ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

EGL, Inc., Ceva Freight (UK) Ltd i Ceva Freight Shanghai Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.
2)

Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd (z siedzibą w Uxbridge), Kühne + Nagel Ltd (z siedzibą w Szanghaju) i Kühne + Nagel Ltd (z siedzibą w Hongkongu) zostają obciążone kosztami postępowania.
WYROK SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 3 grudnia 2015 r.

Eva Cuallado Martorell

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Konkurs otwarty w celu stworzenia listy rezerwy kadrowej prawników lingwistów języka hiszpańskiego — Decyzja komisji konkursowej potwierdzająca niezaliczenie ostatniego egzaminu pisemnego i stwierdzająca niedopuszczenie do egzaminu ustnego — Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Dopuszczalność skargi w pierwszej instancji — Obowiązek uzasadnienia — Odmowa przekazania skarżącej poprawionych egzaminów pisemnych — Dostęp do dokumentów”

Przedmiot:

Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 września 2012 r., Cuallado Martorell/Komisja (F‑96/09, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:129).

Orzeczenie:

Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 września 2012 r., Cuallado Martorell/Komisja (F‑96/09, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:129) zostaje uchylony, ponieważ stwierdza on, że skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie dopuszczenia skarżącej do egzaminu ustnego, a w rezultacie stwierdzenia nieważności listy rezerwy kadrowej. W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone. Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

Urzędnicy — Konkurs — Komisja konkursowa — Odmowa przekazania poprawionych egzaminów pisemnych — Obowiązek uzasadnienia — Zakres — Przestrzeganie tajności prac (regulamin pracowniczy, art. 25, załącznik III, art. 6) Skargi urzędników — Decyzja komisji konkursowej — Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej — Fakultatywny charakter — Wprowadzenie — Konsekwencje — Przestrzeganie ograniczeń proceduralnych związanych z uprzednim zażaleniem (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) Skargi urzędników — Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej — Pojęcie (regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 2)
W przypadku gdy w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nakładającej grzywnę za naruszenie reguł konkurencji decyzja ta stanowi wyraźnie decyzję zmieniającą pierwotną decyzję, w której nałożono inną kwotę grzywny i której częściowa nieważność została stwierdzona przez sąd Unii, postępowanie w sprawie przyjęcia decyzji zmieniającej stanowi ciąg dalszy postępowania zakończonego wydaniem decyzji pierwotnej. W tych okolicznościach zarówno decyzja pierwotna, jak i poprzedzające jej wydanie środki przygotowawcze, w tym pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, o ile nie zostały podważone w wyroku stwierdzającym nieważność, mogą zostać uwzględnione przy dokonywaniu weryfikacji, czy w ramach postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji przestrzegano przysługującego skarżącej prawa do obrony.

Ponadto, skoro z uwag skarżącej w przedmiocie pisma przedstawiającego okoliczności faktyczne, które zostało wystosowane do niej przez Komisję, wynika, że na poszczególnych etapach obliczania nałożonej na nią kwoty grzywny skarżąca była w stanie w sposób szczegółowy przedstawić swoje stanowisko, to nie można utrzymywać, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony, nie podając do wiadomości skarżącej okoliczności mogących mieć znaczenie dla obliczenia kwoty grzywny, w szczególności danych liczbowych dotyczących wielkości sprzedaży.

Jednocześnie, w przypadku gdy od otrzymania pierwotnego pisma w sprawie przedstawienia zarzutu dane przedsiębiorstwo wiedziało, że Komisja nosi się z zamiarem zapewnienia skutku odstraszającego, oraz gdy co najmniej od wydania pierwotnej decyzji było ono w stanie pojąć, że zamiar ten wiąże się z nałożeniem kwoty dodatkowej odnoszącej się do określonego okresu działalności, a zamiar ten nie został zakwestionowany w wyroku stwierdzającym częściową nieważność decyzji pierwotnej i został ponownie potwierdzony we wspomnianym piśmie przedstawiającym okoliczności faktyczne, jak również na spotkaniu, w którym udział wzięły Komisja i to przedsiębiorstwo, naruszenie prawa do obrony tego przedsiębiorstwa w zakresie żywionego przez Komisję zamiaru nałożenia na nie kwoty dodatkowej nie jest wykazane.

