ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Uwzględniając odpowiedzi udzielone na pytania 1-2, jakie szczególne okoliczności muszą zostać wzięte przez sąd krajowy przy ocenie tego, czy system rabatowy, w okolicznościach takich jak te opisane we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (cechy charakterystyczne rynku i systemu rabatowego), w konkretnym przypadku musi lub jest w stanie wywierać na tym rynku taki efekt w postaci wykluczenia, że stanowi to nadużycie, do którego ma zastosowanie art. 82 traktatu WE? Czy w związku z powyższym istnieje wymóg, aby taki efekt w postaci wykluczenia był znaczący?
C 71/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2014 r. — postępowanie karne przeciwko Thi Bich Ngoc Nguyen i Nadine Schönherr

(Sprawa C-2/14)

(2014/C 71/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Thi Bich Ngoc Nguyen i Nadine Schönherr

Inny uczestnik postępowania: Generalbundesanwalt przy Bundesgerichtshof

Pytanie prejudycjalne

Czy produkty lecznicze zgodnie z definicją dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1), zawierające „substancje sklasyfikowane” przez rozporządzenia nr 273/2004 (2) i nr 111/2005 (3), zgodnie z art. 2 lit. a) tych rozporządzeń są zawsze wyłączone spod zakresu stosowania tych aktów albo czy należy to jedynie wówczas założyć, gdy produkty lecznicze mają taki skład, że substancje sklasyfikowane w rozumieniu ww. rozporządzeń nie mogą być łatwo wykorzystane lub odzyskane za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków?

(1) Dz.U. L 311, s. 67.

(2) Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47 s. 1)

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi (Dz.U. L 22, s. 1)
3)

Jeżeli wskazane powyżej sprawy nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001, czy art. 47 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 (2) należy interpretować w ten sposób, że środki wykonawcze i zabezpieczające dotyczące opieki nad dzieckiem i prawa do kontaktów z dzieckiem należą do procedury wykonania w rozumieniu tego przepisu, do której zastosowanie ma prawo państwa członkowskiego wykonania, czy też mogą one stanowić część orzeczenia w sprawie opieki nad dzieckiem i prawa do kontaktów z dzieckiem, które na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 podlega wykonaniu w owym innym państwie członkowskim?
1)

Czy art. 3 ust. 1 i 4 włoskiego rozporządzenia z mocą ustawy nr 95 z dnia 6 lipca 2012 r. częściowo zmienionego ustawą przekształcającą nr 135 z dnia 7 sierpnia 2012 r. w części, w której przewiduje, że „ze względu na wyjątkową sytuację gospodarczą i uwzględniając priorytetowy charakter konieczności osiągnięcia celów ograniczenia wydatków publicznych, od dnia wejścia w życie niniejszego aktu, w latach 2012, 2013 i 2014 aktualizacja zmian wskaźników Istituto nazionale di statistica przewidziana w obowiązujących przepisach, nie ma zastosowania do czynszu należnego od organów administracji wpisanych do ujednoliconego sprawozdania gospodarczego administracji publicznej, określanych przez Istituto nazionale di Statistica zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy nr 196 z dnia 31 grudnia 2009 r. oraz do czynszu należnego od niezależnych organów, w tym od Commissione nazionale per le società e la borsa (Consob) w odniesieniu do najmu nieruchomości na cele instytucjonalne” i ponadto w ust. 4, że „w celu ograniczenia wydatków publicznych, w odniesieniu do umów najmu, których przedmiotem są nieruchomości wykorzystywane na cele instytucjonalne, zawartych przez organy administracji centralnej, określane przez Istituto nazionale di statistica zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy nr 196 z dnia 31 grudnia 2009 r. oraz umów najmu zawartych przez niezależne organy w tym przez Commissione nazionale per le società e la borsa (Consob), czynsz najmu podlega zmniejszeniu od dnia 1 stycznia 2015 r. o 15% w stosunku do obecnie płaconej kwoty” natomiast „od dnia wejścia w życie ustawy przekształcającej niniejsze rozporządzenie, zmniejszenie o którym mowa w poprzednim zdaniu ma w każdym razie zastosowanie do umów wygasłych lub odnowionych po tym dniu”, jest niezgodny z art. 106 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ może zapewniać podmiotom działającym w warunkach konkurencji nieuzasadnioną i dyskryminującą korzyść w stosunku do innych podmiotów wykonujących tę samą działalność, lecz niebędących beneficjentami rozpatrywanego przepisu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/22

