ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Ogłoszenie o naborze na stanowisko niemające wpływu na sytuację prawną skarżącego – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 90)

Aktami niekorzystnymi, które mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 91 regulaminu pracowniczego, są jedynie takie środki, które wywołują wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną.

W ramach skargi na ogłoszenie o naborze na stanowisko, rozpoczynające po raz drugi postępowanie w sprawie naboru i nieskutkujące wykluczeniem kandydatury strony skarżącej, skutki, które ta ostatnia przypisuje temu ogłoszeniu o naborze, a mianowicie uniemożliwienie w praktyce powołania jej na sporne stanowisko w wykonaniu ewentualnego wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, stwierdzającego nieważność decyzji w sprawie powołania osoby trzeciej na sporne stanowisko i w sprawie odrzucenia jej kandydatury, wydanego po przeprowadzeniu pierwszego postępowania w sprawie naboru, mają w dniu publikacji ogłoszenia o naborze charakter czysto hipotetyczny, a więc nie mogą wykazać, że wspomniane ogłoszenie wpływa bezpośrednio i natychmiastowo na jej interesy.

Po zakończeniu drugiego postępowania w sprawie naboru organ powołujący niekoniecznie jest bowiem zobowiązany do obsadzenia spornego stanowiska. Ponadto w dniu publikacji zaskarżonego ogłoszenia o naborze nic nie powala sądzić, że jeśli drugie postępowanie w sprawie naboru zostanie doprowadzone do końca, strona skarżąca nie zostanie powołana na sporne stanowisko. Co do skutków wyroku, który ma zostać ogłoszony w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji wydanych po przeprowadzeniu pierwszego postępowania w sprawie naboru, decyzje te korzystają z domniemania zgodności z prawem i sama okoliczność wniesienia skargi nie przyznaje stronie skarżącej żadnego roszczenia o powołanie na sporne stanowisko, a tym bardziej prawa do paraliżowania jakiejkolwiek ewentualnej inicjatywy administracyjnej mającej na celu obsadzenie tego stanowiska. Co więcej, w wypadku gdyby Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność decyzji wydanych po przeprowadzeniu pierwszego postępowania w sprawie naboru, dana instytucja byłaby zobowiązana do podjęcia odpowiednich działań celem wykonania wyroku, które to działania strona skarżąca może w odpowiednim razie w stosownym czasie podważyć.

W rezultacie zaskarżone ogłoszenie o naborze oraz drugie postępowanie w sprawie naboru nie wywołują jako takie wiążących skutków prawnych mogących bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy strony skarżącej. Zaskarżone ogłoszenie o naborze, z samego względu na swą publikację, nie wiąże się zatem z niekorzystnymi skutkami dla strony skarżącej.

(zob. pkt 20–26)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 25/77 De Roubaix przeciwko Komisji, 11 maja 1978 r., pkt 7, 8

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑13/05 Corvoisier i in. przeciwko EBC, 18 maja 2006 r., pkt 44; F‑91/07 Torijano Montero przeciwko Radzie, 9 lipca 2009 r., pkt 24, 27 i przytoczone tam orzecznictwo
Rozporządzenie nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych należy interpretować zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – postanowieniem, które uznaje prawo do dobrej administracji, a w szczególności prawo każdego do dostępu do akt jego sprawy. O ile prawdą jest, że rozporządzenie nr 45/2001 nie zawiera przepisu pozwalającego instytucji na odmówienie zainteresowanej osobie dostępu do jej danych medycznych, o tyle wspomniane rozporządzenie określa zasady dostępu do danych osobowych, w tym tych o charakterze medycznym, oraz obowiązki instytucji służące ochronie jednostek. Nie stanowi zatem naruszenia rozporządzenia nr 45/2001 ani w szczególności art. 13 lit. c) wspomnianego rozporządzenia decyzja instytucji odmawiająca urzędnikowi bezpośredniego dostępu do sprawozdania końcowego komitetu ds. inwalidztwa.