(por. pkt 39, 41, 43, 51, 52)
Skarga o stwierdzenie nieważności — Przedmiot — Decyzja Komisji opierająca się na szeregu podstaw rozumowania, z których każda wystarczyłaby do uzasadnienia jej sentencji — Decyzja w dziedzinie pomocy państwa — Niezgodność z prawem mająca wpływ wyłącznie na jedną z podstaw rozumowania — Stwierdzenie nieważności decyzji jedynie w przypadku wpływu owej niezgodności z prawem na sentencję tego aktu

Pomoc przyznawana przez państwa — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego — Cel i zakres postępowania — Obowiązek uzasadnienia — Zakres

Pomoc przyznawana przez państwa — Postępowanie administracyjne — Obowiązek wezwania przez Komisję zainteresowanych do przedstawienia uwag — Wyłączenie zainteresowanych z korzystania z prawa do obrony — Uprawnienie udzielającego pomocy do wzięcia w odpowiednim zakresie udziału w postępowaniu

(art. 108 ust. 2 TFUE)
W dziedzinie dumpingu art. 11 ust. 10 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 1225/2009 nie określa konkretnej metody oceny, czy cło antydumpingowe zostało należycie przerzucone na cenę sprzedaży na rzecz pierwszego niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii. W tym względzie pomimo dwukrotnego odesłania do art. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego zawartego w art. 11 ust. 10 tego rozporządzenia przysłówek „należycie” odnosi się nie do metody badania lub reguły zawartej w art. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, lecz do celu przerzucenia ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży stosowane przez spółki powiązane z producentem-eksporterem względem pierwszego niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii, a mianowicie do zmiany zachowania tych spółek wskutek nałożenia ceł antydumpingowych, względnie, in fine, do usunięcia początkowo stwierdzonego marginesu dumpingu.

Wobec niezdefiniowania w podstawowym rozporządzeniu antydumpingowym metody, która umożliwiałaby zbadanie, czy spełnione zostały warunki określone w art. 11 ust. 10 tego rozporządzenia, wybór pomiędzy różnymi metodami wymaga dokonania oceny złożonych sytuacji gospodarczych. W konsekwencji Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania przy wyborze metody, którą pragnie zastosować, a sąd Unii ma jedynie kompetencje do wykonywania w tym zakresie ograniczonej kontroli.

(por. pkt 53, 63–67)
3.

W dziedzinie dumpingu art. 11 ust. 10 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 1225/2009 nie określa konkretnej metody oceny, czy cło antydumpingowe zostało należycie przerzucone na cenę sprzedaży na rzecz pierwszego niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii. W tym względzie pomimo dwukrotnego odesłania do art. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego zawartego w art. 11 ust. 10 tego rozporządzenia przysłówek „należycie” nie odnosi się do metody badania lub reguły zawartej w art. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, lecz do celu przerzucenia ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży stosowane przez spółki powiązane z producentem-eksporterem względem pierwszego niezależnego nabywcy z siedzibą w Unii, a mianowicie do zmiany zachowania tych spółek wskutek nałożenia ceł antydumpingowych, względnie, in fine, do usunięcia początkowo stwierdzonego marginesu dumpingu. Wobec niezdefiniowania w podstawowym rozporządzeniu antydumpingowym metody, która umożliwiałaby zbadanie, czy spełnione zostały warunki określone w art. 11 ust. 10 tego rozporządzenia, wybór pomiędzy różnymi metodami wymaga dokonania oceny złożonych sytuacji gospodarczych. W konsekwencji Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania przy wyborze metody, którą pragnie zastosować, a sąd Unii ma jedynie kompetencje do wykonywania w tym zakresie ograniczonej kontroli. (por. pkt 56, 66–70)
7.

Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Zwrot ceł antydumpingowych — Obliczanie faktycznego marginesu dumpingu — Określenie ceny eksportowej — Odwołanie się do skonstruowanej ceny eksportowej — Dostosowania — Brak odliczenia kwoty uiszczonych ceł antydumpingowych — Wybór metody analizy — Obowiązek odwołania się do metody spójnej z metodą przyjętą do celów określenia skonstruowanej ceny eksportowej i faktycznego marginesu dumpingu (rozporządzenie Rady nr 384/96, art. 2 ust. 9, art. 2 ust. 11, art. 11 ust. 10, zmienione rozporządzeniem nr 1225/2009) (por. pkt 137–140, 142–144, 147)
2.

