ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
17.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie pytania prejudycjalnego adresowanego do belgijskiego sądu konstytucyjnego, dotyczącego zgodności ustalenia obszaru podlegającego scaleniu z belgijskim prawem konstytucyjnym, Conseil d’État (rada stanu) zwraca się niniejszym do Trybunału z następującym pytaniem: „Czy art. 2 lit. a) dyrektywy SOOŚ należy interpretować w ten sposób, że pojęcie planu lub programu obejmuje ustanowienie przez organ regionalny obszaru na mocy przepisu o charakterze prawodawczym: – mające na celu jedynie określenie granic strefy, w której może zostać zrealizowany projekt zagospodarowania przestrzennego, zważywszy, że projekt ten, który musi zmierzać do osiągnięcia określonego celu – w niniejszym przypadku polegającego na zmianie i rozwoju funkcji miejskich i wymagającego utworzenia, zmiany, rozszerzenia, rozbiórki lub podniesienia lądowych ciągów komunikacyjnych i przestrzeni publicznych – stanowi podstawę wyznaczenia obszaru, a zatem skutkuje akceptacją koncepcji owego projektu, przy czym do realizacji projektu konieczne jest jeszcze uzyskanie pozwolenia, wymagającego z kolei oceny oddziaływania na środowisko, – a konsekwencją owego ustanowienia z punktu widzenia proceduralnego jest to, że wnioski o pozwolenie na działania lub prace w obrębie owego obszaru są wydawane w postępowaniu umożliwiającym odstępstwa od założeń zagospodarowania przestrzennego, przy czym założenia zagospodarowania przestrzennego mające zastosowanie do odnośnych gruntów przed wyznaczeniem owego obszaru zachowują moc, lecz postępowanie to może pozwolić na łatwiejsze uzyskanie odstępstw od owych założeń; – przy czym wspomniany obszar korzysta z domniemania celu publicznego w odniesieniu do dokonania wywłaszczeń w ramach planu wywłaszczeń załączonego do wyznaczającego ten obszar przepisu?”.
10.

Artykuł 46 dyrektywy 2013/32, zatytułowany „Prawo do skutecznego środka zaskarżenia”, stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioskodawcy mieli prawo do skutecznego środka zaskarżenia przed sądem w następujących sytuacjach: a) decyzji podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym decyzji: i) o uznaniu wniosku za bezzasadny w zakresie dotyczącym nadania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej; […] 3. Aby spełnić wymogi [przewidziane] w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby skuteczny środek zaskarżenia zapewniał pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, w tym, w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy 2011/95/UE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony ( 8 )], co najmniej w postępowaniach odwoławczych przed sądem pierwszej instancji. […] 5. Bez uszczerbku dla ust. 6 państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcom na pozostawanie na terytorium do upływu terminu, w jakim mogą oni skorzystać z prawa do skutecznego środka zaskarżenia, a jeśli z tego prawa skorzystano w przewidzianym terminie – do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. 6. W przypadku decyzji: a) o uznaniu wniosku za oczywiście bezzasadny zgodnie z art. 32 ust. 2 lub bezzasadny po rozpatrzeniu go zgodnie z art. 31 ust. 8, z wyjątkiem przypadków, gdy decyzje te opierają się na okolicznościach, o których mowa w art. 31 ust. 8 lit. h); b) o uznaniu wniosku za niedopuszczalny zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. a), b) lub d); c) o odmowie ponownego otwarcia sprawy wnioskodawcy po jej umorzeniu zgodnie z art. 28; lub d) nierozpatrywaniu lub niepełnym rozpatrywaniu wniosku zgodnie z art. 39, sąd uprawniony jest do rozstrzygnięcia, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium państwa członkowskiego, na wniosek wnioskodawcy albo z urzędu, jeżeli skutkiem tej decyzji jest odebranie wnioskodawcy prawa do pozostawania w państwie członkowskim oraz jeżeli w takich przypadkach prawo krajowe nie przewiduje prawa do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. […]”.
77.

