ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19/19

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-75/06 Bayer CropScience AG i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 listopada 2008 r. przez Makhteshim-Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies SA, Aragonesas Agro, SA

(Sprawa C-517/08 P)

(2009/C 19/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Makhteshim-Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies SA, Aragonesas Agro, SA (przedstawiciele: adwokaci C. Merem i K. Van Maldegem)

Pozostałe strony postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Bayer CropScience AG, European Crop Protection Association (ECPA), Królestwo Hiszpanii

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi o to, by Trybunał, po przeprowadzeniu rozprawy ustnej:

— uchylił wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-75/06 oraz

— stwierdził nieważność decyzji Komisji 2005/864/WE (1) z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (2) oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną lub

— ewentualnie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji i

— obciążył pozwaną całością kosztów postępowania (w tym kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji).

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnoszą, że oddalając ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/864/WE z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną, Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe. W szczególności wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd Pierwszej Instancji popełnił szereg błędów w zakresie wykładni okoliczności faktycznych i ram prawnych mających zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. Skutkowało to popełnieniem szeregu naruszeń prawa, w szczególności:

(i) nie stwierdzając, że wnoszący odwołanie znaleźli się pod działaniem siły wyższej ze względu na zachowanie właściwych władz, tak że brak wydłużenia przez właściwe władze terminów proceduralnych stanowił oczywisty błąd w ocenie oraz

(ii) utrzymując, że prawa i uprawnienia proceduralne wnoszących odwołanie nie zostały naruszone.

(1) Dz.U. L 317, s. 25.

(2) Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19/17

Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-492/08)

(2009/C 19/30)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że — stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej (VAT) do usług świadczonych przez adwokatów, adwokatów przy Conseil d'État oraz przy Cour de cassation, a także przez zastępców sądowych, za wykonywanie których są oni opłacani w całości lub w części przez państwo w ramach pomocy prawnej — Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 96 i 98 ust. 2 dyrektywy VAT (1);

— obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja kwestionuje zastosowanie przez stronę pozwaną obniżonej stawki podatku VAT do usług świadczonych w ramach pomocy prawnej przez adwokatów, adwokatów przy Conseil d'État oraz przy Cour de cassation, a także przez zastępców sądowych, jako że takie usługi nie są objęte żadną z kategorii przewidzianych w załączniku III do dyrektywy 2006/112/WE.

Celem odparcia trzech głównych argumentów strony pozwanej Komisja podnosi po pierwsze, że zagwarantowanie dostępu do wymiaru sprawiedliwości nie może stanowić właściwej podstawy, by odstąpić od stosowania normalnej stawki podatku VAT od usług adwokatów, ponieważ taka gwarancja jest raczej związana z zakresem pomocy przyznanej przez państwo niż ze stawką podatku VAT określoną w jednolity sposób na poziomie wspólnotowym.

Po drugie, zdaniem skarżącej, charakter społeczny omawianej działalności nie jest wystarczający, by można było ją zaliczyć do pozostałych kategorii usług wskazanych w załączniku III do dyrektywy, w wypadku których przewidziano obniżoną stawkę w porównaniu z mającą zastosowanie normalną stawką. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału ścisła wykładnia charakteru tych usług jest bowiem niezbędna, by zachować wyczerpujący charakter tego załącznika.

Wreszcie Komisja wskazuje, że celem zarówno art. 96 i 98 ust. 2 dyrektywy VAT, jak i załącznika III do tej dyrektywy nie jest uniknięcie zakłóceń konkurencji między podmiotami gospodarczymi oferującymi te same produkty lub usługi, ale po prostu sprzyjanie stopniowej harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich poprzez zbliżanie stosowanych stawek podatku VAT oraz poprzez ograniczenie transakcji, do których mogą mieć zastosowanie stawki obniżone.

