ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
96.

W świetle powyższych rozważań sądzę, że na pytania przedłożone przez Corte suprema di cassazione należy udzielić następującej odpowiedzi: 1) Artykuły 2 i 5 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG należy interpretować w ten sposób, że podatek VAT, który należny jest wyłącznie z uwagi na to, że został wykazany na fakturze, nie spełnia warunków zwrotu w świetle przepisów tej dyrektywy. 2) Co do zasady jedynie dostawcę lub usługodawcę należy uważać za zobowiązanego wobec organów podatkowych do zapłaty podatku VAT od danej czynności, a w konsekwencji za upoważnionego do żądania zwrotu błędnie zapłaconego podatku. Gdy w drodze wyjątku na mocy przepisów wspólnotowych lub dozwolonych przepisów krajowych zobowiązana jest inna osoba, osoba ta może domagać się zwrotu podatku, który zapłaciła w wyniku błędu, od organów podatkowych, względem których była zobowiązana. 3) Gdy podatek VAT, który nie był należny, w ramach danej transakcji został wykazany na fakturze i zapłacony organom podatkowym przez dostawcę lub usługodawcę, który byłby zobowiązany do zapłacenia tego podatku, gdyby ten był należny, co do zasady wystarczy, zgodnie z zasadami neutralności podatku VAT oraz skuteczności reguł krajowych dotyczących zwrotu podatków pobranych z naruszeniem prawa wspólnotowego, aby procedury krajowe umożliwiały dostawcy lub usługodawcy dochodzenie zwrotu tejże kwoty od wspomnianych organów oraz aby umożliwiały nabywcy w ramach tej samej transakcji dochodzenie rzeczonej kwoty od dostawcy w ramach powództwa cywilnego. Jednakże w przypadkach, w których powodzenie takiego powództwa cywilnego jest wykluczone z powodu istotnych okoliczności niezwiązanych z zasadnością żądania, prawo krajowe musi przewidywać, zgodnie z zasadą neutralności podatku VAT, zasadą skuteczności oraz zakazem bezpodstawnego wzbogacenia po stronie organów podatkowych, środki, za pomocą których nabywca, który poniósł ciężar podatku wykazanego błędnie na fakturze, będzie mógł odzyskać tę kwotę podatku od organów podatkowych. W każdym razie, jeśli nabywcy z siedzibą w danym państwie członkowskim przysługuje takie roszczenie w ramach danej transakcji, musi ono również przysługiwać nabywcy z siedzibą w innym państwie członkowskim. 4) Okoliczność, iż w ramach prawa krajowego roszczenie wobec organów podatkowych o zwrot kwoty podatku bezpośredniego pobranego i zapłaconego w wyniku błędu przysługuje zarówno podmiotowi zobowiązanemu do pobrania podatku, jak i podmiotowi, od którego kwota podatku została pobrana, co do zasady nie ma znaczenia dla oceny zgodności z zasadą równoważności przypadku, w którym tylko dostawca lub usługodawca, lecz nie nabywca w ramach danej transakcji może dochodzić od organów podatkowych zwrotu kwoty podatku VAT wykazanego na fakturze oraz zapłaconego w wyniku błędu.
82.

Argumentacja Urzędu sprowadza się w moim rozumieniu do twierdzenia, że kwestionowany materiał dowodowy odnosił się nie do podstawy odwołania, ale do podstawy sprzeciwu. Materiał ten należało zatem przedłożyć w terminie lub w terminach wyznaczonych przez Wydział Sprzeciwów na podstawie art. 42 ust. 3 i/lub art. 43 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, odpowiednio do przedstawienia okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów na poparcie sprzeciwu, i do przedstawienia uwag. Skoro to nie nastąpiło, Izba Odwoławcza nie była zobowiązana do uwzględnienia takiego materiału. Wydaje się, że Urząd posuwa się w istocie jeszcze dalej i formułuje tezę, że uwzględnienie tych materiałów wykraczało poza zakres kompetencji Izby Odwoławczej.
96.

