27

W tych okolicznościach Juzgado de Primera Instancia nr 2 de la Frontera (sąd pierwszej instancji w Jerez de la Frontera, Hiszpania) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy jest sprzeczne z wymienionymi przepisami dyrektywy [art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13] i jej celami uregulowanie takie jak uregulowanie krajowe, które ustanawia postępowanie takie jak postępowanie w trybie art. 250 ust. 1 pkt 7 [kodeksu postępowania cywilnego], w którym sąd ma obowiązek wydania wyroku nakazującego wydanie lokalu mieszkalnego, do którego była prowadzona egzekucja, osobie, której lokal ten został przyznany w pozasądowym postępowaniu egzekucyjnym, w którym to postępowaniu, zgodnie z obowiązującym systemem uregulowanym w art. 129 [ustawy o hipotece] […] i w art. 234–236-o [rozporządzenia w sprawie hipoteki] […], nie było możliwości ani przeprowadzenia z urzędu kontroli sądowej nieuczciwych warunków umownych, ani skutecznego sprzeciwu dłużnika na takiej podstawie, czy to w ramach egzekucji pozasądowej, czy to w ramach odrębnego procesu sądowego? 2) Czy jest sprzeczne z wymienionymi przepisami dyrektywy [93/13] i jej celami uregulowanie takie jak [wynikające ze zmian wprowadzonych do ustawy o hipotece ustawą 1/2013, które] zezwala na zawieszenie przez notariusza pozasądowego postępowania egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, które było wszczęte w chwili wejścia w życie ustawy 1/2013 jedynie wówczas, gdy konsument wykaże, że zaskarżył nieuczciwy charakter któregoś z warunków umowy o kredyt hipoteczny stanowiącego podstawę sprzedaży pozasądowej lub określającego kwotę wymagalną, i to o ile to odrębne żądanie zostało wniesione przez konsumenta w terminie jednego miesiąca od opublikowania ustawy 1/2013, mimo braku osobistego doręczenia konsumentowi informacji o tym terminie oraz zanim nastąpi przyznanie własności przez notariusza? 3) Czy wymienione przepisy dyrektywy [93/13], jej cel oraz obowiązek, jaki nakłada ona na sąd krajowy, polegający na badaniu z urzędu [istnienia] nieuczciwych warunków umownych w umowach konsumenckich bez potrzeby złożenia stosownego wniosku przez konsumenta, należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one sądowi krajowemu, w postępowaniu takim jak to ustanowione w art. 250 ust. 1 pkt 7 [kodeksu postępowania cywilnego] lub w procedurze »sprzedaży pozasądowej« uregulowanej w art. 129 [ustawy o hipotece], na niestosowanie prawa krajowego, kiedy nie pozwala ono na kontrolę sądową z urzędu, zważywszy na jasność przepisów […] dyrektywy [93/13] i utrwalone stanowisko [Trybunału] w przedmiocie ciążącego na sądach krajowych obowiązku badania z urzędu istnienia nieuczciwych warunków umownych w sporach dotyczących umów konsumenckich? 4) Czy jest sprzeczne z wymienionymi przepisami dyrektywy [93/13] i jej celami uregulowanie krajowe takie jak art. 129 [ustawy o hipotece] w brzmieniu nadanym ustawą 1/2013, który jako jedyny skuteczny środek ochrony praw konsumentów usankcjonowanych w dyrektywie [93/13] i w odniesieniu do pozasądowych postępowań egzekucyjnych dotyczących wierzytelności zabezpieczonych hipoteką przewiduje zwykłe uprawnienie notariusza do pouczenia o istnieniu nieuczciwych warunków umownych; lub możliwość, że dłużnik będący konsumentem, przeciwko któremu prowadzona jest egzekucja pozasądowa, założy sprawę w odrębnym postępowaniu sądowym, zanim notariusz przyzna nieruchomość, z której była prowadzona egzekucja? 5) Czy jest sprzeczne z wymienionymi przepisami dyrektywy [93/13] i jej celami uregulowanie krajowe takie jak art. 129 [ustawy o hipotece] w brzmieniu nadanym ustawą 1/2013 i art. 234–236 [rozporządzenia w sprawie hipoteki], które ustanawia pozasądowe postępowanie egzekucyjne w odniesieniu do kredytów hipotecznych zawartych między przedsiębiorcami a konsumentami, w którym nie istnieje jakakolwiek możliwość badania przez sąd z urzędu nieuczciwych warunków umownych?”.