ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Świadczenia rodzinne – Osoby uprawnione do emerytur lub rent na podstawie ustawodawstw kilku państw członkowskich – Świadczenia rodzinne na dzieci pozostające na utrzymaniu oraz sieroty po osobach uprawnionych – Niepełnosprawne dzieci

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, zmienione rozporządzeniem nr 1992/2006, art. 77 ust. 2 lit. b), i), art. 78 ust. 2 lit. b), i))

Summary

Artykuł 77 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 78 ust. 2 lit. b) ppkt i) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1992/2006, należy interpretować w ten sposób, że osoby uprawnione do emerytury lub renty inwalidzkiej tudzież sieroty po zmarłym pracowniku podlegające ustawodawstwom kilku państw członkowskich, których prawa do emerytury lub renty, podobnie jak prawa sierot, mają jednak za podstawę wyłącznie ustawodawstwo byłego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, mają prawo domagać się od właściwych organów tego państwa całości zasiłków rodzinnych przewidzianych w tym ustawodawstwie na rzecz niepełnosprawnych dzieci, nawet jeżeli nie zwróciły się w państwie członkowskim miejsca zamieszkania o przyznanie porównywalnych zasiłków w wyższej kwocie przewidzianych w ustawodawstwie tego ostatniego państwa z tego powodu, że dokonały wyboru innego świadczenia dla osób niepełnosprawnych, którego nie da się pogodzić z tymi zasiłkami, w sytuacji gdy prawo do zasiłków rodzinnych w byłym państwie członkowskim miejsca zatrudnienia zostało nabyte wyłącznie w oparciu o ustawodawstwo tego państwa członkowskiego. To samo dotyczy sytuacji gdy zainteresowani nie mogą na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania zdecydować się na wypłatę zasiłków rodzinnych w tym państwie.

(por. pkt 57, 59; pkt 1, 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Zwolnienie produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej innej niż prywatne loty niehandlowe – Zakres

(dyrektywa Rady 2003/96, art. 14 ust. 1 lit. b))

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Zwolnienie paliw wykorzystywanych w dziedzinie wytwarzania, rozwoju, badania i konserwacji statków powietrznych – Zakres

(dyrektywa Rady 2003/96, art. 15 ust. 1 lit. j))

Summary

1. Artykuł 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/96 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej powinien być interpretowany w ten sposób, że ze zwolnienia z podatku od paliw wykorzystywanych do żeglugi powietrznej przewidzianego przez ten przepis nie może korzystać przedsiębiorstwo, które w celu rozwoju stosunków handlowych używa należącego do niego samolotu w celu zapewnienia transportu pracowników do klientów lub na targi handlowe, gdy ów transport nie służy bezpośrednio świadczeniu przez to przedsiębiorstwo odpłatnych usług lotniczych.

(por. pkt 33; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 15 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2003/96 w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, powinien być interpretowany w ten sposób, że paliwo używane w celu dokonania lotów do warsztatu zajmującego się konserwacją samolotów i z powrotem nie jest objęte zakresem zastosowania tego przepisu.

(por. pkt 39; pkt 2 sentencji)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Środowisko naturalne

–

Odpady

–

Składowanie odpadów

–

Dyrektywa 1999/31

–

Przepisy krajowe przewidujące poddawanie odpadów azbestowo-cementowych obróbce na składowiskach odpadów obojętnych

–

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (art. 258 TFUE; dyrektywa Rady 1999/31, art. 2 lit. e), art. 3 ust. 1, art. 6 lit. d), art. 16, załącznik II; decyzja Rady 2003/33, załącznik) (por. pkt 25, 26, 28; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprawidłowa transpozycja art. 2 lit. e), art. 3 ust. 1 i art. 6 lit. d) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1) oraz przepisów załącznika do decyzji Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającej kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE (Dz.U. L 11, s. 27) – Przepisy krajowe przewidujące kategorię odpadów „obojętnych i niebezpiecznych” niezgodne z dyrektywą – Składowanie odpadów azbestowo-cementowych

Sentencja

Sentencja

1) Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do zapewnienia, by odpady azbestowo-cementowe były poddawane obróbce na przeznaczonych do tego składowiskach, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 lit. e), art. 3 ust. 1 oraz art. 6 lit. d) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów oraz przepisów załącznika do decyzji Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającej kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31.

2) Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mięso drobiowe – Refundacje wywozowe – Klasyfikacja w nomenklaturze produktów rolnych do celów refundacji wywozowych

(rozporządzenie Komisji nr 3846/87, załącznik I)

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mięso drobiowe – Refundacje wywozowe – Klasyfikacja w nomenklaturze produktów rolnych do celów refundacji wywozowych

(rozporządzenie Komisji nr 3846/87, załącznik I)

3. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Mięso drobiowe – Refundacje wywozowe – Klasyfikacja w nomenklaturze produktów rolnych do celów refundacji wywozowych

(rozporządzenie Komisji nr 3846/87, załącznik I)

4. Unia celna – Zgłoszenia celne – Kontrola po zwolnieniu towarów – Częściowa rewizja towarów objętych tym samym zgłoszeniem – Wyniki reprezentatywne dla całości towarów objętych zgłoszeniem

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 70 ust. 1)

Summary

1. Podpozycję 0207 12 90 załącznika I do rozporządzenia nr 3846/87 ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, należy interpretować w ten sposób, że objęta jej zakresem tusza drobiowa musi być całkowicie wypatroszona, tak że niekorzystne jest dla celów klasyfikacji taryfowej, jeśli tusza po procesie maszynowego patroszenia nadal nie jest pozbawiona na przykład części jelit albo tchawicy.

(por. pkt 57; pkt 1 sentencji)

2. Kod produktu 0207 12 90 9990 załącznika I do rozporządzenia nr 3846/87 ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze termin „zmienny skład” w rozumieniu tego kodu cechuje się tym, że dozwolona jest obecność w sumie do czterech spośród wymienionych w nim podrobów, pojedynczo lub w większej liczbie, pod warunkiem nie przekroczenia liczby czterech oraz po drugie sposób, że tusza drobiowa, w której nie usunięto jeszcze z szyi tchawicy, nie jest objęta tym kodem produktu.

(por. pkt 69, 93; pkt 2, 5 sentencji)

3. Podpozycję 0207 12 10 załącznika I do rozporządzenia nr 3846/87 ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, należy interpretować w ten sposób, że podpozycja ta nie obejmuje tusz drobiowych, w których jeden z wymienionych w niej rodzajów podrobów, a mianowicie szyja, serce, wątróbka i żołądek, jest zawarty w większej ilości. Natomiast tusza drobiowa, na której po maszynowym procesie skubania pozostały jeszcze małe lotki, pióra, końcówki piór i pióra włosowate, objęta jest tą podpozycją, pod warunkiem że te resztki piór są zgodne z cechą kurczaka gotowego do pieczenia o solidnej i właściwej jakości handlowej.

(por. pkt 74, 87; pkt 3, 4 sentencji)

4. Przy kontroli celnej, czy wywożone produkty odpowiadają pozycji taryfowej podanej w zgłoszeniu wywozowym, wyniki częściowej rewizji zgłoszonych towarów są reprezentatywne dla całości towarów objętych tym zgłoszeniem zgodnie z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Nie można przyjąć tolerancji błędu pozwalającej uznać, że pojedynczy odmienny produkt nie wpływa negatywnie na możliwość uzyskania refundacji.

(por. pkt 107; pkt 6 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu

(dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)

Summary

Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, takim jak układy zbiorowe, ograniczającym – poprzez ustanowienie piętnastomiesięcznego okresu dozwolonego przeniesienia, po upływie którego prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego wygasa – gromadzenie praw do tego urlopu przez pracownika niezdolnego do pracy w ciągu kilku następujących po sobie okresów rozliczeniowych.