W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę formalności niezbędne do rejestracji pojazdu w Finlandii, włączając w to decyzję fińskich organów podatkowych w sprawie wysokości podatku od rejestracji do uiszczenia, która — jak sama przyznała Republika Finlandii — w zasadzie nie może być podjęta w terminie siedmiodniowym, termin ustanowiony w art. 48 ust. 3 dekretu nr 1598/1995 wydaje się zdecydowanie zbyt krótki i w sposób oczywisty przekracza to, co niezbędne, by osiągnąć cele wyznaczone przez fińskie uregulowanie.
Prowadzi to do wniosku, że do obliczenia kosztów pośrednich można wykorzystać procentowo określoną część kosztów pośrednich ogółem, o ile można wykazać, że część ta została ustalona w sposób uzasadniony i odpowiedni, proporcjonalnie do wielkości projektu wspólnotowego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w drugim warunku ustanowionym w art. 7 załącznika I do rozporządzenia nr 438/2001, który stanowi, co następuje:

„W przypadku elementów wydatków odnoszących się tylko częściowo do operacji współfinansowanych należy wykazać zgodność alokacji wydatków między operacjami współfinansowanymi a innymi operacjami. To samo dotyczy rodzajów wydatków uważanych za kwalifikujące [się] jedynie w pewnych granicach lub proporcjonalnie do innych kosztów”.
Sprawa została wniesiona przed Radę Państwa. Sąd ten uważa, iż zgodnie z art. 21 dyrektywy 2001/34 państwa członkowskie mogą ustanawiać sankcje administracyjne jedynie w odniesieniu do emitenta i osób wyraźnie wskazanych jako odpowiedzialne w szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu, gdy informacja znajdująca się w tych danych okazuje się niedokładna i wprowadza w błąd. W konsekwencji art. 72 ust. 2 ustawy 1969/1991 jest zgodny z art. 21 dyrektywy w zakresie, w jakim zezwala on na nałożenie grzywny na emitenta. Niemniej jednak w zakresie, w jakim art. 72 ust. 2 przewiduje nałożenie grzywny na członków zarządu emitenta, bez względu na to, czy byli oni wskazani w odpowiednich szczegółowych danych związanych z dopuszczeniem do obrotu jako odpowiedzialni za rzetelność informacji w nich zawartych, ten przepis wydaje się sprzeczny z art. 21 dyrektywy. Jednakże oceniając, iż wykładnia art. 21 dyrektywy 2001/34 nie jest zupełnie jasna, Rada Państwa zwróciła się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy w świetle art. 21 dyrektywy 2001/34/WE ustawodawca krajowy może, w przypadku gdy informacje zawarte w opublikowanych szczegółowych danych dotyczących dopuszczenia do obrotu okazują się nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd, ustanowić sankcje administracyjne nie tylko względem osób, które są wyraźnie tam wymienione jako osoby odpowiedzialne, lecz również względem emitenta papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu giełdowego, oraz — nie czyniąc różnicy — względem członków zarządu, bez względu na to, czy członkowie zarządu zostali wskazani jako odpowiedzialni w wyżej wymienionym znaczeniu?”.
82.

Zgodnie z tym przepisem ofiarom zapewnione ma zostać prawo do uzyskania w ramach postępowania karnego decyzji w sprawie wynagrodzenia przez sprawcę doznanej szkody, jednakże z pewnym zastrzeżeniem: w niektórych przypadkach państwa członkowskie mogą uregulować przyznanie odszkodowania w inny sposób. Nie oznacza to jednak, że państwa członkowskie dysponują pełną swobodą w zakresie określenia sposobu odszkodowania, lecz jedynie, że w niektórych przypadkach może to nastąpić w inny sposób. Co do zasady ofiary muszą mieć możliwość uzyskania decyzji w sprawie odszkodowania w toku postępowania karnego.
7.

Przepisy ustawy o podatku VAT z 1994 r. w obecnie obowiązującej wersji w sprawie definicji przedsiębiorstw zwolnionych od podatku odwołują się do przepisów dotyczących Collective Investment Schemes zawartych w części XVII Financial Services and Markets Act 2000 (ustawy o usługach i rynkach finansowych z 2000 r., FSMA). FSMA transponuje dyrektywę 85/611 do prawa krajowego. ITC nie podlegają zakresowi stosowania Collective Investment Schemes w rozumieniu FSMA. W przeciwieństwie do AUT i OEIC nie wymagają one dopuszczenia przez Financial Service Authority (FSA) jako fundusze inwestycyjne, podlegają jednak nadzorowi tej instytucji pełniącej funkcję Listing Authority (organ odpowiedzialny za dopuszczenie do obrotu na giełdzie).
61.

