ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycja taryfowa – Substancja wywołująca poprzez reakcję chemiczną i naświetlanie promieniem lasera działanie fluorescencyjne, przeznaczona do badania krwinek białych – Klasyfikacja produktu teoretycznie o dwóch możliwych zastosowaniach – Klasyfikacja do pozycji 3204, 3212 lub 3822 Nomenklatury scalonej – Klasyfikacja według jedynego możliwego zastosowania w praktyce – Klasyfikacja do pozycji 3822

(rozporządzenia: Rady nr 2658/87, załącznik I; Komisji nr 1810/2004)

2. Unia celna – Wspólna taryfa celna – Pozycja taryfowa – Substancja wywołująca poprzez reakcję chemiczną i naświetlanie promieniem lasera działanie fluorescencyjne, przeznaczona do badania krwinek białych – Klasyfikacja produktu teoretycznie o dwóch możliwych zastosowaniach

(rozporządzenie Komisji nr 827/2011)

Summary

1. Nomenklaturę scaloną zamieszczoną w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem nr 1810/2004, należy interpretować w ten sposób, że towar składający się z rozpuszczalników i substancji polimetinowej, który, jakkolwiek może mieć działanie barwiące – nieznaczne i nietrwałe – w odniesieniu do materiałów tekstylnych, w praktyce nie jest stosowany z powodu swych własności barwiących i jest przeznaczony do badania krwinek białych krwi w drodze jonicznego przyłączenia do określonych elementów owych krwinek, które przy naświetleniu promieniami lasera stają się przez określony czas fluorochromatyczne, jest objęty pozycją 3822 Nomenklatury scalonej dotyczącą odczynników laboratoryjnych.

W istocie w zakresie dotyczącym produktu o dwóch możliwych zastosowaniach, że w związku z tym, iż jedno z tych zastosowań stanowi jedynie czysto teoretyczną możliwość, produkt ów jest ze względu na swe obiektywne cechy i właściwości w sposób naturalny przeznaczony do drugiego zastosowania i jest zatem objęty pozycją taryfową odnoszącą się do owego zastosowania. Podobnie do celów klasyfikacji w ramach pozycji taryfowej odnoszącej się do danego zastosowania nie jest konieczne, aby produkt podlegający klasyfikacji był tylko i wyłącznie przeznaczony do tego zastosowania. Wystarczy, aby zastosowanie to stanowiło jego zasadnicze przeznaczenie.

Istotnie z not wyjaśniających do zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, dotyczących pozycji 3822 wynika, że środki barwiące ujęte w pozycji 3204 są wyłączone z owej pozycji 3822, nawet wówczas, gdy są one pakowane w postaci do stosowania jako odczynniki diagnostyczne lub laboratoryjne. Jednakże z not wyjaśniających do wspomnianego zharmonizowanego systemu dotyczących owej pozycji 3204 wynika również, że produkty, które praktycznie nie są stosowane z powodu swych własności barwiących, są wyłączone z owej pozycji. Tymczasem w praktyce omawiany produkt nie nadaje się do stosowania jako środek barwiący.

(por. pkt 32, 41–43, 45; sentencja)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 44)
Keywords

Summary



Keywords

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego – Dyrektywa 2008/115 – Środki detencyjne w celu wydalenia – Spoczywający na państwie członkowskim o strukturze federalnej obowiązek wykonania środka detencyjnego co do zasady w specjalnych ośrodkach detencyjnych nawet w braku takich ośrodków we właściwym kraju związkowym

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115, art. 16 ust. 1)

Summary

Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jest co do zasady zobowiązane do zastosowania środka detencyjnego w celu wydalenia obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie na jego terytorium poprzez ich umieszczenie w specjalnym ośrodku detencyjnym tego państwa także wtedy, gdy wspomniane państwo członkowskie ma strukturę federalną, a kraj związkowy właściwy na mocy prawa krajowego do zarządzenia i wykonania środka detencyjnego nie posiada takiego ośrodka detencyjnego.

W istocie przewidziany w zdaniu pierwszym art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115 obowiązek wykonania środka detencyjnego co do zasady w specjalnych ośrodkach detencyjnych nałożony jest na państwa członkowskie jako takie, a nie na państwa członkowskie w zależności od ich odnośnych struktur administracyjnych lub konstytucyjnych.