W każdym wypadku art. 20 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 45/2001 usprawiedliwia odmówienie przez instytucję udzielenia jej urzędnikowi bezpośredniego dostępu do sprawozdania końcowego komitetu ds. inwalidztwa. W przypadku sprawozdania końcowego zawierającego między innymi informacje na temat problemów o charakterze psychiatrycznym instytucja może stwierdzić, że należy chronić danego urzędnika i pogodzić tę ochronę z koniecznością zachowania tajemnicy lekarskiej. Instytucja może zatem na podstawie przywołanego powyżej artykułu zdecydować, że zainteresowany urzędnik może uzyskać dostęp do sprawozdania końcowego komitetu ds. inwalidztwa jedynie za pośrednictwem zaufanego lekarza, tak aby ten ostatni mógł udzielić mu wyjaśnień koniecznych do zrozumienia opinii lekarskiej uzasadniającej decyzję o przeniesieniu w stan spoczynku z powodu niepełnosprawności.

(zob. pkt 40, 41)
Zgodnie z art. 35 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej pod uwagę mogą być brane jedynie żądania przedstawione w skardze wszczynającej postępowanie, a zatem bez zmiany przedmiotu sporu strona z zasady nie może w toku postępowania występować z nowymi żądaniami lub rozszerzać przedmiotu istniejących żądań. Jedynie gdy zachodzi nowa okoliczność mogąca wpłynąć na przedmiot skargi, jak na przykład wydanie w toku postępowania aktu uchylającego i zastępującego zaskarżony akt, można dopuścić, by skarżący odpowiednio zmienił swoje żądania.

Aby zapewnić kandydatom na egzaminach ustnych spójność i obiektywizm ocen, a także zważywszy na porównawczy charakter konkursu, niezbędna jest tam obecność wszystkich członków komisji konkursowej, a przynamniej zachowanie pewnej stabilności składu komisji konkursowej. Jednakże zachowanie takiej stabilności nie jest niezbędne do zapewnienia poszanowania zasady równego traktowania w odniesieniu do egzaminów pisemnych. Członek komisji konkursowej, który nie był obecny w czasie, gdy inni członkowie komisji konkursowej sprawdzali pracę kandydata, może bowiem, jeżeli dostrzeże taką konieczność, sprawdzić a posteriori tę pracę w celu porównania jej z innymi i w konsekwencji wziąć aktywny udział w jej ocenie.

Organizacja konkursu ma na celu obsadzenie wolnych stanowisk w służbach instytucji i że w związku z tym, jak wynika w szczególności z art. 1 akapit pierwszy i art. 4 załącznika III do regulaminu pracowniczego, zadaniem organu powołującego jest sporządzenie ogłoszenia o konkursie i w tym celu wybór najodpowiedniejszej metody selekcji kandydatów w zależności od wymogów dotyczących stanowisk do obsadzenia, a ogólniej od interesu służby.

Jednakże korzystanie przez organ powołujący z tego uznania, bez względu na to, ile osób może zgłosić się do danego konkursu, musi mieścić się w granicach obowiązujących przepisów oraz ogólnych zasad prawa. Wynika z tego, że metoda wybrana przez organ powołujący powinna, po pierwsze, mieć na celu nabór osób spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji i wydajności zgodnie z art. 27 regulaminu pracowniczego, po drugie, zgodnie z art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego pozostawiać w rękach niezależnej komisji konkursowej ocenę, dla każdego przypadku oddzielnie, czy przedłożone dyplomy lub doświadczenie zawodowe poszczególnych kandydatów odpowiadają poziomowi wymaganemu przez regulamin pracowniczy i ogłoszenie o konkursie, a po trzecie, prowadzić do spójnej i obiektywnej selekcji kandydatów.

