Sprawa C‑570/15

X

przeciwko

Staatssecretaris van Financiën

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

Odesłanie prejudycjalne – Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego – Pracownicy migrujący – Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) – Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub większej liczby państw członkowskich – Osoba zatrudniona w państwie członkowskim i wykonująca część działalności w państwie członkowskim miejsca zamieszkania

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r.

Zabezpieczenie społeczne – Właściwe ustawodawstwo – Artykuł 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 – Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich – Pojęcie – Osoba zatrudniona w państwie członkowskim, zamieszkująca w innym państwie członkowskim i wykonująca w tym ostatnim część działalności pracy najemnej, w wysokości 6,5% jej godzin pracy w ubiegłym roku – Wyłączenie

[rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i)]

Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, która wykonuje pracę najemną na rachunek pracodawcy z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego i która zamieszkuje w innym państwie członkowskim, na którego terytorium wykonywała ona w ubiegłym roku część tej pracy najemnej, w wysokości 6,5% jej godzin pracy, czego nie uzgodniono uprzednio w umowie zawartej z pracodawcą, nie powinna być uznawana za wykonującą zwykle pracę najemną na terytorium dwóch państw członkowskich w rozumieniu tego przepisu.

Z przepisu tego, który stanowi odstępstwo od ogólnej zasady podlegania ustawodawstwu państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, wynika, że jego stosowanie jest uzależnione od warunku, aby zainteresowany wykonywał zwykle pracę najemną na terytorium

dwóch lub większej liczby państw członkowskich. Taki wymóg zakłada zaś, że dana osoba wykonuje zwykle istotną działalność na terytorium dwóch lub większej liczby państw członkowskich (zob. analogicznie wyrok z dnia 30 marca 2000 r., Banks i in., C‑178/97, EU:C:2000:169, pkt 25).

W tym względzie okoliczność, że dana osoba wykonuje działalność jedynie okazjonalnie na terytorium państwa członkowskiego, nie może być uwzględniona dla celów stosowania art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 1408/71.

Aby przeprowadzić ocenę, czy osoba powinna być uznana za wykonującą zwykle pracę najemną na terytorium dwóch lub większej liczby państw członkowskich lub, przeciwnie, czy chodzi o pracę wykonywaną na terytorium szeregu państw członkowskich jedynie okazjonalnie, należy uwzględnić w szczególności długość okresów działalności i charakter pracy określone w dokumentach umownych, a także w danym wypadku faktyczne wykonywanie tej działalności (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 lipca 1973 r., Hakenberg, 13/73, EU:C:1973:92, pkt 20; a także z dnia 4 października 2012 r., Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe, C‑115/11, EU:C:2012:606, pkt 44).

(zob. pkt 18–21, 29; sentencja)