ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
13.

Finanzgericht nie miał jednak pewności, czy dokonana przezeń wykładnia i sposób, w jaki zastosował przepisy, były zgodne z prawem wspólnotowym, a w szczególności z zasadą swobody przedsiębiorczości wyrażoną w art. 43 WE. Z tego względu postanowił on zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym następujących zakresie następujących pytań: „1) Czy art. 52 WE w związku z art. 58 WE (obecnie art. 43 WE w związku z art. 48 WE) sprzeciwia się temu, aby Republika Federalna Niemiec, będąca państwem pochodzenia, traktowała stratę kursową, poniesioną przez niemiecką spółkę macierzystą w związku z transferem kapitału do kraju jej pochodzenia, w jaki został wyposażony włoski stały zakład, jako część zysku zakładu i stosując zwolnienie na podstawie art. 3 ust. 1 i 3 oraz art. 11 pkt 1 lit. c) umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Niemcami i Włochami w 1925 r., nie uwzględniała tej straty przy obliczaniu podstawy opodatkowania w ramach niemieckiego podatku, mimo że strata kursowa nie może być uwzględniona przy obliczaniu zysku określanego dla celów opodatkowania stałego zakładu we Włoszech, i w związku z tym nie może być uwzględniona ani w kraju macierzystym, ani w kraju, na terenie którego znajduje się zakład? 2) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 52 WE w związku z art. 58 WE (obecnie art. 43 WE w związku z art. 48 WE) sprzeciwia się temu, aby wskazana strata kursowa została wprawdzie uwzględniona w podstawie opodatkowania niemieckiego podatku, ale mogła zostać odliczona jako koszt jedynie w takim zakresie, w jakim z włoskiego zakładu nie osiągnięto zysków wolnych od podatku?”.
63.

W związku z tym uważam, że uzależnienie przyznawania premii od krów mamek od spełnienia wymogów dotyczących częstotliwości cielenia się i długości okresu karmienia jest konieczne, by pozwolić państwom członkowskim na zagwarantowanie, by premia od krów mamek była faktycznie wypłacona z tytułu krowy przeznaczonej do hodowli cieląt na produkcję mięsa.
12.

W obecnej wersji, zmienionej w zakresie zdania drugiego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1762/95 z dnia 19 lipca 1995 r. ( 7 ), art. 147 ust. 1 ma następujące brzmienie: „1. Do celów art. 29 kodeksu fakt, że towary będące przedmiotem sprzedaży zostały zgłoszone do swobodnego obrotu uważa się za wystarczającą wskazówkę, że zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. W przypadku kolejnych sprzedaży dokonanych przed określeniem wartości celnej, wskazówka ta obowiązuje jedynie w odniesieniu do ostatniej sprzedaży, która doprowadziła do wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty lub sprzedaży na obszarze celnym Wspólnoty przed dopuszczeniem towarów do swobodnego obrotu. Deklarując cenę sprzedaży, która odnosi się do ostatniej sprzedaży, na podstawie której towary zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, należy, zgodnie z wymogami organów celnych, wykazać, że taka sprzedaż towarów została dokonana w celu wywozu na ten obszar celny. Stosuje się przepisy art. 178–181a”.
2.

dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium kraju określonego w art. 3 przez lub na rachunek nabywcy niemającego przedsiębiorstwa na terytorium kraju, z wyjątkiem towarów transportowanych przez samego nabywcę do celów wyposażenia, zaopatrzenia w paliwo i aprowizacji łodzi rekreacyjnych oraz prywatnych statków powietrznych lub innych środków transportu, służących do celów prywatnych; W przypadku dostawy towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych zwolnienie to ma zastosowanie pod warunkiem że: — podróżny nie jest zamieszkały we Wspólnocie, — towary są transportowane do miejsca przeznaczenia poza Wspólnotą przed końcem trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym została dokonana dostawa, — całkowita wartość dostawy, łącznie z podatkiem od wartości dodanej, jest większa niż równowartość kwoty 175 ECU w walucie krajowej, ustalona zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 69/169/EWG; jednakże państwa członkowskie mogą zwolnić dostawę o wartości całkowitej mniejszej od tej kwoty. Do celów stosowania akapitu drugiego: — za podróżnego niezamieszkałego we Wspólnocie jest uważany podróżny, którego miejsce stałego zamieszkania lub miejsce stałego pobytu nie jest usytuowane we Wspólnocie. Do celów niniejszego przepisu »miejsce stałego zamieszkania lub miejsce stałego pobytu« oznacza miejscowość wskazaną jako taka w paszporcie, dowodzie tożsamości lub innych dokumentach potwierdzających tożsamość, które państwo członkowskie, na którego terytorium ma miejsce dostawa, uznaje za ważne, — dowód wywozu stanowi faktura lub inny zastępujący ją dokument, potwierdzony przez urząd celny, przez który towary zostały wywiezione ze Wspólnoty. Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji wzory pieczęci, jakie stosuje ono dla potwierdzenia określonego w akapicie trzecim tiret drugie. Komisja przekazuje te informacje organom podatkowym w innych państwach członkowskich”.
34.