Odpowiedzialność pozaumowna–Przesłanki–Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom–Norma prawna przyznająca uprawnienia jednostkom–Pojęcie–Obowiązek konsultacji z Parlamentem w ramach przyjmowania aktów dotyczących wspólnej polityki rolnej–Wyłączenie–Uprawnienia Komisji do zawieszenia zgodnie z rozporządzeniem nr 1234/2007 należności celnych przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych–Wyłączenie (art. 37 WE, art. 340 akapit drugi TFUE; rozporządzenie Rady nr 1234/2007, art. 64 ust. 2, art. 187) (zob. pkt 40, 41, 44, 50, 51, 56, 57, 59, 60)
48

W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, nie uwzględniając wcześniejszej praktyki rejestracyjnej OHIM i krajowych urzędów państw członkowskich Unii, a także nie biorąc pod uwagę decyzji OHIM dotyczących znaku towarowego NEO. Utrzymuje ona, że Izba Odwoławcza wydała decyzję niezgodną z praktyką OHIM bez obiektywnego i szczegółowego uzasadnienia swego odrębnego stanowiska. Uważa ona, że pomijając dokonane w państwach członkowskich Unii rejestracje znaku towarowego NEO, Izba Odwoławcza naruszyła jej prawa do bycia wysłuchanym oraz do uzyskania kompletnego uzasadnienia decyzji. Ponadto argumentacja Izby Odwoławczej, zgodnie z którą przedrostek „neo” oznacza „nowy” w co najmniej sześciu językach Unii, nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 75 rozporządzenia nr 207/2009. Zdaniem skarżącej owa argumentacja była zbyt ogólna, by umożliwić jej określenie zakresu podstaw odmowy rejestracji. Przeciwnie, wymagano od niej, by wiedziała, w odniesieniu do których konkretnie państw członkowskich Izba Odwoławcza uznała odmowę rejestracji za konieczną, zważywszy na fakt, że skarżąca mogła chcieć dokonać konwersji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na zgłoszenia krajowe.
70

W rzeczywistości bowiem, po pierwsze, wiadomo, że sprzedaże te stanowią przedmiot dumpingu. Mogą one zatem przyczynić się do istnienia szkody dla przemysłu wspólnotowego. Otóż, nawet jeżeli by przyjąć, że szkodę „można przypisać zainteresowanym”, jeżeli chodzi o Cognis, to nie jest tak jednak w przypadku całego przemysłu wspólnotowego, to znaczy w stosunku do innego importera. Okoliczność, że Cognis wycofał swoją skargę, w żadnym wypadku nie podważa tego twierdzenia.
16

Zgodnie z orzecznictwem, w przypadku gdy dana decyzja lub dane rozporządzenie dotyczące bezpośrednio i indywidualnie osoby fizycznej zostają w toku postępowania zastąpione przez inny akt mający ten sam przedmiot, należy to uważać za nową okoliczność umożliwiającą skarżącemu dokonanie zmiany przedstawionych żądań i zarzutów. Zobowiązanie skarżącego do wniesienia nowej skargi byłoby w istocie sprzeczne z zasadami prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości oraz ekonomii procesowej. Ponadto niesłuszne byłoby umożliwienie danej instytucji dokonania zmiany w zaskarżonym akcie lub zastąpienie go innym w celu ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze na ten akt, wniesionej do sądu Unii, oraz powoływania się w toku postępowania na tę zmianę lub ten akt zastępujący w celu pozbawienia drugiej strony postępowania możliwości rozszerzenia początkowych żądań i zarzutów wobec tego późniejszego aktu lub przedstawienia uzupełniających żądań i zarzutów wobec niego (zob. analogicznie wyrok Sądu z dnia 23 października 2008 r. w sprawie T-256/07 People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-3019, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).
99

