ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
56.

Stwierdzenie, że działalność finansowana z opłat nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest prawdziwe zarówno w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika wyłącznie do celów jego działalności niepodlegającej opodatkowaniu, jak również do tych towarów i usług, które podatnik wykorzystuje jednocześnie i nierozerwalnie do celów takiej działalności i do celów działalności opodatkowanej. Towary i usługi należące do pierwszej kategorii nie stwarzają żadnego problemu, gdyż podatnik po prostu nie ma prawa do odliczenia. Natomiast jeśli chodzi o drugą kategorię, należy określić, w jakim zakresie podatnik powinien móc korzystać z prawa do odliczenia, tak aby, z jednej strony, zachować to prawo do odpowiedniej części swoich opodatkowanych transakcji, a z drugiej strony, aby nie dopuścić do nienależnego „nadwyrównania”.
61.

Przeciwnie, z komentarza do OECD-KM ( *43 ) wynika, że właśnie w wypadku takim jak występujący w niniejszej sprawie wypadek płatności odsetek na rzecz banków wiele państw źródła rezygnuje z opodatkowania. Z uwagi na koszty refinansowania nie da się uniknąć nadmiernego obciążenia podatkowego nawet poprzez zaliczenie w państwie siedziby banku podatku płaconego u źródła, gdyż państwo siedziby w takim wypadku pobiera jedynie niewielki podatek lub też nawet nie pobiera go w ogóle. Zgodnie bowiem z art. 23A ust. 2 zdanie drugie oraz art. 23B ust. 1 zdanie drugie OECD‑KM zaliczenie jest ograniczone do podatku, które państwo siedziby pobiera od odpowiednich przychodów netto ( *44 ). Z tego też powodu w niniejszym wypadku nie można stwierdzić, że Republika Portugalska może skompensować gorsze traktowanie podatników objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym poprzez nałożenie obowiązku zaliczenia na państwo siedziby w ramach umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, tak jak zostało to uznane co do zasady przez Trybunał w wypadku podatku u źródła od dywidend ( *45 ).
71.

Jeżeli chodzi o pewność prawa, to uważam ponadto, że należy przypomnieć, iż zarówno rozporządzenie nr 207/2009, jak i rozporządzenie wykonawcze zawierają różne przepisy, u których podstaw leży interes prawodawcy w zapewnieniu, aby rejestr wspólnotowych znaków towarowych odpowiadał rzeczywistości. Staje się to oczywiste w przypadku mechanizmów stworzonych w celu rozstrzygnięcia rozbieżności pomiędzy rzeczywistą ochroną, tak jak ją postrzega właściciel znaku towarowego, i sposobem jej wyrażenia w rejestrze. Zatem zasada 30 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego zobowiązuje OHIM do powiadomienia wnioskodawcy występującego o przedłużenie odnośnie do braków stwierdzonych we wniosku. Artykuł 26 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 pozwala, z pewnymi ograniczeniami, zmienić zgłoszenie znaku towarowego, nawet po opublikowaniu, a art. 81 tego rozporządzenia przewiduje uprawnienie, uzależnione od spełnienia kilku warunków, do żądania restitutio in integrum, gdy właściciel znaku towarowego nie był w stanie dotrzymać terminu.
20.