Ponadto — wbrew temu, co twierdzą niektórzy z interwenientów — nie sądzę, aby było możliwe dokonanie ponownej wykładni lub zmiany utrwalonego orzecznictwa Trybunału w tej dziedzinie — które to orzecznictwo zostało ostatnio potwierdzone wyrokiem w sprawie Transalpine Ölleitung in Österreich — lub wprowadzenie jakiegokolwiek mającego znaczenie rozróżnienia podlegających ocenie sądu krajowego okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i spraw FNCE, Van Calster czy Transalpine Ölleitung in Österreich. Nie ulega na przykład wątpliwości, że z wyroków w sprawach FNCE i Van Calster wynika, iż Trybunał zamierzał, w przypadku opłat mających parafiskalny charakter, pobieranych w celu sfinansowania bezprawnie przyznanej pomocy, rozszerzyć zakres stosowania ogólnej zasady, zgodnie z którą decyzja Komisji uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem nie może konwalidować tych opłat. Trybunał nie zamierzał ograniczyć tej ogólnej zasady jedynie do zwrotu opłat o charakterze parafiskalnym. W rozstrzygnięciu w sprawie Transalpine Ölleitung in Österreich Trybunał potwierdził utrwaloną zasadę, że zgodnie z art. 88 ust. 3 WE na sądach krajowych ciąży obowiązek ochrony praw jednostek przed ewentualnym naruszeniem przez władze krajowe zakazu wprowadzania w życie pomocy przed wydaniem przez Komisję decyzji zezwalającej. Ponadto, z zastrzeżeniem stwierdzeń poczynionych w poprzednim punkcie, Trybunał stwierdził, że biorąc pod uwagę bardzo szczególne okoliczności faktyczne sprawy, w której część skarżących zażądała rozszerzenia na nich pomocy polegającej na zwolnieniu podatkowym, sąd krajowy, dążąc do ochrony praw jednostek, musi jednocześnie w pełni uwzględnić interes wspólnotowy i nie może wydać decyzji, której jedynym skutkiem mogłoby być rozszerzenie kręgu beneficjentów bezprawnej pomocy. Jak stwierdził Trybunał w pkt 50 tego rozstrzygnięcia, „sądy krajowe muszą czuwać nad tym, aby wprowadzane przez nie środki naprawcze mogły rzeczywiście eliminować skutki pomocy udzielonej z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE, i nie mogą one po prostu rozszerzać pomocy na większą grupę beneficjentów”.
59.

