ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

W jaki sposób należy interpretować zależności pomiędzy dyrektywą Rady 2005/85/WE (1) (dyrektywą o postępowaniach w przedmiocie udzielenia azylu) i decyzją ramową 2002/584/WSiSW (2) w przypadku gdy osoba będąca obywatelem państwa trzeciego, o której przekazanie zwrócono się na podstawie europejskiego nakazu aresztowania złożyła w państwie członkowskim wykonania wniosek o udzielenie azylu a postępowanie w przedmiocie udzielenia azylu toczy się równocześnie z postępowaniem w przedmiocie wykonania nakazu aresztowania? a) czy należy przypisać pierwszeństwo ustanowionemu w art. 7 ust. 1 dyrektywy prawu do pozostania w państwie członkowskim podczas rozpatrywania wniosku czy też art. 7 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wykonanie nakazu aresztowania stanowi powód mający pierwszeństwo przed prawem ustanowionym w art. 7 ust. 1? Czy na podstawie decyzji ramowej można odmówić przekazania ze względu na toczące się postępowanie w przedmiocie udzielenia azylu, pomimo tego że art. 3 i 4 tej decyzji nie zawierają powodów odmowy odnoszących się do takiego przypadku? b) czy art. 7 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że na jego podstawie państwom członkowskim przysługuje zakres swobody przy podejmowaniu decyzji jak zamierzają one uregulować kwestię opisaną w lit. a) w ich prawach krajowych? c) jak, w kontekście powyższych pytań należy interpretować art. 7 ust. 2 dyrektywy, w szczególności w przypadku gdy osoba, o której przekazanie zwrócono się na podstawie nakazu aresztowania wniosła o udzielenie jej azylu uzasadniając to co do zasady tymi samymi względami co względy, na które powołała się w celu zakwestionowania przekazania? d) czy w razie udzielenia azylu państwo członkowskie wykonania musi odmówić przekazania? W odniesieniu do takiego przypadku odsyła się ponadto do czwartego pytania prejudycjalnego [lit. a)-c)]
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance de Liège (Belgia) w dniu 15 stycznia 2010 r. — Missionswerk Werner Heukelbach e.V. przeciwko Państwu belgijskiemu — Service Public Fédéral Finances

(Sprawa C-25/10)

2010/C 100/25

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de Première Instance de Liège

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Missionswerk Werner Heukelbach e.V.

Strona pozwana: Państwo belgijskie — Service Public Fédéral Finances

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 18 (d. art. 12 TWE), art. 45 (d. art. 39 TWE), art. 49 (d. art. 43 TWE) oraz art. 54 (d. art. 48 traktatu WE) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy tłumaczyć w ten sposób, że zabraniają one wydania lub utrzymywania w mocy przez ustawodawcę państwa członkowskiego przepisu, którego celem jest ograniczenie prawa do skorzystania z obniżonej stawki podatkowej w wysokości 7 % do stowarzyszeń o charakterze niezarobkowym, do kas chorych lub krajowych związków kas chorych, zrzeszeń zawodowych oraz międzynarodowych stowarzyszeń o charakterze niezarobkowym, fundacji prywatnych oraz fundacji użyteczności publicznej mających siedzibę w państwie członkowskim, w którym zmarła — mieszkanka Walonii — rzeczywiście zamieszkiwała albo była zatrudniona w chwili zgonu albo w którym wcześniej rzeczywiście zamieszkiwała albo była zatrudniona?
1)

Czy art. 39 dyrektywy 2005/85/WE (1) należy interpretować w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to, które w Wielkim Księstwie Luksemburga zostało wprowadzone przez art. 20 ust. 5 zmienionej ustawy z dnia 5 maja 2006 r. o prawie azylu i uzupełniających formach ochrony, zgodnie z którym osobie ubiegającej się o azyl nie przysługuje środek odwoławczy do sądu od decyzji organu administracyjnego o rozstrzygnięciu w sprawie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury przyspieszonej?
3)

Czy przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. b) pkt iv dyrektywy 90/314/EWG […] zobowiązanie do powiadomienia konsumenta przez organizatora przed podróżą o możliwości wykupu polisy ubezpieczeniowej na pokrycie kosztów powrotu do kraju w razie wypadku należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zobowiązanie organizatora do zawarcia z konsumentem indywidualnej umowy ubezpieczenia na pokrycie kosztów powrotu do kraju w razie wypadku?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/27

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corta Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 9 lutego 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Marcello Costa

(Sprawa C-72/10)

2010/C 100/41

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte Suprema di Cassazione

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Marcelo Costa

Pytanie prejudycjalne

Jaką wykładnię art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych należy przyjąć w celu ustalenia, czy przywołane przepisy traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, który w ramach określonej liczby koncesji przewiduje: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją.
3)

