel, w szczególności zgodny z prawem cel z zakresu polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego, gdyż dodatkowy podatek od przychodów emerytalnych, jak wynika z materiałów przygotowawczych do ustawy o podatku dochodowym, zmierza do uzyskania wpływów podatkowych od osób uzyskujących przychody emerytalne, które mają zdolności płatnicze, do zmniejszenia różnicy między obciążeniem podatkowym przychodów emerytalnych i przychodów z działalności zarobkowej oraz do wzmocnienia zachęty dla osób starszych, by pozostały aktywne zawodowo?
1)

Czy nowe przepisy dotyczące skutecznych środków zaskarżenia w rozporządzeniu nr 604/2013 (1) (motyw 19 do preambuły oraz art. 27 ust. 1 i 5) oznaczają, że osoba ubiegająca się o azyl ma również możliwość podważenia kryteriów zawartych w rozdziale III rozporządzenia, na których podstawie ma zostać przekazana do innego państwa członkowskiego, które zgodziło się ją przyjąć? Czy też skuteczne środki zaskarżenia mogą ograniczać się jedynie do prawa do zbadania, czy istnieją systemowe nieprawidłowości w zakresie procedury azylowej i warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwie członkowskim, do którego wnioskodawca ma zostać przekazany (odpowiadającego wydanemu przez Trybunał orzeczeniu w sprawie C-394/12)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 198/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – G.E. Security BV/Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-143/15)

(2015/C 198/27)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: G.E. Security BV

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy pozycje 8517, 8521, 8531 i 8543 CN należy interpretować w ten sposób, że do jednej z nich klasyfikuje się towar taki jak videomultiplexer, który został opracowany, aby stanowił część systemu, który pozwala analizować obrazy i dźwięki z podłączonych do niego kamer i czujników alarmowych, oraz w razie potrzeby rejestruje obrazy i dźwięki, przechowuje je, przetwarza i odtwarza na podłączonym monitorze, lub – jeżeli obrazy lub dźwięki to uzasadniają – nadaje sygnał ostrzegawczy w postaci e-maila wysyłanego do jednego lub kilku użytkowników podłączonych do systemu lub może uruchomić urządzenia nadające sygnały dźwiękowe lub świetlne?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 198/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – K. Ruijssenaars, A. Jansen/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc

(Sprawa C-145/15)

(2015/C 198/29)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad van State

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: K. Ruijssenaars, A. Jansen

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004 L 46) – mając na uwadze, że dla celów ochrony praw pasażerów wywodzonych na płaszczyźnie prawa Unii z art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia prawo niderlandzkie przewiduje możliwość wytoczenia powództwa przed sądami właściwymi w sprawach cywilnych – zobowiązuje władze krajowe do przyjęcia środków wykonawczych ustanawiających podstawę prawną dla egzekwowania stosowania prawa na drodze administracyjnoprawnej przez organy wskazane na podstawie art. 16, osobno w każdym indywidualnym przypadku naruszenia art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia, tak by w każdym indywidualnym przypadku osobno móc zagwarantować prawo pasażera do odszkodowania?
2.

W omawianej decyzji Komisja nie zgłosiła zastrzeżeń w odniesieniu do dwóch środków zgłoszonych na rzecz OPAP: a) udzielenia OPAP wyłącznej licencji na eksploatację 35 000 urządzeń do wideoloterii na okres dziesięciu lat” do 2022 r.; b) przedłużenia o dziesięć lat od 2020 r. do 2030 r. już przyznanego OPAP wyłącznego prawa eksploatacji trzynastu gier hazardowych.
1)

Czy w świetle art. 6 ust. 1 i art. 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) w zw. z art. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (2) stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem sądu i wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wpisem do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, za działanie bezprawne, stanowiące w świetle prawa krajowego praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu w krajowym postępowaniu administracyjnym?
1)

