ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 183 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na to, by organ podatkowy państwa członkowskiego odraczał, nie dokonując konkretnego badania i opierając się jedynie na obliczeniach arytmetycznych, zwrot części nadwyżki podatku od wartości dodanej powstałej w miesięcznym okresie rozliczeniowym, aż do czasu zbadania przez wspomniany organ rocznego podsumowania podatnika.

W istocie zasady zwrotu części nadwyżki podatku od wartości dodanej nie mogą naruszać zasady neutralności podatkowej, przenosząc na podatnika, w całości lub w części, ciężar podatku od wartości dodanej. W szczególności zasady te powinny umożliwiać podatnikowi odzyskanie w odpowiednich okolicznościach całej wierzytelności wynikającej z nadwyżki podatku od wartości dodanej. Oznacza to, że zwrot powinien być dokonany w rozsądnym terminie, w drodze wypłaty środków pieniężnych lub w sposób równoważny, oraz że w każdym razie ustalony sposób zwrotu nie może pociągać za sobą żadnego ryzyka finansowego dla podatnika.

Rzeczywiście odroczenie zwrotu nadwyżki podatku wartości dodanej o kilka okresów rozliczeniowych następujących po okresie, w którym powstała ta nadwyżka, nie musi być niezgodne z art. 183 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112. Jednakże okres roku lub dłuższy, w trakcie którego podatnicy muszą ponosić ciężar finansowy podatku od wartości dodanej, mimo że okres rozliczeniowy zasadniczo jeden miesiąc, nie może być uznany za rozsądny.

O ile uregulowanie takie ma na celu uniknięcie ryzyka oszustwa podatkowego lub unikania opodatkowania, o tyle należy stwierdzić, że jego prewencyjne i uogólnione stosowanie, na podstawie samego tylko arytmetycznego stwierdzenia, bez konkretnej oceny danego przypadku, w ramach której zainteresowany podatnik mógłby wykazać brak ryzyka oszustwa podatkowego lub unikania opodatkowania, jest wbrew zasadzie proporcjonalności.

(por. pkt 24–28, 33, 36, 38; sentencja)
Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Wykładnia wnioskowana ze względu na stosowanie do sytuacji czysto krajowych przepisów dyrektywy transponowanych do prawa krajowego – Ustalenie dokładnego zakresu, dokonanego w prawie krajowym odesłania do prawa Unii – Wyłączna właściwość sądu krajowego

(art. 267 TFUE)
Wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza całkowicie uwzględnienie okresów służby ukończonych przez pracownika organu publicznego zatrudnionego dotąd na czas określony przy ustalaniu jego stażu pracy w związku z zatrudnieniem go na czas nieokreślony w charakterze urzędnika przez ten sam organ w ramach szczególnej procedury stabilizacji jego stosunku pracy, chyba że takie wykluczenie jest uzasadnione „powodami o charakterze obiektywnym” w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4. Sama tylko okoliczność, że pracownik zatrudniony na czas określony ukończył te okresy służby na podstawie umów o pracę lub stosunku pracy na czas określony, nie stanowi takiego powodu o charakterze obiektywnym.

Ponadto, o ile zamierzony cel polegający na uniknięciu pojawienia się zjawiska odwrotnej dyskryminacji urzędników zatrudnionych jako laureaci konkursu otwartego może stanowić „powód o charakterze obiektywnym” w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego, to rzeczony cel nie może jednak stanowić uzasadnienia dla nieproporcjonalnego uregulowania krajowego, które wyklucza całkowicie i w każdych okolicznościach uwzględnienie wszystkich okresów służby ukończonych przez pracowników na podstawie umów o pracę na czas określony do celów obliczenia ich stażu pracy przy rekrutacji na czas nieokreślony, a tym samym również ich wynagrodzenia. Takie całkowite i absolutne wykluczenie nierozerwalnie wiąże się z ogólnym założeniem, że sam fakt pozostawania przez niektórych pracowników służby publicznej w stosunku pracy na czas nieokreślony uzasadnia różnicę w traktowaniu w odniesieniu do pracowników służby publicznej zatrudnionych na czas określony, pozbawiając w ten sposób cele dyrektywy 1999/70 i porozumienia ramowego ich istoty.

