ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11

Punkt 1 lit. c) załącznika IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylającego dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE (Dz.U. L 79, s. 1) ma następujące brzmienie: „Przed każdym lotem muszą być określone role i zadania każdego członka załogi. Dowódca statku powietrznego musi być odpowiedzialny za eksploatację i bezpieczeństwo statku powietrznego oraz za bezpieczeństwo wszystkich członków załogi, pasażerów i ładunku znajdującego się na pokładzie”.
45

Należy przypomnieć, że jeżeli przed sądem krajowym podniesiona zostaje kwestia ważności aktu przyjętego przez instytucje Unii Europejskiej, to do tego sądu należy ocena, czy rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne do wydania przezeń orzeczenia i czy w związku z tym należy zwrócić się do Trybunału o zajęcie stanowiska w tym zakresie. W konsekwencji, ponieważ pytania zadane przez sąd krajowy dotyczą ważności przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (postanowienie Adiamix, C‑368/12, EU:C:2013:257, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).
1)

Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1998/78 z dnia 18 sierpnia 1978 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wyrównywania kosztów składowania w odniesieniu do cukru, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1714/88 z dnia 13 czerwca 1988 r. w związku z art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3892/88 z dnia 14 grudnia 1988 r. powinno się interpretować w ten sposób, iż jeśli chodzi o sytuację taką jak sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której producent zamierza zastąpić do celów wywozu ilość cukru C równoważną ilością cukru kwotowego wyprodukowaną przez innego producenta, w ramach refundacji kosztów składowania należy uwzględnić przesłanki zawarte w tym ostatnim przepisie. Przesłanki te obejmują zwłaszcza wymóg, by cukier zastępczy został wyprodukowany przez innego producenta z siedzibą w tym samym państwie członkowskim. Badanie przedstawionych pytań nie wykazało, by istniał jakikolwiek czynnik mogący wpływać na ważność tego przepisu.
28

Co do istoty poprzez swoje dwa pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy wykładni art. 9 ust. 1, art. 73, art. 78 akapit pierwszy lit. a) oraz art. 79 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy VAT należy dokonywać w ten sposób, że kwoty opłat takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, płacone na rzecz gmin przez spółkę posiadającą koncesję na dystrybucję gazu w sieci z tytułu korzystania ze składnika mienia komunalnego tych gmin, które następnie spółka ta przerzuca na inną spółkę, zajmującą się sprzedażą gazu, która ostatecznie przerzuca je na odbiorców końcowych, należy wliczać do podstawy opodatkowania podatkiem VAT usług świadczonych przez pierwszą z tych spółek na rzecz drugiej.
Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 596/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by etykietowanie środka spożywczego oraz sposób, w jaki zostało ono wykonane, mogły sugerować, poprzez wygląd, opis lub graficzne przedstawienie określonego składnika, obecność tego składnika w owym środku spożywczym, podczas gdy w rzeczywistości składnik ten w nim nie występuje, a jego brak można wywieść wyłącznie z wykazu składników zamieszczonego na opakowaniu owego środka.
76

W tym celu Sąd zbadał kwestię, czy ustalenie stawki opłaty eksploatacyjnej było zgodne z obiektywnymi kryteriami mającymi zastosowanie do każdego potencjalnie zainteresowanego podmiotu gospodarczego. Tak więc w pkt 76 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał przede wszystkim, że ustawa o górnictwie jest zredagowana w ogólny sposób w odniesieniu do przedsiębiorstw mogących skorzystać z przedłużenia praw użytkowania górniczego. Następnie Sąd stwierdził w pkt 77 tego wyroku, że fakt, iż MOL był jedynym przedsiębiorstwem, które zawarło umowę o przedłużeniu w sektorze węglowodorów, nie stanowił koniecznie wskazówki co do selektywnego charakteru, ponieważ kryteria zawarcia takiej umowy są obiektywne i mają zastosowanie do każdego potencjalnie zainteresowanego podmiotu gospodarczego, a brak innych umów może wynikać z podjętych przez przedsiębiorstwa decyzji o nieskładaniu wniosków o przedłużenie praw użytkowania górniczego. Wreszcie w pkt 78 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że podwyższone opłaty eksploatacyjne ustalone na okres obowiązywania umowy z 2005 r. wynikają jedynie z zastosowania przepisów ustawy o górnictwie.
5

