ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 53/40

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – HeidelbergCement AG/Komisja

(Sprawa T-902/16)

(2017/C 053/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: HeidelbergCement AG (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Denzel, C. von Köckritz, P. Pichler i H. Weiß)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016)6591 final z dnia 10 października 2016 r. o wszczęciu postępowania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) w sprawie M 7878 – HeidelbergerCement/Schwenk/Cemex Hungary/Cemex Croatia dotyczącego planowanego nabycia przez Duna-Dráva Cement Kft. 100 % akcji Cemex Hratska dd. i Cemex Hungária Építőanyagok Kft.;

— w każdym przypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

Zdaniem strony skarżącej Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając stronę skarżącą i Schwenk Zement KG – nie zaś Duna-Dráva Cement Kft., wspólne przedsiębiorstwo o pełnym zakresie funkcji, w którym strona skarżąca i Schwenk Zement KG posiadają każda udział kontrolny w wysokości 50 % – za „uczestniczące przedsiębiorstwa”, i w konsekwencji uznała, że operacja miała „wymiar wspólnotowy” w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Zdaniem strony skarżącej Komisja Europejska nie ma w rzeczywistości uprawnienia do wydania zaskarżonej decyzji i zbadania operacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 139/2004 i z tego względu zaskarżona decyzja narusza art. 1 owego rozporządzenia oraz podstawowe zasady pewności prawa i pomocniczości.

Po pierwsze strona skarżąca podnosi, że Komisja Europejska naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się na pkt 147 skonsolidowanego ogłoszenia dotyczącego kwestii jurysdykcyjnych (2), aby za „uczestniczące przedsiębiorstwa” uznać stronę skarżącą i SchwenkZement KG, nie zaś Duna-Dráva Cement Kft.

Po drugie strona skarżąca twierdzi, że pkt147 skonsolidowanego ogłoszenia dotyczącego kwestii jurysdykcyjnych byłby niezgodny z prawem, gdyby rzeczywiście mógł mieć zastosowanie w niniejszym przypadku, ze względu na naruszenie art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004, a także leżących u podstaw prawa pierwotnego zasad pewności prawa i pomocniczości.

(1) Rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, (Dz.U, L 24, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 40).

(2) Skonsolidowane obwieszczenie Komisji dotyczące kwestii jurysdykcyjnych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2008, C 95, s. 1).
—

zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącego za szkody materialne i niematerialne poniesione po pierwsze, w wyniku niezgodnej z prawem decyzji odmownej w sprawie przedłużenia umowy o pracę oraz po drugie, w związku z niezgodnym z prawem wykonaniem wyroku w sprawie T-658/13 P (1): 63 246 EUR za utratę wynagrodzenia; 26 630 EUR w celu zrekompensowania skarżącemu utraty praw emerytalnych przez 19 miesięcy, lub taką sumę kapitałową jako Sąd może ustalić ex aequo et bono; 1 200 EUR na pokrycie kosztów prawnych poniesionych przez skarżącego na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, począwszy od daty projektu decyzji z dnia 29 stycznia 2016 r. do dnia wydania przez stronę pozwaną decyzji w dniu 21 kwietnia 2016 r.; 60 000 EUR za utratę szansy uzyskania umowy na czas nieokreślony lub, taką kwotę, jaką Sąd może ustalić ex aequo et bono; 50 000 EUR za szkodę niematerialną poniesioną przez skarżącego w wyniku rzekomych błędów, nieprawidłowości i szkód dokonanych przez stronę pozwaną w trakcie postępowania w sprawie wykonania wyroku T-658/13 P;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2016) 4060 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa udzielonej przez Hiszpanię na rzecz Elche Club de Fútbol SAD (i innych klubów piłkarskich) [SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 20 13/CP)], w szczególności w zakresie dotyczącym Elche CF;
5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 41 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dotyczących odpowiednio bezstronnego traktowania i prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do obrony, a także art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego w sprawie prawa do bycia wysłuchanym przez organ powołujący przed skierowaniem sprawy do komisji dyscyplinarnej i zgodnie z orzecznictwem Kerstens/Komisja (wyrok z dnia 14 lutego 2017 r., Kerstens/Komisja, T-270/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:74).
1)

Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez oceniającego okres stażu, który sporządził negatywne sprawozdanie z oceny wspomnianego okresu i bezpodstawnie publicznie krytykował stronę skarżącą. Strona skarżąca twierdzi, że bez żadnego odniesienia do orzecznictwa lub do innego źródła prawa EASO stwierdził, iż (każdy) „oceniający dysponuje szczególnie szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy ocenie pracy osoby, co do której powinien sporządzić sprawozdanie, ponieważ sprawozdanie z oceny zawiera swobodnie wyrażoną przez oceniającego opinię”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 70/21

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – MS/Komisja

(Sprawa T-435/16)

(2017/C 070/30)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: MS (Castries, Francja) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, avocats)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

w konsekwencji,

— stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie udzielenia informacji o danych osobowych dotyczących skarżącego przyjętej przez Komisję w dniu 16 czerwca 2016 r.;

— zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną w związku z zawinionym zachowaniem Komisji Europejskiej oszacowanej ex aequo et bono na 20 000 EUR;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1), a w szczególności art. 8, 13, i 20 tego rozporządzenia. Strona skarżąca podnosi także naruszenie prawa podstawowego do dostępu do danych osobowych oraz prawa do poszanowania życia prywatnego, a także naruszenie prawa do obrony, zasady równości broni oraz prawa do dobrej administracji. Zaskarżona decyzja jest ponadto obarczona wadą nieprawidłowego i bezzasadnego uzasadnienia. Wymienione przypadki niezgodności z prawem stanowią zawinione działania, wskutek których strona skarżąca poniosła rzeczywistą i pewną szkodę.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/29

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – MS/Komisja

(Sprawa T-314/16)

(2017/C 063/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: MS (Castries, Francja) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, avocats)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

i w konsekwencji:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lutego 2016 r. odmawiającej dostępu do dokumentów i decyzji z dnia 19 kwietnia 2016 r. potwierdzającej tę odmowę;

— naprawienie szkody moralnej wynikłej z zawinionego zachowania Komisji Europejskiej, oszacowanej ex aequo i bono na 20 tys. EUR;

— obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, który dotyczy naruszenia rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L. 145, s. 43 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1. t. 3, s. 331), a w szczególności jego art. 2 i 4.

Zdaniem strony skarżącej w celu odmowy dostępu do żądanych dokumentów Komisja przywołała dwa wyjątki przewidziane w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, mianowicie po pierwsze ochronę prywatności i integralności osoby fizycznej i po drugie ochronę postępowania sądowego. Komisja nie wykazała jednak, że ujawnienie wspomnianych dokumentów naruszałoby ochronę prywatności i integralności osób wymienionych w tych dokumentach. Ponadto przekazanie danych o charakterze osobowym zawartych w tych dokumentach jest według strony skarżącej absolutnie niezbędne dla zrozumienia formułowanych wobec niej oskarżeń. Strona skarżąca uważa, że bez tej możliwości nie korzysta z równości broni i nie jest w stanie w odpowiedni sposób przygotować obrony. Dostęp do dokumentów, a także do zawartych w nich danych osobowych jest natomiast według niej konieczny, uzasadniony i proporcjonalny do celu polegającym na dobrej administracji, ochronie prawa do obrony i poszanowaniu prywatności strony skarżącej. Komisja narusza ponadto prywatność strony skarżącej, ponieważ nie traktuje w sposób lojalny dotyczących jej danych o charakterze osobowym.

Tytułem subsydiarnym strona skarżąca wskazuje, że wyjątki przewidziane w art. 4 stoją na przeszkodzie ujawnieniu żądanych dokumentów tylko wówczas, gdy interes publiczny nie przemawia za tym ujawnieniem. Uważa ona, że prawa podstawowe, w szczególności prawo do obrony, stanowią taki interes publiczny.

