ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 września 2012 r. – Levy i Sebbag

(sprawa C-540/11)

Swoboda przepływu kapitału – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie dywidend – Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania – Późniejsza zmiana przez jedno z państw stron umowy jego ustawodawstwa krajowego powodująca przywrócenie podwójnego opodatkowania – Zobowiązania państw członkowskich wynikające z art. 10 WE i 293 WE

1. Pytania prejudycjalne – Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa – Pytanie prejudycjalne identyczne jak pytanie już rozstrzygnięte – Stosowanie art. 104 § 3 regulaminu postępowania (regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 104 § 3) (por. pkt 13)

2. Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Opodatkowanie dywidend – Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania – Późniejsza zmiana przez jedno z państw stron umowy jego ustawodawstwa krajowego w celu przywrócenia podwójnego opodatkowania – Dopuszczalność – Znajdujące się w kompetencji państw członkowskich środki mające na celu unikanie podwójnego opodatkowania (art. 10 WE, 56 WE, 293 WE) (por. pkt 17–19, 21, 22, 26–29; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal de première instance de Bruxelles – Wykładnia art. 10, art. 57 ust. 2 i art. 293 traktatu WE – Dopuszczalność uregulowań krajowych pozwalających na podwójne opodatkowanie mimo obowiązywania dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – Zmiana prawa krajowego po zawarciu umowy – Cofnięcie prawa nabytego – Ograniczenie swobody przepływu kapitału

Sentencja

Ponieważ prawo wspólnotowe obowiązujące w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy głównej, nie określało ogólnych kryteriów podziału kompetencji między państwami członkowskimi w odniesieniu do unikania podwójnego opodatkowania w ramach Wspólnoty Europejskiej, art. 56 WE w związku z art. 10 WE i art. 293 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie zniesieniu mechanizmu służącego unikaniu podwójnego opodatkowania przez państwo członkowskie, które zobowiązało się w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania do ustanowienia takiego mechanizmu, poprzez zmianę ustawodawstwa powodującą przywrócenie podwójnego opodatkowania.
Odwołanie od wyroków Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-289/09 i T-290/09 Omnicare przeciwko OHIM – Astellas Pharma (OMNICARE), w których Sąd oddalił skargi o stwierdzenie nieważności wniesione przez zgłaszających słowne znaki towarowe „OMNICARE CLINICAL RESEARCH” i „OMNICARE” dla usług należących do klasy 42 na decyzje R 401/2008 4 i 402/2008 4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 maja 2009 r. uchylające decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela krajowego znaku towarowego „OMNICARE” dla usług należących do klas 35, 41 i 42 – Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Pojęcie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Znak towarowy używany w odniesieniu do usług świadczonych bezpłatnie
Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-289/09 Omnicare przeciwko OHIM – Astellas Pharma (OMNICARE), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „OMNICARE CLINICAL RESEARCH” dla usług należących do klasy 42 na decyzję R 401/2008-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 maja 2009 r. uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela krajowego znaku towarowego „OMNICARE” dla usług należących do klas 35, 41 i 42 – Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Pojęcie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Znak towarowy używany w odniesieniu do usług świadczonych bezpłatnie
Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-290/09 Omnicare przeciwko OHIM – Astellas Pharma (OMNICARE), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „OMNICARE” dla usług należący do klasy 42 na decyzję R 402/2008-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 maja 2009 r. uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela krajowego znaku towarowego „OMNICARE” dla usług należących do klas 35, 41 i 42 – Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Pojęcie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Znak towarowy używany w odniesieniu do usług świadczonych bezpłatnie
Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-267/10 Land Wien przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił skargę, w której Land Wien żądał, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 marca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi złożonej do niej przez skarżącą, dotyczącej projektu rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce (Republika Słowacka) i, po drugie, stwierdzenia bezczynności Komisji w rozumieniu art. 265 TFUE, ze względu na nieprzekazanie skarżącej wszystkich żądanych dokumentów dotyczących tego projektu, z naruszeniem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) – Naruszenie prawa dostępu do dokumentów, art. 263 akapit czwarty TFUE, oraz traktatu Euratom
Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-201/09 Rügen Fisch przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. (sprawa R 230/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rügen Fisch AG a Schwaaner Fischwaren GmbH – Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) – Charakter odróżniający oznaczenia słownego SCOMBER MIX
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. – Tate & Lyle Investments

