ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/45

Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

(Sprawa C-351/09)

2009/C 267/77

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, K. Xuereb, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Malty

Żądania strony skarżącej:

— Stwierdzenie, że Republika Malty narusza art. 8 i 15 dyrektywy 2000/60/WE (1), (a) nie tworząc programów monitorowania stanu śródlądowych wód powierzchniowych oraz nie uruchamiając ich zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 tej dyrektywy, (b) nie wykonując także zobowiązania do przedłożenia podsumowujących sprawozdań z programów monitorowania stanu śródlądowych wód powierzchniowych przewidzianego w art. 15 ust. 2 tej dyrektywy;

— obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy podsumowujące sprawozdania z programów monitorowania powinny były zostać przedłożone najpóźniej do dnia 22 marca 2007 r. Co więcej, zobowiązanie do przedłożenia podsumowujących sprawozdań dotyczących programów monitorowania stanu śródlądowych wód powierzchniowych jest niezależne od zobowiązania do przedłożenia pierwszego planu gospodarowania wodami w dorzeczu. W obecnej chwili podsumowujące sprawozdanie dotyczące programów monitorowania stanu śródlądowych wód powierzchniowych nie jest dostępne. W związku z tym Komisja uważa, że Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 2 dyrektywy.

Ponadto w świetle powyższych informacji dostarczonych przez Republikę Malty oraz z uwagi na brak informacji na temat podsumowującego sprawozdania dotyczącego programów monitorowania stanu śródlądowych wód powierzchniowych, które powinno zostać przedłożone przez Republikę Malty, Komisja stoi na stanowisku, że na dzień dzisiejszy Republika Malty nie stworzyła programów monitorowania stanu śródlądowych wód powierzchniowych i nie uruchomiła ich zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy. Programy te są istotne do ustalenia spójnego i całościowego przeglądu stanu wód w każdym obszarze dorzecza (2).

(1) Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1).

(2) Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/33

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 lipca 2009 r. — Staatssecretaris van Justitie przeciwko I. Oguz

(Sprawa C-301/09)

2009/C 267/61

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Raad van State (Niderlandy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie

Strona pozwana: I. Oguz

Pytania prejudycjalne

Czy art. 13 decyzji nr 1/80 [z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą] należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem nowego ograniczenia w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć również zaostrzenie w stosunku do przepisu, który wszedł w życie po dniu 1 grudnia 1980 r. i który przewidywał rozluźnienie przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r., jeśli zaostrzenie to nie pociąga za sobą pogorszenia sytuacji w stosunku do przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r.?
—

Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-309/02 ACEGAS APS przeciwko Komisji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania co do istoty do Sądu Pierwszej Instancji.
1)

Mając na względzie art. 3 lit. c) i art. 59 Traktatu rzymskiego, czy wykładni motywu 19 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy dokonywać w ten sposób, że w odniesieniu do działalności przedsiębiorstw pracy tymczasowej prawo krajowe może swobodnie ustanawiać wymogi, jakie powinien spełnić pracodawca (przedsiębiorstwo), aby mieć dostęp do wykonywania takiej działalności na terytorium danego państwa członkowskiego i w związku z tym uznawać jedynie przedsiębiorstwa pracy tymczasowej posiadające siedzibę na tym terytorium?
1)

Czy wykładni art. 17 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy (1) (obecnie art. 169 lit. a) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT) należy dokonywać w ten sposób, że uprawnia on organy podatkowe Zjednoczonego Królestwa do odmowy udzielenia niemieckiej spółce zależnej prawa do odliczenia podatku VAT, który zapłaciła ona w Zjednoczonym Królestwie z tytułu zakupu samochodów?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/42

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Meiningen (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Frank Scheffler przeciwko Landkreis Wartburgkreis

(Sprawa C-334/09)

2009/C 267/73

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgericht Meiningen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Frank Scheffler

Strona pozwana: Landkreis Wartburgkreis

Pytanie prejudycjalne

Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 91/439/EWG (1) państwo członkowskie ma prawo skorzystać z uprawnienia przysługującego mu na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG do stosowania wobec posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie własnych przepisów krajowych w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami w związku z opinią w przedmiocie zdolności do kierowania pojazdami przedłożoną przez posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, gdy opinia ta została wprawdzie sporządzona po wydaniu prawa jazdy i ponadto opiera się na badaniu zainteresowanego przeprowadzonym po tej dacie, jednak odnosi się do okoliczności powstałych przed wydaniem prawa jazdy?

