ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/12

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-333/11 Nicolas Wessang przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 grudnia 2012 r. przez Greinwald GmbH

(Sprawa C-608/12 P)

2013/C 63/20

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Greinwald GmbH (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Nicolas Wessang

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-333/11 w zakresie, w jakim uwzględnia on żądania skargi;

— zmianę wyroku Sądu z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-333/11 w ten sposób, że skarga zostaje oddalona w pełnym zakresie;

— obciążenie skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżony wyrok narusza koncepcję prawną, na której oparty jest art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia [Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r.] w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (rozporządzenia nr 207/2009) (1), ponieważ zakłada zwiększenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ze względu na pojęciową zbieżność słów „foods” i „snacks”. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego oraz znaki towarowe mające charakter opisowy. Zbieżność elementów oznaczeń, które nie mają charakteru odróżniającego, ani opisowego nie może więc powodować powstania, ani zwiększenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

Z tego wynika, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada naruszenie funkcji znaku towarowego polegającej na wskazywaniu pochodzenia towarów. Funkcję wskazywania pochodzenia spełniają jednakże jedynie oznaczenia i ich elementy mające charakter odróżniający. Jeżeli element oznaczenia nie posiada funkcji wskazywania pochodzenia, to nie może zostać naruszony przez użycie podobnego elementu oznaczenia w młodszym znaku towarowym.

Zasada, w myśl której jedynie elementy oznaczeń pozbawione charakteru odróżniającego nie wpływają na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, znajduje w końcu wyraz również w orzecznictwie Sądu, zgodnie z którym, krąg odbiorców nie uzna elementu opisowego stanowiącego część złożonego znaku towarowego za element odróżniający i dominujący w całościowym wrażeniu wywieranym przez ten znak.

(1) Dz.U. 2009 L 78, s. 1
1)

Czy transakcja przemieszczenia towarów z państwa członkowskiego do Włoch w celu sprawdzenia możliwości dostosowania tych towarów do innych towarów zakupionych na terytorium kraju, bez wykonywania żadnych działań wobec towarów wwiezionych do Włoch, objęta jest zakresem wyrażenia „prace dotyczące danych towarów”, o którym mowa w art. 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE (1), oraz czy w związku z tym należy przeprowadzić ocenę charakteru transakcji dokonanych między F.B. ITMI a DR-IT;
1)

Czy transakcja przemieszczenia towarów z państwa członkowskiego do Włoch w celu sprawdzenia możliwości dostosowania tych towarów do innych towarów zakupionych na terytorium kraju, bez wykonywania żadnych działań wobec towarów wwiezionych do Włoch, objęta jest zakresem wyrażenia „prace dotyczące danych towarów”, o którym mowa w art. 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE (1), oraz czy w związku z tym należy przeprowadzić ocenę charakteru transakcji dokonanych między F.B. ITMI a DR-IT?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/13

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 października 2012 r. w sprawie T-161/06 Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 grudnia 2012 r. przez Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater

(Sprawa C-615/12 P)

2013/C 63/21

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater (przedstawiciel: H. Karl, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 października 2012 r. w sprawie T-161/06 w całości i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

— posiłkowo odesłanie sprawy do Sądu.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie uzasadnia je naruszeniem przepisów postępowania, których niezgodne z prawem zastosowanie spowodowało odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, co przyniosło szkodę interesom wnoszącego odwołanie, a także naruszeniem prawa Unii przez Sąd.

W swoim rozstrzygnięciu Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, gdyż nie była ona jego zdaniem wystarczająco uzasadniona w odniesieniu do podstawy prawnej i tym samym nie spełniania wymogów art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania. Nie odzwierciedlają tego akta sprawy. Wymogi art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania zostały zastosowanie arbitralnie i sprzecznie z celem uregulowania.

Sąd ponadto nie uwzględnił w ogóle dalszych wywodów zawartych w replice wnoszącego odwołanie, a także argumentów ujętych w jego uwagach dotyczących zarzutu niedopuszczalności w odniesieniu do kwestii zasadności na podstawie art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania bądź uwzględnił je tylko dla celu uargumentowania ich wadliwości i tym samym niezgodnie z regulaminem postępowania i przy pominięciu wszystkich argumentów odrzucił dopuszczalność skargi.

