ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
59.

Gdyby Trybunał nie zechciał zaakceptować tej wykładni, należałoby rozważyć, co skłoniło prawodawcę Unii do takiego wyboru, iż przyjmując dyrektywę 2003/86, nie wypowiedział się w sposób wyraźny w przedmiocie daty, którą należy brać pod uwagę, aby ocenić status małoletniego pozbawionego opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) tej dyrektywy. Czyniąc tak, prawodawca ten bądź to wybrał całkowitą harmonizację, bez żadnego marginesu swobody dla państw członkowskich, bądź wybrał bardzo szeroki zakres swobody uznania dla państw członkowskich, które będą mogły w każdym razie przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności wskazywać datę najbardziej odpowiednią dla oceny uprawnienia danej osoby do skorzystania z przepisów dotyczących łączenia rodzin zgodnie z art. 10 ust. 3 tej dyrektywy.
75.

Mając na uwadze powyższe rozważania, proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedstawione przez Tribunale civile di Trapani (sąd cywilny w Trapani, Włochy) Trybunał odpowiedział w następujący sposób: Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC oraz porozumienie ramowe stanowiące załącznik do tej dyrektywy, jak i dążenie do zapewnienia ich skuteczności (effet utile) nie stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które – w razie nadużyć przy zawieraniu przez pracodawcę z administracji publicznej kolejnych umów o pracę na czas określony – wykluczają przekształcenie stosunku pracy w sektorze publicznym jako środka mającego charakter sankcji, pomimo że takie przekształcenie dopuszczone jest w sektorze prywatnym, a które w zamian przewidują: – odszkodowanie ryczałtowe od 2,5‑krotności do 12‑krotności ostatniego całkowitego wynagrodzenia miesięcznego przyznawane pracownikowi sektora publicznego będącemu ofiarą nadużyć wskutek zawierania w sposób powtarzający się umów na czas określony, pod warunkiem że odszkodowanie to stanowi wystarczająco odstraszający środek, co w szczególności można zapewnić poprzez określenie jego granic, podlegających rozszerzeniu w zależności od tego, jak długo trwało nadużywanie zawierania umów na czas określony, lub poprzez uwzględnienie łącznego skutku wszystkich sankcji przewidzianych w prawie krajowym; – możliwość uzyskania przez pracownika naprawienia rzeczywiście poniesionej szkody, gdy prawo do takiego naprawienia uzależnione jest od konieczności udowodnienia przez pracownika, że utracił on możliwość podjęcia stałego zatrudnienia lub że wygrałby konkurs gdyby administracja publiczna zorganizowała go w sposób prawidłowy. Z zastrzeżeniem tych wyjaśnień – informacje przedstawione w postanowieniu odsyłającym nie sugerują, że w omawiane uregulowanie krajowe jest niezgodne z zasadami skuteczności i równoważności. Jednakże ostateczna ocena w tym zakresie należy do sądu krajowego.
106.