(1) Dyrektywa Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (91/439/EWG); Dz.U. L 237, s. 1
1)

W razie gdy testery perfum i kosmetyków (tzn. próbki używane przy demonstrowaniu towarów konsumentom w placówkach handlu detalicznego) oraz „dramming bottles” (tzn. pojemniki, z których mogą być pobierane niewielkie ilości w celu dostarczenia ich konsumentom w formie bezpłatnych próbek), które nie są przeznaczone do sprzedaży konsumenckiej (i są często oznaczone „nie do sprzedaży” lub „nie do sprzedaży indywidualnej”), są dostarczane nieodpłatnie autoryzowanym dystrybutorom właściciela znaku towarowego, to czy takie towary zostały „wprowadzone do obrotu” w rozumieniu art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodastw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (zwanej dalej „dyrektywą 89/104/EWG”) i art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (2) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94”)?
1.

W odniesieniu do tej części art. 1 ust. 8, która dodaje nowy przepis art. 8a ust. 2 do dyrektywy 98/70/WE (2) ograniczający używanie trikarbonylku (metylocyklopentadieno) manganowego w paliwach do 6 mg Mn na litr od dnia 1 stycznia 2011 r. i do 2 mg od dnia 1 stycznia 2014 r., czy wprowadzenie takich limitów jest: (1) niezgodne z prawem, gdyż opiera się na oczywistym błędzie w ocenie? (2) niezgodne z prawem, gdyż narusza wymagania zasady ostrożności? (3) niezgodne z prawem, gdyż nie odpowiada zasadzie proporcjonalności? (4) niezgodne z prawem, gdyż jest sprzeczne z zasadą równego traktowania? (5) niezgodne z prawem, gdyż jest sprzeczne z zasadą pewności prawa?
—

naruszenia zasady wspólnoty prawa i zasady skutecznej ochrony sądowej poprzez pozbawienie Rzeczypospolitej Polskiej prawa do poddania sądowej kontroli legalności rozporządzenia nr 60/2004, pomimo że rozporządzenie to było skierowane do Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa członkowskiego,
2)

Czy ze swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług w rozumieniu art. 49 i nast. WE oraz ze wspólnotowym prawem ochrony konkurencji w rozumieniu art. 81 i nast. WE zgodne jest, że przepis krajowy w odniesieniu do wydania pozwolenia na obsługę transportu pojazdami mechanicznymi, a zatem zorganizowanie publicznego transportu masowego, który będzie się odbywał regularnie, zgodnie z rozkładem jazdy, na trasie pomiędzy ustalonymi przystankami, stanowi, że należy odmówić wydania pozwolenia, gdy w przypadku rozpoczęcia obsługi transportu pojazdami mechanicznymi, którego dotyczy wniosek, przychody konkurencyjnego przedsiębiorstwa, obsługującego w części lub w całości tę samą trasę, z tytułu realizowanego przez nie transportu ulegną obniżeniu w takim stopniu, iż z gospodarczego punktu widzenia dalsze jego realizowanie przez to konkurencyjne przedsiębiorstwo nie będzie już opłacalne?
—

stwierdzenie nieważności artykułu 3 oraz artykułu 4 ust. 3 i ust. 5 ósmetiret rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (1), zmienionego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. (2) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 735/2004 z dnia 20 kwietnia 2004 r. (3),
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/35

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2009 r. — MSD Sharp & Dohme GmbH przeciwko Merckle GmbH