(por. pkt 44; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 2004/38 – Prawo wyjazdu i wjazdu – Zakres stosowania

(art. 21 TFUE; dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1)

2. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 2004/38 – Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego

(art. 21 TFUE; dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 27)

Summary

1. Status obywatela Unii przyznaje, obywatelowi europejskiemu, również w stosunku do jego państwa członkowskiego pochodzenia, prawa wynikające z posiadania tego statusu, a w szczególności na prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich przyznane na mocy art. 21 TFUE. Prawo do swobodnego przemieszczania się obejmuje zarówno prawo obywateli Unii Europejskiej do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, którego są obywatelami, jak i prawo do opuszczenia państwa członkowskiego pochodzenia. W istocie podstawowe swobody gwarantowane traktatem zostałyby pozbawione znaczenia, gdyby państwo członkowskie pochodzenia mogło, bez ważnego uzasadnienia, zabronić swoim obywatelom opuszczania swego terytorium celem wjazdu na terytorium innego państwa członkowskiego.

Ponieważ art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, przewiduje wyraźnie, że każdy obywatel Unii posiadający ważny dowód tożsamości lub paszport ma prawo do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego w celu odbycia podróży do innego państwa członkowskiego, sytuacja osoby pozbawionej prawa do wyjazdu z państwa, którego jest obywatelem wchodzi w zakres zastosowania owej dyrektywy.

(por. pkt 24–27)

2. Artykuł 21 TFUE oraz art. 27 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na ograniczenie prawa obywatela państwa członkowskiego do udania się na terytorium innego państwa członkowskiego, w szczególności z tego powodu, że został on skazany w innym państwie za obrót środkami odurzającymi, pod warunkiem, po pierwsze, że indywidualne zachowanie tego obywatela stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa, po drugie, że rozpatrywany środek w postaci ograniczenia prawa jest odpowiedni dla zapewnienia realizacji założonego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia, oraz po trzecie, że środek ten może podlegać skutecznej kontroli sądowej pozwalającej na sprawdzenie jego legalności, w aspekcie okoliczności faktycznych i prawnych, w świetle wymogów prawa Unii.

(por. pkt 42; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 80/987 – Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji

(dyrektywa Rady 80/987, zmieniona dyrektywą 2002/74 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3, 4)

Summary

Wykładni art. 3 i 4 dyrektywy 80/987 dotyczącej ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy, zmienionej dyrektywą 2002/74, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które w przypadku niewypłacalności pracodawcy zobowiązują pracowników – w celu dochodzenia prawa do wypłaty w pełnej wysokości roszczeń o zaległe wynagrodzenie za pracę – do rejestracji w charakterze osoby poszukującej pracy.

W istocie jedynie w drodze wyjątku państwa członkowskie mogą na podstawie art. 4 dyrektywy 80/987 ograniczy obowiązek spłaty, o którym mowa w jej art. 3. Wykładni wspomnianego art. 4 dyrektywy należy dokonywać w sposób ścisły i zgodny z jej celem społecznym, jakim jest zapewnienie minimalnej ochrony wszystkim pracownikom. W tym celu wypadki, w których dozwolone jest ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji, są w sposób wyczerpujący wymienione przez dyrektywę 80/987, a rozpatrywane przepisy powinny podlegać ścisłej wykładni w świetle ich derogacyjnego charakteru oraz celu omawianej dyrektywy. Z tego punktu widzenia należy stwierdzić, że byłoby sprzeczne z celem dyrektywy 80/987 dokonywanie jej wykładni, a w szczególności jej art. 3 i 4, w taki sposób, by wobec pracownika stosowano – ze względu na niedopełnienie obowiązku zarejestrowania się w charakterze osoby poszukującej pracy w danym terminie przewidzianym w rozpatrywanym w postępowaniu przed sądem krajowym przepisie krajowym – ryczałtowe i automatyczne zmniejszenie zwrotu jego roszczeń z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia i by pracownik ten nie mógł w związku z tym korzystać z gwarancji w stosunku do wynagrodzenia, które faktycznie stracił w okresie odniesienia.

