ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4)

W przypadku gdy: (1) spółki A i B obydwie stanowią część grupy spółek; (2) pozwany X faktycznie sprawuje funkcje dyrektora generalnego (CEO) tej grupy spółek (jak P. Bosworth w Grupie spółek Arcadia – [Or. 12] pismo z przedstawieniem stanu faktycznego i kwestii prawnych sporu, pkt 14); X jest zatrudniony przez jedną ze spółek grupy, mianowicie spółkę A (i jest zatem pracownikiem spółki A) (jak P. Bosworth był w okolicznościach i w okresach wskazanych w piśmie z przedstawieniem stanu faktycznego i kwestii prawnych sporu, pkt 15); i nie jest w rozumieniu prawa krajowego zatrudniony przez spółkę B; (3) spółka A dochodzi roszczeń przeciwko X i roszczenia te objęte są art. 18–21 konwencji; oraz (4) inna spółka należąca do grupy, spółka B, również dochodzi roszczeń przeciwko X w odniesieniu do podobnego zachowania jak to, które jest podstawą roszczenia spółki A przeciwko X; jakie jest prawidłowe kryterium służące ustaleniu, czy roszczenie spółki B jest objęte sekcją 5 konwencji? W szczególności: (1) czy odpowiedź zależy od tego, czy miedzy X a spółką B była zawarta „indywidualna umowa o pracę” w rozumieniu sekcji 5, a jeśli tak, jakie jest prawidłowe kryterium służące ustaleniu, czy istniała taka umowa? (2) czy spółkę B należy traktować jako „pracodawcę” X do celów rozdziału II sekcja 5 konwencji, lub czy roszczenia spółki B przeciwko X (o których mowa w pkt 4 ppkt 4 powyżej) objęte są art. 18–21 tak samo jak roszczenia spółki A przeciwko X są objęte art. 18–21? W szczególności: a) czy roszczenie spółki B objęte jest zakresem art. 18 wyłącznie wówczas, gdy obowiązek będący jego podstawą jest obowiązkiem wynikającym z umowy o pracę między X a spółką B? b) ewentualnie, czy roszczenie objęte jest zakresem art. 18, jeżeli zarzucane zachowanie, o którym mowa w roszczeniu może stanowić naruszenie obowiązku z tytułu umowy o pracę między X a spółką A? (3) Jeżeli żadne z wyżej wymienionych kryteriów nie jest prawidłowe, jakie kryterium będzie prawidłowe?
2.o

Czy można przyjąć, że zastosowanie z mocą wsteczną wyroku Senatex (sprawa C-518/14 (2)) wymaga uchylenia decyzji administracyjnej odmawiającej zwrotu wspomnianych kwot VAT, z uwagi na to, że rzeczona decyzja ograniczyła się do utrzymania w mocy wcześniejszej prawomocnej decyzji administracyjnej odmawiającej zwrotu tych kwot, która została wydana przez AEAT w postępowaniu innym niż przewidziane przez ustawę dla takiego przypadku, a ponadto ograniczała prawa wnioskującego o zwrot, pozbawiając go prawa do obrony?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 437/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 19 października 2017 r. – Benoît Sauvage, Kristel Lejeune / État belge

(Sprawa C-602/17)

(2017/C 437/28)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de première instance de Liège

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Benoît Sauvage, Kristel Lejeune

Strona przeciwna: État belge

Pytania prejudycjalne

Czy art. 15 ust. 1 konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Belgią a Wielkim Księstwem Luksemburga w dniu 17 września 1970 r., interpretowany w ten sposób, że pozwala on na ograniczenie kompetencji podatkowej państwa źródła dochodu w odniesieniu do wynagrodzenia pracownika najemnego zamieszkałego w Belgii, świadczącego pracę na rzecz pracodawcy luksemburskiego proporcjonalnie do pracy świadczonej na terytorium Luksemburga, interpretowany w ten sposób, że pozwala on przypisać państwu miejsca zamieszkania kompetencję podatkową w odniesieniu do pozostałej części wynagrodzenia odnoszącej się do pracy świadczonej poza terytorium Luksemburga, interpretowany w ten sposób, że wymaga stałej i codziennej fizycznej obecności pracownika w siedzibie pracodawcy, podczas gdy nie ma wątpliwości co do tego, że przebywa on tam regularnie na podstawie oceny prawnej dokonanej w sposób elastyczny, na podstawie elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania, oraz interpretowany w ten sposób, że wymaga od sądów i trybunałów przeprowadzenia oceny istnienia i istotności pracy świadczonej w różnych miejscach, w ujęciu dziennym, w celu ustalenia proporcji w stosunku do 220 dni roboczych, stanowi naruszenie art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie, w jakim stanowi przeszkodę o charakterze podatkowym, zniechęcającą do działalności transgranicznej, oraz zasady pewności prawa przez to, że nie przewiduje stabilnego i pewnego systemu zwolnienia całości dochodów uzyskanych przez rezydenta belgijskiego na podstawie umowy z pracodawcą, którego miejsce faktycznego zarządu znajduje się w Wielkim Księstwie Luksemburga, i naraża go na ryzyko podwójnego opodatkowania w odniesieniu do całości lub części dochodów oraz poddaje go systemowi nieprzewidywalnemu i pozbawionemu jakiejkolwiek pewności prawa?
2)