Z literalnego punktu widzenia art. 9 dyrektywy 97/67 określa warunki regulujące świadczenie usług pocztowych i ogólnie dostęp do sieci. Ustęp 2 tego artykułu jest zdaniem skarżącej poświęcony w sposób szczególny i wyłączny usługom wchodzącym w zakres usługi powszechnej. Artykuł 9 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 97/67 przewiduje, że przyznanie zezwoleń może być uzależnione od przestrzegania obowiązków świadczenia usług powszechnych wymienionych w różnych tiret. Jednak termin „zezwolenie” jest terminem, który odsyła do systemu mającego zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw odpowiedzialnych za usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej. Ponadto z systemowego punktu widzenia należałoby porównać obowiązek wnoszenia składki na finansowanie organu regulacyjnego odpowiedzialnego za sektor pocztowy, którego to obowiązku dotyczy art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret czwarte dyrektywy 97/67, z obowiązkiem wnoszenia składki na rzecz funduszu kompensacyjnego przewidzianym w art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie wspomnianej dyrektywy. Podmiotowy zakres stosowania tego drugiego obowiązku został uściślony w motywach 27 i 28 dyrektywy 2008/6, z których zdaniem skarżącej wynika, że dotyczy on wyłącznie przedsiębiorstw świadczących usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej. Według skarżącej takie jest zresztą stanowisko samej Komisji. Wobec tego, jako że art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret trzecie dyrektywy 97/67 dotyczy wyłącznie przedsiębiorstw świadczących usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej, taki sam wniosek należy wyciągnąć w odniesieniu do wszystkich elementów zawartych w art. 9 ust. 2 akapit drugi, a więc również w odniesieniu do obowiązku wnoszenia składki na finansowanie organu regulacyjnego odpowiedzialnego za sektor pocztowy. Co się tyczy art. 9 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 97/67, przepis ten potwierdza, że akapit drugi tego samego artykułu jest rzeczywiście poświęcony obowiązkom, które mogą dotyczyć przedsiębiorstw świadczących usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej, niezależnie od tego, czy są to przedsiębiorstwa wyznaczone ( 7 ), czy też nie.
33.

W postępowaniu głównym umowa, w której zamieszczono klauzulę o błędnej treści, została wynegocjowana i podpisana w Republice Czeskiej. W tymże państwie członkowskim zostały określone prawa i obowiązki stron, włącznie z zobowiązaniem Universal Music do zapłaty kwoty wyższej niż to początkowo przewidziano w odniesieniu do pozostałych 30% udziałów. Owo zobowiązanie umowne, którego strony umowy nie miały zamiaru podjąć, powstało w Republice Czeskiej. Tak więc to w tym państwie członkowskim zobowiązanie do zapłaty ceny wyższej niż przewidziana stało się nieodwracalne i niewzruszalne i tam też moim zdaniem zaistniała szkoda.
85.

W świetle całości powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, aby na postawione przez Raad van State van België (radę stanu Belgii) pytanie prejudycjalne odpowiedział następująco: Wykładni art. 53 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1251/2011 z dnia 30 listopada 2011 r., interpretowanego w świetle zasady równego traktowania i obowiązku przejrzystości, należy dokonać w ten sposób, że instytucja zamawiająca nie jest zobowiązana do podania do wiadomości potencjalnych oferentów w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji warunków zamówienia metody oceny ofert mającej na celu ocenę stopnia, w jakim są spełnione kryteria zamówienia uprzednio opublikowane w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji warunków zamówienia, pod warunkiem że taka metoda, przyjęta po upływie terminu na złożenie ofert, ale przed ich otwarciem, a) nie zmienia kryteriów udzielenia zamówienia i stosunkowej wagi tych kryteriów, tak jak zostały one przedstawione w ogłoszeniu o zamówieniu lub specyfikacji warunków zamówienia, b) nie zawiera elementów, które, gdyby były znane podczas przygotowania ofert, mogłyby mieć wpływ na to przygotowanie, c) nie została przyjęta z uwzględnieniem elementów, które mogą mieć skutek dyskryminujący wobec jednego z oferentów. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy warunki te zostały spełnione w toczącym się przed nim postępowaniu.
72.

