ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy zgodnie z klauzulą 4 ust 4 dyrektywy 1999/70/WE (1) (na mocy której „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas, nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”) ma zastosowanie — jako uzasadniony właśnie powodami o charakterze obiektywnym — krajowy przepis (art. 75 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 112/08), który całkowicie wyzerowuje długość okresu zatrudnienia nabytą w niezależnych organach w ramach umów o pracę na czas określony w przypadku rekrutacji zainteresowanych pracowników w drodze wyjątku — w odstępstwie od zasady przewidzianej w art. 36 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 165/01 — na podstawie „egzaminów selekcyjnych” nieporównywalnych ze zwykłym konkursem publicznym (którego celem jest optymalne przyznanie laureatom funkcji do wykonywania), jednakże pozwalających wyjątkowo na ustanowienie nowego stosunku pracy skutecznego „ex nunc”?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 6 lipca 2011 r. — G. Brouwer przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

(Sprawa C-355/11)

2011/C 282/14

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

College van Beroep voor het bedrijfsleven

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: G. Brouwer

Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

Pytania prejudycjalne

1) Czy dyrektywę 91/629/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że wynikające z niej wymogi podstawowe w zakresie zarządzania w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (2) mają zastosowanie również do cieląt, które są utrzymywane przez właściciela gospodarstwa rolnego w ramach utrzymywania krów mlecznych?

2) Jeżeli na powyższe pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy okoliczność, że w jednym z państw członkowskich dokonano transpozycji wskazanej dyrektywy poprzez przepisy, na mocy których uznano jednak, że wspomniane wymogi mają zastosowanie do tego rodzaju cieląt, stanowi podstawę do uznania zasadności zmniejszenia lub wykluczenia płatności zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1782/2003 w przypadku niedochowania tych wymogów w owym państwie członkowskim?

(1) Dyrektywa Rady z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 340, s. 28).

(2) Rozporządzenie Rady z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).
—

Stwierdzenie, że poprzez zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT: — substancje medyczne zwykle używane i przeznaczone do uzyskania produktów leczniczych zgodnie z postanowieniami art. 91 akapit pierwszy ust. 1 pkt 5 i akapit drugi ust. 1 pkt 3 hiszpańskiej ustawy o podatku VAT; — produkty medyczne, sprzęt, wyposażenie lub urządzenia, które obiektywnie mogą jedynie służyć zapobieganiu, diagnozie, leczeniu lub łagodzeniu chorób lub dolegliwości u ludzi lub zwierząt, lecz które nie są „zazwyczaj używane do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności, przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne” zgodnie z postanowieniami art. 91 akapit pierwszy ust. 2 hiszpańskiej ustawy o podatku VAT; — urządzenia i akcesoria, które zasadniczo lub głównie są używane do łagodzenia fizycznych ułomności zwierząt zgodnie z art. 91 akapit pierwszy ust. 1 pkt 6 zdanie pierwsze hiszpańskiej ustawy o podatku VAT; — urządzenia i akcesoria, które zazwyczaj są używane do łagodzenia skutków niepełnosprawności ludzi, lecz które nie są przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby „niepełnosprawne”, rozumiejąc to pojęcie w potocznym znaczeniu, innym i bardziej wąskim niż pojęcie „chory” w myśl art. 91 akapit pierwszy pkt 1 ust. 6 zdanie pierwsze hiszpańskiej ustawy o podatku VAT, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 98 w związku z załącznikiem III dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
1)

