ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 247/44

Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Republika Czeska / Komisja

(Sprawa T-335/20)

(2020/C 247/60)

Język postępowania: czeski

Strony

Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš, O. Serdula i J. Vláčil, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) CCI 2014CZ06RDNP 001 z dnia 30 marca 2020 r., w którym zawiesiła ona płatności okresowe związane z Programem rozwoju obszarów wiejskich Republiki Czeskiej na lata 2014–2020 odnoszące się do wydatków dokonanych w okresie od 16 października 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. [notyfikowanej jako dokument nr C(2020) 1857 final];

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, który wynika z naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (1). Komisja bowiem błędnie zakłada, że dotacja, do której odnosi się zawieszona płatność, została udzielona niezgodnie z przepisami krajowymi. Do naruszenia odnośnych przepisów krajowych nie mogło jednak dojść, ponieważ przepisy te nie mają zastosowania do rodzaju dotacji, których dotyczy zawieszona płatność.

(1) Dz.U. 2013, L 347, s. 549.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39), a w szczególności jego art. 17. Wreszcie, skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje naruszają prawo podstawowe do dostępu do danych osobowych.
—

Poważne uchybienie proceduralne i naruszenie prawa z uwagi na to, że zwrócono się o stanowisko Urzędu dopiero o unieważnieniu prawa do austriackiego znaku towarowego, a Urząd do tej pory nie wypowiedział się w sprawie argumentów skarżącej zawartych we wniosku o konwersję;
2.

Zarzut drugi: naruszenie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, ze poprzez sztuczny podział planowanej koncentracji strona pozwana naruszyła postanowienia traktatów Unii Europejskiej oraz przepisy rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. W szczególności naruszyła ona przepisy proceduralne dotyczące łączenia przedsiębiorstw, a przez to pominęła lub nie uwzględniła w należyty sposób okoliczności mających istotne znaczenie dla decyzji. Chodzi tu między innymi o błędną ocenę związków prawnych, gospodarczych i faktycznych dotyczących całej planowanej koncentracji, błędną kwalifikację transakcji jako Asset Swap, nieuwzględnienie skutków dla konkurencji świadczenia wzajemnego za udziały RWE AG w E.ON SE na poziomie 16,67 %, jak też błędną ocenę wpływu transakcji na konkurencję. W szczególności strona pozwana nie określiła prawidłowo właściwego rynku. Ponadto strona pozwana oparła swoją ocenę skutków transakcji na niewłaściwym zakresie uznania i błędnie oceniła stworzone po stronie RWE w wyniku transakcji bodźce zachęcające do świadomego utrzymania mocy wytwórczych. W tym względzie strona pozwana doszła do błędnego wniosku, po pierwsze, że koncentracja może zostać zbadana odrębnie i, po drugie, że nie ma ona żadnych negatywnych skutków dla konkurencji w całej Wspólnocie.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że sprawozdanie z oceny zawiera uwagi mniej pozytywne niż poprzednie sprawozdania, bez żadnego uzasadnienia, a zatem stanowi oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, rodzący dalsze konsekwencje w postaci pozbawienia strony skarżącej prawa do skorzystania z prawa do obrony.
—

zmiana zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień, na mocy której oddalił on wniosek o unieważnienie zakwestionowanego znaku w odniesieniu do spornych towarów w niniejszej sprawie, należących do: klasy 9: dmuchane ekrany projekcyjne; duże ekrany; srebrne ekrany; klasy 17: ramy z polichlorku winylu (PVC) do wypełnienia powietrzem; niesztywne arkusze PVC; klasa 19: konstrukcje przenośne niemetalowe; duże niemetalowe ramy ekranu;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 czerwca 2019 r. o przeniesieniu z urzędu „w interesie służby” skarżącego z Dyrekcji Generalnej ds. Rozwoju i Współpracy – EuropeAid, dyrekcja ds. sąsiedztwa, wydział ds. finansów, zamówień i audytu (DEVCO.F5.DEL.West Bank and Gaza Strip.006) we Wschodniej Jerozolimie do Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Transportu, dyrekcja ds. zasobów wspólnych MOVE.ENER (MOVE.SRD) w Brukseli, z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2013 r.;
—

stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do unijnego znaku towarowego nr 2 196 822 JUVEDERM w odniesieniu do kwestionowanych towarów, a mianowicie „biokompatybilnych substancji do wykorzystania medycznego w zakresie redukcji zmarszczek”;
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalając odwołanie El Corte Inglés, S.A., potwierdza decyzję Wydziału Unieważnień o częściowym uwzględnieniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku nr 18 381 C i unieważnia częściowo graficzny unijny znak towarowy nr 2 957 132 LLOYD’S dla towarów: „towary z tych materiałów (skóra i imitacje skóry) nieujęte w innych klasach, z wyłączeniem skóry do wytwarzania obuwia” z klasy 18;
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/217 (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim dotyczy ono ditlenku tytanu, a mianowicie: motywu 5 zaskarżonego rozporządzenia, załączników I i II do zaskarżonego rozporządzenia, zmian części 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 (2) wprowadzonych w załączniku III do zaskarżonego rozporządzenia, a także umieszczenia ditlenku tytanu w części 3 załącznika VI do rozporządzenia nr 1272/2008 na mocy załącznika III do zaskarżonego rozporządzenia;
2.

Zarzut drugi. Drugi zarzut dotyczy tego, że art. 18 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w związku z art. 20 tego samego załącznika ma charakter dyskryminujący i w związku z tym jest nieważny, ponieważ w przypadku urzędników pozostających w czynnej służbie jeden rok małżeństwa wystarcza do ustalenia istnienia stałego związku, uprawniającego do otrzymania renty rodzinnej w przypadku śmierci urzędnika, podczas gdy w przypadku małżonków urzędników, którzy zawarli z nimi związek małżeński po przejściu na emeryturę, aby móc otrzymać rentę rodzinną, należy wykazać aż pięć lat małżeństwa.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w wyborze produktów strony skarżącej do celów zastosowania ceł dodatkowych nałożonych zaskarżonym rozporządzeniem ze względu na to, że środki te: a) nie są odpowiednie względem założonych celów; b) wykraczają poza to co konieczne do osiągnięcia założonych w nich celów; oraz c) powodują nieuzasadnione niekorzystne skutki względem strony skarżącej.
1.

Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że skarżący skierował do Komisji Europejskiej, pismem z dnia 30 stycznia 2020 r., wezwanie do działania na podstawie art. 265 TFUE, zaś Komisja nie odniosła się w swej odpowiedzi do treści wezwania skarżącego, lecz udzieliła mu odpowiedzi odnoszącej się do zupełnie innego zagadnienia. — Komisja otrzymała od skarżącego wezwanie do działania i, mimo udzielenia odpowiedzi na to wezwanie, nie zajęła w tej odpowiedzi żadnego stanowiska w przedmiocie sformułowanego przez skarżącego wezwania do unikania spotkań i rozmów z czeskim premierem dotyczących WRF na lata 2021-2027, jak też braku powstrzymania przez Komisję realizacji bezpośrednich płatności dla rolnictwa na rzecz spółek należących do określonych grup, które czeski premier kontroluje, lub których jest on rzeczywistym właścicielem. Zamiast udzielenia odpowiedzi dotyczącej niezgodnej z prawem realizacji bezpośrednich dotacji dla rolnictwa na rzecz tych grup, Komisja udzieliła informacji na temat wstrzymania inwestycyjnych funduszy strukturalnych i inwestycyjnych funduszy rolniczych w odniesieniu do jednej z tych grup, co stanowi inną kwestię, która nie była przedmiotem wystosowanego przez skarżącego wezwania do działania. Komisja w ogóle nie wypowiedziała się w przedmiocie drugiej części wystosowanego przez skarżącego wezwania, w której domaga się on zaprzestania przez członków Komisji Europejskiej spotykania się z Andrejem Babišem w celu prowadzenia z nim rozmów na temat WRF na lata 2021-2027.
7.

