ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Co się tyczy środków ograniczających wobec Iranu, takich jak zamrożenie środków finansowych podmiotów udzielających wsparcia rządowi irańskiemu i podmiotów z nimi związanych, do którego Rada jest zobowiązana na podstawie art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, uzasadnienie środków dotyczących wpisania niektórych podmiotów na listę podmiotów zaangażowanych w działania na rzecz broni jądrowej lub pocisków balistycznych oraz podmiotów popierających rząd irański pozwala tym podmiotom na ustalenie kryterium przewidzianego w art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 oraz w art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012, a mianowicie umieszczenia w wykazie podmiotów będących własnością podmiotu udzielającego wsparcia rządowi irańskiemu, które posłużyło jako podstawa prawna do umieszczenia ich nazw w wykazach, ponieważ z jednej strony zawarcie wzmianki „spółka zależna” we wspomnianym uzasadnieniu stanowi w sposób konieczny odniesienie do istnienia kontroli ze strony spółki dominującej, która to kontrola może w szczególności wynikać z istnienia powiązań kapitałowych między tą ostatnią spółką a daną spółką zależną, a z drugiej strony kontekst, w jaki wpisuje się przyjęcie środków ograniczających, umożliwia zidentyfikowanie spółki dominującej, która podmioty te posiada lub kontroluje, której nazwę wpisano w oparciu o kryterium dotyczące podmiotów udzielających wsparcia rządowi irańskiemu.

(por. pkt 40–47)
4.

Unia Europejska — Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji — Środki ograniczające wobec Iranu — Środki przyjęte w ramach walki z rozprzestrzenianiem broni jądrowej — Zakres kontroli — Kontrola ograniczona do ogólnych zasad — Kontrola rozciągająca się na ocenę stanu faktycznego i weryfikację dowodów w stosunku do aktów mających zastosowanie do szczególnych podmiotów [art. 29 TUE; art. 215 ust. 2 TFUE, art. 275 akapit drugi TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; decyzja Rady 2010/413/WPZiB, art. 20 ust. 1 lit. c); rozporządzenie Rady nr 267/2012, art. 23 ust. 2 lit. d)] (por. pkt 56, 57, 148–151)
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub ze wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 20)
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Matratzen Concord / OHIM – KBT (ARKTIS)

(sprawa T‑258/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ARKTIS — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać, w jakiej używany jest znak towarowy — Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany — Zgoda właściciela znaku towarowego”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Podstawy wygaśnięcia — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Rzeczywiste używanie — Pojęcie — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 51 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 13–15, 33)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu — Badanie przez izbę odwoławczą — Zakres [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 2, art. 51 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 37)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Rozpatrywanie wniosku — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Używanie przez osobę trzecią za zgodą właściciela znaku towarowego — Wyraźna lub dorozumiana zgoda (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1, 2) (por. pkt 39, 40)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Skarga do sądu Unii — Zmiana granic sporu, który został przekazany do rozpoznania przez izbę odwoławczą — Niedopuszczalność (regulaminu postępowania przed Sądem, art. 135 § 4; rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65) (por. pkt 46)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2013 r. (sprawa R 2133/2011‑4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Matratzen Concord GmbH a KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Radzie przysługują szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w odniesieniu do ogólnego i abstrakcyjnego określenia kryteriów prawnych i trybu przyjmowania środków ograniczających. W tym względzie, wskutek bardzo szerokiego sformułowania, kryterium udzielania wsparcia rządowi Iranu przyznaje Radzie uprawnienia dyskrecjonalne. Jednakże uprawnienia te nie są ani nadmierne, ani arbitralne. Otóż, po pierwsze, zasada pewności prawa, która stanowi ogólną zasadę prawa Unii i która wymaga w szczególności, aby przepisy prawne były jasne, precyzyjne i przewidywalne co do ich skutków, w szczególności gdy mogą mieć skutki niekorzystne dla jednostek i przedsiębiorstw, ma oczywiście zastosowanie, co się tyczy środków ograniczających, które mają poważny wpływ na prawa i swobody zainteresowanych osób i podmiotów. Po drugie, kryterium udzielania wsparcia rządowi Iranu wpisuje się w ramy prawne wyraźnie wyznaczone celami realizowanymi przez uregulowania dotyczące środków ograniczających wobec Iranu, zwłaszcza motyw 13 decyzji 2012/35, którą dodano to kryterium do art. 20 ust. 1 decyzji 2010/413 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu. Jak wynika z motywu 13 decyzji 2012/35, kryterium to odnosi się w sposób ukierunkowany i selektywny do własnych działań zainteresowanej osoby lub podmiotu, które, nawet jeżeli same w sobie nie mają bezpośredniego lub pośredniego związku z rozprzestrzenianiem broni jądrowej, mogą jednak sprzyjać temu rozprzestrzenianiu poprzez dostarczanie rządowi Iranu zasobów lub środków o charakterze materialnym, logistycznym lub finansowym umożliwiających mu dalsze działania w zakresie rozprzestrzeniania.