W tych okolicznościach o ile to, że dana osoba nie została uprzednio wysłuchana w ramach postępowania w sprawie uchylenia zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, nie jest podstawą odmowy wykonania ENA zgodnie z art. 4a decyzji ramowej, o tyle jednak nie oznacza to, że nie należy przestrzegać prawa do bycia wysłuchanym. Obowiązek ten należy bowiem do obowiązków ciążących na wydającym państwie członkowskim. To właśnie w ramach obowiązków tego państwa należy chronić procesowych praw podstawowych, w tym prawa do bycia wysłuchanym, w ramach prowadzenia krajowych postępowań i wnoszenia środków zaskarżenia.
7.

Artykuł 32 („Umowy ramowe”) stanowi: „[…] 2. W celu zawarcia umowy ramowej instytucje zamawiające przestrzegają reguł proceduralnych, o których mowa w niniejszej dyrektywie na wszystkich etapach, aż do udzielenia zamówienia na podstawie umowy ramowej. Strony umowy ramowej wybierane są poprzez zastosowanie kryteriów udzielania zamówień określonych zgodnie z art. 53. Zamówień opartych na umowach ramowych udziela się zgodnie z procedurami określonymi w ust. 3 i 4. Procedury te mogą być stosowane wyłącznie pomiędzy instytucjami zamawiającymi i wykonawcami, którzy byli początkowo stronami umowy ramowej. Podczas udzielania zamówień na podstawie umów ramowych strony nie mogą pod żadnym pozorem dokonywać istotnych zmian w warunkach określonych w danej umowie, w szczególności w przypadku, o którym mowa w ust. 3. […] 4. W przypadku gdy umowa ramowa zawierana jest z kilkoma wykonawcami, ich liczba nie może być mniejsza od trzech, o ile istnieje wystarczająca liczba wykonawców spełniających kryteria kwalifikacji lub dopuszczalnych ofert spełniających kryteria udzielania zamówień. Zamówienia oparte na umowach ramowych zawartych z kilkoma wykonawcami mogą być udzielane: – poprzez zastosowanie warunków określonych w umowie ramowej bez ponownego poddawania zamówienia procedurze konkurencyjnej, lub – w przypadku gdy nie wszystkie warunki określone zostały w umowie ramowej, po ponownym poddaniu zamówienia procedurze konkurencyjnej dla stron umowy na tych samych i, jeśli to konieczne, szczegółowiej sprecyzowanych warunkach, oraz, o ile ma to zastosowanie, na innych warunkach wskazanych w specyfikacji umowy ramowej, zgodnie z następującą procedurą: a) w odniesieniu do każdego zamówienia, które ma zostać udzielone, instytucje zamawiające konsultują się na piśmie z wykonawcami zdolnymi do realizacji zamówienia; b) instytucje zamawiające wyznaczają termin wystarczający, aby umożliwić złożenie ofert w odniesieniu do każdego zamówienia, uwzględniając czynniki takie, jak złożoność przedmiotu zamówienia oraz okres potrzebny do przesłania ofert; c) oferty należy składać na piśmie, zaś ich treść powinna pozostać poufna aż do upływu terminu przewidzianego na odpowiedź; d) instytucje zamawiające udzielają zamówienia temu oferentowi, który złożył najlepszą ofertę w świetle kryteriów udzielania zamówień określonych w specyfikacji umowy ramowej”.
58.

Przede wszystkim należy zauważyć, że wyroki Trybunału dotyczące korekty faktur z mocą wsteczną zasadniczo odnoszą się do stanów faktycznych znacznie odbiegających od niniejszego. W tych sprawach prawo odliczenia powstało co do zasady, a między świadczeniodawcą a świadczeniobiorcą istniała zgoda co do wysokości odliczenia. W związku z tym po otrzymaniu faktury świadczeniobiorca wiedział, w jakiej wysokości zostanie on obciążony VAT i do jakiej wysokości będzie mógł się z niego zwolnić. Najpóźniej z chwilą zapłaty nieprawidłowych formalnie faktur został on obciążony również VAT. W sytuacjach tych brak było jedynie pojedynczych danych na fakturze, co nie miało wpływu ani na wysokość zobowiązania podatkowego świadczeniodawcy, ani na wysokość obciążenia podatkowego świadczeniobiorcy.
97.

