POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 30 czerwca 2011 r.

Sprawa F-88/10

Marc Van Asbroeck

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Decyzja o zaszeregowaniu do grupy pośredniej – Wniosek o ponowne rozpatrzenie – Nowa istotna okoliczność faktyczna – Brak – Skarga oczywiście niedopuszczalna

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której M. Van Asbroeck żąda tytułem głównym, po pierwsze, stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie zmiany jego zaszeregowania ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r. do grupy pośredniej D*4 stopień 8 oraz odtworzenia ścieżki jego kariery zawodowej, a po drugie, nakazania Komisji naprawienia szkody finansowej, którą jakoby miał ponieść.

Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Prekluzja – Otwarcie na nowo – Przesłanka – Nowa istotna okoliczność faktyczna

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

Decyzja niezaskarżona przez adresata w wyznaczonym terminie staje się względem niego ostateczna. Jednakże zaistnienie nowych, istotnych okoliczności może uzasadnić złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji, która stała się ostateczna. Skargę na odmowną decyzję w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji, która stała się ostateczna, uznaje się za dopuszczalną, jeżeli wniosek faktycznie był oparty na nowych, istotnych okolicznościach faktycznych. Natomiast jeżeli okaże się, że wniosek nie był oparty na takich okolicznościach, skargę na decyzję odmowną w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie należy odrzucić jako niedopuszczalną.

Urzędnik, który nie zaskarżył decyzji w sprawie zaszeregowania go do grupy pośredniej w terminie określonym w regulaminie pracowniczym, nie może skutecznie wystąpić z wnioskiem o jej ponowne rozpatrzenie z tego tylko względu, że przekazanie mu rozliczenia wynagrodzenia pozwoliło mu po raz pierwszy przekonać się o skutkach braku zgodności z prawem decyzji Komisji w sprawie dodatku stanowiącego rekompensatę na rzecz urzędników, którzy zmienili kategorię przed dniem 1 maja 2004 r. w odniesieniu do ich wynagrodzenia. Jednakże zakładając nawet, że wspomniana decyzja była niezgodna z prawem, okoliczności tej nie można by uznać za nową, istotną okoliczność faktyczną, która uzasadniała ponowne rozpatrzenie decyzji o zaszeregowaniu go do grupy pośredniej, ponieważ sporna decyzja ogranicza się do ustalenia zasad obliczania dodatku z tytułu zmiany kategorii. Nowej istotnej okoliczności faktycznej nie może też stanowić przyjęcie przez inną instytucję niż instytucja zatrudniająca danego urzędnika, decyzji o zmianie zaszeregowania niektórych urzędników, gdyż taka decyzja nie dotyczy bezpośrednio danego urzędnika.

(zob. pkt 43–47)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 231/84 Valentini przeciwko Komisji, 26 września 1985 r., pkt 14

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T-186/98 Inpesca przeciwko Komisji, 7 lutego 2001 r., pkt 47, 49 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa T-271/08 P Boudova i in. przeciwko Komisji, 16 września 2009 r., pkt 48