Mając na uwadze powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi, aby na przedłożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León ( wyższy sąd Kastylii i Leónu, Hiszpania) pytania prejudycjalne odpowiedział w następujący sposób: 1) Należy uznać, że nie dochodzi do przejęcia w rozumieniu dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, jeżeli posiadacz akredytacji na prowadzenie miejskiej szkoły muzycznej, który otrzymuje wszystkie środki materialne od tej gminy (lokale, instrumenty, sale, umeblowanie), zatrudnia własnych pracowników i świadczy usługi przez okres roku szkolnego, zaprzestaje działalności z dniem 1 kwietnia 2013 r., czyli dwa miesiące przed zakończeniem roku szkolnego, zwraca wszystkie środki gminie, która to gmina nie wznawia działalności celem zakończenia roku szkolnego 2012/2013, lecz udziela nowej akredytacji na rzecz nowego wykonawcy, który wznawia działalność we wrześniu 2013 r., na początku nowego roku szkolnego 2013/2014, przekazując w tym celu na nowego wykonawcę konieczne środki materialne, którymi wcześniej dysponował uprzedni wykonawca zamówienia gminy (pomieszczenia, instrumenty, sale, umeblowanie). 2) W opisanych okolicznościach, w których brak wykonania zobowiązań ze strony głównego przedsiębiorcy (gminy) zmusza pierwotnego wykonawcę do zaprzestania prowadzenia działalności oraz do zwolnienia wszystkich pracowników, przy czym zaraz po tym ów główny przedsiębiorca przekazuje środki materialne na drugiego wykonawcę, który kontynuuje tę samą działalność, art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23 należy interpretować w ten sposób, że w niniejszym przypadku zwolnienie pracowników pierwszego wykonawcy nastąpiło „z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, powodujących zmiany w stanie zatrudnienia”, a jego powodem nie było „przejęcie przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu”, który to powód jest zakazany przez ten artykuł. 3) Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie prawu krajowemu, które zakazuje sądom rozstrzygania co do istoty zarzutów pracownika, który zaskarża swoje zwolnienie w postępowaniu indywidualnym, które to zwolnienie nastąpiło w ramach zwolnienia grupowego, w celu obrony praw wynikających ze stosowania dyrektywy 2001/23 oraz dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, z tego powodu, że uprzednio zapadł prawomocny wyrok dotyczący zwolnienia grupowego w postępowaniu, w którym pracownik nie mógł uczestniczyć, pomimo że jego uczestnikami mogły być i były związki zawodowe działające u pracodawcy lub przedstawiciele prawni, jeżeli na gruncie prawa krajowego moc wiążąca wyroku dotyczącego zwolnienia grupowego nie wykracza poza granice przedmiotu postępowania i przedmiot ów różni się od przedmiotu rozpatrywanego w postępowaniu indywidualnym.
94.

Odpowiedź na to pytanie jest przecząca. Co prawda rozporządzenia nr 73/2009 i nr 1122/2009 przewidują we wskazanych uregulowaniach sankcje z tytułu spóźnionego złożenia wniosku o pomoc ( 50 ), nieprzestrzegania zasad kwalifikowalności ( 51 ) oraz nieprzestrzegania przepisów dotyczących „zasady wzajemnej zgodności” ( 52 ) przez rolników, jednak zgodnie z art. 74 ust. 1 i art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 zmniejszenia i wykluczenia nie znajdują zastosowania, gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym. Z uwagi na to, że we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nic nie wskazuje na to, iż zbyt późno przekazane informacje nie były zgodne ze stanem faktycznym, na podstawie tych przepisów nie należy nakładać sankcji z tytułu spóźnionego zgłoszenia.
12.

Decyzją z dnia 24 maja 2012 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw Kenzo. W dniu 23 lipca 2012 r. Kenzo wniosła odwołanie od tej decyzji do Izby Odwoławczej, która w dniu 3 lipca 2013 r. wydała decyzję częściowo uwzględniającą odwołanie Kenzo. W odniesieniu do towarów należących do klas 29–31 (objętych zgłoszeniem dokonanym przez K. Tsujimoto) Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie są one uważane za towary luksusowe i nie są one niezmiennie kojarzone ze światem mody lub splendoru. Izba Odwoławcza wyraziła pogląd, że są to środki spożywcze masowej konsumpcji, które można nabyć w każdym sklepie spożywczym, i że mają one jedynie poboczny związek z towarami Kenzo. Izba Odwoławcza oddaliła zatem sprzeciw w odniesieniu do tych towarów. Podtrzymała jednak sprzeciw w odniesieniu do usług i towarów należących do klas 35, 41 i 43 klasyfikacji nicejskiej.
115.

W odniesieniu do pierwszej części drugiego zarzutu uważam przede wszystkim, że należy oddalić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Xinyi. Analiza argumentów Komisji podniesionych w odniesieniu do pkt 66 i 75 zaskarżonego wyroku pokazuje bowiem, że nie zarzuca ona Sądowi, iż nie udowodnił w sposób wystarczający pod względem prawnym okoliczności, które w zaskarżonym wyroku uznaje za „powszechnie znane” lub stwierdza, że są bezsporne. Przeciwnie, wspomniana argumentacja dotyczy wyraźnie toku rozumowania Sądu pod kątem uzasadnienia, które to zdaniem Komisji jest błędne.
66.

