ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zadanie Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin cechuje się złożonością naukową i techniczną warunków rozpoznawania wniosków o ochronę wspólnotową, tak iż należy przyznać mu zakres swobodnego uznania przy wykonywaniu jego zadań. Z uwagi na ów duży zakres uprawnień dyskrecjonalnych Urząd może brać pod uwagę, jeżeli uzna to za konieczne, okoliczności i dowody podniesione lub przekazane z opóźnieniem. Jako organ Unii podlega on zasadzie dobrej administracji, zgodnie z którą do niego należy badanie w sposób staranny i bezstronny wszystkich elementów danej sprawy i zebranie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych koniecznych dla wykonywania przez niego swobodnego uznania i winien on upewnić się co do prawidłowego przebiegu i skuteczności prowadzonego przezeń postępowania. Zgodnie z art. 55 ust. 4 rozporządzenia nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, Urząd ma prawo do określenia w drodze ogólnych regulacji lub żądań w indywidualnych sprawach, kiedy, dokąd i w jakich ilościach i jakiej jakości należy dostarczyć materiał siewny do badania technicznego oraz próby wzorcowe. Tymczasem z uwagi na swobodne uznanie, z jakiego korzysta Urząd, przepis ten nie może być interpretowany jako uniemożliwiający kierowanie oddzielnych wezwań do dostarczenia materiału roślinnego podlegającego badaniu oraz dowodów dokumentowych dotyczących tego materiału. Jakość ocenianego materiału roślinnego może na podstawie art. 55 ust. 4 rozporządzenia nr 2100/94, stanowić przedmiot indywidualnego wezwania. W rzeczywistości bowiem, z uwagi na zasadę dobrej administracji oraz na konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i skuteczności postępowań, oraz w zakresie, w jakim Urząd uznaje, że pierwotne wezwanie zawierało nieścisłości, do niego należy wezwanie składającego wniosek o przyznanie wspólnotowej ochrony odmian roślin do przesłania mu materiału roślinnego odpowiadającego wymogom określonym w nowym wezwaniu indywidualnym.

Urząd, nie przekraczając przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych, posiada prawo określenia warunków, od jakich uzależnia badanie wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do odmian roślin, o ile nie upłynął termin, w ciągu którego składający wniosek o prawo ochrony powinien odpowiedzieć na skierowane do niego indywidualne wezwanie. Urząd może zatem wystąpić do składającego wniosek z nowym wezwaniem do przesłania ocenianego materiału roślinnego.

(por. pkt 47, 48, 50–55)
Państwo członkowskie uchwalając przepisy krajowe, które zobowiązują usługodawców prowadzących działalność na własny rachunek mających siedzibę w innym państwie członkowskim do dokonywania uprzedniego zgłoszenia planowanej działalności w danym państwie członkowskim, uchybia zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 56 TFUE.

W tym względzie uregulowanie krajowe, które reguluje obszar niebędący przedmiotem harmonizacji na poziomie Unii i które jest stosowane bez różnicy wobec wszystkich osób lub przedsiębiorstw prowadzących działalność na terytorium danego państwa członkowskiego, może być uzasadnione, mimo że ogranicza swobodę świadczenia usług, jeżeli odpowiada nadrzędnym względom interesu ogólnego i jeżeli interes ten nie jest już chroniony przepisami, którym usługodawca podlega w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę oraz że przepisy te są odpowiednie do realizacji celu, którego osiągnięciu służą, i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do jego realizacji.

Jednakże o ile cel polegający na zwalczaniu oszustw, w szczególności oszustw związanych z obchodzeniem prawodawstwa socjalnego, i nadużyć, w szczególności wykrywaniu przypadków osób pozornie samozatrudnionych i przeciwdziałaniu przypadkom nielegalnego zatrudnienia, może wiązać się nie tylko z celem polegającym na ochronie równowagi finansowej systemów zabezpieczenia społecznego, lecz także z celem polegającym na zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i dumpingu socjalnego, a także ochronie pracowników, w tym usługodawców prowadzących działalność na własny rachunek, o tyle ogólne domniemanie występowania nadużyć nie wystarcza dla uzasadnienia środka naruszającego cele traktatu FUE i do dnanego państwa członkowskiego należy przedstawienie przekonujących dowodów świadczących o tym, że dane uregulowanie nie wykracza poza granice tego, co konieczne, aby cele te osiągnąć.

