Nielogiczne byłoby bowiem zobowiązywanie instytucji do stosowania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej w sposób, który okazał się błędny w świetle dowodów dostarczonych w ramach przeglądu okresowego, jedynie z tego względu, iż takie stosowanie miało miejsce podczas początkowego dochodzenia. Wniosek ten byłby tym bardziej nielogiczny, że zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia podstawowego jedynie przegląd okresowy umożliwia zmianę środków, podczas gdy przegląd wygaśnięcia środków może prowadzić jedynie do ich uchylenia lub utrzymania w mocy.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej strony, których dotyczy dochodzenie antydumpingowe mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku postępowania najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których ma być zalecone wprowadzenie środków ostatecznych lub zakończenie postępowania bądź pozostałych czynności bez zastosowania środków.

Ponadto poszanowanie prawa do obrony w trakcie każdego postępowania dotyczącego podmiotu i mogącego doprowadzić do wydania niekorzystnego dla niego aktu stanowi podstawową zasadę prawa Unii, której przestrzeganie powinno być zagwarantowane nawet w przypadku braku odpowiednich uregulowań proceduralnych. Zasada ta ma kluczowe znaczenie w postępowaniach w dziedzinie dochodzeń antydumpingowych.

Zgodnie z tą zasadą w toku postępowania administracyjnego zainteresowane przedsiębiorstwa muszą mieć możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska dotyczącego prawidłowości i znaczenia przywołanych faktów i okoliczności oraz dowodów, na których Komisja oparła swoje twierdzenia w przedmiocie wystąpienia praktyki dumpingowej i wynikającej z niej szkody

Obowiązek informacyjny spoczywający na instytucjach Unii w dziedzinie antydumpingu wymaga pogodzenia z obowiązkiem poszanowania informacji poufnych. Niemniej jednak obowiązek poszanowania informacji poufnych nie może pozbawiać zasadniczej treści prawa do obrony. Wystarczający charakter informacji udzielonych przez instytucje Unii należy oceniać w zależności od stopnia szczegółowości wnioskowanych informacji.

Jeżeli chodzi w szczególności o odmowę udzielenia przez Komisję przedsiębiorstwu, którego dotyczy dochodzenie antydumpingowe, informacji w przedmiocie ustalania wartości normalnej danych produktów, okoliczność posiadania szczegółowych obliczeń dokonanych przez Komisję oraz danych wykorzystanych do tych obliczeń jest zasadniczo w stanie umożliwić zainteresowanym stronom przedstawienie bardziej skutecznych uwag w celu ich obrony. W rzeczywistości bowiem mogą one wówczas dokładnie sprawdzić sposób, w jaki Komisja wykorzystała te dane, oraz porównać je z własnymi obliczeniami, co może umożliwić im wskazanie ewentualnych błędów ze strony Komisji, które w przeciwnym razie byłyby niemożliwe do wykrycia. W dodatku nie można zobowiązać danego przedsiębiorstwa do wykazania, że wydana następnie decyzja instytucji miałaby inną treść gdyby dysponowało ono tymi informacjami, lecz jedynie że ewentualności tej nie można całkowicie wykluczyć, zważywszy, że miałoby ono możliwość lepszego zagwarantowania swej obrony w braku uchybień proceduralnych, co w konkretny sposób wpływało na prawo do obrony.

(zob. pkt 138–140, 142, 143, 156, 157)