(zob. pkt 69, 70)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑420/04 Blackler przeciwko Parlamentowi, 27 września 2006 r., pkt 23, 45
Staff case summary



Staff case summary

Streszczenie

1. Urzędnicy – Zatrudnienie – Konkurs – Charakter prawny stosunku między laureatem a instytucją przeprowadzającą konkurs otwarty – Stosowanie prawa krajowego – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 27)

2. Urzędnicy – Równość traktowania – Wniosek o przedłużenie ważności listy rezerwy kadrowej ze względu na skorzystanie przez laureata z urlopu macierzyńskiego i urlopu wychowawczego – Oddalenie – Dyskryminacja ze względu na płeć – Brak

(dyrektywa 2006/54 Parlamentu Europejskiego i Rady; dyrektywy Rady: 92/85; 96/34)

1. Stosunki instytucji z laureatami konkursu przeprowadzonego na podstawie art. 27 regulaminu pracowniczego nie podlegają regulacjom prawa krajowego.

(zob. pkt 45)

2. Z przepisów prawa Unii regulujących kwestię urlopu macierzyńskiego i urlopu wychowawczego nie wynika, by osoba, która skorzystała z prawa do któregoś z tych dwóch urlopów, mogła wymagać od potencjalnego pracodawcy, by zawiesił względem niej postępowanie, w którym bierze ona udział. W konsekwencji laureat konkursu nie może utrzymywać, że skorzystanie z wyżej wspomnianych praw stanowiło obiektywną przeszkodę w podjęciu przez nią działań zmierzających do uzyskania zatrudnienia w instytucji Unii.

W tym względzie, z wyjątkiem szczególnych okoliczności o charakterze medycznym związanych z ciążą lub porodem, fakt przebywania przez kobietę na urlopie macierzyńskim nie stanowi dla niej przeszkody we wzięciu udziału w postępowaniu w sprawie naboru. Ograniczając do dwóch tygodni okresu okołoporodowego okres, w którym kobieta ma obowiązek niewykonywania pracy, prawodawca Unii nie zamierzał przyjąć, że zainteresowana osoba będzie niezdolna do podejmowania jakichkolwiek działań w sprawach zawodowych w czasie pozostałych tygodni urlopu macierzyńskiego. Jakkolwiek bowiem kobieta ma prawo zdecydować, że swój urlop macierzyński poświęci wyłącznie dziecku, to nie zmienia to jednak faktu, że nie może ona posługiwać się swoim osobistym wyborem, aby utrzymywać, iż była ofiarą dyskryminacji ze względu na płeć.

Podobnie, co się tyczy urlopu wychowawczego, okoliczność, że dana osoba korzysta ze swojego prawa do tego urlopu, nie stanowi dla niej przeszkody we wzięciu udziału w postępowaniu w sprawie naboru w strukturach Unii. Jest tak, tym bardziej że skoro możliwość wzięcia urlopu rodzicielskiego przysługuje zarówno kobietom, jak i mężczyznom, skorzystanie przez daną osobę z prawa do urlopu wychowawczego nie może prowadzić do bezpośredniej dyskryminacji ze względu na płeć.

(zob. pkt 46, 49–53, 55)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑394/96 Brown, 30 czerwca 1998 r., pkt 22; sprawa C‑411/96 Boyle i in., 27 października 1998 r., pkt 58; sprawa C‑66/96 Høj Pedersen i in., 19 listopada 1998 r., pkt 33; sprawa C‑342/01 Merino Gómez, 18 marca 2004 r., pkt 32; sprawa C‑284/02 Sass, 18 listopada 2004 r., pkt 32
Oceniającym przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do wyrażanych przez nich sądów na temat pracy urzędników podlegających ich ocenie. Tym samym kontrola sądowa sprawowana przez sąd w przedmiocie treści sprawozdań z oceny ogranicza się do kontroli ich prawidłowości pod względem proceduralnym, prawidłowości ustaleń faktycznych, a także braku oczywistych błędów w ocenie lub nadużycia władzy. Zatem zadaniem Sądu do spraw Służby Publicznej nie jest kontrola zasadności dokonanej przez administrację oceny umiejętności zawodowych urzędnika, ponieważ zawiera ona złożone oceny wartościujące, które ze względu na sam swój charakter nie mogą podlegać obiektywnemu sprawdzeniu.