W pozostałym zakresie, po pierwsze, podkreślenia wymaga, że „nośniki danych i nośniki do zapisu danych”, ujęte w klasie 9, podobnie jak „tworzenie programów do przetwarzania danych”, należące do klasy 42, mają związek z „rozwojem technologicznym” – obszarem działania Unii określonym w części trzeciej tytule XIX traktatu FUE, oraz z działalnością Unii w dziedzinie ochrony danych osobowych, wymienioną w art. 16 ust. 1 TFUE. Po drugie, „druki”, ujęte w klasie 16, należą do dziedziny, w której Unia jest aktywna choćby za pośrednictwem Urzędu Publikacji Unii Europejskiej (UP). Po trzecie, „usługi medyczne i weterynaryjno-medyczne” oraz „pielęgnacja zdrowia i urody dla ludzi i zwierząt”, należące do klasy 44, dotyczą „zdrowia publicznego” – dziedziny omówionej w części trzeciej tytule XIV traktatu FUE, w ramach której mogą być przyjmowane, zgodnie z art. 168 ust. 4 lit. b) TFUE, „środki w dziedzinach weterynaryjnej i fitosanitarnej, mające bezpośrednio na celu ochronę zdrowia publicznego”. Po czwarte, „usługi rozwoju personelu przez szkolenie i dokształcanie”, ujęte w klasie 41, mogą należeć do sektorów „edukacji” lub „kształcenia zawodowego”, wspomnianych w tytule XII wspomnianej części traktatu FUE. Po piąte, usługi należące do klas 35 i 36, takie jak „gospodarcze usługi konsultingowe”, „działalność finansowa” i „działalność monetarna”, nieodparcie przywołują na myśl, i to niezależnie od tego, kim są właściwi odbiorcy, „politykę gospodarczą i pieniężną”, której poświęcona jest część trzecia tytuł VIII traktatu FUE.
Komisja podnosi odnośnie do pierwszego argumentu, że zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1901/2006 wniosek w odniesieniu do produktu leczniczego, który nie jest dopuszczony do obrotu, poza danymi szczegółowymi i dokumentami, o których mowa w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/83/WE, powinien zawierać również wyniki wszystkich przeprowadzonych badań oraz szczegóły wszystkich informacji zebranych zgodnie z zatwierdzonym planem badań klinicznych z udziałem populacji pediatrycznej. Jeżeli chodzi o drugi argument, to motyw 4 dyrektywy Komisji nr 1999/83/WE z dnia 8 września 1999 r. w sprawie zmiany załącznika do dyrektywy Rady nr 75/318/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących norm i protokołów analitycznych, toksykofarmakologicznych i klinicznych w dziedzinie badań nad substancjami farmaceutycznymi (Dz.U. L 243, s. 9) miałby świadczyć o zamiarze pracodawcy, aby możliwość złożenia wniosku opatrzonego bibliografią nie stanowiła zagrożenia dla badań i dla publikacji wyników badan klinicznych. Tymczasem jeżeli kryteria, które mają zastosowanie do wykazania dobrze ugruntowanego zastosowania medycznego przez dziesięć lat, zostałyby złagodzone poprzez dopuszczenie okoliczności, że zastosowanie substancji czynnych w braku pozwolenia jest wystarczające dla wykazania istnienia takiego zastosowania, to system rekompensaty ustanowiony przez prawo w celu popierania wynalazczości zostałby poważnie naruszony.
43

Po pierwsze, należy zauważyć, że argument, według którego Izba Odwoławcza dokonała błędnej analizy ogólnego wyglądu zewnętrznego rozpatrywanych wzorów wyłącznie przy pozycji zamkniętej, opiera się na błędnym odczytaniu zaskarżonej decyzji. Z decyzji tej wynika bowiem, że tylko w celu potwierdzenia tezy o braku istotnych różnic w koncepcji rączek przedstawionych w rozpatrywanych wzorach, które pozostawiają na widoku te same części pręta i dźwigni, gdy są one złożone, Izba Odwoławcza w punktach zaskarżonej decyzji od 21 lit. a) do 24 mimochodem odniosła się do rozpatrywanego produktu w pozycji zamkniętej. Co więcej, należy także zauważyć, że z pkt 5 zaskarżonej decyzji wynika, że Wydział Sprzeciwów uznał, że liczne podobieństwa pomiędzy oboma rozpatrywanymi wzorami podlegają tej samej ocenie bez względu na to, czy przyrządy są rozłożone, czy w pozycji zamkniętej. Wniosek ten nie został zakwestionowany przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. Zgodnie z orzecznictwem, gdy izba odwoławcza utrzymuje w mocy decyzję niższej instancji OHIM w całości, ta decyzja Wydziału Sprzeciwów oraz jej uzasadnienie stanowią kontekst wydania zaskarżonej decyzji, przy czym ów kontekst jest znany skarżącemu i pozwala sądowi przeprowadzić w pełni kontrolę zgodności z prawem w zakresie zasadności oceny indywidualnego charakteru rozpatrywanego wzoru [zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 6 października 2011 r. w sprawie T‑246/10 Industrias Francisco Ivars przeciwko OHIM – Motive (Mechaniczny reduktor prędkości), niepublikowany w Zbiorze, pkt 20; z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T‑179/11 Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM – Seven (SEVEN SUMMITS), pkt 50]. Z tego względu wbrew temu, co twierdzi skarżąca, należy uznać, że przy ocenie podobieństw pomiędzy rozpatrywanymi wzorami Izba Odwoławcza, podobnie jak Wydział Sprzeciwów, wzięła pod uwagę zarówno przyrząd rozłożony, jak i w pozycji zamkniętej.
114

Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zasada proporcjonalności zalicza się do ogólnych zasad prawa Unii i wymaga, by środki prawne wynikające z zastosowania przepisu prawa Unii były odpowiednie do realizacji zgodnych z prawem celów realizowanych przez dane uregulowanie i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia (wyrok Trybunału z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie C-176/09 Luksemburg przeciwko Parlamentowi i Radzie, Zb.Orz. s. I-3727, pkt 61; ww. wyrok w sprawach połączonych Al‑Aqsa przeciwko Radzie i Niderlandy przeciwko Al‑Aqsa, pkt 122).
20

W ramach swego jedynego zarzutu skarżąca podnosi, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego szwedzkiego słownego znaku towarowego VOGUE nie rozciąga się na inne towary poza odzieżą dzianą. Twierdzi ona, że Izba Odwoławcza popełniła błąd przy dokonywaniu porównania całościowego wrażenia wywieranego z jednej strony przez zgłoszony znak towarowy i z drugiej strony przez wcześniejszy szwedzki słowny znak towarowy VOGUE, nie przypisując wystarczającego znaczenia elementowi „teen”, mimo że chodzi tu o element słowny, który umieszczony jest na pierwszym miejscu w zgłoszonym znaku towarowym, a początkowa część znaku jest szczególnie ważna dla wywieranego przez ten znak całościowego wrażenia. Zdaniem skarżącej obecność wspomnianego elementu wprowadza istotną różnicę wizualną względem wcześniejszego szwedzkiego słownego znaku towarowego VOGUE, a z fonetycznego punktu widzenia ukazuje odmienny element w postaci dodatkowej sylaby. Nie można utrzymywać, że zgłoszony znak towarowy jest zdominowany samodzielnie przez element „vogue”, tym bardziej że skoro żaden z kolidujących ze sobą znaków nie posiada znaczenia semantycznego w języku szwedzkim, to nie mogą one zostać uznane za podobne na płaszczyźnie konceptualnej. Ponieważ wcześniejszy szwedzki słowny znak towarowy VOGUE ma – zgodnie z ustaleniem samej Izby Odwoławczej – przeciętnie odróżniający charakter, nie można wywieść dodatkowego ryzyka z bardziej niż przeciętnie odróżniającego charakteru elementu „vogue”. Co się tyczy porównania rozpatrywanych towarów, Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych czynników charakteryzujących ich wzajemny stosunek. Skarżąca twierdzi, że odzież dziana różni się od nakryć głowy ze względu na jej różne funkcje oraz odmienne tekstylia i materiały używane do jej wyrobu. Punkty sprzedaży lub działy w ramach dużych powierzchni sklepowych, gdzie sprzedawane są powyższe towary, także są różne. Owe towary nie są też względem siebie komplementarne, gdyż jedne nie są istotne lub konieczne do użycia drugich ani nie pozostają w stosunku konkurencyjnym, ponieważ jedne nie mogą zastępować drugich. W odniesieniu do porównania odzieży dzianej i obuwia skarżąca przyznaje, że owe towary są po części identyczne w tym sensie, że pierwsze z nich obejmują również skarpety i inne wyroby pończosznicze, które nosi się na stopach, jednak zwraca uwagę, że nie należą do nich trzewiki, kozaki i sandały. Dodatkowo wykorzystywane materiały, a mianowicie tkaniny ze splotem w pierwszym wypadku i skóra lub skaj w drugim przypadku, są różne, i także w tym względzie wspomniane towary nie są względem siebie konkurencyjne. Nawet jeżeli są one sprzedawane w tych samych sklepach, będą rozmieszczone w różnych sekcjach. Owe towary nie pozostają ze sobą w stosunku konkurencji, a przynajmniej nie bardziej niż w przypadku porównania odzieży dzianej i jakiegokolwiek innego rodzaju odzieży ujętej w klasie 25.
—