(sprawa C-384/11)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Artykuł 63 TFUE – Przepisy podatkowe – Wypłata dywidend – Pobór podatku u źródła – Zapobieganie opodatkowaniu kaskadowemu lub złagodzenie go – Odrębne traktowanie spółek otrzymujących dywidendy będących i niebędących rezydentami

Swobodny przepływ kapitału i płatności – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Uregulowania krajowe poddające dywidendy wypłacane, w wyniku podziału, przez spółkę będącą rezydentem spółce niebędącej rezydentem, opodatkowaniu wyższemu, niż obejmujące dywidendy wypłacane w każdym wypadku spółkom będącym rezydentem w danym państwie członkowskim – Niedopuszczalność – Granice – Neutralizacja skutków ograniczenia przez zaliczenie opodatkowanie podatkiem u źródła w innym państwie członkowskim, zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania – Ocena przez sąd krajowy (art. 63 TFUE) (por. pkt 18–46; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Rechtbank van eerste aanleg te Brussel – Wykładnia art. 63 TFUE – Ograniczenia swobodnego przepływu kapitału – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Opodatkowanie dywidend – Uregulowanie krajowe przewidujące opodatkowanie podatkiem u źródła według stawki 10% dywidend lub wypłat uznawanych za dywidendy wypłacanych przez spółki będące rezydentami – Możliwość zaliczenia kwoty tego podatku na poczet podatku dochodowego od osób prawnych istniejąca jedynie w odniesieniu do spółek będących rezydentami

Sentencja

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, które obejmują podatkiem u źródła dywidendy wypłacone przez spółkę będącą rezydentem spółkom będącym rezydentami i niebędącym rezydentami, które posiadają w kapitale owej spółki wypłacającej udziały o wartości poniżej 10%, lecz której wartość nabywcza wynosi co najmniej 1,2 mln EUR, przy czym wyłącznie dla spółek otrzymujących wypłaty będących rezydentami przewidują mechanizm umożliwiający złagodzenie opodatkowania kaskadowego. Jeżeli państwo członkowskie powołuje się na umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z innym państwem członkowskim, do sądu krajowego należy ustalenie, czy należy uwzględnić tę umowę w rozstrzyganym przez niego sporze oraz ewentualnie zbadanie, czy umożliwia ona neutralizację skutków ograniczenia swobodnego przepływu kapitału.
19

Nic nie wskazuje jednak na to, że sytuacja będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym może być objęta zakresem prawa Unii, ani co za tym idzie, przepisów prawa międzynarodowego mających wpływ na interpretację prawa Unii. W konsekwencji Trybunał nie jest właściwy do dokonania wykładni i stosowania przepisów prawa międzynarodowego, które sąd krajowy zamierza zastosować do wspomnianej sytuacji.
18

Jak wynika z postanowienia odsyłającego, zgodnie z ustawodawstwem słowackim syndyk przedsiębiorstwa w stanie upadłości jest zwolniony z opłat sądowych. W razie nieuwzględnienia powództwa syndyka koszty poniesione przez konsumenta są w praktyce niemożliwe do odzyskania. Co za tym idzie, taki stan rzeczy zniechęca konsumentów do występowania na drogę sądową przeciwko przedsiębiorstwom w stanie upadłości, a także do opłacania usług adwokata, co godzi w obronę ich praw.
4

Z uwagi na to, że Schwaaner Fischwaren i Rügen Fisch nie zawarły żadnego porozumienia co do wysokości związanych z rzeczonym postępowaniem odwoławczym kosztów podlegających zwrotowi, Schwaaner Fischwaren złożyła niniejszy wniosek.
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Zasada socjalnego prawa Unii o szczególnej wadze

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 31 ust. 2; dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)

2. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Cel

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)

3. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Przepisy krajowe lub układy zbiorowe wykluczające, by pracownik pozostający na zwolnieniu lekarskim w trakcie urlopu rocznego miał prawo do skorzystania z urlopu w innym okresie – Niezgodność z prawem Unii – Ustalania urlopów pracowniczych z uwzględnieniem interesów pracodawcy

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)

4. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Wykładnia przepisów krajowych mająca na celu umożliwienie zastąpienia urlopu, z którego pracownik nie mógł skorzystać z powodu niezdolności do pracy ekwiwalentem pieniężnym – Niezgodność z prawem Unii

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 16, 17, 24)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 18, 19)

3. Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takiej wykładni uregulowania krajowego, zgodnie z którą pracownik pozostający na zwolnieniu lekarskim w trakcie urlopu rocznego ustalonego jednostronnie w planie urlopów przedsiębiorstwa, gdzie jest zatrudniony, nie ma prawa z powodu zwolnienia lekarskiego do skorzystania z urlopu w innym okresie niż początkowo ustalony, w danym przypadku poza odpowiednim okresem rozliczenia urlopu, ze względów związanych z produkcją lub organizacją przedsiębiorstwa.

