25

W tych okolicznościach Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższy sąd krajowy w Düsseldorfie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy przy ustalaniu »słusznego wynagrodzenia«, jakie posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin powinna wypłacić na podstawie art. 94 ust. 1 lit. a) rozporządzenia [nr 2100/94] osoba naruszająca to prawo w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, do których nie została uprawniona, do zwyczajowej opłaty, jaka jest wymagana za podjęcie działań określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia [nr 2100/94] w ramach licencji zwykle udzielanej na rynku w danym regionie, należy zawsze dodatkowo doliczać ryczałtowo określony »dodatek za naruszenie«? Czy wynika to z art. 13 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy [2004/48]? 2) Czy przy ustalaniu »słusznego wynagrodzenia«, jakie posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin powinna wypłacić na podstawie art. 94 ust. 1 lit. a) rozporządzenia [nr 2100/48] osoba naruszająca to prawo w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, do których nie została uprawniona, oprócz zwyczajowej opłaty, jaka jest wymagana za podjęcie działań określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia [nr 2100/94] w ramach licencji zwykle udzielanej na rynku w danym regionie, należy w konkretnym przypadku dodatkowo wziąć pod uwagę następujące względy i okoliczności jako czynniki zwiększające wynagrodzenie: a) okoliczność, że w miarodajnym okresie sporne prawo dotyczyło odmiany, która ze względu na swoje szczególne właściwości miała na rynku swoistą pozycję, gdy zwyczajową opłatę licencyjną na danym rynku ustala się w oparciu o umowy licencyjne i rozliczenia odnoszące się do spornego prawa do odmiany? Jeśli w rozpatrywanym przypadku należy wziąć tę okoliczność pod uwagę: czy zwiększenie wynagrodzenia jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy cechy uzasadniające swoistą pozycję spornej odmiany zostały wskazane w opisie ochrony odmiany? b) okoliczność, że w momencie wprowadzania do obrotu odmiany naruszającej sporne prawo sporna odmiana była już sprzedawana na rynku z dużym powodzeniem, dzięki czemu naruszający ograniczył własne koszty związane z wprowadzeniem do obrotu odmiany naruszającej prawo, gdy zwyczajowo obowiązującą na danym rynku opłatę licencyjną ustala się w oparciu o umowy licencyjne i rozliczenia odnoszące się do spornego prawa do odmiany; c) okoliczność, że naruszenie spornego prawa do odmiany było ponadprzeciętne w wymiarze czasowym, jak również pod względem liczby sprzedanych sztuk; d) wzgląd, że w odróżnieniu od licencjobiorcy osoba naruszająca nie ponosi ryzyka związanego z uiszczeniem opłaty licencyjnej (której nie będzie mogła odzyskać), jeżeli prawo do odmiany, wobec którego złożono wniosek o unieważnienie, zostanie później unieważnione; e) okoliczność, że osoba naruszająca prawo – inaczej niż miało to zazwyczaj miejsce w przypadku licencjobiorców – nie była zobowiązana do rozliczania się kwartalnie; f) wzgląd, że posiadacz prawa do ochrony odmiany ponosi ryzyko inflacji związane z tym, że dochodzenie jego praw rozciąga się na znaczy okres; g) wzgląd, że ze względu na konieczność dochodzenia swoich praw posiadacz prawa do ochrony odmiany – inaczej niż w przypadku osiągania przychodów z udzielenia licencji na sporne prawo do odmiany – nie może planować z uwzględnieniem przychodów ze spornego prawa do odmiany; h) wzgląd, że w związku z naruszeniem prawa do odmiany posiadacz prawa ponosi zarówno ogólne ryzyko procesowe związane z prowadzonym postępowaniem sądowym, jak i ryzyko, że ostatecznie nie uda mu się wyegzekwować swoich roszczeń od osoby naruszającej prawo; i) wzgląd, że w związku z naruszeniem prawa do odmiany na skutek samowolnego działania osoby naruszającej posiadaczowi prawa do odmiany zostaje odebrana możliwość swobodnego decydowania, czy w ogóle zgodziłby się na korzystanie przez osobę naruszającą z tego prawa do odmiany? 