ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

Artykuł 3 dyrektywy reguluje obowiązek świadczenia usługi publicznej, który państwa członkowskie mogą nałożyć na przedsiębiorstwa sektora energii elektrycznej oraz ochronę odbiorców. Ustępy 2, 3, 5 i 8 tego artykułu mają następujące brzmienie (fragmenty): „2. Uwzględniając w pełni odpowiednie przepisy traktatu, w szczególności jego art. 86, państwa członkowskie mogą w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa sektora energii elektrycznej obowiązek świadczenia usługi publicznej, który może odnosić się do bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw, a także ochrony środowiska, łącznie z wydajnością energetyczną i ochroną klimatu. Zobowiązania te są jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, sprawdzalne i gwarantują spółkom energetycznym UE równość dostępu do odbiorców krajowych. […] 3. Państwa członkowskie zapewniają wszystkim odbiorcom będącym gospodarstwami domowymi, a także, gdzie państwa członkowskie uznają to za stosowne, małym przedsiębiorstwom (mianowicie przedsiębiorstwom zatrudniającym mniej niż 50 osób i mającym obrót roczny lub bilans nieprzekraczający 10 milionów EUR), prawo do korzystania z usługi powszechnej, to znaczy z prawa do dostaw energii elektrycznej o określonej jakości na ich terytorium w rozsądnych cenach, łatwo i wyraźnie porównywalnych i przejrzystych. […]. Państwa członkowskie nakładają na spółki dystrybucyjne obowiązek przyłączania odbiorców do ich sieci na warunkach i według taryf ustalonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 ust. 2. […] 5. Państwa członkowskie podejmują właściwe środki dla ochrony odbiorców końcowych, w szczególności zapewniają wprowadzenie odpowiednich zabezpieczeń chroniących słabych odbiorców, łącznie ze środkami pomagającymi tym odbiorcom uniknąć odłączenia od sieci. […] Państwa członkowskie zapewniają wysoki poziom ochrony odbiorców, w szczególności w odniesieniu do przejrzystości warunków umów, informacji ogólnych i mechanizmów rozstrzygania sporów. Państwa członkowskie zapewniają uprawnionym odbiorcom możliwość przełączenia się do nowego dostawcy. W odniesieniu do co najmniej odbiorców będących gospodarstwami domowymi, działania te obejmują działania wymienione w załączniku A. […] 8. Państwa członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu przepisów art. 6, 7, 20 i 22, w zakresie w jakim ich stosowanie [może] stanowi[ć] prawn[ą] lub faktyczn[ą] przeszkod[ę] w wykonywaniu zobowiązań nałożonych na przedsiębiorstwa energetyczne w ogólnym interesie gospodarczym i [jeżeli] nie wpłyn[ie] [to] na rozwój handlu w stopniu sprzecznym z interesem Wspólnoty. Do interesów Wspólnoty zalicza się między innymi konkurencję w odniesieniu do uprawnionych odbiorców zgodnie z niniejszą dyrektywą i art. 86 traktatu”.
(37)

Przetwarzanie danych osobowych dla potrzeb dziennikarstwa lub wypowiedzi o charakterze literackim lub artystycznym, zwłaszcza w dziedzinie techniki audiowizualnej, powinno kwalifikować się do zwolnienia z wymagań niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, o ile jest to konieczne, aby pogodzić prawa podstawowe osób fizycznych z wolnością informacji, a zwłaszcza prawem do uzyskiwania i udzielania informacji, co gwarantuje w szczególności art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; Państwa Członkowskie powinny w związku z tym ustalić zwolnienia i odstępstwa konieczne dla zapewnienia równowagi pomiędzy prawami podstawowymi odnoszącymi się do ogólnych środków w sprawie legalności przetwarzania danych, środków w sprawie przesyłania danych do państw trzecich i kompetencjami organów nadzorczych; nie powinno to jednak powodować wprowadzenia przez Państwa Członkowskie uregulowań stanowiących odstępstwo od obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzania danych; przynajmniej organ nadzorczy odpowiedzialny za tę dziedzinę powinien być również wyposażony w niektóre uprawnienia ex post, np. publikowania regularnych sprawozdań lub kierowania spraw do władz sądowych”.
69.

W zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że: „340 Z orzecznictwa wynika, że zasada non bis in idem stanowi ogólną zasadę prawa wspólnotowego, której przestrzeganie zapewnia sąd. W dziedzinie wspólnotowego prawa konkurencji zasada ta zabrania Komisji karania lub ścigania przedsiębiorstwa po raz kolejny za antykonkurencyjne zachowanie, za które zostało ono ukarane lub za które nie zostało uznane winnym we wcześniejszej decyzji Komisji niepodlegającej zaskarżeniu […] Stosowanie zasady non bis in idem jest obwarowane trzema warunkami, to jest tożsamością zdarzeń, podmiotu popełniającego naruszenie i chronionego interesu prawnego. Zasada ta zakazuje więc powtórnego karania tej samej osoby za to samo bezprawne zachowanie w celu ochrony tego samego dobra prawnego […]. 341 […] Komisja mogła zgodnie z prawem ukarać każdą federację, która wzięła udział w spornym porozumieniu, opierając się indywidualnej roli, jaką każda z nich odegrała w podpisaniu i stosowaniu porozumienia oraz na okolicznościach łagodzących i obciążających dotyczących każdej z nich. 342 […] niniejszy wniosek nie może być podważony poprzez okoliczność, że FNB, FNPL oraz JA są członkami FNSEA. W rzeczywistości federacje te mają niezależne osobowości prawne, odrębne budżety i cele, które nie zawsze są zbieżne. Podobnie prowadzą one własne działania związkowe dla obrony własnych i specyficznych interesów […] Okoliczność, iż w niniejszym przypadku federacje te znacznie skoordynowały swoje działania, jak również działania swych własnych członków dla realizacji wspólnych celów nie zwalnia każdej z tych federacji z odpowiedzialności za naruszenie. 343 Poza tym w przeciwieństwie do tego, co zdają się utrzymywać skarżące, zaskarżona decyzja nie nałożyła grzywien na ich członków podstawowych, bezpośrednich czy pośrednich. Okoliczność uwzględnienia obrotów związku przedsiębiorstw przy określaniu pułapu 10% nie oznacza bowiem, że została na nie nałożona grzywna […]. 344 Wynika z tego, że w niniejszym przypadku brak jest tożsamości podmiotów popełniających naruszenie, ponieważ zaskarżona decyzja nie karze kilkakrotnie tych samych jednostek lub tych samych osób za te same czyny. Tym samym należy wnioskować, że nie naruszono zasady non bis in idem. Podobnie, ponieważ grzywny nie zostały podwójnie nałożone na bezpośrednich czy pośrednich członków skarżących za jedno i to samo naruszenie, w przeciwieństwie do tego, co utrzymuje Republika Francuska, nie doszło także do naruszenia zasady proporcjonalności” ( 40 ).
1.

W swoich odwołaniach Coop de France bétail et viande (związek hodowców i wytwórców mięsa), dawniej Fédération nationale de coopération bétail et viande (C-101/07 P) oraz Fédération nationale des syndicats d’exploitants agricoles (krajowa federacja związków zawodowych rolników), Fédération nationale bovine (krajowa federacja hodowców bydła), Fédération nationale des producteurs de lait (krajowa federacja producentów mleka) i Jeunes agriculteurs (młodzi rolnicy) (C-110/07 P) wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych T-217/03 i T-245/03 FNCBV i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-4987, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd z jednej strony obniżył grzywnę, którą nałożyła na nich Komisja Wspólnot Europejskich decyzją 2003/600/WE z dnia 2 kwietnia 2003 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/C.38.279/F3 — Francuska wołowina i cielęcina) (Dz.U. L 209, s. 12), z drugiej zaś strony oddalił w pozostałym zakresie skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności tej decyzji.
68.