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 3 grudnia 2013 r. w sprawie T-573/11 JAS Jet Air Service France przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 lutego 2014 r. przez JAS Jet Air Service France (JAS)

(Sprawa C-53/14 P)

2014/C 102/31

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: JAS Jet Air Service France (JAS) (przedstawiciele: T. Gallois i E. Dereviankine, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie orzeczenia Sądu zawartego w sentencji wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie T-573/11;

— uwzględnienie żądań podniesionych przez spółkę JAS Jet Air Service France w pierwszej instancji obejmujących stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 sierpnia 2011 r. w sprawie REM 01/2008 oddalającej wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych w kwocie 1 001 778,20 EUR złożony w dniu 24 stycznia 2008 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie odwołania od wyroku, w którym Sąd utrzymał w mocy decyzję Komisji z dnia 5 sierpnia 2011 r. oddalającą wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych, złożony przez wnoszącego odwołanie.

W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 (1) i art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego (2), gdyż nie uznał zaistnienia „szczególnej sytuacji” umożliwiającej przyznanie żądanego umorzenia. Sąd stwierdził, że sytuacja wnoszącego odwołanie nie była porównywalna z sytuacją spółki CALBERSON BV (sprawa REM 10/01), której Komisja przyznała umorzenie.

W drugiej kolejności wnoszący odwołanie uważa, że Sąd naruszył wyżej cytowane artykuły, gdyż nie uwzględnił, w celu uznania zaistnienia „szczególnej sytuacji”, nieprawidłowości występujących w ramach wewnętrznej procedury wydawania i kontroli pozwoleń na przywóz zwolniony z podatku VAT, zwanych AI2 (art. 275 francuskiego kodeksu podatkowego i przepisy wykonawczego do niego). Sąd przeniósł ciężar dowodu i naruszył zatem ogólne zasady prawa uznając, że to do wnoszącego odwołanie należało wykazanie w szczegółach skutków wskazanych nieprawidłowości.

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych (Dz.U. L 175, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).
—

Stwierdzenie, że nie podjąwszy w wyznaczonym terminie wszelkich działań koniecznych do odzyskania pomocy uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 1 decyzji (1) Komisji z dnia 13 lipca 2011 r. – C(2011) 4916 (w sprawie pomocy państwa SA.26117 – C 2/2010, ex NN 62/2009) udzielonej przez Grecję na rzecz Aluminium of Greece SA) – lub w każdym razie nie informując wystarczająco Komisji o działaniach podjętych zgodnie z art. 4, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 2, 3 i 4 wspomnianej decyzji i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
(b).

Czy w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lit. a) pojęcie miejsca „gdzie [Or. 20] nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” z art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że oznacza miejsce, w którym osoba zarządzająca spełniła swoje obowiązki na gruncie prawa handlowego albo w którym miałaby je do spełnienia, co z reguły stanowić będzie miejsce, w którym znajduje się główny organ zarządzający lub główne przedsiębiorstwo danej spółki w rozumieniu art. 60 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia?
2.

Czy ogólną regułę 5 b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że klatki służące do transportu zwierząt żywych przeznaczonych do badań laboratoryjnych należą do kategorii opakowań w rozumieniu tej reguły? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy wyrażenie „nadają się w sposób oczywisty do ponownego użytku”, mające zastosowanie do tych opakowań, należy oceniać w sposób ogólny, czy tylko w stosunku do ich wykorzystania na terytorium Unii?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/23

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 5 lutego 2014 r. – Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu

(Sprawa C-55/14)

2014/C 102/32

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d’appel de Mons

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Régie communale autonome du stade Luc Varenne

