Sprawa C‑171/13

Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

przeciwko

M.S. Demirciemu i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez Centrale Raad van Beroep)

„Odesłanie prejudycjalne — Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Uchylenie klauzul zamieszkania — Świadczenia dodatkowe przyznawane na podstawie przepisów krajowych — Warunek zamieszkiwania — Zastosowanie wobec byłych pracowników tureckich — Obywatele tureccy, którzy nabyli obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego”

Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2015 r.

Umowy międzynarodowe — Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Decyzja nr 3/80 Rady Stowarzyszenia — Uchylenie klauzul zamieszkania — Świadczenia dodatkowe przyznawane na podstawie przepisów krajowych — Uregulowania krajowe uchylające te świadczenia beneficjentom niemającym już miejsca zamieszkania na terytorium krajowym — Stosowanie wobec byłych pracowników tureckich, którzy nabyli obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego — Traktowanie tych pracowników wyłącznie jak obywateli tego państwa — Dopuszczalność

(decyzja nr 3/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, art. 6; rozporządzenie Rady nr 1408/71 zmienione rozporządzeniami nr 118/97 i nr 647/2005, art. 4 ust. 2a)

Przepisy decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/80 o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin, w związku z art. 59 protokołu dodatkowego do układu stowarzyszeniowego, należy interpretować w ten sposób, że obywatele państwa członkowskiego, którzy jako pracownicy tureccy należeli do legalnego rynku pracy tego państwa, nie mogą, ze względu na zachowanie obywatelstwa tureckiego, powoływać się na art. 6 decyzji nr 3/80, domagając się niestosowania wobec nich warunku zamieszkiwania, od spełnienia którego ustawodawstwo tego państwa uzależnia wypłatę specjalnego świadczenia o charakterze nieskładkowym w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 647/2005.

W istocie nic nie usprawiedliwia tego, aby tacy obywatele, których sytuacja prawna w oczywisty sposób musiała ulec zmianie w chwili nabycia obywatelstwa przyjmującego państwa członkowskiego, nie byli traktowany przez to państwo, w kontekście wypłacania takiego świadczenia, wyłącznie jak obywatele tego państwa. Za przyjęciem powyższego stanowiska tym bardziej przemawia okoliczność, że odejście, na podstawie decyzji nr 3/80, od stosowania warunku zamieszkiwania, od spełnienia którego zależy wypłata świadczenia dodatkowego, w stosunku do obywateli państwa członkowskiego, którzy nabyli jego obywatelstwo po okresie, jaki przepracowali w nim jako pracownicy tureccy, ale jednocześnie zachowali obywatelstwo tureckie, prowadziłoby do nieuzasadnionej dyskryminacji dwojakiego rodzaju. I tak, owi obywatele byliby traktowani bardziej korzystnie niż obywatele tureccy, którzy nie posiadają obywatelstwa przyjmującego państwa członkowskiego i którym, ze względu na to, że zaprzestali przynależeć do legalnego rynku pracy tego państwa, przestało przysługiwać w nim prawo pobytu. Z drugiej strony osoby te byłyby traktowane lepiej niż obywatele przyjmującego państwa członkowskiego lub innego państwa członkowskiego, którzy wprawdzie mogą korzystać z preferencyjnych uprawnień w zakresie prawa do pobytu i swobodnego przemieszczania się w obrębie Unii, lecz w celu otrzymywania świadczenia dodatkowego muszą spełnić warunek zamieszkiwania na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego.

(por. pkt 57–59, 73; sentencja)