Obniżenie liczby punktów awansu uzyskiwanych w kolejnych postępowaniach w sprawie oceny przez urzędnika, wobec którego wydano decyzję o obniżeniu zaszeregowania, stanowi konsekwencję tej decyzji, a nie dodatkową sankcję. Utrzymanie liczby punktów awansu na poziomie sprzed decyzji o obniżeniu zaszeregowania skutkowałoby bowiem przyznaniem danemu urzędnikowi większej niż jego kolegom szansy na szybki awans do kolejnej grupy zaszeregowania, co byłoby wbrew zasadzie równego traktowania, wymagającej, by wszyscy urzędnicy awansowani do tej samej grupy mieli przy równych osiągnięciach te same szanse na awans. Z tych samych względów urzędnik nie może domagać się zachowania swojego stażu. Przeciwne stwierdzenie prowadziłoby do zniweczenia, przynajmniej częściowo, skutków sankcji polegającej na obniżeniu zaszeregowania.

(zob. pkt 63)
W odniesieniu do zwrotu nadpłaconych kwot wyrażenie „na tyle oczywisty”, charakteryzujące brak podstawy prawnej wypłaty w rozumieniu art. 85 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, oznacza nie to, że osoba, która otrzymała nienależnie wypłaconą kwotę jest zwolniona z jakiegokolwiek obowiązku zastanowienia lub kontroli, lecz że zwrot należy się, gdy mamy do czynienia z błędem, który nie umknie uwadze urzędnika wykazującego zwykłą staranność, co do którego uznaje się, że zna zasady regulujące jego wynagrodzenie. Ponadto w każdym wypadku należy uwzględnić możliwości danego urzędnika do przeprowadzenia koniecznych ustaleń. Elementy, jakie sąd Unii bierze w tym względzie pod uwagę, dotyczą między innymi poziomu odpowiedzialności urzędnika, jego grupy zaszeregowania i stażu pracy.

Skądinąd nie jest konieczne, by zainteresowany urzędnik lub członek personelu tymczasowego, dochowując obowiązkowi staranności, który na nim spoczywa, mógł szczegółowo określić zakres błędu, jaki popełniła administracja. Wystarczy w tym względzie, że będzie miał wątpliwości co do zasadności danej wypłaty, by być zobowiązanym do poinformowania o tym administracji, aby ta dokonała niezbędnych ustaleń.

(zob. pkt 48–50)

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑205/01 Ronsse przeciwko Komisji, 5 listopada 2002 r., pkt 46, 47; sprawa T‑195/03 Thommes przeciwko Komisji, 29 września 2005 r., pkt 124
Sekretarz generalny Rady jest władzą bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego i jako jedyny jest upoważniony do podjęcia decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania członkom personelu Sekretariatu Generalnego poświadczenia bezpieczeństwa osobowego Unii.

W tym względzie krajowa władza bezpieczeństwa lub inne właściwe organy krajowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by przeprowadzono postępowanie sprawdzające w odniesieniu do obywateli ich kraju, ponieważ wspomniane organy znajdują się w lepszej sytuacji niż sekretarz generalny Rady odnośnie do dostępu do informacji w różnych państwach członkowskich.

Niemniej organ powołujący lub OUZU w odniesieniu do pracowników Sekretariatu Generalnego nie jest związany wnioskami przeprowadzonego przez organy krajowe postępowania sprawdzającego, a nawet wnioskami organu odwoławczego, i nawet w sytuacji, gdy wynik jest dla zainteresowanego korzystny, nie ma obowiązku przyznania mu poświadczenia bezpieczeństwa osobowego Unii i zachowuje możliwość rozstrzygnięcia odmownego.

