ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w spółkach zależnych poniesione przez spółkę holdingową biorącą udział w zarządzaniu tymi spółkami i w związku z tym wykonującą działalność gospodarczą powinny być uważane za należące do kosztów ogólnych tej spółki holdingowej, a obciążający te koszty podatek od wartości dodanej co do zasady powinien podlegać pełnemu odliczeniu, chyba że niektóre transakcje gospodarcze dokonane na późniejszym etapie obrotu są zwolnione z podatku od wartości dodanej na podstawie dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2006/69, a w takim wypadku prawo do odliczenia powinno być realizowane tylko według zasad przewidzianych w art. 17 ust. 5 tej dyrektywy;
Prawodawca Unii przyznał Komisji uprawnienie do zmiany, w rozumieniu art. 290 ust. 1 TFUE, załącznika II do rozporządzenia nr 539/2001 wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Zmiana ta może być dokonana przez Komisję jedynie w ramach uprawnienia delegowanego w rozumieniu art. 290 ust. 1 TFUE, nie zaś uprawnienia wykonawczego w rozumieniu art. 291 ust. 2 TFUE.

W istocie akt przyjęty na podstawie art. 1 ust. 4 lit. f) rozporządzenia nr 539/2001, zmienionego rozporządzeniem nr 1289/2013, powoduje ponowne wprowadzenie na okres 12 lub 18 miesięcy obowiązku wizowego wobec wszystkich obywateli państwa trzeciego znajdującego się w wykazie załącznika II do tego rozporządzenia w związku z pobytem, który zgodnie z art. 1 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia nie podlega takiemu obowiązkowi. W odniesieniu do ogółu tych obywateli akt przyjęty na podstawie art. 1 ust. 4 lit. f) tegoż rozporządzenia prowadzi zatem do zmiany, choćby czasowo, normatywnej treści danego aktu ustawodawczego. Skutki aktu przyjętego na podstawie tego przepisu są bowiem, z wyjątkiem ich czasowego charakteru, w każdym względzie identyczne jak skutki wynikające z formalnego przeniesienia odniesienia do danego państwa członkowskiego z załącznika II do wspomnianego rozporządzenia do załącznika I do tegoż rozporządzania. Umieszczenie w załączniku II do wskazanego rozporządzenia przypisu obok nazwy danego państwa trzeciego, przewidziane w tymże przepisie, świadczy o woli włączenia przez prawodawcę Unii aktu przyjętego na podstawie tego przepisu do samego tekstu rozporządzenia nr 539/2001.

(por. pkt 31, 37, 42–44, 46)
System antydumpingowy Światowej Organizacji Handlu (WTO) może w pewnych sytuacjach stanowić wyjątek od ogólnej zasady, zgodnie z którą sąd Unii nie może kontrolować zgodności z prawem aktów instytucji Unii w świetle ich zgodności z postanowieniami porozumień WTO. Niemniej jednak, aby w danym konkretnym przypadku można było dopuścić taki wyjątek, należy w prawnie wymagany sposób wykazać, że prawodawca w oczywisty sposób wykazał zamiar wdrożenia do prawa Unii szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach porozumień WTO.

W tym celu nie wystarcza, iż z motywów aktu prawnego Unii jedynie ogólnie wynika, że dany akt prawny ma zostać przyjęty przy uwzględnieniu międzynarodowych zobowiązań Unii. Konieczne jest natomiast, aby z zaskarżonego szczególnego przepisu Unii można było wywnioskować, że ma on na celu wdrożenie do prawa Unii szczególnego zobowiązania wynikającego z prawa WTO.

Otóż w zakresie, w jakim Porozumienie o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (kodeks antydumpingowy) nie zawiera szczególnych przepisów dotyczących nieposiadających gospodarki rynkowej państw będących członkami WTO, nie można wykazać współzależności pomiędzy z jednej strony przepisami znajdującymi się w art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, zmienionego ostatnio rozporządzeniem nr 2117/2005 dotyczącego przywozu z nieposiadających gospodarki rynkowej państw będących członkami WTO a z drugiej strony przepisami art. 2 porozumienia antydumpingowego. Z powyższego wynika, że wspomnianego przepisu owego rozporządzenia nie można uznać za środek przeznaczony do zapewnienia w porządku prawnym Unii wykonania szczególnego obowiązku przyjętego w ramach WTO.