(por. pkt 44, 45, 53, 55, 57; sentencja)
W ramach skargi dotyczącej decyzji Komisji uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem, okoliczność, że operacja została zrealizowana przed dokonaniem zgłoszenia, nie ma wpływu na ważność owej decyzji. Choć bowiem stwierdzenia takie mogłyby pociągnąć za sobą nałożenie przewidzianych w rozporządzeniu nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw kar, zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) lub z art. 14 ust. 2 rozporządzenia, nie mogą one skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Komisji ze względu na to, iż pozostają bez wpływu na zgodność rozpatrywanej koncentracji ze wspólnym rynkiem. W istocie zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 4064/89 ważność każdej transakcji zawartej przed dokonaniem zgłoszenia i przed uznaniem jej za zgodną ze wspólnym rynkiem uzależniona jest od decyzji wydawanej przez Komisję po przeprowadzeniu badania zgłoszenia lub też postępowania w przedmiocie jego szczegółowego badania.

Artykuł 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, powierza Komisji zadanie polegające na zapewnieniu, że podlegające jej kontroli koncentracje nie stwarzają lub nie umacniają pozycji dominującej, w wyniku czego skuteczna konkurencja na wspólnym rynku lub jego znacznej części zostałaby znacząco utrudniona. Zadanie Komisji nie polega zatem na realizacji modelu konkurencji doskonałej i decydowaniu – w miejsce podmiotów gospodarczych – kto powinien prowadzić działalność na rynku.

W związku z powyższym w ramach badania zgodności ze wspólnym rynkiem środków naprawczych w formie zobowiązań do odsprzedaży aktywów odkupionego przedsiębiorstwa, zadanie Komisji nie polega na samodzielnym wyborze nabywcy, który mógłby teoretycznie spełniać optymalne wymogi konieczne do zaistnienia konkurencji doskonałej na danym rynku. W tym względzie Komisja dysponuje zatem jedynie możliwością zatwierdzenia lub niezatwierdzenia przedstawionego jej nabywcy i sprawdzenia czy jest on efektywnym istniejącym lub potencjalnym konkurentem, niezależnym i niepowiązanym ze stronami, posiadającym zasoby finansowe, sprawdzoną wiedzę specjalistyczną oraz motywację do utrzymania i rozwijania przedsiębiorstwa jako aktywnej siły konkurencyjnej w rywalizacji ze stronami.

(por. pkt 66, 67, 74, 76)
Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art 63 TFUE i art 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) państwo członkowskie, które przyznaje wyłącznie funduszom emerytalnym będącym rezydentami prawo do dokonywania odliczeń dla celów podatkowych kwot zastrzeżonych celem wywiązania się z ich zobowiązań w zakresie świadczeń emerytalnych nie dając takiej możliwości funduszom emerytalnym niebędącym rezydentami.

W istocie ze względu na takie uregulowanie dywidendy pobierane przez fundusze emerytalne będące rezydentami okazują się w praktyce, w odróżnieniu od dywidend pobieranych przez fundusze emerytalne niebędące rezydentami, zwolnione lub niemalże zwolnione z podatku dochodowego podczas gdy, dywidendy pobierane przez fundusze emerytalne niebędące rezydentami są objęte podatkiem bez możliwości zwolnienia. Takie niekorzystne traktowanie dywidend wypłacanych funduszom emerytalnym niebędącym rezydentami w stosunku do traktowania zastrzeżonego dla dywidend wypłacanych funduszom emerytalnym będącym rezydentami może zniechęcać spółki z siedzibą w państwie członkowskim Unii lub innym państwie członkowskim EOG do inwestowania w tym państwie członkowskim, a w konsekwencji stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, zakazane, co do zasady, przez art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG.

