Sprawa T-89/07

VIP Car Solutions SARL

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

„Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Przewóz członków Parlamentu Europejskiego samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu — Odrzucenie oferty oferenta — Obowiązek uzasadnienia — Odmowa udostępnienia ceny zaoferowanej przez wybranego oferenta — Skarga o odszkodowanie”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 20 maja 2009 r. II ‐ 1407

Streszczenie wyroku

(art. 230 WE, 233 WE)

(regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c), art. 48 § 2)

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin Sądu, art. 44 § 1 lit. c))

(art. 253 WE; rozporządzenia: Rady nr 1605/2002, art. 100 ust. 2; Komisji nr 2342/2002, art. 149 ust. 3)

Parlamentowi przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania w zakresie okoliczności, jakie uwzględnia w celu podjęcia decyzji o udzieleniu zamówienia w trybie przetargu. Sprawowana przez sąd kontrola wykorzystania tego zakresu uznania ogranicza się zatem do weryfikacji, czy przestrzegane były przepisy proceduralne oraz przepisy dotyczące uzasadnienia, a także do sprawdzenia prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych oraz tego, czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych i czy nie doszło do nadużycia władzy. (por. pkt 56)

Z art. 100 ust. 2 rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich i z art. 149 ust. 3 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego wynika, że instytucja wspólnotowa czyni zadość spoczywającemu na niej obowiązkowi uzasadnienia decyzji o odrzuceniu oferty wydanej w ramach procedury udzielania zamówień publicznych, jeśli przede wszystkim niezwłocznie powiadamia każdego niedopuszczonego oferenta o przyczynach odrzucenia jego oferty, a następnie informuje tych oferentów, którzy złożyli dopuszczoną ofertę oraz specjalny wniosek w tym zakresie, o cechach i zaletach wybranej oferty, a także o nazwie oferenta, któremu udzielono zamówienia w terminie piętnastu dni od otrzymania pisemnego wniosku. W sytuacji gdy instytucjom wspólnotowym przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania, poszanowanie gwarancji przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny w postępowaniu administracyjnym nabiera jeszcze większego znaczenia. Do gwarancji tych należy między innymi obowiązek wystarczającego uzasadnienia swoich decyzji przez właściwą instytucję. Tylko na tej podstawie sąd wspólnotowy może ustalić, czy okoliczności faktyczne i prawne warunkujące korzystanie ze swobodnego uznania zostały uwzględnione. W przypadku gdy dana instytucja wysyła pismo w odpowiedzi na wniosek skarżącej o dodatkowe wyjaśnienia w przedmiocie decyzji przed wniesieniem skargi, ale po terminie ustalonym w art. 149 ust. 3 rozporządzenia nr 2342/2002, pismo to może zostać również uwzględnione przy ocenie, czy uzasadnienie w niniejszym przypadku jest wystarczające. Obowiązek uzasadnienia należy bowiem oceniać w zależności od informacji będących w posiadaniu skarżącej w momencie wniesienia skargi, przy czym jednak instytucja nie może zastąpić pierwotnego uzasadnienia uzasadnieniem całkiem nowym. Natomiast okoliczność, iż dana instytucja przedstawia powody decyzji o odrzuceniu oferty w trakcie postępowania, nie równoważy niewystarczającego charakteru pierwotnego uzasadnienia tej decyzji. Uzasadnienie nie może bowiem zostać przedstawione po raz pierwszy i a posteriori przed sądem, z wyjątkiem szczególnych okoliczności. (por. pkt 59, 61, 73, 76)

Zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości mającym zastosowanie do Sądu na mocy art. 53 akapit pierwszy tego statutu oraz z art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu każda skarga musi wskazywać przedmiot sporu oraz zawierać zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Wskazanie to powinno być wystarczająco jasne i precyzyjne, aby pozwolić stronie pozwanej na przygotowanie swojej obrony, a Sądowi na dokonanie kontroli sądowej. Aby zagwarantować pewność prawa i prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości, konieczne jest, aby istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których oparta jest skarga, wynikały z samej jej treści, choćby w zwięzłej formie, lecz w sposób spójny i zrozumiały. W tym kontekście skarga mająca na celu naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucję wspólnotową powinna zawierać elementy umożliwiające zidentyfikowanie zachowania, które skarżący jej zarzuca, powody, dla których uważa on, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem oraz szkodą, którą miałby ponieść, a także charakter i zakres tej szkody. (por. pkt 96, 103)

Zgodnie z art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu w skardze strona skarżąca ma obowiązek określenia przedmiotu sporu i przedstawienia powołanych zarzutów. Nawet jeśli art. 48 ust. 2 tego regulaminu pozwala w pewnych przypadkach na podniesienie nowych zarzutów w toku postępowania, to przepisu tego w żadnym wypadku nie można rozumieć jako pozwalającego stronie skarżącej na wystąpienie do sądu wspólnotowego z nowymi żądaniami i w ten sposób zmianę przedmiotu sporu. (por. pkt 110)