Kryterium to nie dotyczy zatem jakiejkolwiek formy wsparcia rządu Iranu, lecz form wsparcia, które z uwagi na swój zakres ilościowy lub jakościowy przyczyniają się do kontynuacji irańskich działań w dziedzinie jądrowej. Określa ono zatem w sposób obiektywny ograniczoną kategorię osób i podmiotów mogących podlegać środkom w postaci zamrożenia środków finansowych. Może ono w konsekwencji stosować się do jakiegokolwiek podmiotu udzielającego rządowi Iranu wsparcia, w szczególności w formie wsparcia finansowego. Natomiast nie odnosi się ono do ogółu podmiotów należących do rządu Iranu lub mających związki z tym rządem czy też ogółu podatników irańskich.

(por. pkt 75–80, 83, 84, 88)
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Steinbeck / OHIM – Alfred Sternjakob (BE HAPPY)

(sprawy połączone T‑707/13 i T‑709/13)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Słowne wspólnotowe znaki towarowe BE HAPPY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Pojęcie — Kryteria oceny [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 19–21, 25, 38, 44, 52)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe — Charakter odróżniający — Zastosowanie szczególnych kryteriów oceny — Niedopuszczalność [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 22, 23, 42, 56)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego — Znaki towarowe tworzone przez slogany reklamowe — Slogan przekazujący obiektywną wiadomość [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 24, 57)

4. Wspólnotowy znak towarowy — Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Słowny znak towarowy BE HAPPY [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. a)] (por. pkt 27–30, 34, 35, 47, 48)

5. Wspólnotowy znak towarowy — Decyzje Urzędu — Zasada równego traktowania — Zasada dobrej administracji — Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu (por. pkt 64, 65)

Przedmiot

Dwie skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 października 2013 (sprawy R 31/2013‑1 i R 32/2013‑1), dotyczące dwóch postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Alfred Sternjakob GmbH & Co. KG a Steinbeck GmbH

Sentencja

1) Skargi zostają oddalone.
7.

Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Ochrona celów kontroli, dochodzenia i audytu — Zakres — Zastosowanie do akt administracyjnych związanych z postępowaniami w sprawie pomocy państwa — Ogólne domniemanie stosowania wyjątku od prawa dostępu w odniesieniu do wszystkich dokumentów znajdujących się w danych aktach administracyjnych — Złożenie wniosku o dostęp w trakcie postępowania sądowego dotyczące decyzji co do istoty — Dopuszczalność odmowy (rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 2 tiret trzecie) (por. pkt 70, 71)
Sprawa T‑559/13

(publikacja fragmentów)

Giovanni Cosmetics, Inc.

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

(znaki towarowe i wzory) (OHIM)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GIOVANNI GALLI — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy GIOVANNI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający imienia i nazwiska”

Streszczenie – wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2015 r.

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Charakter odróżniający imienia i nazwiska – Graficzny znak towarowy GIOVANNI GALLI i słowny znak towarowy GIOVANNI

[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)]

Wobec niedostarczenia konkretnych danych dotyczących sposobu postrzegania odbiorców w całej Unii nie można rozszerzyć na całe terytorium Unii zakresu stosowania orzecznictwa, zgodnie z którym w niektórych państwach członkowskich nazwisko ma generalnie bardziej odróżniający charakter aniżeli imię.

Zważywszy na fakt, że przynajmniej w odniesieniu do części Unii nie zostało dowiedzione, iż nazwisko ma co do zasady bardziej odróżniający charakter aniżeli imię, oraz mając na uwadze okoliczność, że większość odbiorców zamieszkałych poza Włochami nie będzie postrzegała imienia i nazwiska „Giovanni” i „Galli” jako powszechnych albo rzadkich, nie ma podstaw, aby z punktu widzenia sposobu postrzegania całości właściwego kręgu odbiorców elementowi „galli” zgłoszonego znaku towarowego przypisać bardziej odróżniający charakter aniżeli elementowi „giovanni”. A zatem Izba Odwoławcza błędnie uznała, że w odczuciu całości właściwego kręgu odbiorców element „galli” ma bardziej odróżniający charakter aniżeli element „giovanni”.

Prawdą jest, że część właściwego kręgu odbiorców przypisze elementowi „galli” zgłoszonego znaku towarowego bardziej odróżniający charakter aniżeli elementowi „giovanni”; dotyczy to mianowicie tej części wspomnianego kręgu odbiorców, która wie, że element „giovanni” jest powszechnym imieniem włoskim, a element „galli” tego znaku stanowi rzadkie nazwisko włoskie, lub która ogólnie przypisuje bardziej odróżniający charakter nazwisku aniżeli imieniu. Niemniej jednak należy stwierdzić, że dla pozostałej części właściwego kręgu odbiorców samoistny charakter odróżniający elementów „giovanni” i „galli” jest identyczny i równoważny z charakterem przeciętnie odróżniającym.