Tworząc bezpośredni związek między kwotami zastrzeżonymi celem wywiązania się przez fundusze emerytalne generujące podlegające opodatkowaniu dochody, z zobowiązań w zakresie świadczeń emerytalnych, uregulowanie służy uwzględnieniu specyficznego celu realizowanego przez fundusze emerytalne, a mianowicie akumulacji kapitału, w drodze inwestycji generujących w szczególności dochód w formie dywidend, celem wywiązania się z ich przyszłych zobowiązań z tytułu umów ubezpieczenia. Ponieważ ten specyficzny cel z natury swojej przyświeca również funduszom emerytalnym niebędącym rezydentami i prowadzącym taką samą działalność, znajdują się one – w odniesieniu do dywidend pobieranych w tym państwie członkowskim – w sytuacji obiektywnie porównywalnej z sytuacją funduszy emerytalnych będących rezydentami.

Ponadto takie ograniczenie swobodnego przepływu kapitału nie znajduje uzasadnienia w konieczności zapewnienia spójności systemu podatkowego, ponieważ nie wykazano, że ulga podatkowa przyznana funduszom emerytalnym będącym rezydentami jest wyrównywana określonym obciążeniem podatkowym, co uzasadniałoby opodatkowanie dywidend wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych niebędących rezydentami.

(por. pkt 32, 33, 41–43, 50, 53; sentencja)
W świetle centralnej roli, jaką traktat FUE zastrzega dla Komisji w zakresie stwierdzenia ewentualnej niezgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE dotyczy wyjątkowej i szczególnej sytuacji, wobec czego uprawnienie przysługujące Radzie na podstawie tego przepisu ma ewidentnie wyjątkowy charakter. Oznacza to, iż przepis ten należy bezwzględnie interpretować w sposób ścisły.

Ponadto jeśli chodzi o przepisy zawarte w art. 108 ust. 2 akapity trzeci i czwarty TFUE, zgodnie z którymi, po pierwsze, wystąpienie państwa członkowskiego z wnioskiem do Rady powoduje zawieszenie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Komisję na okres trzech miesięcy, a po drugie, jeśli Rada nie zajmie stanowiska w tym terminie, Komisja wydaje decyzję w sprawie, przepisy te należy interpretować w ten sposób, że w przypadku upływu wspomnianego terminu Radzie nie przysługuje już dłużej uprawnienie do wydania decyzji na podstawie rzeczonego akapitu trzeciego w odniesieniu do danej pomocy. W związku z powyższym jeśli zainteresowane państwo członkowskie nie wystąpiło do Rady z wnioskiem na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, Rada nie jest już uprawniona do wykonywania wyjątkowego uprawnienia powierzonego jej na mocy art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE w celu uznania takiej pomocy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, zanim Komisja uzna pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i zakończy w ten sposób postępowanie, o którym mowa w art. 108 ust. 2 akapit pierwszy TFUE.

Taka wykładnia pozwala uniknąć sytuacji, w której dochodzi do wydania sprzecznych ze sobą decyzji, i przyczynia się tym samym do zapewnienia pewności prawa.

Rada nie może tym bardziej pozbawić skuteczności decyzji Komisji uznającej pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym, na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, pomocy mającej na celu zrekompensowanie zwrotów beneficjentom uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomocy przyznanej bezprawnie, do których to zwrotów zostali oni zobowiązani w wykonaniu tej decyzji.

