ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego opatrzonej datą 5 grudnia 2016 r., podjętej na podstawie decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 298 497,87 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono odzyskanie tej sumy oraz powierzono urzędnikowi zatwierdzającemu we współpracy z księgowym instytucji odzyskanie tej wierzytelności na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego („RF”);
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 listopada 2016 r. [C(2016) 7755 final] w celu uwzględnienia pierwotnego żądania skarżącej, a mianowicie: „Na wstępie niżej podpisani wnoszą o otrzymanie, w myśl rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, pełnej kopii kwestionariusza oraz odpowiedzi, do których Komisja nawiązuje w swojej opinii 2016/C 302/03 opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 19 sierpnia 2016 r.”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104/51

Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Amicus Therapeutics UK i Amicus Therapeutics/EMA

(Sprawa T-33/17)

(2017/C 104/72)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Amicus Therapeutics UK Ltd (Gerrards Cross, Zjednoczone Królestwo) oraz Amicus Therapeutics, Inc. (Cranbury, New Jersey, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: L. Tsang, J. Mulryne, Solicitors, oraz F. Campbell, Barrister)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji, doręczonej skarżącym w dniu 14 grudnia 2016 r. w sprawie ujawnienia raportu z badania klinicznego AT1001-011 zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001/WE;

— tytułem żądania ewentualnego, przekazanie decyzji stronie pozwanej w celu ponownego rozpatrzenia jej, po wcześniejszym umożliwieniu skarżącym przedstawienia uwag w odniesieniu do określonych części raportu z badania klinicznego, które mają być zredagowane przed ujawnieniem; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy, zgodnie z którym odnośny raport z badania klinicznego objęty jest ogólnym domniemaniem poufności do celów art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, w świetle: i) struktury i brzmienia istotnych przepisów Unii w tej dziedzinie; ii) obowiązku ciążącego na instytucjach Unii w zakresie wykonania obowiązków na mocy art. 39 ust. 3 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej; oraz iii) wagi praw podstawowych przysługujących skarżącym w zakresie ochrony prywatności i własności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104/52

Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2017 r. – Bank Tejarat/Rada

(Sprawa T-37/17)

(2017/C 104/73)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal, A. Meskarian, Solicitors, T. Otty, R. Blakeley, V. Zaiwalla oraz H. Leith, Barristers)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

Strona skarżąca twierdzi, że zastosowanie wobec niej przez Radę środków ograniczających stanowiło wystarczająco poważane naruszenie obowiązków, mających na celu przyznanie jej praw, by powstała odpowiedzialność pozaumowna Unii. Naruszenie to doprowadziło bezpośrednio do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i krzywdy, w odniesieniu do których ma ona prawo do odszkodowania lub zadośćuczynienia.
5.

Zarzut piąty, dotyczący braku reakcji przełożonych skarżących, pomimo pilnego charakteru oraz powagi okoliczności faktycznych podnoszonych przez tych ostatnich. Skarżący w szczególności uważają, że te okoliczności powinny były prowadzić do zachowania ich przełożonych mającego na celu ukrócenie: — działań niezgodnych z prawem; — zachowania mającego charakter nadużycia lub zastraszającego traktowania przez kierownika wydziału, jak również nierozsądnego terminu administracji do podjęcia działań; — ich trudnych warunków pracy, co pozwoliłoby uniknąć interwencji jej adwokata.
2.

Zarzut drugi: strona skarżąca twierdzi, że decyzje zostały przyjęte w postępowaniu, które jest sprzeczne z ogólnymi zasadami pewności prawa i prawa do rzetelnego procesu, wyrażonymi w art. 6 EKPC, między innymi z następujących powodów: oceny i oceny dowodów dokonała ta sama strona, która wydała decyzję (czyli na warunkach systemu inkwizytorskiego). Decyzje zostały podjęte bez oparcia na konkretnym opisie wykroczeń. Strona skarżąca twierdzi, że została pozbawiona możliwości zapoznania się z konkretnymi oskarżeniami przeciwko niej i nie miała sposobności przeciwdziałania oskarżeniom materialnym. Stronie skarżącej nie wolno było, czy to osobiście czy za pośrednictwem przedstawiciela, zadawać pytań tym, którzy go oskarżali lub tajnym świadkom, którzy się zgłosili. Nie miała wystarczająco dużo czasu na przygotowanie. Parlament Europejski nie zajął stanowiska w sprawie argumentów i dowodów strony skarżącej oraz nie wykazał naruszenia regulaminu pracowniczego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 121/42

Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2017 r. – FCA US/EUIPO – Busbridge (VIPER)

(Sprawa T-109/17)

(2017/C 121/62)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: FCA US LLC (City of Auburn Hills, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Morcom, QC)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Robert Dennis Busbridge (Hookwood, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VIPER” – zgłoszenie nr 3 871 101

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 554/2016-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej, a także przekazanie wniosku R.D. Busbridge’a do Wydziału Unieważnień celem podjęcia właściwych działań;

— zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów.