Czy kwestię zaistnienia publicznego udostępnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) lub w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE (2) należy rozpatrywać zawsze na podstawie tych samych kryteriów, a mianowicie, że: — użytkownik musi podejmować z pełną świadomością konsekwencji swojego działania czynności, aby umożliwić osobom trzecim dostęp do chronionych utworów, którego nie miałyby bez jego działania, — charakter „publiczny” oznacza, iż chodzi o nieokreśloną liczbę potencjalnych odbiorców i dalej o dość znaczną liczbę osób, przy czym o nieokreśloności można mówić, gdy w grę wchodzi „ogół ludności”, zatem nie osoby należące do prywatnej grupy, a „dość znaczna liczba osób” oznacza, iż musi zostać przekroczony pewien próg minimalny, zatem całkiem niewielka lub wręcz nieznaczna liczba osób nie wypełnia wskazanego kryterium, przy czym w tym kontekście nie ma znaczenia jedynie, ile osób uzyskuje równocześnie dostęp do tego samego utworu, lecz również ile z nich ma kolejno dostęp do utworu; — chodzi o nową publiczność, której udostępnia się utwór, tj. publiczność, której autor utworu nie uwzględniał, gdy zezwalał na skorzystanie z utworu w drodze publicznego udostępnienia, chyba że następcze udostępnienie odbywa się przy wykorzystaniu innych technicznych sposobów przekazu, które odróżniają się od tych dotyczących pierwotnego udostępnienia oraz — nie jest pozbawione znaczenia, czy dane korzystanie służy celom zarobkowym, czy publiczność jest na to udostępnienie przygotowana, a nie jedynie „uchwycona” przypadkowo, przy czym nie jest to bezwzględna przesłanka publicznego udostępnienia?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 198/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – J.H. Dees-Erf/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

(Sprawa C-146/15)

(2015/C 198/30)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Raad van State

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: J.H. Dees-Erf

Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004 L 46) – mając na uwadze, że dla celów ochrony praw pasażerów wywodzonych na płaszczyźnie prawa Unii z art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia prawo niderlandzkie przewiduje możliwość wytoczenia powództwa przed sądami właściwymi w sprawach cywilnych – zobowiązuje władze krajowe do przyjęcia środków wykonawczych ustanawiających podstawę prawną dla egzekwowania stosowania prawa na drodze administracyjnoprawnej przez organy wskazane na podstawie art. 16, osobno w każdym indywidualnym przypadku naruszenia art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia, tak by w każdym indywidualnym przypadku osobno móc zagwarantować prawo pasażera do odszkodowania?
2.

Jakie zasady należy zastosować dla określenia, czy usługa taka, jak ta wykonana przez podatnika w niniejszej sprawie jest, czy też nie jest, objęta zakresem wyjątku od zwolnienia, a mianowicie stanowi „odzyskiwanie długów”, o którym mowa w art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy? W szczególności, jeśli usługa realizacji płatności określoną metodą (np. kartą debetową lub kredytową) stanowiłaby, zgodnie z zasadami określonymi w wyroku Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/AXA UK plc, C-175/09 (EU:C:2010:646), „odzyskiwanie długów” w przypadku, gdy świadczenie tej usługi następowałoby na rzecz osoby uprawnionej do otrzymania płatności (tj. osoby otrzymującej płatność), czy usługa ta stanowi również „odzyskiwanie długów” w przypadku, gdy jest ona świadczona na rzecz osoby zobowiązanej do dokonania płatności (tj. osoby dokonującej płatności)? Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy, czy istniał w ogóle „dług”, który miał być „odzyskany”?
4)

Czy załączniki VI i VII do rozporządzenia (WE) nr 453/2008 są dostatecznie dokładne w odniesieniu do kontroli przewidzianych w art. 15 rozporządzenia, czy też Francja musi określić „praktyczne środki kontroli”„na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu”, gdyż w przeciwnym wypadku kontrole przeprowadzone na etapie wywozu produktów są względnie bezskuteczne?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 190/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2015 r. – Abdelhafid Bensada Benallal/Państwo Belgijskie

(Sprawa C-161/15)

(2015/C 190/07)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Abdelhafid Bensada Benallal

Druga strona postępowania: Państwo Belgijskie

Pytanie prejudycjalne

Czy zasada ogólna prawa Unii Europejskiej ustanawiająca obowiązek poszanowania prawa do obrony, w tym prawa każdej osoby do bycia wysłuchanym przez władze krajowe przed wydaniem przez odnośny organ jakiejkolwiek decyzji, która mogłaby niekorzystnie wpłynąć na interesy tej osoby, takiej jak decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt, ma w porządku prawnym Unii Europejskiej znaczenie równoważne ze znaczeniem przepisów ustanawiających w prawie belgijskim bezwzględne przeszkody procesowe w wewnętrznym porządku prawnym tego państwa i czy zasada równoważności wymaga by zarzut naruszenia zasady ogólnej prawa Unii Europejskiej dotyczącej obowiązku poszanowania prawa do obrony mógł być podniesiony po raz pierwszy przed Conseil d'État w postępowaniu kasacyjnym, co w prawie krajowym jest dopuszczalne w przypadku zarzutów dotyczących bezwzględnych przeszkód procesowych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 190/3