Ponadto sformułowanie zawarte w motywie 5 rozporządzenia nr 384/96, zgodnie z którym należy dokonać „w możliwie najszerszym zakresie” transpozycji postanowień porozumienia antydumpingowego do prawa Unii, powinno być interpretowane w ten sposób, że nawet jeżeli prawodawca Unii zamierzał uwzględnić postanowienia porozumienia antydumpingowego przy przyjmowaniu tego rozporządzenia, to jednak nie wyraził swojej woli dokonania transpozycji każdego z tych postanowień do wspomnianego rozporządzenia.

(por. pkt 44–46, 50, 52)
Artykuł 14 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE oraz art. 11 i art. 13 rozporządzenia nr 794/2004 w sprawie wykonania rozporządzenia nr 659/1999 nie stoją na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym – poprzez odesłanie do rozporządzenia nr 794/2004 – stosowanie odsetek składanych przy odzyskaniu pomocy państwa, nawet jeśli decyzja, w której ową pomoc uznano za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazano jej odzyskanie, została przyjęta i doręczona zainteresowanemu państwu członkowskiemu przed wejściem w życie owego rozporządzenia.

W istocie art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 794/2004 ma zastosowanie, zgodnie z art. 13 akapit piąty owego rozporządzenia, jedynie do decyzji w sprawie odzyskania doręczonych po dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, czyli po dniu 20 maja 2004 r. W związku z powyższym art. 11 ust. 2 owego rozporządzenia nie ma jako taki zastosowania ratione temporis do decyzji przewidującej odzyskanie pomocy, doręczonej państwu członkowskiemu przed tą datą. W braku przepisu prawa Unii w tej dziedzinie do prawa krajowego należy ustalenie, czy w danej sprawie odsetki powinny zostać obliczone zgodnie z metodą prostą czy składaną.

W tym względzie, przepis krajowy odsyłający jedynie do rozdziału V rozporządzenia nr 794/2004 nie może być uznany za sprzeczny z art. 13 owego rozporządzenia. W istocie z ograniczenia zastosowania ratione temporis rozporządzenia nr 794/2004 wynikającego z reguł określonych w tym względzie w art. 13, nie można wywieść zasady, która zakazywałaby państwom członkowskim – wyłącznie właściwym przed 20 maja 2004 r. w zakresie określania podstaw obliczania odsetek – stanowienia prawa zawierającego dane rozwiązanie tej kwestii. Artykuł 13 rozporządzenia nr 794/2004 nie wprowadza zatem zasady braku retroaktywności względem ustawodawstw krajowych przed wejściem w życie rozporządzenia nr 794/2004.

Jako że pomoc uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji, doręczoną przed wejściem w życie rozporządzenia nr 794/2004, nie została odzyskana, ani nawet nie była przedmiotem decyzji w sprawie ustalenia wysokości podatku w dniu wejścia w życie uregulowania krajowego, które w kwestii odzyskania takiej pomocy nakazuje stosowanie odsetek składanych w miejsce wcześniejszych przepisów przewidujących stosowanie odsetek prostych, nie można uznać, że akt ten dotyczy okoliczności powstałych wcześniej. Zatem takie uregulowanie krajowe nie działa wstecz i ogranicza się do stosowania nowych przepisów do przyszłych skutków okoliczności powstałych pod rządami uprzednio obowiązujących przepisów W konsekwencji ogólne zasady bezpieczeństwa prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nie stoją na przeszkodzie takim przepisom.

(por. pkt 27–29, 32, 34, 39–41, 43, 48; sentencja)
Artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim przedawnienie ma zastosowanie nie tylko do postępowań w sprawie nieprawidłowości prowadzących do nałożenia kar administracyjnych w rozumieniu art. 5 tego rozporządzenia, lecz również do postępowań prowadzących do zastosowania środków administracyjnych w rozumieniu art. 4 wspomnianego rozporządzenia. Owa wykładnia pozostaje bez uszczerbku dla art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, zgodnie z którym państwa członkowskie zachowują możliwość stosowania dłuższego okresu niż okres przewidziany odpowiednio we wspomnianym art. 3 ust. 1 i 2.

(por. pkt 32, 33; sentencja)
W istocie taka kara pieniężna ma charakter akcesoryjny w stosunku do, spoczywającego na rodzicu, pod którego pod pieczą dziecko pozostaje, obowiązku współpracy w realizacji prawa do osobistej styczności z dzieckiem na warunkach określonych w tym orzeczeniu.

Artykuł 1 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do spraw dotyczących egzekucji w jednym państwie członkowskim kary pieniężnej przewidzianej w orzeczeniu wydanym w innym państwie członkowskim, dotyczącym prawa do pieczy na dzieckiem i prawa do osobistej styczności z dzieckiem, w celu zapewnienia współpracy osoby, pod której pieczą dziecko pozostaje, w realizacji prawa do osobistej styczności z dzieckiem.