Czy europejskie przepisy w dziedzinie zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności art. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE oraz art. 49, 56, 105 i nast. Traktatu UE, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które zrównując „klasyfikowane” prywatne szpitale ze szpitalami publicznymi, poprzez uwzględnienie ich w systemie publicznego programu krajowej opieki zdrowotnej na mocy szczególnych umów, odrębnych od powszechnych stosunków akredytacji obowiązujących z innymi podmiotami prywatnymi uczestniczącymi w systemie świadczeń opieki zdrowotnej, przy braku spełnienia wymogów do uznania za podmiot prawa publicznego oraz przesłanek bezpośredniego udzielenia zamówienia według zasad in house providing, wyłączają te „klasyfikowane” prywatne szpitale z zakresu stosowania krajowych i europejskich przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, także w przypadkach, w których podmiotom tym powierzono wytworzenie i nieodpłatną dostawę na rzecz publicznych placówek opieki zdrowotnej produktów koniecznych do wykonywania świadczeń opieki zdrowotnej, a które to „klasyfikowane” prywatne szpitale otrzymują jednocześnie publiczne finansowanie na określony cel z przeznaczeniem na dokonanie takich dostaw?
1)

Czy wykładni art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy dokonywać w taki sposób, że zgodnie z tym przepisem zawarte w nim zwolnienie zastrzeżone jest – zarówno w odniesieniu do konwencjonalnych, jak i niekonwencjonalnych praktyk – dla osób wykonujących podlegający krajowym przepisom o zawodach z zakresu ochrony zdrowia zawód medyczny lub paramedyczny, które to osoby spełniają wymogi określone w owych krajowych przepisach, podczas gdy osoby niespełniające tych wymogów, jednakże należące do zrzeszenia zawodowego chiropraktyków i osteopatów, i spełniające wymogi ustanowione przez to zrzeszenie, nie mogą korzystać z takiego zwolnienia?
1)

Czy art. 7 ust. 1 zd. 1 w związku z art. 8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (1) należy interpretować w ten sposób, że prawem szczególnym jest regulacja krajowego prawa procesowego taka jak przewidziana w art. 165 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, zgodnie z którym tylko oddanie pisma procesowego w krajowej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, to jest operatora zobowiązanego do świadczenia usługi powszechnej, jest równoznaczne z wniesieniem tego pisma do sądu, z wykluczeniem przyznania takiego skutku oddaniu pisma procesowego w krajowej placówce pocztowej innego operatora pocztowego świadczącego usługi powszechne, lecz niebędącego operatorem wyznaczonym?
1)

Czy zmiana zatwierdzonego programu pomocy polegająca na rezygnacji przez państwo członkowskie ze stosowania tego programu pomocy w stosunku do określonej (możliwej do wydzielenia) grupy beneficjentów pomocy państwa i zmniejszeniu w ten sposób zakresu istniejącej pomocy państwa stanowi w sprawie takiej jak niniejsza zmianę programu pomocy podlegającą (co do zasady) zgłoszeniu na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE?
1.

