ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-1/06

Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH

przeciwko

Hauptzollamt Hamburg-Jonas

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg)

„Rolnictwo — System refundacji wywozowych do produktów rolnych — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Przedstawienie dowodu wywozu produktów — Przedstawienie dowodu równoważnego — Artykuł 47 ust. 3 — Uznanie z urzędu za dowód równoważny dokumentów, wraz z którymi nie złożono sformułowanego w sposób wyraźny uzasadnionego wniosku o uznanie innych dokumentów za równoważne — Brak zastosowania do wywozu bezpośredniego — Krajowe przepisy proceduralne — Obowiązki ciążące na właściwych władzach krajowych”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 6 marca 2007 r. I - 5611

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. I - 5633

Streszczenie wyroku

Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Przesłanki przyznania

(rozporządzenie Komisji nr 3665/87, zmienione rozporządzeniem nr 2955/94, art. 47 ust. 2 i 3)

Artykuł 47 ust. 3 rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem nr 2955/94, który stanowi, że eksporter może złożyć do właściwego organu uzasadniony wniosek o uznanie innych dokumentów za równoważne, gdy egzemplarz kontrolny, o którym mowa w art. 6 tego rozporządzenia nie został zwrócony do urzędu celnego wyprowadzenia lub do organu centralnego w terminie trzech miesięcy od dnia jego wystawienia wskutek okoliczności niezależnych od eksportera, nie ma zastosowania do bezpośredniego wywozu produktów.

Jeżeli jednak na skutek okoliczności niezależnych od eksportera krajowy dokument wywozowy potwierdzający, że dane produkty opuściły obszar celny Wspólnoty, nie może zostać przedstawiony, władze krajowe właściwe w zakresie refundacji wywozowych powinny zgodnie z celami tego rozporządzenia, z urzędu uwzględnić równoważne środki dowodowe oraz wnioski o uznanie innych dokumentów za równoważne złożone w sposób dorozumiany. Tego rodzaju środki dowodowe powinny jednak być w równym stopniu wystarczające dla celów kontroli przeprowadzonej zgodnie ze szczegółowymi uregulowaniami krajowymi w zakresie, w jakim uregulowania te są zgodne z zakresem i skutecznością prawa wspólnotowego.

Jeżeli wygaśnięcie terminu na przedłożenie równoważnych środków dowodowych należy przypisać właściwym władzom krajowym, to nie mogą się one powołać w stosunku do eksportera, który dochował należytej staranności, na 12-miesięczny termin określony w art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 3665/87.

(por. pkt 32, 51 i sentencja)
Dyrektywa 79/7 w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie — przy przyjmowaniu uregulowań umożliwiających osobom określonej płci, początkowo dyskryminowanym, skorzystanie w całym okresie wypłaty emerytury z systemu emerytalnego obejmującego kategorię osób odmiennej płci — uzależniało objęcie takim systemem od wpłaty składek wyrównawczych stanowiących różnicę między składkami wpłaconymi przez osoby początkowo dyskryminowane przez okres, w którym miała miejsce dyskryminacja, a składkami w wyższej wysokości wpłaconymi przez drugą kategorię osób w tym samym okresie, powiększonych o odsetki rekompensujące spadek wartości pieniądza.

Jednakże każde działanie podejmowane przez państwo członkowskie w celu dostosowania się do takich norm prawa wspólnotowego jak zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn winno być skuteczne. W związku z tym wyżej wspomniana dyrektywa stoi na przeszkodzie temu, by wspomniane wyżej państwo członkowskie wymagało, by zapłata składek wyrównawczych powiększona była o odsetki inne niż te mające na celu zrekompensowanie utraty wartości pieniądza. Dyrektywa ta stoi również na przeszkodzie wymogowi, zgodnie z którym zapłata ta dokonywana jest jednorazowo, w sytuacji gdy wymóg taki praktycznie czyni wyżej wymienione wyrównanie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym. Jest tak w szczególności w sytuacji, w której kwota do zapłacenia przekracza roczną emeryturę zainteresowanego.

(por. pkt 27, 28, 35 oraz pkt 1 sentencji)
Zasada pewności prawa wymaga, aby dane uregulowanie wspólnotowe umożliwiało zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nich nakłada. Jednostki powinny bowiem mieć możliwość jednoznacznego poznania swoich praw i obowiązków i podjęcia w związku z tym odpowiednich działań. Ten wymóg pewności prawa winien być przestrzegany ze szczególnym rygorem w przypadku regulacji przewidującej skutki finansowe.