Trybunał zwrócił również uwagę na wymogi prawidłowości określone w art. 8 ust. 1 decyzji ramowej, których przestrzeganie stanowi przesłankę ważności ENA, ponieważ ich naruszenie co do zasady prowadzi do odmowy wykonania tego nakazu. Przed wydaniem decyzji o odmowie wykonania (co powinno stanowić wyjątek) właściwy organ powinien, stosownie do art. 15 ust. 2 decyzji ramowej, zwrócić się do wydającego nakaz organu sądowego o bezzwłoczne uzupełnienie wskazanych w nakazie informacji ( 18 ).
18.

W piśmie z dnia 8 września 2011 r. skierowanym do swoich klientów, stomatologów, DPAS udzielił wyjaśnień co do tego przeorganizowania zasadniczo w następujący sposób: – wyrok Axa UK ( 6 ) odniesie praktyczny skutek w postaci opodatkowania VAT usług świadczonych przez DPAS na rzecz stomatologów, które to usługi były do tej pory uznawane przez organy podatkowe za zwolnione z podatku, co spowodowałoby zwiększenie kosztów o 20%, które to koszty DPAS musiałby przerzucać na swoich klientów; – do tej pory plany opieki stomatologicznej, którymi zarządza DPAS, obejmowały umowę pomiędzy DPAS a stomatologiem o świadczenie usług w zakresie planów płatności za opiekę stomatologiczną („dental payment plan services”) oraz umowę pomiędzy DPAS a pacjentem o świadczenie usług dodatkowej ochrony ubezpieczeniowej; – proponowane przeorganizowanie polegało na rozdzieleniu pierwszej ze wspomnianych umów na dwie, to znaczy na umowę pomiędzy DPAS a stomatologiem dotyczącą planów płatności za opiekę stomatologiczną („dental payment plan services”) oraz umowę pomiędzy DPAS a pacjentem dotyczącą „udogodnień” odnoszących się do planów płatności za opiekę stomatologiczną („dental payment plan facilities”); – DPAS wyjaśnił, że kwoty opłat pozostaną niezmienione, ponieważ VAT należny z tytułu świadczenia usług na rzecz stomatologa obciąża DPAS, natomiast inne usługi pozostają zwolnione z VAT; – DPAS podkreślał, że zmiany te miały „wyłącznie administracyjny” charakter oraz że nie wynikała z nich „żadna praktyczna różnica w stosunku do aktualnych umów”.
78.

Ściślej rzecz ujmując, w odniesieniu do kodeksu dobrych praktyk bankowych prawo hiszpańskie przewiduje mechanizm składania skarg przed Banco de España (hiszpańskim bankiem centralnym). Zarzuty dotyczące nieprzestrzegania kodeksu przez instytucję kredytową mogą zostać wniesione do hiszpańskiego banku centralnego, który ma prawo nałożyć kary finansowe i nakazać bankom przestrzeganie kodeksu. Jest to zgodne z opisanymi powyżej wymogami nałożonymi przez dyrektywę 2005/29 w odniesieniu do kodeksów postępowania ( 46 ).
9.

