ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
93.

Zdaniem sądu odsyłającego także ta przesłanka wydaje się spełniona w odniesieniu do spornych środków. Przede wszystkim sąd ten wskazuje, że usługodawcy UUP związanych z produkcją energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych są wybierani w ramach procedury przetargowej, na podstawie kryterium najniższej ceny ofertowej, która nie może także być wyższa od ceny określonej przez NKKEC, który ustala także stawkę obowiązującą wszystkich pozostałych producentów energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Co się tyczy wsparcia dla elektrociepłowni, sąd krajowy twierdzi, że jest ono udzielane wszystkim elektrowniom dostarczającym wyprodukowaną energię cieplną do systemów ciepłowniczych, w sytuacji gdy elektrownie te spełniają odpowiednie wymogi, w tym wymogi w zakresie efektywności, i złożyły stosowne wnioski, oraz stoi na stanowisku, że te elektrociepłownie, które nie są zaangażowane w taką kogenerację, lub elektrownie, które nie są w stanie zapewnić efektywnej kogeneracji, nie mogą być oceniane w ten sam sposób. Podkreśla również, że środek w ramach analizowanego systemu UUP stosuje się do tych elektrociepłowni, których głównym zadaniem jest w szczególności dostarczanie energii cieplnej dla ludności, a wsparcie jest przyznawane wyłącznie na energię elektryczną wytwarzaną w sezonie grzewczym.
59.

Ponadto, co Trybunał orzekł już w innej sprawie ( 32 ), możliwe są także inne – łagodniejsze – środki. Tak więc w niniejszej sprawie możliwe byłoby nałożenie grzywny lub kary pieniężnej proporcjonalnych do wagi naruszenia oraz do zakresu szkody. Wydaje się jednak, że zgodnie z regulacją będącą przedmiotem postępowania głównego analizowana sankcja znajduje zastosowanie w każdym przypadku, a więc bez względu na okoliczności konkretnego stanu faktycznego i konkretnego ryzyka dla wpływów z VAT, względnie konkretnej wysokości szkody w VAT. Wykracza to – jak słusznie wskazuje Komisja – jednak poza zakres tego, co jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego poboru VAT i do unikania oszustw podatkowych (co do tych celów zob. m.in. art. 273 oraz art. 131 dyrektywy VAT).
80.

Pierwszeństwo to obowiązuje również wówczas, gdy – jak w niniejszym przypadku – spółka pośrednio zależna oraz spółka zależna mają siedziby w tym samym państwie członkowskim. Wprawdzie nie ma tu ryzyka optymalizacji wskaźnika opodatkowania grupy poprzez wybór państwa członkowskiego, w którym nastąpi skompensowanie strat, jak słusznie podniósł Holmen. Wyłączone jest też zwiększone ryzyko wielokrotnego uwzględnienia strat. Decydującym pytaniem nie jest tu jednak również to, czy spółka zależna lub spółka pośrednio zależna mają siedzibę w tym samym kraju, lecz to, czy ostateczne straty w stosunku do spółki dominującej istnieją w innym państwie członkowskim u spółki pośrednio zależnej. Jak zostało to wyżej stwierdzone, należy jednak udzielić na to pytanie odpowiedzi przeczącej.
81.

Pytanie to jest trudne do zrozumienia, ponieważ jest nie do pomyślenia, że w całych Niemczech nie istnieje inny podmiot prawny, który mógłby dokonać odliczenia straty. Prawdopodobnie chodzi więc o to, czy ostateczne straty występują również wtedy, gdy Memira – jak wskazały Włochy w swoich uwagach – realnie posiada jeszcze inną spółkę należącą do grupy w Niemczech, z którą mogłaby się połączyć, czy też dla zaprzeczenia ostateczności wystarczy, że straty abstrakcyjnie przepadłyby podczas łączenia ze spółką należącą do grupy w Niemczech.
60.

Z powyższego wynika, że w świetle celu przepisów wspomnianego tytułu II, które – jak wskazano w pkt 23 i 26 powyżej – mają na celu w szczególności zapobieżenie temu, by osoby objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia nie zostały pozbawione ochrony w dziedzinie zabezpieczenia społecznego ze względu na brak ustawodawstwa, jakie miałoby do nich zastosowanie, warunki, na jakich powstaje prawo do przystąpienia do systemu zabezpieczenia społecznego, nie mogą prowadzić do wyłączenia z zakresu stosowania danego ustawodawstwa osób, do których ustawodawstwo to ma zastosowanie na podstawie rozporządzenia nr 883/2004 ( 31 ).
82.

