ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 marca 2019 r. — Secretary of State for the Home Department/O A

(Sprawa C-255/19)

(2019/C 206/35)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Secretary of State for the Home Department

Druga strona postępowania: O A

Pytania prejudycjalne

1) Czy „ochronę państwa, którego jest [się] obywatelem” w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. e) i art. 2 lit. e) [dyrektywy 2004/83/WE (1), zwanej dalej „dyrektywą w sprawie kwalifikowania”] należy rozumieć jako ochronę zapewnianą przez państwo?

2) Czy przy rozstrzyganiu kwestii tego, czy istnieje uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. e) [dyrektywy w sprawie kwalifikowania], oraz kwestii tego, czy dostępna jest ochrona przed takim prześladowaniem zgodnie z art. 7 [dyrektywy w sprawie kwalifikowania], należy w obu przypadkach zastosować „przesłankę ochrony” lub przeprowadzać „analizę dostępności ochrony”, a jeżeli tak, to czy w każdym przypadku mają zastosowanie te same kryteria?

3) Pomijając kwestię możliwości zapewnienia ochrony przez podmioty niebędące państwami w świetle art. 7 ust. 1 lit. b) i zakładając, że odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, czy skuteczność lub dostępność ochrony należy oceniać wyłącznie przez odniesienie do działań i funkcji ochronnych wykonywanych przez podmioty państwowe, czy też możliwe jest wzięcie pod uwagę działań i funkcji ochronnych wykonywanych przez podmioty prywatne (podmioty społeczeństwa obywatelskiego) takie jak rodziny lub klany?

4) Czy (jak założono w pytaniach drugim i trzecim) kryteria mające zastosowanie do „analizy dostępności ochrony”, którą należy przeprowadzić przy rozpatrywaniu utraty statusu uchodźcy w kontekście art. 11 ust. 1 lit. e), są takie same jak te, które należy stosować w kontekście art. 7?

(1) Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. 2004, L 304, s. 12).
3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie (i braku zasadniczych wątpliwości co do odesłania do przepisów krajowych): Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą informacja o prawie do odstąpienia od umowy jest „jasna” i „zwięzła”, jeżeli odesłanie do przepisu krajowego — w niniejszej sprawie § 492 ust. 2 BGB w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 lipca 2010 r. do 12 czerwca 2014 r. — oraz dalsze odesłanie przez ten przepis — w niniejszej sprawie do art. 247 §§ 3–13 EGBGB w brzmieniu obowiązującym w okresie od 4 sierpnia 2011 r. do 12 czerwca 2014 r. — prowadzi bezwzględnie do tego, że konsument musi dokonać kwalifikacji prawnej wykraczającej poza samą lekturę przepisów — przykładowo w odniesieniu do tego, czy udzielono mu pożyczki na warunkach zwyczajowo stosowanych do umów zabezpieczonych prawem rzeczowym na nieruchomości oraz ich tymczasowego finansowania lub czy występują umowy powiązane — aby uzyskać jasność co do tego, jakich informacji obowiązkowych należy udzielić, aby w przypadku jego umowy pożyczki doszło do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy?
C 206/38

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — QM/Finanzamt Saarbrücken

(Sprawa C-288/19)

(2019/C 206/43)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht des Saarlandes

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: QM

Strona pozwana: Finanzamt Saarbrücken

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 ust. 2 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem „wynajmu środków transportu na rzecz osób niebędących podatnikami” rozumieć należy także udostępnienie należącego do przedsiębiorstwa podatnika pojazdu (pojazdu służbowego) do użytkowania na rzecz pracowników przedsiębiorstwa, gdy pracownicy ci nie uiszczają w związku z tym świadczenia wzajemnego niestanowiącego (części) świadczenia przez nich pracy, a więc nie dokonują żadnej zapłaty, nie przeznaczają na to żadnej części swojego wynagrodzenia pieniężnego, a nadto nie dokonują wyboru pomiędzy różnymi korzyściami udzielanymi przez podatnika na podstawie porozumienia między stronami, zgodnie z którym roszczenie o użytkowanie samochodu służbowego wiąże się z rezygnacją z innych korzyści?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1) w brzmieniu dyrektywy Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. (Dz.U. 2008, L 44, s. 11).
3)