Sąd poprzez swoje orzeczenie o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej podjął rozstrzygnięcie, które mogłoby już zostać podjęte i zaskarżone w tej postaci już w roku 2007 r., i tym samym naruszył wszelkie wymogi przewidywalności, przejrzystości i skuteczności postępowania. Nie przeprowadzono zatem rzetelnego i zrównoważonego postępowania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 101/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcz) w dniu 21 grudnia 2012 r. — Pia Braun przeciwko Region Hannover

(Sprawa C-603/12)

2013/C 101/13

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Hannover

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Pia Braun

Druga strona postępowania: Region Hannover

Pytania prejudycjalne

Czy w przypadku takim jak rozpatrywany, który cechuje się tym, że studentka mieszkająca wciąż ze swoimi rodzicami, którzy to mieszkają w państwie członkowskim sąsiadującym z Niemcami i pracują w Niemczech jako pracownicy przygraniczni, ubiega się o stypendium edukacyjne na studia w trzecim państwie członkowskim, przyznane przez art. 20 i 21 TFUE obywatelowi Unii prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, na mocy którego niemieckim obywatelom ze stałym miejscem zamieszkania poza Republiką Federalną Niemiec może zostać udzielone stypendium edukacyjne z tytułu uczęszczania do placówki edukacyjnej położonej w państwie członkowskim Unii Europejskiej tylko wtedy, gdy szczególne okoliczności konkretnego przypadku uzasadniają udzielenie stypendium, i na mocy którego stypendium edukacyjne jest zresztą przyznawane tylko według uznania właściwego organu?
—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-150/09 Ningbo Yonghong Fasteners Co., Ltd. przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 (1) z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;
1)

Czy art. 15 dyrektywy 2006/54/WE (1) (powrót z urlopu macierzyńskiego) ma zastosowanie do uczęszczania na szkolenie zawodowe ściśle związane ze stosunkiem pracy i powinien być interpretowany w ten sposób, że po zakończeniu okresu urlopu pracownica ma prawo zostać na nowo przyjęta na to samo toczące się jeszcze szkolenie, czy też może być interpretowany w ten sposób, że pracownica może zostać zapisana na kolejne szkolenie, choć jest ono niepewne, co najmniej jeśli chodzi o to, kiedy nastąpi?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 225/55

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawny Fővárosi Bíróság) (Węgry) w dniu 3 października 2012 r. — Hardimpex Kft. felszámolás alatt przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

(Sprawa C-444/12)

2013/C 225/102

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék (dawny Fővárosi Bíróság)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hardimpex Kft. felszámolás alatt.

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba dziesiąta) postanowił, co następuje:

Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego odmawiał podatnikowi prawa do odliczenia od należnego podatku VAT kwoty podatku naliczonego lub zapłaconego z tytułu dostawy towarów dokonanej na jego rzecz, z tego powodu, że wcześniejsza transakcja należąca do łańcucha dostaw była niezgodna z prawem w świetle uregulowania VAT lub ponieważ rzeczony podatnik nie upewnił się co do pochodzenia towarów, które znajdują się na fakturze wystawionej przez jego dostawcę, przy czym organ podatkowy nie wykazał w prawnie wystarczający sposób tego, iż podatnik wiedział lub powinien wiedzieć o owej niezgodności z prawem.
1)

Czy art. 15 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (zwanej dalej „dawną dyrektywą w sprawie podatku VAT”) i art. 146 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „nową dyrektywą w sprawie podatku VAT”) można interpretować w ten sposób, że transport poza terytorium wspólnotowe towarów przeznaczonych na eksport musi nastąpić w określonym terminie po to, by można go było zakwalifikować jako zwolnioną z podatku transakcję dostawy towarów na eksport?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 14 grudnia 2012 r. — Lyreco Belgium NV przeciwko Sophie Rogiers