Sąd odsyłający stoi z kolei na stanowisku, że art. 7 dyrektywy 2003/88 odwołuje się do ustawodawstw i praktyk krajowych w celu określenia warunków udzielenia corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego. Chociaż ustawodawca rumuński zmienił prawo na skutek wyroków Schultz-Hoff i in. ( 6 ) i Dominguez ( 7 ), aby szerzej ujmować okresy tzw. rzeczywistego świadczenia pracy, sąd odsyłający ma jednak wątpliwości co do możliwości wliczenia do tych okresów urlopu rodzicielskiego, z którym to urlopem – jak zgadzają się strony w postępowaniu głównym – porównywalny jest urlop rodzicielski, z którego skorzystała M. Dicu. W ocenie sądu odsyłającego udzielenie corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego jest bowiem jednym z obowiązków pracodawcy w zamian za pracę świadczoną przez pracownika; tymczasem pracownik w czasie urlopu rodzicielskiego nie świadczy pracy rodzącej prawo do corocznego płatnego urlopu. Dyrektywa 2010/18 przewiduje ponadto, że państwa członkowskie mogą udzielać urlopu rodzicielskiego w wymiarze maksymalnie 8 lat, przy czym nałożenie na pracodawcę obowiązku udzielania corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego za tak długi okres, w trakcie którego pracownik poświęca się wychowywaniu dziecka, wydaje się zbyt daleko idące. Zapewnianie pracownikowi ochrony w trakcie urlopu rodzicielskiego nie powinno być zadaniem pracodawcy, lecz raczej państw, w ramach realizacji polityki wspierającej spójność rodziny, zaś wyroków Trybunału w sprawach Schultz-Hoff i in. ( 8 ) i Dominguez ( 9 ) nie da się przełożyć na przypadek pracownika korzystającego z urlopu rodzicielskiego. Sąd odsyłający zwraca także uwagę, że zgodnie z dyrektywą 2010/18 określenie warunków korzystania z urlopu rodzicielskiego zostało pozostawione uznaniu krajów członkowskich. Otóż art. 51 lit. a) rumuńskiego kodeksu pracy ( 10 ) przewiduje, że w okresie urlopu rodzicielskiego udzielanego w celu opieki nad małym dzieckiem umowa o pracę ulega zawieszeniu. Sąd odsyłający uważa także, że inne są cele corocznego płatnego urlopu, a inne urlopu rodzicielskiego. Nie zgadza się także z zarzutem, że przy określaniu prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego pracownik na urlopie rodzicielskim jest dyskryminowany w porównaniu do pracownika, który nie korzystał z takiego urlopu, gdyż sytuacje te nie są porównywalne.
6.

Artykuł 64 („Uprawnienia nadzorcze i uprawnienia do nakładania sankcji”) stanowi: „1. Właściwym organom przyznaje się wszelkie uprawnienia nadzorcze do interwencji w działalność instytucji, które to uprawnienia są niezbędne do wykonywania przez te organy ich funkcji, w tym w szczególności prawo do cofnięcia zezwolenia zgodnie z art. 18, uprawnienia wymagane zgodnie z art. 102 oraz uprawnienia określone w art. 104 i 105. 2. Właściwe organy wykonują swoje uprawnienia nadzorcze i uprawnienia do nakładania sankcji zgodnie z niniejszą dyrektywą i przepisami krajowymi, w dowolny z następujących sposobów: a) bezpośrednio; b) we współpracy z innymi organami; c) na swoją odpowiedzialność, oddelegowując uprawnienia na rzecz tych organów; d) przez złożenie wniosku do właściwych organów sądowych”.
25.

W tych okolicznościach Conseil d’État (rada stanu) postanowiła zawiesić postępowanie i przedstawić Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by decyzja w sprawie stwierdzenia prawa pobytu została wydana i doręczona w terminie sześciu miesięcy, czy też w ten sposób, że dopuszcza on wydanie owej decyzji w tym terminie, lecz doręczenie jej w terminie późniejszym? Jeżeli decyzja ta może zostać doręczona w terminie późniejszym, jaki powinien to być termin? 2) Czy art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38 w związku z art. 5 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin[ ( 5 )] i z art. 7, 20, 21 i 41 Karty praw podstawowych Unii [Europejskiej] należy interpretować i stosować w ten sposób, że decyzję na podstawie tego przepisu należy tylko wydać w określonym tam terminie sześciu miesięcy, natomiast nie obowiązuje żaden termin na jej doręczenie, a doręczenie wspomnianej decyzji po tym terminie nie powoduje żadnych skutków w zakresie prawa pobytu zainteresowanego? 3) Czy – w celu zapewnienia skuteczności prawa pobytu członka rodziny obywatela Unii – zasada skuteczności stoi na przeszkodzie temu, by, po stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie wymienionego powyżej prawa, organowi krajowemu przysługiwał ponownie w całości termin sześciu miesięcy określony w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38? W razie odpowiedzi twierdzącej: jaki termin przysługuje organowi krajowemu po stwierdzeniu nieważności wydanej przez niego decyzji o odmowie uznania prawa pobytu? 4) Czy art. 5, 10 i 31 dyrektywy 2004/38 w związku z art. 8 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności[ ( 6 )], [art.] 7, 24, 41 i 47 karty praw podstawowych […] oraz art. 21 [TFUE] są zgodne z orzecznictwem i uregulowaniami krajowymi, takimi jak art. 39/2 ust. 2, art. 40, 40 bis, 42 i 43 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. […] oraz art. 52 ust. 4 dekretu królewskiego z dnia 8 października 1981 r. […], które powodują, że wyrok stwierdzający na podstawie tych przepisów nieważność decyzji o odmowie prawa pobytu, wydany przez Conseil du contentieux des étrangers [(sąd ds. cudzoziemców)], skutkuje przerwaniem, a nie zawieszeniem biegu stanowczego terminu sześciu miesięcy, określonego w art. 10 dyrektywy 2004/38, w art. 42 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. i w art. 52 dekretu królewskiego z dnia 8 października 1981 r.? 5) Czy dyrektywa 2004/38 wymaga, by przekroczenie terminu sześciu miesięcy określonego w jej art. 10 ust. 1 wywoływało skutki prawne, a jeśli tak, to jakie? Czy dyrektywa 2004/38 wymaga lub dopuszcza, by przekroczenie owego terminu skutkowało automatycznym wydaniem karty pobytu, o którą wnioskowano, bez stwierdzenia, iż wnioskodawca rzeczywiście spełnia warunki wymagane, aby przysługiwało mu wnioskowane prawo pobytu?”.
43.