Jakie uprawnienie dyskrecjonalne przysługuje państwu członkowskiemu w odniesieniu do odpowiedzi na zastrzeżenie zgłoszone przez inną umawiającą się stronę na mocy art. 15 ust. 3 WPPT? W szczególności, czy państwo członkowskie jest zobowiązane do dokładnego odzwierciedlenia warunków zastrzeżenia złożonego przez drugą umawiającą się stronę? Czy umawiająca się strona jest zobowiązana do niestosowania zasady 30 dni przewidzianej w art. 5 konwencji rzymskiej w zakresie, w jakim może to prowadzić do sytuacji, w której producent będący stroną zgłaszającą zastrzeżenie otrzymuje wynagrodzenie na podstawie art. 15 ust. 1, w przeciwieństwie do artystów wykonawców tego nagrania? W przeciwnym razie, czy strona odpowiadająca jest uprawniona do przyznania praw obywatelom strony zgłaszającej zastrzeżenie w sposób bardziej korzystny niż strona zgłaszająca zastrzeżenie, tzn. czy strona odpowiadająca może przyznać prawa, które nie są odwzajemniane przez stronę zgłaszającą zastrzeżenie?
—

należy dokonywać w sposób zawężający i dosłowny, to znaczy tylko w odniesieniu do sytuacji, w której właściwe prawo obce nie przewiduje rozwodu w jakiejkolwiek formie, czy też należy je interpretować w sposób rozszerzający, to znaczy włączając także sytuację, w której właściwe prawo obce zezwala na rozwód, ale na wyjątkowo restrykcyjnych warunkach, co wymaga obowiązkowego postępowania przed rozwodem dotyczącego separacji prawnej, w stosunku do którego prawo państwa sądu orzekającego nie zawiera równoważnych przepisów proceduralnych.
Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16, Deichmann SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans Inc.

(Sprawa C-125/19 P)

(2019/C 220/22)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Vans Inc. (przedstawiciele: adwokaci M. Hirsch, M. Metzner)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Deichmann SE

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16 i oddalenie skargi;

— obciążenie Deichmann SE kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd błędnie przyjął, że Deichmann wystarczająco wykazał wcześniejszy znak towarowy; w szczególności Sąd dokonał zbyt szerokiej wykładni pojęcia „równoważnego dokumentu” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1) [obecnie art. 7 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 (2)].

Wbrew temu, co stwierdził Sąd, wydruk z bazy danych TMView nie jest „równoważnym dokumentem” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95; wynika to, po pierwsze, z jasnego brzmienia przepisu, w którym — co się tyczy uznawanych dokumentów równoważnych — odniesiono się do charakteru, a nie do pochodzenia dokumentu, oraz po drugie, z ratio legis tego przepisu.

Ze względu na cechy bazy danych wydruk z TMView nie powinien stanowić dowodu wykazującego [sprzeciw].

Sprzeciw należy zatem oddalić, chociażby ze względu na brak wykazania wcześniejszego prawa.

(1) Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).
2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: a) Czy koszty eksploatacji sieci infrastruktury w rozumieniu art. 7 ust. 9 zdanie drugie dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE, mogą obejmować również koszty policji drogowej? b) Czy przekroczenie kosztów infrastruktury, które kwalifikują się do naliczenia opłaty za przejazd na podstawie średniej ważonej, w wysokości: aa) do 3,8%, w szczególności w przypadku naliczenia kosztów, które co do zasady nie kwalifikują się do naliczenia, bb) do 6 % prowadzi do naruszenia zakazu przekraczania kosztów ustanowionego w art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE, skutkującego brakiem zastosowania prawa krajowego w tym zakresie?
—

Wbrew stanowisku Sądu wyciąg z bazy danych TMView nie jest „dokumentem równoważnym” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95; wynika to, po pierwsze, z jasnego brzmienia przepisu, który odnosi się w przypadku zatwierdzonych dokumentów równoważnych do charakteru, a nie do pochodzenia dokumentu, a po drugie, z przesłanek leżących u podstaw tego przepisu.
—

orzeczenie o dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Région de Bruxelles-Capitale przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (1) oraz, w pozostałym zakresie, przekazanie sprawy Sądowi;
3.

