ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 134/46

Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2010 r. — Lux Management przeciwko OHIM — Zeis Excelsa (KULTE)

(Sprawa T-130/10)

2010/C 134/75

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Lux Management Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: S. Mas, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Zeis Excelsa SPA (Montegranaro, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie, że decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 stycznia 2010 r. wydana w sprawie R 712/2008-4 jest bezprzedmiotowa;

— ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 stycznia 2010 r. wydanej w sprawie R 712/2008-4, z uwagi na nieuwzględnienie przedstawionych przez skarżącą dowodów;

— ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 stycznia 2010 r. wydanej w sprawie R 712/2008-4, z uwagi na to, że nie zawiera ona uzasadnienia w odniesieniu do zaakceptowania wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw.

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw: graficzny znak towarowy „KULTE” dla towarów z klas 14, 18 i 25

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego: Zeis Excelsa SPA

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o stwierdzenie wygaśnięcia praw: włoski graficzny znak towarowy „CULT” dla wszystkich towarów z klasy 25; graficzny międzynarodowy znak towarowy „CULT” skuteczny we Francji i w krajach Beneluksu dla towarów z klas 14, 18 i 25

Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe unieważnienie prawa z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego objętego wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia praw

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 43 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie uznała swojej decyzji za bezprzedmiotową z uwagi na to, że strony doszły do porozumienia w odniesieniu do współistnienia spornych znaków towarowych i późniejszego żądania wycofania wniosku; naruszenie art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ze względu na to, że Izba Odwoławcza odmówiła przyjęcia nowych dowodów przedstawionych przez skarżącą; naruszenie art. 57 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny znaczenia przedstawionych dowodów i nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do dowodu zaakceptowania przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 134/39

Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Luksemburg przeciwko Komisji

(Sprawa T-109/10)

2010/C 134/67

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: C. Schiltz i P. Kinsch, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Wielkiego Księstwa Luksemburga;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące państwo członkowskie domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 10712, wydanej w dniu 23 grudnia 2009 r. i dotyczącej zmniejszenia pomocy przyznanej programowi inicjatywy wspólnotowej Interreg II C „Inondation Rhin-Meuse” (IRMA — ochrona przeciwpowodziowa w rejonie Ren — Moza) w Królestwie Belgii, Republice Federalnej Niemiec, Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga oraz Królestwie Niderlandów z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na podstawie decyzji Komisji C(97) 3742 z dnia 18 grudnia 1997 r. (EFRR nr 970010008) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Wielkiego Księstwa Luksemburga.

Skarżące państwo członkowskie opiera swą skargę na dwóch zarzutach.

W swym pierwszym zarzucie twierdzi ono, że jeśli skargi o stwierdzenie nieważności skargi wniesione przez władze niderlandzkie i niemieckie zostaną uwzględnione, rozstrzygnięcie to powinno dotyczyć również Wielkiego Księstwa Luksemburga. Jeśli wydane zostanie orzeczenie, że błędy lub słabości, rzekomo systemowe, jakie zdaniem Komisji zostały wykryte w ramach przeprowadzonego przez nią audytu w odniesieniu do realizacji ww. programu w Niderlandach i Niemczech, w rzeczywistości nie miały miejsca, sama określona w zaskarżonej decyzji podstawa rozumowania okaże się bezzasadna, a wraz z nią — liniowa korekta finansowa, jaka została zastosowana w odniesieniu do projektów realizowanych w Luksemburgu.

Drugi zarzut skargi jest oparty na bezprawności objęcia Wielkiego Księstwa Luksemburga korektą finansową, która jest ewentualnie uzasadniona jedynie w odniesieniu do innych państw członkowskich. Nie stwierdzono żadnego odstępstwa od normy w realizacji tego programu w Wielkiego Księstwa Luksemburga. Okoliczność, że Luksemburg zgodził się na uczestnictwo we wspólnym projekcie wraz z Niemcami, Belgią, Francją i Niderlandami, nie uzasadnia ponoszenia przezeń negatywnych konsekwencji — w postaci korekt finansowych swych własnych projektów — błędów lub słabości, jakie miały zostać wykryte w ramach przeprowadzonego audytu projektów niderlandzkich i niemieckich, i które polegały niemal wyłącznie na rzekomym nieuwzględnieniu przepisów dotyczących postępowania przetargowego. Pomimo zaś tego, że pięć państw członkowskich uczestniczyło w jednym i tym samym programie, ustalanie zasad postępowania przetargowego należy do wyłącznych uprawnień władz krajowych poszczególnych państw członkowskich.
2)