W przypadku gdy interesy przedsiębiorstwa stoją na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku pracownika dotyczącego nowego terminu corocznego urlopu, pracodawca ma obowiązek zgodzić się na inny termin zaproponowany przez pracownika, zgodny z tymi interesami.

(por. pkt 21, 23, 25; pkt 1 sentencji)

4. Artykuł 7 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które zezwala na to, aby w trakcie trwania umowy o pracę okres rocznego urlopu, z którego pracownik nie mógł skorzystać z powodu niezdolności do pracy, został zastąpiony ekwiwalentem pieniężnym.

(por. pkt 30; pkt 2 sentencji)
Jak wynika z brzmienia art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1896/2006 ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, aby pozwany miał podstawę do złożenia wniosku o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty na mocy tego przepisu, w razie niewystąpienia przypadku siły wyższej konieczne jest, by zostały spełnione trzy przesłanki kumulatywne, mianowicie, po pierwsze, zaistnienie nadzwyczajnych okoliczności, ze względu na które pozwany nie miał możliwości sprzeciwienia się roszczeniu w wyznaczonym ku temu terminie, po drugie, brak zawinienia pozwanego, a po trzecie, warunek niezwłocznego podjęcia przez niego działań. Fakt niespełnienia jednej z tych przesłanek stoi na przeszkodzie temu, by pozwany mógł skutecznie podnieść, że spełnił warunki przewidziane w tym przepisie.

(por. pkt 24)
Co prawda wielkość przedsiębiorstwa wnoszącej odwołanie może mieć wpływ na ocenę poważnego charakteru podniesionej szkody finansowej, ponieważ szkoda ta jest tym poważniejsza, im istotniejsza w stosunku do tej wielkości, i mniej poważna w przeciwnym razie. A zatem w niektórych okolicznościach argumenty dotyczące poważnego charakteru podniesionej szkody mogą być oddalone na podstawie prostego porównania tej szkody z wysokością obrotu przedsiębiorstwa, które mogło ją ponieść.

W ramach oceny powagi szkody finansowej podnoszonej w ramach wniosku w przedmiocie środka tymczasowego okoliczność, że wnioskodawca nie przedstawił informacji dotyczących wielkości przedsiębiorstwa, do którego należy, nie jest sama w sobie wystarczająca, by uzasadnić oddalenie tego wniosku z tego względu, iż wnioskodawca odwołania nie wykazał poważnego charakteru podniesionej szkody.

Jeżeli podniesiona szkoda ma charakter finansowy, wnioskowane środki tymczasowe są uzasadnione, jeśli okaże się, że brak tych środków mógłby stanowić zagrożenie dla stabilności finansowej wnoszącej odwołanie do wydania orzeczenia kończącego postępowanie co do istoty lub zmieniłby jej udziały w rynku w znaczący sposób w szczególności w świetle wielkości przedsiębiorstwa i wysokości jego obrotu oraz charakteru grupy, do której przedsiębiorstwo to należy.

W tym względzie, co się tyczy sytuacji mogącej stanowić zagrożenie dla stabilności finansowej przedsiębiorstwa, w ramach oceny nieodwracalnego charakteru szkody wynikającej jakoby ze strat, jakie mogą być poniesione w kontekście inwestycji, należy porównać obrót w skali światowej grupy, do której przedsiębiorstwo należy, z kosztem omawianej inwestycji.