(por. pkt 43–46, 49)
Wprawdzie art. 88 ust. 2 akapit czwarty WE stanowi, iż Komisja wydaje decyzję w sprawie, jeśli Rada nie zajęła stanowiska w terminie trzech miesięcy od wystąpienia z wnioskiem, jednak zasada ta ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy Komisja wszczęła już postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, lecz nie wydała jeszcze decyzji uznającej pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem. W istocie z treści art. 88 ust. 2 akapity trzeci i czwarty WE wynika, że takie ograniczenie czasowe kompetencji Rady ma wyłącznie na celu uniknięcie sytuacji, w której postępowanie wszczęte przez Komisję zostanie zawieszone – wskutek złożenia wniosku do Rady – na zbyt długi okres, gdyż mogłoby to sparaliżować działanie Komisji i osłabić tym samym centralną rolę w zakresie stwierdzenia ewentualnej niezgodności pomocy, jaką zastrzegają dla Komisji art. 87 WE i 88 WE.

Ponadto w świetle centralnej roli, jaką traktat FUE zastrzega dla Komisji w zakresie stwierdzenia ewentualnej niezgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, art. 88 ust. 2 akapit trzeci TFUE dotyczy wyjątkowej i szczególnej sytuacji, wobec czego uprawnienie przysługujące Radzie na podstawie tego przepisu ma ewidentnie wyjątkowy charakter. Oznacza to, iż przepis ten należy bezwzględnie interpretować w sposób ścisły.

Jeśli chodzi o przepisy zawarte w art. 88 ust. 2 akapity trzeci i czwarty WE, zgodnie z którymi, po pierwsze, wystąpienie państwa członkowskiego z wnioskiem do Rady powoduje zawieszenie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Komisję na okres trzech miesięcy, a po drugie, jeśli Rada nie zajmie stanowiska w tym terminie, Komisja wydaje decyzję w sprawie, przepisy te należy interpretować w ten sposób, że w przypadku upływu wspomnianego terminu Radzie nie przysługuje już dłużej uprawnienie do wydania decyzji na podstawie rzeczonego akapitu trzeciego w odniesieniu do danej pomocy. W związku z powyższym jeśli zainteresowane państwo członkowskie nie wystąpiło do Rady z wnioskiem na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, Rada nie jest już uprawniona do wykonywania wyjątkowego uprawnienia powierzonego jej na akapitu trzeciego tego przepisu w celu uznania takiej pomocy za zgodną z rynkiem wewnętrznym.

Taka wykładnia pozwala uniknąć sytuacji, w której dochodzi do wydania sprzecznych ze sobą decyzji, i przyczynia się tym samym do zapewnienia pewności prawa.

Rada nie może tym bardziej pozbawić skuteczności decyzji Komisji uznającej pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym, na podstawie art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE, pomocy mającej na celu zrekompensowanie zwrotów beneficjentom uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomocy przyznanej bezprawnie, do których to zwrotów zostali oni zobowiązani w wykonaniu tej decyzji.

(por. pkt 34, 35, 51–54, 57)
W świetle centralnej roli, jaką traktat FUE zastrzega dla Komisji w zakresie stwierdzenia ewentualnej niezgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE dotyczy wyjątkowej i szczególnej sytuacji, wobec czego uprawnienie przysługujące Radzie na podstawie tego przepisu ma ewidentnie wyjątkowy charakter. Oznacza to, iż przepis ten należy bezwzględnie interpretować w sposób ścisły.

Ponadto jeśli chodzi o przepisy zawarte w art. 108 ust. 2 akapity trzeci i czwarty TFUE, zgodnie z którymi, po pierwsze, wystąpienie państwa członkowskiego z wnioskiem do Rady powoduje zawieszenie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Komisję na okres trzech miesięcy, a po drugie, jeśli Rada nie zajmie stanowiska w tym terminie, Komisja wydaje decyzję w sprawie, przepisy te należy interpretować w ten sposób, że w przypadku upływu wspomnianego terminu Radzie nie przysługuje już dłużej uprawnienie do wydania decyzji na podstawie rzeczonego akapitu trzeciego w odniesieniu do danej pomocy. W związku z powyższym jeśli zainteresowane państwo członkowskie nie wystąpiło do Rady z wnioskiem na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, Rada nie jest już uprawniona do wykonywania wyjątkowego uprawnienia powierzonego jej na mocy art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE w celu uznania takiej pomocy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, zanim Komisja uzna pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i zakończy w ten sposób postępowanie, o którym mowa w art. 108 ust. 2 akapit pierwszy TFUE.