Artykuł 15 i art. 17 zaskarżonego rozporządzenia są nieważne, w zakresie w jakim wprowadzają dla statków rybackich o długości wynoszącej co najmniej 12 metrów obowiązek przesyłania określonych informacji raz dziennie i za każdym razem przed wejściem do portu lub nawet cztery godziny przed wejściem do portu. Zdaniem skarżących taki obowiązek jest nierozsądny, nieproporcjonalny i niemożliwy do wypełnienia. Zwłaszcza dla statków rybackich wykorzystywanych w połowach na małą skalę, w obszarach połowowych położonych w odległości kilku godzin rejsu od portu, obowiązek taki będzie niemożliwy do wykonania, chyba że statki będą oczekiwały przed wejściem do portu na upływ wymaganego czasu.
—

istnienie nadrzędnego interesu publicznego na podstawie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ skarżący żądał przekazania mu wskazanych dokumentów w celu obrony swoich praw w postępowaniu w sprawie T-465/09. Wniosek ten odnosi się do dostępu do sądu i do prawa do rzetelnego procesu przed sądem europejskim. Ponadto, konflikt, którego dotyczą te dokumenty zakończył się w 1995 r.
Po drugie, skarżąca wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady pewności prawa, ponieważ wyznaczenie Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty oznacza nałożenie na Hiszpanię obowiązków na mocy dyrektywy 92/43/EWG w odniesieniu do części istniejącego terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, w stosunku do którego rząd Gibraltaru ma już na mocy tej dyrektywy identyczne obowiązki. Powoduje to ograniczenie lub podważenie uprawnień rządu Gibraltaru w zakresie wdrożenia dyrektywy na obszarze mającego znaczenie dla Wspólnoty terenu Southern Waters of Gibraltar i w zakresie narzucenia prawa Gibraltaru na obszarze BGTW, stwarzając stan braku pewności prawa dla rządu Gibraltaru i obywateli UE.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006;
—

nieprzestrzegania prawa Parlamentu do obrony, ponieważ postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych wykracza poza zakres podstawowej oceny na podstawie art. 102 ust. 2 regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym we wnioskach o zarządzenie środków tymczasowych należy w szczególności określić okoliczności wskazujące na istnienie pilnej potrzeby oraz okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające prima facie zarządzenie wnioskowanych środków. Wkraczając w szczegóły związane z istotą sprawy a w szczególności wypowiadając się co do szczegółów przebiegu postępowania w przedmiocie poprawy wyników pracy postanowienie naruszyło prawo Parlamentu do obrony a instytucja ta została pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska i obrony w tym względzie;
—

Rozporządzenie (EWG) nr 4254/88 — zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2083/93 — ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (1) stanowi, że ten Fundusz wspiera rozwój wewnętrznego potencjału regionów poprzez działania poprawiające dostęp małych i średnich przedsiębiorstw do rynków kapitałowych. Podobnie jak udzielanie gwarancji i nabywanie udziałów, które to działania wymieniono w rozporządzeniu (EWG) nr 2083/93 wyłącznie tytułem przykładu — fundusz inwestycyjny nieruchomości jest mechanizmem finansowym właściwym do realizacji celu wspierania i rozwijania działalności małych i średnich przedsiębiorstw.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 113/67

Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Nordzucker przeciwko Komisji

(Sprawa T-100/10)

2010/C 113/100

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Nordzucker AG (Braunschweig, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Niestedt)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 (1);

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

— zarzut dotyczący braku kompetencji Komisji do wydania rozporządzenia w sprawie opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze od 2002/2003 do 2005/2006, w ramach którego skarżąca twierdzi, że nie obowiązywała już podstawa prawna, na której Komisja oparła to rozporządzenie;

— zarzut naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w ramach którego skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie powinno było zostać wydane w ramach innej procedury, co oznacza, że naruszone zostały przysługujące Radzie i Parlamentowi uprawnienia do współdziałania;

— zarzut niezastosowania się do wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06, Zb.Orz. s. I-3231, Zuckerfabrik Jülich i in., w ramach którego skarżąca twierdzi, że w zaskarżonym rozporządzeniu przy obliczaniu wysokości opłat produkcyjnych Komisja samowolnie zmieniła także parametr „całkowitej kwoty refundacji”, mimo że parametr ten nie był przedmiotem analizy Trybunału;

— zarzut naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, w ramach którego skarżąca twierdzi, że całkowita kwota refundacji dotycząca zakończonego już roku gospodarczego w sektorze cukru została zmieniona z mocą wsteczną dopiero w rozporządzeniu nr 1193/2009.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/38

Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2010 r. — CBI przeciwko Komisji

(Sprawa T-137/10)

2010/C 148/64

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Coordination Bruxelloise d’Institutions sociales et de santé (CBI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez pozwaną w dniu 28 października 2009 r., w której uznała ona na podstawie art. 86 ust. 2 WE za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa bezprawnie przyznaną przez Belgię pewnym szpitalom publicznym w regionie Bruxelles-Capitale i oddaliła złożoną do niej przez skarżącą skargę;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 8120 wersja ostateczna COR z dnia 28 października 2010 r., w której instytucja ta uznała za zgodną ze wspólnym rynkiem całość finansowania przyznanego przez władze belgijskie na rzecz publicznych szpitali sieci IRIS w regionie Bruxelles-Capitale z tytułu rekompensaty za wykonywanie zadania świadczenia w ogólnym interesie gospodarczym usług szpitalnych oraz usług pozbawionych takiego charakteru [pomoc państwa NN (ex-CP 244/2005)].

