ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
170

Obowiązek określenia przez Komisję przedmiotu i celu kontroli stanowi bowiem podstawową gwarancję prawa do obrony zainteresowanych przedsiębiorstw, a więc zakres obowiązku uzasadnienia decyzji o przeprowadzeniu kontroli nie może być ograniczony w zależności od rozważań dotyczących skuteczności dochodzenia. W tym względzie, chociaż Komisja nie jest zobowiązana ani do przekazania adresatowi takiej decyzji wszystkich posiadanych informacji na temat domniemanych naruszeń, ani do dokładnego określenia właściwego rynku, ani do dokonania dokładnej kwalifikacji prawnej zarzucanych naruszeń, ani też do wskazania okresu, w jakim zarzucane naruszenia zostały popełnione, to jednak jest ona zobowiązana do możliwie najdokładniejszego wskazania przypuszczeń, jakie zamierza sprawdzić, czyli do wskazania tego, czego poszukuje, i elementów, których powinna dotyczyć kontrola (zob., odnośnie do rozporządzenia nr 17, ww. ww. w pkt 124 wyrok w sprawie Dow Benelux przeciwko Komisji, pkt 10; ww. w pkt 80 wyrok w sprawie Roquette Frères, pkt 48).
30

Do celów zbadania co do istoty pierwszej części zarzutu pierwszego, dotyczącej naruszenia prawa przy interpretacji pojęcia „rozsądnego terminu” do wniesienia skargi w pierwszej instancji należy zaznaczyć, że ani traktat FUE, ani regulamin pracowniczy EBI, wydany przez jego Radę Dyrektorów zgodnie z art. 29 regulaminu wewnętrznego EBI, nie zawierają wskazówek co do terminu do wniesienia skargi mającego zastosowanie do sporów między EBI a jego pracownikami. Pogodzenie z jednej strony prawa do skutecznej ochrony sądowej, zaliczającego się do ogólnych zasad prawa Unii, wymagającego przyznania podmiotowi prawa terminu wystarczającego do tego, by ocenił zgodność z prawem niekorzystnego dla niego aktu, oraz do tego, by przygotował w razie potrzeby skargę, a z drugiej strony – wymogu pewności prawa, wymagającego, by po upływie pewnego okresu wydane przez organy Unii akty stawały się ostateczne, wymaga tego, by spory pomiędzy Europejskim Bankiem Inwestycyjnym a jego pracownikami były wnoszone do sądu Unii w rozsądnym terminie (zob. ww. w pkt 24 wyroki: w sprawie De Nicola przeciwko EBI, pkt 97–99 i przytoczone tam orzecznictwo; w sprawie Dunnett i in. przeciwko EBI, pkt 51–53 i przytoczone tam orzecznictwo, a także postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 grudnia 2002 r. w sprawie T-275/02 R D przeciwko EBI, RecFP s. I-A-259, II-1295, pkt 31, 32).
82

Rzeczony dokument, datowany na dzień 11 lipca 2011 r., nosi podpis „Major General” armii syryjskiej, kierownika dyrekcji wojskowej. Kariera wojskowa skarżącego została w nim opisana od dnia 1 grudnia 1995 r. Z owego dokumentu wynika, że skarżący spędził w syryjskiej armii 16 lat. Należy podkreślić, że w 2006 r. został on mianowany „Commander of the Of Confidentiality” (dowódcą do spraw poufnych). W 2008 r. został awansowany do stopnia podpułkownika, a w dniu 30 maja 2011 r. wyznaczony „Chief of Staff Battalion” (dowódcą batalionu pracowniczego), podczas gdy represje wobec ludności cywilnej przeprowadzane przez syryjską armię trwały miesiąc po przyjęciu decyzji 2011/273.
119