Czy art. 12, 17, 18 oraz, stosownie do okoliczności, art. 39 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w wersji skonsolidowanej w Amsterdamie w dniu 2 października 1997 r. sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego takiemu jak art. 36 ust. 1 pkt 2 lit. j) belgijskiego dekretu królewskiego z dnia 25 listopada 1991 r. o bezrobociu, który uzależnia uzyskanie prawa do zasiłku absolwenckiego przez młodego obywatela Unii Europejskiej, który nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 39 traktatu, który ukończył naukę na poziomie szkoły średniej w Unii Europejskiej, lecz nie w placówce oświatowej prowadzonej, finansowanej albo uznawanej przez jedną ze wspólnot Belgii i który uzyskał dyplom wydany przez jedną z tych wspólnot stwierdzający równoważność takiej nauki ze świadectwem ukończenia nauki wydawanym przez właściwą komisję jednej z tych wspólnot po ukończeniu nauki w tych belgijskich placówkach oświatowych lub też dyplom uprawniający do podjęcia studiów wyższych, od warunku wcześniejszego ukończeniem przez niego sześcioletniej nauki w placówce oświatowej prowadzonej, finansowanej albo uznawanej przez jedną ze wspólnot Belgii, jeżeli ten warunek jest wyłączny i bezwzględny?
4)

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 710/95 z dnia 27 marca 1995 r., nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii (2) oraz zmieniające je rozporządzenie Rady nr 2584/98 z dnia 27 listopada 1998 r. (3) są nieważne, ponieważ zastosowanie obniżenia do stawki zero w obliczeniach średniego ważonego marginesu dumpingu nie zostało wymienione ani w ich motywach, ani w motywach wcześniejszego rozporządzenia, tj. rozporządzenia Komisji (WE) nr 2376/94 z dnia 27 września 1994 r. ustanawiającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii (4)?
1)

Czy art. 15 rozporządzenia nr 343/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które na podstawie przepisów art. 6–14 tego rozporządzenia co do zasady nie jest właściwe do prowadzenia postępowania w sprawie osoby ubiegającej się o azyl, staje się obligatoryjnie właściwe, jeżeli przebywa w nim ciężko chora i ze względów kulturowych zagrożona synowa tej osoby lub nieletnie wnuki wymagające opieki z powodu choroby synowej, a ubiegająca się o azyl chce i jest w stanie udzielić pomocy synowej lub wnukom? Czy jest tak również, jeżeli właściwe co do zasady państwo członkowskie nie złożyło wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 343/2003?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 269/35

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — International Values Series of the DFA Investment Trust Co. przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

(Sprawa C-344/11)

2011/C 269/70

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal administratif de Montreuil

Strona skarżąca: International Values Series of the DFA Investment Trust Co.

Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

Pytania prejudycjalne

1) Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?
5)

Czy art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy ponadto interpretować w ten sposób, że zakaz dyskryminacji zabrania władzom krajowym przyjmującego państwa członkowskiego (tylko) przyjęcia wobec legalnie zatrudnionego na rynku pracy pracownika tureckiego, któremu uprzednio przyznały w odniesieniu do wykonywanego zatrudnienia dalej idące prawa jako odnoszące się do jego pobytu, po upływie ostatnio wydanego pozwolenia na pobyt środków zmierzających do wydalenia, o ile środki te nie służą ochronie uprawnionego interesu państwa, nie zobowiązuje ich jednak do wydania pozwolenia na pobyt?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/3

Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

(Sprawa C-323/11)

2011/C 282/05

Język postępowania: duński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Hadjiyiannis i U. Nielsen, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Danii

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) ze względu na to, iż do dnia 22 grudnia 2009 r. nie opublikowało ostatecznych planów gospodarowania wodami w dorzeczach, do dnia 22 marca 2010 r. nie wysyłało ich egzemplarza Komisji, a w każdym razie — nie poinformowało o nich tej instytucji, oraz

— obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 13 ust. 1, 2 i 6 powyższej dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do tej dyrektywy najpóźniej do dnia 22 grudnia 2009 r. oraz wysyłają ich egzemplarz do Komisji najpóźniej do dnia 22 marca 2010 r.