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że Komisja wydając decyzję popełniła oczywiste błędy w ocenie lub co najmniej naruszyła ciążący na niej obowiązek należytego uzasadnienia.

Skarżąca podnosi w szczególności, że twierdzenie Komisji, zgodnie z którym nie zachodzi potrzeba badania efektywności beneficjenta pomocy, na przykład w drodze porównania go w trakcie przeprowadzania analizy pomocy państwa pod kątem art. 86 ust. 2 WE do przeciętnego, prawidłowo zarządzanego i odpowiednio wyposażonego przedsiębiorstwa, umożliwia państwom członkowskim pokrycie wszelkich kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwo, któremu powierzono zadanie świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, w tym także tych, które na tyle przekraczają normy i są na tyle nieproporcjonalne, że powinny one zostać w związku z tym odrzucone.

Skarżąca twierdzi, że, aby uniknąć jakiegokolwiek zakłócenia konkurencji na rynku, rekompensata za wykonywanie zadania z zakresu usług publicznych musi ograniczać się do tego, co jest ściśle konieczne w porównaniu z kosztami, które poniósłby efektywny podmiot gospodarczy, a co nie miało zaś miejsca w niniejszym przypadku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/34

Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2010 r. — Saupiquet przeciwko Komisji

(Sprawa T-131/10)

2010/C 148/60

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Saupiquet (Courbevoie Cedex, Francja) (przedstawiciel: R. Ledru, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji Europejskiej REM 07/08 z dnia 16 grudnia 2009 r.;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10005 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2009 r., w której wskazano władzom finansowym, że zwrot skarżącej należności celnych przywozowych z tytułu przywozu tuńczyka w konserwach pochodzącego z Tajlandii nie jest uzasadniony [sprawa REM 07/08].

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że Komisja uchybiła swym zobowiązaniom do zapewnienia równego i niedyskryminującego dostępu do kontyngentu nr 09.2005, w okresie 2007/2008, importerom mającym siedzibę we Francji lub w innych państwach członkowskich, gdzie urzędy celne są zgodnie z prawem zamknięte w niedziele, którzy złożyli deklaracje celne w dniu 2 lipca 2007 r.,

— nie podejmując w analizowanej sytuacji, w której kontyngent był otwarty w niedzielę 1 lipca 2007 r., środków prawnych umożliwiających traktowanie tych importerów w sposób równy i niedyskryminujący, oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/35

Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2010 r. — Communauté de communes de Lacq przeciwko Komisji

(Sprawa T-132/10)

2010/C 148/61

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: La Communauté de communes de Lacq (Mourenx, Francja) (przedstawiciel: J. Daniel, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— nakazanie Unii Europejskiej zapłatę skarżącej kwoty 10 000 000 EUR z tytułu naruszeń prawa oraz bezczynności, jakich dopuściła się Komisja w kontekście niewywiązania się ze zobowiązań zaciągniętych przez spółkę ACETEX;

— nakazanie Unii Europejskiej zapłatę skarżącej kwoty 25 000 EUR z tytułu poniesionych kosztów niepodlegających zwrotowi;

— obciążenie Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Celem wniesionej przez Communauté de Communes de Lacq skargi jest uzyskanie odszkodowania za szkodę rzekomo poniesioną wskutek wydania przez Komisję decyzji uznającej za zgodną za wspólnym rynkiem i z funkcjonowaniem porozumienia EOG koncentrację związaną z przejęciem kontroli nad Acetex Corporation przez Celanese Corporation, w której to decyzji instytucja ta nie uznała za wiążące prawnie zobowiązań do kontynuowania przez pięć lat prowadzenia działalności w fabryce spółki Acetex w Pardies (sprawa COMP/M.3625 — Blackstone/Acetex).

Na poparcie swej skargi skarżąca ponosi, że Komisja naruszyła zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ w swej wykładni rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (1) pozbawiła ona ochrony osoby trzecie w stosunku do koncentracji (pracowników oraz miejscowy zarząd przedsiębiorstwa), podczas gdy ze zobowiązań zaciągniętych przez przedsiębiorstwo Celanese Corporation jasno wynikało, iż pracownicy ci podlegają przez pięć lat ochronie przed zaprzestaniem działalności.