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
4)

Czy na podstawie zasady „zanieczyszczający płaci” i zasady proporcjonalności można nałożyć na podmioty gospodarcze, które nie przyczyniły się do wprowadzenia do środowiska substancji zanieczyszczających, zobowiązania w zakresie ochrony, rekultywacji i rehabilitacji środowiska oraz obciążyć je kosztami i działaniami równoważnymi, jeżeli nie identycznymi z tymi nałożonymi na podmioty, które przyczyniły się do wprowadzenia do środowiska substancji zanieczyszczających?
—

2/A tytułem żądania głównego: (2/A.1) stwierdzenie nieważności spornej decyzji; (2/A.2) stwierdzenie nieważności w niezbędnym zakresie rozliczenia nr 58; (2/A.3) w zakresie w jakim będzie to niezbędne, stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia; (2/A.4) zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 324,09 € (słownie: trzystu dwudziestu czterech euro i dziewięciu centów) lub kwoty wyższej bądź niższej, którą Trybunał uzna za prawidłową i słuszną z tytułów przedstawionych poniżej; (2/A.5) na ile to konieczne zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego, zgodnie z właściwymi przepisami, pozostałej należnej, a dotychczas niezwróconej części kosztu wizyty u lekarza z dnia 28 września 2005 r.; (2/A.6) zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę od kwot, o których mowa w poprzedzających punktach 2/A.4 i 2/A.5 niniejszego odwołania, przy czym dies a quo i dies ad quem powinny być określone jak w skardze w pierwszej instancji; (2/A.7) zobowiązanie pozwanej do zwrotu skarżącemu wszelkich kosztów postępowania; lub
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/13

Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-475/08)

(2009/C 32/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i B. Schima, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że: poprzez niewyznaczenie operatorów systemu, tak jak wymaga tego art. 7 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (1) poprzez nieprzewidzenie jedynie dostępu regulowanego, ale także dostępu negocjowanego podmiotów trzecich do sieci, wbrew art. 18 dyrektywy 3003/55/WE w związku z art. 25 ust. 2 tej dyrektywy, poprzez niedokonanie transpozycji art. 22 ust. 3 lit. d) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

— obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi trzy podstawowe zarzuty.

Na wstępie Komisja zarzuca stronie pozwanej, iż nie wyznaczyła operatorów systemów przesyłowych, magazynowania oraz terminali skroplonego gazu ziemnego, tak jak wymagają tego art. 7 i 11 dyrektywy 2003/55/WE.

Następnie zarzucono stronie pozwanej, iż stworzyła stan braku pewności prawa dla nowych podmiotów, które mogą wejść na rynek, w ten sposób, że stworzyła wrażenie, iż dostęp negocjowany do sieci stanowi alternatywę wobec dostępu regulowanego. Tymczasem z art. 18 i 25 ust. 2 dyrektywy 2003/55/WE jasno wynika, iż dostęp regulowany stanowi jedyną możliwość dostępu do sieci dla osób trzecich oraz że jedynie urząd regulacji jest odpowiedzialny za ustalanie lub zatwierdzanie co najmniej metodologii użytej do obliczania albo określania taryf przed ich wejściem w życie.

Na koniec Komisja podnosi, iż wyłączając nowe wielkie instalacje gazu ziemnego spod zakresu stosowania dyrektywy strona pozwana nie transponowała w sposób prawidłowy art. 22 ust. 3 lit. d) dyrektywy w zakresie obowiązku publikacji decyzji oraz art. 22 ust. 3 lit. e) tejże dyrektywy w odniesieniu do obowiązku konsultacji z innymi państwami członkowskimi lub innymi urzędami regulacji zainteresowanymi kwestią gazociągów międzysystemowych łączących te infrastruktury. Ponadto strona pozwana nie ustanowiła w ustawodawstwie krajowym obowiązku bezzwłocznego zawiadomienia Komisji o decyzji w przedmiocie takiego wyłączenia jak również o innych użytecznych informacjach jej dotyczących, tak jak wymaga tego art. 22 ust. 4 dyrektywy.

(1) Dz.U. L 176, s. 57.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/17

Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-495/08)

(2009/C 32/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Oliver oraz J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Żądania strony skarżącej

1) Stwierdzenie przez Trybunał, że poprzez: niezapewnienie, by indywidualne decyzje w przedmiocie odstąpienia od przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z późniejszymi zmianami były wystarczająco uzasadnione oraz niezapewnienie, by wnioski w przedmiocie oceny planów wydobycia zasobów mineralnych („ROMP”) złożone w Walii przed dniem 15 listopada 2000 r. zostały poddane wymogom tej dyrektywy Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

2) Obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, uzasadnienie należy sporządzić jedynie w wypadku, gdy ocena wpływu na środowisko (OWŚ) zostanie uznana za konieczną; jeżeli, z jakiegokolwiek powodu, organ właściwy do spraw zagospodarowania przestrzennego albo Sekretarz Stanu dojdzie do wniosku, iż OWŚ nie jest niezbędna, wówczas żaden przepis nie wymaga, by wniosek ten w jakikolwiek sposób uzasadniać. Komisja twierdzi, że indywidualne decyzje podejmowane przez państwa członkowskie w przedmiocie odstąpienia od przeprowadzenia OWŚ zgodnie z art. 4 ust. 2–4 dyrektywy powinny być w odpowiedni sposób uzasadnione.

