Sprawy połączone T-20/08 i T-21/08

Evets Corp.

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Wspólnotowe znaki towarowe, słowny DANELECTRO i graficzny QWIK TUNE — Niedochowanie terminu do wniesienia wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji znaków towarowych — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Reformatio in peius — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 61 ust. 2, art. 73 zdanie drugie i art. 78 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 63 ust. 2, art. 75 zdanie drugie i art. 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 23 września 2009 r. II ‐ 3518

Streszczenie wyroku

Zgodnie z art. 78 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego składa się na piśmie w terminie dwóch miesięcy od ustania przyczyn niedotrzymania terminu, jeżeli uchybienie to miało bezpośredni wpływ na utratę prawa lub środków odwoławczych. Dzień, w którym o utracie prawa został powiadomiony pełnomocnik, stanowi jednocześnie dzień, w którym dowiedziała się o tym osoba reprezentowana. Na podstawie zasady 77 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego każde zawiadomienie lub inne powiadomienie przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) należycie upoważnionego pełnomocnika ma ten sam skutek co dokonane w stosunku do osoby reprezentowanej. Obowiązuje to również w przypadku każdego powiadomienia przekazanego do Urzędu przez należycie upoważnionego pełnomocnika, które to powiadomienie ma ten sam skutek co powiadomienie przekazane przez osobę reprezentowaną. Tak więc dla Urzędu istotna jest jedynie wymiana korespondencji między nim a pełnomocnikiem, a nie między pełnomocnikiem a osobą reprezentowaną. (por. pkt 21–23)

Z art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, iż po rozpatrzeniu odwołania co do istoty izba odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania i może, czyniąc to, „skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję”, to znaczy, gdy chodzi o wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego, rozstrzygnąć sama w przedmiocie tego wniosku, oddalając bądź uwzględniając go, i w rezultacie utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję lub ją uchylić. W konsekwencji wskutek wniesionego do niej odwołania izba odwoławcza jest zobowiązana dokonać ponownej i kompletnej oceny wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego pod względem merytorycznym, i to zarówno pod kątem okoliczności faktycznych, jak i prawnych. Przy tej „ponownej i kompletnej ocenie” wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego nie mogą zostać pominięte zagadnienia dotyczące dopuszczalności. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem zasady dotyczące biegu terminów zostały ustanowione w celu zagwarantowania pewności prawa oraz zapobieżenia wszelkiej dyskryminacji lub arbitralnemu traktowaniu. Ta ogólna konstatacja ma zastosowanie również do terminów przewidzianych w rozporządzeniach odnoszących się do wspólnotowych znaków towarowych. (por. pkt 38, 39)