Wobec powyższego proponuję, aby na pytania przedstawione Trybunałowi udzielone zostały następujące odpowiedzi: Okoliczność, że państwo członkowskie zostało określone jako państwo „odpowiedzialne” za rozpatrywanie wniosku o objęcie ochroną międzynarodową, nawet jeśli uznało ono swoją odpowiedzialność w ramach art. 18 rozporządzenia Dublin III i wtórnie przejęło wnioskodawcę, nie może stać na przeszkodzie temu, aby to państwo członkowskie odesłało następnie wnioskodawcę do bezpiecznego państwa trzeciego zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia Dublin III, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki przewidziane w dyrektywie 2013/32. Odesłanie wnioskodawcy do bezpiecznego państwa trzeciego jest możliwe, również gdy w trakcie procedury wtórnego przejęcia państwo członkowskie przeprowadzające przekazanie nie otrzymało informacji na temat prawa krajowego mającego zastosowanie do odsyłania wnioskodawców do bezpiecznych państw trzecich ani o praktyce stosowanej przez organy właściwe w obszarze azylu. Artykuł 18 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Dublin III nie wymaga od państw członkowskich, aby podjęły rozpatrywanie wniosku o objęcie ochroną międzynarodową na etapie, na którym wniosek przestał być rozpatrywany.
33.

W dniu 31 października 2012 r. LG w tym samym piśmie procesowym zatytułowanym „Odpowiedź na odwołanie” z jednej strony przedstawiła uwagi odnoszące się do argumentów wysuwanych przez BSH na poparcie odwołania, a z drugiej strony wniosła o przeprowadzenie kontroli decyzji Wydziału Sprzeciwów, domagając się, by zgłoszenie znaku towarowego „compressor technology” zostało odrzucone w większym zakresie. LG utrzymywała w szczególności, że – przeciwnie do tego, co zostało stwierdzone w decyzji wydanej przez Wydziału Sprzeciwów – prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istniało w odniesieniu do następujących towarów: — klasa 7: elektryczne urządzenia do usuwania odpadów zwłaszcza młyny i prasy do odpadów; — klasa 9: wagi łazienkowe; elektryczne zgrzewarki do folii; urządzenia do zdalnego sterowania, urządzenia sygnalizacyjne i sterujące (elektryczne/elektroniczne) do maszyn i urządzeń gospodarstwa domowego i kuchennych; zapisane i niezapisane nośniki danych do sprzętu gospodarstwa domowego, do odczytu maszynowego; elektryczne maszyny sprzedające napoje lub artykuły spożywcze, automatyczne maszyny sprzedające; części do wszystkich wyżej wymienionych towarów ujęte w klasie 9. Elektryczne aparaty i instrumenty, o ile ujęte w klasie 9, mianowicie żelazka elektryczne; wagi kuchenne; — klasa 11: lampy na podczerwień (inne niż do użytku medycznego); poduszki elektryczne (nie do celów medycznych), koce elektryczne (nie do celów medycznych); mechaniczne urządzenia do dystrybucji napojów (dystrybutory do napojów) do nalewania schłodzonych napojów do stosowania w połączeniu z urządzeniami do chłodzenia napojów.
101.

Z informacji zawartych w postanowieniu odsyłającym wynika bowiem, że N. Bob‑Dogi posiadał adres w Rumunii, znany węgierskim organom sądowym, które wysłały mu wezwanie na rozprawę w dniu 2 grudnia 2014 r. listem poleconym, którego odebrania N. Bob‑Dogi nie kwestionuje, lecz twierdzi, że nastąpiło to dopiero w dniu 5 grudnia 2014 r. Poza tym z aktu oskarżenia węgierskiej prokuratury wynika, że do Mátészalkai járásbíróság (sądu rejonowego w Mátészalka) zwrócono się z wnioskiem o orzeczenie wobec N. Boba‑Dogiego kary grzywny oraz zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na drogach publicznych. W powyższych okolicznościach istnieją poważne wątpliwości co do proporcjonalności decyzji o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania, i to ponad trzynaście miesięcy po popełnieniu czynów zarzucanych zainteresowanemu.
61.

