Jak podnosi rzecznik generalny w pkt 59 opinii, sytuacja, do której odnosi się art. 395 rozporządzenia nr 575/2013 i w której państwa członkowskie mogą stosować zgodnie z art. 67 ust. 2 dyrektywy 2013/36 sankcje administracyjne lub inne środki administracyjne, została określona nie tylko w art. 395 ust. 1, lecz także w art. 395 ust. 5. W konsekwencji przepis prawa krajowego taki jak § 97 ust. 1 pkt 4 BWG, nakładający na instytucję kredytową, która przekroczyła ustanowione w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013 limity dużych ekspozycji, automatycznie odsetki wyrównawcze, i nieprzewidujący możliwości zweryfikowania, czy spełnione są przesłanki ustanowione w art. 395 ust. 5 rzeczonego rozporządzenia, nie jest zgodny z ustanowionymi przez owo rozporządzenie wymogami nadzoru ostrożnościowego.

Artykuł 64 i art. 65 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, oraz art. 395 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, na mocy którego w przypadku przekroczenia limitów dużej ekspozycji przewidzianych w art. 395 ust. 1 owego rozporządzenia odsetki wyrównawcze są nakładane na instytucję kredytową automatycznie, nawet jeśli spełnia ona sformułowane w art. 395 ust. 5 rzeczonego rozporządzenia przesłanki zastosowania wyjątku polegającego na dopuszczeniu przekroczenia wspomnianych limitów.

Artykuł 48 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającego ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) należy interpretować w ten sposób, że procedury nadzorczej nie można uważać za formalnie wszczętą w rozumieniu przywołanego przepisu ani wtedy, gdy instytucja kredytowa dokonuje zgłoszenia dotyczącego przekroczenia limitów przewidzianych w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013 krajowemu organowi nadzoru, ani też gdy w postępowaniu toczącym się równolegle dla podobnych naruszeń organ ten wydał już decyzję.

Po pierwsze, z art. 2 pkt 25 rozporządzenia ramowego JMN wynika, że jedynie postępowanie prowadzone przez właściwe organy krajowe może być uważane za procedurę nadzorczą w rozumieniu przywołanego przepisu. W związku z tym działania podejmowane przez instytucję kredytową nie mogą być uznawane za stanowiące element procedury nadzorczej w rozumieniu owego przepisu. Ponadto, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 89 opinii, przysłówek „formalnie”, użyty w art. 48 ust. 3 rozporządzenia ramowego JMN, odnosi się do wyraźnej decyzji o wszczęciu procedury nadzorczej, niezależnie od prowadzących do jej podjęcia powodów, takich jak zgłoszenie przez podlegającą nadzorowi instytucję kredytową, które doprowadziło do formalnego wydania odnośnej decyzji. Po drugie, zgodnie z art. 2 pkt 25 rozporządzenia ramowego JMN procedura nadzorcza służy przygotowaniu przez organ krajowy decyzji nadzorczej.

(zob. pkt 56, 57, 59, 60; pkt 2 sentencji)