Na podstawie art. 13 dyrektywy 2014/61/UE państwa członkowskie miały przedsięwziąć środki krajowe niezbędne do przetransponowania tej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 2016 r. Zważywszy, że Komisja nie otrzymała od Republiki Słowackiej dowodu dokonania pełnej transpozycji dyrektywy 2014/61/UE, Komisja postanowiła wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości.
1)

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) sprzeciwia się krajowemu przepisowi układu zbiorowego lub jego wykładni, w myśl którego pracownik, który na początku albo w części urlopu jest niezdolny do pracy, mimo złożenia wniosku nie ma prawa do przeniesienia urlopu przypadającego w okresie corocznego urlopu, jeżeli nieprzeniesienie urlopu wynikającego z układu zbiorowego nie zmniejsza prawa pracownika do czterech tygodni corocznego urlopu?
1)

Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) sprzeciwia się krajowemu przepisowi układu zbiorowego lub jego wykładni, w myśl których pracownik, którego niezdolność do pracy związana z chorobą rozpoczyna się w trakcie corocznego urlopu lub jego części, mimo złożenia wniosku nie ma prawa do przeniesienia pierwszych sześciu dni niezdolności do pracy przypadających w okresie corocznego urlopu, jeżeli te dni karencji nie zmniejszają prawa pracownika do czterech tygodni corocznego urlopu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 13/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 4 października 2017 r. – Martin Wächtler / Finanzamt Konstanz

(Sprawa C-581/17)

(2018/C 013/06)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Baden-Württemberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Martin Wächtler

Strona pozwana: Finanzamt Konstanz

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób z dnia 21 czerwca 1999 r. (1), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2002 r., a w szczególności jej preambułę i art. 1, 2, 4, 6, 7, 16 i 21 oraz art. 9 załącznika I, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one regulacji państwa członkowskiego, zgodnie z którą aby nie pominąć żadnego przedmiotu opodatkowania, opodatkowaniu (bez odroczenia) podlegają ukryte, jeszcze niezrealizowane zyski kapitałowe z tytułu udziałów w spółce, jeśli obywatel państwa członkowskiego podlegający najpierw nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym kraju przenosi swoje miejsce zamieszkania z tego państwa do Szwajcarii, a nie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub do państwa, dla którego zastosowanie znajduje Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym?

(1) Dz.U. 2002, L 114, s. 6.
3.

Nieuwzględnienie wcześniejszego unijnego znaku towarowego nr 3971561 wnoszącej odwołanie Wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że EUIPO i Sąd powinny były rozważyć podstawy (to znaczy uznając te decyzje nie za wiążące precedensy, lecz za znaki towarowe dopuszczone na podstawie prawnego uznania ich dopuszczalności rejestracji), które doprowadziły do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 003971561, którego właścicielem jest również wnosząca odwołanie w odniesieniu do tych samych towarów, opatrzonych oznaczeniem bardzo podobnym do oznaczenia, którego rejestracji odmówiono.
2.

Naruszenie prawa co do zakresu porozumienia osiągniętego przez organ pojednawczy, co wiąże się z oczywistym naruszeniem zasady dobrej administracji i lojalnej współpracy Sąd Unii Europejskiej dopuścił się naruszenia prawa nie uwzględniając mocy i skuteczności częściowych porozumień wypracowanych przez Komisję i państwo członkowskie w ramach organu pojednawczego. Ponadto doszło do oczywistego naruszenia zasady dobrej administracji i lojalnej współpracy ze względu na uznanie, że administracja może jednostronnie i bez podania uzasadnienia nie zastosować się do porozumienia wypracowanego przez nią z jednym z państw w ramach postępowania pojednawczego, które zostało ustanowione właśnie po to, aby Komisja i państwa członkowskie mogły dojść do porozumienia.
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym udziałowcy występujący po stronie skarżącej (tj. udziałowcy Trasta Komercbanki, w przeciwieństwie do samej Trasta Komercbanki) nie posiadali – odrębnego od interesu prawnego Trasta Komercbanki – interesu prawnego we wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności. Zarzut pierwszy opiera się na następujących argumentach: — strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dokonał błędnej interpretacji orzecznictwa, zgodnie z którą udziałowcy mają obowiązek wykazać, iż posiadają odrębną legitymację do wniesienia skargi przeciwko decyzji adresowanej do przedsiębiorstwa, którego część kapitału należy do nich. W szczególności Sąd naruszył prawo orzekając w postanowieniu z dnia 12 września 2017 r., że orzecznictwo to nie znajduje zastosowania w sprawie T-247/16; — udziałowcy występujący po stronie skarżącej nie wykazali by posiadali odrębny od Trasta Komercbanki interes prawny we wniesieniu skargi, jako że zaskarżona decyzji nie wpłynęła na ich sytuację prawną (w przeciwieństwie do decyzji o likwidacji, która stanowiła odrębny akt). Nie można zatem uznać by udziałowcy występujący po stronie skarżącej posiadali – odrębny od własnego interesu Trasta Komercbanki – interes prawny, w tym by Trasta Komercbanka posiadała licencję bankową. — w szczególności interes w dochodzeniu odszkodowania lub interes finansowy w wypłacie dywidendy nie powinien być traktowany jako odrębny interes prawny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 32/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 18 października 2017 r. – J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL

(Sprawa C-629/17)

(2018/C 032/20)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal de Justiça.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: J. Portugal Ramos Vinhos SA.