Jeśli chodzi o kontekst, w jakim Trybunał ustalił zasadę zawartą w pkt 34 przywołanego powyżej wyroku w sprawie Beside i Besselsen, należy zaznaczyć, iż wprawdzie, aby dojść do takiego ustalenia, Trybunał istotnie stwierdził w pkt 32, że odpady komunalne/z gospodarstw domowych tracą swój charakter odpadów bursztynowych, a w konsekwencji zostają objęte zielonym wykazem, jeśli są zbierane selektywnie lub odpowiednio sortowane, jednakże uczynił to na podstawie uzasadnienia przedstawionego w następnym pkt 33, który — jeśli się dobrze przyjrzeć — zawiera kryterium, jakie zdaniem Trybunału należy stosować w tej materii. W punkcie 33 stwierdza się mianowicie, iż „w istocie, jak wynika z wprowadzenia do zielonego wykazu odpadów, bez względu na to, czy odpady znajdują się w niniejszym wykazie, czy też nie, nie wolno ich przemieszczać jako odpadów z wykazu zielonego, jeśli są one zanieczyszczone innymi materiałami w stopniu, który a) zwiększa ryzyko związane z danym odpadem do poziomu kwalifikującego ten odpad do wpisania go do wykazu bursztynowego lub czerwonego lub b) nie pozwala na regenerację danego odpadu w sposób bezpieczny [racjonalny] dla środowiska”. Kryterium zastosowane w ten sposób przez Trybunał to przede wszystkim kryterium, które o ile może łatwo spowodować wyłączenie z zielonego wykazu odpadów generycznie wymieszanych lub odpadów występujących luzem, to z założenia niewątpliwie ma mieć znacznie mniejsze skutki w przypadku mieszanin swoistych; ponadto, i co ważniejsze, jest to kryterium, które skłania do jednoznacznego wykluczenia możliwości, że według Trybunału zielony wykaz miałby mieć charakter wyjątku lub że w każdym razie powinien być interpretowany zawężająco w sposób prowadzący do uznania, wyczerpującego i generalnego, że przewidziane w nim zasady obowiązują tylko w stosunku do zestawień „zielonych” materiałów odpadowych, które są w nim konkretnie wymienione. Jedyny wniosek, jaki można z niego wysnuć to taki, że połączenie elementów zawartych w zielonym wykazie powinno być każdorazowo oceniane indywidualnie z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy.
41.

Wreszcie Komisja podnosi w swojej skardze, że sporny podatek został wprowadzony także z naruszeniem art. 23 WE i 25 WE. Według Komisji art. 6 ustawy sycylijskiej narusza zasady wspólnej taryfy celnej, gdyż „wprowadza on opłatę o skutku równoważnym do cła przywozowego (we Wspólnocie) lub wywozowego (do innych państw członkowskich)” ( 22 ).
74.

Zgadzam się z rozumowaniem Portugalii w następującym zakresie: Trybunał stwierdził, że portugalskie opłaty rejestracyjne i notarialne stanowią podatki w rozumieniu dyrektywy 69/335, po zmianach ( 31 ). Jednakże nie oznacza to, że opłaty te mają być zrównane z podatkiem kapitałowym w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 69/335. W wyroku w sprawie Organon Portuguesa Trybunał orzekł w istocie, że opłaty notarialne obowiązujące w Portugalii objęte są zakresem art. 10 dyrektywy 69/335 (podatki inne niż podatki kapitałowe), ale Portugalia mogła je pobierać, ponieważ objęte były one zakresem wyjątku od art. 10, o którym mowa w art. 12 ( 32 ). Wydaje mi się zatem, że argument Portugalii w tej kwestii jest co do samej istoty błędny. Opłaty rejestracyjne i notarialne są na gruncie dyrektywy 69/335 dopuszczalne, tylko jeżeli podlegają zakresowi wyjątku z art. 12. Ta (odrębna) regulacja nie może być wykorzystywana do twierdzenia, że skoro w dniu 1 lipca 1984 r. istniał „podatek” podlegający zgodnie z prawem zapłacie, to powinien być on traktowany nie jako „inny podatek” w rozumieniu art. 10, ale jako podatek kapitałowy z art. 4 ust. 1, w celu uzasadnienia (gdy oba elementy zostaną zsumowane) pobierania nowej opłaty skarbowej od podwyższenia kapitału (która w istocie ma charakter podatku kapitałowego), wprowadzonej w 2002 r.
63.

