ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w szczególności w świetle ogólnej zasady pewności prawa wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2018 r., Simpson/Rada (T‑646/16 P, niepublikowany, EU:T:2018:493) narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd ten orzekł jako sąd odwoławczy, iż izba, która wydała postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 24 czerwca 2016 r., Simpson/Rada (F‑142/11 RENV, EU:F:2016:136), obradowała w nieprawidłowym składzie z powodu uchybienia związanego z procedurą mianowania jednego z jej członków, co spowodowało naruszenie ustanowionej w art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasady sędziego powołanego zgodnie z prawem. Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie w szczególności zagadnienia, czy podobnie jak akty, o których mowa w art. 277 TFUE, mianowanie sędziego może podlegać incydentalnej kontroli zgodności z prawem lub czy taka incydentalna kontrola zgodności z prawem jest – co do zasady lub po upływie określonego czasu – wykluczona lub ograniczona do niektórych rodzajów nieprawidłowości w celu zapewnienia pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.
4

Jednak, choć rzecznik generalny przedstawił szczególne powody, które skłoniły go w niniejszym przypadku do skierowania sprawy do izby właściwej w zakresie szczególnej procedury kontroli, to we wniosku o poddanie orzeczenia szczególnej procedurze kontroli, który skierował do tej izby, wskazuje on, iż w jego ocenie „wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r., FV/Rada (T‑639/16 P, EU:T:2018:22) nie przedstawia ze względu na zawarte w nim rozumowanie prawne poważnego ryzyka naruszenia jedności lub spójności prawa Unii”.
Sprawa C‑542/18 RX

Erik Simpson

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Szczególna procedura kontroli orzeczenia

Streszczenie – Orzeczenie Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 17 września 2018 r.

Szczególna procedura kontroli orzeczeń – Przedmiot szczególnej procedury kontroli orzeczeń – Mianowanie sędziego – Możliwość przeprowadzenia incydentalnej kontroli zgodności z prawem – Warunki

(art. 256 ust. 2 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 62; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 193 § 4)

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w szczególności w świetle ogólnej zasady pewności prawa wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2018 r., Simpson/Rada (T 646/16 P, niepublikowany, EU:T:2018:493) narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd ten orzekł jako sąd odwoławczy, iż izba, która wydała postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 24 czerwca 2016 r., Simpson/Rada (F 142/11 RENV, EU:F:2016:136), obradowała w nieprawidłowym składzie z powodu uchybienia związanego z procedurą mianowania jednego z jej członków, co spowodowało naruszenie ustanowionej w art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasady sędziego powołanego zgodnie z prawem.

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie w szczególności zagadnienia, czy podobnie jak akty, o których mowa w art. 277 TFUE, mianowanie sędziego może podlegać incydentalnej kontroli zgodności z prawem lub czy taka incydentalna kontrola zgodności z prawem jest – co do zasady lub po upływie określonego czasu – wykluczona lub ograniczona do niektórych rodzajów nieprawidłowości w celu zapewnienia pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.

(zob. pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑543/18 RX

HG

przeciwko

Komisji Europejskiej

Szczególna procedura kontroli orzeczenia

Streszczenie – Orzeczenie Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 17 września 2018 r.

Szczególna procedura kontroli orzeczeń – Przedmiot szczególnej procedury kontroli orzeczeń – Mianowanie sędziego – Możliwość przeprowadzenia incydentalnej kontroli zgodności z prawem – Warunki

(art. 256 ust. 2 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 62; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 193 § 4)

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w szczególności w świetle ogólnej zasady pewności prawa wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2018 r., HG/Komisja (T 693/16 P, niepublikowany, EU:T:2018:492) narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd ten orzekł jako sąd odwoławczy, iż izba, która wydała wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2016 r., HG/Komisja (F 149/15, EU:F:2016:155), obradowała w nieprawidłowym składzie z powodu uchybienia związanego z procedurą mianowania jednego z jej członków, co spowodowało naruszenie ustanowionej w art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasady sędziego powołanego zgodnie z prawem.

Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie w szczególności zagadnienia, czy podobnie jak akty, o których mowa w art. 277 TFUE, mianowanie sędziego może podlegać incydentalnej kontroli zgodności z prawem lub czy taka incydentalna kontrola zgodności z prawem jest – co do zasady lub po upływie określonego czasu – wykluczona lub ograniczona do niektórych rodzajów nieprawidłowości w celu zapewnienia pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.

(zob. pkt 2 sentencji)
56.

W konsekwencji zasada non bis in idem nie ma zastosowania do procedur ekstradycyjnych jako takich. Nie może zatem stać na przeszkodzie temu, aby nowy wniosek o ekstradycję I. Santestebana Goicoechei został wydany przez Królestwo Hiszpanii i rozpatrzony przez Republikę Francuską.
8.

Pozostaje zatem ustalić, czy pełna skuteczność praw związanych z obywatelstwem Unii zakłada, że prawo pobytu przyznane członkom rodziny obywatela Unii przez dyrektywę 2004/38 może w pewnych przypadkach dotyczyć prawa wjazdu na terytorium wspólnotowe. W tym celu w pierwszej kolejności należy przypomnieć nacisk, jaki zarówno prawodawca ( 9 ), jak i Trybunał ( 10 ) kładą na znaczenie ochrony życia rodzinnego obywateli państw członkowskich w celu usunięcia przeszkód w wykonywaniu podstawowych swobód zagwarantowanych traktatem WE. Ten instrumentalny związek między prawem do poszanowania życia rodzinnego i swobodami przepływu doprowadził Trybunał do uznania w szczególności, że postanowienia art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) oraz przepisy dyrektywy 73/148/EWG ( 11 ) należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na państwo członkowskie obowiązek zezwolenia na wjazd na swoje terytorium i pobyt na nim współmałżonka obywatela tego państwa, bez względu na przynależność państwową, który przemieścił się ze swoim współmałżonkiem na terytorium innego państwa członkowskiego w celu wykonywania pracy najemnej w rozumieniu art. 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE), i który powraca w celu osiedlenia się w rozumieniu art. 52 traktatu WE na terytorium swojego państwa pochodzenia. Zdaniem Trybunału obywatel państwa członkowskiego mógłby być zniechęcony do opuszczenia swojego państwa pochodzenia w celu wykonywania pracy najemnej lub działalności na własny rachunek na terytorium innego państwa członkowskiego, gdyby po swoim powrocie do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, w celu wykonywania tam pracy najemnej lub działalności na własny rachunek, jego współmałżonkowi i dzieciom nie zezwolono na wjazd i pobyt na terytorium tego państwa w warunkach co najmniej równoważnych z warunkami przyznanymi im przez prawo wspólnotowe na terytorium innego państwa członkowskiego ( 12 ). Wspomniany związek instrumentalny wyjaśnia również, że Trybunał orzekł, iż art. 49 WE, analizowany w świetle prawa podstawowego do poszanowania życia rodzinnego, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie pochodzenia usługodawcy, który ustanowił działalność gospodarczą w tym państwie i świadczy usługi usługobiorcom, którzy ustanowili działalność gospodarczą w innych państwach członkowskich, odmawiało prawa pobytu na jego terytorium małżonkowi owego usługodawcy, będącemu obywatelem państwa trzeciego ( 13 ). Nawet w wyroku w sprawie Akrich ( 14 ), mimo iż na podstawie rozporządzenia nr 1612/68 Trybunał odmówił uznania prawa pobytu w państwie członkowskim pochodzenia, do którego obywatel Unii wrócił w celu osiedlenia się ze współmałżonkiem będącym obywatelem państwa trzeciego, ponieważ ten ostatni nie przebywał wcześniej zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, to jednak zobowiązał właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia do oceny wniosku współmałżonka dotyczącego wjazdu i pobytu na terytorium tego państwa w świetle podstawowego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 EKPC ( 15 ), jako że sprawa dotyczy swobody przemieszczania obywatela Unii.
99.