Egzekucja kary pieniężnej zasądzonej przez sąd państwa członkowskiego pochodzenia, który orzekł co do istoty w kwestii prawa do osobistej styczności z dzieckiem, w celu zapewnienia efektywnej realizacji tego prawa, mieści się w ramach tego samego systemu wykonawczego co orzeczenie o prawie do osobistej styczności z dzieckiem, którego realizację ta kara pieniężna ma zabezpieczać, i w związku z tym stwierdzenie jej wykonalności następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie nr 1347/2000.

W istocie takiej kary pieniężnej nie można postrzegać w izolacji, jako odrębnego zobowiązania, ale w charakterze środka, który jest nierozerwalnie związany z prawem do osobistej styczności z dzieckiem, którego realizację zabezpiecza. Z tego względu egzekucja kary pieniężnej musi stanowić część tego samego systemu wykonawczego co prawo do osobistej styczności z dzieckiem, którego realizację środek ten zabezpiecza, a więc musi odbywać się zgodnie z regułami przewidzianymi w art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003.

Gdyby uznać, że egzekucja kary pieniężnej podlega innemu reżimowi prawnemu niż prawo do osobistej styczności z dzieckiem, czyli postępowaniu w sprawie wykonania orzeczenia, które zgodnie z art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, regulowane jest przepisami państwa członkowskiego wykonania, sąd tego państwa mógłby dokonać samodzielnej kontroli, czy naruszenie prawa do osobistej styczności z dzieckiem rzeczywiście miało miejsce.

Tymczasem możliwość przeprowadzenia takiej kontroli, która odbywałaby się zgodnie z przepisami państwa wykonania i obejmowałaby ocenę przez sąd tego państwa okoliczności faktycznych rozpatrywanego przypadku, byłaby wbrew woli prawodawcy Unii, który chciał, aby orzeczenia wydawane w tej dziedzinie były wykonywane w sposób jednakowy i uproszczony, co wyklucza jakikolwiek merytoryczny udział sądu państwa wykonania i opiera się na zaufaniu do sądu państwa pochodzenia, który wydał orzeczenie dotyczące prawa do osobistej styczności z dzieckiem.

(por. pkt 49–53; pkt 2 sentencji)
Artykuł 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, a także art. 10c–11a, 12a i 12b rozporządzenia nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w wersjach zmienionych i uaktualnionych rozporządzeniem nr 118/97, zmienionych rozporządzeniem nr 647/2005, należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego w formie zaświadczenia E 101 w celu poświadczenia, że dany pracownik podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego w zakresie zabezpieczenia społecznego, podczas gdy pracownik ów jest objęty zakresem stosowania umowy dotyczącej zabezpieczenia społecznego przewoźników na Renie, przyjętej przez konferencję międzyrządową zwołaną w celu przeprowadzenia rewizji umowy z dnia 13 lutego 1961 r. dotyczącej zabezpieczenia społecznego przewoźników na Renie, podpisanej w Genewie w dniu 30 listopada 1979 r., nie jest wiążące dla organów innych państw członkowskich. Fakt, że organ wydający nie miał zamiaru wydać rzeczywistego zaświadczenia E 101, lecz użył formularza tego zaświadczenia do celów administracyjnych, jest w tym względzie bez znaczenia.

Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa krajowego, nie jest zobowiązany ani do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, ani do odczekania na odpowiedź na to pytanie tylko dlatego, że – w sprawie podobnej do tej, która przed nim zawisła i dotyczącej dokładnie tej samej problematyki – sąd krajowy niższej instancji zadał Trybunałowi pytanie prejudycjalne.

W istocie wyłącznie do sądów krajowych, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, należy ocena na własną odpowiedzialność i w sposób niezależny, czy w rozpatrywanej sprawie mają do czynienia z „acte clair”.

Zatem mimo iż sąd najwyższy danego państwa członkowskiego musi uwzględnić w swojej analizie okoliczność, że sąd niższej instancji zadał pytanie prejudycjalne, które jest przedmiotem toczącej się obecnie przed Trybunałem sprawy, to jednak okoliczność taka nie może sama w sobie powstrzymać krajowego sądu najwyższego przed stwierdzeniem, że ma on do czynienia z „acte clair”.