Jak słusznie wskazują prowincja Bari oraz Komisja, informacje przekazane przez Consiglio di Stato (radę stanu) w odniesieniu do odpadów przeznaczonych do wypełnienia rodzą wątpliwości co do tego, czy wszystkie rozważane rodzaje odpadów rzeczywiście nadają się do wypełniania. Z motywu 15 dyrektywy w sprawie składowania odpadów wynika, że do tego celu wchodzą w rachubę wyłącznie odpady obojętne lub odpowiednie odpady inne niż odpady niebezpieczne. Nie jest jasne, czy wszystkie przewidziane do tego celu rodzaje odpadów są objęte tymi kategoriami. Zagadnienie to musi zostać dokładniej wyjaśnione przez krajowe organy i sądy.
88.

W wyroku Pringle Trybunał orzekł już, że ustanawiając EMS, państwa członkowskie nie stosowały prawa Unii, a zatem karta nie znajdowała zastosowania do traktatu EMS ( 45 ). W świetle powyższych rozważań, w ramach toczącego się postępowania, od wnoszących odwołanie można było oczekiwać wyjaśnienia powodu, dla którego rozwiązanie to nie miałoby zastosowania w odniesieniu do protokołu ustaleń. Jednakże nawet po tym, jak podczas rozprawy zwrócono się do nich o rozwinięcie tej kwestii, nie udało się uzyskać żadnego wyjaśnienia: wnoszący odwołanie przyjęli jedynie za pewnik możliwość zastosowania karty do protokołu ustaleń. W szczególności nie powołali oni żadnego przepisu prawa Unii, który, mając zastosowanie do protokołu ustaleń, powodowałby włączenie tego aktu w zakres prawa Unii do celów określonych w karcie.
4.

Zgodnie z brzmieniem art. 9 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowanego „Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy”: „1. Wspólnotowy znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel znaku jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: a) oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany; b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do wspólnotowego znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy wspólnotowy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców]; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym; […] 2. Na podstawie warunków określonych ust. 1 mogą być zakazane w szczególności następujące działania: a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub na ich opakowaniach; b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem; c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem; d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie. 3. Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy są skuteczne wobec stron trzecich z dniem opublikowania rejestracji znaku towarowego. Jednakże można dochodzić odpowiedniego odszkodowania w odniesieniu do spraw wynikłych [działań, których dopuszczono się] po dacie opublikowania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, które to sprawy [działania] po opublikowaniu rejestracji znaku byłyby zakazane na mocy tej publikacji. Sąd rozpatrujący sprawę nie może wydać orzeczenia co do istoty sprawy, dopóki rejestracja nie zostanie opublikowana”.
118.

W sumie więc Sąd skorzystał we właściwy sposób ze swojego nieograniczonego prawa orzekania. Trybunałowi jako instancji odwoławczej nie przysługuje co do zasady dalej idąca kompetencja do oceny grzywny w odniesieniu do jej proporcjonalności. Własna ingerencja Trybunału dopuszczalna jest tylko w szczególnie wyjątkowych wypadkach, a mianowicie gdy „poziom sankcji jest nie tylko niewłaściwy, ale również nadmierny, a w efekcie nieproporcjonalny” ( *91 ). Jednakże co do istnienia tak rażącej i ewidentnej dysproporcji pomiędzy naruszeniem prawa a sankcją, która wymagałaby interwencji Trybunału jako instancji odwoławczej, brak jest w niniejszej sprawie jakichkolwiek wskazówek.
69.

Należy w sposób wyraźny dodać, że obowiązek „wzięcia pod uwagę” nie oznacza „związania” treścią merytoryczną, a więc obowiązku dokonania takich samych ustaleń co do istoty sprawy. Niełatwy, lecz logiczny wniosek, jaki płynie z tego rozróżnienia, jest taki, że EUIPO może potencjalnie dojść do merytorycznie innego wniosku dotyczącego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch oznaczeń w odniesieniu do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, niż uczynił to sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych w odniesieniu do stwierdzenia wygaśnięcia wcześniejszego krajowego znaku towarowego.
27.