Strona pozwana: Państwo belgijskie

Czy udostępnianie urządzeń sportowych używanych do celów związanych wyłącznie z piłką nożną, rozumiane jako możliwość używania w określonych momentach płyty boiska stadionu do piłki nożnej (boisko) i korzystania z niego, jak również z szatni dla piłkarzy i arbitrów w wymiarze maksymalnie 18 dni w sezonie sportowym (przy czym sezon sportowy rozpoczyna się w dniu 1 lipca każdego roku kalendarzowego i kończy w dniu 30 czerwca następnego roku) stanowi najem nieruchomości zwolniony z podatku w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (art. 135 akapit pierwszy [ust. 1 lit.] l) dyrektywy VAT nr 2006/112 (2)) w zakresie, w jakim przyznającemu prawo używania i korzystania:

— przysługuje w pełni i w całym zakresie uprawnienie do przyznawania identycznych praw innym osobom fizycznym lub prawnym w czasie innym niż przywołane 18 dni,

— przysługuje prawo dostępu do tych urządzeń w każdym czasie, bez uprzedniej zgody podmiotu otrzymującego prawo używania i korzystania, w szczególności w celu zapewnienia ich prawidłowego używania i zabezpieczenia przed szkodami, jedynie pod warunkiem niezakłócania prawidłowego przebiegu zawodów sportowych,

— ponadto przysługuje mu prawo do stałej kontroli dostępu do urządzeń, w tym w okresie ich używania przez R.F.C.T.,

— przysługuje wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 1750 EUR za każdy dzień korzystania z płyty boiska, szatni, korzystania z bufetu, usługi recepcyjnej, nadzoru i kontroli całości urządzeń, przy czym przysługujące wynagrodzenie odpowiada, zgodnie z umową, w 20% prawu dostępu do boiska do piłki nożnej, a w 80% świadczeniu wzajemnemu za różne usługi utrzymania, sprzątania, konserwacji (strzyżenie trawnika, zasiewanie, itp.) i zapewnienia zgodności płyty boiska z normami, a także za świadczenie usług dodatkowych przez przyznającego prawo używania i korzystania (w niniejszej sprawie Régie, będący obecnie stroną wnoszącą odwołanie)?

(1) Dz.U. L 145, s. 1.

(2) Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
4)

Po pierwsze, przyjmując zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła zapisaną w art. 13 ust. 2 TUE zasadę podziału kompetencji i, co za tym idzie, zasadę równowagi instytucjonalnej (zarzut pierwszy). W pierwszej części tego zarzutu Rada podnosi, że Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza jest ustanowionym Konwencją ONZ o prawie morza organem, który przyjmuje akty wywierające skutki prawne i, co za tym idzie, stanowisko zajęte w imieniu Unii przed Międzynarodowym Trybunałem Prawa Morza winna była zostać sporządzona przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE. W drugiej części zarzutu pierwszego Rada twierdzi, że w każdym razie Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 TUE uzurpując sobie funkcje określania polityki, które, zgodnie z tym postanowieniem traktatowym, należą do wyłącznej kompetencji Rady.
—

stwierdzenie nieważności art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 (1) z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające instrument „Łącząc Europę”, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 913/2010 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 680/2007 i (WE) nr 67/2010 oraz załącznika II do tego aktu w zakresie, w jakim przepisy te rozszerzają obszar poza Londyn, który stanowił korytarz 2 w pierwotnym załączniku do rozporządzenia (UE) nr 913/2010 (obecnie oznaczony jako korytarz Morze Północne – Morze Śródziemne); oraz
1.

Czy art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba znajdująca się w śmigłowcu należącym do przewoźnika lotniczego Wspólnoty, — przewożona wprawdzie na podstawie umowy (konkretnie: umowy pomiędzy przewoźnikiem lotniczym a pracodawcą osób przewożonych), — której przewóz zostaje dokonany jedynie dla celów wykonania konkretnego zadania (konkretnie: detonacji lawin) oraz — która bierze udział w wykonaniu zadania w ten sposób, że działa jako „przewodnik” i na polecenie pilota ma podczas lotu otworzyć drzwi śmigłowca i następnie w określony sposób i przez określony czas utrzymywać je otwarte, a) jest „pasażerem”, czy też b) zalicza się do „pełniących służbę członków zarówno załogi statków powietrznych, jak i obsługi kabiny pasażerskiej”?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/15

Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-113/14)

2014/C 129/19

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland (przedstawiciele: T. Henze, A. Wiedmann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi o:

— stwierdzenie nieważności art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1);

— stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określającego środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (2), odsyłającego do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

— utrzymanie w mocy skutków wskazanych przepisów do czasu wejścia w życie uregulowania przyjętego na właściwej podstawie prawnej;

— obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Bundesrepublik Deutschland wnosi o stwierdzenie nieważności art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 zostało jej zdaniem, jako środek wspólnej organizacji rynków produktów rolnych, przyjęte ogólnie na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE.

Zdaniem rządu federalnego uregulowanie zawarte w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi tzw. „środek dotyczący ustalania cen” w rozumieniu art. 43 ust. 3 TFUE. Z tego względu rząd federalny zajmuje stanowisko, w myśl którego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 nie mógł był zostać przyjęty na podstawie prawnej w postaci art. 43 ust. 2 TFUE, lecz powinien był zostać przyjęty na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE. Zdaniem rządu federalnego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 został zatem oparty na niewłaściwej podstawie prawnej.

W przekonaniu rządu federalnego, ze względów pewności i jasności prawa należy również stwierdzić nieważność art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013, który odsyła do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Artykuł 2 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013 przyczynia się bowiem, zdaniem rządu federalnego, ze względu na odesłanie do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, którego nieważność należy stwierdzić, do powstania błędnego wrażenia co do stanu prawnego, tak jakby został on oparty na właściwej podstawie prawnej i był zgodny z prawem.

Ponadto zdaniem rządu federalnego celem zagwarantowania nadrzędnych interesów, ze względu na ochronę uzasadnionych oczekiwań przedsiębiorstw rolnych oraz, ogólnie, ze względów pewności prawa, należy zgodnie z art. 264 ust. 2 TFUE stwierdzić utrzymanie w mocy skutków wskazanych przepisów do czasu wejścia w życie uregulowania przyjętego na właściwej podstawie prawnej.

(1) Dz.U. L 347, s. 671.

(2) Dz.U. L. 346, s.12.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/14

Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2013 r. w sprawie T-438/10, Forgital Italy SpA przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 18 lutego 2014 r. przez Forgital Italy SpA

(Sprawa C-84/14 P)

2014/C 129/17

Język postępowania: włoski

Strony

Strona wnosząca odwołanie: Forgital Italy SpA (przedstawiciele: R. Mastroianni, V. Turinetti di Priero, avvocati)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie postanowienia z dnia 4 grudnia 2013 r., w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę w sprawie T-438/10 mającą na celu uzyskanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 566/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne (Dz.U. L 163, s. 4), w zakresie, w jakim dokonuje modyfikacji opisów pewnych towarów, na które cła autonomiczne Wspólnej taryfy celnej zostały zawieszone;

— skierowanie sprawy T-438/10 zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania przez Sąd;

— obciążenie Rady i Komisji kosztami niniejszego postępowania, a także obciążenie Rady i Komisji kosztami dotyczącymi sprawy T-438/10.

Zarzuty i główne argumenty

Strona wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 113 regulaminu postępowania przez Sądem, naruszenie prawa do skutecznego środka prawnego, o którym mowa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenie ogólnej zasady skutecznej ochrony sądowej praw i naruszenie prawa do obrony. Jej zdaniem Sąd naruszył prawo, ponieważ podniósł z urzędu kwestię niedopuszczalności skargi złożonej przez skarżącą w sprawie T-438/10 bez przedstawienia podstaw faktycznych i prawnych, na których miałby być oparty taki zarzut i bez umożliwienia stronom zajęcia stanowiska w tym względzie, czego wymaga art. 113 regulaminu postępowania przed Sądem. W tym kontekście nieistotna jest okoliczność, że Sąd skierował do stron pytanie dotyczące znaczenia dla sprawy T-438/10 swojego postanowienia z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie T-551/11 BSI przeciwko Radzie, ponieważ wbrew twierdzeniom Sądu strony nie miały obowiązku wywnioskować na tej podstawie, że Sąd rozważa możliwość podniesienia z urzędu zarzutu niedopuszczalności.