Wobec całości powyższych rozważań proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedłożone mu przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) Trybunał udzielił następujących odpowiedzi: 1) Na państwach członkowskich ciąży obowiązek zagwarantowania w ich prawie wewnętrznym ochrony praw wyłącznych, o których mowa w art. 2–4 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, a prawa te mogą być ograniczone wyłącznie w ramach stosowania wyjątków i ograniczeń wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 5 wspomnianej dyrektywy. Państwa członkowskie zachowują natomiast swobodę w zakresie wyboru środków, jakie uważają za właściwe do wprowadzenia, aby zastosować się do tego obowiązku. 2) Artykuł 5 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że wykorzystanie utworu literackiego w ramach sprawozdania z aktualnych wydarzeń nie mieści się w ramach wyjątku, o którym mowa we wspomnianym artykule, w sytuacji gdy cel realizowany przez to wykorzystanie wymaga lektury całości lub części tego utworu. 3) Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że wyjątek dla potrzeb cytowania, o którym mowa we wspomnianym przepisie, nie obejmuje sytuacji, w ktorych utwór jest bez zezwolenia autora publicznie udostępniany w całości na stronie internetowej, jako plik dostępny i możliwy do pobrania w sposób niezależny, które to udostępnienie zwalnia użytkownika z obowiązku odwołania się do utworu oryginalnego. 4) Wolność wypowiedzi i mediów ustanowiona w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie stanowi ograniczenia i nie uzasadnia ani wyjątku, ani naruszenia wyłącznych praw autora do zezwalania na zwielokrotnienie lub publiczne udostępnienie jego utworu lub do ich zabraniania poza zakresem ograniczeń i wyjątków wynikających z art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29. Jest tak również w sytuacji, w której autor danego utworu wykonuje funkcję publiczną, a utwór ten ujawnia jego przekonania dotyczące kwestii o znaczeniu ogólnym, o ile wspomniany utwór jest już publicznie dostępny.
78.

W szczególności oceny jakości powietrza dokonuje się zgodnie z sekcją A pkt 1 załącznika III do dyrektywy 2008/50 we wszystkich lokalizacjach ( 29 ) z wyjątkiem niektórych miejsc, w których nie należy dokonywać jej oceny zgodnie z pkt 2. Wyłączone miejsca są przy tym rzeczywiście małe, takie jak miejsca, do których ludność nie ma dostępu i gdzie nie występują stałe miejsca zamieszkania, tereny przemysłowe lub instalacje, do których mają zastosowanie wszystkie odpowiednie przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, jak również drogi oraz pasy rozdzielcze dróg, z wyjątkiem sytuacji, w której piesi mają dostęp do pasa rozdzielczego. Wobec powyższego należy przeprowadzić ocenę lokalną, a nie ogólną.
W świetle powyższych rozważań proponuję, by Trybunał odpowiedział w następujący sposób na pytania prejudycjalne postawione przez Corte dei conti (trybunał obrachunkowy, Włochy):

Pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności” zawarte w pkt 20.15 załącznika A do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem ESA”) odsyła między innymi do przepisów dotyczących takich kwestii jak uznawanie organizacji sportowych, ochrona integralności organizacji sportowych i zawodów, które organizują, a także zabezpieczenie zdrowia i dobrostanu sportowców, wprost przewidzianych prawem i mających zastosowanie bez rozróżnienia i ogólnie do wszystkich organizacji sportowych poprzez wyznaczenie w tym celu wspólnych norm. Uprawnienie do ustanowienia takich zasad jest nieistotne dla ustalenia, czy jednostki rządowe lub samorządowe kontrolują organizację sportową będącą instytucją niekomercyjną (zwana dalej „INK”) i producentem nierynkowym, dla celów pkt 20.15 załącznika A do rozporządzenia ESA.

