Pojęcie porozumienia w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE zakłada istnienie zgodności woli co najmniej dwóch stron. Forma tej zgodności woli nie jest ważna, o ile stanowi ona wierne odzwierciedlenie woli stron. Owa zgodność woli może wynikać zarówno z klauzul w umowie, takiej jak umowa o dystrybucję, jak i z zachowań poszczególnych zainteresowanych przedsiębiorstw.

Wniosek ten stanowi logiczną konsekwencję zasady indywidualizacji kar i sankcji, zgodnie z którą przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność wyłącznie za czyny, które mu się indywidualnie zarzuca. Jest to zasada, która znajduje zastosowanie we wszelkich postępowaniach administracyjnych mogących doprowadzić do nałożenia sankcji na podstawie wspólnotowych uregulowań dotyczących konkurencji.

W wypadku gdy Komisja opiera się na wpływie naruszenia, by ocenić jego wagę, zgodnie z pkt 1A akapity pierwszy i drugi wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS, skutki, które należy uwzględnić z tego tytułu, to skutki wynikające z całego naruszenia, w którym brały udział wszystkie przedsiębiorstwa, tak że uwzględnienie indywidualnego zachowania lub danych właściwych dla każdego przedsiębiorstwa nie ma w tym względzie znaczenia.

Metoda oparta na potwierdzonej orzecznictwem zasadzie, polegająca na podziale członków kartelu na kategorie celem zastosowania zróżnicowanego traktowania na etapie ustalania kwot wyjściowych grzywien, choć sprowadza się ona do nieuwzględniania różnicy rozmiarów przedsiębiorstw należących do tej samej kategorii, pociąga za sobą zryczałtowanie kwoty wyjściowej ustalonej dla przedsiębiorstw należących do tej samej kategorii. Taki podział powinien uwzględniać zasadę równego traktowania i ponadto, kwota grzywien powinna co najmniej być proporcjonalna do elementów wziętych pod uwagę w celu dokonania oceny wagi naruszenia. Aby sprawdzić, czy podział członków kartelu na kategorie jest zgodny z zasadami równego traktowania oraz proporcjonalności, sąd wspólnotowy — w ramach kontroli legalności korzystania przez Komisję z przysługującego jej w tej dziedzinie swobodnego uznania — powinien jednak ograniczyć się do sprawdzenia, czy podział ten jest spójny i obiektywnie uzasadniony, nie zastępując od razu oceny dokonanej przez Komisję swoją oceną. W tym zakresie, decyzja Komisji, aby podzielić przedsiębiorstwa na kilka kategorii w zależności od ich udziału w rynku dystrybucji omawianych produktów i zaliczyć do tej samej kategorii te z przedsiębiorstw, które posiadają nieprzekraczający pewnego progu udział w rynku, nie może zostać uznana za arbitralną i nie wykracza poza zakres przysługującego jej w tym względzie swobodnego uznania.

Fakt, iż kwoty wyjściowe odnoszące się do każdej z kategorii nie są ściśle proporcjonalne do poszczególnych udziałów w rynku zainteresowanych przedsiębiorstw, nie może być ujemnie oceniany, ponieważ jest on jedynie następstwem systemu podziału na kategorie oraz ryczałtowego ustalenia kwot, które stąd wynika. W istocie, nawet jeśli wskutek podziału na grupy do niektórych przedsiębiorstw stosuje się identyczną kwotę podstawową pomimo ich różnej wielkości, zróżnicowane traktowanie jest obiektywnie uzasadnione tym, że przy określaniu wagi naruszenia ważniejszy jest charakter naruszenia aniżeli wielkość przedsiębiorstw. Prawo Komisji do dokonania podziału na kategorie byłoby w znacznym stopniu pozbawione swojej użyteczności, gdyby jakakolwiek różnica między udziałami w rynku, która choć istotna w zakresie wartości względnych, lecz mało istotna pod względem punktów procentowych, uniemożliwiała zaliczenie różnych przedsiębiorstw do tej samej kategorii.

(por. pkt 104, 105, 107, 108, 110)