ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W trakcie badania dopuszczalności skargi przed Sądem, tenże sąd orzekający w pierwszej instancji, po zweryfikowaniu, czy strona skarżąca może zostać uznana za zainteresowaną stronę w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE i art. 1 lit. h) rozporządzenia nr 659/1999, nie jest zobowiązany do żądania, aby dowiedziono, że pozycja tej strony na rynku została wskutek wydania spornej decyzji istotnie zmieniona.

W ramach postępowania kontrolnego w sprawie pomocy państwa ustanowionego w art. 88 WE, w sytuacji, gdy bez wszczynania postępowania ustanowionego w art. 88 ust. 2 WE Komisja stwierdzi, na podstawie ust. 3 tego samego artykułu, iż pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, beneficjenci gwarancji proceduralnych zawartych w ust. 2 mogą wyegzekwować ich poszanowanie jedynie wtedy, gdy mają możliwość zakwestionowania tej decyzji przed sądem wspólnotowym. W związku z powyższym w sytuacji, gdy w drodze skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, podjętej po przeprowadzeniu wstępnego badania, strona skarżąca pragnie wyegzekwować poszanowanie gwarancji proceduralnych zawartych w art. 88 ust. 2 WE, sam fakt, że była ona osobą zainteresowaną w rozumieniu tego postanowienia, wystarcza dla uznania jej za osobę, której decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE.

Komisja, przyjmując normy postępowania i ogłaszając poprzez ich publikację, że będzie je stosować od tej pory do przypadków w nich przewidzianych, wyznacza sama sobie granice uznania, którym dysponuje ona w ramach art. 87 ust. 3 WE, i nie może odejść od tych norm bez narażania się, w odpowiednim przypadku, na sankcję z tytułu naruszenia ogólnych zasad prawa takich jak zasada równego traktowania lub zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań.

W szczególnej dziedzinie pomocy państwa Komisja jest związana wytycznymi i komunikatami, które wydaje, o ile nie odbiegają one od postanowień traktatu — ponieważ ich wykładni nie można dokonywać w sposób, który zawęża zakres stosowania art. 87 WE i 88 WE lub który jest sprzeczny z celami tych postanowień — i o ile są one akceptowane przez państwa. W tym kontekście do Sądu należy zbadanie, czy reguły te były przez Komisję przestrzegane.

W ramach oceny zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy wchodzącej w zakres wielosektorowych ram pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych Sąd nie narusza szerokiego zakresu uznania, jakim dysponuje Komisja, dokonując kontroli, czy Komisja, wydając sporną decyzję, zastosowała się do tych wielosektorowych ram, i jeśli sprawdza on, czy Komisja uwzględniła, przy ustalaniu właściwego współczynnika korygującego, ewentualne przeznaczenie pomocy na rynek mający tendencję zniżkową. Sąd ma również prawo uznać, że omawiane wielosektorowe ramy należy interpretować w świetle art. 87 WE oraz zawartej w nim zasady niezgodności pomocy publicznej ze wspólnym rynkiem, aby osiągnąć cel przyświecający temu postanowieniu, a mianowicie zapewnienie niezakłóconej konkurencji na wspólnym rynku.

(por. pkt 59–74)
Sprawa C-51/05 P

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. arl i in.

„Odwołanie — Wspólna organizacja rynku wina — Pomoc dla gorzelnictwa — Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Termin przedawnienia — Początek biegu”

Opinia rzecznika generalnego E. Sharpston przedstawiona w dniu 22 listopada 2007 r. I - 5343

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. I - 5373

Streszczenie wyroku

Skarga o odszkodowanie – Termin przedawnienia – Rozpoczęcie biegu terminu

(art. 235 WE, art. 288 akapit drugi WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46)

Bieg pięcioletniego terminu przedawnienia dla roszczeń przeciwko Wspólnocie wynikających z odpowiedzialności pozaumownej, o którym mowa w art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości rozpoczyna się od chwili spełnienia wszystkich przesłanek powstania obowiązku naprawienia szkody, a zwłaszcza od chwili skonkretyzowania się szkody, która ma zostać naprawiona. Z tego wynika, że w odniesieniu do przypadków, w których odpowiedzialność Wspólnoty powstała w wyniku aktu normatywnego, bieg terminu przedawnienia nie może rozpocząć się przed wystąpieniem wywołujących szkodę skutków tego aktu, a tym samym przed chwilą, w której zainteresowani ponieśli nieuniknioną szkodę.