Strona pozwana: Adega Cooperativa de Borba CRL.

Pytania prejudycjalne

Czy stwierdzenie: „wskazówki mogące służyć w obrocie do oznaczenia innych właściwości towarów lub świadczenia usług”, znajdujące się w art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy nr 2008/95/WE (1), gdy jest ono stosowane w kontekście oceny dopuszczalności rejestracji znaków lub wskazówek, które zamierza się przyjąć w celu oznaczenia produktów winiarskich, powinno być interpretowane w ten sposób, że obejmuje ono jakiekolwiek odniesienie w wyrażeniu słownym przyjętym jako znak, które zawiera chronioną nazwę geograficzną jako oznaczenie pochodzenia wina, do słowa adega (piwnica winiarska), jako do słowa powszechnie stosowanego dla oznaczenia instalacji i lokali, w których zachodzi proces wytwarzania takiego rodzaju produktów, w wyrażeniu słownym przyjętym jako znak, w przypadkach, w którym takie słowo (adega) jest jednym z kilku elementów słownych składających się na nazwę osoby prawnej, która występuje o rejestrację znaku?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Wersja skodyfikowana) (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Investigatory Powers Tribunal – London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 31 października 2017 r. – Privacy International / Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs i in.

(Sprawa C-623/17)

(2018/C 022/41)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Investigatory Powers Tribunal – London

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Privacy International

Strona pozwana: Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs, Secretary of State for the Home Department, Government Communications Headquarters, Security Service Srl, Secret Intelligence Service

Pytania prejudycjalne

W przypadku gdy:

a. możliwości wykorzystywania przez [służby wywiadu i bezpieczeństwa (SIA)] [masowych danych telekomunikacyjnych], które zostały im przekazane, są konieczne do ochrony bezpieczeństwa narodowego Zjednoczonego Królestwa, w tym w obszarach zwalczania terroryzmu oraz przeciwdziałania szpiegostwu i rozprzestrzenianiu broni jądrowej;

b. służby wywiadu i bezpieczeństwa wykorzystują masowe dane telekomunikacyjne głównie w celu wykrywania wcześniej nieznanych zagrożeń dla bezpieczeństwa narodowego przez zastosowanie masowych technik nieukierunkowanych na konkretne osoby, opartych na gromadzeniu masowych danych telekomunikacyjnych w jednym miejscu. Służy to przede wszystkim szybkiej identyfikacji i rozpracowaniu celu, a także zapewnieniu podstaw do podjęcia działań w obliczu bezpośredniego zagrożenia;

c. dostawca sieci łączności elektronicznej nie ma potem obowiązku zatrzymania masowych danych telekomunikacyjnych (przez okres dłuższy niż przewidują to jego zwykłe wymogi biznesowe), a dane te zatrzymuje wyłącznie państwo (służby wywiadu i bezpieczeństwa);

d. sąd krajowy ustalił (z wyjątkiem pewnych zastrzeżonych kwestii), że gwarancje towarzyszące wykorzystywaniu masowych danych telekomunikacyjnych przez służby wywiadu i bezpieczeństwa są zgodne z wymogami Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; oraz

e. sąd krajowy stwierdził, że narzucenie wymogów określonych w § 119–125 wyroku [z dnia 21 grudnia 2016 r., Tele2 Sverige oraz Watson i in., C-203/15 i C-698/15 (EU:C:2016:970)] (zwanych dalej „wymogami zawartymi w wyroku Watson”), o ile mają zastosowanie, zniweczyłoby środki podjęte w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego przez służby wywiadu i bezpieczeństwa i tym samym zagroziłoby bezpieczeństwu narodowemu Zjednoczonego Królestwa;

1. Uwzględniając art. 4 TUE i art. 1 ust. 3 dyrektywy 2002/58/WE dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), czy wymóg w poleceniu sekretarza stanu dla dostawcy sieci łączności elektronicznej, zgodnie z którym dostawca ten musi przekazać masowe dane telekomunikacyjne służbom wywiadu i bezpieczeństwa państwa członkowskiego, wchodzi w zakres prawa Unii oraz dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od spółek Apple Sales International i Apple Operations Europe pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem i rykiem wewnętrznym w art. 1 decyzji Komisji (UE) 2017/1283 z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex 2014/CP) wdrożonej przez Irlandię na rzecz Apple […] (1), Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na tym państwie na podstawie art. 2 i 3 tej decyzji, a także art. 108 ust. 2 TFUE;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance de Limoges (Francja) w dniu 30 października 2017 r. – BNP Paribas Personal Finance SA, następca prawny spółki Solfea / Roger Ducloux, Josée Ducloux, z domu Lecay