Orzecznictwo Trybunału (oraz orzecznictwo Sądu Pierwszej Instancji i Sądu do spraw Służby Publicznej) dotychczas nie wypracowało szczegółowych wskazówek, co należy uznać za prawo nabyte, które mogłoby zostać naruszone poprzez wprowadzenie zmian w regulaminie pracowniczym. Z orzecznictwa wynika jedynie, że okoliczności prowadzące do jego powstania musiały zaistnieć jeszcze po rządami poprzedniego systemu. Komisja dodaje, że prawo to musiało także stać się dookreślone pod rządami tego systemu, tak aby nie pozostawała już do podjęcia żadna decyzja zawierająca element dyskrecjonalny. Zgadzam się z tym, pomimo kwestii nabytego prawa „ekspektatywy”, do którego Trybunał odniósł się w sprawie Spachis przeciwko Komisji, w której nie miała miejsca zmiana właściwych uregulowań. W niniejszej sprawie w dniu 1 maja 2004 r. pozostawała do podjęcia jeszcze pewna liczba decyzji (przy czym mogły one również nie zostać podjęte), które mogły prowadzić do powołań do różnych grup zaszeregowania lub na różne stopnie (albo też wcale nie prowadzić do powołania), nawet gdyby poprzednia struktura zatrudnienia pozostawała bez zmian. Zatem osobom będącym w takiej sytuacji jak wnoszący odwołanie nie mogły przysługiwać prawa nabyte do bycia powołanym do określonej grupy zaszeregowania lub na określony stopień.
14.

W celu oddalenia obydwu zarzutów niedopuszczalności niniejszego odesłania rządowi greckiemu można przede wszystkim odpowiedzieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, „w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi ustanowionej na mocy art. 177 traktatu do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za wydanie wyroku, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia dla sprawy pytań, z którymi zwraca się do Trybunału”, oraz że „w konsekwencji, w sytuacji gdy postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest, co do zasady, zobowiązany do wydania orzeczenia” ( 3 ). Jednakże z orzecznictwa wynika także, że w szczególnych okolicznościach i w celu zweryfikowania jego własnej właściwości to do Trybunału należy ocena sytuacji, w jakiej sąd krajowy kieruje do niego wniosek, oraz że może on uznać pytanie prejudycjalne za niedopuszczalne, w szczególności gdy wnioskowana wykładnia prawa wspólnotowego w sposób oczywisty nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym czy przedmiotem sporu przed sądem krajowym lub nie odpowiada obiektywnej potrzebie wydania przez sąd krajowy orzeczenia w toczącym się przed nim postępowaniu, lub też gdy problem ma charakter hipotetyczny ( 4 ).
22.

Podczas gdy zgodziłabym się z rezultatem, do jakiego doszedł rząd niderlandzki, analizując ten przykład, nie zgadzam się z metodą, której używa. W opisanych okolicznościach doradztwo w zakresie podatku VAT nie kwalifikowałoby się do zwolnienia, ponieważ nie jest to usługa bezpośrednio konieczna do umożliwienia szkole wykonywania zwolnionej z podatku działalności polegającej na zapewnianiu edukacji, i prawdopodobnie dlatego że nie jest to jedna z usług, dla której celów została utworzona komisja. Z drugiej strony, usługa, która wchodziła w zakres celów komisji i która była bezpośrednio konieczna dla wykonywania zwolnionej z podatku działalności polegającej na zapewnianiu edukacji, powinna kwalifikować się do zwolnienia niezależnie od faktycznej liczby szkół, które ją otrzymują.
90.

Nie wydaje mi się to dopuszczalne, ponieważ prowadziłoby to do klasyfikacji, która byłaby ustalona na podstawie drugorzędnego i stosunkowo marginalnego aspektu produktu, który ma zostać zaklasyfikowany. Uważam natomiast, że jeśli pojedynczy produkt posiada kilka „funkcji podstawowych” (lub z materialnego punktu widzenia kilka odrębnych elementów), które jednak wchodzą w zakres jednego działu lub jednej sekcji CN, taki produkt należy klasyfikować w tym właśnie dziale lub sekcji, ewentualnie wykorzystując uwagi wstępne do działu lub sekcji w celu dokładnego określenia pozycji, do której należy go zaklasyfikować.
66.

Republika Francuska twierdzi, że biorąc pod uwagę, iż zastosowała się ona do wyroku Trybunału w sprawie C-419/03, wniosek Komisji o nałożenie ryczałtu w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowy. Podczas gdy Komisja w Komunikacie z 2005 r. wskazała, że w postępowaniach w trybie art. 228 WE zamierzała po pierwsze systemowo wnieść o nałożenie ryczałtu, a po drugie, nie kończyć takiego postępowania, nawet w przypadku wyeliminowania uchybienia przez państwo członkowskie przed wydaniem wyroku, Republika Francuska uważa, że podejście to jest sprzeczne z art. 228 WE oraz z orzecznictwem Trybunału w tym zakresie. Republika Francuska podnosi, że zgodnie z wyrokiem w sprawie C-304/02 Komisja przeciwko Francji celem procedury ustanowionej w art. 228 ust. 2 WE jest skłonienie państwa członkowskiego dopuszczającego się naruszenia do jak najszybszego wykonania wyroku wydanego na mocy art. 226 WE i w związku z tym skuteczne stosowanie prawa wspólnotowego. Sankcje przewidziane przez art. 228 WE nie mają na celu zapobieżenia innym podobnym naruszeniom.
103.

