ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – etc-gaming i Casino-Equipment/Komisja

(Sprawa T-803/19)

(2020/C 45/66)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: etc-gaming GmbH (Wiedeń, Austria) i Casino-Equipment Vermietungs GmbH (Wiedeń) (przedstawiciel: adwokat A. Schuster)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, naprawienia szkody wynoszącej 110 836 927,73 EUR, którą wyrządziła bezprawnie i w sposób zawiniony w majątku skarżących, nie ustanawiając wymaganego środka prawnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 i art. 13 EKPC oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

— tytułem żądania ewentualnego, nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, naprawienia, co do zasady, szkody, którą wyrządziła bezprawnie i w sposób zawiniony w majątku skarżących (lub która powstanie w przyszłości), nie ustanawiając wymaganego środka prawnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 i art. 13 EKPC oraz art. 47 karty;

— obciążenie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut:

Zaniechanie przez Unię wykonania postanowień EKPC oraz postanowień karty dotyczących ustanowienia skutecznego środka prawnego wyrządziło skarżącym bezprawnie i w sposób zawiniony szkodę w wysokości wynoszącej co najmniej 110 836 927,73 EUR. Szkoda ta polega na tym, że skarżące, w braku środka prawnego, który umożliwiłby kontrolę zaniechania odesłania prejudycjalnego do Trybunału przez sądy krajowe zobowiązane do takiego odesłania, nie były w stanie z prawnego punktu widzenia zapewnić skuteczności prawu Unii, a tym samym wyegzekwować niemożności zastosowania, ze względu na pierwszeństwo prawa Unii, krajowych przepisów podatkowych (Glücksspielgesetz, austriackiej ustawy o grach losowych), co spowodowało powstanie zobowiązań podatkowych w wysokości wielokrotnie przewyższającej obrót osiągnięty w tym samym okresie.
5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że nawet przy założeniu, iż kwestionowane przepisy dotyczące KSZ stanowiły prima facie pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że nie ma żadnego uzasadnienia, które można by przyjąć w celu obrony zgodności kwestionowanych przepisów z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna, ponieważ Komisja słusznie uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w przypadkach, w których jedynym powodem zastosowania podatku od kontrolowanych spółek zagranicznych zgodnie ze scenariuszem alternatywnym rozdziału 5 wspomnianej części 9A byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie” z tego względu, że test ten może być nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce; aczkolwiek jednocześnie, i nie podając odpowiedniego uzasadnienia, Komisja twierdzi, że przepisy wspomnianego rozdziału 9 nigdy nie znajdują uzasadnienia w przypadkach, w których test funkcji decyzyjnych i zarządczych spowodowałby opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych na podstawie wspomnianego rozdziału 5. W rzeczywistości test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest zbyt trudny do zastosowania w praktyce, w związku z czym Komisja powinna była uznać przepisy wspomnianego rozdziału 9 za uzasadnione również w kontekście tego testu i w związku z tym powinna była stwierdzić, że nie ma pomocy państwa.
—

stwierdzenie nieważności decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2019 r. ARES (2019) 6014426 skierowanej do skarżącej, decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2019 r. ARES (2019) 6014220 skierowanej do skarżącej, decyzji (noty) Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2019 r. ARES (2019) 6048224 skierowanej do Tazzetti SA, decyzji (noty) ARES (2019) 6871575 skierowanej do Tazzetti SpA, a także dalszych aktów oraz, gdy to wymagane, na wniosek i po stwierdzeniu niezgodności z prawem zgodnie z art. 277 TFUE rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/661 z dnia 25 kwietnia 2019 r. zapewniającego sprawne działanie elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzanie do obrotu wodorofluorowęglowodorów (Dz.U. 2019, L 112, s. 11), w szczególności w odniesieniu do art. 7 tego rozporządzenia, stwierdzenie niemożności stosowania, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych decyzji wykonujących to rozporządzenie.
1.

Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, że domniemany środek pomocy przysparza selektywną korzyść spółkom korzystającym ze zwolnienia wynoszącego 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki o niskim ryzyku, ze względu na to, że Komisja: — błędnie określiła brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) jako system odniesienia; — naruszyła prawo, uznając, że zwolnienie wynoszące 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego systemu odniesienia, ze względu na to, że: (i) stwierdzenie, że istnieje odstępstwo, jest błędnie oparte na technice regulacyjnej; (ii) test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu KSZ; oraz (iii) umowy pożyczki kwalifikowanej i niekwalifikowanej nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej oraz, w każdym wypadku, naruszyła prawo stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie powołując się na nie. — dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że wynoszące 75 % zwolnienie nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, które ma zastosowanie do zysków niepochodzących z działalności operacyjnej objętych zakresem regulacji sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)].
2.

Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja błędnie potraktowała przepisy rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (Przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] – który wprowadza zwolnienie podatkowe dla finansowania grup zagranicznych spółek kontrolowanych – jako formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.
8.

Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając domniemane odstępstwo za nieuzasadnione w odniesieniu do opodatkowania zysku(-ów) finansowego(-ych) nieprzeznaczonego(-ych) do obrotu z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki, które są objęte prima facie przepisami sekcji 371 EB („działalność w Zjednoczonym Królestwie”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących „kwalifikowanych zasobów” oraz „zysków z dopasowanych odsetek”, decyzja Komisji jest również obarczona brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kwestii uzasadnienia tych zwolnień bądź też ich nieuzasadnienia.
8.

Zarzut ósmy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu straty, ulgi lub zwolnienia podatkowe, które były dostępne dla skarżącej (jako roszczenie, w drodze wyboru lub automatycznie) w czasie, gdy wnosiła o zastosowanie GFE, lub które byłyby dla niej dostępne w owym czasie, gdyby nie wniosła o zastosowanie GFE, powinny były zostać uwzględnione, nawet jeśli uprawnienie do powołania się na takie straty, ulgi lub zwolnienia podatkowe uległo już przedawnieniu w świetle prawa Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca utrzymuje, że w taki sposób należy interpretować motyw 203 zaskarżonej decyzji, przy czym jeśli tak nie jest, to decyzja ta jest nieprawidłowa, ponieważ brak uwzględnienia takich strat, ulg lub zwolnień podatkowych skutkuje zawyżeniem kwoty pomocy, co prowadzi do powstania zakłócenia na rynku wewnętrznym.
5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że nawet przy założeniu, iż kwestionowane przepisy dotyczące KSZ stanowiły prima facie pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że nie ma żadnego uzasadnienia, które można by przyjąć w celu obrony zgodności kwestionowanych przepisów z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna, ponieważ Komisja słusznie uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w przypadkach, w których jedynym powodem zastosowania podatku od kontrolowanych spółek zagranicznych zgodnie ze scenariuszem alternatywnym wspomnianego rozdziału 5 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie” z tego względu, że test ten może być nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce; aczkolwiek jednocześnie, i nie podając odpowiedniego uzasadnienia, Komisja twierdzi, że przepisy wspomnianego rozdziału 9 nigdy nie znajdują uzasadnienia w przypadkach, w których test funkcji decyzyjnych i zarządczych spowodowałby opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych na podstawie wspomnianego rozdziału 5. W rzeczywistości test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest zbyt trudny do zastosowania w praktyce, w związku z czym Komisja powinna była uznać przepisy wspomnianego rozdziału 9 za uzasadnione również w kontekście tego testu i w związku z tym powinna była stwierdzić, że nie ma pomocy państwa.
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie uzasadniła wniosku, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup prowadzi do selektywnego odstępstwa od systemu odniesienia, a w szczególności, że przedsiębiorstwa otrzymujące inne rodzaje zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu znajdują się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym do sytuacji przedsiębiorstw otrzymujących zyski finansowe nieprzeznaczone do obrotu pochodzące z umów kwalifikowanej pożyczki. W istocie, Komisja błędnie stwierdziła, że zyski finansowe nieprzeznaczone do obrotu pochodzące z pożyczek udzielanych jednostce dominującej i skarbonek nie powodują znacznego i istotnie większego ryzyka sztucznego przekierowania niż pochodzące z umów kwalifikowanej pożyczki. Ponadto Komisja popełniła błąd koncentrując się na technice legislacyjnej, a nie na skutkach zwolnienia podatkowego dla finansowania grup.
—

Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z powodu błędnego zastosowania obecnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001 do momentu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego oraz z powodu braku ustaleń dotyczących wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) Rady nr 207/2009 w momencie dokonania zgłoszenia;
iii.

wybór skarżącego do czeskiego senatu w 2018 r. w rywalizacji z kandydatami partii ANO 2011 kontrolowanej przez premiera Czech. Skarżący twierdzi, że odmowa przyjęcia przez Sąd niniejszej sprawy do rozpoznania sprowadzałaby się do pozbawienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości, skutkując faktyczną niemożnością kontrolowania członków rządu przez deputowanych do parlamentów narodowych w odniesieniu do działań podejmowanych w Radzie Europejskiej lub Radzie.
C 45/76

Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2019 r. – Moerenhout i in./Komisja

(Sprawa T-789/19)

(2020/C 45/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Tom Moerenhout (Humbeek, Belgia) i sześcioro innych skarżących (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi na decyzję Komisji C(2019) 6390 final z dnia 4 września 2019 r., odmawiającej rejestracji proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Ensuring Common Commercial Policy conformity with EU Treaties and compliance with international law” (Dz.U. 2019, L 241, s. 12), skarżący podnoszą cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych oraz art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. 2011, L 65, s. 1) w zakresie, w jakim Komisja przeinaczyła proponowaną inicjatywę obywatelską.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 211/2011 w zakresie, w jakim Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 w zakresie, w jakim Komisja uznała, że działanie przewidziane w proponowanej inicjatywie obywatelskiej może zostać podjęte jedynie na podstawie art. 215 TFUE, podczas gdy działanie to wyraźnie wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE uznając, że domniemany środek pomocy przynosi selektywną korzyść: a) spółkom korzystającym ze zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki niskiego ryzyka, ponieważ Komisja: — błędnie zidentyfikowała brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych jako system odniesienia; — naruszyła prawo, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego systemu odniesienia, z uwagi na to, że: (i) ustalenie odstępstwa błędnie opiera się na technice legislacyjnej; (ii) test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu dotyczącego kontrolowanych spółek zagranicznych; oraz (iii) umowy kwalifikowanej pożyczki i umowy niekwalifikowanej pożyczki nie dotyczą takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej, a w każdym wypadku Komisja naruszyła prawo stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1); — popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo stwierdzając, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób, jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, które ma zastosowanie do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu objętych przepisami sekcji 371 EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. b) spółkom korzystającym ze zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek, ponieważ Komisja: — błędnie zidentyfikowała brytyjskie przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych jako system odniesienia; — naruszyła prawo, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dopasowanych odsetek stanowi odstępstwo od podatkowego systemu odniesienia, z uwagi na to, że: (i) ustalenie odstępstwa błędnie opiera się na technice legislacyjnej, a test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskich przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych; (ii) podatnicy kwalifikujący się do skorzystania ze zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek nie znajdują się w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej co podatnicy, którzy się do takiego skorzystania nie kwalifikują. — popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dopasowanych odsetek nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE uznając, że domniemany środek pomocy przynosi selektywną korzyść: a) spółkom korzystającym ze zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki niskiego ryzyka, ponieważ Komisja: — błędnie zidentyfikowała brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych jako system odniesienia oraz naruszyła prawo, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego systemu odniesienia, z uwagi na to, że: (i) ustalenie odstępstwa błędnie opiera się na technice legislacyjnej; (ii) test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu dotyczącego kontrolowanych spółek zagranicznych; oraz (iii) umowy kwalifikowanej pożyczki i umowy niekwalifikowanej pożyczki nie dotyczą takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej, a w każdym wypadku Komisja naruszyła prawo stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1). — popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo stwierdzając, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób, jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, które ma zastosowanie do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu objętych przepisami sekcji 371 EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] (inwestycje kapitałowe ze Zjednoczonego Królestwa). b) spółkom korzystającym ze zwolnień podatkowych dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów, ponieważ Komisja: — błędnie zidentyfikowała brytyjskie przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych jako system odniesienia oraz naruszyła prawo, stwierdzając, że zwolnienia podatkowe dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów stanowią odstępstwo od podatkowego systemu odniesienia, z uwagi na to, że: (i) ustalenie odstępstwa błędnie opiera się na technice legislacyjnej, a test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskich przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych; (ii) podatnicy kwalifikujący się do skorzystania ze zwolnień podatkowych dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie znajdują się w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej co podatnicy, którzy się do takiego skorzystania nie kwalifikują. — popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo stwierdzając, że zwolnienia podatkowe dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie są uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.
—

