Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Konieczność przedstawienia Trybunałowi wystarczających wyjaśnień na temat stanu faktycznego i prawnego

(art. 234 WE; Statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Kompetencje sądu krajowego – Ustalenie i ocena stanu faktycznego sprawy – Niezbędność orzeczenia prejudycjalnego oraz znaczenie zadanych pytań – Ocena sądu krajowego

(art. 234 WE)

3. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Uregulowania wspólnotowe – Zakres stosowania – Zabiegi wykonane poza terytorium wspólnotowym – Brak wpływu – Kryterium zastosowania – Związek zainteresowanego z systemem zabezpieczenia społecznego jednego z państw członkowskich

(rozporządzenia Rady nr 1408/71 i 574/72)

4. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie zdrowotne – Pracownik przebywający w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie – Wydanie przez instytucję właściwą formularza E‑111 lub E‑112 – Obowiązkowe uznanie przez instytucję właściwą, z wyjątkiem nadużyć, rozpoznania, zaleceń i decyzji lekarzy instytucji państwa członkowskiego miejsca pobytu dotyczących nagłej konieczności przeprowadzenia zabiegów

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 22 ust. 1 lit. a) ppkt i) i lit. c) ppkt i))

5. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie zdrowotne – Pracownik przebywający w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie – Wydanie przez właściwą instytucję formularza E‑111 lub E‑112 – Rozpoznania i zalecenia lekarzy instytucji państwa członkowskiego miejsca pobytu w sprawie konieczności leczenia w innym państwie członkowskim – Prawo do świadczeń rzeczowych na rachunek instytucji właściwej – Warunek – Obowiązek udzielenia przez właściwą instytucję państwa członkowskiego miejsca pobytu, na podstawie ustawodawstwa krajowego, takich świadczeń osobom, które są w niej ubezpieczone

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 22 ust. 1 lit. c) ppkt i))

6. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie zdrowotne – Pracownik przebywający w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie – Wydanie przez instytucję właściwą formularza E‑111 lub E‑112 – Rozpoznania i zalecenia lekarzy instytucji państwa członkowskiego miejsca pobytu w sprawie konieczności leczenia w państwie trzecim – Obciążenie kosztami medycznymi – Pokrycie kosztów przez instytucję państwa członkowskiego miejsca pobytu, zgodnie ze stosowanymi przez nią przepisami, a następnie odzyskanie tych kwot od instytucji właściwego państwa członkowskiego w odniesieniu do zabiegów przewidzianych przez jego przepisy lub, gdy nie ma to miejsca, bezpośredni zwrot kosztów ubezpieczonemu przez tę ostatnią – Tryby postępowania

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 22 ust. 1 lit. a) ppkt i) i lit. c) ppkt i) oraz art. 36)

Summary

1. Konieczność dokonania takiej wykładni prawa wspólnotowego, która będzie użyteczna dla sędziego krajowego, nakłada na niego obowiązek zakreślenia ram faktycznych i prawnych, w które wpisują się skierowane przez niego pytania lub przynajmniej wyjaśnienia założeń faktycznych, na których pytania te są oparte.

Informacje zawarte w postanowieniach odsyłających nie tylko powinny pozwolić Trybunałowi na udzielenie użytecznych odpowiedzi, ale także umożliwić państwom członkowskim oraz zainteresowanym stronom przedstawienie uwag zgodnie z art. 23 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Zadaniem Trybunału jest czuwanie, aby ta możliwość była zachowana, przy uwzględnieniu faktu, że na mocy wymienionego przepisu zainteresowane strony są powiadamiane jedynie o postanowieniach odsyłających.

(por. pkt 29–30)

2. W ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, wszelka ocena stanu faktycznego sprawy należy do sądu krajowego. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak również ocena znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W konsekwencji jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia.

(por. pkt 33)

3. Sama okoliczność, że zabiegi medyczne zostały wykonane poza terytorium wspólnotowym, nie jest wystarczająca do wyłączenia stosowania rozporządzeń nr 1408/71 i 574/72 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 2001/83, jako że kryterium decydującym o możliwości ich zastosowania jest w rzeczywistości związek konkretnego ubezpieczonego z systemem zabezpieczenia społecznego jednego z państw członkowskich.

