ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 148/12

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-447/16: Pirelli Tyre/EUIPO, wniesione w dniu 4 stycznia 2019 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

(Sprawa C-6/19 P)

(2019/C 148/12)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

Druga strona postępowania: Pirelli Tyre SpA, The Yokohama Rubber Co. Ltd

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie zaskarżonego wyroku;

— obciążenie Pirelli Tyre SpA kosztami postępowania poniesionymi przez EUIPO.

Zarzuty i główne argumenty

EUIPO podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 (1).

— Wymagając, by dla celów objęcia zakresem stosowania art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 oznaczenie ukazujące część towaru przedstawiało, ilościowo i jakościowo, istotną część tego towaru, Sąd dokonał błędnej wykładni przesłanek określonych w tej podstawie odmowy rejestracji;

— Sąd nieprawidłowo stwierdził, że pojedyncze żłobienie przedstawione w spornym oznaczeniu nie może spełniać funkcji technicznej dla celów stosowania art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ w bieżniku opony zawarto je w połączeniu z innymi elementami. Po pierwsze, art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 wymaga zbadania efektu technicznego wynikającego z cechy towaru przedstawionego w spornym oznaczeniu — raczej niż efektu technicznego wynikającego z całego towaru. Po drugie, dla celów stosowania art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 nie jest istotne, czy pojedyncze żłobienie przedstawione w spornym oznaczeniu jest połączone z innymi elementami bieżnika opony, ponieważ wywołuje ono efekt techniczny samo w sobie i przyczynia się do funkcjonowania tego bieżnika opony;

— Sąd błędnie założył, że rejestracja przedstawionego w spornym oznaczeniu pojedynczego żłobienia nie uniemożliwia konkurentom spółki Pirelli wytwarzania i wprowadzania do obrotu opon zawierających identyczne lub podobne żłobienia. Chociaż bieżnik opony opiera się na kombinacji i wzajemnym współdziałaniu różnych elementów, przynajmniej część odbiorców będzie mogła zidentyfikować różne rodzaje żłobień umieszczonych na bieżniku opony.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).
—

po pierwsze, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 1 oraz art. 108 ust. 2 TFUE stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż przyznane spółce Femern Landanlæg A/S państwowe gwarancje i pożyczki związane z projektem krajowych połączeń kolejowych nie mogą powodować zakłóceń, ponieważ rynek właściwy nie jest otwarty na konkurencję. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd doszedł do tego błędnego wniosku opierając się na czterech naruszeniach prawa, odnośnie których podnosi ona następujące argumenty: a) Sąd naruszył prawo uznając, że przyznane spółce Femern Landanlæg A/S państwowe gwarancje i pożyczki związane z projektem połączeń kolejowych nie mogą powodować zakłóceń konkurencji, choć szybkie połączenie Fixed Link (którego operatorem jest Femern A/S) i krajowe połączenie kolejowe (którego operatorem jest Femern Landanlæg) stanowią łącznie stanowiący jedną całość projekt, a już w odniesieniu do przyznanych Femern A/S państwowych gwarancji i pożyczek uznano, że mogą one zakłócać konkurencję; b) Sąd naruszył prawo uznając, że zgodnie z obowiązującym prawem duński rynek zarządzania infrastrukturą kolejową nie jest otwarty na konkurencję. c) Sąd naruszył prawo uznając, że duński rynek zarządzania infrastrukturą kolejową nie jest faktycznie otwarty na konkurencję; d) otwarte na konkurencję rynki budowy infrastruktury kolejowej i utrzymania na niej ruchu są rynkami odrębnymi od rynku zarządzania tą infrastrukturą i jej eksploatacji sensu stricte;
C 172/22

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 marca 2019 r. — Eli Lilly and Company/Genentech Inc.

(Sprawa C-239/19)

(2019/C 172/26)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

High Court of Justice (Chancery Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Eli Lilly and Company

Strona pozwana: Genentech Inc.

