ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
71.

Po drugie, należy zwrócić uwagę, że w decyzji będącej przedmiotem postępowania głównego żądanie przekazania przez zagraniczny oddział Sparkasse Allgäu informacji zostało ograniczone do informacji dotyczących klientów tego oddziału będących rezydentami niemieckimi. Ten aspekt uważam za niezmiernie istotny. Chociaż bowiem obowiązek podatkowy z tytułu podatku od spadków ma nieco szerszy zakres ( 38 ), niewątpliwie w praktyce dotyczy on przede wszystkim spadków po rezydentach niemieckich. Gdyby więc władze niemieckie żądały informacji o wszystkich klientach zagranicznych oddziałów banków niemieckich, tak jak to ma miejsce w odniesieniu do oddziałów krajowych, stanowiłoby to dla oddziałów zagranicznych znaczne utrudnienie prowadzenia działalności. Ograniczając żądanie do informacji dotyczących rezydentów niemieckich, władze niemieckie zastosowały więc środek najmniej uciążliwy z punktu widzenia swobody przedsiębiorczości. Dzięki temu oddziały niemieckich instytucji kredytowych w innych państwach członkowskich mogą, w stosunku do klientów niebędących rezydentami niemieckimi, prowadzić działalność na dokładnie takich samych zasadach jak banki miejscowe.
101.

Mając na względzie całość powyższych rozważań, proponuję, aby na pytanie sądu odsyłającego Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: Artykuł 49 i nast. TFUE oraz art. 56 i nast. TFUE należy interpretować w ten sposób, że mogą one sprzeciwiać się postanowieniu zawartemu w projekcie umowy koncesyjnej w myśl obowiązującego prawa krajowego, nakładającemu na koncesjonariusza obowiązek nieodpłatnego zbycia prawa do korzystania z materialnych i niematerialnych składników majątku stanowiących przedmiot prawa własności, wchodzących w skład sieci służącej do zarządzania punktami przyjmowania zakładów wzajemnych, z chwilą zaprzestania przez koncesjonariusza działalności z powodu upływu okresu, na jaki udzielono koncesji, lub na skutek decyzji o wygaśnięciu lub cofnięciu koncesji. Aby wykluczyć taką ewentualność, sąd odsyłający powinien w szczególności zbadać, czy ów obowiązek zbycia: — jest zgodny z prawnie uzasadnionymi interesami, co wymaga szczegółowej analizy uzasadnienia tego środka, jakie przedstawił w tym względzie organ udzielający koncesji; — może służyć realizacji zamierzonych prawnie uzasadnionych celów, co wymaga zbadania, w przypadku, gdy zostanie potwierdzone, że organ publiczny udzielający koncesji zmierza do zapewnienia ciągłości działania legalnych sieci punktów gier hazardowych, czy wspomniany cel jest realizowany w sposób spójny i niedyskryminujący; — jest proporcjonalny w świetle realizowanego celu interesu ogólnego, to znaczy, czy nie jest stosowany w sposób arbitralny i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. Badanie proporcjonalności wymaga w szczególności określenia wartości rynkowej sprzętu, który ma podlegać zbyciu.
Sąd odsyłający wskazuje ponadto, że od czasu dodania do ustawy o pracownikach § 2a w 1971 r. wielokrotnie orzekał on w przedmiocie wykładni ust. 3 tego przepisu, w szczególności po zmianie ustawy antydyskryminacyjnej w 2004 r. W wyroku z dnia 17 stycznia 2014 r. ( 6 ), w którym sąd odsyłający zajął stanowisko co do skutków wyroku Trybunału Ingeniørforeningen i Danmark (C‑499/08, EU:C:2010:600) w zakresie stosowania § 2a ust. 3 ustawy o pracownikach przez pracodawców sektora publicznego, sąd odsyłający orzekł w odniesieniu do orzecznictwa dotyczącego tego przepisu i skutków tego wyroku, co następuje:

„Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (ostatnio w wyroku sądu najwyższego opublikowanym w UfR 2008.1892) § 2a ust. 3 ustawy o pracownikach był konsekwentnie interpretowany w ten sposób, że pracownik nie jest uprawniony do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy, w przypadku gdy ma prawo do świadczeń emerytalnych […], niezależnie od tego, czy pracownik tymczasowo zawiesił pobieranie świadczeń emerytalnych w celu kontynuowania swojej kariery zawodowej. Chociaż wspomniany przepis nie został zmieniony po wydaniu wyroku Ingeniørforeningen i Danmark [(C‑499/08, EU:C:2010:600)], wskutek wydania tego wyroku nie może być on stosowany przez pracodawcę sektora publicznego, w przypadku gdy pracownik wyraża zamiar tymczasowego niepobierania świadczeń emerytalnych w celu kontynuowania swojej kariery zawodowej”.
25.

Po pierwsze, sąd ten zauważa, że w rzeczonym wyroku Trybunał uznał, iż można stosować kryterium podziału, a co za tym idzie, metodę przyporządkowania towarów i usług o użytku mieszanym, inne niż przewidziane przez szóstą dyrektywę, czyli ze względu na wielkość obrotów, tylko wtedy, gdy metoda ta nie ma zastosowania do wszystkich przypadków użytku mieszanego i gdy prowadzi do dokładniejszego ustalenia prawa do odliczenia. Zdaniem sądu odsyłającego Trybunał orzekł, że § 15 ust. 4 zdanie trzecie ustawy o podatku obrotowym nie był zgodny z szóstą dyrektywą w zakresie, w jakim ustanawiał on system obliczania odliczeń w przypadku towarów o użytku mieszanym, który stanowił ogólne odstępstwo od kryterium podziału według wielkości obrotów. Jednakże, co się tyczy wymogu, zgodnie z którym przyjęta metoda powinna zapewniać bardziej precyzyjny podział dokonywanego odliczenia, sąd odsyłający podnosi, że jest on spełniony w niniejszej sprawie, ponieważ kryterium podziału według powierzchni jest, co do zasady, bardziej precyzyjne niż kryterium podziału według wielkości obrotów. Wynika stąd, że należy dać pierwszeństwo metodzie stosowanej przez organy i sądy niemieckie przed ogłoszeniem wyroku Armbrecht (C‑291/92, EU:C:1995:304), polegającej na ustaleniu, w odniesieniu do jakiej części budynku podatek VAT został zapłacony, i na stosowaniu kryterium podziału tylko do pozostałych kwot odnoszących się do części budynku stanowiących faktycznie przedmiot użytku mieszanego, ponieważ metoda ta prowadzi do wyników dokładniejszych niż kryterium podziału według wielkości obrotów.
34.