(por. pkt 38)

4. Artykuł 22 ust. 1 lit. a) ppkt i) i lit. c) ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 oraz art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 574/72 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 2001/83 należy interpretować w ten sposób, że instytucja właściwa, która poprzez wydanie formularza E‑111 lub E‑112 wyraziła zgodę na to, aby jednemu z jej ubezpieczonych w ramach zabezpieczenia społecznego świadczono zabiegi medyczne w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie jest, z zastrzeżeniem ewentualnych nadużyć, związana rozpoznaniem i zaleceniami dotyczącymi nagłej konieczności przeprowadzenia zabiegów ratujących życie, dokonanymi w okresie ważności formularza przez lekarzy instytucji państwa członkowskiego miejsca pobytu, jak również podjętą w tym samym okresie, na podstawie tego rozpoznania i zaleceń oraz aktualnego stanu wiedzy medycznej, decyzją tych lekarzy o przewiezieniu zainteresowanego do szpitala położonego w innym państwie, nawet jeśli jest to państwo niebędące członkiem Unii Europejskiej.

W takich okolicznościach instytucja właściwa nie ma prawa ani do domagania się od zainteresowanego powrotu do właściwego państwa członkowskiego w celu poddania się kontroli medycznej, ani do poddania go takiej kontroli w państwie członkowskim miejsca pobytu, ani do zatwierdzania przez siebie rozpoznania, zaleceń i decyzji, o których mowa wyżej.

(por. pkt 50, 53, 54, 56, 57, 63 oraz pkt 1 sentencji)

5. Jeśli w trakcie leczenia ubezpieczonego z tytułu zabezpieczenia społecznego na terytorium państwa członkowskiego innego niż właściwe państwo członkowskie, na udanie się do którego w celach medycznych wyraziła zgodę instytucja właściwa, okazuje się, że choroba rozpoznana u zainteresowanego wymaga nagłych zabiegów ratujących życie, które w uwzględniającej aktualny stan wiedzy medycznej opinii lekarzy instytucji państwa członkowskiego miejsca pobytu mogą być wykonane jedynie w zakładzie położonym na terytorium innego państwa, art. 22 ust. 1 lit. c) ppkt i) rozporządzenia nr 1408/71 i art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 574/72 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 2001/83 należy interpretować w ten sposób, że prawo ubezpieczonego do świadczeń rzeczowych udzielanych na rachunek instytucji właściwej jest uzależnione od tego, czy zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez instytucję państwa członkowskiego miejsca pobytu ma ona obowiązek udzielać osobie w niej ubezpieczonej świadczeń rzeczowych odpowiadających takim zabiegom.

(por. pkt 60, 63 oraz pkt 1 sentencji)

6. W przypadku gdy lekarze instytucji państwa członkowskiego miejsca pobytu zdecydowali się, w celu ratowania życia i w świetle aktualnej wiedzy medycznej, na przewiezienie ubezpieczonego do szpitala położonego na terytorium państwa trzeciego, art. 22 ust. 1 lit. a) ppkt i) i lit. c) ppkt i) rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 2001/83 należy interpretować w ten sposób, że dopóki instytucja państwa członkowskiego miejsca pobytu nie ma żadnych podstaw, aby powziąć uzasadnione wątpliwości co do zasadności takiej decyzji lekarskiej, koszty zabiegów wykonanych w tym ostatnim państwie są pokrywane przez instytucję państwa członkowskiego miejsca pobytu zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, na takich samych warunkach, do jakich są uprawnieni ubezpieczeni podlegający temu ustawodawstwu. Co się tyczy zabiegów znajdujących się wśród świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo właściwego państwa członkowskiego, instytucja tego ostatniego państwa powinna następnie ponieść koszty tak udzielonych świadczeń, zwracając je instytucji państwa członkowskiego miejsca pobytu na warunkach przewidzianych w art. 36 rozporządzenia nr 1408/71.

W przypadku gdy koszt zabiegów przeprowadzonych w państwie trzecim nie został pokryty przez instytucję państwa członkowskiego miejsca pobytu, lecz zostanie ustalone, że osoba zainteresowana była uprawniona do uzyskania zwrotu takich kosztów i że zabiegi te znajdują się wśród świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo właściwego państwa członkowskiego, na instytucji właściwej spoczywa ciężar bezpośredniego zwrotu tej osobie lub jej następcom prawnym kosztów tych zabiegów, tak aby zagwarantować pokrycie kosztów w takim zakresie, jaki przysługiwałby jej na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71.

(por. pkt 67, 69, 70 oraz pkt 2 sentencji)