W tym kontekście, jeżeli warunki przyznania pomocy finansowej Wspólnoty dla państwa członkowskiego są określone w decyzji o przyznaniu pomocy, lecz nie zostały ani opublikowane, ani podane do wiadomości beneficjenta końcowego pomocy przez to państwo członkowskie, prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu zasady pewności prawa w celu wyłączenia nakazu zwrotu przez tego beneficjenta kwot wypłaconych nienależnie, pod warunkiem że zostanie wykazana jego dobra wiara. W tym przypadku należy jednak uwzględnić interes Wspólnoty w odzyskaniu tej pomocy. Zatem w sytuacji gdy brak zwrotu pomocy przez beneficjenta wynika z zaniedbania władz krajowych, z zasady współpracy ustanowionej w art. 10 WE wynika, że dane państwo członkowskie może zostać pociągnięte do odpowiedzialności finansowej za nieodzyskane kwoty w celu uczynienia skutecznym prawa Wspólnoty do otrzymania zwrotu kwoty pomocy.

(por. pkt 25, 26, 32–34 oraz sentencja)
Jeśli pytania prejudycjalne dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał orzeka, nie będąc zasadniczo zobowiązanym do badania okoliczności, w których sądy krajowe zostały skłonione do przekazania Trybunałowi pytań i w których sądy te zamierzają zastosować przepis prawa wspólnotowego, o którego wykładnię zwróciły się do Trybunału.

Sytuacja byłaby odmienna jedynie w przypadku, gdyby albo przepis prawa wspólnotowego poddany wykładni Trybunału nie miał zastosowania do okoliczności faktycznych sporu przed sądem krajowym, które miały miejsce przed przystąpieniem nowego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej, albo gdyby było oczywiste, że wspomniany przepis nie może mieć zastosowania.

(por. pkt 22, 23)
Sprawa C-80/06

Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi

przeciwko

Ecorad Srl

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Novara)

„Dyrektywa 89/106/EWG — Wyroby budowlane — Procedura zaświadczania zgodności — Decyzja Komisji 1999/93/WE — Bezpośrednia skuteczność horyzontalna — Wyłączenie”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 29 marca 2007 r. I - 4475

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. I - 4501

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Wyroby budowlane – Dyrektywa 89/106

(art. 249 WE; dyrektywa Rady 89/106, art. 13 ust. 4; decyzja Komisji 1999/93, art. 2–4 oraz załączniki II i III)

Jednostka w ramach postępowania dotyczącego odpowiedzialności umownej, w którym drugą stroną jest inna jednostka, nie może powołać się na naruszenie przez nią art. 2 i 3 decyzji 1999/93 oraz załączników II i III do tej decyzji w zakresie drzwi, okien, okiennic, żaluzji, bram i powiązanych z nimi okuć budowlanych.

Decyzja 1999/93 została bowiem wydana na podstawie art. 13 ust. 4 dyrektywy 89/106 i jest skierowana do państw członkowskich. Stanowi ona akt o charakterze generalnym, który określa rodzaje procedur zaświadczania zgodności znajdujące zastosowanie w odniesieniu do drzwi, okien, okiennic, żaluzji, bram i powiązanych z nimi okuć budowlanych oraz upoważnia Europejski Komitet Normalizacyjny/Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CEN/Cenelec) do zdefiniowania treści tych procedur w stosownych normach zharmonizowanych, które zostaną następnie transponowane przez instytucje normalizacyjne wszystkich państw członkowskich. Zgodnie z art. 249 WE decyzja 1999/93 wiąże wyłącznie państwa członkowskie, które na mocy art. 4 są jej jedynymi adresatami.

(por. pkt 21, 22 i sentencja)
Górna granica dotycząca obrotu przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 15 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 17, ma na celu uniknięcie dysproporcji grzywien nakładanych przez Komisję w stosunku do znaczenia zainteresowanego przedsiębiorstwa. Z tego wynika, że w celu ustalenia znaczenia pojęcia „poprzedni rok obrotowy” Komisja — biorąc pod uwagę kontekst oraz cel systemu kar ustanowionego w rozporządzeniu nr 17 — jest zobowiązana dokonać oceny, w każdym rozpatrywanym przypadku, zamierzonego wpływu na zainteresowane przedsiębiorstwo, uwzględniając w szczególności obrót tego przedsiębiorstwa odzwierciedlający jego rzeczywistą sytuację gospodarczą w okresie, w którym zostało popełnione naruszenie. W związku z tym jeżeli przedsiębiorstwo nie uzyskało obrotu w roku obrotowym poprzedzającym wydanie decyzji przez Komisję, jest ona upoważniona do odniesienia się do innego roku obrotowego, jeżeli w ten sposób będzie w stanie prawidłowo oszacować środki finansowe tego przedsiębiorstwa i zapewnić wystarczająco odstraszający skutek grzywny. Ponadto ustalenie górnej granicy grzywny nie stanowi prostego wyboru pomiędzy dwoma możliwościami przewidzianymi w art. 15 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 17, tj. pomiędzy maksymalną kwotą grzywny 1 mln EUR i granicą ustalaną poprzez odniesienie do obrotu zainteresowanego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 24, 25, 30, 31)
1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) w odniesieniu do krajów związkowych Burgenland i Karyntia, a w odniesieniu do kraju związkowego Dolnej Austrii w każdym razie nie powiadamiając o nich w tym terminie Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.
Sprawy połączone C-208/06 i C-209/06