W drugiej kolejności, co się tyczy kryterium niezawisłości, należy przypomnieć, że pojęcie niezawisłości, które stanowi integralny element sądzenia, wymaga przede wszystkim, by organ orzekający był podmiotem trzecim w stosunku do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Z orzecznictwa wynika, że pojęcie to zawiera aspekt zewnętrzny, który wymaga, by organ był chroniony przed ingerencją i naciskami zewnętrznymi mogącymi zagrozić niezależności osądu jego członków przy rozpatrywaniu przez nich sporów, oraz aspekt wewnętrzny, który łączy się z pojęciem bezstronności i dotyczy jednakowego dystansu do stron sporu i ich interesów w odniesieniu do jego przedmiotu. Takie gwarancje niezawisłości i bezstronności wymagają istnienia norm – w szczególności co do składu organu, mianowania, okresu trwania kadencji oraz powodów wyłączenia i odwołania jego członków – pozwalających wykluczyć, w przekonaniu podmiotów prawa, wszelką uzasadnioną wątpliwość co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych oraz co do neutralności w odniesieniu do sprzecznych interesów ( 10 ).
81.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania przedstawione mu przez Krajský soud v Praze w sposób następujący: — Dyrektywę 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów proceduralnych takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, które: (i) nie zezwalają sądowi upadłościowemu rozstrzygającemu w przedmiocie powództwa incydentalnego na zbadanie z urzędu zasadności, wysokości lub kolejności zaspokajania nadających się do realizacji w drodze egzekucji i niezabezpieczonych wierzytelności wynikających z umowy o kredyt konsumencki; (ii) nie zezwalają takiemu sądowi na zbadanie z urzędu zasadności wierzytelności zabezpieczonej; oraz (iii) czynią niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym podważenie nadającej się do realizacji w drodze egzekucji i niezabezpieczonej wierzytelności przez konsumenta będącego dłużnikiem w sytuacji, gdy wierzytelności tego rodzaju wynikają z umowy o kredyt konsumencki, nawet jeżeli sąd upadłościowy dysponuje elementami natury prawnej i faktycznej, koniecznymi do wypełnienia tego zadania. — Artykuł 10 ust. 2 lit d) dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że na sądzie krajowym prowadzącym postępowanie upadłościowe dotyczące umowy o kredyt konsumencki spoczywa obowiązek zbadania z urzędu, czy wierzyciel udzielił dłużnikowi informacji określonych w tym przepisie i nałożenia stosownych sankcji w sytuacji, gdy wymóg ten nie został spełniony. — „Całkowitą kwotę kredytu” w art. 10 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2008/48 należy rozumieć jako odnoszącą się do kwot udostępnionych konsumentowi na podstawie umowy o kredyt w rozumieniu art. 3 ust. 1, czyli kwot rzeczywiście wypłacanych przez kredytodawcę na rzecz konsumenta, a zatem takich, którymi konsument ma prawo swobodnie dysponować, z wyłączeniem wszelkich kosztów stanowiących wierzytelność kredytodawcy. Kwota wypłaty według wzoru wykorzystywanego dla celów obliczenia RRSO w załączniku I do tej dyrektywy odpowiada całkowitej kwocie kredytu We wzorze wykorzystywanym dla celów obliczenia rzeczywistych rocznych stóp oprocentowania i sformułowanym w załączniku I do tej dyrektywy kwota wypłaty odpowiada całkowitej kwocie kredytu. — Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy łączne skutki klauzul dotyczących kar w umowie o kredyt wymagają od konsumenta zapłaty rażąco wysokiej kwoty odszkodowania celów rozumieniu art. 3 i 4 dyrektywy 93/13 i pkt 1 lit. e) załącznika I do tej dyrektywy, nawet w sytuacji gdy kredytodawca nie wymaga wywiązani się z zobowiązań określonych we wszystkich tego rodzaju klauzulach w całości lub w sytuacji, gdy określone klauzule dotyczące kar uznaje się za bezskuteczne w świetle prawa krajowego. W razie uznania, że klauzule tego rodzaju mają nieuczciwy charakter należy w całości odstąpić od stosowania wszystkich tego rodzaju klauzul względem konsumenta.
226.

Po pierwsze, jak wynika z samej lektury pkt 83 zaskarżonego wyroku, wbrew temu, co twierdzą ArcelorMittal i in., Sąd nie wymagał, aby instytucje sprawdzały wszystkie możliwe lub potencjalne rynki wywozowe. Sąd jedynie zarzucił instytucjom, że w żadnym razie nie dostarczyły dokładnych danych odnośnie do tych trzech rynków, które przecież zostały ogólnie powołane w rozporządzeniu tymczasowym oraz w spornym rozporządzeniu. Po drugie, gdy instytucje powołują pewną liczbę rynków wywozowych, mają one obowiązek, w ramach analizy prospektywnej dotyczącej zagrożenia wystąpienia szkody, dostarczyć dostatecznie dokładne dane co do zmian na tych rynkach oraz co do zdolności tych rynków do wchłonięcia dodatkowego wywozu towarów po cenach dumpingowych. Bowiem od momentu, gdy instytucje zidentyfikowały wspomniane rynki, tylko pod takim warunkiem ich analiza „uwzględnia” te rynki wywozowe, jak tego chce art. 3 ust. 9 akapit drugi lit. b) rozporządzenia podstawowego, jako ewentualne alternatywne względem rynku Unii możliwości zbytu dla dodatkowego wywozu danego towaru. Dane te mogą dotyczyć między innymi strategii eksportowej zainteresowanych producentów, zmian popytu na tych alternatywnych rynkach wywozowych czy też istnienia środków ochrony handlowej na tych rynkach.
20.

