Prawdą jest, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jeżeli Trybunał stwierdzi nieważność rozporządzenia nakładającego cła antydumpingowego, takiego jak rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych i rozporządzenie rozszerzające, cła te są uważane za prawnie nienależne w rozumieniu art. 236 kodeksu celnego i podlegające co do zasady zwrotowi przez krajowe organy celne na określonych w tym celu warunkach (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 września 2007 r., Ikea Wholesale, C‑351/04 , EU:C:2007:547 , pkt 66 – 69 ; z dnia 18 stycznia 2017 r., Wortmann, C‑365/15 , EU:C:2017:19 , pkt 34 ).

W tym zakresie, co się tyczy przede wszystkim możliwości podjęcia postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych i rozporządzenia rozszerzającego w celu ponownego nałożenia ceł antydumpingowych, które zostały ustanowiona na mocy tych rozporządzeń w okresie ich początkowego stosowania, należy zauważyć, że w sytuacji gdy Trybunał w wyroku stwierdza nieważność rozporządzenia nakładającego cła antydumpingowe, instytucja, która ma podjąć środki zapewniające wykonanie tego wyroku, może podjąć postępowanie prowadzące do przyjęcia tego rozporządzenia, nawet jeżeli możliwość ta nie jest wyraźnie przewidziana w obowiązujących uregulowaniach (zob. podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 2016 r., CM Eurologistik i GLS, C‑283/14 i C‑284/14, EU:C:2016:57, pkt 51, 52). Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że o ile stwierdzona nieprawidłowość nie spowodowała nieważności całego postępowania, odnośna instytucja może, aby wydać akt mający na celu zastąpienie wcześniejszego unieważnionego aktu, wznowić postępowanie na etapie, na którym doszło do tej nieprawidłowości (wyrok z dnia 28 stycznia 2016 r., CM Eurologistik i GLS, C‑283/14 i C‑284/14, EU:C:2016:57, pkt 51).

Co się tyczy następnie kwestii, czy takie podjęcie postępowania jest dopuszczalne w przypadku, w którym odnośne prawa antydumpingowe wygasły w świetle zasad dotyczących niedziałania prawa wstecz, z orzecznictwa Trybunału wynika, że w sytuacji gdy instytucja Unii korzysta ze wskazanej w pkt 73 i 74 niniejszego wyroku możliwości podjęcia postępowania, musi ona, zgodnie z zasadami dotyczącymi stosowania aktu prawnego w czasie, respektować zasady prawa materialnego obowiązujące w dniu wystąpienia okoliczności faktycznych, których dotyczy rozporządzenie, względem którego stwierdzona została nieważność (zob. podobnie wyrok z dnia 14 czerwca 2016 r., Komisja/McBride i in., C‑361/14 P, EU:C:2016:434, pkt 40).

Zgodnie zatem z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 384/96 podjęcie postępowania, które nastąpiło w niniejszym przypadku w ramach spornego rozporządzenia, nie może prowadzić do tego, aby rozporządzenie, które zostanie przyjęte po jego zakończeniu, zastępujące rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych i rozporządzenie rozszerzające, nałożyło ponownie cła antydumpingowe obciążające produkty dopuszczone do swobodnego obrotu przed dniem, w którym rozporządzenia te weszły w życie. Natomiast treść art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 384/96 nie wyklucza takiego podjęcia postępowania, w przypadku gdy odnośne cła antydumpingowe wygasły po tym dniu, pod warunkiem że cła te zostały ponownie nałożone w okresie ich początkowego stosowania, a zatem w tym przypadku w odniesieniu do produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu po dniu wejścia w życie rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych i rozporządzenia rozszerzającego.

Co się tyczy wreszcie zasady wyrażonej w art. 221 ust. 3 kodeksu celnego należy przypomnieć, że z pewnością nie tylko stoi ona na przeszkodzie powiadomieniu dłużnika o kwocie należności celnych po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania obciążającego go długu celnego, ale również powoduje przedawnienie tego długu celnego po upływie tego terminu (zob. podobnie wyrok z dnia 23 lutego 2006 r., Molenbergnatie, C‑201/04, EU:C:2006:136, pkt 39, 41).

Niemniej jak zauważył już Trybunał, zasada ta, zgodnie z samym brzmieniem art. 221 ust. 3 kodeksu celnego, znajduje zastosowanie wyłącznie do powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych, a jej wykonanie należy z tego tyłu wyłącznie do krajowych organów celnych, właściwych do dokonania takiego powiadomienia (zob. podobnie wyrok z dnia 13 marca 2003 r., Niderlandy/Komisja, C‑156/00, EU:C:2003:149, pkt 63, 64).

(zob. pkt 73, 74, 76–78, 80, 81)