Sytuacja wygląda inaczej, gdy pozwany dopiero po upływie odnośnego terminu na wniesienie środka zaskarżenia dowie się, że bez jego wiedzy zostało przeciwko niemu wydane orzeczenie. Jako że w takiej sytuacji nie ma on już możliwości bezpośredniego wniesienia środka zaskarżenia, by podważyć orzeczenie w państwie jego wydania, musi on w pierwszej kolejności sprawdzić możliwości uzyskania przywrócenia terminu i wtedy wszcząć odpowiednie postępowanie. Dopiero potem mógłby on – jeżeli termin na wniesienie środka zaskarżenia został mu przywrócony – w drugiej kolejności wnieść środek zaskarżenia od odnośnego orzeczenia. W przeciwieństwie do sytuacji opisanej w pkt 26 pozwany zostałby w ten sposób obciążony dwoma postępowaniami (i związanymi z nimi kosztami), których przedmiot znacznie wykracza poza przedmiot spornego orzeczenia, ponieważ dodatkowo oceny wymagałaby problematyka związana z przywróceniem terminu. Biorąc przy tym pod uwagę, że poza komplikacjami natury procesowej oraz komplikacjami związanymi z kosztami postępowania i zastępstwa procesowego mogą powstać również problemy natury praktycznej, takie jak związane z poszukiwaniem odpowiednich adwokatów oraz poniesieniem kosztów tłumaczeń dokumentów, staje się oczywiste, że gdyby nałożyć na pozwanego obowiązek wszczęcia postępowania zmierzającego do uzyskania zwolnienia od skutku upływu terminu, znalazłby się on w znacznie gorszej sytuacji aniżeli powód. Dotyczy to w szczególności pozwanych niemających doświadczenia w obrocie prawnym oraz dysponujących skromnymi środkami finansowymi. Szczególnie w przypadku porównywalnie niskich żądań podniesionych w pozwie należałoby liczyć się z tym, że mając w perspektywie grożące im koszty oraz komplikacje natury procesowej, tacy pozwani mogliby mieć tendencję do godzenia się na wykonanie orzeczenia bez podejmowania obrony, aby w ten sposób uniknąć przynajmniej dodatkowych kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów postępowania, których rentowność w przypadku postępowania toczącego się za granicą często – a szczególnie z perspektywy laików – jest trudna do oszacowania.
43.

Jeśli chodzi o kwestię, czy określenie „sądy miasta Paryża” jest wystarczająco precyzyjne, jestem zdania, że tak. Trybunał orzekł, że art. 17 konwencji brukselskiej nie można interpretować w ten sposób, że klauzula prorogacyjna musi być tak sformułowana, aby ustalenia sądu właściwego można było dokonać, opierając się na samym jej brzmieniu. Wystarczy, aby klauzula określała obiektywne czynniki, na podstawie których strony uzgodniły do którego sądu (lub do których sądów) pragną przekazywać pod rozstrzygnięcie spory wynikłe lub mogące wyniknąć między nimi. Wspomniane czynniki, wystarczająco precyzyjne, aby umożliwić sądowi, przed którym wytoczono powództwo, ustalenie, czy jest on właściwy, mogą być, w stosownych przypadkach, określone na podstawie szczególnych okoliczności danej sprawy ( 24 ). Ponadto, co się tyczy argumentu, że w granicach miasta Paryża siedzibę ma kilka sądów potencjalnie właściwych do rozstrzygania w kwestiach takich jak ta będąca przedmiotem rozpatrywanej sprawy, Trybunał orzekł w wyroku Meeth ( 25 ), iż art. 17 konwencji brukselskiej nie można interpretować w ten sposób, że ma on na celu wyłączenie prawa stron do ustalenia dwóch lub większej liczby sądów właściwych do rozstrzygania sporów, jakie mogą wyniknąć ( 26 ).
49.