Czy, zgodnie z art. 2, 3, 5, 6, 9, 13 i 15 dyrektywy 2000/60/WE dozwolony jest transfer wody z danego obszaru dorzecza do pobliskiego obszaru dorzecza; w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej czy taki transfer może mieć na celu wyłącznie zaspokojenie zapotrzebowania na wodę do użytku cywilnego czy może być ona także przeznaczona do nawadniania i wytwarzania energii? Czy, w każdym razie, zgodnie z ww. przepisami dyrektywy niezbędna jest decyzja administracji, która została przyjęta i uzasadniona na podstawie wymaganej analizy naukowej, w ramach której ustalono, że zasoby wodne zawarte w docelowym obszarze dorzecza nie są w stanie zaspokoić odnośnego zapotrzebowania na wodę do użytku cywilnego, nawadniania i innych celów? W razie wypowiedzenia się przez Trybunał Sprawiedliwości [Unii Europejskiej] w przedmiocie pytania 1) w ten sposób, że przepis art. 13 ust. 6 dyrektywy 2000/60/WE nie wprowadza po prostu ostatecznego terminu (22.12.2009) na opracowanie planów gospodarowania zasobami wodnymi, lecz ustanawia szczególny termin na transpozycję przepisów art. 3, 4, 5, 6, 9, 13 i 15 tej dyrektywy niezbędne będzie również przedstawienie następującego pytania prejudycjalnego:
2)

Co należy rozumieć pod pojęciem „wykorzystywanie embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych”? Czy obejmuje ono każde wykorzystanie handlowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy, w szczególności również wykorzystanie do celów badań naukowych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/32

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 lutego 2010 r. — Lidl & Companhia przeciwko Fazenda Pública

(Sprawa C-106/10)

2010/C 113/49

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Lidl & Companhia

Strona pozwana: Fazenda Pública

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 78 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2006/112/WE (1), w związku z art. 79 akapit pierwszy lit. c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by w ramach wewnątrzwspólnotowych transakcji nabycia do podstawy opodatkowania podatkiem VAT wliczana była kwota podatku od pojazdów, ustanowionego w ustawie nr 22-A/2007 z dnia 29 czerwca?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)
9)

Czy brak transpozycji do krajowego porządku prawnego państwa członkowskiego UE dyrektywy 2005/14/WE (mimo że termin na transpozycję upłynął w dniu 11 czerwca 2007 r.), a w szczególności jej motywów 20–22, może działać na szkodę skarżącej z uwagi na naruszenie jej podstawowego prawa do ochrony jej dóbr, nawet jeśli dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE (7) uchyliła dyrektywy od pierwszej do piątej dotyczące ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG, 2000/26/WE i 2005/14/WE), uwzględniając, że przywołane tu przepisy zostały w całości zawarte w nowej dyrektywie WE, która chroni prawa osób poszkodowanych w wypadkach drogowych w większym stopniu niż uchylone przepisy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Rouen (Francja) w dniu 8 lutego 2010 r. — Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondia France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, nastęca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France przeciwko Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre

(Sprawa C-78/10)

2010/C 113/34

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour d'appel de Rouen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Me Marc Berel, działający jako pełnomocnik Société Port Angot Développement, Me Hess, działający jako zarządca sądowy Société Port Angot Développement, Société Rijn Schelde Mondial France, Receveur principal des douanes de Rouen Port, Administration des douanes — Havre Port, Société Port Angot Développement, następca prawny SAS Manutention de produits chimiques et miniers (Maprochim), Asia Pulp & Paper France

Strona pozwana: Administration des douanes de Rouen, Receveur principal des douanes du Havre, Administration des douanes du Havre

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 213, 233 i 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego [WKC] (1) stoją na przeszkodzie, by w przypadku istnienia długu celnego dłużnik solidarny, wobec którego nie wydano decyzji o umorzeniu tego długu, mógł powołać się wobec organów odpowiedzialnych za odzyskanie należności celnych na decyzję o umorzeniu wydaną na podstawie art. 239 WKC, którą organy te skierowały do innego współdłużnika solidarnego, w celu zwolnienia się z zapłaty długu celnego?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).
2)

