Dążąc do realizacji tego celu, dyrektywa 92/49 przewiduje, na początek, w swoim art. 4, że o udzielenie jednolitego zezwolenia można wystąpić jedynie do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia, przy czym art. 6 owej dyrektywy ustanawia warunki udzielenia owego zezwolenia, do których zalicza się warunek dotyczący zarządzania danego przedsiębiorstwa przez osoby cieszące się nieposzlakowaną opinią. Ponadto z art. 14 owej dyrektywy wynika, że państwo członkowskie pochodzenia może również cofnąć zezwolenie udzielone zakładowi ubezpieczeń, który nie spełnia już warunków jego udzielenia, względnie w poważnym stopniu nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z przepisów, którym podlega. Z powyższego wynika, że tylko właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia – w odróżnieniu od organów innych państw członkowskich – mogą weryfikować, czy zakład ubezpieczeń spełnia warunek dotyczący posiadania przez osoby zarządzające przedsiębiorstwem nieposzlakowanej opinii.

Dyrektywę Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenie na życie), a w szczególności jej art. 40 ust. 6, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by organy nadzoru państwa członkowskiego przyjmowały – wobec zakładu ubezpieczeń bezpośrednich, innych niż ubezpieczenia na życie, prowadzących działalność na terytorium tego państwa członkowskiego w ramach swobody świadczenia usług – w trybie pilnym, w celu ochrony interesów ubezpieczonych i podmiotów mających prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia, środki, takie jak zakaz zawierania nowych umów na rzeczonym terytorium, których podstawą jest stwierdzane w ramach swobodnego uznania niespełnienie – pierwotne bądź następcze – subiektywnego warunku wydania zezwolenia na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej, takiego jak warunek dotyczący reputacji.

Dyrektywa ta nie stoi natomiast na przeszkodzie temu, by w ramach wykonywania uprawnień przyznanych mu w pilnych wypadkach państwo członkowskie świadczenia usług ustalało, czy pewne nieprawidłowości, względnie niepewność co do zarządzania zakładem ubezpieczeń przez osoby o nieposzlakowanej opinii, ujawniają rzeczywiste i nieuchronne ryzyko wystąpienia nieprawidłowości ze szkodą dla ubezpieczonych lub innych podmiotów mających prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia i by w odnośnym przypadku natychmiast przyjmowało właściwe środki, takie jak – w odnośnym przypadku – zakaz zawierania nowych umów na terytorium owego państwa. Niemniej jednak w zakresie, w jakim – jak zostało stwierdzone w pkt 42 niniejszego wyroku – ta sama dyrektywa opiera się na zasadzie nadzoru państwa członkowskiego pochodzenia nad zakładami ubezpieczeń, środki, jakie państwo członkowskie świadczenia usług może przyjąć w pilnych wypadkach, mogą mieć jedynie charakter zabezpieczający. Środki te można zatem stosować jedynie w oczekiwaniu na wydanie decyzji przez właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia wyciągającej konsekwencje – w świetle warunków udzielenia zezwolenia, w szczególności w kwestii wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii – z okoliczności faktycznych przedstawionych przez państwo członkowskie świadczenia usług, czego wymaga należąca do porządku prawnego Unii zasada pewności prawa.

(zob. pkt 52, 53; sentencja)