Jeżeli chodzi o okoliczność, że procedura stabilizacji skutkuje w prawie krajowym nawiązaniem nowego stosunku pracy, zasada niedyskryminacji wyrażona w klauzuli 4 porozumienia ramowego zostałaby pozbawiona swej treści, gdyby sam ten fakt mógł stanowić „powód o charakterze obiektywnym” w rozumieniu tej klauzuli, zdolny do uzasadnienia różnicy w traktowaniu, dotyczącej uwzględniania, przy rekrutacji przez organ publiczny na czas nieokreślony pracowników zatrudnionych dotąd na czas określony, stażu pracy nabytego przez nich w tej samej instytucji na podstawie umów o pracę na czas określony.

(por. pkt 62, 63, 65, 71; sentencja)
Instytucja wydająca zaświadczenie E 101 ma obowiązek dokonania prawidłowej oceny faktów mających znaczenie dla zastosowania reguł określania właściwego ustawodawstwa z dziedziny zabezpieczenia społecznego w rozumieniu tytułu II rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 1992/2006, a tym samym zagwarantowania, że informacje podane w zaświadczeniu E 101 będą prawdziwe.

Dokonując oceny okoliczności faktycznych dla potrzeb określenia właściwego ustawodawstwa, dana instytucja może wziąć pod uwagę, oprócz brzmienia umowy o pracę, czynniki takie jak sposób, w jaki uprzednio były w praktyce wykonywane podobne umowy tego rodzaju między pracodawcą a pracownikiem, okoliczności zawarcia owych umów lub ogólniej cechy charakterystyczne i metody prowadzenia działalności przez dane przedsiębiorstwo w zakresie, w jakim czynniki te mogą rzucić światło na rzeczywisty charakter rozpatrywanej pracy.

Jeżeli na podstawie innych niż umowa istotnych dla sprawy dowodów okaże się jednak, że sytuacja w zakresie zatrudnienia danego pracownika w rzeczywistości różni się od sytuacji opisanej w jego umowie o pracę, na instytucji właściwej ciąży powinność, bez względu na brzmienie umowy, oparcia swoich ustaleń na faktycznej sytuacji pracownika i w razie potrzeby odmowy wydania zaświadczenia E 101 lub cofnięcia go, jeżeli instytucja właściwa państwa członkowskiego, w którym pracownik najemny świadczy pracę, wyrazi wątpliwości co do prawdziwości faktów będących podstawą wydania zaświadczenia lub co do przestrzegania wymogów z tytułu II rozporządzenia nr 1408/71.

(por. pkt 42, 44–47)
Ograniczenie zakresu pojęcia „odmowy przyjęcia na pokład” tylko do przypadków nadmiernej rezerwacji miałoby w praktyce ten skutek, że zmniejszałoby wyraźnie ochronę przyznaną pasażerom na podstawie rozporządzenia nr 261/2004, i byłoby w związku z tym sprzeczne z jego celem przewidzianym w jego motywie 1, jakim jest zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony pasażerom, co uzasadnia szeroką wykładnię praw przyznanych tym pasażerom.

Artykuł 2 lit. j) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91, powinny być interpretowane w ten sposób, iż zaistnienie nadzwyczajnych okoliczności prowadzące przewoźnika lotniczego do reorganizacji następujących po nim lotów nie może uzasadniać odmowy przyjęcia na pokład na owe późniejsze loty, ani też zwalniać tego przewoźnika z obowiązku wypłaty odszkodowania na podstawie art. 4 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia pasażerom, którym odmówiono przyjęcia na pokład na loty czarterowane po ustaniu wspomnianych okoliczności.