Ponadto Zjednoczone Królestwo nie ustanowiło w Walii przepisów, które poddałyby wnioski w przedmiocie oceny planów wydobycia zasobów mineralnych („Review of Mineral Planning”, „ROMP”) wymogom dyrektywy.

(1) Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).
—

stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. (1) ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji „osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne”, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie lub, w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom na mocy tej dyrektywy;
—

stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (1); a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/17

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 17 września 2008 r. w sprawie T-226/07 Prana Haus GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 listopada 2008 r. przez Prana Haus GmbH

(Sprawa C-494/08 P)

(2009/C 32/26)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Prana Haus GmbH (przedstawiciel: N. Hebeis, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 17 września 2008 r. w sprawie T-226/07 Prana Haus GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory);

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotem sporu jest kwestia czy wyraz „PRANANHAUS” winien być objęty ochroną jako znak towarowy w odniesieniu do następujących towarów: „wszelkiego rodzaju nośniki utrwalonego dźwięku i obrazu; druki” oraz „usług handlu detalicznego […] dla towarów codziennego użytku”. Sąd Pierwszej Instancji orzekł, iż wyraz „PRANANHAUS” stanowi wskazówkę oznaczającą w sposób bezpośredni i konkretny rozpatrywane towary i usługi.

W niniejszym odwołaniu, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przepisów dotyczących bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji w odniesieniu do wskazówki o charakterze opisowym, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd dokonał zbyt szerokiej wykładni pojęcia prawnego „do oznaczania” występującego w art. 7 ust. 1 lit. c) sprzecznie z brzmieniem tego przepisu i orzecznictwem Trybunału. Ponadto Sąd dokonał błędnej oceny kwestii, czy określenie „PRANAHAUS” posiada dostatecznie bezpośredni i rzeczywisty związek z danymi towarami i usługami, aby umożliwić danemu kręgowi odbiorców dostrzeżenie „natychmiast bez namysłu”„oznaczania” tychże towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit c). Czyniąc tak Sąd nie uwzględnił zdaniem wnoszącej odwołanie tego, że należy dokonać szeregu skomplikowanych logicznych posunięć, aby móc dostrzec nawet ukryte znaczenie w wyrazie „PRANAHAUS”. W tym kontekście Sąd nie wziął pod uwagę stanu faktycznego, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i w konsekwencji przeinaczył fakty leżące u podstaw sporu. Ponadto, zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd nie uzasadnił w żaden sposób, w jakim zakresie wyraz „PRANAHAUS” mogłoby mieć charakter opisowy w odniesieniu do konkretnych rozpatrywanych towarów i usług. Zdaniem wnoszącej odwołanie założenie ze strony Sądu, że istnieje w odniesieniu do określenia „PRANAHAUS” konieczność pozostawienia go do swobodnego używania przez konkurentów stoi również w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału.
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej oraz uchylającej dyrektywę 89/336/EWG (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/15

Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2008 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-482/08)

(2009/C 32/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, pełnomocnik, T. Ward, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WE) nr 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (1);

— ustalenie po stwierdzeniu nieważności decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS, że jej przepisy powinny pozostać w mocy z wyjątkiem zakresu, w którym skutkują wyłączeniem Zjednoczonego Królestwa z udziału w stosowaniu decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS;

— obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zjednoczonemu Królestwu odmówiono prawa do udziału w przyjęciu decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS, uzasadniając to stanowiskiem Rady, że środek ten stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, czyli wspólnej polityki wizowej. Z tego względu Rada uważa, że Zjednoczone Królestwo nie jest związane tą decyzją ani nie podlega jej stosowaniu.

Zjednoczone Królestwo podnosi, że Rada mylnie stwierdziła, iż decyzja ta stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy. Decyzja o dostępie organów policyjnych do VIS nie stanowi rozwinięcia wspólnej polityki wizowej, ale raczej środek współpracy policyjnej. Ani cel, ani treść decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS nie dotyczą wspólnej polityki wizowej. Przeciwnie, jest ona w całości poświęcona udostępnianiu informacji wprowadzanych przez organy wizowe wyznaczonym organom ścigania i Europolowi w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania. Jest to odzwierciedlone w dokonanym przez Radę wyborze podstawy prawnej, czyli art. 30 ust. 1 lit. b) i art. 34 ust. 2 lit. c) TUE.

