ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
77.

Proponuję, aby na pytania zadane w trybie prejudycjalnym przez Gyulai Törvényszék (sąd w Gyuli, Węgry) Trybunał udzielił odpowiedzi w następujący sposób: W przedmiocie pytania czwartego Dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do międzynarodowego świadczenia usług w sektorze transportu drogowego. W przedmiocie pytania pierwszego Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu wszczętym w państwie członkowskim pochodzenia można powoływać się na naruszenie przepisów krajowych przyjmującego państwa członkowskiego dotyczących „minimalnych stawek płacy”, przy założeniu, że sądy te mają jurysdykcję do rozpoznania sprawy, na przykład z uwagi na to, że pracodawca ma w tym państwie miejsce zamieszkania. W przedmiocie pytania drugiego Diety, które są wypłacane bez dowodu poniesienia wydatków, czego ustalenie pozostaje w gestii sądu krajowego, nie są wypłacane tytułem zwrotu wydatków faktycznie poniesionych na skutek delegowania w rozumieniu art. 3 ust. 7 dyrektywy 96/71. Zakładając, że diety będące przedmiotem niniejszego postępowania są również wypłacane jako dodatek właściwy delegowaniu, należy je uznać za część minimalnego wynagrodzenia. W przedmiocie pytania trzeciego Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on sam w sobie na przeszkodzie możliwości wypłacania pracownikowi delegowanemu przez jego pracodawcę dodatku z tytułu zaoszczędzonego paliwa, gdy nie zostanie przekroczony standardowy poziom zużycia paliwa. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy w konkretnych okolicznościach danej sprawy dodatek z tytułu zaoszczędzonego paliwa należy jednak rozumieć jako uzależniony od przebytej odległości lub ilości przewożonych rzeczy i czy jest on tego rodzaju, że zagraża bezpieczeństwu drogowemu lub zachęca do naruszenia rozporządzenia nr 561/2006. Pytanie piąte jest niedopuszczalne.
162.

Należy w tym względzie odnieść się ponownie do fragmentu wyroku Forum 187, w którym Trybunał przyjął wykładnię dokonaną przez rzecznika generalnego P. Légera, zgodnie z którą o ile nie ulega wątpliwości, że Komisja jest zobowiązana do przestrzegania zasad pewności prawa w wykonywaniu swoich zadań w zakresie kontroli pomocy państwa, o tyle wymóg ten jest nierozerwalnie związany z wymogiem przestrzegania zasady legalności, a zatem z przestrzeganiem art. 107 i 108 TFUE ( 83 ). Trybunał uznał w ten sposób, co do istoty, że nie można stwierdzić żadnego naruszenia zasady pewności prawa, w sytuacji gdy Komisja modyfikuje swoją ocenę w zakresie zakwalifikowania krajowego środka podatkowego jako pomocy państwa. Tymczasem nie ulega moim zdaniem żadnej wątpliwości, że stwierdzenie dotyczące relacji pomiędzy zasadami pewności prawa i legalności znajduje również zastosowanie do nowatorskiej oceny Komisji, w stosunku do jej wcześniejszej praktyki decyzyjnej. Wynika z tego, że zasada pewności prawa nie stoi na przeszkodzie temu, aby Komisja dokonała, tak jak w niniejszej sprawie, nowatorskiej oceny tego, czy środek państwowy stanowi pomoc państwa, jeżeli uważa ona, że jest to wniosek, do którego musi prowadzić prawidłowe zastosowanie art. 107 ust. 1 i art. 108 TFUE. W pkt 142 niniejszej opinii wyjaśniono zresztą, że zasadność oceny Komisji w kwestii zakwalifikowania środka państwowego jako pomocy państwa nie może zostać podważona na podstawie zasady pewności prawa.
81.

W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na pytanie przedstawione przez Krajský soud v Brně (sąd okręgowy w Brnie, Republika Czeska) odpowiedział następująco: Składnik złożony o nazwie określonej w części A pkt 2 lit. c) załącznika I do dyrektywy 2000/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi musi zostać podany, zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności w związku z art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, w wykazie składników środka spożywczego, którego stanowi część, pod tą właśnie nazwą, która – zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. n) rozporządzenia nr 1169/2011 – jest też jego nazwą przewidzianą w przepisach. Tę nazwę należy podać w języku wymaganym na podstawie art. 15 rozporządzenia nr 1169/2011. Pominięcie wykazu składników takiego składnika złożonego jest – zgodnie z częścią E pkt 2 lit. a) załącznika VII do rozporządzenia nr 1169/2011 – dopuszczalne jedynie wówczas, gdy do oznaczenia składnika złożonego w wykazie składników wprowadzanego do obrotu środka spożywczego użyto właśnie tej nazwy.
26.