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2015 r. w sprawie T-140/12, Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV/Europejska Agencja Leków (EMA), wniesione w dniu 23 marca 2015 r. przez Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV

(Sprawa C-138/15 P)

(2015/C 190/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV (przedstawiciele: G. Morgan, solicitor, K. Bacon, barrister i E.S. Mackenzie, solicitor)

Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków, Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu;

— stwierdzenie nieważności decyzji EMA, zawartej w jej piśmie z dnia 24 stycznia 2012 r., w sprawie odmowy zatwierdzenia wniosku złożonego przez wnoszące odwołanie w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;

— obciążenie EMA kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszące odwołanie podnoszą jeden zarzut polegający na twierdzeniu, że Sąd popełnił błędy co do prawa w zakresie dokonanej przez niego wykładni art. 8 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1). Wnoszące odwołanie podnoszą trzy odrębne błędy co do prawa. W pierwszej kolejności twierdzą, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 1, ponieważ nie uwzględnił faktu, że drugi podobny sierocy produkt leczniczy, dopuszczony do obrotu na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 3, nie może korzystać z wyłączności w zakresie obrotu, która została przewidziana w art. 8 ust. 1 dla pierwszego sierocego produktu leczniczego.

W drugiej kolejności Sąd popełnił błąd stwierdzając, że dokonana przez niego wykładnia art. 8 nie prowadzi do rozszerzenia rynku związanego wyłącznie z pierwszym produktem leczniczym.

W trzeciej kolejności Sąd niewłaściwie opisał – a w konsekwencji nieodpowiednio potraktował – pomocniczą argumentację wnoszących odwołanie, odnoszącą się do pierwotnego zarzutu dotyczącego stwierdzenia nieważności, zgodnie z którą wspomniana wyłączność nie powinna powodować wykluczenia z rynku wersji generycznej pierwszego produktu leczniczego, nawet jeśli drugi produkt leczniczy korzystał co do zasady ze swego własnego okresu wyłączności w zakresie obrotu.

Wnoszące odwołanie domagają się wydania przez Trybunał ostatecznego wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych, Dz.U. L 18, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 178/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 12 marca 2015 r. – Salutas Pharma GmbH/Hauptzollamt Hannover

(Sprawa C-124/15)

(2015/C 178/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Salutas Pharma GmbH

Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni Nomenklatury scalonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1777/2001 z dnia 7 września 2001 r. (2) należy dokonywać w ten sposób, że tabletki musujące zawierające 500 mg wapnia każda, które są stosowane do profilaktyki i leczenia niedoboru wapnia oraz do wspomagania określonej terapii mającej na celu profilaktykę i leczenie osteoporozy, i w odniesieniu do których na etykiecie zalecane maksymalne dzienne spożycie dla dorosłych wynosi trzy tabletki (= 1 500 mg), należy zaklasyfikować do podpozycji 3004 9000?

(1) Dz.U. L 256, s. 1.

(2) Dz.U. L 240, s. 4.
2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, na podstawie jakich kryteriów należy oceniać zgodność takiej interwencji państwa w cenę dostawy gazu ziemnego do końcowego odbiorcy z dyrektywą 2009/73/WE? W szczególności: a) W jakim zakresie i pod jakimi warunkami art. 106 ust. 2 traktatu w związku z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/73/WE zezwala państwom członkowskim na dążenie poprzez interwencję w cenę dostawy gazu ziemnego do końcowego odbiorcy do realizacji celów innych niż utrzymanie ceny dostawy na rozsądnym poziomie, takich jak bezpieczeństwo dostaw i spójność terytorialna? b) Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/73/WE zezwala, biorąc pod uwagę cele bezpieczeństwa dostaw i spójności terytorialnej, na interwencję państwa członkowskiego w ustalanie ceny dostawy gazu ziemnego w oparciu o zasadę całkowitego pokrycia kosztów historycznego dostawcy, oraz czy koszty, które mają być pokryte przez te taryfy, mogą obejmować inne składniki niż część odpowiadająca długoterminowemu zaopatrzeniu?