W tej kwestii należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądy krajowe mogą zwracać się na podstawie art. 267 TFUE do Trybunału, jeżeli uważają to za stosowne, a w zawisłym przed nimi postępowaniu pojawią się zagadnienia dotyczące wykładni lub oceny ważności przepisów prawa Unii. Sama okoliczność, iż przepisy, co do których zwrócono się o wykładnię, zostały już zinterpretowane lub co do których można przyjąć, że nie pozostawiają jakichkolwiek racjonalnych wątpliwości, nie prowadzi do utraty właściwości przez Trybunał ( 8 ).
65.

W świetle powyższego Trybunał w wyjątkowych przypadkach uwzględnia wnioski takie jak ten złożony przez rząd polski. Trybunał uciekał się do tego rozwiązania jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, gdy istniało ryzyko poważnych reperkusji finansowych z uwagi między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie uregulowania uważanego za skuteczne i obowiązujące oraz gdy okazywało się, iż osoby prywatne oraz władze krajowe były zachęcane do zachowań niezgodnych z uregulowaniami Unii z powodu istnienia obiektywnej i istotnej niepewności odnośnie do zakresu przepisów prawa Unii, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również takie zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji ( *43 ). Z kolei konsekwencje finansowe, jakie mogłyby wyniknąć dla państwa członkowskiego z orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym, nie stanowią same w sobie uzasadnienia dla ograniczenia skutków tego orzeczenia w czasie ( *44 ).
27.

W tych okolicznościach Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy), mając wątpliwość co do wykładni, jaką należy nadać prawu Unii, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 1 ust. 2 lit. e) konwencji rzymskiej należy interpretować w ten sposób, że wyjątek ratione materiae »kwestie z zakresu prawa spółek« obejmuje w trakcie przekształcenia: a) przekształcenia takie jak łączenia i podziały i b) zasadę ochrony wierzycieli w ramach transakcji przekształcenia zawartą w art. 15 trzeciej dyrektywy 78/855? 2) Czy można dojść do takiego samego wniosku, stosując art. 15 dyrektywy 2011/35? 3) Jeżeli odpowiedź na pytania pierwsze i drugie jest twierdząca: czy wyjątek ratione materiae określony w art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rzym I – będącego unormowaniem zastępującym art. 1 ust. 2 lit. e) konwencji rzymskiej – prowadzi do takiego samego wniosku, czy też należy go interpretować w inny sposób? Jeśli tak, to w jaki sposób? 4) Czy z europejskiego prawa pierwotnego, a w szczególności ze swobody przedsiębiorczości z art. 49 TFUE, swobody świadczenia usług z art. 56 TFUE, swobodnego przepływu kapitału i płatności z art. 63 TFUE, wynikają reguły kolizyjne dotyczące łączenia, w szczególności czy należy stosować prawo krajowe państwa spółki przejmowanej, czy też prawo krajowe spółki przejmującej? 5) W przypadku udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi przeczącej: czy z europejskiego prawa wtórnego, a w szczególności z dyrektywy 2005/56, dyrektywy 2011/35 lub z szóstej dyrektywy Rady 82/891/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu dotyczącej podziału spółek akcyjnych[ ( 11 ) ],wynikają reguły kolizyjne, a w szczególności czy należy stosować prawo krajowe państwa spółki przejmowanej, czy też prawo krajowe spółki przejmującej, czy też to do prawa prywatnego międzynarodowego należy określenie państwa, którego prawo materialne jest właściwe dla rozpatrywanej sytuacji? 6) Czy art. 15 trzeciej dyrektywy 78/855 należy interpretować w ten sposób, że emitent jest uprawniony w stosunku do posiadaczy papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi związane są szczególne prawa – w szczególności w przypadku podporządkowanych obligacji, w razie transgranicznego połączenia – do zakończenia stosunku prawnego i do zaspokojenia posiadaczy tych papierów? 7) Czy zastosowanie art. 15 dyrektywy 2011/35 prowadzi do tej samej odpowiedzi?”.
67.

