ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

Nie istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu, z jednej strony, do graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „SELEZIONE ORO Barilla”, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „makaronów spożywczych, mąki i produktów zbożowych, chleba, wyrobów cukierniczych i słodyczy; drożdży i proszków do pieczenia; sosów (przypraw)” należących do klasy 30 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz z drugiej strony, w odniesieniu do słownego znaku towarowego ORO zarejestrowanego wcześniej we Włoszech – i jako międzynarodowy znak towarowy skuteczny między innymi na terenie Austrii, Niemiec, Hiszpanii, Francji i w krajach Beneluksu – dla „kawy, herbaty, kakao, cukru, ryżu, tapioki, sago, substytutów kawy, mąki i produktów zbożowych, chleba, ciastek, ciasta, wyrobów cukierniczych, cukierków, słodyczy, lodów spożywczych, miodu, syropu z melasy; drożdży, proszku do pieczenia; soli, musztardy; pieprzu, octu, sosów, przypraw, lodu do napojów chłodzących” należących do klasy 30 oraz słownego znaku towarowego ORO SAIWA zarejestrowanego wcześniej we Włoszech dla „ciastek mlecznych, biszkoptów, chleba, wyrobów cukierniczych i słodyczy” należących do tej samej klasy, mimo zasadniczej identyczności towarów. Istnieją bowiem pomiędzy nimi istotne różnice wizualne i fonetyczne w sposobie postrzegania ich przez konsumenta, a sama obecność słowa „oro” nie powoduje, że są one podobne. Ponadto mały stopień podobieństwa koncepcyjnego znaków towarowych nie może równoważyć występujących między nimi różnic wizualnych i fonetycznych. Wreszcie słowo „oro”, które służy głównie do zdefiniowania rozszerzonej gamy towarów, której przeciwstawieniem jest standardowa gama towarów, nie pełni samodzielnie funkcji odróżniającej w znaku towarowym objętym zgłoszeniem, lecz winno być rozumiane jako dołączone do opisowego pojęcia „selezione” w celu wskazania konsumentowi, że chodzi tutaj o najlepszy z gamy towarów, co oznacza, że charakter odróżniający nadaje oznaczeniu wyraz „Barilla”.

(por. pkt 30, 32, 39–41)
Keywords

Summary



Keywords

1. Umowy międzynarodowe – Umowy zawarte przez Wspólnotę – Bezpośrednia skuteczność

(układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 6)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność

(art. 226 WE i 288 akapit drugi WE)

3. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Niespełnienie jednej z przesłanek

(art. 288 akapit drugi WE)

Summary

1. Postanowienie umowy zawartej przez Wspólnotę z państwem trzecim może zostać uznane za mające bezpośrednie zastosowanie, jeżeli przy uwzględnieniu jego brzmienia oraz przedmiotu i charakteru umowy, postanowienie to zawiera jasne i precyzyjne zobowiązanie, którego wykonanie lub skutki nie są uzależnione od przyjęcia jakiegoś kolejnego aktu prawnego.

Nie jest tak w przypadku art. 2 ust. 1 układu powołującego do życia stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, który opisuje, przy użyciu ogólnych pojęć, przedmiot tego układu. W istocie postanowienie to ma charakter programowy. Nie jest ono wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe, a jego wykonanie oraz skutki są w sposób konieczny uzależnione od przyjęcia dalszych aktów prawa, co wyklucza możliwość bezpośredniego regulowania sytuacji prawnej podmiotu gospodarczego. To samo dotyczy art. 3 ust. 1 tego układu; jego akapit pierwszy wskazuje, w ogólnych pojęciach, cel etapu przygotowawczego tego stowarzyszenia; jego drugi akapit odsyła w celu zdefiniowania warunków tego etapu do załączonych protokołów. Podobnie jest również w przypadku art. 6 wskazanego układu, który jest postanowieniem instytucjonalnym, ustanawiającym Radę Stowarzyszenia.

(por. pkt 39, 42–44)

2. Jeśli chodzi o odpowiedzialność pozaumowną Wspólnoty, Wspólnocie nie można przypisać winy za brak udzielenia Turcji wystarczającej pomocy finansowej, skoro brak ten wynikł ze sprzeciwu jednego państwa członkowskiego. Przyjmując nawet, że taki sprzeciw mógłby zostać oceniony jako uchybienie zobowiązaniom traktatowym państwa członkowskiego, Komisja nie jest zobowiązana do wszczęcia postępowania w przedmiocie uchybienia na mocy art. 226 WE. Dlatego też brak wszczęcia przez Komisję takiego postępowania nie stanowi w żadnym razie zachowania bezprawnego, wobec czego zachowanie takie nie może stanowić podstawy stwierdzenia odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty.

(por. pkt 50, 51)

3. Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty w rozumieniu art. 288 akapit drugi WE uzależniona jest od spełnienia wszystkich przesłanek, tj. bezprawności zachowania zarzucanego instytucjom, rzeczywistej szkody oraz istnienia związku przyczynowego pomiędzy tym zachowaniem a podnoszoną szkodą. Ponieważ jedna z przesłanek nie jest spełniona, skargę należy w całości oddalić bez badania pozostałych przesłanek tej odpowiedzialności.