(Sprawa C-588/12)

2013/C 79/11

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Arbeidshof te Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Lyreco Belgium NV

Druga strona postępowania: Sophie Rogiers

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy klauzuli 1 i klauzuli 2 pkt 4 Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (1) stoją na przeszkodzie temu, aby odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony, należne pracownikowi związanemu ze swoim pracodawcą umową o pracę na czas nieokreślony i którego umowa o pracę została jednostronnie rozwiązania przez pracodawcę bez pilnego lub ważnego powodu w okresie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, z powodu skorzystania z urlopu rodzicielskiego w wymiarze 20 %, względnie 50 %, było obliczane stosownie do wynagrodzenia należnego w tymże okresie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, przy czym pracownik ten byłby uprawniony do odszkodowania z tytułu naruszenia ochrony w wysokości wynagrodzenia za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy gdyby zmniejszył wymiar świadczonej przez siebie pracy o 100 %?

(1) Dz.U. L 145, s. 4.
a)

stoi na przeszkodzie istnieniu niezharmonizowanego podatku pośredniego, takiego jak IVMDH, w odniesieniu do którego obowiązek podatkowy powstaje w chwili sprzedaży detalicznej paliwa końcowemu konsumentowi, w odróżnieniu od podatku zharmonizowanego — Impuesto sobre Hidrocarburos, dla którego obowiązek podatkowy powstaje, kiedy wyroby opuszczą ostatni skład podatkowy lub od podatku VAT, który — chociaż obowiązek podatkowy również powstaje w chwili końcowej sprzedaży detalicznej — wymagalny jest na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji, ze względu na to, że nie jest on zgodny — jak to ujęto w wyroku w sprawie EKW i Wein & Co (2) (pkt 47) — z „ogólnymi zasadami” którejś z dwóch z wymienionych technik fiskalnych, zgodnie z przepisami wspólnotowymi?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on zakaz nieuzasadnionego zwolnienia, lub też że ustanawia go w zakresie, w jakim wymagane jest, by podstawy zwolnienia wynikały jasno z dokumentu rozwiązującego stosunek zatrudnienia, tak by pracownik był w stanie zweryfikować ich prawdziwość i istotny charakter?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 101/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 stycznia 2013 r. — Agentur für Arbeit Krefeld — Familienkasse przeciwko Susanne Fassbender

(Sprawa C-4/13)

2013/C 101/20

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona pozwana i wnosząca skargę kasacyjną: Agentur für Arbeit Krefeld — Familienkasse

Strona skarżąca i druga strona postępowania: Susanne Fassbender

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że stosowanie art. 76 ust. 1 rozporządzenia 1408/71 należy do swobodnego uznania właściwej instytucji państwa członkowskiego zatrudnienia, jeżeli w państwie członkowskim miejsca zamieszkania członków rodziny nie wystąpiono o przyznanie świadczenia?

2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: na podstawie jakich kryteriów uznaniowych instytucja państwa członkowskiego zatrudnienia właściwa w przedmiocie świadczeń rodzinnych może stosować art. 76 ust. 1 rozporządzenia 1408/71, tak jakby świadczenia zostały przyznane w państwie członkowskim miejsca zamieszkania członków rodziny?

3) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: W jakim zakresie wydana przez właściwą instytucję decyzja uznaniowa podlega kontroli sądowej?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997 L 28, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 147/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2013 r. — Petra Würker przeciwko Familienkasse Nürnberg

(Sprawa C-32/13)

2013/C 147/03

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Sozialgericht Nürnberg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Petra Würker

Druga strona postępowania: Familienkasse Nürnberg

Pytania prejudycjalne

1) Czy art. 77 lub 78 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że z pobierania renty wychowawczej wynika prawo wobec państwa członkowskiego, które wypłaca rentę?