Co najbardziej istotne, dyrektywa 93/13 określa umowy, wobec których znajduje zastosowanie poprzez odniesienie do charakteru, w jakim występują strony umowy, zgodnie z tym, czy działają one w celach dotyczących handlu, przedsiębiorstwa lub zawodu. Kryterium to odpowiada koncepcji, na jakiej oparty jest system ochrony wprowadzony dyrektywą, a mianowicie, że konsument znajduje się na pozycji słabszej w stosunku do sprzedawcy lub dostawcy, zarówno pod względem możliwości negocjacyjnych, jak i stopnia poinformowania. W związku z tym może on czuć się zmuszony do wyrażenia zgody na warunki umowne sporządzone uprzednio przez przedsiębiorcę, nie mając wpływu na ich treść ( 46 ).
55.

Jeśli chodzi o zarzut oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności, należy przypomnieć, że zasada ta „należy do ogólnych zasad prawa Unii i wymaga, by środki wynikające z przepisu prawa Unii były właściwe do osiągnięcia uzasadnionych celów, którym służy dany akt prawny, i nie wykraczały poza zakres niezbędny do ich osiągnięcia” ( 57 ). Trybunał orzekł również, że „[j]eśli chodzi o sądową kontrolę [tych] przesłanek […], prawodawca Unii posiada szeroki zakres uznania w dziedzinie, która wymaga od niego dokonywania rozstrzygnięć o charakterze politycznym, gospodarczym i społecznym oraz przeprowadzania złożonych ocen. W związku z tym dokonując kontroli sądowej sposobu wykonania tego rodzaju kompetencji, Trybunał nie może zastępować własną oceną rozstrzygnięć dokonanych przez prawodawcę Unii. Może on zakwestionować przyjęte przez prawodawcę rozwiązania normatywne tylko w sytuacji, gdy okażą się one oczywiście błędne lub gdy wynikające z nich dla niektórych podmiotów gospodarczych niedogodności są niewspółmierne do osiągniętych korzyści” ( 58 ). Następnie Trybunał stwierdził, że „ustanowienie systemu rozrachunku uprawnień do emisji dwutlenku węgla na szczeblu Unii było rozwiązaniem normatywnym wynikającym z decyzji politycznych, w kontekście pilnej potrzeby zaradzenia istotnym problemom środowiskowym […]. Takie rozwiązanie normatywne opiera się ponadto na bardzo złożonych ocenach ekonomicznych i technicznych, co do których przeprowadzono szeroką debatę […]. Chcąc przyczynić się do realizacji zobowiązań Unii Europejskiej i jej państw członkowskich wynikających z protokołu z Kyoto, ustawodawca Unii musiał zatem samodzielnie ocenić i wyważyć przyszłe i niepewne skutki swojego działania” ( 59 ). Jak przypomniałem powyżej ( 60 ), Trybunał miał już okazję stwierdzić złożoność systemu EU ETS.
20.

Sąd zauważył, że podmiot gospodarczy będący w sytuacji takiej jak ta zaistniała w niniejszej sprawie, w której podmiot ten wniósł wcześniej do zainteresowanej spółki wkład kapitałowy i udzielił jej gwarancji, jest raczej zbliżony do wierzyciela prywatnego zmierzającego do ograniczenia strat, aniżeli do prywatnego inwestora zmierzającego do osiągnięcia jak największego zysku. Dla podmiotu gospodarczego mającego udział w kapitale spółki, której udzielił on również gwarancji, racjonalne może być przyjęcie środków, które pozwalają na znaczne zmniejszenie ryzyka utraty kapitału i uruchomienia gwarancji. Dla Królestwa Danii zaakceptowanie środków takich jak przeniesienie aktywów o obniżonej wartości może być równie racjonalne pod względem ekonomicznym, pod warunkiem że koszt tych środków jest ograniczony i że wiążą się one z obniżonym ryzykiem, oraz że w ich braku państwo to musiałoby najprawdopodobniej ponieść stratę przewyższającą wspomniany koszt (pkt 64–66 zaskarżonego wyroku).
103.