(Sprawa C-316/09)

2009/C 267/66

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: MSD Sharp & Dohme GmbH

Strona pozwana: Merckle GmbH

Pytania prejudycjalne

Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zostaje przedstawione w przedmiocie wykładni dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1), ostatnio zmienionej przez dyrektywę 2008/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 marca 2008 r. (2) następujące pytanie prejudycjalne:

Czy art. 88 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi obejmuje także adresowaną do ogółu społeczeństwa reklamę produktów leczniczych dostępnych tylko na receptę, jeśli zawiera ona jedynie informacje, które przedstawiono organowi dopuszczającemu do obrotu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i które są dostępne dla każdej osoby nabywającej dany produkt, jeśli informacje te nie są przekazywane potencjalnym klientom niezależnie od ich woli, lecz są dostępne w Internecie tylko dla tych, którzy o nie zabiegają?

(1) Dz.U. L 311, s. 67.

(2) Dz.U. L 81, s. 51.
2)

Czy art. 15 ust. 5 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że do okresu zatrzymania w specjalistycznym ośrodku w celu wydalenia w rozumieniu dyrektywy nie zalicza się okresu, w którym wykonanie decyzji o wydaleniu [z terytorium] państwa członkowskiego podlegało zawieszeniu na mocy wyraźnego przepisu ze względu na to, że jednocześnie toczyło się postępowanie w przedmiocie skargi wniesionej przeciwko tej decyzji, w sytuacji gdy w trakcie tego postępowania obywatel [państwa trzeciego] nadal przebywał we wspomnianym specjalistycznym ośrodku nie posiadając ważnego dokumentu tożsamości i ponadto nasuwają się wątpliwości co do jego tożsamości lub gdy nie posiada on środków utrzymania czy też zachowuje się agresywnie?
1)

Czy swoboda przepływu kapitału przewidziana w art. 56 ust. 1 WE i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE, zasada skuteczności i zasada effet utile stoją na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak § 36 ust. 2 zdanie drugie pkt 3 EStG [Einkommensteuergesetz (ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych)] (w brzmieniu obowiązującym w latach, których dotyczy spór), zgodnie z którym podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 3/7 dywidend brutto podlega zaliczeniu na podatek dochodowy od osób fizycznych, o ile nie pochodzą one z wypłat zysków, w odniesieniu do których przyjmuje się wykorzystanie kapitału własnego w rozumieniu § 30 ust. 2 pkt 1 KStG [Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych)] (w brzmieniu obowiązującym w latach, których dotyczy spór), mimo że faktycznie zapłacony podatek dochodowy od osób prawnych należny od dywidendy otrzymanej od spółki mającej siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego WE w rzeczywistości nie może zostać ustalony i mógłby być większy?
1)

Czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (1), lub inne przepisy tej dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym [powstanie] roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia przez podmiot zamawiający wspólnotowego prawa zamówień publicznych uzależnione jest od spełnienia przesłanki zawinienia, również wtedy, gdy uregulowanie to stosowane jest w ten sposób, że co do zasady domniemuje się winę organu podmiotu zamawiającego i wyklucza się możliwość powołania się przez niego na brak indywidualnych umiejętności i tym samym na brak subiektywnego elementu zawinienia?
2.

W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi ewentualnie naruszenie przez Sąd art. 88 WE oraz obowiązku uzasadnienia i wnosi w związku z tym o uchylenie wyroku w zakresie, w jakim Sąd uznał trzyletnie zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych za „nową pomoc”. W szczególności Sąd wiernie powtórzył twierdzenia Komisji i nie zgodził się z tezą, że środki w formie trzyletniego zwolnienia na rzecz przedsiębiorstw skomunalizowanych przekształconych w spółki akcyjne mogą zostać uznane za „pomoc istniejącą”. Należy natomiast dojść do przeciwnego wniosku, uznawszy, że rozpatrywany system zwolnień podatkowych istniejący przed wejściem w życie traktatu WE znajdował również zastosowanie do przedsiębiorstw skomunalizowanych, które — jak przyznała sama Komisja — stanowią te same jednostki gospodarcze co spółki utworzone na podstawie ustawy nr 142/90.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 267/33