2) Czy sytuacja zmieniła się od dnia 1 maja 2010 r. wraz z wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2) i czy art. 67 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że każdy rodzaj emerytury lub renty (w tym niemiecka renta wychowawcza) powoduje powstanie tego prawa?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1).
1)

Czy z art. 243 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny interpretowanego w związku z art. 245 tego rozporządzenia oraz z zasadami prawa do obrony i prawomocności wynika, że dopuszcza on uregulowanie krajowe takie jak art. 220 i art. 211a Zakon za mitnitsite (kodeks celny), zgodnie z którym zaskarżeniu podlega nie tylko decyzja służb celnych, na podstawie której dokonuje się wymiaru dodatkowego długu celnego w celu jego późniejszego poboru i to nawet, gdy w okolicznościach postępowania przed sądem odsyłającym może zostać wydana decyzja ostateczna w rozumieniu art. 181a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w celu ustalenia długu celnego?
—

uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim obciąża on wnoszących odwołanie kosztami poniesionymi przez EBC. Trybunał powinien uczynić to na tej podstawie, że Sąd naruszył prawo, wydając to rozstrzygniecie.
6)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytania 1-3: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, że ustawa przejściowa, mocą której sędziowie pozostający w stosunku pracy zostają zaszeregowani w ramach nowego systemu na podstawie samej kwoty ich wynagrodzenia podstawowego uzyskanego w dniu wejścia w życie przepisów przejściowych zgodnie ze starą (o charakterze dyskryminującym) regulacją dotyczącą wynagradzania sędziów i na podstawie której to kwoty oblicza się dalszy awans do wyższych grup zaszeregowania, niezależnie od rzeczywistego okresu doświadczenia zawodowego sędziego wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie ustawy przejściowej, stanowi — trwające do momentu odpowiedniego uzyskania najwyższej grupy zaszeregowania — kontynuację istniejącej dyskryminacji ze względu na wiek?
2)

Czy z wynikającego z prawa Unii oraz z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązku sądu do odmowy prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT w przypadku uchylania się od płacenia podatku wypływa również obowiązek sądu krajowego do stwierdzenia z urzędu zaistnienia w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym zdarzenia uchylania się od płacenia podatku poprzez uznanie przez ten sąd podniesionej przed nim po raz pierwszy nowej okoliczności, przy uwzględnieniu obowiązku sądu zgodnie z prawem krajowym do wydania orzeczenia w sprawie, przestrzegania zakazu gorszego traktowania strony skarżącej oraz zasad prawa do skutecznego środka zaskarżenia oraz bezpieczeństwa prawnego, jak również zastosowania z urzędu odpowiednich przepisów prawa, oraz uznanie wszystkich dowodów, w tym takich, które odnoszą się do czynności pozornych, dokumentów nieprawdziwych i dokumentów zawierających nieprawdziwą treść?
—

zasądzenie od Unii na rzecz wnoszących odwołanie następujących kwot: — na rzecz Gérarda Buona (wnoszącego odwołanie nr l) i Jeana Luca Buona (wnoszącego odwołanie nr 2) działających wspólnie w odniesieniu do ich statków GERARD LUC III i IV zażądano kwoty 1 523 588,94 EUR; — na rzecz Rogera Del Pontego (wnoszącego odwołanie nr 3) działającego w odniesieniu do statku ROGER CHRISTIAN IV zażądano kwoty 1 068 600 EUR; — na rzecz Serge’a Antoine’a Di Rocca (wnoszącego odwołanie nr 4) działających wspólnie w odniesieniu do statku ANNE ANTOINE II zażądano kwoty 1 094 800 EUR; — na rzecz Jeana Géralda Lubrana (wnoszącego odwołanie nr 5) działających wspólnie w odniesieniu do statku VILLE D'ARZEW II zażądano kwoty 855 628,20 EUR — na rzecz Jeana Lubrana (wnoszącego odwołanie nr 6) i na rzecz Jeana Luciena Lubrana (wnoszącego odwołanie nr 7) działających wspólnie w odniesieniu do ich statków GERALD JEAN III i IV zażądano kwoty 1 523 588,94 EUR — na rzecz Fabrice’a Marina (wnoszącego odwołanie nr 8) i Roberta Marina (wnoszącego odwołanie nr 9) działających wspólnie w odniesieniu do ich statku ERIC MARIN zażądano kwoty 865 784,59 EUR
1)