Komisja podnosi cztery zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności: Po pierwsze, zdaniem Komisji Rada nie była uprawniona do działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, na którą zezwoliła, była to pomoc istniejąca, którą Litwa, przyjmując wnioski Komisji w sprawie właściwych środków, zobowiązała się zakończyć do końca 2009 r. Po drugie, Komisja twierdzi, że Rada przekroczyła swoje kompetencje próbując pozbawić znaczenia stwierdzenie, że środki pomocowe, które Litwa miała prawo utrzymać do końca 2009 r., ale nie dłużej, mogą zostać utrzymane do 2013 r. Po trzecie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która dotyczy państw członkowskich a także współpracy między instytucjami. Swoją decyzją Rada zwolniła Litwę z obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do właściwych środków przyjętych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup państwowych gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE. Wreszcie, Komisja uważa, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, w zakresie, w jakim uznała, że istnieją wyjątkowe okoliczności uzasadniające przyjęcie dozwolonego przez nią środka. Komisja wskazuje, że jeżeli istnieją jakieś wyjątkowe okoliczności, zaskarżona decyzja zezwala na pomoc, która nie może zaradzić tym wyjątkowym okolicznościom lub wykracza poza to, co niezbędne aby im zaradzić, z naruszeniem zasady proporcjonalności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 lutego 2010 r. — Office of Communications przeciwko The Information Commissioner

(Sprawa C-71/10)

2010/C 113/31

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Office of Communications

Strona pozwana: The Information Commissioner

Pytanie prejudycjalne

Gdy w myśl dyrektywy Rady 2003/4/WE (1) organ władzy publicznej posiada informacje o środowisku, których ujawnienie miałoby negatywny wpływ na odrębne interesy chronione przez więcej niż jeden wyjątek [w tym przypadku interes bezpieczeństwa publicznego chroniony przez art. 4 ust. 2 lit. b) oraz interes praw własności intelektualnej chroniony przez art. 4 ust. 2 lit. e)], jednakże gdyby każdy z tych wyjątków był rozpatrywany oddzielnie, wpływ ten nie byłby wystarczający, aby przeważyć nad publicznym interesem ujawnienia informacji, to czy wówczas dyrektywa wymaga przeprowadzenia dalszego badania obejmującego nakładanie się odrębnych interesów chronionych przez te dwa wyjątki i ich łączne porównanie z publicznym interesem ujawnienia informacji?

(1) Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26).
a)

Po pierwsze, Komisja uważa, że Rada nie była uprawniona do podjęcia działania na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, ponieważ nie zajęła stanowiska w przedmiocie polskiego wniosku w terminie trzech miesięcy określonym w akapicie czwartym tego przepisu, a także dlatego że w każdym razie pomoc, którą zatwierdziła, była pomocą istniejącą, którą Polska zobowiązała się znieść do końca 2009 r., gdy państwo to zgodziło się na stosowane środki zaproponowane mu przez Komisję.
—

Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/121/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych w celu dostosowania jej do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) oraz utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy.
1)

Czy art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1) ostatnio zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r. (2) — zwanej dalej: „dyrektywą Seveso II” — należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim obowiązki państw członkowskich, w szczególności obowiązek zapewnienia, że ich polityka zagospodarowania przestrzennego oraz procedury służące wprowadzaniu w życie tej polityki uwzględniają potrzebę utrzymania w dłuższej perspektywie właściwych odległości pomiędzy zakładami objętymi dyrektywą a obiektami użytku publicznego, skierowane są do organów planistycznych decydujących o zagospodarowaniu obszarów na podstawie rozważenia istotnych względów publicznych i prywatnych, czy też skierowane są one również do organów wydających pozwolenia na budowę, które podejmują decyzje związane w przedmiocie zgody na inwestycję na zabudowanym już obszarze?
Po trzecie, Sąd posłużył się przy badaniu charakteru odróżniającego zbyt restrykcyjnym kryterium oceny. Uznał on, że postrzeganie znaku towarowego „w pierwszej kolejności” jako sformułowania reklamowego wystarcza, aby na pytanie, czy istnieją podstawy odmowy rejestracji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 udzielić odpowiedzi twierdzącej. Jest to jednak nieprawidłowa interpretacja zasad prawnych dotyczących art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, które zostały skonkretyzowane przez Trybunał Sprawiedliwości. Zachwalająca konotacja słownego znaku towarowego nie wyklucza, że pomimo tego nadaje się on do zagwarantowania konsumentom pochodzenia oznaczonych towarów lub usług. Taki znak towarowy niewątpliwie może być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców równocześnie jako sformułowanie reklamowe i jako wskazanie pochodzenia handlowego. W tym względzie Sąd powinien był przynajmniej podać, z jakich powodów nie jest tak w przypadku zgłoszonego znaku towarowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/18

Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-64/07 do T-66/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (350)

(Sprawa C-54/10 P)

2010/C 113/27

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Przedstawiciel D. Rzążewska, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

— unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych od T-64/07 do T-66/07;

— przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

— obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykuł 7 (1) (c) RWZT (1) przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustaleniu, że znaki towarowe należące do skarżącej nie nadają się do rejestracji.

