123.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pierwsze pytanie prejudycjalne skierowane przez Consiglio di Stato (radę stanu, Włochy) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi: 1) Ustawowe przyznanie środków na rzecz państwowego zarządcy lokalnej infrastruktury kolejowej i dostawcy lokalnych usług transportu pasażerskiego, które ma być pokryte z budżetu państwa i zostało zatwierdzone ustawą finansową, stanowi przeniesienie zasobów państwowych i można je przypisać państwu; taki środek należy uznać za przydzielony, jeżeli bezwarunkowe prawo do jego otrzymania zostało przyznane beneficjentowi na mocy prawa krajowego lub jeżeli prawo to zostało przyznane z zastrzeżeniem spełnienia przesłanek i przesłanki te spełniono. Ustalenie tej kwestii należy do sądu odsyłającego takie przyznanie, które ogranicza możliwość wejścia na rynek konkurenta działającego w innych państwach członkowskich, wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi; taki środek należy uznać za przyjęty przez państwo jako organ publiczny, jeżeli nie opiera się on na wcześniejszych ocenach ekonomicznych, co stanowi kwestię do ustalenia przez sąd odsyłający; oraz takie przyznanie należy uznać za mogące zakłócić konkurencję, jeżeli, po pierwsze, może ono zostać wykorzystane do zapewnienia ciągłości działania beneficjenta, a po drugie, działalność beneficjenta podlega monopolowi prawnemu, który wyklucza konkurencję na rynku, ale nie o rynek, w wyniku czego przyznanie to pozwala beneficjentowi pozostać na rynku i tym samym uniemożliwia powierzenie eksploatacji lokalnej infrastruktury kolejowej i świadczenia lokalnych usług transportu pasażerskiego innym przedsiębiorstwom, co stanowi kwestię do ustalenia przez sąd odsyłający. 2) Przeniesienie na państwowego zarządcę krajowej sieci kolejowej posiadanego przez państwo udziału w kapitale zarządcy lokalnej infrastruktury kolejowej i dostawcy lokalnych usług transportu pasażerskiego, który dysponuje funduszami publicznymi i którego jedynym udziałowcem jest państwo, należy uznać za przeniesienie zasobów państwowych; takie przeniesienie, które zostało przewidziane w dekrecie ministerstwa, można przypisać państwu; takie przeniesienie, które jest korzystne dla przedsiębiorstwa działającego w innych państwach członkowskich i które ogranicza możliwość wejścia na rynek konkurenta działającego w innych państwach członkowskich, wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi; takie przeniesienie należy uznać za dokonane przez państwo jako organ publiczny, jeżeli nie opiera się ono na wcześniejszych ocenach ekonomicznych, co stanowi kwestię do ustalenia przez sąd odsyłający; takie przeniesienie, w wyniku którego podmiot lokalny znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej zostaje nabyty nieodpłatnie przez podmiot krajowy pod warunkiem, że ten ostatni podmiot zobowiąże się do przywrócenia rentowności finansowej podmiotu lokalnego, można uznać za przyznanie korzyści podmiotowi krajowemu, jeżeli istnieją perspektywy rentowności dla podmiotu lokalnego, lub podmiotowi lokalnemu, jeżeli podmiot ten nabył prawo do przywrócenia mu rentowności finansowej, co stanowi kwestię do ustalenia przez sąd odsyłający; oraz takie przeniesienie, które umożliwia podmiotowi lokalnemu utrzymanie się na rynku, a tym samym uniemożliwia powierzenie eksploatacji lokalnej infrastruktury kolejowej i świadczenia lokalnych usług transportu pasażerskiego innym przedsiębiorstwom, może zakłócić konkurencję.