Pytania prejudycjalne

Czy rozporządzenie nr 469/2009 (1) wyklucza udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego właścicielowi patentu podstawowego w odniesieniu do produktu, który jest przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu posiadanego przez osobę trzecią, bez zgody tej osoby?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. 2009, L 152, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 marca 2019 r. — United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Sprawa C-235/19)

(2019/C 172/25)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited

Druga strona postępowania apelacyjnego: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytanie prejudycjalne

Czy świadczenie usług zarządzania funduszami w rodzaju tych świadczonych na rzecz powierników przez a) ubezpieczycieli lub b) podmioty niebędące ubezpieczycielami stanowi „transakcję ubezpieczeniową” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT (1) [dawniej art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy]?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).
2)

Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 18 dyrektywy 2003/86/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stwierdzeniu niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności decyzji, w której odmówiono prawa do łączenia rodziny małoletniego dziecka, ze względu na to, że w postępowaniu sądowym dziecko stało się pełnoletnie, ponieważ zostałoby ono pozbawione możliwości uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie jego skargi na tę decyzję oraz zostałoby naruszone jego prawo do skutecznego środka prawnego?
—

ponowne zbadanie co do istoty sprawy T-348/16 OP (1) i oddalenie skargi Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis wniesionej w sprawie T-348/16 w odniesieniu do wierzytelności 184 157,00 EUR, powiększonej o kwotę 36 831,40 EUR;
Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-743/16 RENV, CX/Komisja, wniesione w dniu 15 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-131/19 P)

(2019/C 182/20)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, T.S. Bohr, C. Ehrbar, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: CX

Żądania wnoszącego odwołanie

— Uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-743/16 RENV, CX/Komisja, w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

— przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałych zarzutów skargi;

— orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: naruszenie art. 4 i 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników wskutek błędnej wykładni zakresu prawa do osobistego stawiennictwa.

Argumenty na poparcie zarzutu pierwszego dzielą się na kilka części.

W pierwszej części Komisja podnosi, że wyrok naruszył kryteria prawne mające zastosowanie do oceny niezdolności urzędnika do stawiennictwa, obowiązku uzasadnienia oraz zasad rozkładu ciężaru dowodu.

W drugiej części Komisja podnosi, że w wyroku błędnie zastosowano pojęcie łańcucha zgodnych poszlak w celu ustalenia, że urzędnik nie był w stanie stawić się na wysłuchaniach, i że Sąd przeprowadził niepełne badanie istotnych wniosków dowodowych.

W trzeciej części Komisja utrzymuje, że w wyroku przeinaczono dwa wnioski dowodowe.

Zarzut drugi: naruszenie art. 4 i 22 załącznika IX regulaminu pracowniczego urzędników wskutek błędnej wykładni zakresu prawa do bycia wysłuchanym na piśmie lub przez przedstawiciela.

Argumenty na poparcie zarzutu drugiego dzielą się na dwie części.

Pierwsza część dotyczy naruszenia kryteriów prawnych mających zastosowanie do oceny niezdolności urzędnika do przedstawienia uwag na piśmie lub przez przedstawiciela, naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia zasad rozkładu ciężaru dowodu w odniesieniu do niezdolności urzędnika do obrony w trakcie wysłuchań oraz błędnego zastosowania pojęcia łańcucha zgodnych poszlak.

Druga część dotyczy sprzeczności w uzasadnieniu dotyczącym niezdolności urzędnika do zapewnienia sobie obrony.

Zarzut trzeci: naruszenie obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do konsekwencji naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

Sąd nie uzasadnił powodów, dla których nieprawidłowość proceduralna wynikająca z braku wysłuchania powoduje stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
2.

Sąd orzekł, że podniesione przez Lupin zarzuty wobec ustaleń Komisji w przedmiocie ograniczenia [konkurencji] ze względu na skutek były bezskuteczne, ponieważ potwierdził on stwierdzone przez Komisję ograniczenie [konkurencji] ze względu na cel. Zgodnie z podniesionym przez Lupin zarzutem drugim w przypadku uchylenia przez Trybunał wyroku w zakresie dotyczącym ustalenia ograniczenia [konkurencji] ze względu na cel Trybunał powinien wydać ostateczne orzeczenie w przedmiocie odwołania wniesionego przez Lupin, uchylając wyrok w zakresie dotyczącym stwierdzenia przez Komisję ograniczenia [konkurencji] ze względu na skutek. W szczególności: a. Komisja naruszyła prawo, opierając się na odwróconych płatnościach lub znaczącej zachęcie. b. Komisja powinna była zbadać kwestię ograniczenia [konkurencji] ze względu na skutek, odwołując się do teorii ograniczeń akcesoryjnych lub zasad określonych w sprawie C-309/99, Wouters, lub w art. 102 TFUE. c. Dokonana przez Komisję dla celów stosowania art. 101 ust. 1 TFUE ocena pozycji rynkowej Serviera została, na podstawie art. 102 TFUE, bezpośrednio zastosowana do jej ustaleń dotyczących pozycji dominującej, w którym to zakresie wyrok został uchylony (sprawa T-691/14, Servier i in./Komisja). Kary
2)

