Sprawa C‑574/17 P

Komisja Europejska

przeciwko

Combaro SA

Odwołanie – Unia celna – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 239 – Umorzenie należności celnych przywozowych – Przywóz tkanin lnianych z Łotwy w latach 1999–2002 – Sytuacja szczególna – Obowiązki w zakresie nadzoru i kontroli – Domniemana korupcja organów celnych – Nieautentyczne świadectwo przewozowe – Wzajemne zaufanie

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2018 r.

Środki własne Unii Europejskiej – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Zaistnienie szczególnej sytuacji – Przekazanie Komisji w ramach współpracy administracyjnej, wyników kontroli przez władze państwa członkowskiego wywozu – Niewiążący charakter tego przekazania informacji – Decyzja Komisji oparta na kontroli po zwolnieniu towarów, autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 przeprowadzonej przez władze państwa wywozu – Niedostateczna kontrola przez Komisję właściwego stosowania układu stowarzyszeniowego EWG–Łotwa – Brak

(Protokół nr 3 do układu stowarzyszeniowego EWG–Łotwa, art. 17, 32; rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 239)

System współpracy administracyjnej przewidziany w protokole określającym w załączniku do umowy zawartej między Unią a państwami trzecimi zasady dotyczące pochodzenia produktów oparty jest na wzajemnym zaufaniu między organami państw członkowskich przywozu i organami państwa wywozu. W konsekwencji w odniesieniu do kontroli po zwolnieniu towarów świadectw przewozowych EUR.1 wydanych przez państwo wywozu, ustalenia i oceny dokonane zgodnie z prawem przez organy tego państwa są co do zasady wiążące względem organów państwa członkowskiego przywozu. Rzeczone zasady są w pełni wiążące w odniesieniu do stosowania układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Łotewską z drugiej strony i należy ponadto je zastosować, mutatis mutandis, do stosunków między Komisją a organami celnymi państwa wywozu w sytuacji gdy instytucja ta rozstrzyga o autentyczności świadectw przewozowych w celu dokonania oceny występowania szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

Zaufanie przyznane organom celnym państwa wywozu nie oznacza, że Komisja nie może w ogóle prowadzić dochodzenia w celu dokonania oceny autentyczności świadectw przewozowych. I tak, Trybunał orzekł już, że Komisja może zostać zobowiązana do podjęcia konkretnych środków w celu sprawdzenia autentyczności tych świadectw, a uchybienie w tym zakresie może stanowić szczególną sytuację. Tymczasem takie rozstrzygnięcie nastąpiło przy bardzo szczególnych okolicznościach związanych z tym, że organy celne państwa wywozu sformułowały oceny dotyczące tych świadectw, które były niejednoznaczne i niespójne. Natomiast to zaufanie nie może zostać podważone na podstawie oceny jednego elementu zakwestionowanych świadectw, jakimi są znajdujące się na nich pieczęcie. Ponadto okoliczność, że pisma ustalenia organów celnych państwa wywozu ograniczają się do krótkich twierdzeń i że nie zostało wykazane, że późniejsze potwierdzenie było wynikiem nowych analiz nie może pozbawiać stanowisk przyjętych przez te organy ich znaczenia, w sytuacji gdy układ stowarzyszeniowy nie przewidywał żadnej szczególnej formalności w tym względzie, a organy celne Unii są związane wynikami kontroli po zwolnieniu towarów, nawet jeżeli wyniki te są przedstawione bez żadnego uzasadnienia lub w formie podpisów umieszczonych na sprawozdaniu sporządzonym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych w wyniku przeprowadzonego dochodzenia.

(zob. pkt 50–53, 57–59, 72, 76)