17

Następnie Sąd zbadał pierwszy z zarzutów w następujący sposób: „47 W konsekwencji należy ograniczyć zakres analizy do argumentów, za pomocą których skarżąca kwestionowała brak wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, twierdząc, iż nałożenie zbyt wysokich opłat za prawa pokrewne stanowi praktykę mogącą wpłynąć na wspólny rynek w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE, nawet jeśli ogranicza się ona do terytorium greckiego. 48 W związku z tym Komisja uznała po pierwsze, iż wszystkie zainteresowane strony mają siedziby i wykonują swoją działalność w Grecji, po drugie, że jest mało prawdopodobne poszerzenie zakresu działania trzech organizacji […] na inne państwa i po trzecie, że użytkownicy muzyki są obywatelami greckimi oraz że uprawnienia trzech organizacji ograniczają się do terytorium Grecji. 49 Należy jednocześnie zauważyć, że okoliczności faktyczne i prawne przytoczone przez skarżącą nie pozwoliły na wykazanie, że zarzucane praktyki miały wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w taki sposób, iż mogłyby one zaszkodzić realizacji celów jednolitego rynku. Skarżąca ograniczyła się bowiem do przywołania trudności finansowych napotkanych przez organizacje zarządzające prawami autorskimi oraz użytkowników muzyki w Grecji i we wszystkich państwach członkowskich, nie będąc w stanie udowodnić swoich twierdzeń ani choćby przedstawić dowodów, które byłyby do tego przydatne. 50 W odniesieniu do argumentu skarżącej, iż poważne zakłócenia wspólnego rynku wynikają z faktu, że opłaty na rzecz twórców greckich i zagranicznych są uiszczane spółkom mającym siedzibę na terytorium Unii Europejskiej, należy stwierdzić, że uprawnienia trzech organizacji […] ograniczają się do terytorium Grecji i że zatem zasadniczo osobami dotkniętymi skutkami zarzucanych praktyk są użytkownicy muzyki na terytorium Grecji oraz twórcy greccy. 51 W odniesieniu do argumentów, zgodnie z którymi Trybunał orzekł już, że naruszenia ograniczające się do terytorium jednego państwa członkowskiego mogą stanowić naruszenie reguł konkurencji, należy podkreślić, że w sprawach, które doprowadziły do wydania tych decyzji, wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi wynikał bądź to z uzgodnienia między krajowymi spółkami zarządzającymi prawami autorskimi, skutkującego systematyczną odmową udzielenia bezpośredniego dostępu do ich repertuaru użytkownikom zagranicznym (ww. wyroki: w sprawie Lucazeau i in., pkt 17; w sprawie Tournier, pkt 23), bądź to wykluczenia wszelkich potencjalnych konkurentów na rynku geograficznym obejmującym jedno państwo członkowskie [wyrok (z dnia 6 kwietnia 1995 r.) w sprawach połączonych (C-241/91 P i C-242/91 P, Rec. s. I-743) RTE i ITP przeciwko Komisji, pkt 70]. W konsekwencji przywołane sprawy nie przedstawiają elementów wspólnych z niniejszą sprawą. 52 W odniesieniu do rzekomego obowiązku zachowania jednolitości i proporcjonalności pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie opłat za prawa pokrewne, który miałby być ustanowiony w wyroku [z dnia 6 lutego 2003 r.] w sprawie SENA [Rec. s. I-1251], należy wskazać, że w wyroku tym (pkt 34) Trybunał orzekł w przeciwnym sensie, uznając brak wspólnotowej definicji godziwego wynagrodzenia i nieistnienie obiektywnych powodów uzasadniających, aby sąd wspólnotowy ustalał warunki określania takiego wynagrodzenia. 53 W odniesieniu wreszcie do argumentu, iż Komisja uznała wystąpienie naruszenia art. 81 WE i 82 WE, z pisma z dnia 10 grudnia 2004 r. i ze [spornej] decyzji wynika wyraźnie, że jest on bezpodstawny, ponieważ Komisja wcale nie uznała wystąpienia takiego naruszenia. 54 W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych zakłóceń wspólnego rynku. 55 Zatem skarżąca nie udowodniła, że w [spornej] decyzji Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że skutki praktyk zarzucanych przez skarżącą były w przeważającej części lub nawet w całości odczuwalne na rynku greckim i w związku z tym nie były one w stanie wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE. 56 Zarzut pierwszy należy w konsekwencji oddalić jako bezzasadny”.