W ramach weryfikacji kryteriów przypomnianych w poprzednim punkcie sąd odsyłający ma wątpliwości co do możliwości powołania się na przewidywalny lub nieprzewidywalny charakter niewykonania zobowiązania w świetle art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13. Mówiąc dokładniej, podnosi on, że brak poważnego charakteru niewykonania rozpatrywanego zobowiązania prowadzi do powstania wątpliwości, w świetle trzeciego kryterium wskazanego powyżej, co do możliwości wzięcia pod uwagę – aby ocenić, czy sporny warunek umowy stawia konsumenta w sytuacji mniej korzystnej niż przewidziana przez przepisy prawne o charakterze dyspozytywnym – okoliczności późniejszych wobec zawarcia umowy, a zatem do postawienia pytania o przewidywalny lub nieprzewidywalny charakter niewykonania zobowiązania, podczas gdy art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13 odnosi się do okoliczności związanych z zawarciem umowy „w czasie wykonania [zawarcia] umowy”.
94.

Cel odstępstwa potwierdza, że „pomoc na pokrycie kosztów utrzymania”, o której mowa w art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje ona świadczenia rzeczowe, w tym uprawnienie do obniżonych opłat za korzystanie z transportu publicznego. Odstępstwo to zasadniczo odzwierciedla przepis art. 7 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy. Obywatele Unii mają prawo pobytu w innym państwie członkowskim przez okres przekraczający trzy miesiące zasadniczo w celu podjęcia studiów w tym państwie członkowskim, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków, gwarantujących, że nie staną się oni obciążeniem dla systemu opieki społecznej w przyjmującym państwie członkowskim przez okres swojego pobytu ( 44 ). Obciążenie to wynika po części z kosztów, jakie zostałyby poniesione przez to państwo członkowskie, gdyby zasada równego traktowania miała pełne zastosowanie. To, czy źródłem tych kosztów są płatności gotówkowe czy świadczenia rzeczowe, nie powinno mieć znaczenia. Oba rodzaje powinny być objęte zakresem odstępstwa z art. 24 ust. 2.
76.

Co więcej właśnie dodanie cukru i aromatów jest przewidziane w sposób wyraźny w nocie wyjaśniającej do CN odnoszącej się do pozycji 2208 jako sposób uzyskania likierów i pozostałych napojów spirytusowych, lecz już nie w przypadku pozycji 2206, na co wskazuje rząd grecki. O ile zatem mowa jest w tym dokumencie o cukrze i aromatycznych substancjach dodawanych do alkoholu destylowanego, to należy rozciągnąć podobne twierdzenie na przypadek napojów powstałych na bazie Ferm Fruit na mocy fikcji prawnej, która prowadzi do uznania go za napój spirytusowy, najprawdopodobniej za likier, z uwagi na jego właściwości organoleptyczne.
8.

Artykuł 13 Ley 1/2000 de Enjuiciamiento Civil (kodeksu postępowania cywilnego) z dnia 7 stycznia 2000 r. (BOE nr 7 z dnia 8 stycznia 2000 r., s. 575, zwanego dalej „kodeksem postępowania cywilnego”) stanowi: „1. Kto ma bezpośredni i uzasadniony interes w uzyskaniu rozstrzygnięcia sporu zawisłego w ramach toczącego się postępowania, może zostać dopuszczony do udziału w tym postępowaniu po stronie powodowej lub pozwanej. W szczególności konsumenci mogą przystąpić w charakterze interwenienta do postępowań wszczętych przez podmioty uprawnione do obrony ich interesów. 2. Wniosek o przystąpienie do postępowania w charakterze interwenienta nie zawiesza biegu owego postępowania. Sąd rozstrzyga w przedmiocie tego wniosku w drodze postanowienia w zwykłym terminie dziesięciu dni po uprzednim wysłuchaniu stanowisk stron sporu. 3. Dopuszczony do udziału w postępowaniu interwenient nie ma możliwości cofnięcia czynności procesowych strony, do której przystąpił, ale bierze on udział w postępowaniu w charakterze strony i może w ramach aktualnego stanu sprawy podnosić własne żądania, jeśli pozwala mu na to stan postępowania, a w każdym razie – popierać żądania podniesione przez pozwanego lub powoda, do którego dołączył, nawet wówczas, gdy z jakiegokolwiek powodu zrzekną się oni roszczenia, uznają je, czy też zrezygnują ze statusu strony postępowania lub też wycofają się z niego z każdego innego powodu. Interwenient jest natomiast uprawniony do podnoszenia wszelkich koniecznych do jego obrony twierdzeń, które nie zostały podniesione na etapach postępowania poprzedzających jego przystąpienie do tego postępowania. Twierdzenia te są w każdym razie przekazywane przez sekretarza sądowego pozostałym uczestnikom postępowania, którzy ustosunkowują się do nich w terminie pięciu dni. Interwenientowi przysługują również środki zaskarżenia przeciwko rozstrzygnięciom, które godzą jego zdaniem w jego interesy; dotyczy to również przypadków, w których rozstrzygnięcia te nie zostały zakwestionowane przez pozwanego lub powoda, po których stronie przystąpił do postępowania”.
34.

