ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

a) Czy art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) znajduje zastosowanie do umów o świadczenie usług także w sytuacji, gdy usługi zgodnie z umową świadczone są w wielu państwach członkowskich? b) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: Czy wymieniony przepis należy rozumieć w taki sposób, że miejsce wypełnienia charakterystycznego zobowiązania należy określić na podstawie miejsca, w którym znajduje się główny punkt działalności świadczącego usługi, oceniany na podstawie nakładu czasu i znaczenia działalności; c) w braku możliwości określenia głównego punktu działalności skarga o wszelkie roszczenia wynikające z umowy może zostać wniesiona według wyboru skarżącego w każdym miejscu świadczenia usługi we Wspólnocie?
4.

Drugą podstawą odwołania jest naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) w związku z art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94. Przesłanką art. 8 ust. 4 lit. b) tego rozporządzenia jest to, że prawo przyznane w państwie członkowskim musi upoważniać Budvar do zakazania używania przeciwstawianego znaku towarowego. Izba Odwoławcza ustaliła, na podstawie dowodów przedłożonych przez strony i stosując utrwaloną zasadę, zgodnie z którą ciężar dowodu w prowadzonych w ramach OHIM postępowaniach w sprawie sprzeciwu spoczywa na zgłaszającym sprzeciw, że Budvar nie udowodniła, iż na podstawie prawa krajowego obowiązującego czy to we Francji czy w Austrii posiadała prawo zakazu używania znaku towarowego „BUD”. Sąd Pierwszej Instancji stwierdził jednak wbrew normom zawartym w art. 74 ust. 1 i art. 8 ust. 4 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, że OHIM powinien, poza argumentami stron przeanalizować także ex officio prawo i okoliczności prawne stanowiące uzasadnienie podnoszonych praw, o których mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia, a nie oddalić sprzeciw z powodu braku dowodów na istnienie podnoszonych przez Budvar praw.
1.

Czy w okolicznościach, gdy państwo członkowskie przyjmuje, że usługi wykonywane były przez placówkę, którą należy traktować jako odpowiednio uznaną placówkę o charakterze podobnym do szpitala lub ośrodka medycznego lub diagnostycznego w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie VAT, wyrażenie „opieka szpitalna i medyczna” w art. 132 ust. 1 lit. b) powinno być interpretowane jako obejmujące agregat lub, alternatywnie, jedną lub kilka (a jeżeli tak, to które) następujących opisanych usług [które dokładniej zostały opisane w Agreed Statement of Facts (uzgodnionym oświadczeniu co do okoliczności faktycznych)]: a) dostarczenie rodzicom nienarodzonego dziecka zestawu niezbędnego sprzętu medycznego umożliwiającego niezależnej osobie wykonującej zawód medyczny odbierającej poród pobranie krwi pępowinowej dziecka zaraz po urodzeniu; b) badanie pobranej w ten sposób krwi w specjalnie wybudowanym obiekcie w celu zapewnienia, że nie została ona skażona przez żadną chorobę, która mogłaby zostać przeniesiona poprzez krew lub poprzez komórki macierzyste pozyskane z krwi w przypadku terapeutycznego wykorzystania komórek macierzystych (wraz z podobnym badaniem następującym ponownie po 6 miesiącach); c) przetwarzanie owej krwi pod nadzorem odpowiednio wykwalifikowanej osoby wykonującej zawód medyczny w celu pozyskania próbki komórek macierzystych nadających się do terapeutycznego leczniczego wykorzystania; d) przechowywanie krwi i komórek macierzystych w warunkach kontrolowanych przez naukowców mających na celu utrzymanie i zachowanie krwi i komórek macierzystych w idealnym stanie; lub e) wydanie krwi na wniosek rodziców (do czasu uzyskania przez dziecko 18 roku życia) dla wykorzystania jej do celów leczniczych?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), w dniu 18 lutego 2009 r. – Établissements Rimbaud SA przeciwko Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d'Aix-en-Provence

(Sprawa C-72/09)

2009/C 102/18

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Établissements Rimbaud SA.