W wyroku w sprawie Nevin przeciwko Komisji wydanym w dniu 11 września 2002 r. ( 41 ) Sąd powrócił do pojęcia bezpośredniego stosunku prawnego i roli, jaką przy ocenie istnienia owego stosunku odgrywa ustalenie relacji podporządkowania hierarchicznego między pracownikiem a organizacją międzynarodową. W sprawie rozstrzygniętej owym wyrokiem skarżący, zanim został zatrudniony przez Komisję, pracował dla tej właśnie instytucji między innymi jako pracownik tymczasowy. Ustaliwszy brak stosunku zatrudnienia między skarżącym a Komisją ( 42 ), a w konsekwencji brak bezpośredniego stosunku prawnego w sensie opisanym w pkt 34 wyroku w sprawie Lo Giudice przeciwko Parlamentowi ( 43 ), Sąd przeszedł do zbadania, czy informacje dostarczone przez skarżącego mogły również w przypadku braku stosunku zatrudnienia wskazywać na istnienie takiego stosunku ( 44 ). Wśród danych przeanalizowanych przez Sąd znajdowała się okoliczność, że w ramach wykonywania swej działalności skarżący otrzymywał instrukcje wyłącznie od Komisji. Okoliczność ta została uznana przez Sąd za w pełni kompatybilną z charakterem pracy tymczasowej, w której stosunek zatrudnienia, a zatem podporządkowania, powstaje wyłącznie z przedsiębiorstwem pracy tymczasowej; dostosowując się bowiem do instrukcji Komisji skarżący wykonywał zobowiązania zaciągnięte wobec przedsiębiorstwa pracy tymczasowej — swego pracodawcy — zaś niewypełnienie tych instrukcji pociągało za sobą skutki prawne wyłącznie w stosunkach z tym przedsiębiorstwem. We wnioskach Sąd doszedł więc do wniosku, że „o ile okoliczność, że skarżący był prawnie związany instrukcjami Komisji odróżnia ten stan faktyczny od stanu faktycznego będącego przedmiotem wyroku w sprawie Lo Giudice przeciwko Parlamentowi […], o tyle nie zmienia to faktu, iż podobnie jak w tamtej sprawie, brak jest między stronami bezpośrednich stosunków prawnych, które mogłyby pozwolić na zastosowanie odstępstwa, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie in fine załącznika VII do regulaminu” ( 45 ).
78.

Jednakże do Trybunału zwrócono się z pytaniem, „czy oddelegowanie nauczyciela, za wynagrodzeniem, do instytucji edukacyjnej, w której prowadziłby on tymczasowo nauczanie w ramach jej zakresu odpowiedzialności”, może być co do zasady uznane za usługę ściśle związaną z edukacją w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. i). Opisana tu usługa może być moim zdaniem w ten sposób traktowana. Ostatecznie będzie ona za taką rzeczywiście uznana, jeśli spełni kilka warunków, co stanowi kwestię, którą musi rozstrzygnąć sąd krajowy. Okoliczność, że Trybunał nie dysponuje wszystkimi informacjami niezbędnymi do zajęcia stanowiska, nie uprawnia go do orzeczenia, że omawiana usługa nie podlega zwolnieniu, ani też nie uniemożliwia mu sformułowania wskazówek co do oceny warunków, które mają być spełnione.
20.

Ustęp 2 tego samego artykułu wymienia, w sposób niewyczerpujący, obowiązki, które spoczywają na pracodawcy na podstawie ogólnego obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa, o którym mowa ogólnie w ww. ust. 1. Stanowi on: „Bez uszczerbku dla ogólnego obowiązku pracodawcy, o którym mowa w poprzednim ustępie, zakres stosowania tego obowiązku obejmuje w szczególności: a) zapewnienie i utrzymanie instalacji i systemów pracy, które są, o ile jest to racjonalnie wykonalne, bezpieczne i niezagrażające zdrowiu; b) środki mające zapewnić, o ile jest to racjonalnie wykonalne, bezpieczeństwo i brak zagrożenia dla zdrowia w związku z użyciem, administracją, magazynowaniem oraz transportem artykułów i substancji; c) zapewnienie informacji, instrukcji, szkoleń i nadzoru mającego na celu zapewnienie, o ile jest to racjonalnie wykonalne, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w pracy pracowników; d) o ile jest to racjonalnie wykonalne w odniesieniu do każdego miejsca pracy będącego pod kontrolą pracodawcy, jego utrzymanie w warunkach bezpieczeństwa i braku zagrożeń dla zdrowia, zapewnienie i utrzymanie bezpiecznego i pozbawionego takich zagrożeń dostępu i wyjścia; e) zapewnienie i utrzymanie środowiska pracy dla swoich pracowników, które będzie, o ile jest to racjonalnie wykonalne, bezpieczne, niestwarzające zagrożenia dla zdrowia i odpowiednie pod względem instalacji i urządzenia dla ich dobrego samopoczucia w pracy”. („Without prejudice to the generality of an employer’s duty under the preceding subsection, the matters to which that duty extends include in particular: a) the provision and maintenance of plant and systems of work that are, so far as is reasonably practicable, safe and without risks to health; b) arrangements for ensuring, so far as is reasonably practicable, safety and absence of risk to health in connection with the use, handling, storage and transport of articles and substances; c) the provision of such information, instruction, training and supervision as is necessary to ensure, so far as is reasonably practicable, the health and safety at work of his employees; d) so far as is reasonably practicable as regards any place of work under the employer’s control, the maintenance of it in a condition that is safe and without risks to health and the provision and maintenance of means of access to and egress from it that are safe and without such risks; e) the provision and maintenance of a working environment for his employees that is, so far as is reasonably practicable, safe, without risks to health, and adequate as regards facilities and arrangements for their welfare at work”).
11.