Skarżąca poniosła zatem niewątpliwie znaczną szkodę. Należące do tego sektora wspólnoty lokalne są pozbawiane znacznych źródeł podatkowych i zmuszone do poczynienia wskutek zamknięcia zakładu szeregu wydatków o charakterze społecznym. Należy obawiać się bowiem licznych zwolnień zarówno wśród pracowników spółki Acetex, jak również wśród pracowników przedsiębiorstw, których działalność była bardzo ściśle związana z działalnością przedsiębiorstwa Celanese Corporation.

Jeśli odpowiedzialność za zawinione działanie Komisji nie zostanie stwierdzona, skarżąca wnosi tytułem żądania ewentualnego o stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za działanie niezawinione. Nie istnieją żadne wątpliwości co do poniesionej przez skarżącą szkody oraz jej szczególnego i nadzwyczajnego charakteru, a także co do tego, że szkoda ta została bezpośrednio spowodowana przez odmowę ukarania przedsiębiorstwa Celanese Corporation przez Komisję.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz.U. 2004 L 24, s. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/42

Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2010 r. — Hynix Semiconductor przeciwko Komisji

(Sprawa T-149/10)

2010/C 148/70

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hynix Semiconductor, Inc. (Icheon-si, Korea) (przedstawiciele: A. Woodgate i O. Heinisch, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję w dniu 15 stycznia 2010 r. decyzji C(2010) 150;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania;

— zastosowanie wszelkich środków, jakie Sąd uzna za właściwe.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 150 nieuwzględniającej, ze względu na brak interesu wspólnotowego, złożonej przez skarżącą do Komisji skargi dotyczącej rzekomego naruszenia przez Rambus art. 102 TFUE w związku z żądaniem przez tą spółkę stanowiących ewentualne nadużycie opłat za korzystanie z pewnych patentów na pamięci dynamiczne o dostępie swobodnym (DRAM — Dynamic Random Access Memory) (Sprawa COMP/38.636 — Rambus), wskutek wydania przez Komisję decyzji z 9 grudnia 2009 r., w której instytucja ta uczyniła na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) wiążącymi w odniesieniu do Rambus pewne zobowiązania i stwierdziła, że brak jest podstaw do wnoszenia do niej dalszych skarg.

Żądania swe skarżąca opiera na pięciu zarzutach.

W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Komisji naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na nieprzyznanie skarżącej w wystarczającym zakresie dostępu do mających znaczenie dla sprawy dokumentów.

W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, że Wspólnota ma istotny interes w nadaniu dalszego biegu złożonej przez nią do Komisji skardze. Podnosi ona, że Komisja w swej decyzji o nieuwzględnieniu oparła się jedynie na okoliczności, iż nie ma już interesu wspólnotowego ze względu na fakt, że wydała ona decyzję na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003. Skarżąca jest zdania, że w tym przypadku stanowisko i sposób rozumowania Komisji poddają w wątpliwość interes wspólnotowy, a ważność decyzji o nieuwzględnieniu skargi jest nierozerwalnie związana z ważnością decyzji wydanej na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 i zaskarżonej przez skarżącą w sprawie T-148/10.

Podniesione przez skarżącą zarzuty: trzeci, czwarty i piąty są identyczne jak podniesione w sprawie T-148/10 zarzuty: pierwszy, drugi i trzeci i dotyczą zarzucanych Komisji naruszeń, jakie miały zostać przez nią popełnione przy wydawaniu na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 decyzji o uczynieniu wiążącymi pewnych zobowiązań przyjętych przez Rambus Inc.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).
Ponadto skarżący podnoszą naruszenie art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 z powodu bezprawnego zastosowania wyjątku z art. 4 ust. 3. Pierwotnie Komisja powołała wyjątek z art. 4 ust. 3 dla ok. 200 dokumentów. W dniu 9 lutego 2010 r., w dacie upływu terminu wyznaczonego w rozporządzeniu, Komisja nie udostępniła dokumentów. Aby móc powołać się na wyjątek z art. 4 ust. 3, Komisja musi wykazać, że dokument lub zawarta w nim informacja poważnie naruszyłyby jej proces podejmowania decyzji. Skarżący twierdzą, że dokumenty zawierające informacje środowiskowe dotyczące emisji do środowiska nie naruszyłyby poważnie procesu podejmowania decyzji przez Komisję oraz, w zakresie w jakim jakikolwiek dokument lub informacja spełnia przesłanki zastosowania wyjątku, za ujawnieniem przemawia interes publiczny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 134/45

Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2010 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Complete)

(Sprawa T-123/10)

2010/C 134/73

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 stycznia 2010 r. w sprawie R 601/2009-4;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Complete” dla towarów z klasy 5 i 10 (zgłoszenie nr 7 432 024)

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszone oznaczenie nie stanowi bezpośredniego opisu oznaczonych nim towarów, oraz naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ oznaczenie to wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)