Ze względu na to, że Komisja nie posiada żadnej informacji pozwalającej jej na uznanie, iż te niezbędne przepisy zostały przyjęte, instytucja ta musi wyciągnąć na tej podstawie wniosek, że Dania nie przyjęła jeszcze tych przepisów, a zatem — uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

(1) Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.
3)

W kontekście rozważań dotyczących oceny kwestii istotnej charakterystyki rozpatrywanych urządzeń i przy uwzględnieniu kryteriów wyrażonych przez Cour d’appel de Paris w wyroku z dnia 20 maja 2010 r. w odniesieniu do urządzeń tego samego rodzaju Rechtbank zwraca się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy wartość i wagę centralnej jednostki druku (mechanizmu drukującego) należy odnieść do funkcji drukowania czy też funkcji kopiowania oraz czy wartość i waga skanera odnosi się w całości lub po części do funkcji kopiowania czy też w ogóle się do niej nie odnosi?
1)

Czy art. 3, 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) w obecnie obowiązującym brzmieniu pozwalają państwom członkowskim nałożyć na operatorów posiadających indywidualne prawa do użytkowania częstotliwości telefonii ruchomej na okres piętnastu lat w ramach zezwoleń na utworzenie i obsługę na ich terytorium sieci telefonii ruchomej, udzielonych pod rządami uprzednio obowiązujących ram prawnych, opłatę jednorazową z tytułu przedłużenia ich indywidualnych praw do użytkowania częstotliwości — w wysokości wynikającej z liczby częstotliwości oraz miesięcy, których dotyczą prawa do użytkowania i obliczonej na podstawie dawnej jednorazowej opłaty koncesyjnej niegdyś związanej z udzieleniem wspomnianych zezwoleń — która to opłata jednorazowa istnieje obok, po pierwsze, opłaty rocznej za przydział częstotliwości służącej przede wszystkim pokryciu kosztów przydziału częstotliwości i jednocześnie częściowo odzwierciedlającej ich wartość, przy czym obie te opłaty mają na celu sprzyjanie optymalnemu wykorzystaniu częstotliwości, oraz po drugie, opłaty pokrywającej koszty zarządzania wydawaniem zezwoleń?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 11 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Raffaelowi Arrichiellowi

(Sprawa C-368/11)

2011/C 282/20

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Raffaele Arrichiello

Pytania prejudycjalne

Jaką wykładnię art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych należy przyjąć w celu ustalenia, czy przywołane postanowienia traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, który w ramach określonej liczby koncesji przewiduje: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku bardzo wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją?
2)

Czy art. 217 ust. 2 kc należy interpretować w ten sposób, że jeżeli ustawodawstwo krajowe ogranicza się do przewidzenia: — że do celów stosowania tego ustawodawstwa krajowego przez „zaksięgowanie” rozumie się „wpisanie do rejestru lub zaewidencjonowanie w inny równoważny sposób kwoty należności odpowiadającej długowi celnemu” [konkretnie art. 1,6° algemene wet inzake douane en accijnzen, gecoördineerd bij het koninklijk besluit van 18 juli 1977 (ustawy ogólnej w sprawie ceł i akcyz, której przepisy koordynuje rozporządzenie królewskie z dnia 18 lipca 1977 r., Belgisch Staatsblad z dnia 21 września 1977 r., s. 11425), potwierdzonej przez wet van 6 juli 1978 inzake douane en accijnzen (ustawę z dnia 6 lipca 1978 r. w sprawie ceł i akcyz, Belgisch Staatsblad z dnia 12 sierpnia 1978 r., s. 9013) i zastąpionej ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1994 r. przez art. 1,4° wet tot wijziging van de algemene wet inzake (ustawy zmieniającej ustawę ogólną w sprawie ceł i akcyz, Belgisch Staatsblad z dnia 30 grudnia 1993 r., s. 29031)] oraz — że przepisy dotyczące księgowania i warunków płatności kwot należności wynikających z długu celnego są określane w rozporządzeniach Wspólnot Europejskich [konkretnie art. 3 algemene wet inzake douane en accijnzen, gecoördineerd bij het koninklijk besluit van 18 juli 1977 (Belgisch Staatsblad z dnia 21 września 1977 r., s. 11425), potwierdzonej przez wet van 6 juli 1978 inzake douane en accijnzen (Belgisch Staatsblad z dnia 12 sierpnia 1978 r., s. 9013Moniteur belge du 21 septembre 1977, p. 11425) i zastąpionej ze skutkiem od dnia 1 lipca 1990 r. przez art. 72 wet van 22 december 1989 houdende fiscale bepalingen (ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. dotyczącej przepisów skargowych, Belgisch Staatsblad z dnia 29 grudnia 1989 r., s. 21141), organy celne mogą podnosić, że fakt wpisania przez nie kwoty należności do formularza 1552 B, wprowadzenia do bazy danych długów PLDA (1) tudzież zaewidencjonowanie przez te organy w inny sposób kwoty należności stanowi zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust. 1 kc?
—