Artykuł 2 tej dyrektywy stanowi: „1. Dla celów niniejszej dyrektywy pojęcie »produktów energetycznych« stosuje się do produktów: a) objętych kodami CN [od] 1507 do 1518, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; b) objętych kodami CN 2701, 2702 i [od] 2704 do 2715; c) objętych kodami CN 2901 i 2902; d) objętych kodem CN 2905 11 00, które nie są pochodzenia syntetycznego, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; e) objętych kodem CN 3403; f) objętych kodem CN 3811; g) objętych kodem CN 3817; h) objętych kodem CN 3824 90 99, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe. 2. Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do energii elektrycznej objętej kodem CN 2716. 3. W przypadku przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystywania jako paliwa silnikowego lub paliwa do ogrzewania produkty energetyczne inne niż te, których poziom opodatkowania został określony w niniejszej dyrektywie, podlegają podatkowi zgodnie z wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego. Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1 wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego. Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1 wszelkie inne węglowodory, z wyłączeniem torfu, przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane do ogrzewania, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego produktu energetycznego. 4. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: […] b) następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej: — produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, — podwójnego zastosowania produktów energetycznych. […] 5. Odniesienia w niniejszej dyrektywie do kodów Nomenklatury scalonej odnoszą się do tych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej [(Dz.U. L 279, s. 1, zwany dalej »Nomenklaturą scaloną«)]. Decyzja o aktualizacji kodów Nomenklatury scalonej dla produktów określonych w niniejszej dyrektywie jest podejmowana raz w roku, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27. Decyzja ta nie może skutkować jakimikolwiek zmianami minimalnych stawek podatkowych zastosowanych w niniejszej dyrektywie lub dodaniem lub usunięciem jakichkolwiek produktów energetycznych i energii elektrycznej”.
4

Artykuł 4 dyrektywy 92/83 stanowi: „1. Państwa członkowskie mają prawo stosować do piwa produkowanego przez niezależne, małe browary obniżone stawki podatku akcyzowego, zróżnicowane zależnie od wielkości rocznej produkcji danych browarów, z zachowaniem następujących limitów: — stawek obniżonych nie stosuje się wobec zakładów produkujących ponad 200000 hl piwa rocznie, — stawki obniżone, które mogą kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej, mogą być niższe maksymalnie o 50% od standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego. 2. Do celów stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego przez pojęcie »niezależny, mały browar« rozumie się browar, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od wszelkich innych browarów, mieści się w budynkach usytuowanych poza terenem należącym do jakiegokolwiek innego browaru i nie działa na mocy licencji. Jednakże w przypadku gdy dwa lub więcej małych browarów współpracują ze sobą, a ich łączna wielkość rocznej produkcji nie przekracza 200000 hl, mogą one być traktowane jako jeden niezależny, mały browar. 3. Państwa członkowskie mają obowiązek dopilnowania, aby wszelkie stosowane przez nie obniżone stawki podatku stosowane były na równych prawach do piwa dostarczanego na ich terytorium z niezależnych małych browarów znajdujących się w innych państwach członkowskich. W szczególności są one zobowiązane dopilnować, by od poszczególnych dostaw piwa z innych państw członkowskich nie pobierano podatku wyższego niż dokładna równowartość odpowiedniego podatku w walucie krajowej”.
34

Ponadto ze sprawozdania objaśniającego sporządzonego przez profesora Fausta Pocara, dotyczącego Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Lugano w dniu 30 października 2007 r. (Dz.U. 2009, C 319, s. 1, pkt 109), wynika jednoznacznie, że testem na to, czy zawarty w tym przepisie wymóg formalny został spełniony, jest „sprawdzenie, czy możliwy jest trwały zapis przekazu elektronicznego przez jego wydrukowanie, zapisanie go na taśmie lub dysku lub zachowanie w inny sposób”, i że ma to miejsce, „nawet jeżeli w rzeczywistości nie dokonano takiego trwałego zapisu”, co oznacza, że „zapis nie jest wymagany jako warunek formalnej ważności lub istnienia klauzuli”.
21

Andreas Wittmann twierdzi, że okoliczności faktyczne rozpatrywane we wcześniejszych wyrokach wydanych przez Trybunał w tym zakresie nie są porównywalne do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Odwołując się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego zasady wzajemnego uznawania praw jazdy (wyrok Akyüz, C‑467/10, EU:C:2012:112, pkt 46), podnosi on, że od tej zasady nie można tworzyć nowych wyjątków. Zdaniem A. Wittmanna Trybunał określił dwa wyraźne przypadki odstępstw, czyli, po pierwsze, nieprzestrzeganie wymogu miejsca zamieszkania, który nie odgrywa żadnej roli w sprawie w postępowaniu głównym, i po drugie, uzyskanie zagranicznego prawa jazdy po cofnięciu krajowego uprawnienia do kierowania pojazdem lub w trakcie okresu obowiązywania zakazu. Andreas Wittmann twierdzi, że nie uzyskał on swego polskiego prawa jazdy w trakcie okresu obowiązywania zakazu z tego względu, że zakaz ten zaczął obowiązywać dopiero po uzyskaniu wspomnianego prawa jazdy.
11