Taka wykładnia pozwala uniknąć sytuacji, w której dochodzi do wydania sprzecznych ze sobą decyzji, i przyczynia się tym samym do zapewnienia pewności prawa.

Rada nie może tym bardziej pozbawić skuteczności decyzji Komisji uznającej pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym, na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, pomocy mającej na celu zrekompensowanie zwrotów beneficjentom uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomocy przyznanej bezprawnie, do których to zwrotów zostali oni zobowiązani w wykonaniu tej decyzji.

(por. pkt 39–42, 45)
Rozporządzenia nr 1190/2008 zmieniającego rozporządzenie nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami nie może korzystać z jakiegokolwiek immunitetu jurysdykcyjnego z tego powodu, że wykonuje ono rezolucje Rady Bezpieczeństwa uchwalone na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych. Czynniki, które wspierają to rozstrzygnięcie co do istoty wiążą się z gwarancją konstytucyjną uosabianą w Unii prawa przez sądową kontrolę zgodności z prawem każdego aktu Unii, w tym aktów, które wdrażają akt prawa międzynarodowego, w świetle gwarantowanych przez Unię praw podstawowych.

Co się tyczy decyzji pozostawieniu nazwiska określonej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie, przestrzeganie podwójnego zobowiązania, w myśl którego, po pierwsze, właściwy organ Unii informuje zainteresowaną osobę o materiałach, którymi organ ten dysponuje przeciwko wspomnianej osobie dla celów uzasadnienia swojej decyzji, i po drugie, umożliwia tej osobie użyteczne przedstawienie jej uwag w odniesieniu do wysuniętych przeciw niej motywów powinno – w przeciwieństwie do tego, jak to jest w przypadku pierwotnego umieszczenia w wykazie poprzedzać przyjęcie tej decyzji.

W razie sformułowania uwag przez zainteresowaną osobę w przedmiocie uzasadnienia na właściwym organie Unii ciąży obowiązek starannego i bezstronnego zbadania zasadności podnoszonych powodów w świetle tych uwag i dołączonych do nich ewentualnych dowodów odciążających, oraz ocenić w szczególności konieczności zwrócenia się o współdziałanie do Komitetu ds. Sankcji, a za jego pośrednictwem do członka Organizacji Narodów Zjednoczonych, który zaproponował umieszczenie zainteresowanej osoby w wykazie zbiorczym wspomnianego komitetu Wreszcie, nie posuwając się do wymagania szczegółowego ustosunkowania się do uwag przedłożonych przez zainteresowaną osobę, obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE zakłada we wszystkich okolicznościach – w tym gdy uzasadnienie aktu Unii odpowiada powodom podanym przez organ międzynarodowy – wskazanie w tym uzasadnieniu indywidualnych, szczególnych i konkretnych powodów, dla których właściwe organy uważają, że zainteresowana osoba powinna być objęta środkami ograniczającymi.

(por. pkt 111–116)
Wprawdzie istotnie zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, państwa członkowskie mają obowiązek uwzględnić stan tej infrastruktury w ramach stosowania art. 6 ust. 2 i 3 tej dyrektywy, zaś wybór środków stanowiących zachęty, jakie mają być wprowadzone, a zwłaszcza konkretnych celów realizowanych przez państwa członkowskie poprzez te środki, musi być zgodny z wymogami w zakresie bezpieczeństwa oraz poziomu jakości usług w zakresie infrastruktury kolejowej, to niemniej jednak mają one także obowiązek dbania, aby zawarte zostały wieloletnie umowy o finansowanie zawierające środki zachęty do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp albo aby ustanowiono odpowiednie przepisy w tym celu.