(Sprawa C-618/17)

(2018/C 022/37)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal d’Instance de Limoges

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BNP Paribas Personal Finance SA, następca prawny spółki Solfea

Strona pozwana: Roger Ducloux, Josée Ducloux, z domu Lecay

Pytanie prejudycjalne

Zważywszy, że rzeczywista roczna stopa oprocentowania kredytu konsumenckiego wynosi 5,97377 %, czy zasada ustanowiona w dyrektywach 98/7/WE z dnia 16 lutego 1998 r. (1). i 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. (2), zgodnie z którą, we francuskiej wersji językowej, „Le résultat du calcul est exprimé avec une exactitude d’au moins une décimale. Si le chiffre de la décimale suivante est supérieur ou égal à 5, le chiffre de la première décimale sera augmenté de 1” [„Wynik obliczeń podaje się z dokładnością do co najmniej jednego miejsca po przecinku. Jeżeli cyfra występująca na kolejnym miejscu po przecinku jest większa lub równa 5, cyfrę poprzedzającą zwiększa się o jeden”], pozwala uznać za prawidłową wskazaną rzeczywistą roczną stopę oprocentowania w wysokości 5,95 %?

(1) Dyrektywa 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. zmieniająca dyrektywę 87/102/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. L 101, s. 17).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).
1)

Czy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że są z nimi sprzeczne przepisy Zakona o ništetnosti ugovora o kreditu s međunarodnim obilježjima sklopljenih u Republici Hrvatskoj s neovlaštenim vjerovnikom (ustawy o nieważności umów kredytu z elementem zagranicznym zawartych Republice Chorwacji z nieuprawnionym wierzycielem; Narodne novine nr 72/2017), w szczególności przepisy art. 10 tej ustawy, na podstawie których umowy kredytu i inne czynności prawne, które są ich konsekwencją lub są oparte na umowie kredytu, zawarte między dłużnikiem (w rozumieniu art. 1 i art. 2 tiret pierwsze tej ustawy) a nieuprawnionym wierzycielem (w rozumieniu art. 1 i art. 2 tiret drugie tej ustawy), uznaje się za nieważne – również wtedy, gdy zostały zawarte przed wejściem w życie tej ustawy – od chwili ich zawarcia z tym skutkiem, że każda ze stron umowy powinna zwrócić drugiej stronie to, co otrzymała na podstawie nieważnej umowy, a jeżeli nie jest to możliwe lub zwrotowi sprzeciwia się charakter spełnionego świadczenia, należy wypłacić odpowiednią kwotę pieniężną według cen z chwili wydania orzeczenia przez sąd?
1)

Czy pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności”, o którym mowa w pkt 20.15 rozporządzenia (UE) nr 549/2013 (1) (tzw. ESA 2010), należy rozumieć szeroko jako obejmujące także uprawnienia do udzielania wytycznych o charakterze sportowym (tzw. soft law) i przewidziane przez prawo uprawnienia do uznawania, celem nabycia osobowości prawnej i możliwości działania w sektorze sportowym, które to oba uprawnienia generalnie dotyczą wszystkich włoskich krajowych federacji sportowych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 23 października 2017 r. – RM / AN

(Sprawa C-604/17)

(2018/C 022/32)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Wyrchowen kasacionen syd

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: RM

Strona pozwana: AH

Pytanie prejudycjalne

Czy rozporządzenie [Rady] (WE) 2201/2003 (1) [z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000] dopuszcza rozpatrzenie spraw dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – gdy nie istnieją przesłanki określone w art. 8 i art. 12 rozporządzenia – przez sąd państwa członkowskiego, który ma jurysdykcję do rozpatrzenia sprawy rozwodowej na mocy art. 3 rozporządzenia, gdy prawo krajowe danego państwa członkowskiego zobowiązuje go, aby przy rozpatrywaniu powództwa rozwodowego z urzędu orzekł w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej przez rodziców, osobistej styczności z dzieckiem, alimentów i korzystania z rodzinnego lokalu mieszkalnego?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, Dz.U. 2003, L 338, s. 1.