W tym względzie przesłanki, od spełnienia których uzależniony jest obowiązek naprawienia szkody, o którym mowa w art. 288 WE, a tym samym zasady przedawnienia roszczeń zmierzających do naprawienia szkody, mogą opierać się wyłącznie na kryteriach ściśle obiektywnych. Gdyby bowiem było inaczej, zagrożona zostałaby zasada pewności prawa, na której to opierają się zasady przedawnienia, a która wymaga, aby normy prawa wspólnotowego były jasne i dokładne, tak aby zainteresowane podmioty miały orientację w stanie prawnym i stosunkach prawnych wynikających ze wspólnotowego porządku prawnego.

Ponadto konsekwencją nierozpoczęcia biegu terminu przedawnienia roszczenia wynikającego z odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty aż do chwili, gdy strona rzekomo poszkodowana osobiście nie uświadomiła sobie, że poniosła szkodę, jest uzależnienie chwili utraty możliwości dochodzenia tego roszczenia od indywidualnego postrzegania przez każdą ze stron zaistnienia szkody, co stałoby w sprzeczności z wymogiem pewności prawa niezbędnej przy stosowaniu terminów przedawnienia. W tym względzie znajomość faktów nie należy do przesłanek, które muszą zostać spełnione, by termin przedawnienia rozpoczął swój bieg. Przy określaniu początku biegu terminu przedawnienia roszczenia wynikającego z odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty nie można więc brać pod uwagę subiektywnej oceny zaistnienia szkody.

(por. pkt 54, 59–61)
Z uwagi na to, że ani rozporządzenie nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, ani też dokumentacja z jego tworzenia nie zawierają wskazówek co do wyjaśnienia zakresu pojęcia „ochrona” porady prawnej, należy je interpretować w świetle ogólnej systematyki i celu regulacji, której część ono stanowi. Wyjątek dotyczący porad prawnych, o którym mowa w art. 4 ust. 2 tiret drugie omawianego rozporządzenia, należy w związku z tym interpretować w ten sposób, że ma on na celu ochronę interesu instytucji leżącego w tym, by zwracać się o poradę i uzyskiwać w odpowiedzi szczere, obiektywne i wyczerpujące opinie.

Aby można się było powołać na ryzyko naruszenia tego interesu, powinno ono dać się w rozsądny sposób przewidzieć, a nie być czysto hipotetyczne.

W tym zakresie, ogólne i abstrakcyjne powoływanie się na ryzyko, że ujawnienie opinii prawnych dotyczących procedur legislacyjnych może wzbudzić wątpliwości co do zgodności z prawem aktów prawnych, nie może być wystarczające do tego, by uzasadnić naruszenie ochrony porady prawnej w rozumieniu powyższego przepisu, i w związku z tym nie może stanowić podstawy odmowy ujawnienia tej opinii. W istocie, to właśnie przejrzystość w tym względzie, pozwalająca na to, by rozbieżności między szeregiem punktów widzenia były poddane otwartej debacie, przyczynia się do tego, by przydać większej legitymizacji w oczach europejskich obywateli i zdobyć ich większe zaufanie. W rzeczywistości to raczej brak informacji i debaty może wzbudzić u obywateli wątpliwości, nie tylko co do zgodności z prawem pojedynczego aktu, lecz co do legitymizacji procedury legislacyjnej w całości. Ponadto ryzyko pojawienia się u obywateli europejskich wątpliwości w zakresie zgodności z prawem aktu prawnego przyjętego przez wspólnotowego ustawodawcę ze względu na to, że Służba Prawna Rady wydała niekorzystną opinię w odniesieniu do tego aktu prawnego, nie urzeczywistniłoby się najczęściej, gdyby podano lepsze uzasadnienie aktu prawnego, wskazując powody, dla których nie postąpiono zgodnie z taką niekorzystną opinią.

(por. pkt 41–43, 59–61)
W ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom wniesionej przeciwko państwu członkowskiemu to państwo członkowskie nie może skutecznie powoływać się na powagę rzeczy osądzonej, bowiem przedmiot owego sporu i tego w sprawie zakończonej wcześniejszym wyrokiem różnią się i to właśnie z powodu informacji dostarczonych Komisji przez to państwo członkowskie w ramach danego postępowania.

Uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 12 i 28 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych państwo członkowskie, które utrzymuje w mocy obniżoną o 5% stawkę podatku od wartości dodanej w stosunku do opłat za przejazd drogowy eksploatowany przez niezależny podmiot trzeci, podczas gdy to państwo członkowskie stosowało do tych usług standardową stawkę podatku między 1992 i 1994 r. W istocie obniżona stawka, którą można stosować nie powinna być niższa niż 12% zgodnie z art. 28 ust. 2 lit. e) wspomnianej dyrektywy. Ponadto państwo członkowskie, które dostosowało się w zakresie usług innych niż te, o których mowa w załączniku H do szóstej dyrektywy, do zharmonizowanych przepisów tej dyrektywy, nie może się uchylać od obowiązków, opierając się na art. 28 ust. 2 lit. e), ponieważ przepis ten ma dokładnie odwrotny cel, a mianowicie stopniowe dostosowanie przepisów krajowych do przepisów szóstej dyrektywy i w konsekwencji nie ma prawa przywrócić obniżonej stawki dla tych usług.

(por. pkt 49, 55, 56, 59; sentencja)
W postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, o ile uzasadniona opinia, o której mowa w art. 226 WE, powinna przedstawiać w sposób spójny i szczegółowy powody, dla których Komisja uznała, że zainteresowane państwo uchybiło jednemu z zobowiązań ciążących na nim na mocy traktatu, o tyle wezwanie do usunięcia uchybienia nie jest poddane tak ścisłym wymogom w zakresie precyzji, jak ma to miejsce w przypadku uzasadnionej opinii, bowiem może ono jedynie formułować krótkie, wstępne streszczenie zarzutów.

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 93/36 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, zmienionej dyrektywą 97/52/, oraz wcześniej na mocy dyrektywy 77/62 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, zmienionej i uzupełnionej dyrektywą 80/767 i dyrektywą 88/295, państwo członkowskie, które przyjmuje praktykę, istniejącą od dawna i nadal stosowaną, polegającą na udzielaniu z wolnej ręki zamówień na dostawę helikopterów jednego z modeli krajowych zgodnie z zapotrzebowaniem szeregu wojskowych i cywilnych służb bez zastosowania jakiegokolwiek postępowania przetargowego, w szczególności nie przestrzegając procedur przewidzianych w tych dyrektywach.

Tego rodzaju praktyki nie można uzasadnić wystąpieniem stosunku „in house”, jeśli przedsiębiorstwo prywatne posiada choćby nawet mniejszościowy udział w kapitale zakładowym spółki produkującej te helikoptery, w której udziały ma także zainteresowana instytucja zamawiająca, tak że instytucja ta nie może sprawować nad tą spółką kontroli analogicznej do kontroli sprawowanej nad swoimi własnymi służbami.

Ponadto gdy chodzi o słuszne względy interesu narodowego, o których mowa w art. 296 WE oraz w art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 93/36, ze względu na to, że wskazane helikoptery są towarami podwójnego zastosowania, każde państwo członkowskie może, zgodnie z art. 296 ust. 1 lit. b) WE, podejmować środki, jakie uważa za konieczne, w celu ochrony podstawowych interesów swojego bezpieczeństwa, a które odnoszą się do produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi, jednak pod warunkiem że te środki nie będą negatywnie wpływać na warunki konkurencji na wspólnym rynku w odniesieniu do produktów, które nie są przeznaczone wyłącznie do celów wojskowych. W konsekwencji dostawa sprzętu, którego użycie w celach wojskowych nie jest pewne, koniecznie powinna spełniać zasady udzielania zamówień publicznych. Dostawa helikopterów na rzecz służb wojskowych w celu użycia cywilnego powinna spełniać te same reguły.

(por. pkt 38–41, 46–49, 60; sentencja)
Artykuł 4 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych i załącznik D pkt 2 do tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że czynność indywidualnego podłączenia, która polega na ułożeniu kanalizacji umożliwiającej przyłączenie instalacji wodociągowej nieruchomości do stałej sieci dostawy wody, należy do zakresu dostawy wody, o której mowa w tym załączniku, ponieważ, po pierwsze, celem art. 4 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy jest zapewnienie, by nie zostały wyłączone z opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, z uwagi na to, że ich wykonawca jest podmiotem publicznym, rodzaje działalności gospodarczej o istotnym znaczeniu wymienione w załączniku D, wśród których znajduje się dostawa wody, oraz po drugie, dostawa wody charakteryzuje się udostępnianiem wody ludności i indywidualne podłączenie jest niezbędne do tego udostępniania wody. W konsekwencji podmiot prawa publicznego działający jako władza publiczna jest podatnikiem w zakresie tej czynności.

