W przypadku gdy dana decyzja lub rozporządzenie dotyczące bezpośrednio i indywidualnie osoby fizycznej zostają w toku postępowania zastąpione przez inny akt mający ten sam przedmiot, to należy to uważać za nową okoliczność umożliwiającą skarżącemu dokonanie zmiany przedstawionych żądań i zarzutów. Zobowiązanie skarżącego do wniesienia nowej skargi byłoby w istocie sprzeczne z zasadą prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości oraz wymogiem skuteczności postępowania. Ponadto niesłuszne byłoby umożliwienie danej instytucji dokonania zmiany w zaskarżonym akcie lub zastąpienie go innym w celu ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze na ten akt, wniesionej do sądu wspólnotowego oraz powoływania się w toku postępowania na tę zmianę lub akt zastępujący w celu pozbawienia drugiej strony postępowania możliwości rozszerzenia początkowych żądań i zarzutów wobec tego późniejszego aktu lub przedstawienia uzupełniających żądań i zarzutów wobec niego.

Jednakże jeżeli nieważność aktu została stwierdzona ze względu na błędy formalne lub proceduralne, to zainteresowana instytucja ma prawo wydać ponownie identyczny akt, przestrzegając tym razem wskazanych wymogów formalnych i proceduralnych, a nawet nadając temu aktowi moc wsteczną, jeżeli jest to konieczne dla realizacji celów interesu ogólnego i pod warunkiem że uzasadnione oczekiwania zainteresowanych osób są należycie respektowane. Jeżeli środki zapewniające wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność zgodnie z art. 233 WE mogą oznaczać dla instytucji obowiązek zmiany lub w razie konieczności wycofania aktów, które uchyliły i zastąpiły decyzję, której nieważność została stwierdzona, po zamknięciu procedury ustnej, dana instytucja ma prawo utrzymać w mocy te akty w czasie, który jest jej absolutnie niezbędny w celu wydania nowego aktu zgodnego ze wskazanymi wymogami formalnymi i proceduralnymi.

Aby podporządkować się wyrokowi stwierdzającemu nieważność i zapewnić jego pełne wykonanie, instytucja będąca autorem aktu, którego nieważność została stwierdzona, jest zobowiązana do uwzględnienia nie tylko sentencji wyroku, ale również uzasadnienia prowadzącego do jego wydania, które stanowi nieodzowny element tego wyroku, w tym znaczeniu, że jest niezbędne do określenia dokładnego znaczenia tego, co zostało orzeczone w sentencji. To właśnie uzasadnienie wskazuje, po pierwsze, konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a po drugie, przedstawia szczegółowe względy, z powodu których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić, zastępując akt, którego nieważność została stwierdzona.

Ponadto z art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931 w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, do którego odsyła także art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, wynika, że późniejsze decyzje o zamrożeniu funduszy powinna poprzedzać kontrola sytuacji osoby zainteresowanej nie tylko w celu sprawdzenia, czy osoba ta prowadzi działalność terrorystyczną, lecz w celu upewnienia się, że utrzymanie jej na spornej liście figurującej w załączniku do wyżej wymienionego rozporządzenia jest dalej uzasadnione, ewentualnie na podstawie nowych danych lub dowodów. W tym względzie, jeżeli powody decyzji późniejszej o zamrożeniu funduszy są co do zasady takie same jak powody powołane przy okazji wydania poprzedniej decyzji, zwykła deklaracja w tej sprawie wystarcza, w szczególności gdy zainteresowana jest grupą lub podmiotem.

Zarówno art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, jak i art. 1 ust. 2, 3 i 6 wspólnego stanowiska 2001/931 w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, nie zakazują — jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami — stosowania środków restrykcyjnych względem niektórych osób i podmiotów, które popełniły akty terrorystyczne w przeszłości, pomimo braku dowodów na to, że takie osoby lub podmioty obecnie dokonują rzeczonych aktów lub w nich uczestniczą.

Po pierwsze, wprawdzie art. 1 ust. 2 wyżej wymienionego wspólnego stanowiska sformułowany jest w trybie oznajmującym czasu teraźniejszego („osoby, które dokonują”) w celu zdefiniowania tego, co należy rozumieć przez „osoby, grupy i podmioty uczestniczące w aktach terrorystycznych”, to jest to jednak syntetyczne określenie charakterystyczne dla definicji i opisu odpowiedzialności karnej bez nawiązania do określonego okresu w czasie. Podobna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do imiesłowu czasu teraźniejszego użytego w wersji francuskiej („les personnes […] commettant”) i angielskiej („persons committing”) art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, co potwierdza użycie trybu oznajmującego czasu teraźniejszego także w innych wersjach językowych. Ponadto art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska pozwala na przyjęcie środków restrykcyjnych przeciwko przede wszystkim osobom skazanym za akty terroryzmu, co zwykle wskazuje na działalność terrorystyczną w przeszłości, która nie jest już aktywnie prowadzona w momencie jej stwierdzenia w wyroku skazującym. Wreszcie ust. 6 tego samego artykułu stanowi, że nazwiska osób i nazwy podmiotów na spornej liście będą poddawane kontroli w regularnych odstępach czasu, co najmniej raz w ciągu każdych sześciu miesięcy, w celu zapewnienia, że istnieją podstawy do utrzymania ich na liście. W trosce o skuteczność tego przepisu należy uznać, że pozwala on utrzymać na spornej liście osoby i podmioty, które nie dokonały nowego aktu terrorystycznego w okresie jednego lub dwóch okresów sześciomiesięcznych poprzedzających kontrolę, jeżeli ma to swoje uzasadnienie w świetle okoliczności mających znaczenie w danej sprawie.

Po drugie, rozporządzenie nr 2580/2001, wspólne stanowisko 2001/931, a także rezolucja Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1373 (2001), którą te akty wykonują, mają na celu walkę z zagrożeniami dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego powodowanymi przez akty terrorystyczne. Realizacja tego podstawowego dla wspólnoty międzynarodowej celu mogłaby być zagrożona, gdyby środki zamrażania funduszy przewidziane przez te akty mogły być stosowane tylko względem osób, grup i podmiotów, które obecnie dokonują aktów terrorystycznych lub tych, które czyniły to w niedalekiej przeszłości.

Ponadto ze względu na to, że środki te mają głównie na celu zapobieganie popełnianiu takich aktów lub ich powtarzaniu, to tym bardziej opierają się na ocenie zagrożenia obecnego lub przyszłego, a nie tylko na ocenie postępowania z przeszłości. W tym zakresie z doświadczenia wynika, że tymczasowe przerwanie działań przez organizację o przeszłości terrorystycznej nie stanowi samo w sobie gwarancji, że dana organizacja nie powróci do niej w każdej chwili, a poza tym nie można ufać wskazywanemu zaniechaniu przemocy deklarowanemu w takiej sytuacji. Wynika z tego, że szeroki zakres uznania, którym dysponuje Rada w odniesieniu do dowodów, które należy uwzględnić w celu wydania lub utrzymania środków zamrożenia funduszy, obejmuje ocenę zagrożenia, które może w dalszym ciągu stanowić organizacja, która w przeszłości dokonywała aktów terrorystycznych, pomimo przerwy w działalności terrorystycznej przez krótszy lub dłuższy czas lub nawet widocznego jej zaprzestania.

(por. pkt 107–112)