ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 212/33

Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. – Schroeder przeciwko Radzie i Komisji

(Sprawa T-205/14)

2014/C 212/42

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: I. Schroeder KG (GmbH & Co.) (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: K. Landry, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— nakazanie pozwanym zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 3 45 644 EUR z odsetkami w wysokości 8 % rocznie od dnia ogłoszenia wyroku, ewentualnie o stwierdzenie, że wobec pozwanej istnieje roszczenie o odszkodowanie;

— obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca domaga się odszkodowania z tytułu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1355/2008 (1), które zostało uznane za nieważne wyrokiem Trybunału z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie C-338/10 GLS.

Skarżąca podnosi, że cła antydumpingowe niesłusznie pobrane na podstawie tego rozporządzenia wprawdzie zostały zwrócone przez krajowe organy celne, poniosła ona jednak szkodę gospodarczą w ten sposób, iż ze względu na utratę płynności była zmuszona wziąć dodatkowe kredyty bankowe, które zostały oprocentowane według stawek rynkowych. Dąży ona zatem do zwrotu różnicy pomiędzy odsetkami zapłaconymi przez nią od jej kredytów bankowych a niższymi odsetkami, jakie musiałaby zapłacić, gdyby nie zostały pobrane cła antydumpingowe. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że poprzez sprzeczne z prawem przyjęcie rozporządzenia nr 1355/2008 pozwane naruszyły obowiązek staranności i dobrej administracji w wystarczająco kwalifikowany sposób, przez co skarżąca poniosła szkodę, której nie można naprawić w inny sposób, bowiem oprocentowanie kwot stanowiących różnicę na korzyść zobowiązanego do zapłaty cła od momentu zapłaty według właściwych przepisów krajowych nie jest przewidziane dla należności celnych przywozowych.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35 ).
—

Strona skarżąca podnosi następnie, że, ze względu na to, iż system ten nie ogranicza się do niektórych przedsiębiorstw czy też produkcji niektórych towarów, nie ma on selektywnego charakteru, co wyjaśnia różnorodność profilów objętych nim przedsiębiorstw. Stanowi on integralną część EEG 2012 i umożliwia funkcjonowanie systemu obciążeń spójnego z systemem EEG.
—

w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, a tym samym — stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do wnoszących odwołanie premii zgodnie z nowym systemem wyników pracy, w kształcie wynikającym z decyzji Rady Dyrektorów z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzji Komitetu Zarządzającego z dni 9 listopada 2010 r. i 16 listopada 2011 r., przy czym decyzja indywidualna o zastosowaniu ww. decyzji zawarta jest w rozliczeniu wynagrodzenia z kwietnia 2012 r. a do wiadomości zainteresowanych została podana najwcześniej w dniu 22 kwietnia 2012 r.; — w konsekwencji, — zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłaconym na podstawie decyzji Rady Dyrektorów z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzji z dni 9 listopada 2010 r. i 16 listopada 2011 r. w stosunku do wynagrodzenia wypłacanego na podstawie poprzedniego systemu premii; powyższą różnicę w wynagrodzeniu należy powiększyć o odsetki za zwłokę liczone od dnia 22 kwietnia 2012 r. do czasu pełnej spłaty. Wysokość odsetek powinna być ustalona na poziomie stawki procentowej EBC powiększonej o 3 punkty; — zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną ze względu na utratę siły nabywczej, którą szacuje się ex aequo et bono tymczasowo na 1,5 % miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych wnoszących odwołanie; — w danym wypadku, gdyby strona pozwana nie przedstawiła ich z własnej inicjatywy, w ramach środków organizacji postępowania, wezwanie strony pozwanej do przedstawienia następujących dokumentów: — protokołu posiedzenia Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r; — wniosków przygotowanych przez wydział zasobów ludzkich z dni 22 czerwca 2011 r. (RH/P&O/2011-119), 20 października 2011 r. (RH/P&O/2011-74) i 25 stycznia 2012 r; — obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;
—