Strona pozwana: Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d'Aix-en-Provence.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym sprzeciwia się przepisom takim jak art. 990 D i nast. code général des impôts [francuskiej ordynacji podatkowej], w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, która zwalnia z podatku w wysokości 3 % od wartości rynkowej nieruchomości położonych we Francji spółki mające siedzibę we Francji i uzależnia owo zwolnienie w przypadku spółek, które mają siedzibę w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nie będącym członkiem Unii Europejskiej, od istnienia konwencji o pomocy administracyjnej zawartej pomiędzy Francją a tym państwem w celu zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania lub od okoliczności, że na podstawie traktatu zawierającego klauzulę o niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, rzeczone osoby prawne nie powinny podlegać większemu obciążeniu podatkowemu niż obciążenie podatkowe, jakiemu podlegają spółki mające siedzibę we Francji?
3)

Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie drugie, jeśli krajowy porządek prawny może zdefiniować jako „lasy” lub „obszary zalesione” obszary, które nie są „lasami” ani „obszarami zalesionymi” w rozumieniu art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) 2152/2003, definicja taka może odbiegać od definicji przewidzianej we wskazanym rozporządzeniu zarówno w zakresie elementów konstytutywnych tych pojęć, w rozumieniu rozporządzenia, jak i w zakresie liczbowego określenia danych tych elementów konstytutywnych, które w danym przypadku, mogą być wspólne z przewidzianymi w rozporządzeniu, czy też należy uznać, że ta definicja, przewidziana w krajowym porządku prawnym, może zawierać elementy konstytutywne pojęć „las” lub „obszar zalesiony”, które są odmienne od przewidzianych w definicji rozporządzenia, przyjmując jednakże, iż gdy chodzi o elementy wspólne, jest wyłącznie dopuszczalne, by nie określać ich w sposób liczbowy, a w przypadku określenia liczbowego, nie może ono wyłączać określenia liczbowego przewidzianego w rozporządzeniu?
1.

Czy obywatel turecki, legalnie zatrudniony na rynku pracy państwa członkowskiego i wykonujący stale na rzecz innej osoby, pod jej kierownictwem, określone czynności, które mają swoistą wartość ekonomiczną i za które otrzymuje w zamian wynagrodzenie, posiada status pracownika zgodnie z art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja (decyzja nr 1/80), również w sytuacji, gdy wymiar jego czasu pracy wynosi jedynie ok. 14 % pełnego wymiaru czasu pracy wynikającego z układu zbiorowego (w tym przypadku 5,5 godziny tygodniowo z 39 godzin tygodniowego czasu pracy), a dochód osiągnięty wyłącznie z tytułu tej działalności zarobkowej pokrywa jedynie ok. 25 % sumy, która – zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego – jest konieczna w celu zapewnienia środków utrzymania (w tym przypadku ok. 175 EUR z ok. 715 EUR)? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
—

Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest niewystarczające, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji nie udzielił odpowiedzi na argumenty podniesione przez skarżącą w pkt 92 i 93 pierwotnej skargi, zgodnie z którymi brak upoważnionego przedstawiciela wytwórcy z siedzibą we Wspólnocie, wymaganego na mocy dyrektywy, uniemożliwia przeprowadzenie procedury oceny zgodności przez jednostkę notyfikowaną, ani też na twierdzenie Komisji, że nie zwrócono się do niej o podjęcie działania w ramach procedury ochronnej, ponieważ portugalska jednostka Infarmed nie działała zgodnie z art. 14b dyrektywy Rady 93/42/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 98/79/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/11

Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-49/09)

2009/C 102/15

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania

— stwierdzenie, że poprzez stosowanie obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 7% do dostaw, importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt oraz obuwia dziecięcego na podstawie art. 41 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r. w powiązaniu z pozycjami 45 i 47 załącznika III do tejże ustawy Rzeczpospolita Polska uchybiła jej zobowiązaniom wynikającym z art. 98 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w powiązaniu z jej załącznikiem III.

— obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem strony skarżącej stosowanie przez Rzeczpospolitą Polską obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 7% do dostaw, importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt oraz obuwia dziecięcego na podstawie art. 41 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r. w powiązaniu z pozycjami 45 i 47 załącznika III do tejże ustawy jest niezgodne z jednoznacznymi przepisami art. 98 dyrektywy 2006/112/WE. Stosowanie tej obniżonej stawki na wymienione wyżej towary nie jest objęte żadną derogacją przyznaną Rzeczpospolitej Polskiej w pkt 1 lit.a) i lit.b) rozdziału 9 „Podatki” Załącznika XII do Aktu o warunkach Przystąpienia RP do UE ani w art. 128 dyrektywy 2006/112/WE.

(1) Dz.U. L 347 z 11.12.2006, str. 1—118
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/15

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-388/02 Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Zellstoff Stendal GmbH, Republikę Federalną Niemiec i Land Sachsen-Anhalt, wniesione w dniu 25 lutego 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

(Sprawa C-83/09 P)

2009/C 102/25

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i V. Kreuschitz, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Kronoply GmbH & Co. KG, Kronotex GmbH & Co. KG, Zellstoff Stendal GmbH, Republika Federalna Niemiec i Land Sachsen-Anhalt

Żądania wnoszącej odwołanie

— Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim uznano w nim za dopuszczalną wniesioną przez Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec pomocy przyznanej Stendahl GmbH przez Niemcy na budowę fabryki celulozy;

— odrzucenie jako niedopuszczalnej skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG na sporne działanie;

— obciążenie Kronoply GmbH & Co. KG i Kronotex GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem Komisji wywiedzenie na rzecz zainteresowanych stron w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE prawa do wniesienia skargi na decyzje w sprawie pomocy narusza wymogi ustanowione w art. 230 akapit czwarty WE w odniesieniu do dopuszczalności skarg. W jej opinii zainteresowanym stronom, które nie są stronami postępowania w sprawie pomocy, nie przysługują żadne własne prawa strony, których mogłyby dochodzić w drodze skargi. Zamiast tego w celu ustalenia, czy decyzja dotyczy indywidualnie danej osoby, należy zastosować formułę przyjętą przez Trybunał w wyroku w sprawie Plaumann. To, czy decyzja dotyczy indywidualnie danej osoby, może zatem – zdaniem Komisji – wynikać jedynie z gospodarczych skutków pomocy dla skarżącego.

Komisja twierdzi ponadto, że w zaskarżonym wyroku doszło do niedopuszczalnego nadania innej treści żądaniom, które zostały przedstawione w skardze. Zdaniem Komisji Sąd zbadał merytoryczne argumenty skarżącego, które przedstawił on w odniesieniu do innych aspektów aniżeli ochrona jego rzekomych praw procesowych, chociaż skarga była dopuszczalna wyłącznie w celu ochrony rzekomych praw procesowych.

Komisja utrzymuje wreszcie, że zaskarżony wyrok prowadzi do wprowadzenia nieznanej prawu wspólnotowemu skargi powszechnej na decyzje w sprawie pomocy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/13

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-365/06 Bateaux mouches przeciwko OHIM, wniesione w dniu 24 lutego 2009 r. przez Compagnie des bateaux mouches SA

(Sprawa C-78/09 P)

2009/C 102/22

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Compagnie des bateaux mouches SA (przedstawiciel: G. Barbaut, adwokat)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Jean-Noël Castanet

Żądania wnoszącej odwołanie

— uznanie odwołania wniesionego przez Compagnie des bateaux mouches za dopuszczalne;

— uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 grudnia 2008 r. (sprawa T-365/06);

— obciążenie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie odwołania.