Ponadto wybór Sądu w kwestii pominięcia badania wszystkich pozostałych zarzutów, które zostały mu przedstawione przez stronę skarżącą, skutkuje tym, że w przypadku wydania przez Komisję nowej decyzji zmienionej jedynie w części odnoszącej się do obliczenia odsetek Département du Loiret byłby zobowiązany do ponownego zaskarżenia tej decyzji przed Sądem i do powołania się na różne zarzuty już raz podniesione i niezbadane. Abstrahując od możliwych problemów związanych z dopuszczalnością takiej skargi, wydaje mi się oczywiste, że byłoby to sprzeczne z zasadą ekonomii procesowej mającej tym większe znaczenie w takim przypadku jak niniejszy, który dotyczy zdarzeń zaistniałych ponad dwadzieścia lat temu.
42.

Komisja potwierdziła, że co do zasady plan taki jak opisany powyżej można uznać za nadużycie, a w konsekwencji za niezasługujący na ochronę przewidzianą w art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy. Zwraca ona jednak uwagę na fakt, że art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy, który stwarza dodatkową gwarancję ochrony interesów finansowych państw członkowskich, stanowi, że jeżeli transakcja ma za zasadniczy cel lub za jeden z zasadniczych celów uchylanie się od podatków lub unikanie płacenia podatków, to państwo członkowskie może odmówić stosowania lub cofnąć przywileje wynikające z odroczonego podatku. Systematyka art. 8 i 11 tej dyrektywy nie pozostawia zatem wątpliwości, że interes państwa członkowskiego, co się tyczy prawa opodatkowania zrealizowanego zysku, został zarówno wzięty pod uwagę, jak i pozostaje pod ochroną.
62.

Z samego charakteru dyrektywy wynika, że data jej wejścia w życie nie będzie zazwyczaj tożsama z datą, do której musi zostać dokonana transpozycja. Dyrektywa jest wiążąca co do skutku, który ma zostać osiągnięty wobec każdego państwa członkowskiego, do którego została skierowana, jednakże władzom krajowym pozostawia wybór formy i metod. W zdecydowanej większości przypadków, łącznie z szóstą dyrektywą, wymaga to od państw członkowskich dokonania przeglądu i dostosowania ich ustawodawstw krajowych oraz praktyk administracyjnych ( 27 ). Ze względu na to, że proces taki jest czasochłonny, obligatoryjnie przewiduje się termin, w którym państwo członkowskie zobowiązane jest do podjęcia działań w celu osiągnięcia danego skutku, jednakże nie jest od niego jeszcze wymagane osiągnięcie go. Państwa członkowskie nie mogą być zobowiązane do podjęcia działań w celu osiągnięcia tego skutku — a nie odrębnie od niego ( 28 ) — do chwili, gdy z datą początkową dyrektywa zacznie obowiązywać (bez względu na to, czy nazywane jest to skutecznością, czy też wejściem w życie) i dopiero po upływie ostatecznego terminu wprowadzenia w życie państwu członkowskiemu można zarzucić, że nie spełniło ciążącego na nim obowiązku osiągnięcia skutku ( 29 ).
21.

Z uwagi na to, że rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego przyznaje, na podstawie art. 5 dyrektywy 89/104, właścicielowi wyłączne szerokie prawa do tego znaku, w wyniku czego jest on uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania go w obrocie handlowym, prawodawca wspólnotowy pragnął zapewnić, by znaki towarowe były faktycznie używane zgodnie z zamierzonym celem ( 5 ).
14.