Wobec szeregu wątpliwości co do wykładni tych rozporządzeń Curtea de Apel Bacău (sąd apelacyjny Bacău) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi ( 10 ): „1) Czy niezachowanie przez instytucję zamawiającą, która korzysta z dotacji z funduszy strukturalnych, przepisów dotyczących udzielania zamówienia publicznego o szacunkowej wartości niższej niż próg przewidziany w art. 7 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE [ ( 11 )] w związku z udzieleniem zamówienia na realizację dotowanych działań stanowi »nieprawidłowość« w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95, czy »nieprawidłowość« w rozumieniu art. 2, pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie należy rozstrzygnąć – czy art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie, w przypadku gdy zostały zastosowane do wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z uwagi na niezachowanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych stanowią środki administracyjne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 2988/95 czy kary administracyjne w rozumieniu art. 5 ust. 1 1 lit. c) tego rozporządzenia. 3) W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie stanowią kary administracyjne, należy rozstrzygnąć – czy znajduje zastosowanie zasada stosowania z mocą wsteczną mniej surowych przepisów, zgodnie z art. 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 2988/95. 4) [W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie stanowią kary administracyjne ( 12 )] – czy w sytuacji, gdy korekty finansowe zostały zastosowane względem wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z uwagi na niezachowanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 w związku z art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 1083/2006, mając również na uwadze zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, sprzeciwia się, aby państwo członkowskie dokonało korekt finansowych uregulowanych w krajowym akcie normatywnym, który wszedł w życie po wejściu w życie aktu, w którym stwierdza się, iż doszło do naruszenia przepisów w dziedzinie zamówień publicznych?”.
16.

Druga wytyczna zasadza się na wprowadzeniu wyjątku dotyczącego sytuacji, gdy zaskarżono orzeczenie wydane przez sąd w ramach wykonywania funkcji niesądowniczej. Trybunał zaznaczył bowiem, po tym jak stwierdził brak swej właściwości do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane przez sąd, do którego wystąpiono z wnioskiem o homologację, iż „[j]edynie w wypadku gdy osoba upoważniona na podstawie ustawy krajowej do wystąpienia z wnioskiem o homologację wnosi skargę na odmowę homologacji […], można uznać, że sąd, do którego wystąpiono, wykonuje […] funkcję o charakterze sądowniczym, której przedmiotem jest stwierdzenie nieważności aktu naruszającego prawa wnioskodawcy” ( 11 ). Wyjątek ten otwiera we właściwy sposób możliwość ponownego nawiązania na wyższym szczeblu współpracy z Trybunałem, gdy sąd krajowy natyka się na kwestie związane z interpretacją prawa Unii.
105.

Taki pogląd wyraził również Oberlandesgericht Dresden (wyższy sąd krajowy w Dreźnie), który postanowieniem z dnia 6 lipca 2011 r. zobowiązał władze miasta Chemnitz do zarejestrowania córki N.P. Bogendorffa von Wolffersdorffa pod nazwiskiem brytyjskim, jako Larissy Xenii Gräfin von Wolffersdorff Freiin von Bogendorff ( 35 ). Jeżeli nie jest to sprzeczne z porządkiem publicznym w stosunku do córki, to nie widzę podstaw do stwierdzenia, by miało to być sprzeczne z porządkiem publicznym w przypadku jej ojca.