Jak podnosi wnosząca odwołanie, ocena ta wydaje się, co więcej, znajdować potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału. W wyroku z dnia 1 lipca 2008 r., Szwecja i Turco/Rada ( 49 ) Trybunał orzekł bowiem, w odniesieniu do sprawy dotyczącej odmowy dostępu do dokumentu legislacyjnego, że „to właśnie przejrzystość w tym względzie, pozwalająca na to, by rozbieżności między szeregiem punktów widzenia były poddane otwartej debacie, przyczynia się do tego, by przydać większej legitymizacji w oczach europejskich obywateli i zdobyć ich większe zaufanie. W rzeczywistości to raczej brak informacji i debaty może wzbudzić u obywateli wątpliwości, nie tylko co do zgodności z prawem pojedynczego aktu, lecz co do legitymizacji [procesu podejmowania decyzji] w całości” ( 50 ).
15.

Zgodnie z § 172 ust. 1 lit. c) rzeczonej ustawy: „W drodze odstępstwa przewidzianego w ust. 2 może zostać nałożona kara pieniężna w wysokości do 200000 HUF w odniesieniu do osoby prywatnej i do 500000 HUF w przypadku pozostałych podatników, w sytuacji gdy nie wypełniają oni obowiązku zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej (pierwotne zgłoszenie i powiadomienie o wszelkich zmianach), przekazania danych, otwarcia rachunku płatniczego lub obowiązku złożenia deklaracji podatkowych”.
92.

Dotyczy to co do zasady również naruszenia art. 14 dyrektywy w sprawie składowania odpadów w odniesieniu do konkretnego składowiska. Jak bowiem wyjaśnił Trybunał w pkt 34 wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r., Komisja/Słowacja (C‑331/11, niepublikowanego, EU:C:2013:271), przestrzeganie tego przepisu jest podstawą do oceny, czy sporne składowisko spełnia wymogi dyrektywy w sprawie składowania odpadów. Nie chodzi zatem o formalne naruszenie ( 31 ).
7.

W dniu 21 października 2013 r. Wydział Unieważnień EUIPO oddalił wniosek o unieważnienie prawa do znaku, uznając, że sporny znak towarowy ani nie składa się ze wskazówek mogących służyć do oznaczania pochodzenia geograficznego, ani nie obejmuje innych swoistych właściwości danych towarów lub usług, a zatem nie nastąpiło naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009. Co więcej, uznał on, że skoro rozpatrywany znak towarowy ma odróżniający charakter w odniesieniu do danych towarów lub usług, to nie został naruszony art. 7 ust. 1 lit. b) tegoż rozporządzenia. Uznał on wreszcie, że BSGE nie wykazał, iż zgłoszenie spornego znaku towarowego do rejestracji zostało dokonane w złej wierze, nie miało więc miejsca naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) omawianego rozporządzenia.
68.

W takim przypadku jak niniejszy oczywiste jest, że różne ukształtowanie ustawowych roszczeń o odprawę pracowników zatrudnionych na czas określony i zatrudnionych na czas nieokreślony nie da się wyjaśnić zadaniami, które mają każdorazowo do wypełnienia (te są przy umowie o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową identyczne), lecz zasadza się ono na kwestiach polityki społecznej. Dla hiszpańskiego ustawodawcy decydujące było najwyraźniej z jednej strony dążenie do ułatwienia integracji poszukujących pracy na rynku pracy i osiągnięcia przez to możliwie wysokiego poziomu zatrudnienia, a z drugiej strony zapewnienie lepszego finansowania hiszpańskich systemów zabezpieczenia społecznego. Są to bez wątpienia uzasadnione cele polityki społecznej.
68.