Medion AG

przeciwko

Hauptzollamt Duisburg

i

Canon Deutschland GmbH

przeciwko

Hauptzollamt Krefeld

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf)

„Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Camcordery”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. I - 7965

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Camcordery, w których funkcja DV-in może zostać aktywowana po odprawie celnej

Klasyfikacji camcordera do podpozycji 85254099 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy dokonywać wyłącznie, jeżeli stanowiąca podstawową cechę camcordera objętego wspomnianą podpozycją funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon (funkcja DV-in) jest aktywna w momencie odprawy celnej lub jeżeli — nawet w przypadku, gdy zamiarem producenta nie było wskazywanie tej właściwości — funkcja ta może zostać aktywowana później poprzez zwykłą zmianę ustawień urządzenia przez użytkownika nieposiadającego specjalnych umiejętności, bez dokonywania materialnej modyfikacji camcordera. W przypadku późniejszej aktywacji, konieczne jest również, po pierwsze, aby po jej dokonaniu camcorder taki funkcjonował analogicznie do camcordera, którego funkcja DV-in jest aktywna w momencie odprawy celnej oraz, po drugie, aby camcorder taki funkcjonował autonomicznie. Weryfikacja spełnienia tych przesłanek musi być możliwa w momencie odprawy celnej. Dokonanie oceny, czy przesłanki te zostały spełnione, należy do sądu krajowego. Jeżeli przesłanki te nie zostaną spełnione, camcordery te należy zaklasyfikować do podpozycji 85254091 Nomenklatury Scalonej.

(por. pkt 35, 44 i sentencja)
Sprawa C-116/06

Sari Kiiski

przeciwko

Tampereen kaupunki

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tampereen käräjäoikeus)

„Równość traktowania kobiet i mężczyzn — Ochrona pracownic w ciąży — Artykuł 2 dyrektywy 76/207/EWG — Prawo do urlopu macierzyńskiego — Artykuły 8 i 11 dyrektywy 92/85/EWG — Wpływ na prawo do zmiany okresu „urlopu wychowawczego””

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott, przedstawiona w dniu 15 marca 2007 r. I - 7645

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2007 r. I - 7665

Streszczenie wyroku

Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy – Równość traktowania – Dyrektywa 76/207 – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Pracownice w ciąży, pracownice, które niedawno rodziły, i pracownice karmiące piersią – Dyrektywa 92/85

(dyrektywy Rady: 76/207, art. 2; 92/85, art. 8 i 11)

Artykuł 2 dyrektywy 76/207 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienionej dyrektywą 2002/73, który w odniesieniu do warunków pracy zakazuje wszelkich form dyskryminacji bezpośredniej lub pośredniej ze względu na płeć, oraz art. 8 i 11 dyrektywy 92/85 w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, dotyczące urlopu macierzyńskiego, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów prawa krajowego regulujących urlop wychowawczy, które nie uwzględniając zmian wynikających dla danej pracownicy z faktu bycia w ciąży w okresie ograniczonym do czternastu tygodni przed porodem i po porodzie, uniemożliwiają uzyskanie przez nią, na jej wniosek, zmiany okresu urlopu wychowawczego w chwili wystąpienia o przyznanie jej urlopu macierzyńskiego i pozbawiają ją praw związanych z urlopem macierzyńskim.

(por. pkt 58 i sentencja)
Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 90 WE państwo członkowskie, które stosuje przy ustalaniu dla celów podatkowych wartości pojazdów używanych przywożonych na terytorium krajowe z innego państwa członkowskiego tylko jedno kryterium utraty wartości, oparte wyłącznie na wieku pojazdu oraz które przyjmuje obniżenie wartości o 7% w przypadku samochodów mających od 6 do 12 miesięcy lub o 14% w przypadku samochodów starszych niż rok, co nie gwarantuje, że należna opłata nie przekroczy, choćby tylko w niektórych przypadkach, kwoty opłaty rezydualnej zawartej w wartości podobnych używanych pojazdów już zarejestrowanych na terytorium kraju.

