30

W tych okolicznościach Nacka Tingsrätt – Mark- och miljödomstolen (izba ds. nieruchomości i środowiska sądu pierwszej instancji w Nacka, Szwecja) postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami: „1) Czy jest zgodne z art. 10a ust. 1 i 4 dyrektywy 2003/87, aby przy obliczaniu współczynnika korygującego dla przemysłu przypisać całość emisji pochodzących ze spalania gazów odlotowych w celu produkcji energii elektrycznej do puli aukcji, a nie do limitu dla przemysłu, mimo iż emisje pochodzące z gazów odlotowych kwalifikują się do przydziału bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a ust. 1 tej dyrektywy? 2) Czy jest zgodne z art. 10a ust. 1 i 4 dyrektywy 2003/87, aby przy obliczaniu współczynnika korygującego dla przemysłu przypisać całość emisji powstałych w procesie wytwarzania ciepła w instalacjach kogeneracyjnych w celu dalszej dostawy do instalacji objętych [unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych] do puli aukcji, a nie do limitu dla przemysłu, mimo iż emisje pochodzące z wytwarzania ciepła kwalifikują się do przydziału bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a ust. 4 tej dyrektywy? 3) W przypadku udzielenia na pytania pierwsze lub drugie odpowiedzi przeczącej – czy poprawne jest obliczenie w tym przypadku udziału przemysłu (34,78%) w całkowitej ilości emisji w okresie odniesienia? 4) Czy decyzja Komisji 2013/448/UE jest nieważna i niezgodna z art. 10a ust. 5 akapit [drugi] dyrektywy 2003/87, skoro obliczenie przez Komisję limitu dla przemysłu oznacza przymus stosowania współczynnika korygującego, a nie możliwość zastosowania tego współczynnika »jeśli to konieczne«? 5) Czy wskaźnik emisyjności dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu został określony zgodnie z art. 10a ust. 2 dyrektywy 2003/87 z uwzględnieniem tego, iż punktem wyjścia przy określaniu zasad dotyczących ustanawiania wskaźników ex ante są średnie parametry 10% najbardziej wydajnych instalacji w rozpatrywanym sektorze? 6) Jeśli chodzi o przydział bezpłatnych uprawnień na przesył ciepła do gospodarstw domowych – czy brak przydziału bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do ciepła przesyłanego do gospodarstw domowych jest zgodny z art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87? 7) Czy w związku z wnioskami o przydział bezpłatnych uprawnień zgodny z załącznikiem IV do decyzji Komisji 2011/278/UE jest brak przekazania przez organ taki jak szwedzki urząd ds. ochrony środowiska danych dotyczących całości emisji gazów cieplarnianych powstałych w procesie wytwarzania ciepła przesyłanego do gospodarstw domowych? 8) Czy jest zgodne z art. 10a ust. 1 i 4 dyrektywy 2003/87 oraz z art. 10 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE, aby przy przydziale bezpłatnych uprawnień na przesył ciepła do gospodarstw domowych nie dokonać przydziału dodatkowych bezpłatnych uprawnień na emisję z paliw kopalnych przekraczających przydział na przesył ciepła do gospodarstw domowych? 9) W związku z wnioskami o przydział bezpłatnych uprawnień – czy jest zgodne z załącznikiem IV do decyzji Komisji 2011/278/UE dostosowanie przez organ taki jak szwedzki urząd ds. ochrony środowiska liczb we wniosku w ten sposób, by emisje gazów cieplarnianych związane ze spalaniem gazów odlotowych zostały zrównane z emisjami związanymi ze spalaniem gazu ziemnego? 10) Czy art. 10 ust. 8 decyzji Komisji 2011/278/UE oznacza, że operator nie może uzyskać bezpłatnych uprawnień na zużycie ciepła przez podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, które zostało wytworzone w innej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwach? 11) W przypadku udzielenia na pytanie dziesiąte odpowiedzi twierdzącej: czy art. 10 ust. 8 decyzji Komisji 2011/278/UE jest sprzeczny z art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87? 12) Czy jest zgodne z dyrektywą 2003/87 oraz z wytycznymi nr 2 i nr 6, aby przydzielając bezpłatne uprawnienia na zużycie ciepła uwzględnić w ocenie źródło pochodzenia zużywanego ciepła? 13) Czy decyzja Komisji 2013/448/UE jest nieważna i niezgodna z art. 290 TFUE oraz z art. 10a ust. 1 i 5 dyrektywy 2003/87 z tego względu, że zmienia metodę obliczania określoną w art. 10a ust. 5 [akapit] pierwszy [initio] i lit. a) i b) tej dyrektywy poprzez wyłączenie z podstawy obliczania emisji spowodowanych spalaniem gazów odlotowych oraz wytwarzaniem energii cieplnej i elektrycznej w skojarzeniu, mimo iż przydział bezpłatnych uprawnień przysługuje dla wyżej wymienionych emisji zgodnie z art. 10a ust. 1 i 4 wskazanej dyrektywy oraz z decyzją Komisji 2011/278/UE? 14) Czy dostarczanie mierzalnego ciepła w formie pary pochodzącej z instalacji [objętej unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych] do sieci parowej, do której podłączonych jest wielu odbiorców pary, z których co najmniej jeden nie stanowi instalacji [objętej unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych], należy uznać za podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple na podstawie art. 3 lit. c decyzji Komisji 2011/278/UE? 15) Czy dla odpowiedzi na pytanie czternaste ma znaczenie: a) czy sieć parowa należy do największego odbiorcy pary w sieci i czy odbiorca ten stanowi instalację [objętą unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych], b) z jakiej części całkowitej dostawy ciepła do sieci parowej korzysta największy odbiorca, c) ilu dostawców i odbiorców pary obejmuje sieć parowa, d) czy istnieje niepewność co do tego, kto wytworzył mierzalne ciepło nabywane przez poszczególnych odbiorców pary, oraz e) czy rozłożenie zużycia pary w ramach sieci może ulec zmianie w taki sposób, że szereg odbiorców pary niestanowiących instalacji [objętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych] dołączy do tego systemu albo wzrośnie zużycie ze strony istniejących instalacji nieobjętych [unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych]? 16) W wypadku gdy odpowiedź na pytanie czternaste zależy od okoliczności rozpatrywanej sprawy – które okoliczności rozpatrywanej sprawy są szczególnie istotne?”.