Dyrektywa weszła w życie w dniu jej opublikowania, 28 marca 2002 r. Na mocy art. 16 państwa członkowskie są zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów krajowych o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym niezbędnych do wykonania dyrektywy najpóźniej do dnia 28 września 2003 r. Ponadto są one zobowiązane do niezwłocznego powiadomienia Komisji Wspólnot Europejskich o dokonanej transpozycji.
80.

Tym samym, jak słusznie wskazuje Komisja, strategia przedsiębiorstwa w pełni podlega kontroli samego przedsiębiorstwa, a zatem trudno jest zaakceptować, że Lidl nie mógł poradzić sobie z ewentualnymi trudnościami administracyjnymi poprzez dostosowanie strategii do zmienności losu i nieprzewidzianych wypadków. Z tego względu w niniejszej sprawie rodzą się wątpliwości co do zachowania, które w większym stopniu przeszkodziło realizacji zamierzonego celu: czy były to formalistyczne meandry procedury administracyjnej czy też uparte przywiązanie do niewłaściwego planu. Jednak te rozważania, które dotyczą ustaleń o charakterze faktycznym, należą do organu krajowego, któremu stan faktyczny jest lepiej znany i który jest właściwy rozpoznać spór co do istoty.
12.

Można by uznać za usprawiedliwiony pogląd, że pytanie, z jakim zwrócił się sąd krajowy w niniejszej sprawie, jest hipotetyczne. Rzeczywiście podczas rozprawy Komisja twierdziła, że jeśli mieć na uwadze wyrok w sprawie Dokter i in., należałoby uznać, że odpowiedź na to pytanie nie będzie miała wpływu na wynik postępowania przed sądem krajowym. Chociaż pogląd ten jest mi bliski, to jednak argument ten nie wydaje mi się na tyle przekonujący, aby stwierdzić, że pytanie przedłożone przez sąd krajowy jest niedopuszczalne. Co do zasady to do sądu krajowego należy „dokonanie oceny, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu przed sądem krajowym, jak i ocena zasadności pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału” ( 10 ). Ponadto skutki orzeczenia w sprawie Dokter i in. nie są jeszcze w pełni znane, bowiem orzeczenie to pozostawia pewien margines swobody sądowi krajowemu. Ze względu na powyższe uznałbym pytanie za dopuszczalne.
58.

Jednak ten obowiązek, jak to słusznie wskazała Komisja, jest ograniczony przez sformułowanie „w miarę możliwości”. Oznacza to, że norma wspólnotowa podlegająca wykładni musi być otwarta na kilka możliwych interpretacji. Natomiast, jeżeli jej sens jest jednoznaczny i sprzeczny z zakresem przepisu wyższej rangą umowy międzynarodowej, to nie będzie mogła ona podlegać wykładni zgodnej z tym przepisem, ponieważ osiągnięcie skutku zgodnego z tą umową możliwe jest jedynie przez dokonanie wykładni contra legem, co się równa zredukowaniu jej treści normatywnej do zera. Taka neutralizacja normy wspólnotowej zgodnie z postanowieniem umowy międzynarodowej zakłada jednak, że umowa ta w porządku wspólnotowym wywołuje pewien skutek bezpośredni, przynajmniej o charakterze „wyłączenia” ( 26 ), jednak na podstawie orzecznictwa powołanego w pkt 50 i 51 powyżej nie można uznać, że skutek taki wystąpił w niniejszej sprawie.
91.