W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że przeprowadzając badanie ww. środków Komisja zastosowała kryteria, które są niezgodne z zasadami określonymi w dotychczasowym orzecznictwie. W szczególności całkowicie pominęła kryterium, które w myśl dotychczasowego orzecznictwa jest konieczne do zakwalifikowania jako zasobów państwowych, a które jest związane z konkretnymi uprawnieniami organów państwowych do dysponowania rozpatrywanymi środkami i uznała za wystarczające to, że ustawodawca krajowy wywiera wpływ na przepływy pieniężne pomiędzy podmiotami prywatnymi, a organy regulacyjne kontrolują to, czy te podmioty spełniają określone w przepisach prawa wymogi.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 rozporządzenia nr 659/1999 oraz prawa skarżącej do obrony w zakresie, w jakim Komisja nie dysponowała minimalnym zakresem informacji wymaganych dla wydania nakazu udzielenia informacji, podczas gdy jej uprawnienia dochodzeniowe uzależnione są od posiadania przez nią wystarczających i obiektywnych informacji faktycznych uzasadniających podejrzenie popełnienia naruszenia. Zdaniem skarżącej wystosowane przez Komisję żądanie udzielenia informacji ma w rzeczywistości charakter rozpoznawczy, co pozostaje w sprzeczności z prawem do obrony.
—

Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, iż przewidziana w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłata EEG oraz ustanowiony w tym samym akcie system szczególnych wypłat wyrównawczych nie stanowi finansowania za pomocą zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla zakwalifikowania tych środków zostały ustalone w postępowaniu spornym, w którym uczestniczyły Komisja i Republika Federalna Niemiec. Nie pozostały zatem żadne wątpliwości, która Komisja powinna była wyjaśnić w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).
—

Skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykonała przysługujacych jej uprawnień dyskrecjonalnych, czy też co najmniej nie wykonała ich właściwie ze względu na to, po pierwsze, iż nie uwzględniła ona znacznych i szkodliwych skutków, jakie pociąga za sobą wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniajacego w przypadku przedsiębiorstw, których ono dotyczy i, po drugie, iż wszczęła ono to postępowanie w momencie, w którym nie było to jeszcze wymagane.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych. W ramach tego zarzutu skarżący podnosi naruszenie prawa własności i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej. Następnie podnosi on zarzut nieproporcjonalności zastosowanych środków ograniczających. W końcu podnosi on naruszenie swojego prawa do obrony.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący braku przyznania skarżącej prawa dostępu do dokumentów przetargowych. Skarżąca podnosi w tym względzie naruszenie: — art. 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; — prawa dostępu do dokumentów przetargowych w aspekcie braku dostępu do kolejności oferentów w przetargu i punktów uzyskanych przez pozostałych konkurentów i całego tekstu sprawozdania z oceny dotyczącego skarżącej; — prawa do obrony i do skutecznego środka prawnego.
—

w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, a tym samym — stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do wnoszących odwołanie decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,8 % oraz decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 14 lutego 2012 r. określającej siatkę osiągnięć powodującą utratę 1 % wynagrodzenia, które to decyzje zawarte są w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2012 r. oraz stwierdzenie nieważności, w tym samym zakresie, wszystkich decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia; — w konsekwencji, — zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłacanym na podstawie ww. decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r. oraz Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 14 lutego 2012 r. w stosunku do wynagrodzenia wypłacanego na podstawie poprzedniego systemu płac; powyższą różnicę w wynagrodzeniu należy powiększyć o odsetki za zwłokę liczone od dnia 12 kwietnia 2012 r., a następnie naliczane 12. dnia każdego miesiąca, do czasu pełnej spłaty. Wysokość odsetek powinna być ustalona na poziomie stawki procentowej EBC powiększonej o 3 punkty; — zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną ze względu na utratę siły nabywczej, którą szacuje się ex aequo et bono tymczasowo na 1,5 % miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych wnoszących odwołanie; — obciążenie EBI kosztami postępowania;
1.

