PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 27/2

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawie T-214/13, Rainer Typke/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 września 2015 r. przez Rainera Typkego

(Sprawa C-491/15 P)

(2016/C 027/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Rainer Typke (przedstawiciel: C. Cortese, avocate)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie pkt 2 i 3 sentencji wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawie T-214/13, Typke/Komisja Europejska;

— stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Sekretariat Generalny Komisji w ramach postępowania Gestdem 2012/3258;

— obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swego odwołania wnoszący je podnosi jeden zarzut, który można podzielić na dwie części.

Po pierwsze, Sąd dopuścił się błędu w wykładni rozporządzenia nr 1049/2001 (1), a w szczególności – jego art. 3 lit. a) i art. 4 ust. 6 ze względu na to, że wyszedł on z założenia, iż zastosowanie mających znaczenie w tej sprawie przepisów do znormalizowanych relacyjnych baz danych wiąże się z dokonaniem rozróżnienia pomiędzy częściowym dostępem do dokumentów przechowywanych w relacyjnej bazie danych a zwykłym dostępem do zawartych w tej bazie informacji. Ta druga postać dostępu nie wchodzi zdaniem wnoszącego odwołanie w zakres zastosowania przepisów ww. rozporządzenia o dostępie, gdyż udzielenie go sprowadzałoby się do utworzenia nowego dokumentu. Sąd w szczególności dopuścił się błędu dochodząc w istocie do wniosku, że rozporządzenie nr 1049/2001 wyklucza ze swego zakresu zastosowania wniosek o dostęp do relacyjnej bazy danych wymagający takiego sformułowania zapytania SQL, które nie zostało wcześniej wykorzystane przez instytucję, do której został skierowany dany wniosek „w przypadku danej bazy danych w mniej więcej systematyczny sposób” oraz nie zostało „uprzednio zaprogramowane” ze względu na to, iż nie wiązałoby się to wyszukiwaniem za pomocą narzędzi dostępnych już w ramach danej bazy danych i pociągałoby za sobą stworzenie nowego dokumentu.

Po drugie, Sąd, który stwierdził, że wnoszący odwołanie w swym wniosku nie powoływał się na dokument istniejący, a wniosek ten nie wchodził w zakres zastosowania rozporządzenia nr 1049/2001, dopuścił się naruszenia opierając się na następujących błędnych domniemaniach:

— instytucja, do której został złożony wniosek, nie była w stanie ustosunkować się pozytywnie do wniosku o udzielenie dostępu, gdyż nie była w stanie uczynić zadość temu żądaniu udostępniając dokumenty istniejące (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 73) bądź też ze względu na to, iż wnoszący odwołanie rzekomo nie wnioskował o dostęp do tych dokumentów (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 67)

— wniosek ten został sformułowany według takiego schematu, który nie został przewidziany w danej bazie danych, w szczególności ze względu na rodzaj operacji przetworzenia danych, które należałoby przeprowadzić (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 58, 66, 68; 62, 63)

— wiązałoby się to z koniecznością stworzenia nowego dokumentu zawierającego przedstawione w nowym formacie informacje wyszukane według kryteriów wyszczególnionych we wniosku (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 61 i 67).

Czyniąc ww. ustalenia Sąd przeinaczył przedstawione mu jednoznaczne dowody. Dotyczy to również poczynionego przez Sąd ustalenia, zgodnie z którym domniemanie zgodności z prawem znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w której instytucja, do której został złożony wniosek, oświadcza, że dokumenty będące przedmiotem przedłożonego jej wniosku o dostęp nie istnieją (wyrok wydany w pierwszej instancji, pkt 66).

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)