W istocie w przeciwieństwie do art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004, art. 2 lit. j) oraz jego art. 4 nie przewidują, że w przypadku odmowy przyjęcia na pokład związanej z nadzwyczajnymi okolicznościami, których nie można było uniknąć nawet przy podjęciu wszelkich rozsądnych środków, przewoźnik lotniczy jest zwolniony z obowiązku wypłaty odszkodowania pasażerom, którym sprzecznie z ich wolą odmówił przyjęcia na pokład. Z powyższego wynika, że prawodawca unijny nie miał zamiaru, aby rzeczone odszkodowanie mogło zostać wyłączone z powodów związanych z zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności.

Ponadto z motywu 15 rozporządzenia nr 261/2004 wynika, że nadzwyczajne okoliczności mogą dotyczyć jedynie „danego samolotu w danym dniu”, co nie ma miejsca w przypadku odmowy przyjęcia na pokład pasażera z powodu reorganizacji lotów wynikającej z takich okoliczności, które dotyczyły wcześniejszego lotu. W rzeczywistości bowiem pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” ma na celu ograniczyć obowiązek przewoźnika lotniczego, to znaczy uwolnić go od niego, jeżeli nie można było uniknąć danego zdarzenia nawet wówczas, gdy podjęte zostały wszelkie rozsądne środki. Tymczasem, o ile przewoźnik ten jest zmuszony odwołać lot przewidziany na dzień strajku pracowników lotniska, a następnie podjąć decyzję o reorganizacji późniejszych lotów, to jednak w żaden sposób nie można uznać, iż przewoźnik ten jest zmuszony w wyniku tego strajku do odmowy przyjęcia na pokład pasażera, który prawidłowo stawił się u wejścia na pokład w dwa dni po odwołaniu rzeczonego lotu.

(por. pkt 36, 37, 40; pkt 2 sentencji)
Artykuł 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów, które wymagają w razie stwierdzenia niedoboru towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej korekty odliczenia tego podatku dokonanego w chwili nabycia owych towarów, w sytuacji gdy podatnik padł ofiarą kradzieży, a jej sprawca nie został wykryty. W istocie państwa członkowskie mają prawo nakazać korektę dokonanego odliczenia podatku od wartości dodanej w każdym przypadku kradzieży towaru uprawniającego do odliczenia owego podatku przy jego nabyciu, niezależnie od tego, czy okoliczności kradzieży zostały w pełni wyjaśnione.

W tej kwestii państwa członkowskie, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 185 ust. 2 akapit drugi dyrektywy, nie muszą posługiwać się w krajowych przepisach podatkowych terminologią identyczną do przyjętej w uprawniającym je do tego przepisie dyrektywy, pod warunkiem że użyta terminologia odpowiada celom, którym przepis ten służy. Pojęcie „kradzieży” należy co do zasady do dziedziny prawa karnego, państwa członkowskie mają więc prawo posługiwać się terminami lepiej odpowiadającymi ich zdaniem ustawodawstwu podatkowemu służącemu wdrożeniu przepisu prawa Unii Europejskiej dotyczącego korekt w podatku od wartości dodanej. W związku z tym, ponieważ kradzież powoduje „niedobór” towaru, co uniemożliwia jego dalsze użytkowanie w celach związanych z dalszymi transakcjami opodatkowanymi krajowe przepisy podatkowe wskazujące na „stwierdzenie niedoboru” jako powód powstania obowiązku korekty dokonanego odliczenia podatku od wartości dodanej i ich zastosowanie przez organ podatkowy należy uznać za właściwe wdrożenie art. 185 ust. 2 akapit drugi dyrektywy.

