13

Następnie w pkt 63–69 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał wynikające stąd konsekwencje w zakresie kwalifikacji działalności tych zakładów ubezpieczeń zdrowotnych jako działalności mającej charakter gospodarczy. Wspomniane punkty są sformułowane następująco: „63 W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że możliwość osiągania, wykorzystywania i podziału części zysków przez towarzystwa ubezpieczeń zdrowotnych może podważać niegospodarczy charakter ich działalności, wbrew temu, co uznała Komisja w motywie 94 [spornej] decyzji. 64 Komisja słusznie co prawda stwierdza, że możliwość wykorzystania i podziału zysków jest bardziej rygorystycznie uregulowana niż w tradycyjnych sektorach rynku, ponieważ w tym przypadku jest ona uzależniona od przestrzegania wymogów mających na celu zapewnienie trwałości systemu i osiągnięcie leżących u jego podstaw celów społecznych i solidarnościowych. Jednakże stwierdzenie to jest nieistotne dla celów wyłączenia gospodarczego charakteru działalności, gdy tylko podmioty działające na danym rynku dążą do zysku. Możliwość swobodnego dążenia do zysków i ich realizacji przez słowackie towarzystwa ubezpieczeń zdrowotnych świadczy bowiem w każdym razie – niezależnie od wypełniania ich misji w zakresie publicznego ubezpieczenia zdrowotnego i sprawowanej przez państwo kontroli – o tym, że mają one cel zarobkowy i że w konsekwencji ich działalność na rynku należy do sfery gospodarczej. W związku z tym istnienie rygorystycznych warunków regulujących późniejsze wykorzystanie i podział zysków, które mogłyby wynikać z tej działalności, nie pozwala na podważenie jej gospodarczego charakteru. 65 W drugiej kolejności należy wziąć pod uwagę, że istnienie pewnej konkurencji co do jakości i zakresu oferty pomiędzy różnymi podmiotami w ramach słowackiego systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego wpływa również na gospodarczy charakter działalności, wbrew temu, co zasadniczo uznała Komisja w motywach 92 i 93 [spornej] decyzji. 66 O ile bowiem z akt sprawy jasno wynika, że zakłady ubezpieczeń zdrowotnych nie mogą swobodnie ustalać wysokości składek i formalnie konkurować ze sobą pod względem taryf, o tyle ustawodawca wprowadził jednak element konkurencji pod względem jakości, ponieważ zakłady te mają swobodę uzupełniania obowiązkowych świadczeń ustawowych o powiązane z nimi bezpłatne usługi, takie jak lepsza opieka przy niektórych rodzajach leczenia uzupełniającego i profilaktycznego w ramach obowiązkowych świadczeń podstawowych lub istnienie rozszerzonej obsługi ubezpieczonych. Mogą one zatem różnić się pod względem jakości i zakresu oferty w celu przyciągnięcia ubezpieczonych, którzy na mocy ustawy mają swobodę wyboru swojego towarzystwa ubezpieczeń zdrowotnych i jego zmiany raz w roku. Zakres swobody, jaką dysponują zakłady w celu konkurowania ze sobą, pozwala w ten sposób ubezpieczonym korzystać z lepszego zabezpieczenia społecznego za równy poziom składek, ponieważ świadczenia dodatkowe oferowane są nieodpłatnie. Jak podkreśla skarżąca, nawet jeśli słowackie zakłady ubezpieczeń zdrowotnych są zobowiązane do oferowania tych samych świadczeń ustawowych, konkurują one ze sobą »stosunkiem jakości do ceny« oferowanej przez nie ochrony, a tym samym jakością i skutecznością procesu zakupu, jak przyznaje sama Komisja w motywie 93 [spornej] decyzji. 67 Tak więc nawet jeśli konkurencja w słowackim systemie obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego nie dotyczy ani obowiązkowych świadczeń ustawowych, ani formalnie wysokości składek, owa konkurencja jest jednak intensywna i złożona ze względu na zmienność rynku, która wynika z możliwości swobodnego wyboru przez ubezpieczonych podmiotu świadczącego usługi ubezpieczenia zdrowotnego i jego zmiany raz w roku, a także ze względu na to, że dotyczy ona jakości usługi, która podlega indywidualnej ocenie ubezpieczonych. 68 Wynika z tego, że z uwagi na cel zarobkowy realizowany przez towarzystwa ubezpieczeń zdrowotnych oraz istnienie silnej konkurencji co do jakości i oferty usług działalność w zakresie świadczenia usług obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego na Słowacji ma charakter gospodarczy. 69 Wniosku tego nie można podważyć, nawet gdyby twierdzono, że SZP i VšZP nie miały celu zarobkowego. Co prawda, jeżeli podmioty, których działalność jest badana, nie mają takiego celu, ale dysponują zakresem swobody, aby w pewien sposób konkurować ze sobą dla przyciągnięcia ubezpieczonych, konkurencja taka nie może automatycznie podważać niegospodarczego charakteru ich działalności, w szczególności jeżeli ten element konkurencji został wprowadzony w celu zachęcenia kas chorych do prowadzenia działalności zgodnie z zasadami prawidłowego zarządzania (wyrok z dnia 16 marca 2004 r., AOK Bundesverband i in., C‑264/01, C‑306/01, C‑354/01 i C‑355/01, EU:C:2004:150, pkt 56). Jednakże z orzecznictwa [wynikającego z wyroków: z dnia 1 lipca 2008 r., MOTOE (C‑49/07, EU:C:2008:376, pkt 27); i z dnia 10 stycznia 2006 r., Cassa di Risparmio di Firenze i in. (C‑222/04, EU:C:2006:8, pkt 122, 123)] wynika, że okoliczność, iż oferowanie towarów i usług jest dokonywane bez celu zarobkowego, nie stoi na przeszkodzie temu, aby podmiot, który dokonuje tych czynności na rynku, został uznany za przedsiębiorstwo, jeżeli oferta ta konkuruje z ofertą innych podmiotów gospodarczych, które mają cel zarobkowy. Wynika z tego, że to nie sam fakt bycia w sytuacji konkurencyjnej na danym rynku przesądza o gospodarczym charakterze działalności, ale raczej obecność na tym rynku podmiotów realizujących cel zarobkowy. Otóż ma to miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ strony są zgodne co do tego, że pozostałe podmioty gospodarcze na rynku właściwym mają rzeczywiście cel zarobkowy, wobec czego SZP i VšZP powinny zostać uznane za przedsiębiorstwa poprzez propagację”.