Moim zdaniem, gdyby przyjąć, że sąd słoweński również mógł zarządzić środek tymczasowy, który ma ten sam przedmiot i dotyczy tej samej sprawy co środek zastosowany przez sąd właściwy do rozpoznania sprawy co do istoty, sprowadzałoby się to w rzeczywistości do nieuznania środka, który został zarządzony przez sąd właściwy do rozpoznania sprawy co do istoty, oraz do obejścia przepisów jurysdykcyjnych oraz przepisów dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń, które zostały ustanowione w rozporządzeniu nr 2201/2003.
13.

Na podstawie złożonego przez pierwszego rzecznika generalnego wniosku o poddanie wyjątkowej procedurze ponownego rozpoznania wyroku SPI z dnia 6 maja 2009 r. Trybunał decyzją z dnia 24 czerwca 2009 r. postanowił, że należy wspomniany wyrok poddać tej procedurze, która ma dotyczyć kwestii, czy wyrok SPI narusza jedność lub spójność prawa wspólnotowego, jako że wspomniany Sąd jako sąd odwoławczy dokonał wykładni stwierdzenia „stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie” w rozumieniu art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 13 ust. 1 załącznika do statutu w taki sposób, iż umożliwia mu to przejęcie sprawy do rozpoznania i orzekanie co do istoty, mimo że odwołanie, które do niego wniesiono, dotyczyło zbadania tego, jak odniesiono się w pierwszej instancji do zarzutu niedopuszczalności, i mimo że aspekt sporu, który został przejęty do rozpoznania, w ogóle nie był roztrząsany na zasadzie kontradyktoryjnej ani przed tym sądem, ani przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej jako sądem rozpoznającym sprawę w pierwszej instancji. Trybunał zwrócił się do zainteresowanych, o których mowa w art. 23 statutu Trybunału, i do stron postępowania przed SPI o przedłożenie uwag na piśmie w odniesieniu do wspomnianej kwestii.
63.

Wprawdzie Trybunał potwierdził, że obecnie wyłącznie do Sądu do spraw Służby Publicznej i do Sądu należy rozwój orzecznictwa w dziedzinie służby publicznej; ponadto okoliczność, że Trybunał nie odniósł się jeszcze do określonej kwestii prawnej, nie wystarcza jako taka do tego, aby uzasadnić poddanie orzeczenia szczególnej procedurze kontroli ( 49 ); to wszystko nie oznacza jednak, że Trybunał dał Sądowi do spraw Służby Publicznej i Sądowi „wolną rękę” w zakresie tworzenia w sposób dowolny orzecznictwa Trybunału w dziedzinie służby publicznej bez troski o zgodność tego orzecznictwa z innymi obszarami prawa Unii, a w szczególności z jego głównymi zasadami. W istocie Trybunał zadał sobie trud, aby sprecyzować, że pozostaje on właściwy, w ramach szczególnej procedury kontroli, do zapobiegania naruszaniu przez orzeczenia Sądu w dziedzinie służby publicznej jedności i spójności prawa Unii ( 50 ).
73.

Natychmiastowe wprowadzenie nowych granic wiekowych nie jest więc konieczne do ułatwienia młodym prawnikom w sposób trwały dostępu do służby w wymiarze sprawiedliwości. Przeciwnie, poprzez potencjalne zniekształcenie struktury wiekowej ( 33 ) szanse młodych prawników na dostęp zostaną ograniczone w sposób długoterminowy. Uczciwe zrównoważenie sytuacji między różnymi pokoleniami prawników miałoby na celu podział stanowisk, które zostają zwolnione w związku z obniżeniem granicy wieku, możliwie równomiernie między wszystkie dorastające roczniki. W tym względzie odpowiednie byłoby obniżenie granicy wieku stopniowo do 65 lat, do i tak zamierzonej ostatecznej granicy wieku.
82.