Trybunał przyjął wcześniej podobne podejście w wyroku w sprawie Tither ( 33 ), dotyczącej krajowego systemu subsydiowania zakupu lokali mieszkalnych, który wykluczał z przewidywanej korzyści (subsydiowanie odsetek od pożyczki hipotecznej) osoby wykonujące pracę, za którą otrzymywały wynagrodzenie wole od podatku na podstawie specjalnego zwolnienia lub immunitetu, a zatem pracowników Wspólnoty. Sąd krajowy zwrócił się do Trybunału z pytaniem między innymi o to, czy art. 5 traktatu EWG (obecnie art. 10 WE) zobowiązuje dane państwo członkowskie do udzielenia korzyści również takim osobom, jeśli spełniają one inne przesłanki określone w rozpatrywanym systemie krajowym. Trybunał przypomniał, że cytowany przepis „zabrania państwom członkowskim między innymi podejmowania działań, które mogłyby utrudniać funkcjonowanie instytucji wspólnotowych”, a następnie zauważył, że chociaż przepisy krajowe, takie jak rozpatrywany system, „skutkują pozbawieniem urzędników i pracowników Wspólnot korzyści finansowej, jaką otrzymaliby, gdyby nie posiadali takiego statusu”, to jednak nie wydaje się, że rozpatrywany system „mógłby zniechęcić pewne osoby do podjęcia zatrudnienia we Wspólnotach”, to znaczy „utrudniałby funkcjonowanie instytucji wspólnotowych”. Trybunał doszedł tym samym do wniosku, że art. 5 traktatu EWG nie stał na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie wykluczały urzędników i pracowników Wspólnot z korzyści takiej jak ustanowiona na podstawie systemu krajowego, która była przedmiotem postępowania przed sądem krajowym.
96.

Jak wspomniano powyżej, art. 26 dyrektywy dopuszcza wyjątek na rzecz mikrosystemów wydzielonych i małych systemów wydzielonych, między innymi jeśli chodzi o obowiązek zapewnienia dostępu do sieci stronom trzecim. Nie ma jednak dowodów na to, że system zarządzany przez FLH czy też wszystkie „sieci zakładowe”, które mogą być zwolnione na podstawie § 110 ust. 1 pkt 1 EnWG, są sieciami wydzielonymi w rozumieniu dyrektywy. Ponadto stosowanie tego wyjątku nakłada na państwo członkowskie obowiązek złożenia do Komisji stosownego wniosku, a Niemcy nigdy z takim wnioskiem nie wystąpiły. Każdy z powyższych dwóch powodów wyklucza, by zwolnienie „sieci zakładowych” na mocy § 110 ust. 1 pkt 1 EnWG mogło co do zasady opierać się na przepisach art. 26 dyrektywy.
8.

J.P. Rouard, będący drugą stroną postępowania przed sądem krajowym, został w 1977 r. zatrudniony przez spółkę Laboratoires Beecham Sévigné, która następnie przekształciła się w spółkę Laboratoires GlaxoSmithKline, ze statutową siedzibą we Francji. Dla tej spółki wykonywał rozmaite zadania na terytorium krajów trzecich. W 1984 r. J.P. Rouard został skierowany do Maroka na podstawie nowej umowy o pracę zawartej ze spółką Beecham Research UK, z siedzibą w Londynie, należącą do tej samej grupy co spółka Laboratoires Beecham Sévigné. Na podstawie tej umowy drugi pracodawca zobowiązał się do utrzymania określonych uprawnień nabytych przez J.P. Rouarda w ramach pierwotnej umowy o pracę (w szczególności zachowania stażu pracy oraz prawa do odszkodowania na wypadek rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę).
18.

Rzeczywiście w wyroku w sprawie Marks & Spencer Trybunał powołał się na „łącznie owe trzy względy uzasadniające”, co przemawia za takim stanowiskiem. Jednak w wyroku w sprawie N Trybunał stwierdził, że „zachowanie rozdziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwa członkowskie jest uzasadnionym celem” bez powoływania się na inne podstawy uzasadnienia ( 16 ). W wyroku w sprawie AA Trybunał zgodził się, że przepisy państwa członkowskiego, które uniemożliwiają spółce zależnej będącej rezydentem tego państwa członkowskiego odliczenie od swojego dochodu do opodatkowania kwoty przekazanej tytułem przepływu pieniężnego wewnątrz grupy na rzecz spółki dominującej, chyba że spółka dominująca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, mogą być co do zasady usprawiedliwione w oparciu o dwie z trzech podstaw wymienionych w sprawie Marks & Spencer, to znaczy w oparciu o podstawę pierwszą i trzecią ( 17 ). Natomiast w sprawie Amurta Trybunał, który stwierdził, że chociaż druga i trzecia podstawa uzasadnienia z wyroku w sprawie Marks & Spencer, nie zostały powołane, przeszedł jednak do rozważania argumentu (który następnie odrzucił) opartego na potrzebie zachowania zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi ( 18 ). Wydaje się więc, że trzy omawiane podstawy uzasadnienia nie muszą w danym przypadku być bezwzględnie stosowane łącznie. Moim zdaniem przepisy, których dotyczy niniejsza sprawa, mogłyby co do zasady być usprawiedliwione przez odwołanie się do pierwszej i drugiej z podstaw wymienionych w sprawie Marks & Spencer, to znaczy do celów w postaci zachowania zrównoważonego rozdziału kompetencji podatkowych oraz unikania niebezpieczeństwa dwukrotnego uwzględniania strat.
15.