Organy krajowe odpowiedzialne za stosowanie ustawodawstwa krajowego transponującego art. 16 dyrektywy 2008/115 powinny w konsekwencji być w stanie wykonać środek detencyjny w specjalnych ośrodkach detencyjnych.

Taka wykładnia art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115 nie oznacza jednakże, że państwo członkowskie, które ma strukturę federalną, jest zobowiązane do utworzenia specjalnych ośrodków detencyjnych w każdym kraju związkowym. Należy jednakże zagwarantować, w szczególności na podstawie porozumień o współpracy administracyjnej, aby właściwe organy kraju związkowego nieposiadającego takich ośrodków, mogły umieszczać obywateli państw trzecich oczekujących na wydalenie w specjalnych ośrodkach detencyjnych w innych krajach związkowych.

(por. pkt 28, 29, 31, 32; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Dostawa towarów – Pojęcie – Towary stanowiące przedmiot umowy leasingu – Brak odzyskania tych towarów przez spółkę leasingową po rozwiązaniu umowy – Wykluczenie – Możliwość wymagania przez administrację dokonania korekty

(Dyrektywa Rady 2006/112, art. 16, 18, 184–186)

Summary

Artykuły 16 i 18 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że braku możliwości odzyskania od leasingobiorcy przez leasingodawcę towarów stanowiących przedmiot umowy leasingu po rozwiązaniu tej umowy z winy leasingobiorcy, pomimo podjętych przez leasingodawcę działań zmierzających do odzyskania tych towarów i pomimo braku jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego po owym rozwiązaniu umowy, nie można uznać za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu wskazanych artykułów.

W istocie taki brak możliwości nie jest związany z żadną z sytuacji określonych w art. 16. Po pierwsze, wskazanych towarów nie można uznać za przeznaczone do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, gdyż nie znajdują się one w posiadaniu tych osób. Po drugie, okoliczność, że leasingobiorca pozostaje w posiadaniu owych towarów bez uiszczenia jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego, jest wynikiem jego domniemanego wadliwego zachowania, a nie nieodpłatnego przekazania tych towarów leasingobiorcy przez leasingodawcę. Po trzecie, towarów tych nie można uznać za przeznaczone „do celów innych” niż prowadzona przez podatnika działalność, gdyż ich oddanie w leasing, a więc przekazanie do dyspozycji leasingobiorcy, stanowi samą istotę działalności gospodarczej leasingodawcy. Fakt, że nie jest on w stanie odzyskać tych towarów po rozwiązaniu umowy leasingu nie oznacza wcale, że przeznaczył je do celów innych niż prowadzona przez siebie działalność. Również art. 18 nie znajduje zastosowania w takich okolicznościach.

Tym niemniej rozważania te nie wpływają na powstanie po stronie administracji podatkowej ewentualnego uprawnienia do zażądania od podatnika dokonania korekty w okolicznościach przewidzianych w tym względzie w dyrektywie 2006/112. W istocie że przewidziany przez art. 184–186 omawianej dyrektywy mechanizm korekty stanowi integralną część ustanowionego przez nią systemu odliczenia podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 25, 26, 28, 32, 33; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Zasada standstill zawarta w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego – Zakres – Zakaz wprowadzania przez państwa członkowskie nowych ograniczeń w zakresie swobody przedsiębiorczości i odpowiednio pobytu obywatela tureckiego na terytorium krajowym

(protokół dodatkowy do układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja, art. 41 ust. 1)

2. Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Zasada standstill zawarta w art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego – Zakres – Przepisy krajowe wprowadzone po wejściu w życie owego postanowienia, wymagające wykazania podstawowej znajomości języka przez małżonków obywateli tureckich, którzy to małżonkowie zamierzają wjechać na terytorium krajowe w celu łączenia rodziny – Niedopuszczalność

(protokół dodatkowy do układu stowarzyszeniowego EWG–Turcja, art. 41 ust. 1)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 26–28)

2. Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego do układu stowarzyszeniowego EWG-Turcja należy interpretować w ten sposób, że określona w tym przepisie klauzula standstill stoi na przeszkodzie wprowadzonemu po wejściu w życie wspomnianego protokołu dodatkowego w danym państwie członkowskim uregulowaniu prawa krajowego nakładającemu na małżonków obywateli tureckich zamieszkałych we wspomnianym państwie członkowskim, którzy to małżonkowie zamierzają wjechać na terytorium tego państwa w celu łączenia rodziny, warunek uprzedniego wykazania nabycia podstawowej znajomości języka urzędowego tego państwa członkowskiego.