(por. pkt 30, 31, 34, 35, 39; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa do wszczęcia postępowania upadłościowego – Wszczęcie postepowania ubocznego przed wszczęciem głównego postępowania upadłościowego – Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3 ust. 4 lit. a))

2. Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie nr 1346/2000 – Właściwość międzynarodowa do wszczęcia postępowania upadłościowego – Wszczęcie postepowania ubocznego przed wszczęciem głównego postępowania upadłościowego – Przesłanki

(rozporządzenie Rady nr 1346/2000, art. 3 ust. 4 lit. b))

Summary

1. Niemożliwość wszczęcia głównego postępowania upadłościowego, przewidziana w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego powinna być obiektywna i nie może różnicować się w zależności od szczególnych okoliczności, w jakich wnosi się o wszczęcie tego postępowania. O ile ta niemożliwość może wynikać z cech dłużnika to nie może ona natomiast wynikać tylko z okoliczności, że określona osoba, taka jak przedstawiciel prokuratury państwa członkowskiego, na terytorium którego dłużnik ma oddział, według prawa państwa członkowskiego, gdzie znajduje się ośrodek podstawowej działalności dłużnika, nie posiada uprawnienia do wystąpienia o wszczęcie postępowania głównego w tym ostatnim państwie członkowskim.

Wyrażenie „wymagania przewidziane” znajdujące się we wspomnianym art. 3 ust. 4 lit. a) i odsyłające do wymagań uniemożliwiających zgodnie z prawem państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, wszczęcie głównego postępowania upadłościowego w tym państwie, powinno być zatem interpretowane w ten sposób, że nie obejmuje ono wymagań wyłączających niektóre określone osoby z kręgu osób uprawnionych do wystąpienia o wszczęcie takiego postępowania.

(por. pkt 21, 23, 24, 26; pkt 1 sentencji)

2. Celem rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego jest, jak to wynika z jego siedemnastego motywu, ograniczenie do ścisłego minimum przypadków, w których można wystąpić o wszczęcie niezależnego ubocznego postępowania upadłościowego przed wszczęciem głównego postępowania upadłościowego. Przesłanki wszczęcia niezależnego postępowania ubocznego zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia również powinny być interpretowane ściśle.

Termin „wierzyciel” znajdujący się w owym przepisie, używany do określenia kręgu osób uprawnionych do wystąpienia o wszczęcie niezależnego postępowania ubocznego, powinien zatem być interpretowany w ten sposób, że nie obejmuje on organu państwa członkowskiego, który zgodnie z jego prawem krajowym ma za zadanie działać w interesie ogólnym, lecz który nie działa ani jako wierzyciel, ani w imieniu i na rachunek wierzycieli.

(por. pkt 22, 29, 34; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Prawo właściwe dla zobowiązań pozaumownych – Rozporządzenie nr 864/2007 – Zakres zastosowania ratione temporis – Rozróżnienie dokonywane pomiędzy datą wejścia w życie a dniem rozpoczęcia stosowania – Zakres

(art. 297 TFUE; rozporządzenie nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 31, 32)

Summary

Artykuły 31 i 32 rozporządzenia nr 864/2007 dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) w związku z art. 297 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy ma obowiązek stosować to rozporządzenie jedynie do zdarzeń powodujących szkodę, które nastąpiły od dnia 11 stycznia 2009 r., zaś ani dzień wytoczenia powództwa odszkodowawczego, ani dzień ustalenia przez sąd rozpatrujący sprawę prawa właściwego nie mają wpływu na określenie zakresu zastosowania tego rozporządzenia w czasie.

W istocie rozporządzenie nr 864/2007 zawiera z jednej strony, art. 31 zatytułowany „Stosowanie w czasie”, zgodnie z którym rozporządzenie stosuje się do zdarzeń powodujących szkodę, które wydarzyły się po jego wejściu w życie. I z drugiej strony, art. 32 zatytułowany „Data rozpoczęcia stosowania”, zgodnie z którym rozporządzenie zasadniczo stosuje się od dnia 11 stycznia 2009 r. Tymczasem w braku szczegółowego przepisu określającego dzień wejścia w życie rozporządzenia, dzień ten należy określić zgodnie z zasadą ogólną ujętą w art. 297 ust. 1 akapit trzeci TFUE. Ponieważ rozporządzenie zostało ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 31 lipca 2007 r., weszło ono w życie dwudziestego dnia po ogłoszeniu, to jest w dniu 20 sierpnia 2007 r.