Loi du 14 juillet 1994 relative à l’assurance obligatoire soins de santé et indemnités coordonnée (skonsolidowana ustawa z dnia 14 lipca 1994 r. o obowiązkowym ubezpieczeniu zdrowotnym i o świadczeniach z tytułu niezdolności do pracy, Moniteur belge z dnia 27 sierpnia 1994 r., s. 21524) w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwana dalej „ustawą z dnia 14 lipca 1994 r.”) w art. 86 ust. 1 stanowi: „Świadczenia z tytułu niezdolności do pracy określone w rozdziale III tytułu IV niniejszej ustawy skonsolidowanej przysługują, na warunkach w niej przewidzianych, następującym osobom posiadającym status uprawnionych: 1) a) pracownikom podlegającym obowiązkowemu ubezpieczeniu z tytułu niezdolności do pracy na podstawie loi du 27 juin 1969 révisant l’arrêté-loi du 28 décembre 1944 concernant la sécurité sociale des travailleurs (ustawy z dnia 27 czerwca 1969 r. zmieniającej dekret z mocą ustawy z dnia 28 grudnia 1944 r. w sprawie społecznego zabezpieczenia pracowników), w tym pracownikom już pobierającym świadczenie (należne w związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy o pracę, jednostronnym rozwiązaniem umowy o pracę z przedstawicielami pracowników, jednostronnym rozwiązaniem umowy o pracę z przedstawicielami związków zawodowych lub rozwiązaniem umowy o pracę za porozumieniem stron), przez okres pobierania tego świadczenia; b) pracownicom, o których mowa powyżej, w okresie odpoczynku, o którym mowa w art. 32 akapit pierwszy pkt 4; c) pracownikom znajdującym się w jednej z sytuacji, o których mowa w art. 32 akapit pierwszy pkt 3 i 5; […] 2) pracownikom, którzy w okresie niezdolności do pracy (lub ochrony macierzyństwa) zdefiniowanym w niniejszej ustawie skonsolidowanej utracili status uprawnionego, o którym mowa w pkt 1; 3) z upływem okresu ubezpieczenia kontynuowanego, o którym mowa w art. 32 akapit pierwszy pkt 6 – pracownikom posiadającym status wskazany w pkt 1, pod warunkiem że stali się niezdolni do pracy (lub pracownicom, które rozpoczęły okres ochrony macierzyństwa najpóźniej pierwszego dnia roboczego po upływie okresu ubezpieczenia kontynuowanego)”.
5

Artykuł 1417 tegoż kodeksu ustanawia progi i sposób obliczenia referencyjnego dochodu podlegającego opodatkowaniu: „[…] II. Artykuł 1414 A znajduje zastosowanie do podatników, których kwota dochodów za rok poprzedzający rok, za który naliczany jest podatek, nie przekracza kwoty 23224 EUR w odniesieniu do pierwszej części fiskalnej ilorazu rodzinnego, powiększonej o 5426 EUR za pierwszą połówkę fiskalną i 4270 EUR, począwszy od drugiej połówki fiskalnej i dla każdej kolejnej, które uwzględnia się do celów obliczenia podatku dochodowego w związku z rzeczonymi dochodami […]. […] IV. 1. Do celów stosowania niniejszego artykułu przez kwotę dochodów rozumie się kwotę netto uzyskaną po ewentualnym zastosowaniu reguł określonych w art. 163‑0 A dla obliczania części fiskalnych dochodów i zysków uwzględnianych do celów obliczenia podatku dochodowego za poprzedni rok podatkowy. Kwotę tę powiększa się: […] c) o kwotę dochodów […] uzyskanych przez urzędników organizacji międzynarodowych […]; […]”.
2

Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy, po pierwsze, Union of Shop, Distributive and Allied Workers (USDAW) i B. Wilson a WW Realisation 1 Ltd, w likwidacji (zwaną dalej „Woolworths” lub „spółką Woolworths”), a po drugie, USDAW a Ethel Austin Ltd (zwaną dalej „Ethel Austin” lub „spółką Ethel Austin”), a także Secretary of State for Business, Innovation and Skills (sekretarzem stanu ds. handlu, innowacji i umiejętności, zwanym dalej „sekretarzem stanu ds. handlu”) w przedmiocie zgodności z prawem zwolnień dokonanych przez Woolworths i Ethel Austin. Sekretarz stanu ds. handlu został przypozwany do postępowania głównego z uwagi na to, że w przypadku zasądzenia od Woolworths lub Ethel Austin odszkodowań zwanych świadczeniami ochronnymi, których spółki te nie byłyby w stanie wypłacić, sekretarz stanu ds. handlu w celu zaspokojenia tych wierzytelności będzie zobowiązany do zapłacenia pracownikom, którzy się o to zwrócą, odszkodowania w wysokości, którą uzna za stosowną, w granicach wyznaczonych przez ustawę.
Artykuł 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji [uprawnieniami do emisji] gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą 2004/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do operatora, który dokonuje zwrotu liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych odpowiadającej podanej w sprawozdaniu ilości emisji z poprzedniego roku, która została poddana kontroli zgodnie z art. 15 tej dyrektywy, w przypadku gdy w wyniku dodatkowej kontroli przeprowadzonej przez właściwy organ krajowy po upływie terminu zwrotu okaże się, że podano zaniżoną ilość emisji, wobec czego liczba zwróconych uprawnień jest niewystarczająca.
74

Zdaniem skarżących dowody przedstawione przez nie w oświadczeniu z dnia 20 lipca 2006 r. miały wręcz większą wartość od dowodów przedstawionych przez Samsung, ponieważ odnosiły się one do całego okresu naruszenia do lutego 2006 r., do podstawowych spotkań wielostronnych, do wszystkich uczestników oraz do różnych kategorii produktów, podczas gdy dowody przedstawione przez Samsung dotyczyły ograniczonych okoliczności i okresu oraz nie umożliwiły Komisji przeprowadzenia dochodzenia i nałożenia sankcji w odniesieniu do kilku członków kartelu na podstawie okoliczności faktycznych mających miejsce w roku 2005. Sąd sam uznał w pkt 189 i 190 zaskarżonego wyroku, że sporna decyzja opiera się w większej mierze na dowodach przedstawionych przez skarżące w zakresie dotyczącym roku 2005, i że informacje przedstawione przez skarżące miały rzeczywiście większą wartość dowodową niż dowody przedłożone uprzednio przez Samsung.
48

W kwestii tej należy zauważyć, że Komisja nie precyzuje we wniesionej przez siebie skardze, czy odwołuje się ona do odnośnych raportów dotyczących ewolucji sytuacji oraz oświadczenia IMO jedynie jako do ilustracji problemów, do których miałoby doprowadzić podnoszone naruszenie dyrektywy 2003/88 wynikające z art. 3 lit. a) i b) układu zbiorowego i niektórych postanowień art. 5 wzoru umowy o pracę, czy też jako do samodzielniej wskazówki co do niestosowania w praktyce tejże dyrektywy.
14

W świetle powyższych okoliczności Komisja w spornej decyzji notyfikowanej Republice Francuskiej w dniu 3 maja 2013 r. zarządziła, co następuje: „Artykuł 1 Rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM i CMN w ramach umowy o przekazaniu obowiązku użyteczności publicznej z dnia 7 czerwca 2007 r. stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Pomoc ta została przyznana z naruszeniem obowiązków określonych w art. 108 ust. 3 TFUE. Artykuł 2 1. Rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM z tytułu uruchomienia dodatkowych zdolności przewozowych, o których mowa w I a) 2), I b) 2) i I d) 1.4) specyfikacji do ww. umowy o przekazaniu obowiązku użyteczności publicznej, nie są zgodne z rynkiem wewnętrznym. 2. Rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM i CMN z tytułu wykonywania innych usług, o których mowa w ww. umowie o przekazaniu obowiązku użyteczności publicznej są zgodne z rynkiem wewnętrznym. Artykuł 3 1. Francja jest zobowiązana odzyskać od beneficjenta pomoc, o której mowa w art. 2 ust. 1. 2. Do kwot podlegających zwrotowi dolicza się odsetki za cały okres począwszy od dnia, w którym pomoc została przekazana do dyspozycji beneficjenta, do dnia jej faktycznego odzyskania. 3. Odsetki nalicza się narastająco zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia [Komisji] (WE) nr 794/2004 [z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (Dz.U. 140, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 4, s. 3)] i rozporządzenia [Komisji] (WE) nr 271/2008 [z dnia 30 stycznia 2008 r.] zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 794/2004 [(Dz.U. L 82, s. 1)]. 4. Francja anuluje wszystkie dotychczas niezrealizowane wypłaty pomocy, o której mowa w art. 2 ust. 1, ze skutkiem od daty wydania [notyfikacji] niniejszej decyzji. Artykuł 4 1. Odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 2 ust. 1, odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny. 2. Francja zapewnia wykonanie niniejszej decyzji w terminie czterech miesięcy od daty jej notyfikacji. Artykuł 5 1. W terminie dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Francja przekazuje Komisji następujące informacje: a) łączną kwotę (kwota główna i odsetki [wraz z odsetkami] od zwracanej pomocy), do odzyskania od beneficjenta; b) szczegółowy opis środków już podjętych oraz środków planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji; c) dokumenty potwierdzające, że beneficjentowi nakazano zwrot pomocy; d) daty i dokładne kwoty płatności miesięcznych i korekt rocznych, które zostały dokonane od momentu wejścia w życie umowy do dnia przyjęcia niniejszej decyzji. 2. Do momentu całkowitego odzyskania pomocy, o której mowa w art. 2 ust. 1 Francja na bieżąco informuje Komisję o kolejnych środkach podejmowanych na szczeblu krajowym w celu wykonania niniejszej decyzji. Na wniosek Komisji Francja bezzwłocznie przedstawia informacje o środkach już podjętych oraz środkach planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji. Francja dostarcza również szczegółowe informacje o kwocie pomocy oraz odsetkach już odzyskanych od beneficjenta. Artykuł 6 Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej”.
14