Gdyby bowiem ustawodawca chciał, by milczenie instytucji miało taki skutek, uczyniłby stosowną wzmiankę we właściwych przepisach. W zakresie dostępu do dokumentów ustawodawca przewidział konsekwencje przekroczenia terminu określonego w art. 8 ust. 1–2 rozporządzenia nr 1049/2001, stanowiąc w art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, iż jego naruszenie przez instytucję otwiera możliwość skierowania sprawy na drogę sądową. W tych okolicznościach skutki, jakie skarżąca pragnie przypisać przekroczeniu przez Komisję terminu określonego w art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001, należy uznać za nieproporcjonalne. Żadna zasada prawna nie powoduje utraty przez organ administracji jego właściwości do udzielenia odpowiedzi na wniosek strony nawet po przekroczeniu wyznaczonego w tym celu terminu. Mechanizm dorozumianej decyzji odmownej został ustanowiony w celu uniknięcia ryzyka, iż organ administracji postanowi w ogóle nie ustosunkowywać się do wniosku o udostępnienie dokumentów i uniknie wszelkiej kontroli sądowej, nie zaś w celu uczynienia niezgodnymi z prawem wszystkich decyzji wydanych z opóźnieniem. Wręcz przeciwnie, organ administracji zobowiązany jest co do zasady do udzielenia, choćby z opóźnieniem, uzasadnionej odpowiedzi na każdy wniosek złożony przez podmiot podlegający władztwu administracyjnemu. Tego rodzaju rozwiązanie jest zgodne z celem mechanizmu dorozumianej decyzji odmownej, który polega na tym, by pozwolić podmiotom podlegającym władztwu administracyjnemu na zaskarżenie bezczynności organu administracji w celu uzyskania od tego organu uzasadnionej odpowiedzi (ww. w pkt 118 wyrok w sprawie Co-Frutta przeciwko Komisji, pkt 57–59).
91

Jak wskazano zaś w pkt 64 powyżej, prawodawca Unii zdecydował o przyznaniu Komisji szerokiego zakresu uznania, w sytuacji gdy ma ona do czynienia z niewywiązywaniem się ze zobowiązania uznanego za wiążące na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003. W rezultacie za pomocą wskazanych przez skarżące okoliczności, które ograniczają się do stwierdzenia, że Komisja ma do czynienia z takim przypadkiem, nie można wykazać, iż przekroczyła ona zakres swobodnego uznania przysługującego jej w ramach kompetencji przyznanych jej na podstawie art. 9 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia oraz art. 23 ust. 2 lit. c) i art. 24 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. Bronione przez skarżące podejście, zgodnie z którym okoliczności te same w sobie zobowiązują Komisję do wznowienia postępowania i nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej, skutkowałoby natomiast stosowaniem wspomnianych kompetencji jako kompetencji ograniczonych, co byłoby sprzeczne z brzmieniem tych przepisów.
1

W dniu 22 grudnia 2006 r. skarżąca, Aloe Vera of America, Inc., dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)].
189

Z powyższych uwag wynika, że argumenty skarżącej oparte na tym, iż koszty dotyczące personelu powinny były zostać zaakceptowane jako kwalifikowane, należy uwzględnić, co się tyczy – w wypadku umowy Cocoon – kwoty 3500 EUR odnośnie do L.S. i kwoty 4481,28 EUR odnośnie do F.M., jak również – w wypadku umowy Dicoems – kwoty 3250 EUR odnośnie do V.C. i kwoty 6 tys. EUR odnośnie do L.S.
61

W tym kontekście należy przypomnieć, że motywy zaskarżonego rozporządzenia dotyczą jedynie zakazu stosowania kadmu we wszystkich produktach PVC (motywy 9–12 zaskarżonego rozporządzenia), nie odnosząc się do innych tworzyw sztucznych, oraz że na podstawie pkt 4 pozycji 23 załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006, zmienionego zaskarżonym rozporządzeniem, PVC jest jedynym tworzywem sztucznym, dla którego zostało przewidziane specjalne odstępstwo, to znaczy dla mieszanin wytworzonych z odpadów PVC, dalej zwanych „PVC z odzysku”. Ponadto należy stwierdzić, że w projekcie zmian załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006 przedstawionego przez Komisję właściwym organom w odniesieniu do rozporządzeń nr 1907/2006 i 1272/2008 na spotkaniu w dniach 15–17 czerwca 2010 r. w trakcie etapu przygotowywania zaskarżonego rozporządzenia przedstawiona została propozycja zatytułowana „Zakaz stosowania kadmu we wszystkich tworzywach sztucznych zawierających PVC” oraz że propozycję tę można by rozumieć jako niemającą zastosowania do „wszystkich tworzyw sztucznych, w tym PVC”. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że z badania zatytułowanego „Zachowanie PVC na wysypiskach” nie wynika ani to, iż Komisja zbadała również kwestię tego, czy zachowanie tworzyw sztucznych innych niż PVC różniło się od zachowania PVC w odniesieniu do pigmentów kadmowych, ani to, że jeśli tak było, to w jakim stopniu pozostałe tworzywa sztuczne, których dotyczyły sporne ograniczenia, były w danym przypadku porównywalne z PVC.
64