(zob. pkt 53–59)
Aby miejsce, w którym zamieszkuje emerytowany urzędnik, mogło zostać uznane nie tylko za jego miejsce zamieszkania, lecz również za jego główne miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 20 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, większe znaczenie należy przypisać kilku elementom pojęcia głównego miejsca zamieszkania, czyli okoliczności fizycznego zamieszkiwania w danym miejscu, nadającej mu charakter faktycznego zamieszkiwania, rozwojowi zwykłych stosunków społecznych i dokonywaniu bieżących wydatków z zamiarem przyznania stałego charakteru i ciągłości okoliczności pozostawania w tym miejscu.

Przepisy art. 20 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie przyznają administracji zakresu uznania przy przyznawaniu prawa do stosowania współczynnika korygującego, lecz dają mu ograniczoną swobodę w tym sensie, że bezwzględny charakter wyżej wymienionych przepisów oznacza, że administracja jest zobowiązana przyznać dane uprawnienie, jeśli stwierdzi, że przesłanki przewidziane przez dane przepisy zostały spełnione. Wynika z tego, że sąd Unii sprawuje pełną kontrolę sądową w sytuacji, gdy bada okoliczności faktyczne ustalone przez administrację i ich kwalifikację w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy przesłanki, od których uzależnione jest przyznanie prawa do zastosowania danego współczynnika korygującego, zostały spełnione.

(zob. pkt 40, 41)

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑416/04 Kontouli przeciwko Radzie, 27 września 2006 r., pkt 74, 75

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑134/06 Bordini przeciwko Komisji, 8 kwietnia 2008 r., pkt 89
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 5 listopada 2013 r.

Carlo De Nicola

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI)

„Służba publiczna — Wykonanie wyroku — Koszty — Zwrot kosztów — Zwrot kwoty wypłaconej tytułem kosztów podlegających zwrotowi w związku z wyrokiem uchylającym częściowo wyrok, na mocy którego strona skarżąca została obciążona tymi kosztami”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której C. De Nicola wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności odmowy zwrócenia mu przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) kwoty kosztów zapłaconej na podstawie wyroku Sądu, który następnie został uchylony przez Sąd Unii Europejskiej.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dni 4 i 25 maja 2012 r. Europejski Bank Inwestycyjny wypłaci C. De Nicoli kwotę 6000 EUR, powiększoną o zaległe odsetki od dnia 29 kwietnia 2012 r. Wysokość odsetek zostanie obliczona w oparciu o ustaloną przez Europejski Bank Centralny stopę dla głównych operacji refinansujących, obowiązującą w odnośnym okresie, powiększoną o dwa punkty. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Koszty – Zwrot kwoty wypłaconej tytułem kosztów podlegających zwrotowi w związku z wyrokiem uchylającym częściowo wyrok, na mocy którego strona skarżąca została obciążona tymi kosztami

(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 115)

Zgodnie z art. 115 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jeżeli Sąd Unii Europejskiej stwierdza nieważność wyroku lub postanowienia Sądu i przekazuje mu sprawę do ponownego rozpoznania, w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd powinien orzec o kosztach postępowania przed nim oraz postępowania odwoławczego przed Sądem Unii Europejskiej.

Przepis ten wskazuje, że nawet częściowe stwierdzenie przez Sąd Unii Europejskiej nieważności wyroku lub postanowienia Sądu powoduje nieważność dokonanego przez Sąd w tym wyroku lub postępowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów.

W tych okolicznościach instytucja powinna uwzględnić wniosek strony skarżącej o zwrot kwoty zapłaconej tytułem kosztów podlegających zwrotowi.

(zob. pkt 23, 24, 27)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 5 listopada 2013 r.