Według strony skarżącej w decyzji potwierdzającej oddalenie wniosku Komisja ograniczyła się do przedstawienia całkowicie ogólnego uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła, w jaki sposób częściowy dostęp do wspomnianych dokumentów zagroziłby interesowi polegającemu na ochronie danych o charakterze osobowym i prywatności osób fizycznych wymienionych w tych dokumentach.

Strojna skarżąca uważa wreszcie, że popełnione przez Komisję naruszenia stanowią również czyny zawinione, które naraziły stronę skarżącą na rzeczywistą i pewną szkodę.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (1), w danym wypadku w zw. z pkt 147 skonsolidowanego komunikatu Komisji w kwestiach właściwości na podstawie rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (zwanego dalej „skonsolidowanym komunikatem w sprawie właściwości”) Skarżąca w ramach zarzutu pierwszego podnosi, że Komisja nie jest właściwa w przedmiocie badania spornej fuzji. W wypadku gdyby prawidłowo nie postrzegano skarżącej jako zainteresowanego przedsiębiorstwa, nie byłyby spełnione przesłanki wartości progowych obrotu na podstawie art. 1 rozporządzenia (WE) nr 139/2004.
2.

Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, ponieważ strona skarżąca została rozmyślnie wprowadzona w błąd co do zakresu zawartej między stronami umowy, a konkretnie co do stosowanej przez oba komitety wykładni postanowień umowy.
4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, art. 23 ust. 1 i 4 CRD IV oraz ogólnych zasad legalności, pewności prawa oraz przewidywalności działań administracji w odniesieniu do stosowania krajowych przepisów transpozycyjnych przez EBC, oraz naruszenia ogólnych zasad legalności i pewności prawa w zakresie, w jakim EBC uważa, że wobec skarżących może powołać się na Guidelines for the prudential assessment of acquisitions and increases in holdings in the financial sector required by Directive 2007/44/EC, przyjęte w 2008 r. przez komitety CESR, CEBS i CEIOPS.
1.

Strona pozwana dopuściła się uchybień przy przyjmowaniu omawianego rozporządzenia w ramach wykonywania kompetencji przekazanej jej przez Parlament Europejski i przez Radę rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1) zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji. Konkretnie chodzi o: — naruszenie norm zarówno pierwotnego, jak i wtórnego prawa Unii w dziedzinie środowiska; — naruszenie uzupełniających norm prawa wspólnotowego, takich jak ogólne zasady nieobniżania poziomu ochrony, ostrożności, prewencji, działania u źródła i zasady „zanieczyszczający płaci”; — obejście zasad proceduralnych ze względu na to, że Komisja nie mogła zastosować procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą w celu zmiany istotnego elementu rozporządzenia (WE) nr 715/2007; — naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na to, że w omawianym rozporządzeniu nie skorzystano z gwarancji demokratycznych oferowanych przez zastosowanie zwykłej procedury ustawodawczej współdecydowania Parlamentu Europejskiego i Rady
—

stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu ds. Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu z dnia 27 maja 2016 r. o zapisaniu dziecka skarżącego do świetlicy (garderie) w Bertrange Mamer, czyli odmowie przyjęcia go do świetlicy na Kirchbergu;
—

nakazanie Komisji ponownego rozstrzygnięcia co do zasadności wniosku skarżącego o przeprowadzenie wewnętrznej procedury odwoławczej odnośnie do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1096 w przedmiocie przedłużenia okresu zatwierdzenia glifosatu;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów oraz norm stosowanych przy ich wykonaniu — Skarżący podnosi, że zgodnie z art. 134 ust. 2 rozporządzenia (UE, EURATOM) nr 966/2012 (1) oraz zgodnie z art. 206 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (2) w przypadku dotacji o niskiej wartości zabezpieczenie nie jest wymagane. — Następnie brak jest interesu po stronie pozwanej w ustanawianiu zabezpieczenia, ponieważ wniosek kontrolny skierowany przeciwko „Alliance for Peace and Freedom” (zwane dalej „APF”) jest bezprzedmiotowy i oczywiście nieuzasadniony — Ponadto pozwany doprowadził umyślnie do przeciągnięcia się przez ponad pół roku wszczętego postępowania w sprawie kontroli i w ten sposób doprowadziła do rzekomej potrzeby ustanowienia zabezpieczenia. — Dalej, środki okazały się nieproporcjonalne, ponieważ skarżący nie jest w stanie ustanowić zabezpieczenia i poprzez pozbawienie finansowego wsparcia grozi jemu zniknięcie jego egzystencji gospodarczej, co pociąga za sobą zniekształcenie politycznej konkurencji. Stanowi to poważną ingerencję w prawa podstawowe skarżącego w ramach wolności wypowiedzi i zgromadzania się (art. 11 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
3.