klasa 9: „naukowe instrumenty, aparaty i urządzenia, w tym urządzenia laboratoryjne; urządzenia i przyrządy wagowe oraz ich części; elektroniczne urządzenia kontrolne do filtrów powietrza i cieczy; urządzenia pomiarowe i kontrolne oraz ich części; urządzenia i przyrządy optyczne, pomiarowe, sygnalizacyjne i kontrolne, zwłaszcza mikroskopy, urządzenia do analizy gazów, spektrometry, w tym do widm fluorescencyjnych i urządzenia do mierzenia zmętnienia; sondy do celów naukowych, zwłaszcza czujniki, urządzenia zbierające i filtrujące do zarazków w powietrzu oraz ich części; urządzenia, połączenia urządzeń oraz ich części do zastosowania przy analizie fizycznej lub chemicznej; termostaty; zwłaszcza urządzenia do rejestrowania, zapisywania, odtwarzania i/lub sterowania danych, w tym do procesów zmiany substancji; fermentory i bioreaktory; urządzenia do kontrolowania temperatury do wyrównywania niskiej temperatury materiałów biofarmaceutycznych w pojemnikach jednorazowych; urządzenia do zgrzewania i rozdzielania tworzyw sztucznych; urządzenia do sterylnego łączenia naczyń z tworzyw sztucznych, jak węże, rury, worki i kontenery z tworzywa sztucznego; elektryczne urządzenia zgrzewające, zwłaszcza do węży z tworzyw sztucznych; urządzenia do hodowli kultur komórkowych (nie do celów medycznych); naczynia laboratoryjne do kultywacji, inkubacji, barwienia i analizowania materiałów biologicznych, takich jak mikroorganizmy, komórki i tkanki; wytrząsacze laboratoryjne; platformy do wytrząsaczy laboratoryjnych, zwłaszcza z miejscami pomiarowymi do rejestrowania danych fizycznych i/lub z interfejsami danych służące do wymiany danych z urządzeniami zewnętrznymi; centryfugi laboratoryjne; komory odcieków z wirówek laboratoryjnych; urządzenia do przepływowego mieszania substancji biofarmaceutycznych, zwłaszcza poprzez wibrowanie, obracanie i ruch falowy; elektryczne wykrywacze metalu; wszystkie wyżej wymienione towary wyposażone w ekran elektroniczny”;
79

Co się tyczy przypisu 6 obwieszczenia interpretującego – na którym skarżąca oparła w szczególności swe żądania i który stanowi, że importer „powinien” jednak, jeśli chce, a nie że „musi” złożyć wniosek o zwrot ceł antydumpingowych w terminie sześciu miesięcy, a także wniosek o zawieszenie dochodzenia prowadzonego przez Komisję do czasu wyjaśnienia kwestii zobowiązania do zapłaty ceł, jeżeli importer ów kwestionuje nałożenie cła antydumpingowego w odniesieniu do dokonanych przez siebie transakcji, niezależnie od tego, czy działanie to zawiesza zapłatę ceł, czy też jej nie zawiesza – to nie może być on rozumiany ze swej strony jako zobowiązujący importera znajdującego się w takiej sytuacji do złożenia wniosku w terminie sześciu miesięcy od chwili, gdy kwota ceł antydumpingowych została prawidłowo ustalona. Przypis ten jest zatem sprzeczny jako taki z pkt 2.6 lit. a) obwieszczenia interpretującego.
148

W odniesieniu do poszanowania prawa do obrony skarżącego przy przyjmowaniu decyzji 2012/739, rozporządzenia wykonawczego nr 1117/2012, rozporządzenia wykonawczego nr 363/2013, decyzji 2013/109 i decyzji 2013/255, stanowiących następujące po sobie akty, na mocy których nazwę skarżącego pozostawiono w wykazach zawierających nazwiska i nazwy osób objętych środkami ograniczającymi, należy stwierdzić, że argument oparty na efekcie zaskoczenia wywołanym przez rzeczone środki nie może co do zasady zostać skutecznie powołany (zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 129 wyrok w sprawie Francja przeciwko People’s Mojahedin Organization of Iran, pkt 62).