Zarzut pierwszy, oparty na braku zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE W zarzucie pierwszym skarżące podnoszą, że Komisja błędnie uznała, iż w ramach przepływów finansowych regulowanych przez Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemiecką ustawę o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) wykorzystywane są „zasoby państwowe” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE: — przyznanie w drodze ustawy korzyści nie jest wystarczające, aby spełnić kryterium uznania za pomoc, jeśli nie są wykorzystywane zasoby państwowe; zasoby państwowe nie są zaś wykorzystywane, skoro dopłata EEG jest uiszczana jedynie przez podmioty prywatne; pobrane przychody nie mogą zaś zostać przypisane państwu gdyż brak jest stałej kontroli z jego strony oraz rzeczywistego wykorzystania tych środków przez państwo; — brak jest publicznej kontroli nad kwotą dopłaty EEG choćby już ze względu na to, że zależy ona bezpośrednio od ceny energii elektrycznej na giełdzie oraz od ilości prądu elektrycznego uzyskiwanej ze źródeł odnawialnych, która trafia na tę giełdę; państwo nie ma ponadto możliwości wywierania wpływu na stosunki między dostawcami i odbiorcami energii na piątym poziomie mechanizmu wyrównawczego: przenoszenie kosztów na tym poziomie jest dokonywane na ściśle prywatnoprawnej podstawie; — biorąc zatem pod uwagę brak koniecznego związku między zakwalifikowaniem dopłaty EEG a obniżeniem tej dopłaty w przypadku odbiorców energochłonnych, nie ma również kontroli państwowej nad tym systemem tzw. szczególnych dopłat wyrównawczych; taka kontrola nie wynika też z faktu, że taka decyzja należy do Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle, ponieważ organ ten wykonuje w tym względzie jedynie zadanie polegające na wykonaniu obowiązku czy też stwierdzeniu okoliczności; — ponadto w przypadku obniżenia dopłaty w przypadku odbiorców energochłonnych państwo nie rezygnuje z przychodów, które normalnie mogło by pobrać: biorąc pod uwagę szczególną strukturę systemu dopłat wyrównawczych EEG obniżenie dopłat w przypadku odbiorców energochłonnych jest w rzeczywistości wyrównywane przez zwiększenie opłat pobieranych od każdej kilowatogodziny energii elektrycznej dostarczanej nieuprzywilejowanemu odbiorcy końcowemu.
—

w celu dopuszczenia do przetargu należało spełnić wymogi techniczne, o których mowa w pkt II.2.3., który pod groźbą wykluczenia wymagał od konkurentów bezpośredniej realizacji co najmniej 2 instalacji kogeneracji o mocy co najmniej 8 MW. Zwycięzca przetargu powinien był zostać wykluczony, ponieważ nie spełniał wspomnianych minimalnych wymogów określonych w warunkach przetargu.
—

stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie R 713/2013-2 w zakresie, w jaskim potwierdzono w niej decyzję odmawiającą ochrony w Unii Europejskiej rejestracji międzynarodowej 1 1 34 485„APPCAMPUS” (słowny znak towarowy) w odniesieniu do oprogramowania komputerowego, magnetycznych nośników danych, płyt do nagrań, płyt kompaktowych, płyt DVD i innych cyfrowych nośników do nagrywania danych z klasy 9 i usług technicznych oraz dotyczących ich badań i projektowania, projektowania i rozwoju oprogramowania komputerowego z klasy 42;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 110 rozporządzenia finansowego (1), zasad określonych w dokumentach odnoszących się do udzielenia zamówienia, w szczególności pkt 4.1 i 12.1 instrukcji dla oferentów, i zasad równego traktowania oferentów i niedyskryminacji, ponieważ EUBAM nie sprawdziła zdolności oferenta, któremu udzielono zamówienia, do wykonania zamówienia zgodnie z jego wymogami i przeprowadziła leżącą w jej kompetencjach ocenę kwalifikacji technicznych, jakich oczekuje się od wybranej oferty, bez minimalnej dokładności, jakiej można byłoby w sposób rozsądny oczekiwać. Skarżąca utrzymuje, że poważne braki oferenta, któremu udzielono zamówienia, oraz niezdolność do wykonania przez niego zamówienia sprawiają, że oferta jest nierealistyczna i nie powinna była zostać wybrana przez instytucję zamawiającą.
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że FSC nie powinna być porównywana do prywatnego inwestora, który kieruje się długoterminowymi prospektami dotyczącymi rentowności zainwestowanego kapitału, lecz do prywatnego wierzyciela, który zamierza do uzyskania zapłaty kwot należnych mu od dłużnika znajdującego się w trudnych warunkach finansowych, w wyniku wcześniej istniejących zobowiązań spoczywających na FSC.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie R 411/2013-5 w zakresie, w jakim Piąta Izba Odwoławcza uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów, uwzględniła sprzeciw i odrzuciła zgłoszenie nr 00 9 8 77 416 w odniesieniu do towarów z klas 18 i 25 oraz w odniesieniu do usług: „Usługi handlu detalicznego, również przez strony internetowe i telezakupy odnośnie do odzieży, obuwia, nakryć głowy, okularów przeciwsłonecznych, metali szlachetnych i ich stopów oraz wyrobów z metali szlachetnych lub pokrytych nimi, biżuterii, kamieni szlachetnych, przyrządów zegarmistrzowskich i chronometrycznych, skóry i imitacji skóry oraz towarów z nich zrobionych, skór i futer, walizek podróżnych i podręcznych, toreb, reklamówek, portfeli, portmonetek, etui na klucze, plecaków, worków, parasoli, parasoli przeciwsłonecznych i lasek spacerowych, batów, uprzęży i wyrobów siodlarskich” z klasy 35;
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada Unii Europejskiej (zwana dalej „Radą”) nie dysponowała właściwą podstawą prawną dla decyzji i rozporządzenia. Argumenty wspierające ten zarzut obejmują: a) przesłanki oparcia się przez Radę na art. 29 TEU nie zostały spełnione w odniesieniu do decyzji, między innymi (i) Rada wyraźnie wymieniła cele (konsolidacja praworządności i poszanowania praw człowieka na Ukrainie), na które nie mogła w rzeczywistości się powołać, podając następnie uzasadnienie wskazania (powiązanie z rzekomym sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę, czemu skarżący zaprzecza), które to uzasadnienie nie było spójne ani zgodne z przytoczonymi lub jakimkolwiek mającymi znaczenie celami art. 21 TUE; (ii) decyzja i rozporządzenie są sprzeczne z innymi mającymi znaczenie celami określonymi w art. 21 w zakresie, w jakim nie przyczyniają się do „umacniania i wspierania demokracji […] [i] zasad prawa międzynarodowego”, w szczególności poprzez błędne twierdzenie i działanie na podstawie założenia, że legalny i demokratycznie wybrany prezydent Ukrainy, prezydent Janukowycz, był „byłym prezydentem”, niezgodnie z prawem Ukrainy i prawem międzynarodowym, oraz poprzez wspieranie tak zwanego „tymczasowego prezydenta i rządu”, którzy nie zostali wybrani legalnie i demokratycznie oraz którzy przejęli sprawowaną władzę siłą niezgodnie z prawem w sposób sprzeczny z państwem prawnym, zasadami demokracji i prawem międzynarodowym; b) przesłanki oparcia się na art. 215 nie zostały spełnione, ponieważ nie wydano ważnej decyzji na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE; c) brakowało wystarczającego związku do powołania się wobec skarżącego na art. 215 TFUE.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada Unii Europejskiej (zwana dalej „Radą”) nie dysponowała właściwą podstawą prawną dla decyzji i rozporządzenia. Argumenty wspierające ten zarzut obejmują: a) przesłanki oparcia się przez Radę na art. 29 TEU nie zostały spełnione w odniesieniu do decyzji, między innymi (i) Rada wyraźnie wymieniła cele (konsolidacja praworządności i poszanowania praw człowieka na Ukrainie), na które nie mogła w rzeczywistości się powołać, podając następnie uzasadnienie wskazania (powiązanie z rzekomym sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę, czemu skarżący zaprzecza), które to uzasadnienie nie było spójne ani zgodne z przytoczonymi lub jakimkolwiek mającymi znaczenie celami art. 21 TUE; (ii) decyzja i rozporządzenie są sprzeczne z innymi mającymi znaczenie celami określonymi w art. 21 w zakresie, w jakim nie przyczyniają się do „umacniania i wspierania demokracji […] [i] zasad prawa międzynarodowego”, w szczególności poprzez błędne twierdzenie i działanie na podstawie założenia, że legalny i demokratycznie wybrany prezydent Ukrainy, skarżący, był „byłym prezydentem”, niezgodnie z prawem Ukrainy i prawem międzynarodowym, oraz poprzez wspieranie tak zwanego „tymczasowego prezydenta i rządu”, którzy nie zostali wybrani legalnie i demokratycznie oraz którzy przejęli sprawowaną władzę siłą niezgodnie z prawem w sposób sprzeczny z państwem prawnym, zasadami demokracji i prawem międzynarodowym; b) przesłanki oparcia się na art. 215 nie zostały spełnione, ponieważ nie wydano ważnej decyzji na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE; c) brakowało wystarczającego związku do powołania się wobec skarżącego na art. 215 TFUE.
4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła skarżącemu wystarczających powodów umieszczenia go w wykazie. Powody, które zostały podane, były niewystarczająco szczegółowe i ścisłe. Nie przedstawiono żadnych szczegółów co do czynów skarżącego, ze względu na które był jakoby uwikłany w „przestępstwa”, lub jak takie zarzucane uwikłanie w „przestępstwa” jest w jakikolwiek sposób powiązane z „sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych” i „ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę”. Nie przedstawiono żadnych szczegółów co do „dochodzenia”, podmiotu, które jakoby je prowadzi, jego charakteru lub daty, w której miałoby się rozpocząć.
—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, w pełni lub w taki sposób, by ograniczyć brak oddziaływania do rentowności transakcji, oraz
—

posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym nieuwzględnienia wniosku o unieważnienie prawa do znaku w odniesieniu do towarów: „ryż; tapioka i sago; mąka i produkty zbożowe; chleb, wyroby cukiernicze i słodycze; lody; miód, melasa (syropy); drożdże, proszek do pieczenia; sól; musztarda; ocet, sosy (przyprawy); przyprawy; lód”, należących do klasy 30, oraz usług: „zaopatrzenia w żywność i napoje; tymczasowego zakwaterowania”, należących do klasy 43;
3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że w każdym razie pozostawienie nazw skarżących w wykazie stanowi naruszenie ich podstawowych praw i swobód, w tym prawa do prowadzenia działalności handlowej i gospodarczej oraz prawa do niezakłóconego korzystania z swojego mienia lub stanowi naruszenie zasady proporcjonalności. Skarżący zarzucają ponadto, że pozostawienie ich nazw w wykazie stanowi naruszenie zasady ostrożności, a także zasad ochrony środowiska oraz ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzkiego, jak również może przyczynić się do powstania istotnych szkód dla zdrowia i bezpieczeństwa zwykłych pracowników irańskich oraz szkód w środowisku.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. skierowanym do adwokatów skarżącej, dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, zmienionej decyzją Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r oraz w załączniku IX do rozporządzenia (EU) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu wykonanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (EU) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji odmówiono wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. skierowanym do adwokatów skarżącej, dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu zmienionej decyzją Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r oraz w załączniku IX do rozporządzenia (EU) No 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu wykonanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (EU) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja stanowi odmowę wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 253/62

Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Laboratoires CTRS przeciwko Komisji

(Sprawa T-452/14)

2014/C 253/84

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Laboratoires CTRS (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, Barrister, M. Utges Manley i M. Vickers, Solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim postanowiono w niej, że Cholic Acid FGK dopuszcza się dla wskazań terapeutycznych Orphacol; lub tytułem ewentualnym stwierdzenie nieważności całego art. 1 decyzji; oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca posiada pozwolenie na dopuszczenie do obrotu sierocego produktu leczniczego Orphacol, który jest dopuszczony w leczeniu dwóch bardzo rzadkich i poważnych chorób genetycznych wątroby i którego czynnym składnikiem jest kwas cholowy. Od dnia 16 września 2013 r. Orphacol korzysta z dziesięcioletniego okresu wyłączności obrotu na rynku w odniesieniu do tych dwóch wskazań terapeutycznych zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 141/2000 (1).

W zaskarżonej decyzji z dnia 4 kwietnia 2014 r. Komisja przyznała pozwolenie na dopuszczenie do obrotu innego sierocego produktu leczniczego (Cholic Acid FGK) zawierającego kwas cholowy jako aktywny składnik. Chociaż Cholic Acid FGK dopuszczono dla trzech innych wskazań terapeutycznych niż wskazania, dla których dopuszczony został Orphacol, to streszczenie cech produktu i sprawozdanie z oceny Cholic Acid FGK, które według skarżącej stanowią integralną część zaskarżonej decyzji, zawierały wiele odniesień do skuteczności a także do bezpieczeństwa Cholic Acid FGK we wskazaniach terapeutycznych, dla których dopuszczono Orphacol.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 141/2000 albowiem Komisja przyznając pozwolenie na dopuszczenie do obrotu Cholic Acid FGK na warunkach określonych w streszczeniu cech produktu i sprawozdaniu z oceny obeszła przysługującą skarżącej wyłączność obrotu na rynku, gdyż warunki, na których przyznano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu Cholic Acid FGK oznaczają w istocie dopuszczenie Cholic Acid FGK dla dwóch wskazań terapeutycznych, dla których dopuszczony jest Orphacol.

(1) Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18,s. 1).