(por. pkt 59, 60, 63; pkt 2 sentencji)
Na podstawie treści decyzji 2014/269 zmieniającej decyzję 2009/935 w odniesieniu do wykazu państw trzecich i organizacji, z którymi Europejski Urząd Policji (Europol) zawiera porozumienia, która co do zasady, by spełniać wymóg uzasadnienia, powinna wskazywać podstawę prawną, na której decyzja ta została oparta, nie sposób uznać, że decyzja ta została wydana w oparciu o art. 34 UE. W istocie decyzja ta nie odwołuje się do art. 34 UE a jej preambuła odsyła wprost art. 26 ust. 1 lit. a) decyzji 2009/371 ustanawiającej Europol, oraz do art. 5 i 6 decyzji 2009/934 w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych regulujących stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych osobowych i informacji niejawnych.

W tym względzie okoliczność, że art. 34 ust. 2 lit. c) UE stanowił jedyną możliwą podstawę prawną przyjęcia środka takiego jak decyzja 2014/269, przy założeniu, że okoliczność ta zostałaby wykazana, nie ma znaczenia, ponieważ wyraźny wybór Rady polegający na tym, by w owej decyzji wskazać nie to postanowienie, lecz art. 26 ust. 1 lit. a) decyzji 2009/371, jak również art. 5 i 6 decyzji 2009/934, wyraźnie przemawia za tym, że decyzja 2014/269 została wydana w oparciu o te ostatnie przepisy jako takie. W tych okolicznościach uchylenie art. 34 UE traktatem z Lizbony nie pozbawia decyzji 2014/269 podstawy prawnej.

(por. pkt 23, 24, 26, 28)
W istocie rozporządzenie nr 2027/97 znajduje zastosowanie wyłącznie do przewoźników lotniczych i przewozów lotniczych Wspólnoty w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a)–b) tegoż rozporządzenia, to znaczy przedsiębiorstw transportu lotniczego z ważną koncesją, udzieloną przez państwo członkowskie zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2407/92 w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym.

Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu przewozu pasażerów i ich bagażu drogą powietrzną, zmienionego rozporządzeniem nr 889/2002 oraz art. 1 ust. 1 konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i zatwierdzonej w imieniu Unii Europejskiej decyzją 2001/539, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one rozpoznaniu na podstawie art. 17 tej konwencji powództwa odszkodowawczego, wniesionego przez osobę, która – znajdując się na pokładzie statku powietrznego, startującego i lądującego w tym samym miejscu w danym państwie członkowskim, była przewożona nieodpłatnie w ramach lotu, którego celem było obejrzenie z lotu ptaka nieruchomości w związku z zaplanowaną z pilotem tego statku powietrznego transakcją dotyczącą tej nieruchomości – doznała obrażeń ciała w wyniku runięcia statku powietrznego na ziemię.

Artykuł 18 rozporządzenia nr 864/2007 dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on osobie poszkodowanej w wyniku runięcia statku powietrznego, wniesienie bezpośredniego powództwa przeciwko ubezpieczycielowi osoby odpowiedzialnej, jeżeli takie powództwo jest przewidziane w prawie właściwym dla zobowiązania pozaumownego, niezależenie od tego, co stanowi wybrane przez strony umowy ubezpieczenia prawo właściwe dla tej umowy.

W istocie wspomniany art. 18 nie stanowi normy kolizyjnej służącej wskazaniu prawa właściwego dla określenia obowiązku ciążącego na ubezpieczycielu lub na ubezpieczonym zgodnie z umową ubezpieczenia. Artykuł ten ogranicza się do umożliwienia wniesienia powództwa bezpośredniego, w przypadku gdy taka możliwość istnieje w oparciu o jedno z praw, które artykuł ten wskazuje. Tymczasem przysługujące osobie, która poniosła szkodę, prawo do wniesienia powództwa bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi osoby odpowiedzialnej nie wpływa na zobowiązania umowne stron odnośnej umowy ubezpieczenia. Podobnie, wybór przez te strony prawa właściwego dla tej umowy nie ma również wpływu na prawo takiej poszkodowanej osoby do wniesienia bezpośredniego powództwa na mocy prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych. W rezultacie w celu ustalenia, czy osoba poszkodowana może wnieść bezpośrednie powództwo przeciwko ubezpieczycielowi, sąd krajowy powinien zbadać, czy prawo właściwe dla zobowiązania pozaumownego, określone zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 864/2007 lub prawo właściwe dla umowy ubezpieczenia zawartej między stronami, umożliwia wniesienie takiego powództwa.

(por. pkt 40–43, 45; pkt 2 sentencji)
Artykuł 24 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „świadczenia usług” obejmuje umowy dotyczące wykonania na rzecz przedsiębiorstwa usług doradztwa, w szczególności prawnego, gospodarczego i finansowego, w ramach abonamentu, w zakresie których usługodawca jest do dyspozycji zleceniodawcy w okresie trwania umowy.

