Sprawa C‑9/14

Staatssecretaris van Financiën

przeciwko

D.G. Kieback

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Przepisy podatkowe — Podatki dochodowe — Dochody osiągane na terytorium państwa członkowskiego — Pracownik niebędący rezydentem — Opodatkowanie w państwie zatrudnienia — Przesłanki”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 czerwca 2015 r.

Swobodny przepływ osób — Pracownicy — Równość traktowania — Wynagrodzenie — Podatki dochodowe — Pracownik niebędący rezydentem, który pobierał większość swoich dochodów w państwie członkowskim przez część roku, lecz nie przez cały rozpatrywany rok — Przepisy krajowe niepozwalające na uwzględnienie sytuacji osobistej i rodzinnej — Dopuszczalność — Podatnik, który opuścił Unię w celu wykonywania działalności zawodowej w państwie trzecim — Brak wpływu

(art. 39 ust. 2 WE)

Artykuł 39 ust. 2 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, opodatkowując dochody pracownika niebędącego rezydentem, który wykonywał działalność zawodową w tym państwie członkowskim przez część roku, odmówiło przyznania temu pracownikowi korzyści podatkowej uwzględniającej jego sytuację osobistą i rodzinną ze względu na fakt, że chociaż osiągnął on w tym państwie członkowskim wszystkie lub niemal wszystkie swoje dochody tego okresu, to jednak dochody te nie stanowiły zasadniczej części jego dochodów podlegających opodatkowaniu w trakcie całego rozpatrywanego roku. Bez wpływu na tę wykładnię pozostaje okoliczność, że pracownik ten wyjechał w celu wykonywania działalności zawodowej w państwie trzecim, a nie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W istocie podatnik niebędący rezydentem, który nie osiągnął w państwie zatrudnienia wszystkich lub niemal wszystkich dochodów rodzinnych uzyskanych w całym rozpatrywanym roku podatkowym, w aspekcie swojej zdolności płatniczej uwzględnianej przy opodatkowaniu jego dochodów w tym państwie, nie znajduje się w sytuacji porównywalnej do sytuacji rezydentów tego państwa. Zatem państwo członkowskie, w którym podatnik osiągnął tylko część swoich dochodów podlegających opodatkowaniu w trakcie całego rozpatrywanego roku, nie jest zobowiązane do przyznania mu korzyści, jakie przyznaje swoim własnym rezydentom.

Wniosku tego nie podważa okoliczność, że zainteresowany zrezygnował z pracy w państwie członkowskim w celu wykonywania działalności zawodowej nie w innym państwie członkowskim, lecz w państwie trzecim. Wykładnia, jakiej wymaga art. 39 ust. 2 WE w odniesieniu do ustanowionego w nim obowiązku nietraktowania w sposób dyskryminujący pracownika wykonującego działalność zawodową w państwie członkowskim innym niż państwo jego rezydencji, obowiązuje bowiem wszystkie państwa członkowskie. Dotyczy państwa członkowskiego, w którym pracownik mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim wykonywał działalność, zanim udał się w celu jej wykonywania do innego państwa, nawet jeśli to ostatnie nie jest państwem członkowskim, lecz państwem trzecim.

(por. pkt 34–36; sentencja)

Sprawa C‑9/14

Staatssecretaris van Financiën

przeciwko

D.G. Kieback

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)

„Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Przepisy podatkowe — Podatki dochodowe — Dochody osiągane na terytorium państwa członkowskiego — Pracownik niebędący rezydentem — Opodatkowanie w państwie zatrudnienia — Przesłanki”

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 czerwca 2015 r.

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Wynagrodzenie – Podatki dochodowe – Pracownik niebędący rezydentem, który pobierał większość swoich dochodów w państwie członkowskim przez część roku, lecz nie przez cały rozpatrywany rok – Przepisy krajowe niepozwalające na uwzględnienie sytuacji osobistej i rodzinnej – Dopuszczalność – Podatnik, który opuścił Unię w celu wykonywania działalności zawodowej w państwie trzecim – Brak wpływu

(art. 39 ust. 2 WE)

Artykuł 39 ust. 2 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, opodatkowując dochody pracownika niebędącego rezydentem, który wykonywał działalność zawodową w tym państwie członkowskim przez część roku, odmówiło przyznania temu pracownikowi korzyści podatkowej uwzględniającej jego sytuację osobistą i rodzinną ze względu na fakt, że chociaż osiągnął on w tym państwie członkowskim wszystkie lub niemal wszystkie swoje dochody tego okresu, to jednak dochody te nie stanowiły zasadniczej części jego dochodów podlegających opodatkowaniu w trakcie całego rozpatrywanego roku. Bez wpływu na tę wykładnię pozostaje okoliczność, że pracownik ten wyjechał w celu wykonywania działalności zawodowej w państwie trzecim, a nie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W istocie podatnik niebędący rezydentem, który nie osiągnął w państwie zatrudnienia wszystkich lub niemal wszystkich dochodów rodzinnych uzyskanych w całym rozpatrywanym roku podatkowym, w aspekcie swojej zdolności płatniczej uwzględnianej przy opodatkowaniu jego dochodów w tym państwie, nie znajduje się w sytuacji porównywalnej do sytuacji rezydentów tego państwa. Zatem państwo członkowskie, w którym podatnik osiągnął tylko część swoich dochodów podlegających opodatkowaniu w trakcie całego rozpatrywanego roku, nie jest zobowiązane do przyznania mu korzyści, jakie przyznaje swoim własnym rezydentom.

Wniosku tego nie podważa okoliczność, że zainteresowany zrezygnował z pracy w państwie członkowskim w celu wykonywania działalności zawodowej nie w innym państwie członkowskim, lecz w państwie trzecim. Wykładnia, jakiej wymaga art. 39 ust. 2 WE w odniesieniu do ustanowionego w nim obowiązku nietraktowania w sposób dyskryminujący pracownika wykonującego działalność zawodową w państwie członkowskim innym niż państwo jego rezydencji, obowiązuje bowiem wszystkie państwa członkowskie. Dotyczy państwa członkowskiego, w którym pracownik mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim wykonywał działalność, zanim udał się w celu jej wykonywania do innego państwa, nawet jeśli to ostatnie nie jest państwem członkowskim, lecz państwem trzecim.

(por. pkt 34–36; sentencja)