Z art 11 ust. 1 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, wynika po pierwsze, że państwa członkowskie powinny zawrzeć w systemach pobierania opłat za infrastrukturę plan poprawy wydajności mający na celu stworzenie zachęty zarówno dla przedsiębiorstw kolejowych, jak i zarządcy infrastruktury do poprawy wydajności sieci. Po drugie, odnośnie do rodzaju środków zachęcających, które mogą być zrealizowane przez państwa członkowskie, to państwa zachowują swobodę wyboru konkretnych środków stanowiących część tego systemu w zakresie, w jakim stanowią one spójną i transparentną całość, którą można zakwalifikować jako „plan poprawy wydajności”.

Nie należy postrzegać systemu rekompensat finansowych w formie wzajemnych kar umownych, których zasady należy określić umownie, jako kompletne i odpowiednie wykonanie art. 11 dyrektywy 2001/14, ponieważ jego stosowanie ma wyłącznie charakter fakultatywny gdyż zależy od wyboru umawiających się stron. Także przepis krajowy, który ogranicza się do wprowadzenia grzywien nakładanych w przypadku niedopełnienia obowiązków mających zapewnić eksploatację sieci albo w przypadku braku środków podejmowanych w celu usunięcia jej zakłóceń, nie może być uznany jako ustanawiający plan poprawy wydajności w ramach systemu pobierania opłat za infrastrukturę w rozumieniu omawianego art. 11. To samo dotycz wreszcie przepisu, który przewiduje jedynie przyznanie środków finansowych w celu utrzymania lub poprawy stanu infrastruktury kolejowej.

(por. pkt 80, 82–84)
Przedsiębiorstwo kolejowe nie może być zatem odpowiedzialne za określanie i ocenę dostępności w celu wydania decyzji dotyczącej przedzielenia poszczególnych tras pociągów ani nie można nań przenieść ogółu prac przygotowawczych do wydania decyzji należących do funkcji podstawowych, takich jak ustalanie rozkładu jazdy pociągów.

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, państwo członkowskie, które wymaga by obliczanie wysokości opłaty za dostęp do infrastruktury uwzględniało opłatę za korzystanie z infrastruktury transportowej w innych podsystemach, w szczególności w transporcie drogowym. W istocie takie kryterium w sposób oczywisty nie ma żadnego bezpośredniego związku z wykonywaniem przewozów kolejowych.

O ile państwa członkowskie nie są zobowiązane na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, do ustanowienia w swoich przepisach krajowych warunków, zgodnie z którymi zarządca infrastruktury musi określić zdolność segmentów rynku do poniesienia ewentualnego podwyższenia kosztów oraz okoliczności, w których ma on obowiązek uczynienia tego, o tyle przepis ten wymaga jednak, by w celu uzyskania pełnego odzysku kosztów poniesionych przez zarządcę infrastruktury zbadano, czy każdy segment rynku jest faktycznie zdolny do poniesienia podwyższenia kosztów.

(por. pkt 70, 71)
Ustanowiony w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/14 w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2004/49, że państwa członkowskie ustalą warunki do zapewnienia tego, że w normalnych warunkach działalności gospodarczej i w stosownym czasie zestawienie rachunkowe zarządcy infrastruktury będą przynajmniej bilansować: z jednej strony dochody z opłat za infrastrukturę, nadwyżki z innych rodzajów działalności handlowej oraz finansowanie przez państwo, a z drugiej strony wydatki na infrastrukturę, należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on równowagi rachunkowej rachunku zysków i strat zarządcy infrastruktury. Jednakże brak równowagi w rachunku zysków i strat zarządcy infrastruktury nie może jednak sam w sobie wystarczyć do uznania, że dane państwo członkowskie nie wykonało zobowiązań ciążących na nim na mocy owego przepisu. W istocie do przyjęcia takiego wniosku należy również wykazać, zgodnie z samym tylko brzmieniem wskazanego przepisu, że brak równowagi rachunkowej występuje w „normalnych warunkach działalności gospodarczej” i „w stosownym czasie”.

(por. pkt 26, 34, 35)