Komisja podnosi, że dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie spornemu uregulowaniu krajowemu. Jej zdaniem art. 713 ust. 2 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu zmienionym ustawą nr 310/2018 powoduje znaczne ryzyko, że konsumenci nie będą mogli korzystać z ochrony gwarantowanej przez dyrektywę 93/13. Wprawdzie roszczenie na podstawie prawa powszechnego nie podlega prekluzji, pozostaje ono jednak bez wpływu na postępowanie egzekucyjne, które może być zatem prowadzone przed wydaniem przez sąd orzeczenia w sprawie uchylenia nieuczciwych warunków umownych w ramach tego roszczenia, i chociaż konsument ma możliwość złożenia wniosku o zawieszenie egzekucji w ramach tego roszczenia, to jednak określony w art. 719 ust. 2 kodeksu postępowania cywilnego wymóg wpłaty zabezpieczenia obliczonego na podstawie wartości przedmiotu roszczenia może skutkować wysokimi kosztami dla konsumenta i zniechęcać go do podejmowania takich działań. Jak podniosła Komisja podczas rozprawy, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją trudnieszą niż ta, która stanowiła podstawę wydania postanowienia z dnia 6 listopada 2019 r., BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala Bucureşti i Secapital ( 6 ), ponieważ nie ma możliwości, by sąd krajowy zbadał uczciwość warunków umownych na którymkolwiek etapie postępowania egzekucyjnego, a konsument jest zmuszony do wszczęcia odrębnego postępowania, co jest sprzeczne z wymogami określonymi w orzecznictwie Trybunału.
189.

Po drugie, Komisja podniosła, że nie można było stwierdzić „a fortiori”, że nabywcy mleka nie powinni co do zasady ponosić – jak twierdził kraj związkowy Bawaria przed Sądem – kosztów kontroli „wykraczających [rzekomo] poza to, co obowiązkowe”. Wręcz przeciwnie, są to właśnie te koszty, które przedsiębiorstwa ponoszą, gdy podejmują działania dobrowolnie – bez obowiązku prawnego i we własnym interesie, i które powinny normalnie same ponieść ( 53 ).
71.

Ponadto przekształcenie, o którym mowa we wspomnianym przepisie, to takie, które ma miejsce, gdy właściciel nieużywanego obiektu podaje do publicznej wiadomości, że obiekt jest przeznaczony do wynajęcia lub dzierżawy. W takim przypadku to do operatora obiektu należy wykazanie, że miał miejsce „proces przekształcenia” ( 33 ).
81.

W drugiej kolejności, sąd odsyłający powołuje się na praktyczny przewodnik, który stanowi, że terytorialny zakres stosowania art. 10 rozporządzenia nr 2201/2003 jest ograniczony do państw członkowskich. W tym względzie sąd ten wskazuje na pkt 4.2.1.1 tego przewodnika, zgodnie z którym „[a]by uniemożliwiać uprowadzanie dzieci przez rodziców między państwami członkowskimi, art. 10 stanowi, że sądy państwa członkowskiego, w którym dziecko posiadało pobyt stały bezpośrednio przed bezprawnym zabraniem lub zatrzymaniem (»państwo członkowskie pochodzenia«) pozostają właściwe do orzekania co do istoty sprawy również po tym działaniu. Sądy nowego państwa członkowskiego (»państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek«) mogą nabywać jurysdykcję wyłącznie w ściśle określonych warunkach”.
90.

W świetle powyższych uwag proponuję Trybunałowi, by na dwa pierwsze pytania przedstawione przez Tallinna Ringkonnakohus (sąd apelacyjny w Tallinie, Estonia) odpowiedział następująco: Artykuły 2 i 46 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca nie może wymagać jako warunku kwalifikacji i pod rygorem wykluczenia, aby oferenci lub kandydaci przedstawili wraz z ofertą zezwolenia na prowadzenie działalności lub wpisy do rejestrów wydane przez organy państwa członkowskiego miejsca zamówienia, jeżeli oferenci lub kandydaci posiadają uprawnienia zawodowe uznane w ich własnym państwie członkowskim. Artykuły 2 i 46 dyrektywy 2004/18 nie stoją jednak na przeszkodzie temu, by w przypadku gdy ogłoszenie o zamówieniu lub specyfikacja warunków zamówienia słusznie wymagają, aby wybrany oferent posiadał zakład w państwie członkowskim instytucji zamawiającej, oferenci byli zobowiązani do wykazania na etapie realizacji zamówienia i w odniesieniu do tego zakładu, że posiadają oni odpowiednie zatwierdzenia lub wpisy do rejestrów wydane przez organy właściwe w zakresie kontroli działań związanych z produkcją, przetwarzaniem i dystrybucją środków spożywczych w tym państwie członkowskim zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych.
57.