Consiglio di Stato, do której strony skarżące złożyły apelacje, przyjęła ich argumentację i odrzuciła wykładnię przyjętą przez sąd regionalny, jednakże nie pozostając obojętna na wymogi prawa wspólnotowego, na które powoływała się comune di Torino, skierowała do Trybunału w trybie art. 234 WE następujące pytania: „1) Czy zasada wyrażona w art. 30 ust. 4 dyrektywy 93/37/EWG lub analogiczna zasada zawarta w art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (jeśli uznane zostanie, że stosuje się tę ostatnią dyrektywę), zgodnie z którą jeżeli w przypadku danego zamówienia oferty są nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz weryfikuje składowe elementy, uwzględniając otrzymane wyjaśnienia, jest podstawową zasadą prawa wspólnotowego, czy też nie? 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy jeśli zasada wyrażona w art. 30 ust. 4 dyrektywy 93/37/EWG lub analogiczna zasada zawarta w art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (jeśli uznane zostanie, że stosuje się tę ostatnią dyrektywę), zgodnie z którą jeżeli w przypadku danego zamówienia oferty są nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz weryfikuje składowe elementy, uwzględniając otrzymane wyjaśnienia, nie wykazuje cech zasady podstawowej prawa wspólnotowego, jest zasadą, którą można wywnioskować lub też »zasadą wywodzącą się« z zasady konkurencji w związku z zasadą przejrzystości w administracji i zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową i z tego względu stosuje się ją bezpośrednio i ma ona pierwszeństwo przed sprzecznymi z nią przepisami krajowymi, wydanymi przez państwa członkowskie w odniesieniu do procedur udzielania zamówień publicznych, do których nie stosuje się bezpośrednio przepisów prawa wspólnotowego?”.
13.

Artykuł 67 ust. 5 tiret pierwsze WE stanowi, że Rada przyjmuje środki przewidziane w art. 63 ustęp [akapit pierwszy pkt 1 i 2] lit. a) WE, zgodnie z procedurą współdecydowania określoną w artykule 251 WE, gdy przyjęła ona „przepisy wspólnotowe określające wspólne reguły i podstawowe zasady rządzące tymi dziedzinami”, to jest regulujące politykę azylową, o której stanowi art. 63 akapit pierwszy, pkt 1 WE i część środków dotyczących uchodźców i przesiedleńców, których dotyczy art. 63 akapit pierwszy pkt 2 lit. a) WE. Według Parlamentu definicja reguł wspólnotowych i podstawowych zasad dokonana została wraz z przyjęciem spornej dyrektywy, tak że procedura współdecydowania stosowana jest jego zdaniem od tej pory przy przyjmowaniu w tej dziedzinie każdego późniejszego aktu, w szczególności przy sporządzaniu list państw bezpiecznych. Sporna dyrektywa stanowi jego zdaniem ostatni etap niezbędnego prawodawstwa, wymaganego przez art. 67 ust. 5 WE dla przejścia do współdecydowania; podstawowe ramy prawne w dziedzinach art. 63 akapit pierwszy pkt 1 i 2 lit. a) WE są od tej pory jego zdaniem pełne, przy uwzględnieniu już podjętych środków prawnych. Parlament wymienia następujące akty: rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego ( 6 ), mające za podstawę art. 63 akapit pierwszy, pkt 1 lit. a) WE; dyrektywę Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającą minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl ( 7 ), mającą za podstawę art. 63 akapit pierwszy, pkt 1 lit. b) WE; dyrektywę Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony ( 8 ), mającą za podstawę art. 63 akapit pierwszy pkt 1 lit. c), pkt 2 lit. a) i pkt 3 lit. a) WE.
99.