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS oparte jest zatem na takiej podstawie, że wyłączenie Zjednoczonego Królestwa z jej przyjęcia powoduje naruszenie istotnych wymogów proceduralnych lub naruszenie Traktatu w rozumieniu art. 35 ust. 6 UE.

(1) Dz.U. L 218, s. 129.
1.

Czy jest niezgodne z zasadami przyjętymi przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyrokach z dnia 26 czerwca 2008 r. (w sprawach połączonych C-329/06 i C-343/06 Wiedemann oraz w sprawach połączonych od C-334/06 do C-336/06 Zerche) to, że krajowe organy do spraw praw jazdy i sądy przyjmującego państwa członkowskiego, dokonując badania przestrzegania wymogu miejsca zamieszkania zgodnie z art. 9 dyrektywy 91/439/EWG [z dnia 29 lipca 1991 r. (1)] przez państwo członkowskie wydania w chwili wydania prawa jazdy, opierają się na niekorzyść posiadacza prawa jazdy na wyjaśnieniach i informacjach, które przedstawił on w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i do których przedstawienia był on zobowiązany w ramach nałożonego na niego przez krajowe przepisy proceduralne obowiązku współdziałania w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla wydania orzeczenia?
1)

Czy wykładni art. 6 UE, art. 3 Pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, obowiązującego na podstawie ustawy nr 848 1 1995 r., art. 2 Protokołu nr 4 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 25 międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych, obowiązującego na podstawie ustawy nr 881 z 1977 r. należy dokonywać w ten sposób, że są z nimi zgodne czy też że nie są z nimi zgodne przepisy regionalne zawarte w art. 1c, art. 14a akapit trzynasty lit. c), art. 15 akapit trzeci lit. d), art. 16 a akapit szesnasty lit. a) i art. 17b akapit czwarty lit. b) i c) ustawy nr 29 regionu Sycylii z 1951 r., które pozbawiają biernego prawa wyborczego obywateli nieposiadających na Sycylii miejsca zamieszkania w chwili zgłaszania kandydatur dla celów uczestniczenia w wyborach do Assemblea Regionale Siciliana?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/13

Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-474/08)

(2009/C 32/21)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i B. Schima, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że: poprzez brak przewidzenia możliwości złożenia skargi na odmowę przyłączenia do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej do organu regulacyjnego, który rozstrzyga w terminie dwóch miesięcy w drodze wiążącej decyzji wydanej zgodnie z art. 23 ust. 5 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (1), poprzez wyłączenie z zakresu kompetencji organu regulacyjnego przewidzianych w art. 23 ust. 2 dyrektywy 2003/54/WE niektórych elementów decydujących z punktu widzenia obliczania taryf, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy powyższej dyrektywy;

— obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja po pierwsze twierdzi, iż nie dokonano transpozycji art. 23 ust. 5 dyrektywy 2003/54/WE. Właściwe przepisy Loi relative à l'organisation du marché de l'électricité (belgijskiej ustawy dotyczącej organizacji rynku elektryczności) są w istocie tak ogólne, iż nie pozwalają na stwierdzenie z pewnością czy istnieje indywidualne prawo do zaskarżenia odmowy dostępu do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej energii elektrycznej. W przepisach tych w szczególności nie ustanowiono żadnych precyzyjnych ram proceduralnych i nie przewidziano żadnego terminu odnoszącego się do odpowiedzi Commission nationale de régulation de l'électricité (Narodowa Komisja Regulacji Energii Elektrycznej, zwana dalej „CRE”).

Po drugie, skarżąca zarzuca stronie pozwanej niewłaściwą interpretację art. 23 ust. 2 dyrektywy 2003/54/WE w zakresie, w jakim strona pozwana przyznaje Królowi, a więc organowi innemu niż CRE, prawo do ustalania szczegółowych reguł dotyczących amortyzacji oraz marży zysku w odniesieniu do inwestycji leżących w interesie narodowym i europejskim. Procedura ta jest nie do pogodzenia z wyżej wymienionym artykułem, gdyż nie wydaje się, by organ regulacyjny miał w dwóch powyższych sytuacjach jakikolwiek wpływ na metodologię obliczania lub ustalania taryf przesyłowych i dystrybucyjnych.

(1) Dz.U. L 176, s. 37.