Można tu poczynić pewną, choć niedoskonałą, analogię do prawa do odliczenia podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie obrotu w systemie podatku od wartości dodanej. Owo prawo do odliczenia również jest nieodłączną częścią tego systemu. Do zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96 można więc w drodze analogii zastosować rozumowanie Trybunału, zgodnie z którym naruszenie formalnych reguł odliczenia zapłaconego podatku od wartości dodanej może wiązać się z sankcjami administracyjnymi, ale nie może podważać samego prawa do odliczenia ( 11 ). Podobnie w przypadku energii elektrycznej wykorzystywanej do produkcji energii elektrycznej: niedopełnienie przez zainteresowany podmiot wymagań formalnych może powodować sankcje administracyjne proporcjonalne do wagi uchybienia, ale nie może skutkować odmową prawa do zwolnienia takiej energii elektrycznej zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96.
e)

wzór odtwarza się na neutralnym tle i nie należy go retuszować tuszem lub korekcyjnym fluidem. Powinien mieć on taką jakość, aby było możliwe wyraźne rozróżnienie wszystkich szczegółów przedmiotu, dla którego żądana jest ochrona, oraz aby, do celów wpisu do rejestru wzorów wspólnotowych […], można go było pomniejszać lub powiększać do wymiaru nie większego niż 8 cm na 16 cm dla każdego rzutu”.
50.

Trzeba jednak zauważyć, że dyrektywa 2003/96 nie zawiera generalnego zakazu dwukrotnego opodatkowania produktów energetycznych. Zasada jednokrotnego podatkowania obowiązuje jedynie w odniesieniu do energii elektrycznej: jest ona opodatkowana na etapie dystrybucji, a produkty energetyczne wykorzystywane do jej wytworzenia podlegają zwolnieniu (zob. pkt 34 i 35 powyżej). Natomiast w odniesieniu do produktów energetycznych art. 21 ust. 3 zdanie drugie omawianej dyrektywy zawiera tylko fakultatywne uprawnienie dla państw członkowskich, zgodnie z którym „mogą [one] uznać także zużycie energii elektrycznej i innych produktów energetycznych niewyprodukowanych na terenie takiego zakładu [to jest zakładu produkującego produkty energetyczne] […] jako nie [stanowiące] zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego”. Równie dobrze więc produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji innych produktów energetycznych, a niewyprodukowane na terenie tego samego zakładu, mogą podlegać opodatkowaniu, niezależnie od tego, że opodatkowane będą również produkty końcowe. Prawda, że Dania akurat skorzystała z tej możliwości, zwalniając z opodatkowania wszelkie produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji produktów energetycznych, niezależnie od miejsca ich wytworzenia ( 12 ). Nie zmienia to jednak faktu, że dyrektywa 2003/96 nie zawiera generalnej zasady jednokrotnego opodatkowania produktów energetycznych.
84.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział na pytanie prejudycjalne przedstawione przez Østre Landsret (sąd apelacyjny regionu wschodniego, Dania) w następujący sposób: 1) Artykuł 49 TFUE nie stoi, co do zasady, na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak mające zastosowanie w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w przypadku opodatkowania grupy spółek w państwie członkowskim A straty stałego zakładu będącego rezydentem w tym państwie członkowskim, lecz należącego do spółki będącej rezydentem w państwie członkowskim B, mogą zostać skompensowane z przychodami innych spółek tej grupy, jeżeli zgodnie z przepisami prawa państwa członkowskiego B straty te nie mogą zostać skompensowane w celu ustalenia przychodów wskazanej spółki w państwie członkowskim B. 2) Przywołane uregulowanie krajowe nie jest zgodne z art. 49 TFUE w takim zakresie, w jakim – w okolicznościach takich, jak będące przedmiotem postępowania głównego – uniemożliwia ono odliczenie strat w państwie członkowskim A, jeżeli podatnik wykazał, że strat tych w żaden sposób nie można było odliczyć w państwie członkowskim B, co należy do oceny sądu odsyłającego.
72.