(por. pkt 52–54)
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 20, 28)
2)

Granette & Starorežná Distilleries a.s. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Bacardi Co. Ltd.
Z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych wynika, że uważa się, że wzór został udostępniony, gdy strona, która powołuje się na udostępnienie, udowodniła okoliczności składające się na to udostępnienie. Natomiast w celu obalenia tego domniemania to na stronie, która podważa udostępnienie, ciąży obowiązek wykazania zgodnie z wymogami prawa, że uwarunkowania danego przypadku mogły racjonalnie stać na przeszkodzie temu, by okoliczności te stały się znane środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży podczas zwykłego toku prowadzenia spraw.

Domniemanie przewidziane w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 stosuje się zresztą niezależnie od miejsca, w którym wydarzyły się okoliczności składające się na udostępnienie, gdyż ze zdania pierwszego tego przepisu wynika, że po to, aby uznać, iż wzór został udostępniony publicznie do celów zastosowania art. 5 i 6 tego rozporządzenia, nie wymaga się, aby okoliczności składające się na udostępnienie wydarzyły się na terytorium Unii.

Kwestia tego, czy osoby wchodzące w skład środowisk wyspecjalizowanych w danej branży mogły racjonalnie uzyskać wiedzę na temat wydarzeń, które odbyły się poza terytorium Unii, pozostaje kwestią faktyczną, której ustalenie zależy od oceny konkretnych okoliczności danej sprawy.

Aby przeprowadzić taką ocenę, należy zbadać kwestię tego, czy na podstawie okoliczności faktycznych, które powinna przedstawić strona podważająca udostępnienie, trzeba uznać, że środowiska te nie miały faktycznie możliwości uzyskania wiedzy o okolicznościach składających się na udostępnienie, przy uwzględnieniu tego, czego zasadnie można wymagać od tych środowisk dla celów uzyskania wiedzy na temat stanu sztuki wzorniczej. Te okoliczności faktyczne mogą przykładowo dotyczyć składu środowisk wyspecjalizowanych, ich kwalifikacji, zwyczajów i zachowań, zakresu ich działalności, obecności w wydarzeniach, podczas których wzory są prezentowane, cech charakterystycznych danego wzoru, takich jak jego współzależność od innych produktów lub sektorów, i cech charakterystycznych produktów, w których dany wzór został zawarty, w szczególności stopnia zawiłości technicznej rozpatrywanego produktu. W każdym razie nie można uważać, że wzór stał się znany podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, jeśli środowiska wyspecjalizowane w danej branży mogły się z nim zapoznać tylko przez przypadek.

(por. pkt 26–29)
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 21 maja 2015 r. –

Rubinum/Komisja

(sprawa T‑201/13)

„Zdrowie publiczne — Bezpieczeństwo żywności — Dodatek stosowany w żywieniu zwierząt — Preparat Bacillus cereus var. toyoi — Decyzja Komisji o zawieszeniu zezwoleń dotyczących wspomnianego preparatu — Ryzyko dla zdrowia — Naruszenie prawa — Zasada ostrożności”

1. Postępowanie sądowe — Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania — Zarzut podniesiony po raz pierwszy na rozprawie — Niedopuszczalność (regulamin postępowania przed Sądem, art. 48 § 2) (por. pkt 23, 29, 30)

2. Rolnictwo — Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt — Dodatki paszowe — Procedura udzielania zezwoleń — Zmiana, zawieszenie i odebranie zezwoleń — Decyzja Komisji o zawieszeniu obowiązującego zezwolenia dotyczącego danego dodatku — Dopuszczalność (rozporządzenie nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, 2) (por. pkt 42–44)

3. Rolnictwo — Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt — Dodatki paszowe — Procedura udzielania zezwoleń — Zmiana, zawieszenie i odebranie zezwoleń — Zezwolenia niespełniające już warunków określonych w art. 5 rozporządzenia nr 1831/2003 — Zawieszenie zezwoleń przez Komisję — Obowiązek wykazania istnienia poważnego zagrożenia zdrowia — Brak (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1831/2003, art. 5, art. 13 ust. 1, 2; nr 178/2002, art. 53, 54) (por. pkt 46–49, 51–53)

4. Rolnictwo — Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt — Dodatki paszowe — Procedura udzielania zezwoleń — Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji w kontekście zagrożenia zdrowia ludzi i zwierząt wywoływanego przez dany dodatek — Zakres — Poszanowanie zasady ostrożności w wypadku niepewności co do istnienia zagrożenia — Kontrola sądowa — Granice (rozporządzenie nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady) (por. pkt 57–61, 63–65, 72, 98)