Zgodnie z motywem 9 dyrektywy 2016/343 jej celem jest w szczególności wzmocnienie prawa do rzetelnego procesu sądowego przez ustanowienie wspólnych norm minimalnych dotyczących między innymi prawa do obecności na rozprawie. Dzięki ustanowieniu wspólnych norm minimalnych dotyczących ochrony praw procesowych podejrzanych i oskarżonych dyrektywa ta zmierza do zwiększenia wzajemnego zaufania państw członkowskich do ich systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, przyczyniając się tym samym do ułatwienia wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach karnych ( 36 ).
166.

Co się tyczy uwierzytelnienia tego załącznika, jedyną kwestią omawianą przed Trybunał jest ocena dowodów przedstawionych w tym zakresie. Ponadto, z powodu naruszenia zasady kontradyktoryjności, to rozstrzygnięcie sporu co do istoty nie może prowadzić do podważenia ustaleń faktycznych Sądu, z wyjątkiem przypadku przeinaczenia, na co nie przedstawiono dowodu w niniejszej sprawie. Owo rozstrzygnięcie co do istoty może dotyczyć jedynie nowych dowodów, jeśli są dopuszczalne, przekazanych Sądowi i Trybunałowi po przedstawieniu zarzutu rozpatrywanego z urzędu.
68.

W przepisie zawartym w art. 167 dyrektywy VAT określono zatem powstanie prawa do odliczenia co do zasady, a w przepisie zawartym w art. 178 – powstanie prawa do odliczenia co do wysokości. Aby określić prawidłowy moment wykonania prawa do odliczenia i bieg ewentualnych terminów, przesłanki zawarte w obu przepisach muszą być spełnione łącznie. Wynika to ostatecznie z art. 179 dyrektywy VAT, który nie pozostawia wykonania prawa do odliczenia uznaniu podatnika. Odliczenie podatku naliczonego jest możliwe wyłącznie w okresie rozliczeniowym, w którym prawo do odliczenia powstało co do zasady i co do wysokości.
150.

Natomiast, po drugie, jeśli chodzi o odmowę uznania pochodzenia dziecka do celów wydania dokumentu tożsamości zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2004/38, nie wydaje się, aby taki dokument, gdyby on sam lub inny związany z nim dokument wymieniał imiona i nazwiska rodziców w celu określenia osób uprawnionych do podróżowania z danym dzieckiem, mógł wywoływać takie same skutki prawne jak akt urodzenia zawierający tę wzmiankę ( 103 ). Dokument tożsamości nie ma bowiem funkcji dowodowej w odniesieniu do ustalenia pochodzenia danej osoby. Wydaje się zatem wykluczone, by podstawą praw lub obowiązków związanych z zasadniczym wyrazem koncepcji rodziny, którą Republika Bułgarii zamierza chronić, mogła być okoliczność, że dana osoba jest wymieniona jako rodzic małoletniej w jej dokumencie tożsamości (lub w innym dokumencie powiązanym z takim dokumentem do celów podróży). Tak więc wpisanie obu rodzicielek wymienionych w hiszpańskim akcie urodzenia do takiego dokumentu nie może w żaden sposób zmienić koncepcji pochodzenia lub pokrewieństwa w prawie bułgarskim. Jedyne obowiązki, jakie wynikają w tym względzie dla Republiki Bułgarii, mają związek z zagwarantowaniem praw, które dziecko to wywodzi z prawa Unii, a w szczególności z dyrektywy 2004/38, przewidującej w art. 4 ust. 3 obowiązek wydania każdemu obywatelowi dokumentu tożsamości.
17.

W tym względzie wystarczy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i który ma obowiązek wydać w tej sprawie orzeczenie, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności tej sprawy, zarówno tego, czy orzeczenie w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w zawisłej przed nim sprawie, jak i oceny znaczenia pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest w zasadzie zobowiązany do wydania orzeczenia. Oznacza to, że pytania dotyczące prawa Unii korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie złożonego przez sąd krajowy pytania prejudycjalnego jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania ( 4 ).
10.