Komisja błędnie oceniła dowody naruszenia art. 101 TFUE, uznając, iż nie występowało prawdopodobieństwo, by PLP („Patent Licensing Program”) i umowy koncesji krzyżowych między spółkami Philips, Osram i Zumtobel stanowiły porozumienie lub praktykę uzgodnioną w rozumieniu tej normy, przyjmując bez zweryfikowania jednostronny charakter zachowań (które w konsekwencji stanowią jednak przyznanie naruszenia art. 102 TFUE) i nie uwzględniając, że również porozumienie przygotowane jednostronnie, takie jak to, o którym tu umowa, może – wręcz przeciwnie – kryć właśnie porozumienie zakazane. Do tego dochodzi fakt, że podmioty składające skargę do Komisji nie były zobowiązane do wykazania rzeczywistej szkody dla rynku dostawców, gdyż wystarczało, by przedstawiły dowody, na podstawie których mogła i powinna była ona przeprowadzić pogłębioną analizę.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i art. 7 ust. 1 ogólnych przepisów wykonawczych: — lata uprawniające do emerytury podlegające przeniesieniu powinny być obliczane na podstawie faktycznie przekazanej kwoty po odliczeniu wzrostu wartości kapitału między dniem wystąpienia o przeniesienie a dniem faktycznego przeniesienia; — PMO błędnie obliczyło podlegające przeniesieniu uprawnienia emerytalne wyłącznie w oparciu o kwotę podają przez krajową administrację we wstępnej decyzji, podczas gdy faktycznie przekazana kwota nie odpowiadała wyłącznie wzrostowi wartości kapitału między dniem wystąpienia o przeniesienie a dniem faktycznego przeniesienia.
2.

Zarzut drugi, dotyczy naruszeń prawa i błędów w ustaleniach faktycznych obarczających stwierdzenie przez Komisję, że środki tymczasowe były pilnie potrzebne w celu odniesienia się do ryzyka poważnej i nieodwracalnej szkody dla konkurencji na którymkolwiek z przedmiotowych rynków właściwych, które wynikają z a) z wprowadzenia przez Komisję nieznanego pojęcia pilnego charakteru, które jest uzasadnione jedynie wolnym tempem jej własnych postępowań, co stoi w sprzeczności z wyjątkowym charakterem środków wynikającym z samej ich natury, b) braku szczególnych czynników przemawiających za pilną potrzebą podjęcia działań, ponieważ Komisja ogranicza się do przywołania szeregu ogólnych twierdzeń oraz c) niewykazanie przez Komisję jakiejkolwiek prawdopodobnej szkody dla konkurencji na którymkolwiek z właściwych rynków.
1.

Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów prawnych w zakresie, w jakim naruszają one zasady przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na ich ogólną i nieracjonalną treść, tzn., że w niektórych przypadkach nakładają one na oferentów, co się tyczy strony skarżącej, szczególne wymogi techniczne, które są całkowicie zbędne, nieproporcjonalne, nadmierne i niefunkcjonalne dla celów świadczenia usług lub takie, które uniemożliwiają uczestnictwo strony skarżącej lub nakładają na nią nadmierne obciążenia ekonomiczne w stopniu zagrażającym konkurencyjności oferty. W konsekwencji akty te naruszają motywy 96 i 108 oraz art. 160, 161 i 166 ogólnego rozporządzenia finansowego (UE, Euratom) nr 2018/1046 (1) oraz pkt 17.1, 17.3 i 17.8 załącznika I do tego rozporządzenia, a także dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23 (2) i 2014/24 (3). Ponadto są one wadliwe z uwagi na przekroczenie kompetencji, w szczególności naruszenie zasady proporcjonalności, nielogiczny i nieprawidłowy charakter, przeinaczenie podstawowych założeń, nierówne traktowanie, niesprawiedliwość i nadużycie władzy.
—

stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/363/18, opublikowanego w dniu 11 października 2018 r. (1), oraz wynikającego z niego projektu listy urzędników wybranych do udziału we wspomnianym konkursie w całości lub stwierdzenie, że jest on niezgodny z prawem i nie znajduje zastosowania do strony skarżącej na podstawie art. 277 TFUE;
—

Skarżąca świadczyła swoje usługi w ramach umów o udzielenie dotacji FP6 i FP7. W okresie od 1 sierpnia 2015 r. do 30 kwietnia 2016 r. skarżąca pracowała w ogółem 37 projektach badawczych. Od 1 maja 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. skarżąca świadczyła usługi w ogółem 38 projektach badawczych. Wszystkie koszty poniesione w tych okresach spełniają kryteria kwalifikowalności określone w umowach o udzielenie dotacji zawartych przez strony (art. II.14.1). Do chwili obecnej pozwana nie zwróciła tych kosztów. Pozwana jest zobowiązana zwrócić te koszty zgodnie z tymi umowami o udzielenie dotacji.