Następnie skarżąca twierdzi, że nawet przy założeniu, iż wewnętrzne koperty znaleziono porozrywane w momencie otwarcia ofert, nie było wątpliwości co do poufności ani braku naruszenia dokumentów stanowiących ofertę, ponieważ były one chronione do tego czasu przez zewnętrzną kopertę, która pozostawała nienaruszona do momentu podjęcia działań przez komisję otwierającą oferty. Skarżąca uważa ponadto, że okoliczność, iż koperty znaleziono porozrywane, mimo że nie było wątpliwości co do braku naruszenia zewnętrznej koperty, nie pozwalała Parlamentowi na wykluczenie oferty bez jej zbadania.
Jednakże, jak słusznie zauważyła Izba Odwoławcza w pkt 26 zaskarżonej decyzji, przedstawienie krowy ma w niniejszym przypadku charakter nawiązania do rozpatrywanych towarów. Element ten cechuje się zatem w niniejszym przypadku słabo odróżniającym charakterem. Skarżąca podważa na etapie repliki wniosek Izby Odwoławczej w tym względzie, w szczególności w odniesieniu do „słodyczy, cukierków, karmelków” oznaczonych wcześniejszymi znakami towarowymi. Bez potrzeby orzekania co do tego, czy przywołany przez skarżącą argument został podniesiony po upływie terminu, należy stwierdzić, że jest on bezzasadny. Co się tyczy towarów objętych zgłoszeniem znaku towarowego, skarżąca nie wysunęła żadnego konkretnego argumentu, który mógłby podważyć wniosek sformułowany przez Izbę Odwoławczą. Co się tyczy oznaczonych wcześniejszymi znakami towarowymi towarów, których dotyczą dokładniej argumenty skarżącej, poza okolicznością, że batony i wyroby czekoladowe mogą być wytwarzane z mleka lub produktów mlecznych, opis towarów oznaczonych wspomnianymi znakami towarowymi zawiera – konkretnie w odniesieniu do słodyczy, cukierków, karmelków zaakcentowanych przez skarżącą w jej pismach – następującą wzmiankę: „zwłaszcza wytwarzane z mleka, śmietany lub masła”. Wynika z tego, że wbrew temu, co utrzymuje w istocie skarżąca w swoich pismach, słodycze, cukierki i karmelki oznaczone wcześniejszymi znakami towarowymi mogą być wytwarzane z mleka lub produktów mlecznych. Ocenę tę potwierdza zresztą złożone pod przysięgą oświadczenie dołączone do skargi, w którym uściślono, że karmelki wytwarzane przez skarżącą zawierają śmietanę, masło i mleko. Wobec tego Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w tym względzie. Zważywszy na ten wniosek, nie jest konieczne ustalenie, czy Izba Odwoławcza popełniła błąd, uznając na podstawie dowodów powołanych przez interwenienta przed OHIM, że konsumenci w Unii, w tym w Niemczech, są przyzwyczajeni do tego, iż natrafiają na znaki towarowe zawierające przedstawienie krowy w odniesieniu do towarów należących do klasy 30. Nawet bowiem gdyby przyjąć, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w tym względzie, nie miałoby to wpływu na wniosek, zgodnie z którym przedstawienie krowy ma w niniejszym przypadku charakter nawiązania do rozpatrywanych towarów.
137