Zarzut siódmy: naruszenie prawa wyższego rzędu przez art. 6, 7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 i załącznik I do tego rozporządzenia W ramach zarzutu siódmego podnosi się, że art. 6, 7 i 9 oraz załącznik I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 naruszają wymóg obliczenia składki stosownie do ryzyka, art. 16 i 20 karty, zasadę proporcjonalności oraz wymóg pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych, ponieważ przepisy te ustanawiają wskaźniki ryzyka oraz procedury i formuły ich łączenia, oparte na idealistycznym obrazie, które nie odpowiadają rzeczywistej sytuacji wszystkich instytucji zobowiązanych do uiszczania składek..
—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 15 kwietnia 2020 r. (SRB/ES/2020/24) wraz z załącznikiem w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r. oraz szczegółów obliczenia, w zakresie, w jakim mają one znaczenie w odniesieniu do skarżącej, oraz
Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2020 r. – Close i Cegelec / Parlament

(Sprawa T-188/20)

(2020/C 262/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: SA Close (Harzé-Aywaille, Belgia) i Cegelec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Rikkers i J. Teheux)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— tymczasowe zasądzenie od Unii Europejskiej reprezentowanej przez Parlament Europejski odszkodowania szacowanego na kwotę 3 906 043 EUR z odsetkami ustawowymi od dnia powstania szkody, tj. dnia 27 marca 2015 r.;

— przed wydaniem rozstrzygnięcia skarżące wnoszą o zawieszenie postępowania w oczekiwaniu na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w postępowaniu będącym w toku o sygnaturze C-447/19 oraz wyroku Sądu w razie jej przekazania do ponownego rozpoznania;

— orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżące podnoszą, że jeżeli odwołanie zmierzające do uchylenia wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r. (sprawa C-447/19, Close i Cegelec/Parlament) zostanie uwzględnione i spowoduje stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 19 marca 2015 r. o udzieleniu zamówienia publicznego na roboty dotyczące „Projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu”, część 73 (centrala energetyczna), nr referencyjny INLO-D-UPIL-T-14-A04 na rzecz konsorcjum ENERGIE-KAD (składającego się ze spółek: MERSCH i SCHMITZ PRODUCTION SARL, i ENERGOLUX SA), a co się z tym wiąże o braku wybrania oferty skarżących, to w konsekwencji okaże się, po pierwsze, że konsorcjum ENERGIE-KAD nie mogło zostać wybrane, a po drugie, że skarżące, które złożyły najtańszą ofertę, powinny otrzymać to zamówienie, gdyż udzielenie zamówienia odbywało się wyłącznie na podstawie kryterium ceny. Powstała szkoda została oszacowana wstępnie na 10 % kwoty oferty skarżących.
—

stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej z dnia 17 września 2019 r., potwierdzonej wyraźną decyzją z dnia 10 października 2019 r. w sprawie wniosku o zwrot niezaliczonej do lat służby uprawniających do emerytury części uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą przed rozpoczęciem służby, przeniesionych do systemu emerytalnego Unii Europejskiej;
1.

Zarzut pierwszy: naruszenie art. 5 ust. 1 lit. e) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 (1), ponieważ zarządzane powierniczo przez skarżącą środki pieniężne należące do klientów nie zostały wyłączone z obliczenia składki ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r.
7.