(por. pkt 29, 32, 34, 35, 37; sentencja)
Poprzez zastrzeżenie, co do zasady, możliwości korzystania z ulgowych opłat za przejazd wyłącznie na rzecz studentów, których rodzice pobierają austriackie zasiłki rodzinne, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 TFUE w związku z art. 20 TFUE i 21 TFUE oraz art. 24 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

W istocie uzależnienie ulgi w opłatach za przejazd od pobierania zasiłków rodzinnych w przyjmującym państwie członkowskim, stwarza nierówność traktowania między studentami krajowymi studiującymi w tym państwie członkowskim a studentami z innych państw członkowskich również studiującymi w tym państwie, ponieważ taki warunek jest łatwiejszy do spełnienia przez studentów krajowych, ponieważ ich rodzice co do zasady pobierają taki zasiłek. Taka nierówność traktowania jest sprzeczna z zasadami, na których opiera się status obywatela Unii, czyli gwarancjami takiego samego traktowania wobec prawa przy wykonywaniu wolności obywatela przemieszczania się.

Taka dyskryminacja pośrednia w oparciu o przynależność państwową może być uzasadniona, jeżeli opiera się na obiektywnych względach niezwiązanych z przynależnością państwową osób, których dotyczy, i jest proporcjonalna do uzasadnionego celu realizowanego przez prawo krajowe. W tym względzie jest prawnie uzasadniona chęć upewnienia się przez przyjmujące państwo członkowskie, że istnieje rzeczywista więź między osobą składającą wniosek o przyznanie świadczenia a tym państwem. Zatem system krajowy, który wymaga, by student wykazał istnienie takiej więzi, mógłby zasadniczo odpowiadać zgodnemu z prawem celowi, mogącemu uzasadniać ograniczenia praw.

Jednakże z jednej strony, dowód wymagany, by wykazać istnienie takiej rzeczywistej więzi, nie powinien mieć charakteru zbyt wykluczającego, a z drugiej strony wymagana rzeczywista więź między osobą ubiegającą się o świadczenie a przyjmującym państwem członkowskim nie powinna być ustalana w sposób jednakowy dla wszystkich świadczeń, lecz w odniesieniu do konstytutywnych elementów danego świadczenia, w szczególności jego charakteru i celów. Jeżeli chodzi o ulgowe opłaty za przejazd dla studentów, to istnienie rzeczywistej więzi między studentem odbywającym studia a przyjmującym państwem członkowskim mogłoby zostać skutecznie sprawdzone w szczególności poprzez ustalenie, czy dana osoba jest zapisana do instytucji prywatnej lub publicznej, uznanej lub finansowanej przez przyjmujące państwo członkowskie.

(por. pkt 50–52, 59–66; sentencja)
Wykładni art. 217 ust. 2 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem nr 82/97, należy dokonywać w ten sposób, że ponieważ artykuł ten nie określa szczegółowych zasad zaksięgowania w rozumieniu tego przepisu, pozostawia on państwom członkowskim zadanie ustanowienia szczegółowych zasad zaksięgowania kwot należności celnych wynikających z długu celnego, przy czym państwa te nie mają obowiązku zdefiniowania w swoich przepisach krajowych zasad dokonania tego zaksięgowania, które powinno nastąpić w sposób zapewniający, że właściwe organy celne wpisują dokładną kwotę należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych, wynikającą z długu celnego, do rejestru lub ewidencjonują ją w inny, równoważny sposób, tak aby umożliwić między innymi, że zaksięgowanie danych kwot jest ustalone w sposób pewny również względem zobowiązanego do zapłaty.

Zgodnie bowiem z art. 221 ust. 1 kodeksu celnego powiadomienie o kwocie podlegających zapłacie należności celnych powinno zostać poprzedzone zaksięgowaniem tej kwoty przez organy celne państwa członkowskiego, a w braku zaksięgowania zgodnie z art. 217 ust. 1 kodeksu celnego kwota ta nie może zostać pobrana przez te organy, które zachowują jednak możliwość ponownego powiadomienia o niej, z zachowaniem przesłanek przewidzianych w art. 221 ust. 1 kodeksu celnego i przepisów dotyczących przedawnienia obowiązujących w chwili, w której powstał dług celny.