Komisja przypomina, że według sprawozdania podsumowującego z powodu opóźniania w kodowaniu danych graficznych „nie było możliwe szybkie przystąpienie do krzyżowych kontroli informatycznych wymaganych dla całości zasiewów, a istotna ilość przypadków nie została uwzględniona ani w analizie ryzyka, ani nie została następnie wybrana do kontroli na miejscu” ( 62 ). A zatem zarzut nie będzie się odnosił do opóźnionego charakteru kontroli przeprowadzonych na miejscu, ale do spowodowanej opóźnieniem w kodowaniu graficznym niemożliwości przystąpienia we właściwym czasie do kontroli administracyjnych, co przeszkodziło w przeprowadzeniu we właściwy sposób późniejszych kontroli na miejscu. Komisja podkreśla, że władze belgijskie same przyznały, że omawiane opóźnienie miało wpływ na selekcję wniosków o pomoc w ramach analizy ryzyka.
49.

Ponieważ jednak Sąd ograniczył zakres stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji do stwierdzenia jej nieważności w stosunku do statków należących do tych skarżących, których skargi uznane zostały za dopuszczalne, Trybunał powinien również stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odnosi się ona do statków należących do odwołujących się. To sprawi, że odwołujący się znajdą się w takiej samej sytuacji, jak skarżący, którym Sąd przyznał rację i którzy obecnie oczekują wydania przez Komisję nowej decyzji w sprawie ich wniosków o pozwolenie na zwiększenie tonażu związane z bezpieczeństwem.
82.

Trybunał konsekwentnie orzekał, że wymóg uzasadnienia powinien być dostosowany do charakteru aktu oraz gdy chodzi o akt powszechnie obowiązujący — jak ma to miejsce w przypadku systemu pomocy — preambuła może się ograniczać do wskazania, po pierwsze całościowej sytuacji, która doprowadziła do jego wydania, a po drugie generalnych celów, jakim ma on służyć ( 43 ). Dlatego nierozsądne byłoby wymaganie od Komisji, aby ta przedstawiała szczegółowe uzasadnienie dokładnego zakresu przepisów przejściowych zawartych w decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu pomocy. Ma to w szczególności miejsce, gdy Komisja ogranicza się w swej decyzji do przyjęcia do wiadomości decyzji podjętej przez władze włoskie w kwestii odpowiedniego zakresu przepisów przejściowych, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.
136.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania, proponuję, by na pytanie prejudycjalne przedłożone przez Oberlandesgericht Celle Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: „Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, a także art. 49 WE należy interpretować w taki sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak ustawa landu Niedersachsen, które nakładają na wykonawców zamówienia i pośrednio na ich podwykonawców obowiązek wypłacania pracownikom delegowanym w ramach realizacji zamówienia publicznego wynagrodzenia co najmniej w takiej wysokości, jaką przewiduje układ zbiorowy obowiązujący w miejscu realizacji zamówienia, pod rygorem sankcji mogących prowadzić nawet do rozwiązania umowy o roboty budowlane, gdy układ zbiorowy, do którego odsyłają te przepisy prawne, nie jest uznany za powszechnie stosowany. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przepisy te dają delegowanym pracownikom rzeczywistą korzyść, która w znaczny sposób przyczynia się do ich ochrony socjalnej, i czy wprowadzając w życie te przepisy, poszanowano zasadę przejrzystości warunków realizacji odnośnego zamówienia publicznego”.
25.