Czy w tych samych okolicznościach za ogólny warunek umowny można uznać zrzeczenie się roszczeń przeciwko bankowi, to znaczy czy warunek umowny sformułowany w sposób ogólny przez przedsiębiorcę będącego oferentem, w stosunku do którego treści nie przedstawiono żadnych wyjaśnień konsumentowi przystępującemu do umowy, można uznać za ogólny warunek umowny?
1)

Czy okoliczność, że organy krajowe nie przekazują osobie zatrzymanej, przebywającej w areszcie, pisemnego pouczenia zawierającego wszystkie (czyli kompletne) informacje określone w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE (w szczególności o prawie dostępu do materiałów sprawy) ani nie umożliwiają zakwestionowania takiego braku informacji zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE, jest zgodna z art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (zwanej dalej „dyrektywą 2012/13/UE”) (1), z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE, z prawem do wolności i bezpieczeństwa osobistego określonym w art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z prawem do obrony określonym w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z prawem do rzetelnego procesu sądowego określonym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy takie naruszenie prawa Unii Europejskiej wpływa na każdym etapie postępowania karnego na legalność ograniczenia wolności osobistej w drodze zatrzymania a także dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania?
3)

Czy dojście przez pozwanego przewoźnika lotniczego do wniosku, zgodnie z którym wysłanie innego statku powietrznego nie doprowadziłoby do uniknięcia zaistniałego już opóźnienia i tym samym przekierowania przesiadającego się pasażera, powoda w rozpatrywanej sprawie, na lot zaplanowany na dzień następny, ponieważ ów przewoźnik, pozwany w rozpatrywanej sprawie, wykonuje jedynie jeden lot dziennie do miejsca docelowego wybranego przez pasażera oznacza, że przewoźnik lotniczy, pozwany w rozpatrywanej sprawie, przedsięwziął wszelkie rozsądne środki w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, choć mimo wszystko nie było możliwe uniknięcie zaistniałego opóźnienia?
3)

Jeżeli odpowiedź na powyższe pytania jest twierdząca, to czy wspomniane domniemanie ustanowione w rozporządzeniu nr 945/2005 ma wiążącą moc prawną, to znaczy czy można powoływać się na nie przy obejmowaniu nawozów NPK określonych w pkt 17 decyzji komisji ds. sporów podatkowych kodami TARIC oraz, odpowiednio, na potrzeby zastosowania obowiązujących środków (cła antydumpingowego), chociaż przepisy art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 945/2005 (oraz odpowiednio art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 999/2014, które obowiązywało w chwili zakończenia spornych procedur przywozowych) dotyczą nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego nie tyle w odniesieniu do zawartości pierwiastka chemicznego azotu (N) w produkcie, co zawartości związku chemicznego azotanu amonu (AN) i zawartości fosforu i potasu w produkcie?
1)

Czy sytuację taką jak występująca w rozpoznawanej sprawie, w której obywatelka miała miejsce zwykłego pobytu w dniu śmierci ewentualnie w innym państwie członkowskim, ale w każdym razie nigdy nie zerwała więzi z ojczyzną i przed śmiercią między innymi sporządziła testament na Litwie, pozostawiając całość swojego majątku spadkobiercy będącemu obywatelem Litwy, natomiast w chwili otwarcia spadku ustalono, że w skład masy spadkowej wchodzi wyłącznie nieruchomość położona jedynie na Litwie, zaś obywatel innego państwa członkowskiego będący pozostającym przy życiu współmałżonkiem spadkodawczyni wyraził wprost zamiar zrzeczenia się wszelkich roszczeń do spadku po zmarłej, nie uczestniczył w postępowaniu sądowym prowadzonym na Litwie i poddał się jurysdykcji sądów litewskich oraz stosowaniu prawa litewskiego, należy uznać za sprawę spadkową mającą skutki transgraniczne w rozumieniu rozporządzenia nr 650/2012, do której należy stosować to rozporządzenie?
1)