W istocie takie uregulowanie, które utrudnia łączenie rodzin, zaostrzając warunki pierwszego wjazdu na terytorium danego państwa członkowskiego małżonków obywateli tureckich w stosunku do warunków mających zastosowanie w chwili wejścia w życie protokołu dodatkowego, stanowi nowe ograniczenie w rozumieniu art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego w korzystaniu ze swobody przedsiębiorczości przez wspomnianych obywateli tureckich. Takie ograniczenie jest zakazane chyba, że jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego właściwym do zapewnienia realizacji zgodnego z prawem celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia. W tym względzie przy założeniu, że zapobieganie wymuszonym małżeństwom i wspieranie integracji, mogą stanowić nadrzędne względy interesu ogólnego, przepis krajowy wykracza jednak poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, w zakresie, w jakim brak dowodu nabycia dostatecznej znajomości języka automatycznie pociąga za sobą oddalenie wniosku o łączenie rodziny bez uwzględnienia szczególnych okoliczności każdego przypadku.

(por. pkt 36–39; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/12 – Wymagalność podatku akcyzowego, która winna być jednakowa we wszystkich państwach członkowskich – Zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu

(dyrektywa Rady 92/12)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Ustalenie istotnych przepisów prawa Unii – Przeformułowanie pytań

(art. 267 TFUE; dyrektywa Rady 92/12)

3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/12 – Wyroby dopuszczone do konsumpcji w państwie członkowskim i przechowywane do celów handlowych w innym państwie członkowskim – Osoba otrzymująca wyroby do użytku – Wyroby przechowywane kolejno przez licznych posiadaczy – Wymagalność podatku akcyzowego względem każdego posiadacza tych wyrobów

(dyrektywy Rady: 2008/118, art. 33 ust. 3; 92/12, art. 7 ust. 3, art. 9 ust. 1)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 17)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 20)

3. Skoro art. 7 ust. 3 dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania przewiduje w sposób wyraźny, że „osoba otrzymująca sporne wyroby do użytku” może być dłużnikiem podatku akcyzowego w odniesieniu do objętych nim wyrobów dopuszczonych do konsumpcji w państwie członkowskim i przechowywanych w celach handlowych w innym państwie członkowskim, to przepis ten należy interpretować w ten sposób, że dłużnikiem podatku akcyzowego jest każdy posiadacz spornych wyrobów.

Bardziej restrykcyjna wykładnia ograniczająca kwalifikację jako dłużnika podatku akcyzowego do pierwszego posiadacza spornych wyrobów sprzeciwiałaby się celowi dyrektywy 92/12. Zgodnie z ową dyrektywą przepływ wyrobów z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego nie może bowiem powodować systematycznych kontroli przez władze krajowe, które utrudniałyby swobodny przepływ towarów w Unii Europejskiej. W konsekwencji tego rodzaju interpretacja prowadziłaby do tego, że pobór podatku akcyzowego należnego przy przekroczeniu granicy Unii stałby się bardziej niepewny.

Wniosek ten potwierdza również art. 33 ust. 3 dyrektywy 2008/118 w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12, który upraszcza treść art. 7 dyrektywy 92/12, odnosząc się jedynie do osoby, „której dostarczono wyroby w innym państwie członkowskim”.

Z powyższego wynika, że art. 9 ust. 1 dyrektywy 92/12 w związku z art. 7 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepis ów umożliwia państwu członkowskiemu uznanie za dłużnika podatku akcyzowego osobę przechowującą na obszarze podatkowym tego państwa dla celów handlowych wyroby objęte podatkiem akcyzowym, dopuszczone do konsumpcji w innym państwie członkowskim, chociaż osoba ta nie była pierwszym posiadaczem owych wyrobów w państwie członkowskim przeznaczenia.