W kwietniu 2009 r. spółki NLB i Domino zawarły dwa pakiety umów, które – jak wskazał Vrhovno sodišče (sąd najwyższy) – stanowią transakcję zwaną „sale and leaseback” (leasingiem zwrotnym). Po pierwsze, w wyniku zawarcia dwóch umów sprzedaży NLB zostało właścicielem uprzednio nabytych przez spółkę Domino nieruchomości, i po drugie, poprzez dwie umowy leasingu NLB zobowiązał się jednocześnie do oddania spółce Domino tych nieruchomości do używania na okres kilku miesięcy. Bez uszczerbku dla uprzednio zawartych porozumień o współpracy gospodarczej tych dwóch spółek umowy leasingu przewidywały, że przed upływem terminu, na jaki umowy te zostały zawarte, spółka Domino dokona wyboru spośród trzech następujących możliwości: przedłużenia okresu obowiązywania umów, zwrotu nieruchomości NLB albo wreszcie zrealizowania opcji wykupu, którą spółka Domino dysponowała w stosunku do tych nieruchomości, poprzez zapłatę wszystkich rat należnych NLB.
15

Poprzez swe trzy pytania prejudycjalne, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 13 część A ust. 1 lit. b) lub c) szóstej dyrektywy należy intepretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do działalności polegającej na przewozie organów i próbek pochodzących od ludzi do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej, wykonywanej przez osobę trzecią prowadzącą samodzielnie działalność gospodarczą na rzecz klinik i laboratoriów, której świadczenia są objęte zwrotem z systemu zabezpieczeń społecznych, a w szczególności, czy taka działalność może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT z tytułu świadczeń ściśle związanych ze świadczeniami o charakterze medycznym, takimi jak przewidziane we wspomnianym art. 13 część A ust. 1 lit. b).
56

W świetle powyższych rozważań na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, iż art. 15b ust. 1 dyrektywy 92/49 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady temu, aby właściwy organ krajowy ustanowił wobec potencjalnego nabywcy wymóg odnoszący się do struktury korporacyjnej przedsiębiorstwa, dotyczący, jak w sprawie w postępowaniu głównym, składu rad nadzorczych zakładów ubezpieczeniowych, których dotyczy planowane nabycie. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, czy wymóg ten jest konieczny do tego, aby transakcje nabycia rozpatrywane w postępowaniu głównym spełniały kryteria określone w tym przepisie.
Aby móc skorzystać z przewidzianego w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin odstępstwa od obowiązku uzyskania upoważnienia od posiadacza prawa do ochrony danej odmiany roślin, rolnik, który wykorzystał materiał rozmnożeniowy chronionej odmiany roślin uzyskany z własnej uprawy (materiał siewny z gospodarstwa) bez zawarcia na to uprzednio umowy z posiadaczem prawa do ochrony danej odmiany roślin, jest zobowiązany do zapłaty godziwego wynagrodzenia należnego na podstawie tego art. 14 ust. 3 tiret czwarte w terminie upływającym na koniec roku gospodarczego, w którym to wykorzystanie miało miejsce, to jest najpóźniej w dniu 30 czerwca następującym po dniu powtórnego wysiewu.
12

W swoim orzeczeniu sąd odsyłający zwraca w szczególności uwagę, że rozważane oznaczenie odnosi się do tych samych towarów lub co najmniej do towarów podobnych do towarów oznaczonych oboma wspólnotowymi znakami towarowymi.