czy — w związku z nieterminową (lub niepełną) transpozycją do prawa krajowego dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw, która nie cechuje się samoistną wykonalnością (non self executing) w odniesieniu do wymaganego przez tę dyrektywę wprowadzenia systemu kompensaty dla ofiar przestępstw z użyciem przemocy, rodzącą wobec podmiotów transgranicznych, do których owa dyrektywa jest wyłącznie skierowana, odpowiedzialność odszkodowawczą państwa członkowskiego na mocy zasad wykształconych w orzecznictwie Trybunału (m.in. w wyrokach „Francovich” i „Brasserie du Pecheur i Factortame III”) — prawo [Unii Europejskiej] wymaga skonstruowania w podobny sposób odpowiedzialności państwa członkowskiego wobec podmiotów niebędących podmiotami transgranicznymi (a zatem wobec obywateli zamieszkałych w danym państwie), które nie byłyby bezpośrednimi adresatami korzyści wynikających z implementacji dyrektywy, lecz które, w celu zapobieżenia naruszeniu zasady równości/niedyskryminacji w ramach wspomnianego prawa [Unii Europejskiej], powinny i mogłyby — gdyby dyrektywa została transponowana w terminie i w pełni — korzystać w drodze rozszerzenia ze skuteczności (effet utile) dyrektywy (to znaczy ze wskazanego wyżej systemu kompensaty)?; na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:
—

o to, aby Trybunał orzekł o dopuszczalności skargi i zwrócił sprawę Sądowi, aby ten orzekł co do istoty sprawy;
4.

Czy decyzję Komisji (UE) 2017/126 z dnia 24 stycznia 2017 r. zmieniającą decyzję 2013/448/UE w odniesieniu do ustalenia jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) należy interpretować w ten sposób, że w zakresie przydziałów sprzed dnia 1 marca 2017 r. należy stosować międzysektorowy współczynnik korygujący w pierwotnym brzmieniu art. 4 i załącznika II do decyzji 2013/448/UE za lata 2013–2020, zaś w zakresie dodatkowych przydziałów uprawnień do emisji po dniu 28 lutego 2017 r. na podstawie rozstrzygnięcia sądowego należy go stosować do całości dodatkowych przydziałów za lata 2013–2020 czy też wyłącznie do dodatkowych przydziałów za lata 2018–2020?
1)

Czy zasada, zgodnie z którą Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a obecnie, po zmianach, Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ustanowił własny porządek prawny, włączony do systemu prawnego państw członkowskich i wiążący dla ich sądów, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które uzależniają zwolnienie z obowiązku spełnienia przesłanek dotyczących kształcenia i dyplomu (przewidzianych, co do zasady, na potrzeby dostępu do zawodu adwokata) od posiadania przez osobę wnioskującą o zwolnienie dostatecznej znajomości francuskiego prawa krajowego, wyłączając tym samym możliwość uwzględnienia takiej znajomości samego tylko prawa Unii Europejskiej?
1)

Czy art. 22 ust. 3 dyrektywy 97/13/WE (1) można interpretować w ten sposób, że zezwala on, również w odniesieniu do roku 1998, na utrzymanie obowiązku uiszczenia opłaty lub wynagrodzenia odpowiadającego proporcjonalnie do takiej samej części obrotów opłacie lub wynagrodzeniu należnemu na podstawie systemu obowiązującego przed wejściem w życie wspomnianej dyrektywy?
2)

