Sprawa C‑383/13 PPU

M.G. i N.R.

przeciwko

Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy)]

„Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób — Polityka imigracyjna — Nielegalna imigracja i nielegalny pobyt — Repatriacja osób nielegalnie przebywających — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego — Postępowanie w sprawie wydalenia z terytorium — Środek detencyjny — Przedłużenie stosowania środka detencyjnego — Artykuł 15 ust. 2, 6 — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Naruszenie — Konsekwencje”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2013 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego – Środki detencyjne w celu wydalenia – Przedłużenie stosowania środka detencyjnego – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Konsekwencje – Uchylenie stosowania środka detencyjnego – Przesłanki

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115, art. 15 ust. 2, 6)

Wykładni prawa Unii, a w szczególności art. 15 ust. 2, 6 dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy w ramach postępowania administracyjnego wydano decyzję o przedłużeniu stosowania środka detencyjnego z naruszeniem prawa do bycia wysłuchanym, sąd krajowy, którego zadaniem jest ocena zgodności tej decyzji z prawem, może uchylić stosowanie środka detencyjnego tylko wówczas, gdy uzna, w świetle wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych każdego poszczególnego przypadku, że takie naruszenie rzeczywiście pozbawiło osobę, która się na nie powołuje, możliwości lepszego przedstawienia swojej linii obrony w takim zakresie, że rozpatrywane postępowanie administracyjne mogło doprowadzić do odmiennego rezultatu.

W istocie nieprzyznanie sądowi krajowemu takiej swobody oceny i nakazanie, by każde naruszenie prawa do bycia wysłuchanym prowadziło automatycznie do stwierdzenia nieważności decyzji o przedłużeniu stosowania środka detencyjnego i jej uchylenia, nawet gdy taka nieprawidłowość mogłaby w rzeczywistości pozostawać bez znaczenia dla omawianej decyzji o przedłużeniu stosowania środka detencyjnego i gdy umieszczenie w ośrodku detencyjnym spełnia przesłanki materialne określone w art. 15 dyrektywy 2008/115, mogłoby naruszać skuteczność tej dyrektywy.

(por. pkt 41, 45; sentencja)

Sprawa C‑383/13 PPU

M.G. i N.R.

przeciwko

Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy)]

„Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób — Polityka imigracyjna — Nielegalna imigracja i nielegalny pobyt — Repatriacja osób nielegalnie przebywających — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego — Postępowanie w sprawie wydalenia z terytorium — Środek detencyjny — Przedłużenie stosowania środka detencyjnego — Artykuł 15 ust. 2, 6 — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Naruszenie — Konsekwencje”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2013 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja — Polityka imigracyjna — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego — Środki detencyjne w celu wydalenia — Przedłużenie stosowania środka detencyjnego — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Konsekwencje — Uchylenie stosowania środka detencyjnego — Przesłanki

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115, art. 15 ust. 2, 6)

Wykładni prawa Unii, a w szczególności art. 15 ust. 2, 6 dyrektywy 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy w ramach postępowania administracyjnego wydano decyzję o przedłużeniu stosowania środka detencyjnego z naruszeniem prawa do bycia wysłuchanym, sąd krajowy, którego zadaniem jest ocena zgodności tej decyzji z prawem, może uchylić stosowanie środka detencyjnego tylko wówczas, gdy uzna, w świetle wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych każdego poszczególnego przypadku, że takie naruszenie rzeczywiście pozbawiło osobę, która się na nie powołuje, możliwości lepszego przedstawienia swojej linii obrony w takim zakresie, że rozpatrywane postępowanie administracyjne mogło doprowadzić do odmiennego rezultatu.

W istocie nieprzyznanie sądowi krajowemu takiej swobody oceny i nakazanie, by każde naruszenie prawa do bycia wysłuchanym prowadziło automatycznie do stwierdzenia nieważności decyzji o przedłużeniu stosowania środka detencyjnego i jej uchylenia, nawet gdy taka nieprawidłowość mogłaby w rzeczywistości pozostawać bez znaczenia dla omawianej decyzji o przedłużeniu stosowania środka detencyjnego i gdy umieszczenie w ośrodku detencyjnym spełnia przesłanki materialne określone w art. 15 dyrektywy 2008/115, mogłoby naruszać skuteczność tej dyrektywy.

(por. pkt 41, 45; sentencja)