Część siódma dotycząca naruszenia prawa do samostanowienia, z uwagi na to, że: — po pierwsze, posługując się zwrotem „odnośna ludność” decyzja 2019/217 i zawarte poprzez nią porozumienie zaprzeczają jedności narodowej ludu Sahrawi będącemu podmiotem prawa do samostanowienia; — po drugie, podczas gdy zawarte poprzez nią porozumienie zmieniające przewiduje wywóz jego zasobów naturalnych do Unii, które określone zostają jako zasoby pochodzenia marokańskiego, decyzja 2019/217 neguje w samej istocie suwerenne prawa ludu Sahrawi do jego zasobów naturalnych i pozbawia go jego własnych źródeł utrzymania; — po trzecie, w odniesieniu do terytorialnego aspektu prawa do samostanowienia, po pierwsze, zawierając umowę międzynarodową z Królestwem Marokańskim znajdującą zastosowanie do części Sahary Zachodniej pod marokańską okupacją, decyzja 2019/217 narusza prawo ludu Sahrawi do zachowania integralności terytorialnej jego terytorium, poprzez zanegowanie oddzielnego i odrębnego statusu tego terytorium oraz potwierdza nielegalny podział tego terytorium przez marokański „Berm”. Po drugie, definiując produkty pochodzące z Sahary Zachodniej jako produkty pochodzenia marokańskiego, porozumienie zawarte w drodze decyzji 2019/217 stanowi naruszenie oddzielnego i odrębnego statusu Sahary Zachodniej, ponieważ zataja prawdziwe pochodzenie tych produktów.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24) [„Decision of the Single Resolution Board of 15 April 2020 on the calculation of the 2020 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/2020/24)”], wraz z załącznikami, a w każdym razie w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz
1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja błędnie uznała, że finansowanie Femern A/S stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zarzut pierwszy dzieli się na cztery części. Po pierwsze, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w motywach 190–194, że działalność Femern A/S nie wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej. W tym względzie skarżąca podnosi: — że metoda zastosowana przez Komisję w motywach 190–194 w celu ustalenia, czy działalność Femern A/S wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE; — że przy ocenie, czy działalność Femern A/S wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej, która to ocena jest obca przepisom Unii w dziedzinie pomocy państwa i konkurencji, Komisja naruszyła prawo, przywiązując wagę do kwestii istnienia podmiotów prywatnych, których działalność można by uznać za alternatywną w stosunku do działalności Femern A/S i które uważają się za konkurujące z Femern A/S; — że stwierdzając w szczególności, że działalność Femern A/S polegająca na tworzeniu i eksploatacji połączenia między dwoma wybrzeżami nie wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej, Komisja naruszyła prawo. Po drugie, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w motywie 193, że Femern A/S oferuje usługi transportowe na rynku, na którym konkuruje z osobami trzecimi. Po trzecie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając w motywach 192–194 i 196 zaskarżonej decyzji że Femern A/S jest „podmiotem gospodarczym podlegającym „logice ekonomicznej”, który „prowadzi działalność komercyjną” polegającą na obsłudze stałego połączenia. Po czwarte, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając w motywach 233–240, że finansowanie Femern A/S może zakłócać konkurencję i wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/550 z dnia 12 lutego 2020 r. zmieniającego załączniki II i IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 w odniesieniu do czasowego wycofania rozwiązań, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 978/2012, w przypadku niektórych produktów pochodzących z Królestwa Kambodży, w części dotyczącej czasowego wycofania preferencji taryfowych GSP w odniesieniu do wszystkich kodów celnych, które mają wpływ na członków GMAC, tj. kodów HS wymienionych w tabeli w art. 1 pkt 1) oraz wszystkich kodów celnych HS wymienionych w tabeli w art. 1 pkt 2), z wyjątkiem kodu HS 1212 93;
Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2020 r. – KZ / Komisja

(Sprawa T-453/20)