Można dokonać odesłania na przykład do odpowiedzi zespołu Komisji prowadzącego sprawę na sformułowanie środków zaproponowanych przez ABN Amro w ich brzmieniu z dnia 6 września 2010 r. W odpowiedzi tej wyjaśniono z jednej strony, że ograniczenie zakazu do nabycia kontrolnego pakietu w innych przedsiębiorstwach pozwala, by były dokonane żądane transakcje nabycia, lecz Komisja może zatwierdzić tylko nabycie konieczne dla zapewnienia rentowności przedsiębiorstwa, a z drugiej strony, że system potrącenia dochodów ze sprzedaży aktywów z nabyciem nie jest możliwy do przyjęcia, ponieważ środki pieniężne pochodzące ze sprzedaży powinny być wykorzystane w celu zmniejszenia w jak największym stopniu kwoty pomocy. Podobnie z niektórych włączonych do akt sprawy wiadomości przesłanych za pośrednictwem poczty elektronicznej wynika, że Komisja odrzuciła przedstawione przez ABN Amro propozycje mające zasadniczo na celu ograniczenie zakazu do nabycia ponad 20% udziałów pod pewnymi warunkami, w zakresie, w jakim dotyczy ono instytucji kredytowych poza terytorium Niderlandów, a także wykluczenia z niego nabycia dotyczącego spółek zarządzających, usług lub technologii informatycznej w celu zwiększenia skuteczności bieżącej działalności, powtarzając swą argumentację, iż mogła ona zatwierdzić tylko nabycie, co do którego zostało wykazane, że było konieczne dla zapewnienia rentowności przedsiębiorstwa, i że oczekiwała dowodów w tym zakresie lub że nie otrzymała takich dowodów.
118

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada proporcjonalności, będąca jedną z ogólnych zasad prawa Unii, wymaga, by akty instytucji nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć dane przepisy, przy czym w przypadku gdy istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować to najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (wyrok z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C-189/01 Jippes i in., Rec. s. I-5689, pkt 81).
80

W pytaniu 11 lit. a) skarżąca została wezwana do przedstawienie wszystkich danych dotyczących roli, stanowiska i zakresu odpowiedzialności panów P.L. i H.M. od 2011 r., osoby, przed którą odpowiadają, i wreszcie osób, którym wydawali lub wydają instrukcje. Pytanie 11 lit. b) dotyczy przedstawienia wykazu wszystkich spotkań i innych kontaktów pisemnych lub ustnych dotyczących cementu i produktów pokrewnych, które miały miejsce pomiędzy z jednej strony P.L. (w latach 2003–2009) i H.M. (w latach 2006–2008) i z drugiej strony producentami cementu i produktów pośrednich lub ich przedstawicielami w Niemczech. Z tego tytułu skarżąca została wezwana w szczególności do wskazania dat spotkań oraz nazwisk osób zaproszonych i uczestniczących w spotkaniach, nazwiska osoby i przedsiębiorstwa, które zorganizowały spotkanie lub spotkania albo wnioskowały o jego odbycie, jak również nazwiska, roli, stanowiska i zakresu obowiązków innych pracowników skarżącej, którzy uczestniczyli w tych spotkaniach w latach 2001–2010. Wreszcie w pytaniu 11 lit. c) skarżąca została wezwana do dostarczenia wszystkich dokumentów dotyczących wyżej wspomnianych kontaktów lub spotkań, w tym w szczególności wiadomości elektronicznych, planów dnia, protokołów spotkań, dokumentów dotyczących podróży, notatek, sprawozdań lub protokołów.
81

Należy jednak podkreślić, iż wykonywanie tego uprawnienia ograniczone jest wymogiem przestrzegania co najmniej dwóch zasad. Po pierwsze, jak zostało to wskazane w motywie 23 rozporządzenia nr 1/2003, pytania skierowane do przedsiębiorstwa nie mogą zmuszać go do przyznania, że popełniło naruszenie. Po drugie, udzielenie odpowiedzi na owe pytania nie może stanowić obciążenia nieproporcjonalnego w stosunku do potrzeb dochodzenia (ww. w pkt 36 wyrok w sprawie SEP przeciwko Komisji, pkt 51; ww. w pkt 72 wyrok w sprawie Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji, pkt 418; ww. w pkt 39 wyrok w sprawie Slovak Telekom przeciwko Komisji, pkt 81).
139

W niniejszym przypadku Komisja uznała, że nie posiada ona – czy też nie posiada jeszcze – wystarczających dowodów przeciwko japońskim dostawcom, i postanowiła nie prowadzić przeciwko nim dochodzenia w tym samym czasie, kiedy prowadziła dochodzenie przeciwko skarżącej i innym adresatom zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do których posiadała ona natomiast szereg dowodów na to, że dopuszczono się naruszenia, i to zarówno w odniesieniu do LCD‑IT, jak i LCD‑TV, co zostało stwierdzone powyżej (pkt 111–134). Okoliczność ta stanowi zaś merytoryczny powód uzasadniający wybór Komisji. Należy jednak zauważyć, że w ramach postępowania przeciwko dostawcom japońskim Komisja będzie w szczególności musiała przestrzegać w odniesieniu do skarżącej zasady ne bis in idem.
57