Artykuł 11 stanowi: „(1) Po zapoznaniu się ze stanowiskiem wnioskodawców i zarządcy publicznej infrastruktury kolejowej podmiot, któremu powierzono wykonywanie podstawowych funkcji zarządcy publicznej infrastruktury kolejowej, opracowuje i zatwierdza system pobierania opłat w odniesieniu do minimalnego pakietu dostępu, o którym mowa w art. 121 ust. 1 tej ustawy, i dostępu do infrastruktury łączącej obiekty infrastruktury usługowej, a następnie przekazuje go zarządcy publicznej infrastruktury kolejowej celem włączenia go do regulaminu sieci. Z zastrzeżeniem przypadków szczególnych przewidzianych w art. 111 ust. 10 wspomnianej ustawy podmiot, któremu powierzono wykonywanie podstawowych funkcji zarządcy publicznej infrastruktury kolejowej, czuwa nad tym, by wspomniany system pobierania opłat opierał się na tych samych zasadach co cała sieć oraz aby w ramach stosowania wspomnianego systemu poszczególni przewoźnicy świadczący usługi o podobnym charakterze na podobnej części rynku uiszczali równoważne i niedyskryminacyjne opłaty. (2) Opłaty za minimalny pakiet dostępu […] oraz za dostęp do infrastruktury łączącej obiekty infrastruktury usługowej ustala się po koszcie, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat przejazdu pociągu […]”.
72.

Komisja podnosi co prawda w odpowiedzi, że dane te (prawie w całości) pochodzą z okresu po upływie terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, czyli po dniu 8 stycznia 2019 r., a zatem nie mają znaczenia dla oceny zarzutu. Komisja nie dostrzega jednak tym samym, że również dane, które zgromadzono po rozpatrywanym terminie, mogą pozwalać na wyciągnięcie wniosków co do wydajności oczyszczalni ścieków w tym terminie ( 26 ). Gdyby znów doszło do przekroczeń wskaźników w okresie szczytowego obciążenia w pierwszych miesiącach roku, musiano by bowiem założyć, że działanie oczyszczalni nadal było niewystarczające. Jeżeli nie doszło do takich przekroczeń, należy natomiast przyjąć, że w rozpatrywanym terminie oczyszczalnia spełniała wymagania – inaczej niż w latach poprzednich – prawdopodobnie ze względu na przeprowadzone tymczasem działania modernizacyjne.
83.

Natomiast jeżeli umowa między stronami nie zawiera takiego ograniczenia, uprawniony nabywca programu komputerowego może moim zdaniem dokonać czynności wymienionych w art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 91/250, w tym dekompilacji programu, jeżeli okazuje się to konieczne, w szczególności do poprawienia błędów. Nabywca ten nie ma innych zobowiązań względem uprawnionego z tytułu praw autorskich do programu. Nie jest on zatem zobowiązany do zwracania się do uprawnionego o poprawienie błędów ani do wnoszenia o dostęp do kodu źródłowego programu, ani do wytaczania powództwa zmierzającego do nakazania uprawnionemu wykonania takiej czy innej czynności. Natomiast o ile takie zobowiązania nie wynikają z art. 5 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, o tyle należy pamiętać, że dekompilacja jest procesem pracochłonnym, kosztownym i dającym niepewne rezultaty. W praktyce użytkownicy sięgną po tę technikę dopiero w ostateczności ( 33 ).
134.

Jeżeli chodzi o pierwszy i drugi z powyższych punktów, w tym zakresie istnieje już bogata linia orzecznictwa Trybunału. Po pierwsze, zdaniem Trybunału zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii sąd krajowy jest zobowiązany do stosowania prawa Unii w pełni i do ochrony praw, które przyznaje ono jednostkom. W związku z tym jest on zobowiązany do odstąpienia od stosowania wszelkich przepisów prawa krajowego, które mogą pozostawać z nim w sprzeczności, niezależnie od tego, czy zostały wprowadzone przed ustanowieniem przepisu prawa Unii, czy po nim. Innymi słowy, sprzeczne z wymogami wynikającymi z samej natury prawa Unii są wszelkie przepisy obowiązujące w krajowym porządku prawnym oraz wszelka praktyka legislacyjna, administracyjna lub sądowa powodujące ograniczenie skuteczności tego prawa poprzez odmowę przyznania sądowi, w którego kompetencji leży jego zastosowanie, uprawnienia do uczynienia, w momencie stosowania tego prawa, wszystkiego co niezbędne do pominięcia krajowych przepisów ustawowych, które mogą stać na przeszkodzie pełnej skuteczności prawa Unii ( 63 ).W celu zapewnienia poszanowania prawa Unii sąd odsyłający może albo dokonać wykładni przepisów krajowych zgodnie z prawem Unii, albo, gdy to stosowne, odstąpić od stosowania przepisów krajowych, które uniemożliwiają mu zapewnienie zgodności ( 64 ).
38.

