Stąd też, w przypadku gdy państwo trzecie występuje za pośrednictwem swojego rządu z wnioskiem, którego celem jest wskazanie Unii przy dokonywaniu międzynarodowej rejestracji danego znaku, to jest ono także objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 207/2009 i w konsekwencji może spotkać się z podniesieniem wobec niego którejkolwiek z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 wspomnianego rozporządzenia. Inaczej mówiąc, w takiej sytuacji to nie zakres stosowania prawa Unii zaczyna rozciągać się na terytorium państwa trzeciego, a jedynie to ostatnie, w sposób dobrowolny, próbuje skorzystać z możliwości zastosowania tego prawa.

Z art. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, który reguluje podmiotowy zakres stosowania tego rozporządzenia, wynika, że każda osoba prawna, w tym podmiot prawa publicznego, może skorzystać z ochrony przysługującej wspólnotowemu znakowi towarowemu. Powyższe odnosi się zatem do spółek mających siedzibę na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii, ale również do samego tego państwa, które – o ile jest podmiotem prawa międzynarodowego – stanowi mimo wszystko, w rozumieniu prawa Unii, osobę prawną prawa publicznego.

W przypadku oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania pochodzenia lub przeznaczenia geograficznego kategorii towarów czy też miejsca świadczenia kategorii usług, dla których występuje się o przyznanie ochrony, zwłaszcza w przypadku nazw geograficznych, istnieje ogólny interes w zachowaniu ich dostępności, w szczególności ze względu na ich zdolność nie tylko do ewentualnego wskazywania jakości i innych właściwości danych kategorii towarów lub usług, ale również z uwagi na ich zdolność do wpływania w różny sposób na preferencje konsumentów, na przykład poprzez przypisanie towarów lub usług miejscu, które może wzbudzać pozytywne odczucia.

Ponadto z rejestracji jako znak towarowy wyłączone są, po pierwsze, nazwy geograficzne, w przypadku gdy oznaczają one określone obszary geograficzne, które z powodu danej kategorii towarów cieszą się już uznaniem lub są z nich znane i w konsekwencji w zainteresowanych kręgach wykazują z nimi związek, oraz po drugie, nazwy geograficzne, które mogą być używane przez przedsiębiorstwa i muszą pozostawać również dla nich dostępne jako wskazówki pochodzenia geograficznego danej kategorii towarów lub usług. Należy jednakże wskazać, iż co do zasady art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie stoi na przeszkodzie rejestracji nazw geograficznych, które nie są znane w zainteresowanych kręgach lub przynajmniej nie są znane jako oznaczenie obszaru geograficznego, jak również nazw, odnośnie do których, ze względu na cechy wskazanego miejsca, nie jest prawdopodobne, aby zainteresowane kręgi mogły uznać, że dana kategoria towarów lub usług pochodzi z tego miejsca lub została w nim wynaleziona.

Mając na uwadze powyższe rozważania, oceny charakteru opisowego oznaczenia należy dokonać wyłącznie, po pierwsze, w stosunku do danych towarów lub usług, oraz po drugie, w odniesieniu do sposobu postrzegania ich przez właściwy krąg odbiorców. W ramach tej oceny Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) jest zobowiązany ustalić, czy nazwa geograficzna jest znana zainteresowanym kręgom jako oznaczenie miejsca. Ponadto konieczne jest, by omawiana nazwa geograficzna w danym momencie wykazywała w odczuciu zainteresowanych kręgów związek z kategorią rozpatrywanych towarów lub usług albo też by można w uzasadniony sposób przypuszczać, że w odczuciu tych odbiorców taka nazwa mogłaby wskazywać pochodzenie geograficzne wspomnianej kategorii towarów lub usług. W ramach tego badania należy zwrócić szczególną uwagę na mniejszą lub większą znajomość danej nazwy geograficznej w zainteresowanych kręgach, jak również na cechy samego określanego miejsca oraz danej kategorii towarów i usług.

(por. pkt 47–51)