Sformułowanie „[k]ontrolę nad instytucją niekomercyjną definiuje się jako zdolność określania ogólnej polityki lub programu instytucji niekomercyjnej” zawarte w pkt 20.15 załącznika A do rozporządzenia ESA należy interpretować jako odniesienie do zdolności do zarządzania lub wpływania w decydujący sposób na zarządzanie INK, a nie do uprawnień w zakresie nadzoru zewnętrznego w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności. W celu ustalenia, czy podmiot miał zdolność do ustalania ogólnej polityki lub programu INK, można stosować jedynie pięć specyficznych wskaźników kontroli, o których mowa w lit. a), b), c), d) i e) tego punktu.

Dochodu ze składek członkowskich organizacji sportowych, które to składki są czysto prywatnymi, dobrowolnymi i ustalonymi w umowie płatnościami dokonywanymi przez członków w zamian za usługi świadczone przez te organizacje, nie można uwzględniać przy ocenie stopnia finansowania przez instytucje rządowe i samorządowe dla celów pkt 20.15 lit. d) załącznika A do rozporządzenia ESA. Względne znaczenie takich składek członkowskich i innego rodzaju dochodu „prywatnego” w porównaniu z finansowaniem pochodzącym od instytucji rządowych i samorządowych stanowi zatem wyraźny wskaźnik, że INK nie jest kontrolowana przez sektor instytucji rządowych i samorządowych, a zatem powinno się ją klasyfikować jako INKgd. Co więcej, w pkt 20.15 załącznika A do rozporządzenia ESA wprost uznano, że nawet jeżeli konkretna INK, „którą finansuje głównie sektor instytucji rządowych i samorządowych”, utrzymuje „zdolność do określania w znacznym zakresie swojej polityki lub programu […], nie uznaje się jej za kontrolowaną przez sektor instytucji rządowych i samorządowych”.
41.

Dylemat ten doskonale obrazuje trudności, jakie wiążą się z próbą zastosowania omawianych przepisów do sytuacji, do jakich nie były one stworzone, to jest do usług świadczonych na odległość. W przeciwieństwie bowiem do usług wymagających jednoczesnej obecności w jednym miejscu usługodawcy i usługobiorcy w przypadku usług świadczonych na odległość z definicji brakuje jednego miejsca, które można bez wątpienia i jednoznacznie uznać za miejsce świadczenia usługi. Istota takich usług polega bowiem na tym, że świadczone one są w co najmniej dwóch miejscach, a dokładniej z jednego miejsca do drugiego.
64.

Prenatal nie może jednak zaskarżyć tej decyzji ani zawiadomienia o niej hiszpańskich organów celnych. Aby Prenatal mogła zaskarżyć pismo/zawiadomienie skierowane do innego podmiotu, musiałaby wykazać, że pismo to dotyczy jej zarówno bezpośrednio ( 59 ), jak i indywidualnie ( 60 ). Jeśli chodzi o kwestię bezpośredniego wpływu, nie dostrzegam, jaki miałby być prawny skutek pisma w sprawie odesłania dokumentacji w odniesieniu do sytuacji Prenatal. Organy celne zachowały prawo do oceny przedłożonej im dokumentacji, choć zostało ono czasowo zawieszone ( 61 ). Nie rozumiem również, w jaki sposób Prenatal mogłaby twierdzić, że pismo w sprawie odesłania dokumentacji dotyczy jej indywidualnie – oczywiste jest, że inne podmioty gospodarcze mogły również znaleźć się w podobnej sytuacji. Ponadto odesłanie przez Komisję przekazanej dokumentacji nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 5 kodeksu celnego, ponieważ zawarta w tym przepisie definicja ma zastosowanie wyłącznie do czynności „organów celnych”, które zdefiniowano z kolei w art. 4 ust. 3 jako „organy uprawnione między innymi do stosowania przepisów prawa celnego”. W kontekście kodeksu celnego Komisja nie jest uprawniona do „stosowania przepisów prawa celnego”.
71.

Otóż w swoim toku rozumowania Komisja przyjęła elementy należące do szczególnego charakteru postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z art. 258 TFUE (brak przedawnienia dla wniesienia skargi w sprawie uchybienia) ( 22 ) oraz stosowania szczególnego systemu środków własnych (brak przedawnienia dla skarg związanych z poborem) ( 23 ) i twierdzi, że mają one zastosowanie do skargi, która ostatecznie polega na określeniu zobowiązania do wyrównania szkód, bez uwzględnienia faktu, że skargi w sprawie odpowiedzialności państwa co do zasady podlegają przedawnieniu ( 24 ).
130.