Zarzut trzeci — naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań Systematyczna odmowa przez Republikę Federalną Niemiec żądania dodatkowych informacji i dowodów na podstawie art. 20 ust. 1 dyrektywy 2008/9 jest sprzeczna z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Po otrzymaniu potwierdzenia otrzymania wniosku o zwrot każdy podatnik może oczekiwać, że jego wniosek zostanie rozpatrzony zgodnie z przepisami tej dyrektywy. Niezastosowanie się do tego wymogu narusza uzasadnione oczekiwania podatnika co do zgodnego z prawem rozpatrzenia wniosku.
2.

Niemniej prawo czeskie (§ 7a zákon č. 406/2000 Sb., o hospodaření energií, ve znění pozdějších předpisů) (§ 7a ustawy nr 406/2000 o gospodarowaniu energią, z późniejszymi zmianami) przewiduje zobowiązanie do wystawiania świadectwa charakterystyki energetycznej lub paszportu energetycznego w odniesieniu do tych budynków tylko wtedy, gdy są one zajmowane przez władze publiczne. Prawo czeskie nie przewiduje zatem zobowiązania do wystawiania paszportu energetycznego w sytuacjach, gdy takie budynki są zajmowane przez inne podmioty niż władze publiczne i są często odwiedzane przez ludność. Wymagane uregulowania prawne są nadal jedynie na etapie przygotowawczym.
4)

Wreszcie, czy wspomniana zasada wolnej konkurencji oraz art. 32, 33 i 34 (rozdział VIII, „Organizacja dostępu do systemu”) dyrektywy 2009/72/WE sprzeciwiają się IVPEE ze względu na to, że IVPEE zezwala na dyskryminację pozytywną producentów energii elektrycznej innych niż krajowi, ze szkodą dla producentów hiszpańskich, zakłócając krajowy rynek energii elektrycznej i dostęp do systemu?
Czy przynajmniej w odniesieniu do krajowego porządku prawnego, który w celu ochrony niezawisłości i bezstronności sądów przewiduje w swojej konstytucji prawo podstawowe do przydzielania spraw sędziom według stałego klucza podziału tych spraw ustalonego uprzednio zgodnie z pewnymi zasadami ogólnymi, art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że sędzia, który ma wątpliwości (l) co do zgodności z prawem wewnętrznego podziału spraw w sądzie lub (2) co do zgodności z prawem decyzji wewnętrznej sądu w przedmiocie realizacji tego wewnętrznego podziału spraw w sądzie, która ma bezpośredni wpływ na działalność tego sędziego (w szczególności decyzji o przydzieleniu sprawy), powinien mieć możliwość wniesienia w związku z tymi wątpliwościami środka zaskarżenia (który w szczególności nie byłby dla tego sędziego obciążający finansowo) do innego sądu, który ma pełne uprawnienia do kontroli zgodności z prawem aktu prawnego zakwalifikowanego jako niezgodny z prawem?