Peter Schönberger

przeciwko

Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2011) — Mnożniki odniesienia”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której P. Schönberger wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Trybunału Obrachunkowego Unii Europejskiej w sprawie awansowania go w postępowaniu w sprawie awansu (2011).

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. P. Schönberger pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej.

Streszczenie

Urzędnicy – Awans – Wykaz liczby stanowisk każdej grupy zaszeregowania i grupy funkcyjnej – Mnożniki odniesienia równorzędności średniego okresu służby – Grupy zaszeregowania AD 12, AD 13 i AST 10 na okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2011 r. – Stosowanie w odniesieniu do okresów pięcioletnich

(regulamin pracowniczy, art. 6 pkt 2, załącznik I, sekcja B, załącznik XIII, art. 9)

Artykuł 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego należy interpretować w świetle struktury systemu awansowania, który zmierza do zapewnienia równorzędności średniego okresu służby między nową i dawną strukturą zatrudnienia, lecz ma również przyznawać każdej instytucji, na zasadzie okresowej, pewien zakres swobody w stosowaniu mnożników.

Ponadto, chociaż art. 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego stanowi odstępstwo od załącznika I sekcja B regulaminu pracowniczego, wprowadzając w odniesieniu do urzędników grup zaszeregowania AD 13, AD 12 oraz AST 10, na okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2011 r., inne wartości procentowe niż te znajdujące się w rzeczonym załączniku, to nie zawiera on żadnego przepisu pozwalającego uznać, że należy również odstąpić od określonej w art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego zasady, zgodnie z którą mnożniki należy stosować w odniesieniu do okresów pięcioletnich.

(zob. pkt 43, 44)
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 18 września 2014 r.

Maria Concetta Cerafogli

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC)

„Służba publiczna — Personel EBC — Dostęp personelu EBC do dokumentów dotyczących stosunku pracy — Przepisy mające zastosowanie do wniosków personelu EBC — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Zasada zgodności — Zarzut niezgodności z prawem podniesiony po raz pierwszy w skardze — Dopuszczalność — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego w zakresie wydania przepisów mających zastosowanie do wniosków personelu EBC o udostępnienie dokumentów dotyczących stosunku pracy”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 36.2 Protokołu w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, załączonego do traktatu UE i do traktatu FUE, w której M.C. Cerafogli żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w sprawie udostępnienia jej określonych dokumentów oraz zadośćuczynienia za krzywdę, jaką twierdzi, że doznała ze względu na tę decyzję.

Orzeczenie:

Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 21 czerwca 2011 r., na podstawie której zastępca dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. zasobów ludzkich, budżetu i organizacji Europejskiego Banku Centralnego oddalił częściowo złożony przez M.C. Cerafogli w dniu 20 maja 2011 r. wniosek o udostępnienie niektórych dokumentów. Europejski Bank Centralny wypłaci M.C. Cerafogli kwotę 1000 EUR. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Europejski Bank Centralny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez M.C. Cerafogli.

Streszczenie

Skargi urzędników – Pracownicy Europejskiego Banku Centralnego – Odwołanie szczególne – Zgodność między odwołaniem szczególnym a skargą – Identyczność przedmiotu i podstawy – Zarzut niezgodności z prawem podniesiony po raz pierwszy w skardze – Dopuszczalność (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; regulamin pracowniczy, art. 90, 91; warunki zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego, art. 41; regulamin pracowniczy Europejskiego Banku Centralnego, art. 8.1) Urzędnicy – Pracownicy Europejskiego Banku Centralnego – Reprezentacja – Komitet pracowniczy – Obowiązkowe zasięgnięcie opinii – Zakres – Przepisy mające zastosowanie do wniosków personelu o udostępnienie dokumentów dotyczących stosunku pracy – Zaliczenie (warunki zatrudnienia pracowników Europejskiego Banku Centralnego, art. 48, 49)