W pierwszym zarzucie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1). W tym zakresie zarzuca ona po pierwsze Sądowi, że zlekceważył on samoistny charakter odróżniający, jaki posiadał od początku znak towarowy. Po drugie, charakter odróżniający znaku został nawet utrzymany i wzmocniony w czasie w wyniku jego używania przez wnoszącą odwołanie. W istocie, znak towarowy „BATEAUX MOUCHE” jest umieszczony na statkach wykorzystywanych przez stronę wnoszącą odwołanie – i jedynie przez nią – do organizowania przejażdżek turystycznych po Sekwanie, posłużenie się wyrażeniem „bateaux mouches” przy posługiwaniu się wyszukiwarkami internetowymi doprowadza wyszukującego bezpośrednio na stronę internetową wnoszącej odwołanie oraz wnosząca odwołanie wprowadziła aktywną politykę obrony jej znaku towarowego przed jakimkolwiek używaniem stanowiącym jego nadużycie.

W drugim zarzucie strona wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że dokonał błędnej wykładni wypracowanych przez orzecznictwo kryteriów umożliwiających wykazanie uzyskania charakteru odróżniającego znaku towarowego „BATEAUX MOUCHE” w następstwie używania. W istocie czynniki, na podstawie których można wykazać charakter odróżniający znaku towarowego, takie jak udział w rynku, jaki ma znak towarowy, intensywność, zasięg geograficzny i okres używania tego znaku towarowego, wysokość nakładów przedsiębiorstwa związanych z jego promowaniem, odsetek zainteresowanego kręgu odbiorców rozpoznających z uwagi na znak towarowy towar lub usługę jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, winny być analizowane przez Sąd w sposób całościowy a nie częściowy.

(1) Dz.U. 1994, L11, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 lutego 2009 r. – Association of the British Pharmaceutical Industry przeciwko Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

(Sprawa C-62/09)

2009/C 90/24

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Association of the British Pharmaceutical Industry

Strona pozwana: Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

Pytania prejudycjalne

Czy art. 94 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE (1) stoi na przeszkodzie, żeby w celu ograniczenia swoich wydatków na produkty lecznicze instytucja publiczna należąca do krajowego systemu opieki zdrowotnej wprowadziła system, który oferuje zachęty finansowe gabinetom lekarskim (które z kolei mogą dostarczać korzyści finansowe przepisującym produkty lecznicze lekarzom), żeby przepisywali oni objęty systemem motywacyjnym konkretny produkt leczniczy, który stanowi:

a) inny niż wcześniej przepisany pacjentowi przez lekarza produkt leczniczy; lub

b) inny produkt leczniczy niż ten, który w innym razie mógłby zostać przepisany pacjentowi gdyby nie istniejący system motywacyjny,

w sytuacji gdy ten inny produkt leczniczy należy do tej samej kategorii terapeutycznej produktów leczniczych stosowanych w leczeniu danego przypadku pacjenta.

(1) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s.67).
3)

Czy art. 12, 17 i 18 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z przepisami art. 21, 24 i 34 karty praw podstawowych należy interpretować w taki sposób, że prawo pobytu małoletniego dziecka będącego obywatelem państwa członkowskiego, na którego terytorium ma ono miejsce zamieszkania, musi oznaczać przyznanie zwolnienia z obowiązku posiadania pozwolenia na pracę wstępnemu będącemu obywatelem państwa trzeciego, który utrzymuje to dziecko i który pomimo niespełnienia wymogu pozwolenia na pracę wymaganego prawem państwa członkowskiego, w którym ma on miejsce zamieszkania spełnia jako pracownik najemny podlegający systemowi zabezpieczenia społecznego tego państwa wymóg posiadania wystarczających środków finansowych i ubezpieczenia na wypadek choroby, tak żeby do prawa pobytu przysługującego temu dziecku przypisana była skuteczność (effet utile), którą orzecznictwo wspólnotowe (ww. wyrok w sprawie Zhu i Chen) uznało względem małoletniego dziecka będącego obywatelem europejskim posiadającym obywatelstwo innego państwa członkowskiego niż to, w którym dziecko to utrzymywane przez wstępnego będącego obywatelem państwa trzeciego ma miejsce zamieszkania?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 stycznia 2009 r. – Astra Zeneca UK Limited przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

(Sprawa C-40/09)

2009/C 90/17

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

VAT and Duties Tribunal, Manchester

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Astra Zeneca UK Limited

Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

1) Czy w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy pracownik, zgodnie z umową o pracę, ma prawo wybrać otrzymanie części wynagrodzenia w formie bonu o określonej wartości nominalnej, art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) [obecnie art. 2 ust. 1 lit. c) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT] należy interpretować w ten sposób, że przekazanie tego bonu pracownikowi przez pracodawcę stanowi odpłatne świadczenie usług?