To w tym kontekście Giudice di pace di Genova postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: 1) Czy są zgodne z art. 49 WE przepisy krajowe — takie jak te zawarte w art. 4, 5 i 9bis ustawy nr 175[/1992] i w dekrecie ministerialnym nr 657[/1994] — lub praktyki administracyjne, które zabraniają reklamy telewizyjnej o zasięgu ogólnokrajowym zabiegów leczniczych i chirurgicznych wykonywanych w posiadających właściwe zezwolenia prywatnych placówkach medycznych również wtedy, gdy taka sama reklama jest dozwolona w stacjach telewizyjnych o zasięgu lokalnym, które to przepisy nakazują jednocześnie ograniczenie wydatków na te reklamy do wysokości 5% dochodu zadeklarowanego za rok poprzedni? 2) Czy są zgodne z art. 43 WE przepisy krajowe — takie jak te zawarte w art. 4, 5 i 9bis ustawy nr 175[/1992] i w dekrecie ministerialnym nr 657/1994 — lub praktyki administracyjne, które zabraniają reklamy telewizyjnej o zasięgu ogólnokrajowym zabiegów leczniczych i chirurgicznych wykonywanych w posiadających właściwe zezwolenia prywatnych placówkach medycznych również wtedy, gdy taka sama reklama jest dozwolona w stacjach telewizyjnych o zasięgu lokalnym, które to przepisy nakładają jednocześnie, w zakresie tego ostatniego rodzaju rozpowszechniania, obowiązek uzyskania uprzedniego zezwolenia ze strony wszystkich poszczególnych gmin, na podstawie opinii izby zawodowej właściwej prowincji, oraz ograniczenie wydatków do wysokości 5% dochodu zadeklarowanego za rok poprzedni? 3) Czy art. 43 WE lub art. 49 WE stoją na przeszkodzie temu, aby rozpowszechnianie reklamy zawierającej informacje dotyczące zabiegów leczniczych i chirurgicznych z zakresu medycyny estetycznej i chirurgii plastycznej wykonywanych w posiadających właściwe zezwolenia prywatnych placówkach medycznych było uzależnione od uzyskania dodatkowego uprzedniego zezwolenia terytorialnych organów administracyjnych lub izb zawodowych? 4) Czy Federazione nazionale degli ordini dei medici (krajowa federacja izb lekarskich, zwana dalej „FNOMCEO”) i stowarzyszone izby lekarskie, uchwalając kodeks deontologii, który wyznacza granice reklamowania zawodów medycznych oraz przyjmując praktykę interpretacyjną przepisów obowiązujących w dziedzinie reklamy medycznej, poważnie zawężającą prawo lekarzy do reklamowania własnej działalności, gdzie tak kodeks, jak i wykładnia mają charakter wiążący dla wszystkich lekarzy, ograniczyła konkurencję w stopniu wyższym, niż jest to dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów krajowych i z naruszeniem art. 81 ust. 1 WE? 5) Czy praktyka interpretacyjna przyjęta przez FNOMCEO pozostaje tak czy inaczej w sprzeczności z art. 3 ust. 1 lit. g) WE, art. 4 WE, 98 WE, 10 WE, 81 WE i ewentualnie art. 86 WE zważywszy, że praktyka ta jest dozwolona na podstawie przepisów krajowych, które nakładają na właściwe na poziomie prowincji izby zawodowe obowiązek kontroli przejrzystości i prawdziwości przekazów reklamowych bez wskazania kryteriów i sposobu wykonywania tych uprawnień?
1.

W niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd a quo zwraca się do Trybunału z zapytaniem, czy co do zasady, zgodnie z wyrażonym w rozporządzeniu nr 615/98 ( 2 ) odesłaniu do dyrektywy 91/628/EWG ( 3 ) w przypadku transportu zwierząt na promach typu roll-on/roll-off (zwanych dalej „promami”) z przeznaczeniem w państwie trzecim, mają zastosowanie per analogiam przepisy szczególne z pkt 48 ppkt 7 lit. b) załącznika do ww. dyrektywy, obowiązujące w odniesieniu do transportu morskiego zwierząt pomiędzy dwoma miejscami we Wspólnocie, oraz o określenie sposobu, w jaki należy interpretować ten przepis, w szczególności pod kątem istnienia bądź nie obowiązku przewidzenia przerwy po 14 godzinach transportu morskiego. W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze sąd krajowy ponadto zwraca się do Trybunału o sprecyzowanie, czy stosując pkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy po zakończeniu transportu morskiego może rozpocząć się etap transportu drogowego trwający 29 godzin, bez potrzeby przewidzenia uprzedniego rozładunku zwierząt i odpoczynku trwającego co najmniej 24 godziny. Wreszcie sąd krajowy zastanawia się nad sposobem zrealizowania planu trasy, o którym mowa w art. 5 część A pkt 2 lit. d) dyrektywy 91/628/EWG, a w szczególności, czy wystarczającą jest sporządzona na wstępie, przy użyciu maszyny do pisania, adnotacja, że zwierzęta winny być oporządzane na pokładzie promu.