Jak wynika z pkt 30 ww. wyroku w sprawie M przeciwko EMEA (szczególna procedura kontroli), z zachowaniem pewnych przesłanek sąd odwoławczy może orzekać co do istoty skargi, chociaż postępowanie w pierwszej instancji było ograniczone do zarzutu niedopuszczalności, który został uwzględniony przez tę instancję. Taki przypadek może mieć miejsce, gdy po pierwsze uchylenie zaskarżonego wyroku lub postanowienia nieuchronnie pociąga za sobą pewne rozstrzygnięcie co do istoty rozpatrywanej skargi lub, po drugie, badanie co do istoty skargi o stwierdzenie nieważności spoczywa na argumentach przedstawionych przez strony w ramach odwołania w wyniku toku rozumowania sądu pierwszej instancji.
7.

Artykuł 27 decyzji ramowej 2002/584 stanowi: „1. Każde państwo członkowskie może notyfikować Sekretariatowi Generalnemu Rady, że w jego stosunkach z innymi państwami członkowskimi, które wystosowały podobną notyfikację, domniemana jest zgoda na ściganie, skazanie lub zatrzymanie w związku z pozbawieniem wolności lub wykonaniem środka zabezpieczającego za przestępstwo popełnione przed przekazaniem osoby inne niż to, z powodu którego została przekazana, chyba że w przypadku szczególnym wykonujący nakaz organ sądowy stanowi inaczej w swojej decyzji w sprawie przekazania. 2. Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 1 i 3 osoba przekazana może nie być ścigana, skazana lub w inny sposób pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, inne niż to, za które została przekazana. 3. Ustęp 2 nie ma zastosowania w następujących przypadkach: a) kiedy osoba mająca możliwość opuszczenia terytorium państwa członkowskiego, któremu została przekazana, nie uczyniła tego w ciągu 45 dni od swego ostatecznego zwolnienia lub wróciła na to terytorium po opuszczeniu go; b) przestępstwo nie podlega karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu [polegającemu na pozbawieniu wolności]; c) sądowa procedura karna nie daje podstaw do zastosowania środków ograniczających wolność osobistą; d) kiedy osoba może podlegać karze lub środkowi penitencjarnemu niepolegającemu [na] pozbawieniu wolności, co w szczególności dotyczy kary finansowej lub środka zastosowanego w jej miejsce, nawet jeśli kara lub środek daje podstawy do ograniczenia jej wolności osobistej; e) kiedy osoba, co do której uzgodniono, że ma zostać przekazana, równocześnie, jeśli to właściwe, zgodnie z art. 13 odwołuje się do zasady szczególności [kiedy osoba wyraziła zgodę na przekazanie, w odpowiednim przypadku, równocześnie ze zrzeczeniem się prawa do skorzystania z zasady szczególności zgodnie z art. 13]; f) kiedy osoba po jej przekazaniu w sposób jednoznaczny [zrzeka się] zasady szczególności w odniesieniu do szczególnych przestępstw [konkretnych czynów] poprzedzających jej przekazanie. Zrzeczenie się następuje przed właściwymi organami sądowymi wydającego nakaz państwa członkowskiego i zostaje zapisane zgodnie z prawem krajowym tego państwa. Zrzeczenie się sporządza się w taki sposób, aby jego brzmienie wyraźnie świadczyło, iż osoba ta uczyniła to dobrowolnie i mając pełną świadomość konsekwencji. W tym celu osoba ta ma prawo do korzystania z pomocy prawnej; g) w przypadku gdy wykonujący nakaz organ sądowy, który przekazał osobę, wyraża zgodę zgodnie z ust. 4. 4. Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje się do wykonującego nakaz organu sądowego, z załączeniem informacji określonych w art. 8 ust. 1 oraz tłumaczenia określonego w art. 8 ust. 2. Zgodę taką wyraża się, gdy przestępstwo, wobec [w odniesieniu do] którego jest ona wymagana, podlega przekazaniu [samo wymaga przekazania] osoby zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej. Zgody odmawia się w przypadkach wymienionych w art. 3, a ponadto można jej nie udzielić jedynie na podstawie przyczyn wymienionych w art. 4. Decyzja podejmowana jest w terminie do 30 dni od otrzymania wniosku. […]”.
153.