2) W wypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 6 ust. 2 lit. b) [obecnie art. 26 ust. 1 lit. b)] należy interpretować w ten sposób, że przekazanie bonu pracownikowi przez pracodawcę na podstawie umowy o pracę należy traktować jako świadczenie usług w sytuacji, gdy bon ten ma być wykorzystany przez pracownika do celów prywatnych?

3) Jeżeli przekazanie bonu nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 2 ust. 1, ani nie należy go traktować jako świadczenia usług w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. b), to czy art. 17 ust. 2 (obecnie art. 168) należy interpretować w ten sposób, że pracodawca ma prawo do zwrotu podatku VAT naliczonego przy nabyciu i przekazaniu bonu pracownikowi zgodnie z umową o pracę w sytuacji, gdy bon ten ma być wykorzystany przez pracownika do celów prywatnych?

(1) Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).
1)

Czy art. 42 akapit pierwszy pkt 8b i art. 44a rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209 z dnia 11.08.2005 r., s. 1), wprowadzone doń w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 1437/2007 z dnia 26 listopada 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 322 z dnia 07.12.2007 r., s. 1) są nieważne?
1)

Jak, w świetle art. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (1) i art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (2), należy interpretować pojęcie „centrum operacyjne”, użyte w pkt 21 i nast. wyroku Trybunału z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie C 297/99 Skills Motor Coaches i in. (3)?
1)

czy wykładni klauzuli 8 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się przepisom wewnętrznym (takim jak art. 11 i art. 1 dekretu ustawodawczego nr 368/2001), które w wykonaniu dyrektywy 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, uchyliły art. 1 ust. 2 lit. b) ustawy nr 230/1962, w świetle którego „umowa o pracę na czas określony może zostać zawarta: gdy zatrudnienie” następuje „celem zastąpienia nieobecnych pracowników” mających „prawo do zachowania miejsca pracy, o ile w umowie o pracę na czas określony” wskazano „nazwisko zastępowanego pracownika i powód zastępstwa”, zastępując go uregulowaniem nie przewidującym takich obowiązków w zakresie specyfikacji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt München

(Sprawa C-123/09)

2009/C 129/17

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht München

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Hauptzollamt München

Pytania prejudycjalne

Czy podpozycję 3926 20 00 Nomenklatury Scalonej w brzmieniu rozporządzenia Komisji (WE) NR 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) należy interpretować w ten sposób, że objęte nią są również takie wyroby z materiałów włókienniczych, które są szorstkowane i pokryte warstwą z tworzywa sztucznego po jednej stronie, ale które nie posiadają funkcji innej niż wzmacniająca, lecz w przypadku których szorstkowanie służy wyłącznie lepszej przyczepności warstwy z tworzywa sztucznego i po wykonaniu towaru nie jest widoczne dla użytkownika (zob. również notę wyjaśniającą 56.6 do zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów dotyczącą działu 39. Nomenklatury Scalonej)?

(1) Dz. U. L 281 s. 1; Dz. U. L 256, s. 1
2)

Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one krajowego monopolu w zakresie określonych gier losowych, takich jak na przykład gry losowe w kasynach, jeżeli dane państwo członkowskie nie prowadzi spójnej i systematycznej polityki dotyczącej ograniczenia gier losowych, ponieważ organizatorzy będący posiadaczami koncesji krajowych zachęcają do udziału w grach losowych — takich jak państwowe zakłady sportowe i gry liczbowe — i prowadzą w tym zakresie działania reklamowe (telewizja, gazety, czasopisma), przy czym reklama polega nawet na tym, że na krótko przed losowaniem oferowana jest gotówka na kupon zakładu [„TOI TOI TOI — Glaub’ ans Glück” („trzymamy kciuki — uwierz w szczęście”)]?