Artykuł 1 ust. 1 decyzji 2011/172, w wersji przyjętej w języku angielskim, który jest językiem postępowania, przewiduje nałożenie środka w postaci zamrożenia aktywów wobec następujących osób: „persons having been identified as responsible for misappropriation of Egyptian State funds, and natural or legal persons, entities or bodies associated with them, as listed in the Annex”. Innymi słowy, w tej wersji językowej decyzji 2011/172 dokonano odesłania do, po pierwsze, osób „zidentyfikowanych” jako odpowiedzialne za sprzeniewierzenie egipskich państwowych środków finansowych, oraz po drugie, osób z nimi powiązanych.
176

W przeciwieństwie do tego, co twierdzą skarżące, złożone przez nie oświadczenie nie może zostać uznane za zawierające konkretny i oparty na faktach oraz mający bezpośredni wpływ na czas trwania naruszenia w rozumieniu przypomnianego w pkt 168 powyżej orzecznictwa dowód na to, że naruszenie było kontynuowane przez cały 2005 r. Nawet jeśli bowiem z oświadczenia tego wynika, że podczas spotkań, które odbywały się w okresie od października 2001 r. do początków 2005 r., wymieniane były informacje o cenach, rynku i warunkach zaopatrzenia na poziomie światowym oraz informacje dotyczące relacji z pewnymi klientami, po tej dacie mowa jest tylko o „wymianie pewnych informacji” przez „pewien okres czasu”, przy czym nie zostało wyjaśnione, o jaki rodzaj informacji tu chodziło. Zawarte w tym oświadczeniu odesłania do wymiany informacji na temat cen odnoszą się do wskazanych powyżej spotkań, które odbywały się od 2001 r. do początków 2005 r. Oświadczenie to nie zawiera niczego, co mogłoby świadczyć o dokonywaniu wymiany informacji w okresie późniejszym niż początki 2005 r. W oświadczeniu tym nie wskazano również tego momentu w 2005 r., w którym charakter tych spotkań uległ zmianie, lecz jedynie – że zmiana ta zaszła na początku tego roku.
147

W tym względzie skarżąca przypomina, że rozpoczęła swą działalność w dziedzinie biodiesla dopiero na początku 2009 r. w celu wsparcia działalności grupy BP i wskazuje, że zdecydowała się na przywóz do Unii mieszanek < B15 ze względów o charakterze ekonomicznym. Według skarżącej ten rodzaj mieszanek umożliwił jej, po pierwsze, uniknięcie wykorzystywania specjalnych statków, które zgodnie z konwencją Marpol (zob. pkt 98 powyżej) muszą być obowiązkowo używane w transporcie morskim mieszanek ≥ B15, a które są mniejsze i droższe, i transportowanie mieszanek na niewyspecjalizowanych statkach jej własnej floty lub będących przedmiotem umowy długoterminowego frachtu. Po drugie, mieszanki te mogły być łatwiej składowane w zbiornikach nieprzystosowanych specjalnie do celów FAME na obszarze Amsterdam–Rotterdam–Antwerpia (zwanym dalej „obszarem ARA”), gdzie skarżąca dysponowała nadwyżkami produkcji oleju napędowego, które pragnęła wykorzystać do produkcji mieszanek B7 i B5. Po trzecie, skarżąca wyjaśnia, że terminal BP France znajdujący się we Frontignan na południu Francji, dokąd wywoziła ona „znaczną ilość” biodiesla, nie mógł przyjmować wyspecjalizowanych statków, na których musiały być przewożone mieszanki ≥ B15. Podczas rozprawy skarżąca położyła nacisk na ten ostatni argument, wyjaśniając, że spotkała się z dużym popytem na mieszanki B7 i B5 na południu Francji i że w terminalu we Frontignan rozcieńczała mieszanki < B15 pochodzące ze Stanów Zjednoczonych nadwyżkami oleju napędowego pochodzącymi z obszaru ARA.
165