Gdyby jednak Trybunał w kontekście rozszerzającej wykładni art. 125 ust. 1 zdanie drugie część pierwsza TFUE doszedł do wniosku, że państwa członkowskie mają także zakaz udzielania pożyczek sobie nawzajem, należałoby wówczas rozważyć, czy udzielanie pożyczek przez EMS stanowi działania państw członkowskich. Przy zastosowaniu rozszerzającej wykładni art. 125 TFUE ten fakt wydaje mi się oczywisty. Gdyby udzielanie pożyczki państwu członkowskiemu należało potraktować jako pośrednie wywiązanie się ze zobowiązań tego państwa członkowskiego, jej udzielanie przez EMS musiałoby oznaczać, że przynajmniej pośrednio udzielają jej państwa członkowskie, bowiem to państwa członkowskie ustanowiły EMS i kontrolują go. Poza tym to również one w oparciu o postanowienia dotyczące pokrycia strat w art. 25 ust. 1 traktatu EMS muszą ostatecznie zgromadzić w całości środki finansowe na pożyczkę.
81.

W konsekwencji uważam, że na przedłożone pytania Trybunał powinien udzielić następującej odpowiedzi: Wykładni art. 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego państwa członkowskiego, które pozwala na zatrzymywanie do wylegitymowania osób znajdujących się w pojeździe na drodze w strefie przygranicznej celem ustalenia ich tożsamości, obywatelstwa oraz prawa pobytu, o ile przepisy te przewidują zakreślenie takie jak to, które zostało wprowadzone w art. 4.17a Vreemdelingenbesluit 2000 (rozporządzenia z 2000 r. w sprawie cudzoziemców) w celu uniknięcia sytuacji, w której takie zatrzymania do wylegitymowania będą miały skutek równoważny ze skutkiem odprawy granicznej. Przepis ten nie stoi w szczególności na przeszkodzie temu, by zgodnie z uregulowaniem krajowym takie zatrzymania do wylegitymowania były dokonywane bądź na podstawie informacji i doświadczenia dotyczących nielegalnego pobytu, i nie musiały przy tym być spowodowane zachowaniem osoby kontrolowanej lub istnieniem szczególnych okoliczności wskazujących na ryzyko naruszenia porządku publicznego, bądź ze względu na potrzebę uzyskania informacji o nielegalnym pobycie po przekroczeniu granicy.
90.

W odniesieniu do art. 20 rozporządzenia nr 2201/2003 muszą być łącznie spełnione trzy warunki: po pierwsze zgodnie z ust. 1 stosowane środki powinny być pilne, po drugie powinny być stosowane względem osób znajdujących się w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę sąd, który zamierza oprzeć się na art. 20, i po trzecie powinny one mieć charakter tymczasowy w rozumieniu ust. 2, to jest przestają one obowiązywać, jeżeli sąd właściwy do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy „podjął środki, jakie uważa za właściwe” ( 41 ).
19.