(por. pkt 23, 24, 27, 29, 30; sentencja)
W odróżnieniu od terminów procesowych termin przedawnienia przewidzianego w art. 46 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, w odniesieniu roszczeń przeciwko Unii z tytułu odpowiedzialności pozaumownej, powodując wygaśnięcie roszczenia, odnosi się do prawa materialnego. Funkcją jego jest z jednej strony zapewnienie ochrony praw poszkodowanego, który powinien mieć wystarczająco dużo czasu, aby zebrać stosowne informacje w celu złożenia ewentualnej skargi, a z drugiej strony uniknięcie sytuacji, w której poszkodowany mógłby bez końca opóźniać wykonanie prawa do odszkodowania.

Skutkiem przedawnienia jest zatem niedopuszczalność, która – inaczej niż ma to miejsce w wypadku terminów procesowych – nie jest bezwzględna, lecz powoduje wygaśnięcie roszczenia odszkodowawczego wyłącznie na żądanie strony pozwanej.

W tym celu z art. 46 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości określającego długość okresu przedawnienia, wynika że obliczenie tego terminu nie może opierać się na kryteriach innych niż ściśle obiektywne ani być różne w zależności od tego, czy przerwanie biegu tego terminu zostało spowodowane wniesieniem skargi, czy też uprzednim złożeniem wniosku. Zastosowanie do terminu przedawnienia terminu uwzględniającego odległość powodowałoby, że przedawnienie następowałoby w różnym czasie, w zależności od tego, czy strona poszkodowana wybrałaby wniesienie skargi do Sądu, czy uprzednie złożenie wniosku do właściwej instytucji Unii, co stałoby w sprzeczności z wymogiem pewności prawa niezbędnej przy stosowaniu terminów przedawnienia. Zatem długość terminu przedawnienia przewidzianego we wspomnianym art. 46 akapit pierwszy nie jest porównywalna do długości terminów dotyczących wniesienia skargi lub odwołania, wobec czego nie można utrzymywać, iż zastosowanie do tego terminu przedawnienia terminu uwzględniającego odległość jest konieczne w celu zapewnienia rzeczywistej możliwości korzystania z prawa do odszkodowania, o którym mowa w art. 340 akapit drugi TFUE.

(por. pkt 52–56, 58)
Artykuł 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7 umożliwia państwom członkowskim ukształtowanie ich przepisów podatkowych w taki sposób, aby przedsiębiorstwa, które z tego powodu, że wykonują działalność zwolnioną z podatku od wartości dodanej nie mogą odliczyć podatku od wartości dodanej zapłaconego w chwili nabycia ich towarów dla przedsiębiorstwa, nie doznawały uszczerbku w porównaniu z konkurentami, którzy wykonują tę samą działalność z wykorzystaniem towarów, które nabyli bez zapłaty podatku od wartości dodanej, ponieważ sami je wyprodukowali, lub, ogólnie rzecz mówiąc, uzyskali je „w wyniku działalności [ich] przedsiębiorstwa”. Aby owi konkurenci ponosili ten sam ciężar podatkowy co ciążący na przedsiębiorstwach, które nabyły towar u osób trzecich, art. 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy upoważnia państwa członkowskie do zrównania przeznaczenia na potrzeby wykonywania zwolnionej działalności przedsiębiorstwa towarów uzyskanych w związku z działalnością przedsiębiorstwa z odpłatną dostawą towarów w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, a tym samym do opodatkowania podatkiem od wartości dodanej owego przeznaczenia.

Aby uprawnienie to, które zostało przejęte przez art. 18 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, mogło być stosowane w sposób, który rzeczywiście wyeliminuje wszelką nierówność w dziedzinie podatku od wartości dodanej pomiędzy podatnikami, którzy nabyli towary innych podatników, i podatnikami, którzy uzyskali te towary w wyniku działalności przedsiębiorstwa, należy, rozumieć „towar[y] wytworzon[e], skonstruowan[e], wydobyt[e], przetworzon[e] [...] w wyniku takiej działalności [przedsiębiorstwa]” w ten sposób, iż obejmują one nie tylko towary całkowicie wytworzone, skonstruowane, wydobyte lub przetworzone przez samo dane przedsiębiorstwo, ale również towary wytworzone, skonstruowane, wydobyte lub przetworzone przez osoby trzecie z wykorzystaniem materiałów przekazanych przez rzeczone przedsiębiorstwo.