Ponadto należy przypomnieć, że z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego wynika, iż ciężar dowodu spoczywa na producencie pragnącym korzystać ze statusu przyznanego przedsiębiorstwom działającym w warunkach gospodarki rynkowej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego wniosek na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) tego rozporządzenia musi być złożony na piśmie i zawierać wystarczające dowody, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej. Tym samym na instytucjach Unii nie spoczywa ciężar udowodnienia, że producent nie spełnia przesłanek przewidzianych dla korzystania z tego statusu. Do instytucji tych należy natomiast dokonanie oceny, czy dowody dostarczone przez danego producenta są wystarczające do wykazania, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, a do sądu Unii kontrola, czy ocena ta nie jest dotknięta oczywistym błędem [wyrok Trybunału z dnia 2 lutego 2012 r. w sprawie C‑249/10 P Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie, pkt 32; zob. podobnie: ww. w pkt 122 wyrok Shanghai Teraoka Electronic przeciwko Radzie, pkt 53; ww. w pkt 64 wyrok Shanghai Excell M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision przeciwko Radzie, pkt 83].
78

Ponadto należy podkreślić, że Komisja nie poddaje krytyce co do zasady możliwości przyjęcia przez państwo członkowskie, że nieodpłatne bilety wstępu mogą być wydawane w zakresie, w jakim działanie takie jest podejmowane ze względu na promocję lub zobowiązania społeczne, lecz zarzuca władzom greckim w istocie to, że tolerowały one sytuację, w której wydawanie nieodpłatnych biletów wstępu wykraczało poza ramy wyjątku przewidzianego w decyzji ministerialnej z 1995 r. W tym względzie skoro system opłat za wstęp do kasyn nie przyznaje korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie sprzedanych biletów wstępu, a zainteresowane państwo członkowskie może zezwolić na wydawanie nieodpłatnych biletów ze ściśle wskazanych, uzasadnionych powodów, takich jak akcje promocyjne lub zobowiązania społeczne, jest właściwe, by państwo członkowskie ustanowiło dodatkowy warunek, aby opłaty, które w przeciwnym wypadku zostałyby przekazane państwu, były mu przekazywane także w przypadku biletów nieodpłatnych. W tym kontekście do Komisji należy wykazanie, że kasyna wydawały w rzeczywistości nieodpłatne bilety w liczbie zbyt wysokiej w porównaniu z liczbą biletów pozwalającą osiągnąć cel decyzji ministerialnej z 1995 r., a w konsekwencji, że ich decyzja, by dać wolny wstęp do swoich sal gier, nie respektuje warunków nałożonych przez krajowe przepisy.
142

Po drugie, skarżąca utrzymuje, że Komisja powinna była przystąpić do oceny zdolności spółki Wendel do utrzymania i rozwijania rzeczywistej konkurencji i bodźców gospodarczych, jakimi dysponowała w tym zakresie. Jednakże z pkt 28–35 zaskarżonej decyzji wynika, że badanie przeprowadzone przez Komisję obejmowało wymogi przewidziane w pkt 10 lit. b) zobowiązań Lagardère, ponieważ Komisja zbadała z jednej strony, czy spółka Wendel była podmiotem zdolnym do prowadzenia działalności gospodarczej (pkt 28, 29), a z drugiej strony, czy spółka ta była zdolna do utrzymania i rozwijania spółki Editis jako skutecznego konkurenta na rynkach właściwych (pkt 30–34). Tym samym Komisja nie ograniczyła się do zbadania zysku finansowego, jaki spółka Wendel mogłaby osiągnąć dzięki koncentracji, lecz przeanalizowała także zasoby spółki Editis, podkreślając wolę spółki Wendel do pozostawienia personelu kierowniczego na dotychczasowych stanowiskach, jak również istnienie opracowanego przez spółkę Wendel planu biznesowego, który przewidywał strategię wzrostu wewnętrznego i zewnętrznego. Argument skarżącej, zgodnie z którym Komisja miała nie zbadać zdolności spółki Wendel do rozwijania skutecznej konkurencji, nie ma więc oparcia w faktach, ponieważ Komisja zbadała zdolność spółki Wendel do utrzymywania i rozwijania spółki Editis, tak aby spółka ta była skutecznym konkurentem na właściwym rynku.