Czy art. 21 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 67 i art. 72 tego samego traktatu, przy uwzględnieniu istniejących na podstawie prawa Unii Europejskiej dopuszczalnych ograniczeń w swobodzie przemieszczania się obywateli Unii na terytorium państw członkowskich, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu państwa członkowskiego, takiemu jak stanowiący przedmiot postępowania głównego art. 63 ust. 1 pkt 5 Zakon za ministerstvoto na vatreshnite raboti (ustawa o ministerstwie spraw wewnętrznych), zgodnie z którym organy policji są uprawnione do zarządzenia zatrzymania obywatela państwa członkowskiego do 24 godzin celem stwierdzenia jego tożsamości na podstawie kontroli, która nie dotyczy ustawowo przewidzianego w tym państwie członkowskim przypadku dokonania kontroli organów policji w celu ustalenia tożsamości i nie jest wyraźnie uzasadniona stwierdzeniem albo prewencją przed czynem zabronionym, występkiem, ochroną porządku publicznego czy bezpieczeństwa wewnętrznego?
2)

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy interpretowany w ten sposób art. 3 dyrektywy 98/5/WE należy uznać za nieważny w świetle art. 4 ust. 2 TUE, w zakresie w jakim pozwala on na obejście przepisów państwa członkowskiego, które uzależniają dostęp do zawodu prawnika od zdania egzaminu państwowego, jeżeli przepis wprowadzający taki egzamin jest zawarty w konstytucji tego państwa i należy do podstawowych zasad ochrony odbiorców usług świadczonych w ramach działalności zawodowej i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości?
Zarzut drugi: Sąd naruszył ponadto art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 w związku z zasadą kompetencji powierzonych (art. 5 ust. 2 TUE, art. 7 TFUE), gdyż niesłusznie uznał kompetencję Komisji do dokonania korekt finansowych w postaci ekstrapolacji (pierwsza część zarzutu pierwszego). Nawet gdyby z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 mogło wynikać uprawnienie Komisji do zmniejszenia kwot poprzez ekstrapolację, Sąd niezgodne z prawem potwierdził sposób przeprowadzenia ekstrapolacji w niniejszej sprawie. Po pierwsze, Komisja nie mogła zakwalifikować kwestionowanych przez nią błędów jako systemowych dla całego programu operacyjnego i obliczyć w przybliżeniu ustalonego dla nich progu błędu w odniesieniu do całego programu. Po drugie, Komisja nie mogła zastosować wybranej przez nią procedury kontroli wyrywkowej do zmniejszenia kwot za pomocą ekstrapolacji w odniesieniu do całego programu (druga część zarzutu drugiego). Ponadto poprzez ekstrapolację niereprezentatywnych błędów i korekty ryczałtowe Komisja dokonała nieproporcjonalnego zmniejszenia wkładu finansowego w programie operacyjnym (trzecia część zarzutu drugiego).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 147/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Aosta (Włochy) w dniu 30 stycznia 2013 r. — Rocco Papalia przeciwko Comune di Aosta

(Sprawa C-50/13)

2013/C 147/06

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale ordinario di Aosta

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Rocco Papalia

Strona pozwana: Comune di Aosta

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni dyrektywy 1999/70/WE (1) (art. 1 oraz klauzuli 5 załącznika do porozumienia ramowego a także wszystkich związanych lub łączących się z nimi przepisów) należy dokonywać w ten sposób, iż pozwala ona, aby pracownik zatrudniony przez podmiot publiczny na podstawie umowy na czas określony w braku przesłanek wymaganych w rzeczonych przepisach wspólnotowych miał prawo do odszkodowania za szkodę, jedynie jeżeli udowodni, iż szkoda ta rzeczywiście zaistniała, a mianowicie, jeżeli przedstawi pozytywny dowód — chociażby był to dowód na podstawie poszlak, lecz w każdym razie mający dokładny charakter — iż musiał zrezygnować z innych lepszych sposobności do pracy?

(1) Dz.U. L 175, s. 43