Po drugie zdaniem strony wnoszącej odwołanie Sąd dokonał naruszenia prawa, które to naruszenie dotyczy wykładni art. 263 akapit czwarty ostatnie zdanie TFUE w związku z ogólną zasadą skutecznej ochrony sądowej, o której mowa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Rozporządzenie Rady (UE) nr 566/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. według strony wnoszącej odwołanie nie stanowi aktu prawnego obejmującego środki wykonawcze.
2.

Posiłkowo, na wypadek gdyby Trybunał nie uznał decyzji Rady Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2012 r. dotyczącej Technical features of Outright Monetary Transactions jako działania instytucji Unii Europejskiej za właściwy przedmiot wniosku na podstawie art. 267 akapit pierwszy lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: a) Czy art. 119 i art. 127 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 17–24 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one – alternatywnie lub kumulatywnie – Eurosystemowi na aa) uzależnienie skupu obligacji skarbowych od istnienia i przestrzegania gospodarczych programów pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (warunkowość)? bb) skup obligacji skarbowych jedynie poszczególnych państw członkowskich (selektywność)? cc) skup obligacji skarbowych krajów objętych programem dodatkowo oprócz programów pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (równoległość)? dd) podważenie ograniczeń i warunków określonych w programach pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (obejście)? b) Czy art. 123 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w świetle zakazu bezpośredniego finansowania budżetu w ten sposób, że Eurosystem – alternatywnie lub kumulatywnie – może aa) skupować obligacje skarbowe bez ograniczeń ilościowych (wielkość)? bb) skupować obligacje skarbowe bez minimalnego czasowego odstępu od emisji tych obligacji na rynku pierwotnym (kształtowanie ceny na rynku)? cc) posiadać wszystkie nabyte obligacje skarbowe aż do dnia ich wymagalności (ingerencja w logikę rynku)? dd) nabywać obligacje państwowe bez minimalnych wymogów co do ich jakości kredytowej (ryzyko niewypłacalności)? ee) akceptować równe traktowanie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i prywatnych oraz innych posiadaczy obligacji skarbowych (cięcie długu)? ff) wpływać na kształtowanie cen poprzez wyrażenie zamiaru nabycia lub w inny sposób w czasowym związku z emisją obligacji skarbowych państw członkowskich należących do strefy Euro (zachęta do pierwszego nabycia)?
1)

Czy gdy organ właściwy wyraźnie zezwala na planowane nabycie w rozumieniu art. 15a dyrektywy 2007/44 to może on na podstawie przepisów prawa krajowego obwarować to zezwolenie ograniczeniami lub wymogami? Czy ma znaczenie okoliczność, czy te ograniczenia lub wymogi znajdują oparcie w zobowiązaniach podjętych wcześniej przez potencjalnego nabywcę w rozumieniu motywu 3 tej dyrektywy?
1)

Czy dyrektywę 2002/22/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) – a w szczególności jej art. 9 i 32 – należy interpretować w ten sposób, że taryfa socjalna dla usług powszechnych jak również przewidziany w art. 13 ust. 1 lit. b) dyrektywy o usłudze powszechnej mechanizm kompensacyjny mają zastosowanie nie tylko do łączności elektronicznej poprzez przyłącze telefoniczne do stacjonarnej publicznej sieci łączności, lecz również do łączności elektronicznej poprzez usługi łączności ruchomej lub abonamenty internetowe?
2)

Czy jest zgodne z art. 5 ust. 2 i art. 6 dyrektywy upoważnienie przez państwo członkowskie w swoich przepisach organu władzy publicznej do pobierania opłaty za dostarczenie informacji o środowisku, która „[...] nie przekracza kwoty uznanej przez organ władzy publicznej za uzasadnioną”, jeżeli decyzja organu władzy publicznej co do tego, jaka kwota jest „kwotą uzasadnioną”, podlega kontroli administracyjnej i sądowej, tak jak ma to miejsce w prawie angielskim?