Artykuł 12 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych i załącznik H kategoria 2 do tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że czynność podłączenia indywidualnego, która polega na ułożeniu kanalizacji umożliwiającej przyłączenie instalacji wodociągowej nieruchomości do stałej sieci dostawy wody, należy do zakresu dostawy wody.

O ile bowiem szósta dyrektywa nie zawiera definicji dostawy wody, to z jej przepisów nie wynika również, że pojęcie to powinno być przedmiotem odmiennej wykładni w zależności od załącznika, w którym jest wymienione. Ponieważ podłączenie indywidualne jest niezbędne do dostarczania wody ludności, należy ono również do zakresu dostawy wody wymienionej w kategorii 2 załącznika H do szóstej dyrektywy.

Ponadto państwa członkowskie mogą stosować obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do określonych i swoistych aspektów dostawy wody, takich jak czynność indywidualnego podłączenia, pod warunkiem poszanowania zasady neutralności podatkowej, na której oparty jest wspólny system podatku od wartości dodanej.

(por. pkt 40, 44; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-446/05

Postępowanie karne

przeciwko

Ioannisowi Doulamisowi

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles)

„Artykuł 81 WE w związku z art. 10 WE — Krajowe przepisy zakazujące reklamy w zakresie świadczenia usług dentystycznych”

Opinia rzecznika generalnego Y. Bota przedstawiona w dniu 22 listopada 2007 r. I - 1379

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2008 r. I - 1404

Streszczenie wyroku

Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Zobowiązania państw członkowskich

(art. 3 ust. 1 lit. g) WE, art. 10 WE, 81 WE)

Artykuł 81 WE w związku z art. 3 ust. 1 lit. g) WE i art. 10 akapit drugi WE nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, zakazującym komukolwiek oraz podmiotom świadczącym usługi dentystyczne w ramach wolnego zawodu lub gabinetu dentystycznego uprawiania jakiejkolwiek reklamy w zakresie usług dentystycznych. Naruszenie art. 10 WE i 81 WE ma miejsce bowiem wówczas, gdy państwo członkowskie, czy to narzuca lub faworyzuje zawieranie porozumień sprzecznych z art. 81 WE lub wzmacnia skutki tych porozumień, czy to pozbawia swoje własne regulacje charakteru państwowego, przenosząc odpowiedzialność za podejmowanie decyzji ingerujących w sferę ekonomiczną na podmioty prywatne. Tymczasem takie przepisy nie zaliczają się do żadnego z przypadków zastosowania art. 10 WE w związku z art. 81 WE.

(por. pkt 20, 21, 24; sentencja)
Jeśli chodzi o „złożoną” nazwę pochodzenia zarejestrowaną w ramach procedury uproszczonej, o której mowa w art. 17 rozporządzenia nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, okoliczność, że w odniesieniu do tej nazwy brak oświadczenia poprzez odesłanie do przypisów zawartych w załączniku do rozporządzenia 1107/96, stwierdzającego, iż dla niektórych części nazwy nie wystąpiono o ochronę na podstawie art. 13 rozporządzenia nr 2081/92, nie stanowi wystarczającej podstawy do określenia zakresu tej ochrony W systemie ochrony ustanowionym w rozporządzeniu nr 2081/92 kwestie dotyczące ochrony, jakiej należy udzielić poszczególnym składnikom danej nazwy, a w szczególności to, czy chodzi w danym przypadku o nazwę rodzajową czy składnik chroniony przed działaniami, o których wspomina art. 13 tego rozporządzenia, należą do zakresu oceny, której dokonuje sąd krajowy na podstawie szczegółowego badania stanu faktycznego przedstawionego mu przez strony.