Prawdą jest, że w przeszłości kierowcy samochodów pasażerskich, autobusów lub małych vanów zarejestrowanych za granicą mogli mieć bezpłatny dostęp do niemieckiej sieci autostrad. Trybunał jednak wielokrotnie stwierdzał, że przepisy unijne dotyczące swobodnego przemieszczania się nie uprawniają handlarzy do powoływania się na brak zmiany w przepisach ( 68 ). Proste zmiany przepisów krajowych, o ile nie są dyskryminacyjne, czy też rozbieżności między przepisami krajowymi poszczególnych państw członkowskich, o ile nie utrudniają dostępu do rynku państwa członkowskiego, nie stanowią dostatecznej podstawy, by wywołać zastosowanie przepisów traktatowych dotyczących swobodnego przemieszczania się, nawet jeżeli mogą one mieć negatywny wpływ na decyzje unijnych przedsiębiorców o wykonywaniu ich prawa do swobodnego przemieszczania się ( 69 ).
94.

Z drugiej strony nie można też zakwalifikować jej jako procedury ponownego rozpoznania sprawy. Termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania liczony jest od dnia pierwotnego orzeczenia, a nie od dnia ujawnienia się nowego elementu umożliwiającego złożenie takiej skargi, czyli nowego wyroku Trybunału. W istocie wymóg skuteczności należy interpretować w ten sposób, że wprowadza on obowiązek ustalenia rozsądnego terminu ( 46 ), co odnosi się nie tylko do jego długości, lecz również do dnia rozpoczęcia jego biegu. Wątpliwości pogłębiają ponadto dodatkowe problemy związane z tym, że art. 21 ust. 2 ustawy nr 554/2004 początkowo zawierał niezrozumiałe przepisy dotyczące terminów ( 47 ), a następnie – do chwili wydania przez ICCJ decyzji nr 45/2016 – nie przewidywał jak się zdaje żadnych terminów ( 48 ). Prawo do skutecznej ochrony sądowej wymaga, aby ograniczenia prawa dostępu do sądu, takie jak wynikające z istnienia terminów, były jasne i przewidywalne ( 49 ).
65.

Skoro pytanie sądu odsyłającego dotyczy w szczególności chwili, w której konsument musi podjąć ostateczną decyzję – to znaczy chwili, gdy kurier doręcza mu wzorce umowy wybrane przez niego w trakcie rozmowy telefonicznej lub na stronie internetowej przedsiębiorcy – sąd będzie musiał ustalić, czy okoliczność, że we wspomnianej chwili konsument nie posiada wszystkich wzorców umowy, może doprowadzić do tego, iż będzie on zmuszony do podjęcia decyzji, której inaczej by nie podjął ( 28 ).
125.

Jednakże, jak już wyjaśniono powyżej w pkt 106, powodem ograniczenia prawa akcjonariuszy do wniesienia skargi jest fakt, że sama spółka ma prawo do wniesienia skargi przeciwko aktowi prawa Unii, a nie to, że akcjonariusze zazwyczaj mają wpływ na spółkę lub jej zarząd i w związku z tym mogą wymusić wniesienie skargi. Uprawnienia takie bynajmniej nie przysługują zgromadzeniu akcjonariuszy we wszystkich systemach prawnych. Gdyby w każdym wypadku ograniczenia możliwości wpływu na gruncie prawa spółek przyznano akcjonariuszom prawo do wnoszenia skargi, takie prawo musiałoby przysługiwać we wszystkich postępowaniach likwidacyjnych i upadłościowych.
86.

Na wstępie chciałbym w tym względzie przypomnieć, że jak wynika z pkt 41 i 42 niniejszej opinii, Trybunał wyjaśnił już, iż ciężar dowodu co do zaistnienia obejścia środków antydumpingowych spoczywa na instytucjach Unii. To powiedziawszy, należy jednak zbadać, jak ów ciężar dowodu rozkłada się in concreto i jaki jest standard dowodowy wymagany od instytucji w zależności od różnych okoliczności, jakie mogą zachodzić.
84.

Co więcej, jak słusznie zauważyła Komisja, nie można powoływać się na zasadę pewności prawa, aby „rozszerzyć porozumienie sprzecznie z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, a także z wynikającym z nich obowiązkiem przejrzystości. Nie ma znaczenia w tym względzie, że to rozszerzenie może stanowić racjonalne rozwiązanie odpowiednie do zakończenia sporu zaistniałego między zainteresowanymi stronami, z przyczyn całkowicie niezależnych od ich woli, co do zakresu wiążącego je porozumienia” ( 38 ). W mojej ocenie nie ma podstaw, by nie zastosować tego stwierdzenia do umowy z 1969 r.
108.