W kontekście powyższych rozważań proponuję Trybunałowi udzielenie Juzgado de lo Social no 33 de Madrid (Hiszpania) na jego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym następującej odpowiedzi: Wykładni klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie umów na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70, należy dokonywać w ten sposób, że nie dochodzi do dyskryminacji pracowników zatrudnionych na czas określony, gdy w przypadku rozwiązania ich umów o pracę wskutek upływu okresu, na który były zawarte, wykonania uzgodnionego zadania lub nastąpienia określonego wydarzenia nie przysługuje im w ogóle odprawa lub przysługuje im niższa odprawa niż pracownikom, których umowy o pracę na czas określony bądź nieokreślony zostały rozwiązane wskutek ich wypowiedzenia przez pracodawcę z obiektywnych powodów.
88.

W świetle powyższych rozważań proponuję, by na przedłożone przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (naczelny sąd administracyjny, Litwa) pytania prejudycjalne Trybunał udzielił następujących odpowiedzi: – Artykuły 184–186 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym mechanizm korekty odliczenia przewidziany w tych przepisach nie ma zastosowania w przypadkach, gdy wstępne odliczenie podatku od wartości dodanej nie było w ogóle możliwe, ponieważ transakcja, której sprawa dotyczy, miała status transakcji zwolnionej z podatku od wartości dodanej. Zasada neutralności podatkowej wymaga jednakże, aby państwo członkowskie dokonało windykacji kwoty odpowiadającej nienależnie przyznanemu odliczeniu podatku od wartości dodanej na gruncie obowiązujących przepisów prawa krajowego. – Gdy właściwe organy skorygują zobowiązania podatkowe podatnika w następstwie (prze)kwalifikowania do celów podatku od wartości dodanej dostawy, takiej jak dostawy terenów w postępowaniu głównym, organy te zobowiązane są do znalezienia właściwej równowagi pomiędzy obowiązkiem zapewnienia neutralności podatkowej i jednolitego stosowania prawa a uzasadnionymi oczekiwaniami podatnika.
186.

Po drugie, co ważniejsze, każdy system podatkowy, który okazał się przysparzać (a priori) selektywną korzyść dla niektórych przedsiębiorstw, prowadzi do erozji podstawy opodatkowania. Wynika to z faktu, że selektywna korzyść podatkowa zmniejsza obciążenie podatkowe niektórych przedsiębiorstw.
6.