Skarżąca ponadto zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 7 (1) (c) RWZT lub Artykułu 76 RWZT, lub obu tych przepisów, przez nie wzięcie należycie pod uwagę praktyki Urzędu dotyczącej rejestracji oznaczeń składających się z cyfr lub wskazujących na treść publikacji.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 146 — 180; zastąpione przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) Dz. U. L 78 z 24.3.2009, str. 1
1)

Czy wykładni zawartego w art. 2 lit. i) dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (zwanej dalej „dyrektywą”) (1) wymogu „umożliwia w ten sposób konsumentowi dokonanie zakupu” należy dokonywać w ten sposób, że zaproszenie do dokonania zakupu zostaje złożone w chwili, gdy jest dostępna informacja na temat reklamowanego produktu i jego ceny i tym samym konsument może podjąć decyzję o zakupie, czy jednak konieczne jest, by komunikat handlowy oferował również faktyczną możliwość zakupu produktu (np. formularz zamówieniowy) lub, by istniał dostęp do takiej możliwości (np. reklama poza sklepem)?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 134/26

Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-130/10)

2010/C 134/40

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Perillo, K. Bradley, A. Auersperger Matić, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1286/2009 (1) z dnia 22 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 881/2002 (2) wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami;

— utrzymanie w mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 1286/2009 do chwili zastąpienia go innym aktem prawnym;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Parlament Europejski utrzymuje, że rozporządzenie Rady (UE) nr 1286/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami jest nieważne z następujących powodów:

— zważywszy na jego cel i treść, właściwą podstawą prawną do wydania rozporządzenia byłby art. 75 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

— alternatywnie, przesłanki do skorzystania z art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie zostały spełnione, ponieważ nie przedstawiono żadnej właściwej propozycji, a Rada nie przyjęła wcześniej decyzji zgodnie z tytułem V rozdział 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

Jeśli Trybunał stwierdzi nieważność zaskarżonego rozporządzenia, Parlament wnosi jednak o to, by Trybunał skorzystał ze swej swobody uznania i utrzymał w mocy zaskarżone rozporządzenie, zgodnie z art. 264 akapit drugi TFEU aż do chwili zastąpienia go innym aktem prawnym.

(1) Dz.U. L 346, s. 42.

(2) Dz.U. L 139, s. 9.
2)

Czy zakres podmiotowy, w doniesieniu do odbiorców pomocy, określony w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (1) i w art. 10 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 (2), można interpretować w ten sposób, że z podmiotowego punktu widzenia istnieją tylko dwie przesłanki pomocy: uprawniona do otrzymania pomocy jest a) grupa producentów rolnych (jednostka) b), której gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty?
5)

Czy art. 82 akapit pierwszy [WE] i 86 ust. 1 i 2 [WE] stoją na przeszkodzie przepisom wewnętrznym [takim jak art. 2 akapit pierwszy lit. a) d. lgs. nr 368/2001], które w ramach wykonania dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) wprowadzają do wewnętrznego porządku prawnego „niekauzalny” stan faktyczny wyłącznie na korzyść SpA Poste Italiane (przedsiębiorstwa, którego kapitał jest w całości publiczny) prowadząc do spełnienia przesłanek nadużycia pozycji dominującej?
b)

Jeżeli kara za naruszenie zobowiązań konsumenta jest nieproporcjonalna, czy do sądu krajowego należy wyciągnięcie wszystkich konsekwencji wynikających na mocy prawa krajowego z tej okoliczności, by konsument nie był zobowiązany do poniesienia tej kary?
4)

Czy ogólne zasady obowiązującego prawa wspólnotowego takie jak zasada pewności prawa, zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasada równości broni w postępowaniu, zasada skutecznej ochrony sądowej, prawo do niezależnego sądu oraz, mówiąc bardziej ogólnie, prawo do rzetelnego procesu, zagwarantowane w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (zmienionym na mocy art. 1.8 traktatu lizbońskiego i do którego odnosi się art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) — w związku z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej 4 listopada 1950 r. w Rzymie oraz z art. 46, 47, 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu lizbońskiego, należy interpretować tak, że uniemożliwiają one przyjęcie przez państwo włoskie, po znacznym odstępie czasu (5 lat), przepisu zawierającego wykładnię autentyczną odmienną od treści podlegającej wykładni i sprzeczną z utrwaloną wykładnią organu zapewniającego jedności prawa [Corte di cassazione], przepisu istotnego ponadto do rozstrzygnięcia sporów, w których państwo włoskie bierze udział jako strona?