(2020/C 287/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: KZ (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności listy awansowanych urzędników, która ukazała się w informacjach administracyjnych nr 32-2019/14.11.2019 z dnia 14 listopada 2019 r. w zakresie, w jakim nie zawiera ona nazwiska skarżącego;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na zarzucie niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych (zwanych dalej „OPW”) do art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). Skarżący kwestionuje wykładnię Komisji, która uważa, że art. 40 ust. 3 regulaminu pracowniczego oznacza, iż urzędnik przebywający na urlopie z przyczyn osobistych w dniu przyjęcia przez organ powołujący decyzji o awansach nie kwalifikuje się do otrzymania awansu w zakończonym w ten sposób postępowaniu. Skarżący przedstawia natomiast wykładnię celowościową i systemową art. 40 ust. 3 regulaminu pracowniczego i uważa, że Komisja poprzez swoją wykładnię narusza prawo do awansu w rozumieniu art. 45 regulaminu pracowniczego. Jego zdaniem Komisja narusza także zasady pewności prawa i spójności przepisów wynikających regulaminu, do których należą OPW, zasadę równego traktowania w toku kariery zawodowej na podstawie art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego. Kwestionuje wreszcie brak logiki i proporcjonalności w zakresie skutków stosowania OPW.
—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę innych kwestii wynikających z prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off).
2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikat w sprawie projektów IPCEI (2), gdyż dopuściła się naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie, uznając pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Na zarzut ten składają się cztery argumenty: — po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że Fixed Link stanowi projekt wspólnego europejskiego zainteresowania; — po drugie, podnosi ona, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że pomoc jest konieczna, ponieważ nie ma ona zachęcającego skutku i nie spełnia wymogów scenariusza alternatywnego oraz istnienia projektów alternatywnych określonych w komunikacie w sprawie projektów IPCEI. Ponadto Komisja popełniła błąd w zaskarżonej decyzji, opierając się na błędnie niskiej wewnętrznej stopie zwrotu, ponieważ obliczyła ją na podstawie bardzo krótkiego okresu trwania projektu, wynoszącego 40 lat, który nie odpowiada rzeczywistemu okresowi trwałości infrastruktury, tj. okresowi, w którym Femern A/S będzie mogła gospodarczo wykorzystywać Fixed Link; — po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd, uznając, że pomoc jest proporcjonalna, ponieważ jest nieograniczona w czasie. Komisja popełniła również szereg oczywistych błędów w analizie luki w finansowaniu. Komisja niesłusznie oparła się na bardzo krótkim okresie realizacji projektu, o którym mowa powyżej, co doprowadziło do zwiększenia udziału kosztów w stosunku do dochodów z eksploatacji stałego połączenia; Komisja nie doszacowała prognozowanych dochodów Femern A/S i przeszacowała prognozowane koszty, włączając w szczególności koszty operacyjne w obliczenia luki w finansowaniu. Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie uznała, że elementem pomocy jest oprocentowanie płacone przez Femern A/S na rzecz państwa duńskiego, podczas gdy ze względu na fakt, że żaden prywatny podmiot nie był skłonny zainwestować w projekt bez znacznej pomocy państwa, element pomocy składa się z całkowitej kwoty na jaką opiewają kredyty udzielone przez państwowo oraz kredyty objęte gwarancjami państwowymi. — po czwarte, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie uznała, iż pomoc nie powoduje nadmiernego zakłócenia konkurencji, ponieważ prowadzi ona do stworzenia pozycji dominującej Femern A/S na właściwym rynku, stwarza nadwyżkę mocy produkcyjnych i pozwala Femern A/S na stosowanie cen poniżej kosztów. Zdaniem skarżącej Komisja nie uwzględniła faktu, że negatywne skutki pomocy przewyższają wszelkie jej pozytywne skutki.
2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikat w sprawie projektów IPCEI (2), gdyż dopuściła się naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie, uznając pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Na zarzut ten składają się cztery argumenty: — po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że Fixed Link stanowi projekt wspólnego europejskiego zainteresowania; — po drugie, podnosi ona, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że pomoc jest konieczna, ponieważ nie ma ona zachęcającego skutku i nie spełnia wymogów scenariusza alternatywnego oraz istnienia projektów alternatywnych określonych w komunikacie w sprawie projektów IPCEI. Ponadto Komisja popełniła błąd w zaskarżonej decyzji, opierając się na błędnie niskiej wewnętrznej stopie zwrotu, ponieważ obliczyła ją na podstawie bardzo krótkiego okresu trwania projektu, wynoszącego 40 lat, który nie odpowiada rzeczywistemu okresowi trwałości infrastruktury, tj. okresowi, w którym Femern A/S będzie mogła gospodarczo wykorzystywać Fixed Link; — po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd, uznając, że pomoc jest proporcjonalna, ponieważ jest nieograniczona w czasie. Komisja popełniła również szereg oczywistych błędów w analizie luki w finansowaniu. Komisja niesłusznie oparła się na bardzo krótkim okresie realizacji projektu, o którym mowa powyżej, co doprowadziło do zwiększenia udziału kosztów w stosunku do dochodów z eksploatacji stałego połączenia; Komisja nie doszacowała prognozowanych dochodów Femern A/S i przeszacowała prognozowane koszty, włączając w szczególności koszty operacyjne w obliczenia luki w finansowaniu. Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie uznała, że elementem pomocy jest oprocentowanie płacone przez Femern A/S na rzecz państwa duńskiego, podczas gdy ze względu na fakt, że żaden prywatny podmiot nie był skłonny zainwestować w projekt bez znacznej pomocy państwa, element pomocy składa się z całkowitej kwoty na jaką opiewają kredyty udzielone przez państwowo oraz kredyty objęte gwarancjami państwowymi; — po czwarte, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie uznała, iż pomoc nie powoduje nadmiernego zakłócenia konkurencji, ponieważ prowadzi ona do stworzenia pozycji dominującej Femern A/S na właściwym rynku, stwarza nadwyżkę mocy produkcyjnych i pozwala Femern A/S na stosowanie cen poniżej kosztów. Wreszcie, Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że pomoc została wykorzystana w celu pogorszenia dostępu do portu skarżącej w Niemczech. Zdaniem skarżącej Komisja nie uwzględniła faktu, że negatywne skutki pomocy przewyższają wszelkie jej pozytywne skutki.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r. (SRB/ES/2020/24), wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, oraz