Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 odnoszącej się do znaków towarowych, zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku; właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany. Z samej treści art. 5 dyrektywy 89/104 wynika, że ów przepis nie dotyczy przypadku, gdy osoba trzecia używa znaku towarowego za zgodą jego właściciela. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wówczas, gdy zgodnie z treścią umowy licencyjnej właściciel upoważnia swoich kontrahentów do używania jego znaku towarowego. Zatem przedsiębiorstwo nie może powoływać się skutecznie na wyłączne prawo nadane jej przez logo należycie zarejestrowane jako znak towarowy, w odniesieniu do używania tego logo przez producentów i dystrybutorów, którzy zawarli z nim umowę o używanie owego logo.

Trybunał jest właściwy w ramach odwołania do zbadania, czy Sąd naruszył procedurę, co wpłynęło niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie, oraz winien upewnić się, czy przestrzegane były ogólne zasady prawa wspólnotowego. Przedsiębiorstwo wnoszące skargę o stwierdzenie nieważności decyzji, która zmusiła je do dostosowania umowy standardowej zawieranej przez nie z jego klientami, ma — z oczywistych względów polityki handlowej — określony interes w tym, aby wydano w rozsądnym terminie rozstrzygnięcie w przedmiocie prezentowanej przez owo przedsiębiorstwo argumentacji na poparcie twierdzenia, że rzeczona decyzja jest niezgodna z prawem.

Artykuł 6 ust. 1 europejskiej konwencji o ochronie prawa człowieka stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Jako ogólna zasada prawa wspólnotowego prawo to ma zastosowanie w ramach środka zaskarżenia skierowanego przeciw decyzji Komisji. Rzeczone prawo zostało ponadto potwierdzone w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który dotyczy zasady skutecznej ochrony sądowej.

W razie sporu co do istnienia naruszenia reguł konkurencji fundamentalny wymóg pewności prawa, z której podmioty gospodarcze powinny korzystać, a także cel polegający na zapewnieniu niezakłóconej konkurencji na rynku wewnętrznym mają szczególne znaczenie nie tylko dla samego wnoszącego odwołanie i jego konkurentów, ale również dla osób trzecich ze względu na dużą liczbę zainteresowanych osób oraz wchodzące w grę interesy finansowe. W odniesieniu do sporu dotyczącego nadużycia pozycji dominującej przedsiębiorstwa wymagającego uiszczenia opłaty z tytułu używania jego niezwykle rozpowszechnionego logo, oraz uwzględniając ewentualny wpływ wyniku omawianego sporu, trwające blisko 5 lat i 10 miesięcy postępowanie przed Sądem było prowadzone z naruszeniem wymogów związanych z przestrzeganiem rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia, ponieważ nie może ono zostać usprawiedliwione ani którąkolwiek z okoliczności właściwych dla tej sprawy, czy byłaby to złożoność sporu, zachowanie stron czy też zaistnienie podnoszonych przez strony kwestii incydentalnych, ani też uzasadnione przez przyjęcie przez Sąd środków organizacji postępowania lub środków dowodowych.

Chociaż istotnie nieprzestrzeganie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia przez Sąd stanowi naruszenie procedury, artykuł 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości winien być jednak interpretowany i stosowany w użyteczny sposób. Tymczasem, ponieważ brak jest jakiejkolwiek wskazówki co do tego, że nieprzestrzeganie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia mogło mieć wpływ na wynik sporu, uchylenie zaskarżonego wyroku nie byłoby w stanie zaradzić naruszeniu przez Sąd zasady skutecznej ochrony sądowej. Ponadto z uwagi na konieczność zapewnienia poszanowania wspólnotowego prawa konkurencji Trybunał nie może pozwolić wnoszącej odwołanie — na tej tylko podstawie, że naruszono rozsądny termin na wydanie orzeczenia — na zakwestionowanie istnienia naruszenia, jeżeli wszystkie jej zarzuty odnoszące się do ustaleń poczynionych przez Sąd w przedmiocie tegoż naruszenia i związanego z nim postępowania administracyjnego zostały oddalone jako bezzasadne. Natomiast nieprzestrzeganie przez Sąd rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia może stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie w ramach skargi wniesionej przeciwko Wspólnocie na podstawie art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE.

(por. pkt 176–188, 191–195)