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 lipca 2009 r. — Staatssecretaris van Justitie przeciwko F. Toprak

(Sprawa C-300/09)

2009/C 267/60

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Raad van State (Niderlandy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie

Strona pozwana: F. Toprak

Pytania prejudycjalne

Czy art. 13 decyzji nr 1/80 [z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą] należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem nowego ograniczenia w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć również zaostrzenie w stosunku do przepisu, który wszedł w życie po dniu 1 grudnia 1980 r. i który przewidywał rozluźnienie przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r., jeśli zaostrzenie to nie pociąga za sobą pogorszenia sytuacji w stosunku do przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r.?
2)

Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest pozytywna, to czy w sytuacji, gdy krajowe prawo ochrony konkurencji upoważnia krajowy organ ochrony konkurencji do zakończenia postępowania antymonopolowego — w przypadku stwierdzenia, że zachowanie przedsiębiorstwa nie narusza zakazu z art. 82 Traktatu — wyłącznie do wydania decyzji o niestwierdzeniu praktyki ograniczającej konkurencję, przepis art. 5 tiret 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 z 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu należy interpretować w ten sposób, że stanowi on bezpośrednią podstawę prawną do wydania przez ten organ „decyzji o braku podstaw do działania z jego strony”?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 297/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bonn (Niemcy) w dniu 9 września 2009 r. — Pfleiderer AG przeciwko Bundeskartellamt

(Sprawa C-360/09)

2009/C 297/23

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Amtsgericht Bonn

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Pfleiderer AG

Strona pozwana: Bundeskartellamt

Pytanie prejudycjalne

Czy postanowienia prawa wspólnotowego w dziedzinie ochrony konkurencji — a w szczególności art. 11 i 12 rozporządzenia nr 1/2003, a także art. 10 akapit drugi WE w związku z art. 3 ust. 1 lit. g) WE (1) — należy interpretować w ten sposób, że przy dochodzeniu przez pokrzywdzonego przez kartel roszczeń cywilnoprawnych nie powinien on uzyskać prawa wglądu do wniosków o zwolnienie z grzywien lub zmniejszenie grzywien ani do informacji i dokumentów dobrowolnie przekazanych w tym kontekście przez autorów tych wniosków, które władze ds. ochrony konkurencji państw członkowskich uzyskały zgodnie z krajowym programem współpracy (a także) w ramach prowadzonego w celu wykonania art. 81 WE postępowania w sprawie grzywien?

(1) Dz.U. L 1, s. 1
3)

Czy podanie do wiadomości sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez Economische Inspectie, pismo wzywające do przedstawienia dodatkowych dokumentów wskazujących na dopuszczenie produktu do spożycia lub list polecony informujący o nałożeniu kary, należy uznać za akty, które odnoszą się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 […]?
—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE (1) z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 17 tej dyrektywy;
a)

Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo stoją one na przeszkodzie przepisom państw członkowskich, takim jak § 3 w związku z § 14 i nast. oraz § 21 austriackiej ustawy w sprawie gier losowych, zgodnie z którymi: — zezwolenie na loterie (np. loterie elektroniczne) może zostać udzielone na okres nieprzekraczający 15 lat wyłącznie jednemu wnioskodawcy działającemu w formie spółki kapitałowej z siedzibą w Austrii, któremu zabronione jest zakładanie filii poza granicami Austrii, dysponującemu pokrytym kapitałem zakładowym w wysokości co najmniej 109 000 000 EUR i jeśli mając na uwadze okoliczności, można przyjąć, że uzyska on najwyższą kwotę podatków na rzecz rządu federalnego; — zezwolenie na prowadzenie kasyn może zostać udzielone na okres nieprzekraczający 15 lat maksymalnie dwunastu wnioskodawcom działającym w formie spółki akcyjnej z siedzibą w Austrii, którym zabronione jest zakładanie filii poza granicami Austrii, dysponującym pokrytym kapitałem zakładowym w wysokości co najmniej 22 000 000 EUR i jeśli mając na uwadze okoliczności można przyjąć, że uzyskają oni najwyższą kwotę podatków na rzecz podmiotów administracji publicznej? Pytania te powstały w szczególności w sytuacji, w której spółka Casino Austria AG posiada wszystkie 12 zezwoleń na prowadzenie kasyn, które w dniu 18 grudnia 1991 r. zostały udzielone maksymalnie na 15 lat, i które zostały następnie przedłużone bez przetargu lub ogłoszenia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/31