(por. pkt 28–30)
Wykładni pojęcia użytkownika lub przedsiębiorstwa, „którego dotyczy [decyzja]” w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, która przyznaje użytkownikom oraz przedsiębiorstwom udostępniającym takie sieci lub usługi prawo wniesienia odwołania od wydanej przez krajowy organ regulacyjny decyzji, która go dotyczy, jak również pojęcia strony, „której dotyczy [uchylenie]” w rozumieniu art. 16 ust. 3 tej dyrektywy, która w przypadku decyzji uchylającej wymogi nałożone wcześniej na przedsiębiorstwo posiadające (uprzednio) znaczącą pozycję na odnośnym rynku, przyznaje tej stronie prawo do bycia powiadomionym o takim uchyleniu w odpowiednim terminie, należy dokonywać w ten sposób, że mogą one obejmować nie tylko przedsiębiorstwo posiadające (uprzednio) znaczącą pozycję na odnośnym rynku, będące przedmiotem decyzji krajowego organu regulacyjnego, wydanej w ramach procedury analizy rynku, o której mowa w art. 16 tej dyrektywy i które jest jej adresatem, ale również użytkowników i przedsiębiorstwa konkurencyjne wobec tego przedsiębiorstwa, którzy nie są adresatami tej decyzji, lecz których ona dotyczy, oddziałując niekorzystnie na ich prawa.

(por. pkt 43, 48; pkt 1 sentencji)
W tym względzie pytanie zadane przez sąd krajowy, który nie przedstawił żadnej wskazówki dotyczącej przepisów prawa wspólnotowego, o których wykładnię się zwraca, ani żadnych wyjaśnień co do związku, jaki dostrzega między tymi przepisami a sporem toczącym się przed tym sądem lub przedmiotem rzeczonego sporu, jest niedopuszczalne.

Konieczność dokonania wykładni prawa wspólnotowego, która będzie pomocna dla sądu krajowego, wymaga, aby sąd ten określił ramy faktyczne i prawne, w które wpisane są przedłożone przez niego pytania, lub aby co najmniej sąd ten wyjaśnił sytuacje faktyczne, które są podstawą tych pytań. Wymogi te zachowują ważność w szczególności w dziedzinie konkurencji, która charakteryzuje się złożonymi sytuacjami faktycznymi i prawnymi.

W tym względzie pytania dotyczące w sposób dorozumiany art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE, gdy postanowienie odsyłające nie zawiera żadnych informacji odnoszących się w szczególności do definicji rynku odniesienia, obliczenia udziałów w rynku należących do różnych przedsiębiorstw działających na rzeczonym rynku i ewentualnego nadużycia pozycji dominującej, są niedopuszczalne.

(por. pkt 57–59, 61–63)
Uzasadniona opinia powinna przedstawiać w sposób spójny i szczegółowy powody, dla których Komisja uznała, że zainteresowane państwo uchybiło jednemu ze zobowiązań ciążących na nim na mocy traktatu WE. Natomiast wezwanie do usunięcia uchybienia nie jest poddane tak ścisłym wymogom w zakresie precyzji, bowiem może ono jedynie formułować krótkie, wstępne streszczenie zarzutów. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie temu, aby Komisja uszczegółowiła w uzasadnionej opinii zarzuty, które zgłosiła już wcześniej w sposób ogólny w wezwaniu do usunięcia uchybienia.

Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18 WE, 39 WE i 43 WE państwo członkowskie, które wyłącza w swoim ustawodawstwie w stosunku do mieszkań położonych w innym państwie członkowskim możliwość korzystania z dodatku mieszkaniowego przyznawanego osobom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym.

W istocie ustawodawstwo to ma skutek zniechęcający względem osób podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w danym państwie członkowskim, którym przysługuje prawo do swobodnego przemieszczania się wynikające z art. 18 WE, 39 WE i 43 WE i które zamierzają wybudować lub nabyć mieszkanie na własne cele mieszkaniowe w innym państwie członkowskim. Takie ograniczenie nie może być uzasadnione celem polegającym na zachęcaniu do budowy mieszkań na terytorium danego państwie członkowskim w celu zagwarantowania wystarczającej podaży nieruchomości w zakresie, w jakim wykracza ono poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego celu.

(por. pkt 24, 27, 31; pkt 1sentencji)
Chociaż do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego. Traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu.

Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, jak ma to miejsce w odniesieniu do odstępstw od podstawowych swobód, podlegać ścisłej wykładni. Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE, chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje państwom członkowskim uprawnienie do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy. W rezultacie, to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

(por. pkt 50–52, 54)
Chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego. Traktat ustanawia wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu.

Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do odstępstw od podstawowych swobód, podlegać ścisłej wykładni. Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE, chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy. W rezultacie to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

(por. pkt 43–45, 47)