Podniesione zarzuty

— Izba Odwoławcza błędnie uznała, że R.D. Busbridge dowiódł używania znaku w odniesieniu do towarów objętych rejestracją w Zjednoczonym Królestwie (mianowicie dla „samochodów sportowych”);
—

stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego doręczonej pismem z dnia 15 grudnia 2016 r., oddalającej wniosek strony skarżącej o dostęp do dwóch dokumentów Europejskiego Banku Centralnego „The impact on government deficit and debt from off-market swaps. The Greek case” (SEC/GovC/X/10/88a) i „The Titlos transaction and possible existence of similar transactions impacting on the euro area government debt or deficit levels” (SEC/GovC/X/10/88b);
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez audytora i przez Komisję art. 9 GA CONTAIN i art. 9 GA ICARGO w odniesieniu do prawa mającego zastosowanie do umów oraz zastosowania pozaumownych i prawnie niewiążących zasad. — Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zatwierdzony przez Komisję raport audytora jest oparty na wykładni GA pozbawionej podstawy w tekście umów i w zasadach prawnych mających do nich zastosowanie. Przeciwnie, raport ten jest oparty wyłącznie na „instrukcji obsługi” przygotowanej przez służby Komisji. Dokument ten, opracowany jednostronnie, nie może przeważać nad zasadami uzgodnionymi między stronami.
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 82 ust. 7 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP), ponieważ Komisja ograniczyła dostęp do konkursu wewnętrznego w grupie zaszeregowania AST2 wyłącznie do członków personelu kontraktowego zaszeregowanych do grupy funkcyjnej III.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/31

Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Amisi Kumba/Rada

(Sprawa T-141/17)

(2017/C 129/47)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kasa-Vubu, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Gabriela Amisiego Kumby;

— obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada, lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/33

Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Numbi/Rada

(Sprawa T-144/17)

(2017/C 129/50)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Johna Numbiego;

— obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada, lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/31

Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kampete/Rada

(Sprawa T-140/17)

(2017/C 129/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Kongo) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Ilungi Kampetego;

— obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada lub do nich podobne.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2257 z dnia 14 grudnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz wyprodukowanych przez Chengdu Sunshine Shoes Co. Ltd., Foshan Nanhai Shyang Yuu Footwear Ltd. i Fujian Sunshine Footwear Co. Ltd. i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/33

Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kanyama/Rada

(Sprawa T-145/17)

(2017/C 129/51)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Célestin Kanyama (La Gombe, Demokratyczna Repulika Konga) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Célestina Kanyamy;

— obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada lub do nich podobne.
3.

Zarzut trzeci dotyczący oczywistych naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie, naruszenia zasad staranności oraz dobrej administracji, naruszenia kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, przesłanek dotyczących istnienia korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz obowiązku uzasadnienia, gdyż Komisja nie ustaliła prawidłowo wartości udziału FSIH w Duferco US przy ustalaniu wysokości potencjalnego elementu pomocy. Zarzut ten dzieli się na pięć części. — część pierwsza dotycząca nieodpowiedniego odniesienia do funduszy własnych Duferco US; — część druga dotycząca błędnego uwzględnienia wartości przedsiębiorstwa bez odjęcia długów spółki; — część trzecia dotycząca uwzględnienia wyników jedynie za rok obrotowy 2006; — część czwarta dotycząca stosowania arbitralnego, zbyt wysokiego ilorazu; — część piąta dotycząca arbitralnego odrzucenia prawie w całości sprawozdania KPMG z dnia 28 maja 2014 r.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/32

Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Ilunga Luyoyo/Rada

(Sprawa T-143/17)

(2017/C 129/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kasa-Vubu, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Ferdinanda Ilungi Luyoyo;

— obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada lub do nich podobne.
4.

Zarzut czwarty dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 2 pkt 33 Dyrektywy 2009/73/WE. — Warunkiem przyznania wyłączenia regulacyjnego dla nowej istotnej infrastruktury gazowej jest to, by poziom ryzyka związanego z inwestycją w tę infrastrukturę był taki, że dana inwestycja nie miałaby miejsca bez udzielenia wyłączenia regulacyjnego. — Inwestycja mająca za przedmiot budowę gazociągu OPAL została finalnie zrealizowana i ukończona w dniu 13 lipca 2011 r., więc nie można już mówić o dalszym istnieniu jakichkolwiek takich ryzyk.
—

w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania przed Sądem, lub w ramach środków dowodowych przewidzianych w art. 91 tegoż regulaminu zwrócenie się do EBI, aby wskazał on, czy miał jakikolwiek kontakt ze spółką TELINDUS w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia zarówno przed jak i po złożeniu ofert, a w szczególności w celu uzyskania szerszych wyjaśnień co do proponowanego przez nią technicznego rozwiązania oraz, stosowanie do okoliczności, nakazanie EBI przedstawienia wszystkich dokumentów przekazanych w związku z tym oraz zarządzenie przedstawienia wszystkich dokumentów w ramach dokumentacji przetargowej, w których odnotowane zostały kontakty miedzy Europejskim Bankiem Inwestycyjnym a spółką TELINDUS SA dotyczące postępowania w sprawie udzielenia zamówienia zarówno przed jak i po złożeniu ofert;
—

zasądzenie od pozwanej kwoty w wysokości 5000 EUR lub innej, nawet wyższej, do ustalenia przez Sąd ex aequo et bono, celem odszkodowania za to, że kandydatura skarżącej została rozpatrzona w uwłaczający jej sposób;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/32

Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kaimbi/Rada

(Sprawa T-142/17)

(2017/C 129/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Delphin Kaimbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Kongo) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Delphina Kaimbiego;

— obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada lub do nich podobne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/27

Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2017 r. – Torné/Komisja

(Sprawa T-128/17)

(2017/C 129/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Isabel Torné (Algés, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji odmownej z dnia 16 kwietnia 2016 r. w sprawie jej wniosku o ustalenie stopy wzrostu jej uprawnień emerytalnych i wieku emerytalnego;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje w niniejszej sprawie decyzję zawierającą dorozumiane rozstrzygnięcie odmowne w sprawie jej wniosku o wydanie wcześniejszej decyzji dotyczącej niektórych stałych i niezmiennych czynników przy obliczaniu jej uprawnień emerytalnych. Skarżąca twierdzi, że dorozumiane odrzucenie jej wniosku stanowi wstrzymanie się od podjęcia działań przewidzianych w regulaminie pracowniczym, a zatem jest aktem niekorzystnym w rozumieniu art. 90 regulaminu pracowniczego.

Jeśli chodzi o czynniki służące do obliczenia jej emerytury, skarżąca kwestionuje również praktykę Komisji polegającą na przyjęciu, że przeniesienie z urzędu członka personelu tymczasowego, o którym mowa w art. 2 pkt f) warunków zatrudnienia innych pracowników do innej agencji Unii Europejskiej wiąże się z zawarciem nowej umowy, odrębnej od poprzedniej, co świadczy o braku ciągłości kariery tego pracownika, a więc powoduje konieczność zastosowania nowych przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących emerytury.
—

Pomocniczo, gdyby Komisja miała kompetencję do zatwierdzenia takiej decyzji, to może mieć to miejsce tylko w ograniczonych sytuacjach, przykładowo wtedy gdy nastąpiła istotna zmiana okoliczności od momentu wydania jej poprzedniej decyzji w sprawie zatwierdzenia. W przeciwnym wypadku podważona zostałaby zasada pewności prawa. Komisja nie była uprawniona do wydania decyzji w okolicznościach niniejszego przypadku.
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r. podjętej na podstawie art. 33, 43, 62, 67, 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 41 554 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono odzyskanie tej sumy oraz powierzono urzędnikowi zatwierdzającemu we współpracy z księgowym instytucji odzyskanie tej wierzytelności na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151/40

Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2017 r. – CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs/Komisja

(Sprawa T-168/17)

(2017/C 151/51)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Schuster)

Strona pozwana: Komisja

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 249 final z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie ponownego wniosku skarżącej o udzielenie dostępu do akt na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w szczególności braku uzasadnienia

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia postanowień traktatowych Skarżąca podnosi, że zastosowane przez Komisję przepisy stanowiące odstępstwo, zawarte w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, są niezgodne z prawem, gdyż są sprzeczne z wyższego rzędu prawem pierwotnym, w szczególności z art. 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ponadto w prawie Unii obowiązuje pierwszeństwo stosowania wyższego rzędu prawa pierwotnego względem sprzecznego z nim prawa wtórnego, wobec czego Komisja nie powinna była stosować przepisów stanowiących odstępstwo, zawartych w art. 4 rozporządzenia (WE0 nr 1049/2001.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).
—

stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 197 799,52 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt SENSATION, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615291/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 191 039,55 EUR;
3.

W niniejszej skardze strona skarżąca twierdzi, że należy pociągnąć EBC do odpowiedzialności pozaumownej, gdyż nie uchylił w odpowiednim czasie, a w każdym razie ze skutkiem od dnia 21 lipca 2011 r. (ewentualnie ze skutkiem od dnia 26 października 2011 r.), decyzji z dnia 6 maja 2010 r. (EBC 2010/3–2010/268/UE), w której zagwarantował on w szczególności „niezależnie od jakiejkolwiek zewnętrznej oceny zdolności kredytowej” (chodzi tu o agencje ratingowe Standard & Poor’s, Fitch i Moody’s) ważność obligacji greckich. Z ogromnym opóźnieniem, czyli w dniu 27 lutego 2012 r., EBC uchylił decyzję z dnia 6 maja 2010 r. decyzją (EBC) 2012/133/UΕ. Wobec tego przez długi okres EBC – poprzez swoje zaniechanie – umocnił uzasadnione oczekiwania co do obligacji greckich.
—

stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 64 720,19 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt HUMABIO, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615288/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 27 830,27 EUR;