(por. pkt 25–28; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytanie pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy

(art. 267 TFUE)

2. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę kapitałową innego rodzaju nieprowadzące do podwyższenia kapitału – Opłaty notarialne wymagane za sporządzenie aktu notarialnego stwierdzającego takie przekształcenie – Uregulowanie krajowe przewidujące przekazanie skarbowi państwa udziału w opłatach pobieranych przez notariusza będącego urzędnikiem – Niedopuszczalność

[dyrektywa Rady 69/335, art. 4 ust. 1 lit. c), art. 4 ust. 3 lit. a), art. 12 ust. 1 lit. e)]

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 22–24)

2. Artykuł 10 lit. c) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które przewidują, że skarb państwa otrzymuje udział w opłatach pobieranych przez notariusza będącego urzędnikiem w związku z poświadczeniem czynności prawnej, której przedmiotem jest przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę kapitałową innego rodzaju, nieprowadzące do podwyższenia kapitału spółki przejmującej lub zmieniającej formę prawną.

Natomiast artykuł ten nie zakazuje, by notariusz będący urzędnikiem pobierał w związku z dokonaniem takich poświadczeń należne mu w sposób ostateczny opłaty, jeżeli mają one charakter wynagrodzenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy 69/335.

W istocie z jednej strony, opłaty notarialne pobierane przez notariuszy będących urzędnikami za operację mieszczącą się w zakresie dyrektywy 69/335 stanowią w rozumieniu tej dyrektywy podatek, jako że opłaty te są, choćby w części, przekazywane na rzecz zatrudniającej notariuszy władzy publicznej w celu sfinansowania należących do tej władzy zadań.

Z drugiej strony, przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę kapitałową innego rodzaju zgodnie z tymi przepisami musi zostać dokonane w formie aktu notarialnego, a obowiązek ten należy uznać za formalność, od której uzależnione jest wykonywanie i dalsze prowadzenie działalności przez przekształconą spółkę kapitałową. Zatem poświadczenie notarialne tego rodzaju stanowi uprzednią formalność, której podlega spółka kapitałowa ze względu na swoją formę prawną w rozumieniu art. 10 lit. c).

Z art. 4 ust. 3 lit. a) dyrektywy 69/335 wynika tymczasem jasno, że państwa członkowskie nie mogą pobierać podatku kapitałowego przy „przekształceniu spółki kapitałowej w inny rodzaj spółki kapitałowej”. Przepis ten odnosi się w sposób oczywisty do przekształceń spółek bez podwyższenia kapitału. Przekształcenie, któremu towarzyszy podwyższenie kapitału, należałoby bowiem do zakresu art. 4 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy. Cel art. 4 ust. 3 lit. a) dyrektywy 69/355 byłby natomiast zniweczony, gdyby przy przekształceniu spółki kapitałowej w spółkę kapitałową innego rodzaju mogły być pobierane inne podatki o tym samym skutku co podatek kapitałowy.

(por. pkt 27, 30, 33, 35–37; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa 2003/86 – Przepis krajowy nakładający na małżonka lub zarejestrowanego partnera członka rodziny rozdzielonej wymóg ukończonego 21. roku życia w chwili składania wniosku w sprawie łączenia rodzin – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 2003/86, art. 4 ust. 5)

Summary

Wykładni art. 4 ust. 5 dyrektywy 2003/86 w sprawie prawa do łączenia rodzin należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które stanowi, że aby małżonkowie i zarejestrowani partnerzy mogli być uznani za członków rodziny uprawnionych do łączenia, muszą w chwili złożenia wniosku mieć ukończony 21. rok życia.

W istocie ustalony przez państwa członkowskie na podstawie art. 4 ust. 5 dyrektywy 2003/86 wiek minimalny odpowiada ostatecznie wiekowi, w którym, według danego państwa członkowskiego, uznaje się, że dana osoba osiągnęła wystarczającą dojrzałość nie tylko po to, by odmówić zawarcia narzuconego małżeństwa, ale również, by dobrowolnie dokonać wyboru osiedlenia się ze swym małżonkiem w innym państwie, aby prowadzić tam z nim życie rodzinne i integrować się z tym państwem.

Środek wymagający, aby członek rodziny rozdzielonej i jego małżonek ukończyli w chwili składania wniosku minimalny wiek, nie stoi na przeszkodzie korzystaniu z prawa do łączenia rodzin ani nie sprawia, że korzystanie to jest nadmiernie trudne.

Ponadto uwzględnienie daty złożenia wniosku w sprawie łączenia rodzin w celu ustalenia, czy została spełniona przesłanka minimalnego wieku, jest zgodne z zasadami równego traktowania i pewności prawa.