Stwierdzenie, że Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1) ze względu na to, iż zezwoliła na prowadzenie składowiska odpadów Žilina — Považský Chlmec bez sporządzenia planu uzdatniania terenu tego składowiska oraz bez wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie tego, czy to składowisko to może nadal prowadzić swą działalność na podstawie przyjętego planu uzdatniania.
4)

Czy z uwagi na zasadę neutralności podatkowej sąd krajowy może wziąć pod uwagę ww. okoliczności, jeżeli ogólna ocena doprowadzi go do przekonania, iż pomiędzy osobami znajdującymi się na fakturze nie doszło do zrealizowania transakcji gospodarczej?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de A Coruña, Hiszpania, w dniu 28 czerwca 2011 r. — Germán Rodríguez Cachafeiro i María de los Reyes Martínez-Reboredo Varela-Villamor przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

(Sprawa C-321/11)

2011/C 282/04

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Juzgado de lo Mercantil de A Coruña

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Germán Rodríguez Cachafeiro i María de los Reyes Martínez-Reboredo Varela-Villamor

Strona pozwana: Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

Pytania prejudycjalne

Czy przypadek, kiedy przewoźnik lotniczy odmawia przyjęcia na pokład z tego powodu, iż pierwszy etap podróży wskazany na bilecie doznał opóźnienia, za które można mu przypisać winę, i błędnie założył, iż pasażerowie nie przybędą o czasie na drugi lot, co pozwala na to, aby ich miejsca zostały zajęte przez innych pasażerów, można uznać za objęty pojęciem odmowy przyjęcia na pokład w rozumieniu art. 2 lit. j) w związku z art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).
3)

Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi, iż możliwość świadczenia usług przez osoby trzecie ma znaczenie, to czy okoliczność ta stanowi jedynie czynnik dodatkowy przy ustalaniu, czy usługi stanowią jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny albo świadczenie dodatkowe wobec świadczenia głównego, czy też jest to czynnik decydujący? Jeśli jest to jedynie czynnik dodatkowy albo w ogóle nie mający znaczenia, to jakie inne czynniki mają znaczenie dla ustalenia, czy usługi stanowią świadczenie dodatkowe? W szczególności, jakie znaczenie ma to czy usługi są wykonywane w pomieszczeniach stanowiących przedmiot najmu lub w stosunku do nich lub w innych częściach budynku?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do art. 6 ust. 3 i do załącznika II do dyrektywy 91/440/EWG (1) w brzmieniu zmienionym oraz art. 4 ust. 2 i art. 14 ust 2 dyrektywy 2001/14/WE; art. 4 ust. l i art. 30 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE (2); art. 30 ust. l dyrektywy 2001/14/WE Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 czerwca 2011 r. — Grattan plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

(Sprawa C-310/11)

2011/C 282/03

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

First-tier Tribunal (Tax Chamber)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Grattan plc

Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

Pytania prejudycjalne

Czy w okresie przed 1 stycznia 1978 r. podatnikowi przysługiwało na podstawie art. 8 lit. a) drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. (1) lub zasady neutralności podatkowej i równego traktowania bezpośrednio skuteczne prawo do uznania za obniżoną, ze skutkiem retroaktywnym, podstawy opodatkowania, w sytuacji gdy po dokonaniu tej dostawy jej odbiorca otrzymał od dostawcy pożyczkę, którą postanowił uznać za wypłatę w pieniądzu lub za pożyczkę na poczet należności, jakie ma wobec dostawcy z tytułu dokonanych już dostaw?