Znaczące jest, że to samo osocze może co do zasady być wykorzystywane zarówno do celów leczniczych, jak i do wytwarzania produktów leczniczych. Jak przyznaje sama TMD, jedynie opakowanie, oznakowanie i przewóz osocza (oraz kontrole przeprowadzane podczas trwania tego procesu) mogą różnić się w zależności od zamierzonego przeznaczenia. W konsekwencji osocze jest od początku do chwili wykorzystania przez różnych użytkowników w istocie tym samym produktem.
112.

W odniesieniu do nowej pomocy państwa art. 108 ust. 3 TFUE nakłada na państwa członkowskie podwójne zobowiązanie. Po pierwsze, są one zobowiązane do informowania Komisji o wszelkich planach przyznania lub zmiany pomocy państwa w czasie odpowiednim do przedstawienia przez nią uwag (obowiązek zgłoszenia: por. art. 108 ust. 3 zdanie pierwsze TFUE). Po drugie, muszą ona zaprzestać wprowadzania w życie projektowanych środków do czasu wydania przez Komisję końcowej decyzji (zakaz wprowadzania w życie względnie obowiązek „standstill”, zob. art. 108 ust. 3 zdanie trzecie TFUE). Oba obowiązki są przejawem mającej istotne znaczenie dla zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego prewencyjnej kontroli przez Komisję nowych pomocy państwa ( 58 ).
22.

Mimo że przepisy rozpatrywane w niniejszej sprawie są w dużej mierze podobne do postanowień tej konwencji, która również nie wyłącza z zakresu jej stosowania jakiejkolwiek kategorii powództw o unieważnienie małżeństwa, sąd odsyłający odwołał się do pkt 27 sprawozdania wyjaśniającego prof. A. Borrás zatwierdzonego przez Radę w dniu 28 maja 1998 r. i dotyczącego wspomnianej konwencji ( *6 ), zgodnie z którym to punktem „[aby] ustanowić kryteria jurysdykcji w sprawach małżeńskich, nie należy brać pod uwagę przypadków, w których ważność małżeństwa musi zostać zbadana w ramach wniosku lub pozwu o jego unieważnienie po śmierci jednego lub obojga małżonków, ponieważ jest to kwestia niewchodząca w zakres zastosowania konwencji. Takie przypadki pojawiają się, co do zasady, w ramach pytań prejudycjalnych dotyczących dziedziczenia. Są one regulowane instrumentami międzynarodowymi mającymi zastosowanie w tym zakresie […] lub prawem wewnętrznym danego państwa, jeśli to ostatnie przewiduje taką możliwość” ( *7 ).
8.

Artykuł 12 ust. 3 lit. a) i d) decreto legislativo n. 286 – Testo unico delle disposizioni concernenti la disciplina dell’immigrazione e norme sulla condizione dello straniero (dekretu ustawodawczego nr 286, ujednolicającego przepisy dotyczące imigracji i statusu cudzoziemca), z dnia 25 lipca 1998 r. ( *5 ), zmienionego ustawą nr 94 z dnia 15 lipca 2009 r. ( *6 ), przewiduje, że – z wyjątkiem czynów stanowiących bardziej poważne przestępstwa – kto, z naruszeniem niniejszych ujednoliconych przepisów, wspiera, kieruje, organizuje, finansuje albo dokonuje przewozu cudzoziemców we Włoszech albo dopuszcza się innych czynów zmierzających do umożliwienia im nielegalnego wjazdu na terytorium Włoch albo innego państwa, którego nie są obywatelami albo w którym nie posiadają karty stałego rezydenta, podlega karze od 5 do 15 lat pozbawienia wolności oraz grzywnie w wysokości 15000 EUR w odniesieniu do każdej osoby, gdy czyny te wiążą się z nielegalnym wjazdem lub nielegalnym przebywaniem na terytorium Włoch co najmniej pięciu osób albo gdy czynów tych dopuściły się co najmniej trzy osoby działające wspólnie albo z wykorzystaniem międzynarodowych usług transportowych lub podrobionych albo przerobionych dokumentów albo dokumentów uzyskanych w każdym razie nielegalnie.