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 września 2009 r. — Gennaro Curia przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-381/09)

2009/C 282/53

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Gennaro Curia

Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

Pytanie prejudycjalne

Czy zgodnie z ustanowionymi w szóstej dyrektywie zasadami prawa wspólnotowego neutralności podatku VAT i wyłączenia na warunkach ustanowionych przez państwa członkowskie opodatkowania operacji udzielania i negocjowania kredytu a także zarządzania kredytem przez osobę udzielającą go, działalność polegająca na udzielaniu pożyczek lichwiarskich, stanowiącą w krajowym porządku prawnym przestępstwo i która na płaszczyźnie ekonomicznej stanowi rodzaj konkurencji w stosunku do odnośnej legalnej działalności — polegającej na udzielaniu pożyczek pieniężnych, która to działalność jest w przepisach krajowych objęta zakresem podatku VAT ale te same przepisy uznają ją za wyłączoną z opodatkowania, wtedy gdy może ona być uważana za „operacje finansowania” — może podlegać opodatkowaniu?
3)

Czy wykładni art. 43 i 49 traktatu WE należy dokonywać w ten sposób, że wyklucza normę, taką jak wynikająca z ustawy nr 71-498 z dnia 29 czerwca 1971 r. i dekretu nr 2004-1463 z dnia 23 grudnia 2004 r., ze zmianami, która ogranicza wpisanie na listę krajową i tytuł biegłego zatwierdzony przez Cour de cassation do osób, które były wpisane przez co najmniej trzy lata na listę sporządzoną przez francuski cour d’appel?
2)

Czy decyzja Komisji z dnia 22 lutego 2000 r. o odmowie dopuszczenia „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście” jako nowej żywności i nowych składników żywności (2000/196/WE (1)), stanowiąca w art. 1, że „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście” jako nowa żywność i nowe składniki żywności nie są dopuszczone we Wspólnocie, wiąże również stronę skarżącą, która obecnie wprowadza do obrotu we Wspólnocie „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście”?
1)

Naruszuł prawo, w ten sposób, że potraktował on dwie przesłanki ustanowione w art. art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenia podstawowego”), to znaczy wymóg, aby wniosek o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej (zwanego dalej „SPR”) zawierał wystarczające dowody na to, że decyzje wymienione w tym przepisie „podejmowane są w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt” oraz wymóg, aby zostały one podjęte „bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”, jako jedna przesłankę, czyniąc tym samym zbyteczną drugą przesłankę;
1)

Czy art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (1) zmienionej dyrektywą 2002/73/WE należy interpretować w ten sposób, że — w ramach systemu prawa pracy, który w przypadku ogólnej ochrony pracowników przed zwolnieniem za decydujące kryterium uznaje ich socjalną (finansową) zależność od miejsca pracy — stoi na przeszkodzie postanowieniu układu zbiorowego, które przewiduje szczególną ochronę przed zwolnieniem wykraczającą poza ustawową ogólną ochronę przed zwolnieniem tylko do momentu, w którym zabezpieczenie socjalne (finansowe) jest zwykle dane z tytułu wypłaty emerytury, jeżeli nabycie prawa do tej emerytury w odniesieniu do kobiet i mężczyzn następuje w różnych momentach?