Takie odmienne traktowanie może zniechęcić UCITS niebędące rezydentami, w przypadku których spełnienie obowiązku faktycznej redystrybucji jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, lecz których zyski uznaje się za wypłacone zgodnie z prawem państwa członkowskiego ich siedziby i w związku z tym są tam opodatkowane, od dokonywania inwestycji w spółki mające siedzibę w Niderlandach. W przeciwieństwie do UCITS będących rezydentami UCITS należące do wymienionej kategorii w rzeczywistości nigdy nie będą mogły skorzystać ze zwrotu podatku u źródła od dywidend wypłaconych przez spółki mające siedzibę w Niderlandach. W takich przypadkach rzeczone odmienne traktowanie może również zniechęcić podmioty będące rezydentami w Niderlandach do dokonywania inwestycji we wskazane podmioty ( 51 ), ponieważ inwestycje te będą mniej atrakcyjne niż nabycie udziałów lub jednostek uczestnictwa w UCITS będących rezydentami.
9.

Paragraf 49 układu zbiorowego określa schemat wynagrodzeń personelu naukowego i artystycznego uczelni. Stanowi on, że: „1. Miesięczne wynagrodzenie brutto w grupie wynagrodzeń A1 wynosi 4891,10 EUR. Kwota ta ulega podwyższeniu w przypadku uzyskania co najmniej jednej pozytywnej oceny zatrudnienia […] w odpowiednim okresie, po 6 latach zatrudnienia do 5372,80 EUR, po 12 latach zatrudnienia do 5854,50 EUR, po 18 latach zatrudnienia do 6336,20 EUR oraz po 24 latach zatrudnienia do 6817,90 EUR. 2. Miesięczne wynagrodzenie brutto w grupie wynagrodzeń A2 wynosi 3686,70 EUR, a w przypadku pracowników z odpowiednim tytułem doktorskim – 4288,80 EUR. Kwota ta ulega podwyższeniu: a) po spełnieniu kryteriów umowy dotyczącej kwalifikacji […] – do 4650,20 EUR, b) oraz w przypadku uzyskania co najmniej jednej pozytywnej oceny zatrudnienia […] w odpowiednim okresie, po 6 latach zatrudnienia jako profesor nadzwyczajny do 5131,90 EUR, po 12 latach zatrudnienia do 5613,70 EUR, po 18 latach zatrudnienia do 6095,40 EUR oraz po 24 latach zatrudnienia do 6577,00 EUR. 3. Miesięczne wynagrodzenie brutto w grupie wynagrodzeń B1 wynosi 2696,50 EUR. Kwota ta ulega podwyższeniu: a) po 3 latach zatrudnienia do 3203,30 EUR. Trzyletni okres ulega skróceniu o okresy, za które zostanie wykazane wcześniejsze doświadczenie związane z tego rodzaju zatrudnieniem; b) po 8 latach zatrudnienia w ramach zaszeregowania zgodnie z lit. a) lub w przypadku posiadania tytułu doktorskiego, który był warunkiem zawarcia stosunku pracy (stanowisko typu podoktorskiego), do 3590,70 EUR; c) po 8 latach zatrudnienia w ramach zaszeregowania zgodnie z lit. b) do 3978,30 EUR; d) po 8 latach zatrudnienia w ramach zaszeregowania zgodnie z lit. c) do 4186,90 EUR”.
11.

Zgodnie z art. 23 dyrektywy 2014/17, zatytułowanym „Kredyty w walucie obcej”: „1. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy umowa o kredyt dotyczy kredytu w walucie obcej, w momencie zawierania umowy o kredyt obowiązywały odpowiednie ramy regulacyjne, zapewniające co najmniej, co następuje: a) konsument ma prawo, na konkretnych warunkach, do przeliczenia waluty umowy o kredyt na inną walutę; lub b) istnieją inne uzgodnienia ograniczające ryzyko kursowe, na które narażony jest konsument w przypadku umowy o kredyt. 2. Inną walutą, o której mowa w ust. 1 lit. a), jest: a) waluta, w której konsument otrzymuje większość wynagrodzenia lub posiada większość aktywów, z których kredyt będzie spłacany, określoną w momencie przeprowadzania ostatniej oceny zdolności kredytowej w odniesieniu do tej umowy o kredyt; albo b) waluta państwa członkowskiego, w którym konsument był rezydentem w momencie zawierania umowy o kredyt lub w którym jest rezydentem obecnie. Państwa członkowskie mogą określić, czy konsumentowi dostępne są obie opcje, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), czy tylko jedna z nich, albo mogą zezwolić kredytodawcom na określenie, czy konsumentowi dostępne są obie opcje, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), czy tylko jedna z nich. 3. Jeżeli konsument ma prawo do przeliczenia umowy o kredyt na inną walutę zgodnie z ust. 1 lit. a), państwa członkowskie zapewniają, by kurs wymiany zastosowany do przeliczenia był kursem rynkowym mającym zastosowanie w dniu, w którym występuje się o przeliczenie, chyba że w umowie o kredyt określono inaczej. 4. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy konsument ma kredyt w walucie obcej, kredytodawca regularnie ostrzegał konsumenta na papierze lub innym trwałym nośniku przynajmniej [co najmniej] w sytuacji, gdy całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta pozostająca do spłacenia lub regularnie spłacane raty różnią się o więcej niż 20% od kwot, które miałyby zastosowanie, gdyby stosowany był kurs wymiany waluty umowy o kredyt i waluty państwa członkowskiego mającej zastosowanie w momencie zawierania umowy o kredyt. Ostrzeżenie zawiera informację dla konsumenta o zwiększeniu kwoty pozostającej do spłaty przez konsumenta, w stosownych przypadkach prawo przeliczenia na inną walutę i warunki takiego przeliczenia oraz wyjaśnia inne mające zastosowanie mechanizmy ograniczania ryzyka kursowego, na które narażony jest konsument. 5. Państwa członkowskie mogą bardziej szczegółowo regulować kredyty w walucie obcej, pod warunkiem że takie przepisy nie są stosowane ze skutkiem retroaktywnym. 6. Postanowienia mające zastosowanie na mocy niniejszego artykułu są przedstawione konsumentowi w arkuszu ESIS i w umowie o kredyt. Jeżeli umowa o kredyt nie zawiera postanowienia ograniczającego ryzyko kursowe, na jakie narażony jest konsument w przypadku wahań kursu wymiany mniejszych niż o 20%, arkusz ESIS obejmuje poglądowy przykład wpływu wahania kursu wymiany o 20%”.
102.

Oznacza to, że sąd krajowy dokonujący kontroli takiej decyzji jest uprawniony do wydawania wiążących poleceń dotyczących zarówno kwestii prawnych, jak i oceny okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, które to polecenia ściśle wiążą organ administracyjny i do których to poleceń musi się on zastosować. Ta wizja kontroli sądowej jest więc całkowicie odmienna: sąd ma bowiem kontrolować działania administracji publicznej, a nie działać jak pokorny „amicus administratoris”, który przekazuje sugestie co do możliwej wykładni przepisów lub co do okoliczności faktycznych, które organ administracyjny być może mógłby uwzględnić przy wydawaniu kolejnej decyzji.
Artykuł 4 dyrektywy 2016/343, zatytułowany „Publiczne wypowiedzi o winie”, przewiduje:

„1. Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by do czasu udowodnienia podejrzanemu lub oskarżonemu winy zgodnie z prawem organy publiczne w swoich wypowiedziach publicznych oraz w orzeczeniach sądowych innych niż rozstrzygające o winie nie odnosiły się do takiej osoby jako do winnej. Powyższe stosuje się z zastrzeżeniem czynności oskarżyciela, które zmierzają do wykazania winy podejrzanego lub oskarżonego, oraz z zastrzeżeniem wstępnych decyzji o charakterze procesowym, które są podejmowane przez organy sądowe lub inne właściwe organy i które opierają się na podejrzeniu lub obciążającym materiale dowodowym.

2. W przypadku naruszenia określonego w ust. 1 niniejszego artykułu zobowiązania do nieodnoszenia się do podejrzanych lub oskarżonych jako do winnych państwa członkowskie zapewniają dostępność odpowiednich środków zgodnie z niniejszą dyrektywą, a w szczególności zgodnie z art. 10.

[…]”.