3) Czy przy ustalaniu »słusznego wynagrodzenia«, jakie posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin powinna wypłacić na podstawie art. 94 ust. 1 lit. a) rozporządzenia [nr 2100/94] osoba naruszająca to prawo w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, do których nie została uprawniona, należy uwzględnić także odsetki od zaległego wynagrodzenia liczone w stosunku rocznym według zwyczajowej stopy procentowej, jeśli należy przyjąć, że rozsądne strony umowy przewidziałyby takie odsetki? 4) Czy szkoda poniesiona przez posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, jaką osoba naruszająca »jest ponadto obowiązana do naprawienia« na podstawie art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia [nr 2100/94] w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, do których nie została uprawniona, winna być obliczana w oparciu o zwyczajową opłatę, jaka jest wymagana w ramach licencji zwykle udzielanej w danym regionie na tego rodzaju działania? 5) W przypadku udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi twierdzącej: a) Czy przy opartym na zwyczajowo stosowanej na rynku opłacie licencyjnej obliczaniu szkody, jaką osoba naruszająca »jest ponadto obowiązana do naprawienia« na podstawie art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia [nr 2100/94], względy i okoliczności wskazane w pytaniu drugim lit. a)–i) lub okoliczność, że ze względu na konieczność dochodzenia swoich praw posiadacz prawa do ochrony zmuszony jest osobiście poświęcić określony czas na wykazanie naruszenia oraz na prowadzenie sprawy, jak również samemu zaangażować się w prowadzenie dochodzenia w przedmiocie naruszenia praw do ochrony roślin w zakresie właściwym dla tego rodzaju naruszeń, winny zostać uwzględnione, stanowiąc uzasadnienie dla podwyższenia opłaty licencyjnej zwyczajowo obowiązującej na danym rynku? b) Czy przy opartym na zwyczajowo stosowanej na rynku opłacie licencyjnej obliczaniu szkody, jaką osoba naruszająca »jest ponadto obowiązana do naprawienia« na podstawie art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia [nr 2100/94], należy zawsze dodatkowo doliczać ryczałtowo określony »dodatek za naruszenie«? Czy wynika to z art. 13 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy [2004/48]? c) Czy przy opartym na zwyczajowo stosowanej na rynku opłacie licencyjnej obliczaniu szkody, jaką osoba naruszająca »jest ponadto obowiązana do naprawienia« na podstawie art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia [nr 2100/94], należy uwzględnić także odsetki od zaległego wynagrodzenia liczone w stosunku rocznym według zwyczajowej stopy procentowej, jeśli należy przyjąć, że rozsądne strony umowy przewidziałyby takie odsetki? 6) Czy art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia [nr 2100/94] należy interpretować w ten sposób, że zyski zrealizowane przez osobę naruszającą stanowią szkodę, jaką osoba naruszająca »jest ponadto obowiązana do naprawienia« w rozumieniu tego przepisu i której naprawienia można na mocy art. 94 ust. 1 rozporządzenia [nr 2100/94] dochodzić niezależnie od słusznego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 94 ust. 1 rozporządzenia [nr 2100/94], czy też zysk należny na podstawie art. 94 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia [nr 2100/94] od osoby naruszającej działającej w złej wierze może podlegać zwrotowi jedynie alternatywnie wobec słusznego wynagrodzenia, o którym mowa we wspomnianym art. 94 ust. 1? 7) Czy przepisy krajowe, które nie zezwalają posiadaczowi prawa do ochrony odmian na dochodzenie w oparciu o przepisy prawa materialnego zwrotu zasądzonych od niego kosztów postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w związku z naruszeniem prawa do ochrony odmiany roślin, nawet jeśli wygrał on spór w późniejszym postępowaniu co do istoty sprawy w odniesieniu do tego samego naruszenia, są niezgodne z prawem do odszkodowania przyznanym przez art. 94 ust. 2 rozporządzenia [nr 2100/94]? 8) Czy przepisy krajowe, które nie zezwalają poszkodowanemu na domaganie się, poza wąskimi ramami postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów, odszkodowania za własny nakład czasu poświęconego na pozasądowe i sądowe dochodzenie roszczenia o naprawienie szkody, o ile nakład czasu nie wykracza poza zwykłe ramy, są niezgodne z prawem do odszkodowania przyznanym przez art. 94 ust. 2 rozporządzenia [nr 2100/94]?”.