Nie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 90 WE państwo członkowskie, które stosuje do używanych pojazdów przywożonych z innych państw członkowskich system opodatkowania, w którym rzeczywista utrata wartości przez pojazdy jest ustalana w sposób ogólny i abstrakcyjny w oparciu o kryteria określone przez prawo krajowe w zakresie, w jakim z jednej strony kryteria, na których opiera się sposób ryczałtowego obliczania utraty wartości przez pojazdy, zostały podane do publicznej wiadomości oraz z drugiej strony właściciel przywiezionego z innego państwa członkowskiego używanego pojazdu miał możliwość zaskarżenia zastosowania takiego modelu ryczałtowego obliczania w celu wykazania, że prowadzi on do pobrania opłaty wyższej od kwoty opłaty rezydualnej zawartej w wartości podobnego używanego pojazdu już zarejestrowanego na terytorium kraju.

(por. pkt 46, 50, 60)
Sprawa C-84/06

Staat der Nederlanden

przeciwko

Antroposana, Patiëntenvereniging voor Antroposofische Gezondheidszorg i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Wspólnotowy kodeks odnoszący się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi — Artykuły 28 WE i 30 WE — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i rejestracja — Antropozoficzne produkty lecznicze”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 24 maja 2007 r. I - 7611

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2007 r. I - 7627

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83, art. 6)

Produkty lecznicze wolno sprzedawać jedynie pod warunkiem, że uzyskano na nie pozwolenie zgodnie z jedną z procedur wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu określonych w art. 6 dyrektywy 2001/83 w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi.

(por. pkt 43 i sentencja)
System środków zaskarżenia ustanowiony w traktacie odróżnia skargi przewidziane w art. 226 WE i 227 WE, których celem jest stwierdzenie, że dane państwo członkowskie uchybiło ciążącym na nim zobowiązaniom, od skarg przewidzianych w art. 230 WE i 232 WE, które mają na celu kontrolę legalności działań lub zaniechań instytucji wspólnotowych. Te środki zaskarżenia zmierzają do odmiennych celów i podlegają odmiennym szczegółowym zasadom. W braku postanowienia traktatu wyraźnie upoważniającego do tego dane państwo członkowskie, nie może ono skutecznie powoływać się na niezgodność z prawem skierowanej do niego decyzji jako na środek obrony przeciwko skardze o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom opartej na niewykonaniu tej decyzji. Odmiennie mogłoby być jedynie w przypadku, gdyby sporny akt zawierał tak bardzo poważne i oczywiste uchybienia, że akt ten mógłby być uznany za nieistniejący. Stwierdzenie to narzuca się również w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom opartej na art. 88 ust. 2 akapit drugi WE.

W ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom opartej na art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, pomijając założenie aktu nieistniejącego, państwo członkowskie nie może podnieść zarzutu niezgodności z prawem negatywnej decyzji Komisji, jeżeli przed sądem wspólnotowym toczy się postępowanie w sprawie bezpośredniej skargi na tę decyzję.

(por. pkt 30–32, 37)
Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 września 2007 r. — Komisja przeciwko Grecji

(sprawa C-381/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 8)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 29)

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

2) Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 września 2007 r. — Komisja przeciwko Grecji

(sprawa C-381/06)

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie”

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Badanie zasadności przez Trybunał — Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę — Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 8)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 29)

Sentencja

1) Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.
Sprawa C-400/06

Codirex Expeditie BV

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja 0202 30 50 — Kawałki zamrożonego mięsa bez kości uzyskane z części ćwierci przedniej tuszy wołowej”

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2007 r. I - 7401

Streszczenie wyroku

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Kawałki zamrożonego mięsa bez kości uzyskanego z ćwierci przedniej tuszy wołowej

Interpretacji załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionej rozporządzeniem nr 2204/1999, należy dokonywać w ten sposób, że kawałki zamrożonego mięsa bez kości uzyskane z ćwierci przedniej tuszy wołowej objęte są podpozycją 02023050 Nomenklatury Scalonej.

Jednolita wykładnia różnych wersji językowych podpozycji 02023050, z których niektóre odwołują się do ćwierci przedniej tuszy wołowej, podczas gdy inne wyraźnie odwołują się do poszczególnych części ćwierci przedniej tuszy, prowadzi bowiem do stwierdzenia, że Nomenklatura Scalona nie wymaga wyraźnie, aby zamrożona i pozbawiona kości ćwierć przednia tuszy wołowej została przedstawiona organom celnym w jednym kawałku.

Ponadto okoliczność, że mięso uzyskane z ćwierci przedniej tuszy wołowej zostaje przedstawione organom celnym pod postacią odrębnych kawałków, nie zmienia jego podstawowych cech wskazanych w podpozycji 02023050, gdyż zawartość produktu zbieżna jest z zawartością opisaną w tej podpozycji, nawet jeśli została przedstawiona w odrębnych kawałkach.

Kawałki mięsa, o których mowa, nie muszą spełniać innych warunków, w szczególności zostać uzyskane z tego samego zwierzęcia, w celu zaklasyfikowania do omawianej podpozycji.

(por. pkt 20–23, 30 oraz pkt 1, 2 sentencji)