5. Postępowanie sądowe — Przedstawienie dowodów — Termin — Opóźnienie w złożeniu wniosków dowodowych — Przesłanki (regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1, art. 46 § 1, art. 48 § 1) (por. pkt 81)

6. Skarga o stwierdzenie nieważności — Zaskarżony akt — Ocena zgodności z prawem w oparciu o informacje dostępne w momencie wydania aktu (art. 263 TFUE) (por. pkt 84)

7. Rolnictwo — Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt — Dodatki paszowe — Procedura udzielania zezwoleń — Ciążący na Komisji lub na Europejskim Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Żywności obowiązek wezwania wnioskodawcy ubiegającego się o zezwolenie do uzupełnienia informacji — Brak (rozporządzenie nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 8 ust. 2) (por. pkt 105)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 288/2013 z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie zawieszenia zezwoleń dotyczących preparatu Bacillus cereus var. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012), przewidzianych w rozporządzeniach (WE) nr 256/2002, (WE) nr 1453/2004, (WE) nr 255/2005, (WE) nr 1200/2005, (WE) nr 166/2008 i (WE) nr 378/2009 (Dz.U. L 86, s. 15)

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.
WYROK SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 29 kwietnia 2015 r.

CC

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Konkurs otwarty — Błędy w prowadzeniu listy laureatów — Odpowiedzialność pozaumowna — Szkoda majątkowa — Uzasadnione oczekiwania — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Utrata szansy — Krzywda — Obowiązek uzasadnienia”

Przedmiot:

Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r., CC/Parlament (F‑9/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:116).

Orzeczenie:

Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r., CC/Parlament (F‑9/12), zostaje uchylony. Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

Streszczenie

Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Krzywda – Stosowne zadośćuczynienie w drodze stwierdzenia nieważności niezgodnego z prawem aktu – Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej (art. 340 TFUE) Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Równość traktowania – Pojęcie – Okres ważności listy odpowiednich kandydatów różniący się w zależności od laureata konkursu Skargi urzędników – Nieograniczone prawo orzekania – Naprawienie szkody majątkowej związanej z utratą szansy na zatrudnienie – Kryteria
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) z dnia 15 lipca 2013 r. o odmowie udzielenia dostępu do protokołów rady zarządzającej, protokołów biura i protokołów grupy pilotażowej „Knowledge Management System”, sporządzonych w okresie od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2005 r., w zakresie, w jakim odmówiono w niej udzielenia dostępu do protokołów rady zarządzającej i biura, z wyjątkiem tego, co odnosi się do dostępu do nazwisk ich członków.
1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 marca 2013 r. (sprawa R 2196/2011‑2) w zakresie, w jakim unieważnia ona prawo do graficznego wspólnotowego znaku towarowego STAYER w odniesieniu do „części (powleczonych diamentem) maszyn do cięcia i polerowania, wiertarek i tnących tarczy dla marmuru, granitu, kamienia, piaskowca, płyt kamiennych, płytek ceramicznych, cegły oraz ogólnie rzecz biorąc narzędzi do cięcia jako części maszyn, o których mowa w klasie 7”, należących do klasy 7, oraz „ręcznie sterowanych przyrządów do szlifowania (tarczy i tarczy szlifierskich), należących do klasy 8.
Nie istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta Unii Europejskiej prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w przypadku oznaczenia słownego AGRI.CAPITAL, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „usług zarządzania nieruchomościami i pośrednictwa [w obrocie nieruchomościami]”, „usług dewelopera” i „usług opracowywania koncepcji wykorzystania” należących do klasy 36 w rozumieniu porozumienia nicejskiego oraz w przypadku słownych znaków towarowych AgriCapital i AGRICAPITAL zarejestrowanych wcześniej jako wspólnotowe znaki towarowe dla usług finansowych należących do tej samej klasy tego porozumienia, ponieważ usługi objęte wcześniejszymi znakami towarowymi nie są podobne do usług objętych zgłoszonym znakiem towarowym. Brak podobieństwa usług nie może zostać zrównoważony – do celów oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – podobieństwem między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, nawet jeśli jego stopień będzie wysoki.

Towary lub usługi komplementarne to takie, między którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jedne są niezbędne lub istotne dla używania drugich, w związku z czym konsumenci mogą myśleć, iż za wytworzenie tych towarów lub za świadczenie tych usług odpowiedzialne jest to samo przedsiębiorstwo. Oznacza to, że usługi komplementarne mogą być używane łącznie, co z kolei zakłada, że byłyby one kierowane do tego samego kręgu odbiorców.

(por. pkt 58, 59)