(1) Druga dyrektywa Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — struktura i zasady stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 71, s. 1303).
—

stwierdzenie, w zakresie w jakim pozwala na to stan postępowania, istnienia związku przyczynowego między postępowaniem Komisji i szkodami poniesionymi oraz w dalszym ciągu ponoszonymi przez Power One Italy, a w konsekwencji nakazanie Unii, na podstawie art. 268 TFUE (dawny art. 235 WE) wypłaty na rzecz Power One Italy odszkodowania z tytułu szkód przez nią poniesionych, oszacowanych na kwotę 2 876 188,99 EUR, lub kosztów poniesionych na realizację projektu PNEUMA, wynikających z dokumentów załączonych do odwołania i będących w już w posiadaniu Komisji oraz stanowiących przedmiot żądań podniesionych w toku postępowania.
—

stwierdzenie, że Królestwo Belgii nie opracowując planów gospodarowania wodami w dorzeczu do dnia 22 grudnia 2009 r. (zarówno w odniesieniu do obszarów dorzeczy leżących całkowicie na jego terytorium jak i międzynarodowych obszarów dorzeczy) i nie przekazując Komisji kopii planów gospodarowania wodami w dorzeczu do dnia do dnia 22 marca 2010 r., uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 6 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1). Ponadto stwierdzenie, że nie wszczynając procedur dotyczących informowania społeczeństwa i konsultacji w przedmiocie planów gospodarowania wodami w dorzeczu najpóźniej do dnia 22 grudnia 2008 r. Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy; oraz
Pytanie 5: Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/43 należy interpretować, 5.1. w ten sposób, że wymaga on, by ofiara wykazała okoliczności faktyczne, na podstawie których narzuca się jednoznaczny, niepodważalny i niezbity wniosek lub taka konkluzja, iż doszło do bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, czy też wystarczy, by okoliczności faktyczne uzasadniały jedynie przypuszczenie/domniemanie takiej dyskryminacji? 5.2. Czy fakty takie, że a) tylko w dwóch dzielnicach miasta, znanych jako dzielnice romskie, liczniki prądu są umieszczone na ulicach na słupach energetycznych na wysokości niedostępnej dla wizualnej kontroli wskazań liczników przez odbiorców, ze znanymi wyjątkami w niektórych częściach obu tych dzielnic, i że b) we wszystkich pozostałych dzielnicach liczniki prądu są umieszczone na innej wysokości, dostępnej dla kontroli wizualnej (do 1,70 m), najczęściej w mieszkaniu odbiorcy lub na fasadzie budynku lub na ogrodzeniu, prowadzą do przeniesienia ciężaru dowodu na stronę pozwaną? 5.3. Czy okoliczności takie, że a) w obu dzielnicach miasta znanych jako dzielnice romskie nie mieszkają tylko Romowie, lecz również osoby innego pochodzenia etnicznego lub b) odpowiednio, jaka część ludności w obu tych dzielnicach faktycznie określa siebie Romami, lub c) powody przeniesienia liczników prądu w obu tych dzielnicach na wysokość 7 m są określane przez przedsiębiorstwo dystrybucyjne jako powszechnie znane, wykluczają przeniesienie ciężaru dowodu na stroną pozwaną?
—

uznanie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Zjednoczone Królestwo za dopuszczalną i odesłanie sprawy do Sądu, tak aby mógł on rozpatrzyć co do istoty wniesioną przez to państwo skargę o stwierdzenie nieważności;
—

co za tym idzie, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. f), art. 2 lit. c), art. 2 lit. e) oraz art. 3 i 4 decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu);