24

W tych okolicznościach, po stwierdzeniu, że odwołanie główne i odwołanie wzajemne są dopuszczalne, cour du travail de Liège postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) […] Czy art. 6 dyrektywy 98/59 […] należy rozumieć w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 67 ustawy [z 1998 r.] w zakresie, w jakim stanowi, że pracownik może kwestionować prawidłowość zastosowanej procedury informacji i konsultacji tylko ze względu na niespełnienie przez pracodawcę wymogów wymienionych w art. 66 [§] 1 akapit 2 tej ustawy, i o ile przedstawiciele personelu w radzie przedsiębiorstwa, a w jej braku — członkowie delegacji związkowej, a w jej braku — pracownicy, których należy poinformować i przeprowadzić z nimi konsultacje, zgłosili pracodawcy zastrzeżenia dotyczące spełnienia jednego lub większej liczny wymogów ustanowionych w [tymże] art. 66 [§] 1 akapit drugi w terminie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia, o którym mowa w art. 66 [§] 2 akapit drugi, i o ile zwolniony pracownik powiadomił pracodawcę listem poleconym, że kwestionuje on prawidłowość zastosowanej procedury informacji i konsultacji i domaga się przywrócenia do pracy [w terminie trzydziestu dni od dnia jego zwolnienia] lub od dnia, w którym zwolnienia nabrały charakteru zwolnienia grupowego? 2) […] Przy założeniu, że art. 6 dyrektywy 98/59 […] można rozumieć w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wydaniu przez państwo członkowskie przepisu, takiego jak art. 67 ustawy [z 1998 r.], czy taki reżim prawny zgodny jest z podstawowymi prawami jednostek, stanowiącymi integralną część ogólnych zasad prawa, których poszanowanie sąd wspólnotowy ma obowiązek zapewnić, a w szczególności z art. 6 [EKPC]? 3) […] Czy sąd krajowy, przed którym toczy się spór między dwiema jednostkami w niniejszej sprawie — są nimi pracownik i były pracodawca — może odmówić stosowania przepisu prawa krajowego sprzecznego z uregulowaniami dyrektywy wspólnotowej, takiego jak art. 67 ustawy [z 1998 r.], celem zapewnienia skuteczności innym przepisom prawa wewnętrznego, które w sposób prawidłowy transponują dyrektywę wspólnotową, takim jak przepisy zawarte w układzie zbiorowym [nr 24] — w niniejszej sprawie jest to art. 67 ustawy [z 1998 r.]? 4) […] a) Czy art. 2 dyrektywy 98/59 […]., a w szczególności ust. 1, 2 i 3 tego artykułu, należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 66 [§] 1 ustawy [z 1998 r.], w zakresie, w jakim [ten ostatni] stanowi, iż pracodawca chcący spełnić ciążące na nim obowiązki w zakresie zwolnienia grupowego, jest jedynie zobowiązany przedstawić dowód na to, że zastosował się do następujących wymogów […]: 1° przedstawił radzie przedsiębiorstwa, a w jej braku — delegacji związkowej, lub w jej braku — pracownikom pisemne sprawozdanie, w którym wyraża on swój zamiar dokonania zwolnienia grupowego; 2° jest w stanie przedstawić dowód na to, że w celu omówienia zamiaru dokonania zwolnienia grupowego zwołał on zebranie rady przedsiębiorstwa, a w jej braku — spotkał się z delegacją związkową, a w jej braku — przeprowadził spotkanie z pracownikami; 3° umożliwił członkom rady przedsiębiorstwa reprezentującym personel lub, w braku rady przedsiębiorstwa — członkom delegacji związkowej, lub w braku tej ostatniej — pracownikom, przedstawienie argumentów lub kontrpropozycji w tej kwestii; 4° przeanalizował pytania, argumenty i kontrpropozycje, o których mowa w pkt 3 powyżej i odpowiedział na nie? b) Czy ten sam przepis [dyrektywy 98/59] należy rozumieć w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak 67 akapit drugi ustawy [z 1998 r.], w zakresie, w jakim [ten ostatni] stanowi, że zwolniony pracownik może kwestionować prawidłowość zastosowania procedury informacji i konsultacji tylko na tej podstawie, że pracodawca nie zastosował się do wymogów określonych w art. 66 [§] 1 akapit 2, o którym mowa w pkt [a)]?”.