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej: Czy ustawodawca powinien zapewnić spełnienie innych wymogów, które zagwarantują, że sędzia będzie w stanie doprowadzić do zgodności z prawem odnoszących się do niego wymogów ustawowych dotyczących uwzględniania ustawowych wymogów w zakresie przydzielania spraw (w szczególności odnośnie do wewnętrznego funkcjonowania sądów)?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — MG, NH/Germanwings GmbH

(Sprawa C-190/19)

(2019/C 213/05)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MG, NH

Strona pozwana: Germanwings GmbH

Pytanie prejudycjalne

Czy wynikające z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) prawo do odszkodowania przysługuje także wtedy, gdy pasażer ze względu na stosunkowo niewielkie opóźnienie przylotu nie zdążył na lot łączony i w wyniku tego przybył do miejsca docelowego z opóźnieniem, wynoszącym co najmniej trzy godziny, jednak oba loty obsługiwane były przez różnych przewoźników lotniczych, a potwierdzenie rezerwacji dokonane zostało przez biuro podróży, które przygotowało zestawienie lotów dla swojego klienta?

(1) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).
1)

Czy art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ewentualnie interpretowane w związku z art. 47 rzeczonej karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego państwa członkowskiego, które w ramach procedury dotyczącej wymiany informacji na podstawie wniosku, ustanowionej w szczególności w celu wdrożenia dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (1), wykluczają możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, w tym sądowego, przez podatnika, którego dotyczy dochodzenie we wnioskującym państwie członkowskim, oraz przez zainteresowaną osobę trzecią przeciwko decyzji, w drodze której właściwy organ tego państwa członkowskiego zobowiązuje osobę, która posiada odnośne informacje, do udzielenia mu informacji w celu wykonania wniosku o wymianę informacji pochodzącego z innego państwa członkowskiego?
—

zarzut pierwszy: Sąd naruszył przysługujące Komisji prawo do obrony i uchybił zasadom proceduralnym, z naruszeniem zasady ne ultra petita, ze względu na to, że w nieuzasadniony sposób zmienił przedmiot i istotę sporu, po wezwaniu skarżącej do zmiany w trakcie rozprawy kwalifikacji prawnej interesów, na które powoływała się ona w swej początkowej skardze;
—

Sąd dopuścił się błędu w zakresie ciężaru dowodu, który spoczywa na Komisji w celu wykazania występowania zasobów państwowych i przesłanek możliwości przypisania zachowania, wymagając, by Komisja pozytywnie wykazała istnienie we wszystkich fazach postępowania, które doprowadziły do przyjęcia rozpatrywanych środków, dominującego wpływu władz publicznych na podmiot, który udziela pomocy, tylko z tego powodu, że ten ostatni jest podmiotem prywatnym;
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. c): Czy informacja, którą należy przekazać na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE, obejmuje również adres IP użytkownika, który zamieścił uprzednio pliki w sposób naruszający prawo, jeśli ten adres był ostatnio używany przez użytkownika w celu uzyskania dostępu do swojego konta Google/YouTube, wraz z dokładnym momentem uzyskania dostępu, niezależnie od tego, czy w trakcie tego ostatniego korzystania z konta doszło do naruszeń prawa?
2)

Czy numer telefonu jest „dostępny” w rozumieniu instrukcji wypełniania wzoru pouczenia o odstąpieniu od umowy zgodnie z częścią A załącznika I do dyrektywy 2011/83/UE, jeżeli przedsiębiorca używa co prawda danej linii telefonicznej w obrocie gospodarczym, lecz nie używa jej w celu zawierania umów na odległość i dlatego też nie utrzymuje jej również do celów związanych z rozwiązywaniem umów zawieranych na odległość w formie przyjmowania oświadczeń o odstąpieniu od umowy?
1)

a) Czy pojęcie „zarządzania” w rozumieniu akapitu trzeciego tiret drugie załącznika I do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1) obejmuje działania nierozerwalnie związane z bezpośrednim użytkowaniem gruntów w celach rolniczych? W wypadku odpowiedzi twierdzącej: b) W jakich warunkach metodę zarządzania należy uznać w rozumieniu dyrektywy 2004/35 za „normalną” zgodnie z kartotekami siedliska lub dokumentami założeniowymi? c) Jaki horyzont czasowy należy uwzględnić w ramach oceny, czy zarządzanie odpowiada interwencji prowadzonej „uprzednio” przez właścicieli lub podmioty gospodarcze w rozumieniu dyrektywy 2004/35? d) Czy odpowiedź na pytanie, czy zarządzanie odpowiada interwencji prowadzonej uprzednio przez właścicieli lub podmioty gospodarcze w rozumieniu dyrektywy 2004/35, jest niezależna od treści kartotek siedliska lub dokumentów założeniowych?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/WR