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2007 r., który wpłynął do Trybunału w dniu , Conseil d’État postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: 1) Skoro korzyść podatkowa wynikająca z reżimu „zintegrowanego opodatkowania” wywołuje skutki w zakresie opodatkowania spółki dominującej grupy — która może potrącić swoje dochody ze stratami poniesionymi przez wszystkie spółki grupy podatkowej i skorzystać ze zniesienia skutków podatkowych transakcji wewnątrzgrupowych- to czy wynikająca z systemu określonego w art. 223A i nast. code général des impôts niemożliwość włączenia do grupy podatkowej spółki pośrednio zależnej od spółki dominującej — jeśli jest ona kontrolowana za pośrednictwem spółki zależnej, która z powodu posiadania siedziby w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej i niewykonywania działalności we Francji nie podlega francuskiemu podatkowi dochodowemu od osób prawnych i nie może w związku z tym należeć do grupy — stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości ze względu na skutki podatkowe decyzji spółki dominującej, aby kontrolować spółkę pośrednio zależną poprzez francuską spółkę zależną lub raczej poprzez spółkę zależną z siedzibą w innym państwie członkowskim? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ograniczenie takie może być uzasadnione potrzebą zachowania spójności reżimu „zintegrowanego opodatkowania”, a w szczególności mechanizmami znoszenia skutków podatkowych transakcji wewnątrzgrupowych — mając na względzie konsekwencje takiego systemu, który polegałby na traktowaniu spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim, jako należącej do grupy, wyłącznie na potrzeby spełniania warunku pośredniego kontrolowania spółki pośrednio zależnej, z jednoczesnym zachowaniem jej wyłączenia z reżimu opodatkowania grupowego, jako że nie podlega ona francuskiemu podatkowi — bądź też innymi nadrzędnymi względami interesu ogólnego?
105.

Odpowiedzi na różne pytanie prejudycjalne pokazują, że dyrektywę w sprawie spalania odpadów należy co do zasady stosować, jeśli z odpadów uzyskiwany jest przez zgazowanie gaz palny, przeznaczony do spalania. Dyrektywa obejmuje przynajmniej gazownię. Spalanie gazu jest także objęte, jeśli odpowiednia instalacja jest bezpośrednio połączona z gazownią lub istnieje między nimi techniczny związek. Taki bezpośredni związek trzeba przyjąć w przypadku połączenia przynajmniej w sytuacji, jeśli gaz w momencie spalenia należy uważać za odpad. Jest to jednak wątpliwe, jeśli gaz po oczyszczeniu jest wystarczająco podobny do surowców albo innych produktów.
33.

Z uwagi na wątpliwości co do ważności austriackiego prawa jazdy Landgericht Mannheim postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy jest dopuszczalne na gruncie prawa wspólnotowego, aby — wbrew art. 7 ust. 5 dyrektywy 91/439/EWG — obywatel UE mógł posiadać ważne krajowe prawo jazdy oraz drugie prawo jazdy wydane przez inne państwo członkowskie, w przypadku gdy oba zostały uzyskane przed przystąpieniem obcego państwa członkowskiego do UE oraz, jeśli tak, 2) czy odebranie — przed wejściem w życie [Fahrerlaubnisverordnung (rozporządzenia w sprawie uprawnienia do kierowania pojazdami)] z dnia 1 stycznia 1999 r. — wydanego później drugiego krajowego prawa jazdy z powodu kierowania pojazdem samochodowym w stanie nietrzeźwości skutkuje tym, że ważność wydanego uprzednio za granicą pierwszego prawa jazdy nie musi być uznawana na terytorium kraju po przystąpieniu tego obcego państwa do UE, mimo że okres krajowego zakazu kierowania pojazdami już upłynął?”.
58.

Obejmuje to także prawo do zbadania ważności i zakresu omawianej umowy jako kwestii wstępnej. Gdyby odmówić sądowi oceny takich kwestii wstępnych, strona mogłaby uniknąć postępowania poprzez zwykłe wskazanie zapisu na sąd polubowny. Jednocześnie odciętoby skarżącemu, który wniósł skargę przed sąd, ponieważ uważał umowę za nieważną i niewykonalną, drogę do sądu państwowego. To naruszałoby zasadę skutecznej ochrony sądowej, która zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy do zasad ogólnych prawa wspólnotowego oraz do chronionych we Wspólnocie praw podstawowych ( 41 ).
10.

Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (sąd pierwszej instancji w Antwerpii) przychylił się do argumentacji Cobelfret, że dokonane w ten sposób ograniczenie ADBI jest sprzeczne z art. 4 ust. 1 dyrektywy. Belgijskie organy podatkowe wniosły apelację do Hof van beroep te Antwerpen, który zwrócił się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy przepis taki jak regulacja belgijska, dotyczący dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu, zgodnie z którym dywidendy, które należy uwzględnić, podlegają najpierw wliczeniu do podstawy opodatkowania spółki dominującej, a następnie kwoty wypłaconych dywidend podlegają zgodnie z art. 205 ust. 2 [ustawy o podatku dochodowym] odliczeniu od podstawy opodatkowania spółki dominującej (do wysokości 95%) jedynie w zakresie, w jakim spółka dominująca uzyskuje podlegające opodatkowaniu zyski, jest zgodny z art. 4 dyrektywy [o spółkach dominujących i zależnych], gdy takie ograniczenie odliczenia od dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu prowadzi do tego, że spółka dominująca musi zapłacić podatek od wypłaconych dywidend w późniejszym okresie podatkowym, jeśli nie uzyskała zysków lub uzyskała niewystarczające zyski podlegające opodatkowaniu w okresie podatkowym, w którym dokonano wypłaty dywidend, a co najmniej do tego, że straty podatkowe powstałe w tym okresie podatkowym zostaną niesłusznie uwzględnione i w wyniku tego nie podlegają one już przeniesieniu do wysokości kwoty wypłaconych dywidend, które nawet bez uwzględnienia strat podatkowych byłyby zwolnione w wysokości 95% od podatku?”.
9.

W dniu 22 listopada 2005 r. ET zawarła z Ferrotron i ze spółką ją kontrolującą, której siedziba mieści się w Stanach Zjednoczonych, umowę nazwaną „Asset and Business Sale and Purchase Agreement”, odnoszącą się do następujących linii produkcyjnych rozwiniętych przez ET: ET-DecNT (regulacja cyfrowa dla elektrod przeznaczonych do pieców elektrycznych łukowych), FT7000, ET-TempNet i ET-OxyNet (systemy pomiaru dla metalurgii). Wszystkie te produkty objęte były zakresem działania wydziału F+E/ET-Systeme. Na podstawie wspomnianej umowy spółka kontrolująca stronę pozwaną nabyła wszelkie prawa do programów, patentów, wniosków patentowych i wynalazków dotyczących tych produktów, a także do ich nazw i do technicznego know-how. Strona pozwana otrzymała sprzęt mający służyć działalności rozwojowej, inwentarz materiałów odnoszących się do produktów oraz listę dostawców i klientów. Ponadto pozwana spółka przejęła niektórych pracowników ET, w tym Neumanna sprawującego funkcje wicedyrektora departamentu F+E/ET-Systeme/Netzwerk/IBS oraz trzech inżynierów z wydziału F+E/ET-Systeme: pp. Hecka, Thiessena i Pavlinę.
Ponadto z uwag przestawionych Trybunałowi wynika również, że koordynacja wspólnotowa, której przedmiotem jest w szczególności stosowanie rozdziału XI-2 konwencji SOLAS oraz kodeksu ISPS, była prowadzona przez Komisję w celu przedstawienia wspólnotowego stanowiska na 80. sesji komitetu bezpieczeństwa na morzu IMO. Komisja przedstawiła zatem Radzie w dniu 27 kwietnia 2005 r. dokument roboczy zatytułowany „IMO — European Community position to be adopted by the Council on maritime issues for the 80th session of the Maritime Safety Committee (MSC 80) meeting in London from 11 to 20 May 2005” ( 17 ). Dokument ten został zbadany przez grupę ekspertów powołaną przez prezydencję w dniu 29 kwietnia 2005 r. i potwierdzony w dniu 3 maja 2005 r. przez grupę roboczą ds. morskich w ramach Rady ( 18 ). Jednocześnie z akt sprawy wnika, że Komisja wielokrotnie zwracała się do Republiki Greckiej o wycofanie swej propozycji krajowej przedstawionej IMO w dniu 18 marca 2005 r., jednakże bez rezultatu. Brak odniesienia do tej propozycji w dokumencie zawierającym wspólnotowe stanowisko może być postrzegany jako wynik takiego podejścia ze strony Republiki Greckiej.