Artykuł 54 tejże dyrektywy, zatytułowany „Tajemnica zawodowa”, stanowi: „1. Państwa członkowskie zapewniają, że właściwe władze, wszystkie osoby, które pracują lub pracowały dla właściwych władz lub podmiotów, którym powierzono zadania na podstawie art. 48 ust. 2, a także audytorzy i biegli wskazani przez właściwe władze, są związane obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej. Jakichkolwiek informacji poufnych, w których posiadanie osoby te mogą wejść w trakcie pełnienia swoich obowiązków, nie ujawnia się jakiejkolwiek osobie ani organowi, chyba że w formie skrótowej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych przedsiębiorstw inwestycyjnych, podmiotów gospodarczych, rynków regulowanych lub innych osób, bez uszczerbku dla przypadków objętych prawem karnym lub innymi przepisami niniejszej dyrektywy. 2. Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, podmiot gospodarczy lub rynek regulowany ogłosił upadłość lub podlega likwidacji, informacje poufne, które nie dotyczą stron trzecich, mogą zostać ujawnione w ramach sądowej procedury cywilnej prawa handlowego, jeżeli są one niezbędne do przeprowadzenia postępowania. 3. Bez uszczerbku dla przypadków podlegających przepisom prawa karnego, właściwe władze, organy lub osoby fizyczne i prawne inne niż właściwe władze, uzyskujące poufne informacje na mocy niniejszej dyrektywy, mogą wykorzystywać te informacje wyłącznie do wykonywania obowiązków oraz pełnienia funkcji, w przypadku właściwych władz, w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy lub w przypadku innych władz, organów lub osób fizycznych i prawnych do celów, do których przekazano im takie informacje i/lub w kontekście postępowania administracyjnego lub sądowego odnoszącego się do wykonywania powierzonych im funkcji. Jednakże jeżeli właściwe władze lub inne władze, organ lub osoby przekazujące informacje wyrażają na to zgodę, władze otrzymujące informacje mogą je wykorzystać do innych celów. 4. Wszelkie poufne informacje otrzymane, wymieniane lub przekazywane na mocy niniejszej dyrektywy podlegają warunkom tajemnicy zawodowej ustanowionych w tym artykule. Niemniej jednak artykuł ten nie zabrania właściwym władzom wymieniania lub przekazywania poufnych informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą i innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do przedsiębiorstw inwestycyjnych, instytucji kredytowych, funduszy emerytalnych, [przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)], pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, zakładów ubezpieczeń, rynków regulowanych lub podmiotów gospodarczych, albo innych, za zgodą właściwych władz lub władzy, lub organu, albo osób fizycznych lub prawnych, które przekazują te informacje. 5. Artykuł ten nie stanowi dla właściwych władz przeszkody w wymianie lub przekazywaniu informacji poufnych, które nie zostały otrzymane od właściwych władz innego państwa członkowskiego zgodnie z prawem krajowym”.
74.

W świetle powyższych rozważań wyrażam opinię, iż na pytania podniesione przez sąd odsyłający Trybunał należy odpowiedzieć w następujący sposób: Artykuł 12 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 bis należy interpretować w ten sposób, że: a) sam fakt złożenia wniosku w sądzie państwa członkowskiego, z którym dziecko łączy istotny związek w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Bruksela II bis, świadczy o jednoznacznym uznaniu jurysdykcji tego sądu, b) także prokurator mający – zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego – status strony postępowania musi uznać jurysdykcję sądu, do którego sądu wniesiono sprawę, co może nastąpić w sposób dorozumiany w momencie doręczenia mu pisma wszczynającego postępowanie w sprawie, oraz c) dobro dziecka nie jest samodzielnym elementem, lecz daje sędziemu prawo i obowiązek skorygowania stosowania art. 12 ust. 3 lit. b) w nietypowych sprawach.
65.

Chociaż to ostatnie stwierdzenie jasno wynika ze sformułowania szczególnego mechanizmu w jego wersji angielskiej („[…] a patent […] for a medicinal product filed in a Member State at the time when […]”) ( 39 ), chciałbym pokrótce odnieść się do kwestii rozpatrywanego sformułowania, gdyż oryginalna niemiecka wersja językowa niektórych aktów przystąpienia, z której korzystał sąd odsyłający, użyła terminu nie „zgłoszone”, lecz „zarejestrowane”. Jeżeli decydującą datą była raczej data rejestracji, a nie data zgłoszenia, to może sugerować, że zmiany w ustawodawstwie nowych państw członkowskich wchodzące w życie po zgłoszeniu wniosku w starym państwie członkowskim, lecz zanim patent został tam zarejestrowany, mogą mieć znaczenie i nałożyć na uprawnionego z patentu obowiązek korzystania z tych nowych przepisów. Zgodnie z tą hipotezą nieskorzystanie z takiej okazji wyłączyłoby możliwość powołania się przez uprawnionego z patentu na szczególny mechanizm.
9.

Artykuł 3 tej dyrektywy przewiduje: „1. Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub wycofują istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających metalaksyl jako substancję czynną w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. Przed upływem tego terminu państwa członkowskie w szczególności weryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do metalaksylu, z wyjątkiem warunków wskazanych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji. 2. W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego metalaksyl jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 czerwca 2010 r. zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej metalaksylu w załączniku I do tej dyrektywy. Na podstawie powyższej oceny państwa członkowskie określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG. […]”.