(Sprawa C-279/19)

(2019/C 230/25)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Druga strona postępowania apelacyjnego: WR

Pytania prejudycjalne

1) Czy osoba znajdująca się w posiadaniu wyrobów akcyzowych w chwili, w której podatek akcyzowy od tych wyrobów staje się wymagalny w państwie członkowskim B, jest zobowiązana do zapłaty tego podatku akcyzowego zgodnie z art. 33 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE (1), jeżeli: a) osobie tej nie przysługują żadne prawa do tych wyrobów akcyzowych ani nie czerpie z nich żadnych korzyści; b) osoba ta przewoziła owe wyroby akcyzowe, za wynagrodzeniem, w imieniu innych osób, z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B; oraz c) osoba ta wiedziała, że wyroby, które znajdowały się w jej posiadaniu, były wyrobami akcyzowymi, ale — ani w momencie, w którym podatek akcyzowy od owych wyrobów stał się wymagalny, ani też przed tym momentem — nie wiedziała, że ów podatek akcyzowy stał się wymagalny w państwie członkowskim B, i nie miała podstaw, aby tak sądzić?

2) Czy odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby inna, gdyby taka osoba nie wiedziała, że wyroby, które znajdowały się w jej posiadaniu, były wyrobami akcyzowymi?

(1) Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).
2)

Zgodnie z klauzulą ograniczającą zastosowaną w rozpatrywanym tu zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie dla transportu autobusowego, jeżeli wygrane przez oferenta przedmioty zamówienia przekraczają maksymalną liczbę pojazdodni określoną w tej klauzuli, przedmiot zamówienia, w odniesieniu do którego różnica w punktach między najlepszą i drugą najlepszą ofertą pomnożona przez liczbę pojazdów tego przedmiotu zamówienia jest najmniejsza, przechodzi na oferenta, który złożył drugą najlepszą ofertę. Zastosowanie klauzuli ograniczającej może doprowadzić do tego, że oferentowi, który złożył najlepszą ofertę w odniesieniu do danego przedmiotu zamówienia, zostanie udzielone zamówienie na łącznie mniejszą liczbę pojazdodni na podstawie zaproszenia do ubiegania się o zamówienie niż oferentowi, który złożył drugą najlepszą ofertę w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. a) Czy przy ocenie dopuszczalności klauzuli ograniczającej można uwzględnić konkretny skutek, do jakiego może prowadzić zastosowanie klauzuli ograniczającej w zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie publiczne, czy też należy oceniać to w sposób abstrakcyjny, tak że zastosowanie klauzuli ograniczającej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, jest dopuszczalne albo nie na podstawie dyrektywy sektorowej z 2004 r.? b) Czy dla oceny dopuszczalności klauzuli ograniczającej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, mają znaczenie okoliczności określone w zaproszeniu do składania ofert w celu uzasadnienia klauzuli dotyczące utrzymania sytuacji konkurencyjnej w regularnym transporcie autobusowym w regionie Helsinek i zmniejszenia ryzyka operacyjnego, jakie pociąga za sobą dla jakości usług transportowych przejęcie dużego natężenia ruchu i podjęcie transportu na zmienionych trasach?
4)

Jeżeli wnioskodawca opuszcza państwo członkowskie, w którym zaniechał złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, i udaje się do innego państwa członkowskiego, w którym składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i zostaje wydana wobec niego decyzja na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, o przekazaniu go z powrotem do pierwszego państwa członkowskiego, to czy wynikłe w związku z tym opóźnienie w rozpatrywaniu wniosku o ochronę można przypisać wnioskodawcy do celów art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona)?