(por. pkt 15–17, 19; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Uregulowanie krajowe przewidujące ponowne doliczenie odliczonych uprzednio strat w przypadku zbycia zakładu na rzecz należącej do tej samej grupy spółki niebędącej rezydentem – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Zrównoważony podział władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie – Brak

(art. 49 TFUE, 54 TFUE; porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, art. 31, 34)

Summary

Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE oraz art. 31 i 34 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) stoją na przeszkodzie regulacji państwa członkowskiego, mocą której w przypadku zbycia przez spółkę będącą rezydentem stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim lub w innym państwie będącym stroną porozumienia EOG na rzecz niebędącej rezydentem spółki należącej do tej samej grupy straty uprzednio odliczone z tytułu zbywanego zakładu zostają ponownie doliczone do podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki zbywającej, o ile to pierwsze państwo członkowskie opodatkowuje zarówno dochody osiągnięte przez ten zakład przed jego zbyciem, jak i dochody wynikające z zysków kapitałowych zrealizowanych przy tym zbyciu.

Uregulowanie takie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu dotyczącego konieczności zachowania zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych mający na celu zachowanie symetrii między prawem do opodatkowania dochodów a możliwością odliczenia strat.

Wniosku tego nie zmienia okoliczność, iż w przypadku zbycia wewnątrzgrupowego istniałaby trudność w przeprowadzeniu weryfikacji rynkowej wartości firmy zbytej w innym państwie członkowskim.

Ponadto krajowe organy podatkowe są w każdym wypadku uprawnione do żądania od spółki zbywającej dokumentów, które uznają za konieczne do celów zweryfikowania, czy wycena wartości firmy dokonana dla potrzeb obliczenia zysku kapitałowego z tytułu zbycia zagranicznego zakładu jest zbieżna z wartością rynkową.

(por. pkt 32, 36, 37, 39, 40; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji, dla których podatek podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu – Transakcje leasingu finansowego – Częściowe odliczenie – Obliczanie – Kryterium przeznaczenia inne niż oparte na wielkości obrotu – Dopuszczalność – Przesłanka

[dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c)]

Summary

Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie zobowiązało bank, który prowadzi w szczególności działalność leasingu finansowego, do wliczenia do licznika i mianownika ułamka służącego obliczeniu jednej i tej samej części podlegającej odliczeniu dla wszystkich jego towarów i usług o mieszanym przeznaczeniu jedynie tej części rat leasingowych, które odpowiadają odsetkom, jeżeli wykorzystanie tych towarów i usług jest spowodowane przede wszystkim finansowaniem tych umów i zarządzaniem nimi.

Nie budzi wątpliwości, że w ramach korzystania z uprawnienia przyznanego przez art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c) szóstej dyrektywy, do ustanawiania wyjątków od zasady obliczania, każde państwo członkowskie powinno przestrzegać celów i założeń omawianej dyrektywy, a także zasad, na których opiera się wspólny system podatku od wartości dodanej.

Tymczasem z uwagi, po pierwsze, na treść art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c) szóstej dyrektywy, po drugie, na kontekst, w jaki wpisuje się ten przepis, po trzecie, na zasady neutralności podatku i proporcjonalności, i po czwarte, na cel art. 17 ust. 5 akapit trzeci tej dyrektywy, każde państwo członkowskie, które korzysta z uprawnienia przyznanego przez art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c) szóstej dyrektywy, powinno czuwać nad tym, aby sposób obliczania prawa do odliczenia umożliwiał ustalenie w sposób jak najbardziej precyzyjny części podatku od wartości dodanej, który przypada na transakcje dające prawo do odliczenia.

W istocie zasada neutralności właściwa dla wspólnego systemu podatku od wartości dodanej wymaga, aby sposób obliczenia odzwierciedlał obiektywnie rzeczywistą część wydatków na nabycie towarów i usług o mieszanym wykorzystaniu, które dają prawo do odliczenia.

W tym celu szósta dyrektywa nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie stosowały w przypadku danej transakcji metodę lub kryterium przeznaczenia inne niż metoda oparta na wielkości obrotu, pod warunkiem że owa przyjęta metoda gwarantuje, iż ustalenie podlegającej odliczeniu części naliczonego podatku od wartości dodanej będzie dokładniejsze niż wynikające z zastosowania metody opartej na wielkości obrotu.

(por. pkt 27, 30–32, 35; sentencja)