(por. pkt 54, 58)
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Zasada socjalnego prawa Unii o szczególnej wadze

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 31 ust. 2; dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7)

2. Polityka społeczna – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 97/81 – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Uregulowanie lub praktyka krajowa, przewidujące przy przejściu z zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy na system zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu, zmniejszenie prawa do corocznego płatnego urlopu uzyskanego z okresie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy – Obliczanie ex post prawa do corocznego płatnego urlopu zgodnie z zasadą pro rata temporis – Niedopuszczalność

(dyrektywy: 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1; Rady 97/81, zmieniona dyrektywą 98/23, załącznik, klauzula 4 pkt 2)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 27–29)

2. Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz klauzulę 4 pkt 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, znajdującego się w załączniku do dyrektywy 97/81 dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, zmienionej dyrektywą 98/23, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono krajowym przepisom lub praktyce, według których liczba dni corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, których pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy nie mógł wykorzystać w okresie odniesienia, zostaje ze względu na okoliczność, iż pracownik ten zmienił wymiar czasu pracy na niepełny, zmniejszona proporcjonalnie do różnicy istniejącej między liczbą dni roboczych w tygodniu przepracowanych przez tego pracownika przed zmianą wymiaru czasu pracy na niepełny i po tej zmianie.

W istocie w wypadku zmiany wymiaru czasu pracy z pełnego na niepełny, zasady pro rata temporis ustanowiona w klauzuli 4 pkt 2 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze, nie można stosować ex post do prawa do corocznego płatnego urlopu nabytego w okresie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, w szczególności w braku jakiegokolwiek względu obiektywnego mogącego uzasadnić taką utratę.

(por. pkt 31, 36, 42; sentencja)
Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 3 maja 2012 r. – Ciampaglia

(sprawa C-185/12)

„Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Wniosek niezawierający precyzyjnych pytań i niedostarczający wystarczających wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego i prawnego — Oczywista niedopuszczalność (art. 267 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 92, art. 103 § 1) (por. pkt 4–9)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Torre Annunziata – Wykładnia art. 8 i 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) – Jurysdykcja – Jurysdykcja sądu właściwego do orzekania w przedmiocie powództwa o separację w każdej sprawie odnoszącej się do odpowiedzialności rodzicielskiej

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torre Annunziata postanowieniem z dnia 14 marca 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 3 maja 2012 r. – Ciampaglia

(sprawa C-185/12)

„Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność”

Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Wniosek niezawierający precyzyjnych pytań i niedostarczający wystarczających wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego i prawnego — Oczywista niedopuszczalność (art. 267 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 92, art. 103 § 1) (por. pkt 4–9)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Torre Annunziata – Wykładnia art. 8 i 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) – Jurysdykcja – Jurysdykcja sądu właściwego do orzekania w przedmiocie powództwa o separację w każdej sprawie odnoszącej się do odpowiedzialności rodzicielskiej

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torre Annunziata postanowieniem z dnia 14 marca 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
Zgodnie z art. 256 ust. 1 TFUE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. Jedynie Sąd uprawniony jest do ustalenia istotnych okoliczności faktycznych i dokonania ich oceny, a także do dokonania oceny dowodów. Ocena okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej, podlegającej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym.

Całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w zakresie, w jakim dotyczy ona wizualnego, fonetycznego lub konceptualnego podobieństwa kolidujących ze sobą znaków, należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących. W szczególności ocena podobieństwa dwóch znaków towarowych nie może ograniczać się do zbadania tylko jednego z elementów tworzących dany złożony znak towarowy i do porównania go z innym znakiem towarowym, ale porównania należy dokonać poprzez analizę danych znaków towarowych postrzeganych każdy jako całość. Prawdą jest, że całościowe wrażenie wywarte w pamięci właściwego kręgu odbiorców przez złożony znak towarowy może w pewnych okolicznościach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego elementów, w którym to przypadku, jeżeli wszystkie pozostałe składniki znaku towarowego są bez znaczenia, ocena podobieństwa może zostać dokonana wyłącznie na podstawie elementu dominującego. Jednakże z powyższego orzecznictwa, które odnosi się do wyjątkowych sytuacji, nie można wywodzić, że jedynie odróżniający element znaku towarowego złożonego z elementu opisowego i z elementu odróżniającego będzie rozstrzygający dla oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

(por. pkt 42–44)
Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że umowa dotycząca składu towarów stanowi umowę o świadczenie usług w rozumieniu tego przepisu.

W tym względzie należy zauważyć, że zasadniczym elementem umowy składu jest okoliczność, iż przedsiębiorca składowy zobowiązuje się do przechowania określonych rzeczy ruchomych na rachunek drugiej strony umowy. Zatem zobowiązanie to implikuje określoną czynność polegającą co najmniej na przyjęciu rzeczy ruchomych, ich przechowywaniu w bezpiecznym miejscu oraz ich wydaniu drugiej stronie umowy w odpowiednim stanie.

(por. pkt 27, 30; sentencja)