W tych okolicznościach art. 31 rozporządzenia, nie może być interpretowany bez uwzględnienia dnia rozpoczęcia stosowania określonego w art. 32 rozporządzenia, to jest dnia 11 stycznia 2009 r. Taka wykładnia jako jedyna pozwala zapewnić, zgodnie z motywami 6, 13, 14 i 16 rozporządzenia, pełne osiągnięcie jego celów, to jest zagwarantować przewidywalność wyniku sporów, pewność prawną w zakresie prawa właściwego, jak również jednolite stosowanie tego rozporządzenia we wszystkich państwach członkowskich. Cele te mogłyby natomiast zostać zagrożone, gdyby rozporządzenie stosowano do zdarzeń, które nastąpiły pomiędzy dniem jego wejścia w życie a dniem określonym w art. 32 rozporządzenia.

(por. pkt 23, 30, 33–35, 37; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Unia celna – Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów – Pojęcie dłużnika

(rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 202 ust. 3)

Summary

Artykuł 202 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny powinien być interpretowany w ten sposób, że osobę niezaangażowaną bezpośrednio w nielegalne wprowadzenie towarów na obszar celny Unii, która to osoba uczestniczyła w tym wprowadzeniu jako pośrednik przy zawieraniu umów sprzedaży dotyczących owych towarów, należy uznać za dłużnika długu celnego powstałego w związku ze wskazanym wprowadzeniem, jeśli osoba ta wiedziała lub powinna była wiedzieć, że owe wprowadzenie jest nielegalne, co należy do oceny sądu krajowego.

W tym względzie należy, po pierwsze, stwierdzić, że sformułowanie „powinny były wiedzieć”, zawarte w art. 202 ust. 3 tiret drugie kodeksu celnego, odnosi się do zachowania rozsądnego i ostrożnego podmiotu. Ponadto istotne jest by wiedzieć czy pośrednik podjął wszelkie kroki, których rozsądnie można było od niego oczekiwać celem zapewnienia, że sporne towary nie zostaną wprowadzone nielegalnie, w szczególności, czy poinformował dostawcę o ciążącym na nim obowiązku celnego zgłoszenia owych towarów. Należy również wziąć pod uwagę informacje, którymi dysponował pośrednik lub które powinien był on znać, w szczególności ze względu na swe obowiązki umowne. W tym kontekście jest również istotne, czy podlegające pobraniu należności celne przywozowe były wskazane na umowach sprzedaży lub na innych dokumentach dostępnych pośrednikowi, co sugerowało, że wprowadzenie towarów na terytorium Unii było dokonywane w sposób legalny. Ponadto można wziąć pod uwagę okres, w którym pośrednik świadczył swe usługi na rzecz sprzedawcy spornych towarów.

(por. pkt 22, 24–27; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środowisko naturalne – Wspieranie użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych – Dyrektywa 2003/30 – Bioetanol – Pojęcie

(dyrektywa 2003/30 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 2 ust. 2 lit. a))

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/83 – Alkohol i napoje alkoholowe – Alkohol etylowy – Pojęcie

(dyrektywy: Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/30, art. 2 ust. 2 lit. a); Rady 92/83, art. 19 ust. 1)

Summary

1. Definicja bioetanolu zawarta w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30 w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona taki wyrób, który uzyskuje się w szczególności z biomasy i który zawiera ponad 98,5% alkoholu etylowego, pod warunkiem że jest on sprzedawany jako biopaliwo do użycia w transporcie.

(por. pkt 47; pkt 1 sentencji)

2. Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że wyrób, który zawiera ponad 98,5% alkoholu etylowego i który nie został skażony z zastosowaniem wyraźnie przewidzianej procedury skażenia, objęty jest podatkiem akcyzowym, o którym mowa w art. 19 ust. 1 dyrektywy 92/83 w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych, nawet jeśli jest on uzyskiwany z biomasy według technologii odmiennej od tej, jakiej używa się do celów wyrobu alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, zawiera substancje czyniące go niezdatnym do spożycia przez człowieka, spełnia wymogi określone w projekcie normy europejskiej pr EN 15376 w odniesieniu do bioetanolu wykorzystywanego jako paliwo i ewentualnie odpowiada definicji bioetanolu określonej w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30 w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych.

(por. pkt 66; pkt 2 sentencji)