Okoliczność, że w takiej sytuacji działalność gospodarcza nie jest wykonywana w innym państwie członkowskim nie skutkuje brakiem możliwości stosowania art. 12 ust. 1 WE i art. 18 ust. 1 WE ( 48 ). Zgodnie z art. 12 WE stan faktyczny musi wprawdzie pozostawać „w zakresie zastosowania traktatu”. Trybunał stwierdził we wcześniejszych wyrokach, że jedynie przepisy dotyczące dostępu do kształcenia zawodowego wchodzą w zakres stosowania traktatu ( 49 ). Paragraf 10 ust. 1 pkt 9 EStG ustanawia jednak uprzywilejowanie niemieckich szkół prywatnych, a więc również przede wszystkim szkół ogólnokształcących. Tym niemniej od chwili wydania wskazanych wyroków Traktat o Unii Europejskiej wprowadził do traktatu WE instytucję obywatelstwa Unii oraz dodał do niego w trzeciej części tytułu VIII (obecnie tytuł XI) rozdział 3, poświęcony między innymi edukacji i kształceniu zawodowemu, w związku z czym zakres stosowania traktatu uległ rozszerzeniu. Dlatego też obecnie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, obywatel Unii, który legalnie zamieszkuje na terytorium państwa przyjmującego, może powołać się na art. 12 WE we wszystkich sytuacjach, które ratione materiae pozostają we właściwości prawa wspólnotowego ( 50 ). Do sytuacji tych zalicza się również korzystanie z zagwarantowanej przez art. 18 WE swobody przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich ( 51 ).
19.

Zarówno brzmienie, jak i cel przepisów dyrektywy 1999/70 zdają się wskazywać, że nie ma ona zastosowania do wynagrodzeń. Jak wynika z jej czternastego motywu, strony porozumienia „wyrazi[ły] pragnienie poprawy jakości pracy na czas określony poprzez wprowadzenie zasady niedyskryminacji”. Ponadto w odróżnieniu od innych dyrektyw opartych na art. 13 WE ( 9 ), art. 57 ust. 2 lit. c) WE oraz art. 66 WE ( 10 ) lub art. 141 WE ( 11 ), nie odwołuje się ona w ogóle do warunków wynagrodzenia. W podobnym przypadku, jak przypomina to rząd Zjednoczonego Królestwa, zdarzyło się, że Trybunał orzekł, iż pojęcie „warunki pracy”, o którym stanowi dyrektywa dotycząca równego traktowania kobiet i mężczyzn, nie obejmowało wynagrodzenia. W szczególności w sprawie McKenna ( 12 ), na argument Komisji, zgodnie z którym system wynagradzania w czasie niezdolności do pracy, będący przedmiotem sporu w tej właśnie sprawie objęty był warunkami pracy w rozumieniu dyrektywy 76/207 w wersji poprzedzającej zmiany dokonane dyrektywą 2003/43, z uzasadnieniem, że skutki dla wynagrodzenia były jedynie pośrednie, Trybunał odparł, że „wynagrodzenie w rozumieniu art. 141 WE i dyrektywy 75/117 nie może również być objęte dyrektywą 76/207”.
W opinii stwierdzono m.in.: ( 53 )

„The scientific evidence presented contained no new or uniquely local scientific information on the environmental or human health impacts of existing or future GM crops or animals.

No scientific evidence was presented which showed that this area of Austria had unusual or unique ecosystems that required separate risk assessments from those conducted for Austria as a whole or for other similar areas of Europe. No specific cases were presented of impacts of GMOs on biodiversity, either directly or through changes in agricultural practices”.
22.

Oberster Gerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i wystąpić do Trybunału z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie prejudycjalne: „Czy jeżeli w ramach współpracy dwóch agencji pracy czasowej, mimo braku możliwej do zidentyfikowania struktury organizacyjnej pierwszej z nich, pracownik biurowy, dyrektor oddziału i doradcy klientów zostają przejęci z pierwszego przedsiębiorstwa oferującego zatrudnienie czasowe do drugiego takiego przedsiębiorstwa i wykonują w nim porównywalną pracę oraz w ramach współpracy pomiędzy tymi przedsiębiorstwami wraz z nimi przejęta zostaje w całości lub w części około jedna trzecia pracowników czasowych i obsługiwani przez nich klienci (dla których pracowało, zależnie od konkretnego zlecenia, od 3 do 50 pracowników czasowych) stanowi to przejęcie zakładu lub jego części w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów?”