Czy przepis wprowadzony w art. 25 ust. 16 ustawy regionalnej Sycylii nr 19 z dnia 22 grudnia 2005 r., który stanowi, co następuje: „Aby osiągnąć cele określone w art. 1 ustawy regionalnej nr 12 z dnia 5 czerwca 1989 r., zgodnie z przepisami art. 134 ustawy regionalnej nr 32 z dnia 23 grudnia 2000 r., przeznacza się kwotę 20 mln EUR na wypłatę sum należnych od aziende unità sanitarie locali (miejscowych zakładów opieki zdrowotnej) regionu Sycylia właścicielom zwierząt poddanych ubojowi dotkniętych chorobami zakaźnymi i rozpowszechnionymi w okresie od 2000 r. do 2006 r., a także na wypłatę, za ten sam okres, rekompensaty dla lekarzy weterynarii wykonujących wolny zawód, którzy wykonywali czynności związane z uzdrowieniem hodowli. Na cele, o których mowa w niniejszym ustępie, na rok obrotowy 2005 przeznacza się kwotę 10 mln EUR (podstawowa pozycja budżetowa 10.3.1.3.2, rozdział 417702). W kolejnych latach obrotowych postępuje się zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. i) ustawy regionalnej nr 10 z dnia 27 kwietnia 1999 r., wraz z późniejszymi zmianami”, mimo iż co do zasady może stanowić pomoc przyznaną przez państwo, która poprzez wspieranie niektórych przedsiębiorstw lub niektórych rodzajów produkcji zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem, można jednak uznać za zgodny z art. 87 i 88 traktatu WE — a obecnie z art. 107 i 108 TFUE — biorąc pod uwagę powody, dla których Komisja Europejska decyzją C(2002)4786 z dnia 6 grudnia 2002 r. uznała, wobec spełnienia warunków przewidzianych w „Wytycznych [Or.10] wspólnotowych w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym” określonych w komunikacie Komisji 2000/C 28/02 opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 1 lutego 2000 r., że przepisy o podobnym brzmieniu wprowadzone w art. 11 ustawy regionalnej Sycylii 40/1997 i w art. 7 ustawy regionalnej 22/1999 są zgodne z art. 87 i 88 WE?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 stycznia 2019 r. — CV/Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

(Sprawa C-37/19)

(2019/C 182/07)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: CV

Druga strona postępowania: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 (1) i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, rozpatrywane również oddzielnie, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu lub praktyce krajowej, zgodnie z którą w przypadku ustania stosunku pracy prawo do ekwiwalentu pieniężnego za należny, lecz niewykorzystany urlop (a także za instytucję prawną, jaką są „Festività soppresse” [zniesione dni ustawowo wolne od pracy] o charakterze i funkcji porównywalnej do corocznego urlopu wypoczynkowego) nie przysługuje pracownikowi, w sytuacji gdy nie mógł on z niego skorzystać, przed zakończeniem stosunku pracy ze względu na niezgodną z prawem przyczynę leżącą po stronie pracodawcy (rozwiązanie stosunku pracy prawomocnie uznane przez sąd krajowy za niezgodne z prawem w drodze orzeczenia o przywróceniu stosunku pracy z mocą wsteczną), za okres, jaki upłynął od działania pracodawcy do następnego przywrócenia do pracy?

(1) Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).
1)

Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować w ten sposób, że niedopuszczalne jest wyposażenie pojazdu w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 715/2007, w ramach którego zawór recyrkulacji spalin, zatem część mająca potencjalny wpływ na emisję zanieczyszczeń, jest tak skonstruowany, że szybkość recyrkulacji spalin, zatem część spalin, która zostaje cofnięta, jest tak ustawiona, że zawór recyrkulacji spalin gwarantuje tryb o niskiej emisji szkodliwych substancji tylko pomiędzy 15 a 33 stopniami Celsjusza i tylko poniżej 1000 metrów wysokości, a poza tym zakresem temperatur w przebiegu 10 stopni Celsjusza i ponad 1000 metrów wysokości przy przebiegu 250 metrów wysokości zostaje liniowo zmniejszony do 0, zatem dochodzi do wzrostu emisji NOx ponad wartości graniczne wynikające z rozporządzenia nr 715/2007?
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy na skorzystanie z prawa do odliczenia ma wpływ zachowanie odbiorcy faktury w niniejszej sprawie polegające na braku zapłaty wynagrodzenia wykonawcy określonego na podstawie prawomocnego wyroku do czasu postępowania egzekucyjnego wszczętego przez wykonawcę, z którego to względu faktura została wystawiona dopiero po upływie terminu przedawnienia?
1)

Czy wykładni art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (1) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby postanowienie umowne, które zawiera normę względnie obowiązującą, od której strony mogły odstąpić, lecz w rzeczywistości nie uczyniły tego z powodu braku negocjacji, tak jak w niniejszym przypadku analizowanym w odniesieniu do postanowienia wymagającego spłaty kredytu w walucie obcej, w której został on udzielony, było zbadane pod kątem jego nieuczciwego charakteru?