W istocie podstawą opodatkowania usług jest wszystko to, co zostało otrzymane jako świadczenie wzajemne za wyświadczoną usługę, a tym samym świadczenie usług jest opodatkowane jedynie wtedy, jeżeli istnieje bezpośredni związek pomiędzy wyświadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. Gdy rozpatrywane świadczenie usług charakteryzuje się w szczególności ciągłą gotowością usługodawcy do udzielenia w odpowiednim momencie świadczeń wymaganych przez usługobiorcę, to aby uznać, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy wspomnianym świadczeniem oraz otrzymywanym w zamian świadczeniem wzajemnym, nie jest konieczne ustalenie, że zapłata odnosi się do zindywidualizowanego i ściśle określonego świadczenia udzielonego na żądanie usługobiorcy. Okoliczność, że świadczenia nie są ani z góry określone, ani zindywidualizowane, oraz że wynagrodzenie jest wypłacane w formie ryczałtu, nie ma wpływu na bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług a otrzymanym w zamian świadczeniem, którego kwota jest określona z góry i zgodnie z ustalonymi kryteriami.

(por. pkt 35, 38, 39, 43; pkt 1 sentencji)
Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „przejęcia zakładu” obejmuje sytuację, w której spółka działająca na rynku lotów czarterowych zostaje rozwiązana przez swego akcjonariusza większościowego, będącego również przedsiębiorstwem transportu lotniczego, a następnie ta ostatnia spółka wstępuje w prawa rozwiązanej spółki, stając się stroną umów leasingu samolotów i bieżących umów o loty czarterowe, prowadzi działalność wcześniej prowadzoną przez rozwiązaną spółkę, przywraca niektórych pracowników wcześniej oddelegowanych do pracy w rozwiązanej spółce, powierzając im identyczne obowiązki co wcześniej wykonywane oraz przejmuje drobne wyposażenie rozwiązanej spółki.

Do celów stosowania art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/23 bez znaczenia pozostaje okoliczność, że podmiot, którego narzędzia i część personelu zostały przejęte, został zintegrowany, nie zachowawszy swojej niezależnej struktury organizacyjnej, ze strukturami spółki przejmującej, ponieważ została zachowana więź pomiędzy z jednej strony tym wyposażeniem i personelem przejętym przez tę ostatnią spółkę a z drugiej strony, kontynuacją wykonywanej wcześniej przez rozwiązaną spółkę działalności. W istocie to, co stanowi istotny element do stwierdzenia zachowania tożsamości przejmowanego podmiotu, to nie zachowanie specyficznej struktury organizacyjnej narzuconej przez zbywającego różnym elementom produkcji, które są przedmiotem przejęcia, ale zachowanie funkcjonalnej więzi współzależności i komplementarności między tymi elementami produkcji. Tym samym zachowanie takiej więzi funkcjonalnej pomiędzy różnymi przejmowanymi czynnikami pozwala przejmującemu na wykorzystywanie ich w celu prowadzenia identycznej lub analogicznej działalności gospodarczej, nawet jeśli, po dokonaniu przejęcia, są one włączone w ramy nowej, odmiennej struktury organizacyjnej.

(por. pkt 32–35; pkt 1 sentencji)
Wyliczenie w pkt 7 załącznika I do dyrektywy 94/19 w sprawie systemów gwarancji depozytów, zmienionej dyrektywą 2009/14, depozytów objętych wykluczeniem jest wyczerpujące, ze względu na co państwa członkowskie nie mogą przewidzieć w swym prawie krajowym innych kategorii deponentów, nieobjętych z punktu widzenia pełnionych funkcji pojęciami wyliczonymi w tym samym punkcie, po to, aby zastosować do nich wykluczenie z zabezpieczenia depozytów.

W powyższym względzie kategorie, którymi posługuje się pkt 7 załącznika I do dyrektywy 94/19 w celu ustalenia depozytów i deponentów wykluczonych z zabezpieczenia, należy definiować w sposób funkcjonalny. W konsekwencji wykluczenie z zabezpieczenia depozytów ma zastosowanie do osób pełniących funkcje, co do których w świetle prawa krajowego i praktyki handlowej państwa członkowskiego można uznać, że objęte są pojęciami wskazanymi w tymże punkcie rzeczonego załącznika niezależnie od nazwy pełnionej funkcji, czego ustalenie należy do sądu krajowego. Ponadto jako że kategorie przewidziane w załączniku I do dyrektywy 94/19 stanowią wyjątek od ogólnej reguły przewidzianej w art. 3 rzeczonej dyrektywy, podlegają one wykładni zawężającej.

(por. pkt 24–26; pkt 1 sentencji)