Artykuł 21 kodeksu wizowego, zatytułowany „Weryfikacja spełnienia warunków wjazdu oraz ocena ryzyka”, przewiduje: „1. Niniejsze rozporządzenie określa tryb i warunki wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający trzech miesięcy w dowolnym sześciomiesięcznym okresie. Rozpatrując wniosek o wizę jednolitą, ustala się, czy osoba ubiegająca się o wizę spełnia warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) kodeksu granicznego Schengen[ ( 11 )], a szczególną uwagę poświęca się ustaleniu, czy osoba ubiegająca się o wizę nie stanowi zagrożenia pod względem przemytu cudzoziemców lub zagrożenia dla bezpieczeństwa państw członkowskich oraz czy zamierza opuścić terytorium państw członkowskich przed wygaśnięciem wizy, o którą występuje. 2. W odniesieniu do każdego wniosku sprawdza się informacje w systemie VIS[ ( 12 )] zgodnie z art. 8 ust. 2 i art. 15 rozporządzenia w sprawie VIS. Państwa członkowskie zapewniają pełne wykorzystanie wszystkich kryteriów wyszukiwania zgodnie z art. 15 rozporządzenia w sprawie VIS, aby uniknąć bezpodstawnych odrzuceń lub błędnej identyfikacji. 3. W celu stwierdzenia, czy osoba ubiegająca się o wizę spełnia warunki wjazdu, konsulat sprawdza: a) czy przedstawiony dokument podróży nie jest fałszywy, podrobiony lub przerobiony; b) przedstawione przez osobę ubiegającą się o wizę potwierdzenie co do celu i co do warunków planowanego pobytu oraz co do tego, czy ma ona wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania przez cały okres planowanego pobytu oraz na pokrycie kosztów powrotu do państwa pochodzenia lub zamieszkania, lub na pokrycie kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które na pewno udzieli jej pozwolenia na wjazd, albo co do tego, czy może takie środki legalnie zdobyć; c) czy osoby ubiegającej się o wizę nie dotyczy żaden wpis do systemu informacyjnego Schengen (SIS) nakazujący odmówić pozwolenia na wjazd; d) czy osoba ubiegająca się o wizę nie jest uważana za osobę zagrażającą porządkowi publicznemu, bezpieczeństwu wewnętrznemu lub zdrowiu publicznemu w myśl art. 2 pkt 19 kodeksu granicznego Schengen lub stosunkom międzynarodowym któregokolwiek z państw członkowskich, zwłaszcza jeżeli w krajowych bazach danych należących do państw członkowskich nie ma na temat osoby ubiegającej się o wizę wpisu nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd z tych względów; e) w stosownych przypadkach – czy osoba ubiegająca się o wizę posiada odpowiednie, ważne podróżne ubezpieczenie medyczne. 4. W stosownych przypadkach konsulat sprawdza długość poprzednich i planowanych pobytów, by przekonać się, czy osoba ubiegająca się o wizę nie przekracza dopuszczalnego okresu dozwolonego pobytu na terytorium państw członkowskich, niezależnie od ewentualnych pobytów dozwolonych na mocy krajowej wizy pobytowej długoterminowej lub dokumentu pobytowego innego państwa członkowskiego. […] 7. Podstawowe znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku ma to, czy przedstawione dokumenty są autentyczne i wiarygodne oraz czy oświadczenia złożone przez osobę ubiegającą się o wizę są prawdziwe i wiarygodne. […]”.
W art. 8 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uregulowano kwestię ewentualnych zbiegów właściwości poszczególnych organów sądowych Trybunału Sprawiedliwości w sprawach z zakresu służby publicznej:

„1. Jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Sądu do spraw Służby Publicznej zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Sądu do spraw Służby Publicznej. Podobnie jeśli skarga lub inny dokument procesowy skierowany do Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu zostanie omyłkowo złożony u sekretarza Sądu do spraw Służby Publicznej, ten przekazuje go natychmiast sekretarzowi Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu.

2. Jeśli Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznawania skargi, dla której właściwy jest Trybunał Sprawiedliwości lub Sąd, kieruje ją do Trybunału Sprawiedliwości lub Sądu. Podobnie jeśli Trybunał Sprawiedliwości lub Sąd stwierdzi, że skarga należy do właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej, kieruje ją do Sądu do spraw Służby Publicznej, który nie może stwierdzić braku swojej właściwości.

3. Jeśli w Sądzie do spraw Służby Publicznej i Sądzie są zawisłe sprawy dotyczące tej samej kwestii wykładni lub dotyczące ważności tego samego aktu, Sąd do spraw Służby Publicznej, po wysłuchaniu stron, może zawiesić postępowanie do czasu wydania wyroku przez Sąd.

Jeśli w Sądzie do spraw Służby Publicznej i Sądzie są zawisłe sprawy mające ten sam przedmiot, Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdza brak swojej właściwości, tak aby Sąd mógł orzec w tych sprawach”.