Zarzut trzeci dotyczy tego, że jeśli wbrew głównemu argumentowi skarżącego kryterium umieszczenia w wykazie należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje każdego czołowego przedsiębiorcę w Syrii bez względu na to, czy przedsiębiorca ten jest w jakikolwiek sposób powiązany lub związany z reżimem syryjskim, oraz bez względu na to, czy osoba ta czerpie korzyści z reżimu syryjskiego lub wspiera go, skarżący wnosi o stwierdzenie, że art. 28 ust. 2 lit. a) decyzji 2013/255/WPZiB i art. 15 ust. 1a lit. a) rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 nie mają zastosowania w zakresie, w jakim stosują się do skarżącego, na tej postawie, że kryterium umieszczenia w wykazie jest nieproporcjonalne do poza tym uzasadnionych celów tych aktów.
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego opatrzonej datą 5 grudnia 2016 r., podjętej na podstawie decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 298 497,87 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono odzyskanie tej sumy oraz powierzono urzędnikowi zatwierdzającemu we współpracy z księgowym instytucji odzyskanie tej wierzytelności na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego,
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r. podjętej na podstawie art. 33, 43, 62, 67, 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 41 554 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono odzyskanie tej sumy oraz powierzono urzędnikowi zatwierdzającemu we współpracy z księgowym instytucji odzyskanie tej wierzytelności na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego,
2.

Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez pozwanego oczywistego błędu w ocenie przy dokonywaniu oceny oferty skarżącej, co, gdyby zostało poprawione, doprowadziłoby do innego wyniku procedury udzielenia zamówienia, czyli do umieszczenia oferty skarżącej na pierwszej pozycji i zawarcia z nią umowy ramowej.
7.

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przepisów regulaminu Parlamentu Europejskiego odnoszących się do procedury, która może doprowadzić do pozbawienia posła mandatu (art. 3 nowy ust. 4 akapit 2 regulaminu). Według skarżącego, chociaż w prawie francuskim za przypisywane mu przestępstwo została przewidziana dodatkowa kara w postaci braku prawa wybieralności skutkująca utratą mandatu, rząd francuski nie zgłosił tej kwestii przewodniczącemu Parlamentu, mimo, że procedura tego wymaga, a żaden właściwy organ Parlamentu (przewodniczący, komisja spraw prawnych, zgromadzenie) nie zwrócił się do rządu francuskiego o przedstawienie wyjaśnień. Pominięcie tego istotnego wymogu proceduralnego przesądza o wadliwości sprawozdania i zaskarżonej decyzji.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1867 z dnia 20 października 2016 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia (WE) nr 3199/93 w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego; oraz
—

Pojedyncza korekta finansowa ze względu na niedociągnięcia w zakresie kwalifikowalności wydatków w kwocie 122 112,95 EUR (kontrole związane z programami operacyjnymi: inwestycje w OP „A”) jest niezgodna z prawem ze względu na naruszenie przez Komisję art. 105 i 106 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. 2007 L 350, s. 1) w związku z art. 55 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniającego dyrektywy 2001/112/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2202/96 (Dz.U. 2007 L 273, s. 1) i art. 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013 L 347, s. 549), zważywszy, iż organy krajowe przeprowadziły właściwie kontrole, o których mowa we wskazanych przepisach, zostały spełnione przesłanki określone w uregulowaniu znajdującym zastosowanie, a w każdym razie brak ryzyka dla funduszu.
—

Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że podstawą zaskarżonej decyzji musi być wyraźna norma prawna, a nie – jak w niniejszym przypadku – wydany przez służby Komisji i nie mający mocy prawnej „Guide on Financial issues”. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia także zasady dobrej administracji, która zabrania Komisji wydawania wiążących aktów w stosunku do adresatów na podstawie niekompletnego i wewnętrznie sprzecznego raportu audytora spoza Komisji.
—

ze słowem „also” („również”) i tekstem „for the purposes of capacity allocation on the affected bidding zone borders until the requirements described in Article 5(3) of this document are fulfilled” („dla celów alokacji zdolności przesyłowej na granicach odnośnego obszaru rynkowego, dopóki wymogi określone w art. 5 ust. 3 tego dokumentu będą spełnione”) w art. 2 ust. 2 lit. e) załącznika I;
1.

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2005 L 277, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 473/2009 z dnia 25 maja 2009 r. (Dz.U. 2009 L 144, s. 3), ponieważ uniemożliwia on odliczenie kwoty 5 364 682,52 EUR (kwoty, które nie mogą być ponownie wykorzystane) przy rozliczaniu rachunków z tytułu wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ostatnim roku realizacji programu dla okresu programowania 2007–2013 EFRROW.
6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że ponadto bądź alternatywnie, Komisja dopuściła się w wielu aspektach błędu obliczając grzywnę nałożoną na skarżących, zatem Trybunał powinien ją obniżyć. Komisja (a) powinna była zastosować w większym stopniu okoliczności łagodzące, a w mniejszym obciążające i „opłatę wstępną”, aby odzwierciedlić rolę skarżących – poboczną i odmienną od stwierdzonej przez Komisję; (b) nie zastosowała tej samej metody obliczania wartości sprzedaży dla każdej ze stron z tym skutkiem, że skarżący byli traktowani mniej korzystnie bez obiektywnego uzasadnienia; (c) powinna była bardziej obniżyć grzywnę w stosunku do wysokości wpływów gotówkowych skarżących, aby odzwierciedlić ich względną siłę ekonomiczną; oraz (d) nie powinna była włączyć wartości sprzedaży EONIA do obliczenia wartości sprzedaży.
—

nieważności opublikowanej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji zmieniającej prawa i obowiązki urzędników oraz personelu tymczasowego i kontraktowego dotyczące dodatków edukacyjnych („education allowances”), czyli: „Rights and obligations of officials, temporary and contract agents: Education Allowances”;
—

przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości następujących pytań prejudycjalnych: (i) w świetle art. 8 ust. 2 i art. 41 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, a także zasady 15 ust. 2 lit. b) i zasady 17 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, czy w postępowaniu w sprawie sprzeciwu strona skarżąca – jako strona pozwana w postępowaniu w sprawie sprzeciwu – może powołać się na wcześniejsze prawa, które mogłyby stanowić wcześniejsze prawa do wcześniejszego znaku towarowego używanego jako wcześniejsze prawo w ramach sprzeciwu?; (ii) czy państwo francuskie posiada jakiekolwiek wcześniejsze prawo własności intelektualnej do wyrazu „France”, który nie jest urzędową nazwą państwa francuskiego, lecz oznacza jedynie jednostkę geograficzną?; (iii) w wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie (ii), czy nazwę „France” należałoby zatem uznać za wyraz objęty własnością publiczną i co do którego nikt nie może zastrzec żadnego prawa własności intelektualnej?; (iv) w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie (ii), czy fakt, że państwo francuskie nigdy nie zastrzegło żadnego prawa do wyrazu „France” aż do tej chwili – z wyjątkiem odnoszącym się do France.com – należy uznać za dyskryminację wobec strony skarżącej?;
—

stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji oraz częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 2 października 2015 r. wydanej w sprawie B 2 456 336 w zakresie dotyczącym towarów z klasy 9 – „toreb do noszenia komputerów; uchwytów przystosowanych do telefonów komórkowych; sprzętu peryferyjnego do komputerów;