W ramach analizy istnienia jednego podmiotu gospodarczego obejmującego producenta i powiązanego z nim dystrybutora, decydujące znaczenie ma rozważenie rzeczywistości gospodarczej stosunków pomiędzy tym producentem i tym dystrybutorem. Ze względu na wymóg stwierdzenia odzwierciedlającego rzeczywistość gospodarczą stosunków pomiędzy rzeczonym producentem i rzeczonym dystrybutorem instytucje Unii mają obowiązek uwzględnić ogół istotnych czynników pozwalających ustalić, czy dystrybutor ów wykonuje funkcje zintegrowanego działu sprzedaży tego producenta. Czynniki te nie mogą ograniczać się do funkcji wykonywanych przez powiązanego dystrybutora w związku z samą sprzedażą objętego postępowaniem produktu wytwarzanego przez producenta, który twierdzi, iż tworzy jeden podmiot gospodarczy z tym dystrybutorem. Podobnie bezpośrednie fakturowanie przez producenta z siedzibą w państwie trzecim części sprzedaży eksportowej do Unii jest istotnym czynnikiem, który instytucje te powinny również uwzględniać.

W tych okolicznościach uznanie istnienia jednego podmiotu gospodarczego pozwala uniknąć tego, by koszty, które są oczywiście objęte ceną sprzedaży produktu, w przypadku gdy sprzedaż dokonywana jest przez dział sprzedaży włączony do organizacji producenta, nie były wyłączone, w przypadku gdy ta sama działalność wykonywana jest przez spółkę odrębną prawnie, lecz kontrolowaną gospodarczo przez producenta.

Jeżeli strona na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (rozporządzenie podstawowe) żąda dostosowania mającego zapewnić porównywalność wartości normalnej i ceny eksportowej w celu określenia marginesu dumpingu, powinna ona przedstawić dowód, że jej żądanie jest uzasadnione.

Ponadto ciężar dowodu, że muszą zostać dokonane szczególne dostosowania wymienione w art. 2 ust. 10 lit. a)–k) rozporządzenia podstawowego, spoczywa na tych, którzy powołują się na tę okoliczność.

A zatem, w przypadku gdy producent żąda dokonania dostosowania, co do zasady w dół, wartości normalnej lub, co za tym idzie – w górę, cen eksportowych, na podmiocie tym spoczywa obowiązek wskazania i wykazania, że wymogi dokonania takiego dostosowania zostały spełnione. Natomiast jeżeli instytucje Unii twierdzą, że należy dokonać dostosowania w dół ceny eksportowej z tego względu, że związana z producentem spółka zajmująca się sprzedażą wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji, na tych instytucjach spoczywa obowiązek przedstawienia co najmniej zbieżnych poszlak wykazujących, że ta przesłanka jest spełniona.

Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy instytucje Unii przedstawiły zbieżne poszlaki, iż dystrybutor powiązany z producentem wykonuje funkcje podobne do tych, które wykonuje przedstawiciel pracujący na zasadzie prowizji, do dystrybutora lub do tego producenta należy przedstawienie dowodu, że dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie jest uzasadnione, na przykład poprzez wykazanie, że tworzą oni jeden podmiot gospodarczy. W tym celu owe podmioty gospodarcze powinny między innymi udowodnić, że nie działają niezależnie i że są powiązane porozumieniami kompensacyjnymi. W ramach stosowania art. 2 ust. 10 lit. i) nie istnieje żadne domniemanie, iż dwa powiązane przedsiębiorstwa nie działają niezależnie lub że są one powiązane porozumieniami kompensacyjnymi, które zobowiązywałoby instytucje Unii, w celu dokonania dostosowania na podstawie tego przepisu, do wykazania, że dwa podmioty są zarządzane niezależnie.

(zob. pkt 82–86)