Aby podatnik został zgodnie z celem rzeczonego art. 5 ust. 7 lit. a) poddany takiemu samemu ciężarowi podatkowemu jak jego konkurenci, którzy prowadzą tę samą zwolnioną działalność gospodarczą z wykorzystaniem towarów, które całkowicie nabyli od osób trzecich, zrównanie przewidziane w rzeczonym przepisie powinno rozciągać się na wszystkie towary wytworzone lub ulepszone przez osoby trzecie, a tym samym powinno ono prowadzić do opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, którego podstawą opodatkowania będzie łączna wartość tych towarów.

(por. pkt 26–28)
Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu przepisów lub praktyk krajowych, takich jak program osłonowy uzgodniony między przedsiębiorstwem a jego radą pracowników, na których podstawie prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego pracownika, któremu zmniejszono wymiar czasu pracy, oblicza się zgodnie z zasadą pro rata temporis.

Nie budzi wątpliwości fakt, że pracownicy, którym zmniejszono wymiar czasu pracy, mają formalnie umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednakże w okresie pracy w skróconym wymiarze wzajemne obowiązki w zakresie świadczeń pracodawcy i pracownika zostają zawieszone stosownie do zmniejszenia wymiaru czasu pracy, czy wręcz całkowicie zniesione. Wynika z tego, że pracownicy, którym zmniejszono wymiar czasu pracy, powinni zostać uznani za „pracowników czasowo zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy”, a ich sytuacja jest de facto porównywalna z sytuacją pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy zaś zasada pro rata temporis zawarta w klauzuli 4 pkt 2 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC ma zastosowanie do ich prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego.

(por. pkt 32, 36; sentencja)
przeniesienia, przekształcenia, zbycia, zastawienia, a także przekształcenia lub zmiany przeznaczenia strategicznych aktywów przedsiębiorstwa oraz elementów sieci i podstawowej infrastruktury niezbędnej z punktu widzenia życia gospodarczego i społecznego oraz bezpieczeństwa kraju.

Taki system nie wydaje się on środkiem właściwym do osiągnięcia celu w postaci zapewnienia ciągłości świadczenia określonych usług podstawowych i funkcjonowania sieci uznawanych za niezbędne dla życia gospodarczego i społecznego kraju, w szczególności koniecznego zaopatrzenia kraju w energię i wodę, świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz zarządzania dwoma głównymi portami kraju.

W istocie system uprzedniego zezwolenia wywołuje skutki jeszcze przed podjęciem przez spółkę jakiejkolwiek decyzji, to jest przed pojawieniem się choćby potencjalnego zagrożenia dla bezpieczeństwa dostaw. Ponadto nie ma pewności, że w chwili wydania pozwolenia uda się zidentyfikować i wziąć pod uwagę wszelkie możliwe, rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii. Poza tym ograniczenie wykonywania prawa głosu lub ewentualnie odmowa uznania tego prawa na podstawie omawianego uregulowania znajduje zastosowanie do wszystkich decyzji podejmowanych przez akcjonariuszy w drodze głosowania, a nie tylko do decyzji mogących konkretnie stwarzać zagrożenie z punktu widzenia celu określonego w ustawie. Tym bardziej system taki nie może być uznany za proporcjonalny do zamierzonego celu, ponieważ nadaje on organom administracji uprawnienia dyskrecjonalne, trudne do poddania skutecznej kontroli sądowej i niosące za sobą niebezpieczeństwo dyskryminacji.

Wreszcie co się tyczy systemu kontroli decyzji istnieje potencjalnie wiele nieokreślonych i niemożliwych do określenia sytuacji, w których uprawnienie do zgłoszenia sprzeciwu może znaleźć zastosowanie, co pozostawia zbyt szeroki zakres uznania organom krajowym.