W uzasadnieniu dopuszczalności wszystkich zarzutów Komisja wyjaśniła na rozprawie, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż przedmiot sporu może zostać rozszerzony między etapem poprzedzającym wniesienie skargi a etapem postępowania sądowego, jeżeli zarzucane okoliczności mają ten sam charakter i stanowią to samo zachowanie. Z akt sprawy zdaniem Komisji wynika, że okoliczności zarzucane Rzeczypospolitej Polskiej w uzasadnionej opinii dotyczyły jedynie Nadleśnictwa Białowieża, gdyż środki przyjęte przez władze polskie w tym czasie dotyczyły tylko tego nadleśnictwa. Niemniej Komisja podkreśla, że te same środki zostały przyjęte przez Rzeczpospolitą Polską dla pozostałych dwóch nadleśnictw stanowiących część obszaru Natura 2000 Puszcza Białowieska. Uznając, że chodzi o identyczne okoliczności faktyczne, stanowiące to samo zachowanie, Komisja uważa, że skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom w zasadny sposób dotyczy całego terytorium objętego spornymi środkami w dniu skierowania skargi do Trybunału. Ponadto Komisja twierdzi, że nieuznanie dopuszczalności jej skargi ze względu na to, że uzasadniona opinia nie odnosiła się do okoliczności faktycznych, które wystąpiły po jej wydaniu, niezwykle utrudniałoby, a wręcz uniemożliwiałoby wykonywanie jej prawa do skargi. W tym względzie Komisja zaznacza, że rozszerzenie geograficzne dokonane między uzasadnioną opinią a skargą o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom jest jedynie konsekwencją wyboru samych władz polskich, by podjąć decyzje o tym samym charakterze w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi i zwlekać z ich ogłoszeniem, co wyklucza, by to rozszerzenie zostało uznane za powód niedopuszczalności jej skargi.
84.

W tym sensie w sprawach leżących u podstaw wyroków Sądu z dnia 21 kwietnia 2015 r., Louis Vuitton Mattier/OHIM – Nanu‑Nana (Przedstawienie motywu brązowo-beżowej szachownicy) (T‑359/12, EU:T:2015:215), i z dnia 21 kwietnia 2015 r., Louis Vuitton Malletier/OHIM – Nanu‑Nana (Przedstawienie motywu szarej szachownicy) (T‑360/12, niepublikowanego, EU:T:2015:214), do których odwołał się Sąd w pkt 128 zaskarżonego wyroku, Sąd prawidłowo ocenił, że uzyskanie charakteru odróżniającego nie zostało wykazane z powodu braku dowodów w odniesieniu do Danii, Portugalii, Finlandii, Szwecji, i to nawet jeżeli zdaniem Louis Vuitton Malletier dostarczone przezeń dowody dotyczyły jedenastu z piętnastu krajów członkowskich reprezentujących 92,5% ludności Unii. Louis Vuitton Malletier pominął bowiem całkowicie przedstawienie dowodów w odniesieniu do państw nordyckich, które reprezentują część Unii, bez wykazania, że dowody przedstawione w odniesieniu do innych państw członkowskich były również reprezentatywne dla tych krajów. To pominięcie spowodowało, że nie można było stwierdzić, iż przedmiotowe szachownice uzyskały charakter odróżniający w całej Unii.