Trybunał – w związku z zasadą ne bis in idem wynikającą z art. 3 pkt 2 decyzji ramowej 2002/584 i art. 54 konwencji wykonawczej do układu z Schengen – orzekł, że takie prawomocne orzeczenie musi spełniać dwie przesłanki: Po pierwsze, należy zbadać, czy orzeczenie to spowodowało ostateczne wygaśnięcie prawa oskarżyciela publicznego do oskarżenia ( 10 ). Po drugie, orzeczenie musi być wydane po dokonaniu oceny sprawy co do istoty ( 11 ). Przesłanki te muszą mieć zastosowanie również w odniesieniu do art. 50 karty ( 12 ).
1)

Artykuł 1 lit. h) i j) oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu, art. 1 lit. i) i h) oraz art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007, a także art. 1 lit. k) i j) oraz art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu wobec zamrożonych środków finansowych i zasobów gospodarczych, bez uzyskania uprzedniego zezwolenia właściwego organu krajowego, środków zabezpieczających, które nie wywołują skutku w postaci wstąpienia wierzyciela w prawa i obowiązki dłużnika. Do sądu odsyłającego należy ustalenie in concreto, czy zabezpieczenie sądowe i zajęcie zabezpieczające, przewidziane w prawie krajowym, należą do środków zabezpieczających pozbawionych skutku w postaci wstąpienia wierzyciela w prawa i obowiązki dłużnika, w przypadku których wymagane jest uzyskanie uprzedniego zezwolenia właściwego organu krajowego.
28.

Region wniósł od tego wyroku odwołanie do Consiglio di Stato (rady państwa, Włochy), która po ustaleniu, w szczególności, że sporne odpady zostały poddane przetworzeniu, które nie zmieniło w sposób znaczący ich pierwotnych właściwości jako odpadów komunalnych, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „W odniesieniu do sytuacji, w której zmieszane odpady komunalne, niezawierające odpadów niebezpiecznych, zostały przetworzone mechanicznie w instalacji w celu odzysku energii (proces R1/R12 w rozumieniu załącznika C [do dekretu ustawodawczego nr 152/2006]), w wyniku której to czynności przetwarzania okazało się, że zasadniczo przetworzenie nie zmieniło w sposób znaczący pierwotnych właściwości zmieszanych odpadów komunalnych, lecz odpady te w ramach klasyfikacji określonej w [EWC] przypisano do [pozycji] EWC 19 12 12, czego strony nie kwestionowały; w celu oceny zgodności z prawem zastrzeżeń, jakie właściwy organ państwa pochodzenia zgłosił na podstawie zasad określonych w dyrektywie 2008/98 w ramach postępowania w sprawie wniosku o wydanie uprzedniej zgody na przemieszczenie przetworzonych odpadów do zakładu produkcyjnego w innym państwie europejskim w celu ich wykorzystania w technologii współspalania lub w każdym wypadku jako środka wytwarzania energii, a w szczególności zastrzeżeń takich jak zgłoszone w niniejszej sprawie, opartych na: zasadzie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska (art. 13 [dyrektywy 2008/98]); zasadzie samowystarczalności i bliskości ustanowionej w art. 16 ust. 1 [dyrektywy 2008/98] […]; zasadzie ustanowionej w tym samym art. 16 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie […]; motywie 33 dyrektywy 2008/98 […], [EWC] (w niniejszej sprawie [pozycja] 19 12 12 [tego katalogu], odnosząca się do odpadów z instalacji mechanicznego przetwarzania odpadów przeznaczonych do odzysku R1/R12) oraz ustanowione w nim odpowiednie kody kolidują – a jeśli tak w jakim stopniu – z przepisami [prawa Unii] dotyczącymi przemieszczania odpadów, które przed przetworzeniem mechanicznym były zmieszanymi odpadami komunalnymi? W szczególności, w odniesieniu do przemieszczania odpadów powstałych w wyniku przetworzenia zmieszanych odpadów komunalnych, czy przepisy art. 16 i motywu 33 dyrektywy 2008/98, które wyraźnie dotyczą przemieszczania odpadów, mają pierwszeństwo przed klasyfikacją wynikającą z [EWC]? Jeśli Trybunał uzna to zagadnienie za właściwe i użyteczne, to czy wspomniany powyżej wykaz ma charakter normatywny, czy też stanowi on jedynie certyfikację techniczną zapewniającą jednolitą identyfikowalność wszystkich odpadów?”.