(por. pkt 34, 62)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. d) i art. 51 ust. 1 lit. a))

2. Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a))

Summary

1. Grupa składniowa WEISSE SEITEN nie powinna była zostać zarejestrowana jako wspólnotowy znak towarowy dla „magnetycznych nośników danych i zapisanych baz danych do systemów i urządzeń elektronicznego przetwarzania danych, w szczególności taśm magnetycznych, dysków i CD‑ROM‑ów” oraz „druków, informatorów, zbiorów źródłowych” należących odpowiednio do klas 9 i 16 w rozumieniu porozumienia nicejskiego wobec wystąpienia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego dotyczącej zwyczajowego charakteru znaku towarowego, jako że zostało wykazane, iż dla przeciętnego konsumenta niemieckojęzycznego grupa składniowa „weiße Seiten” była w dniu złożenia wniosku o rejestrację znaku towarowego potoczną nazwą rodzajową książek telefonicznych zawierających numery abonentów indywidualnych nie tylko w formie drukowanej, ale również w postaci elektronicznej.

(por. pkt 66, 71, 72)

2. Grupa składniowa WEISSE SEITEN nie powinna była zostać zarejestrowana dla „magnetycznych nośników danych i zapisanych baz danych do systemów i urządzeń elektronicznego przetwarzania danych, w szczególności taśm magnetycznych, dysków i CD‑ROM‑ów”; „papieru, tektury i wyrobów z tych materiałów nieujętych w innych klasach; druków, informatorów, zbiorów źródłowych; materiałów przeznaczonych dla artystów; artykułów biurowych (z wyłączeniem mebli); materiałów szkoleniowych lub instruktażowych (z wyłączeniem aparatów)”; „usług wydawniczych, w szczególności publikowania tekstów, książek, czasopism i gazet” i „usług redakcyjnych” należących odpowiednio do klas 9, 16, 41 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, z powodu wystąpienia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego dotyczącej charakteru opisowego znaku towarowego, ponieważ z punktu widzenia przeciętnego konsumenta niemieckojęzycznego związek między znakiem towarowym a właściwościami omawianych towarów i usług jest wystarczająco ścisły, aby zakaz, o którym mowa w tym przepisie, znalazł zastosowanie.

(por. pkt 108)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Leki gotowe – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu

(art. 5 akapit pierwszy WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83, art. 30; dyrektywa Rady 75/319, art. 11)

Summary

Artykuł 11 dyrektywy 75/319 odnoszącej się do leków gotowych – odpowiadający art. 30 wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (kodeks HUM), przewidującego postępowanie, które może zostać uruchomione, jeśli państwa członkowskie wydadzą rozbieżne decyzje w przedmiocie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jego zawieszenia lub uchylenia – ma zastosowanie wyłącznie do pozwoleń o charakterze czysto krajowym. Zatem po zakończeniu takiego postępowania Komisja nie ma kompetencji do wydania decyzji wiążącej, takiej jak decyzja nakazująca zmianę streszczenia cech charakterystycznych produktu.

W istocie ww. art. 11 nie należy do przepisów regulujących procedurę wzajemnego uznawania, która stanowi mechanizm o charakterze wiążącym, lecz przewiduje jedynie postępowanie konsultacyjne mające ułatwić przyjęcie wspólnych decyzji przez państwa członkowskie w dziedzinie ich wyłącznych kompetencji z zakresu czysto krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, przy spełnieniu przesłanki rozbieżnych decyzji.

W tym zakresie, nawet jeśli kodeks HUM ma na celu ochronę zdrowia publicznego przy użyciu środków, które nie będą utrudniać rozwoju przemysłu i handlu produktami leczniczymi pomiędzy państwami członkowskimi, to kodeks ten nie może jednak, w braku wyraźnych przepisów w tym zakresie – mając na uwadze zasadę ustanowioną w art. 5 akapit pierwszy WE, zgodnie z którym Wspólnota działa w granicach powierzonych jej kompetencji – pozbawić państw członkowskich ich kompetencji wyłącznej w zakresie pozwoleń udzielanych w ramach postępowań czysto krajowych. A zatem, w braku takich wyraźnych przepisów, art. 30 HUM nie powinien być rozumiany jako przepis podważający wyłączną kompetencję państw członkowskich, lecz jako przepis mający na celu zorientowanie na szczeblu wspólnotowym wykonania tych kompetencji krajowych w jednolity sposób, za pomocą procedury konsultacyjnej, którą ustanawia.

(por. pkt 80, 85, 87, 90)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))

Summary

Istnieje w odczuciu przeciętnych hiszpańskich konsumentów prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z jednej strony w odniesieniu do graficznych znaków towarowych VENADO w ramie, VENADO i VENADO ESPECIAL składających się z wizerunku głowy jelenia widzianej od przodu i wpisanej w okrąg, o których rejestrację jako wspólnotowych znaków towarowych wniesiono dla „wód mineralnych i gazowanych oraz innych napojów bezalkoholowych; napojów owocowych i soków owocowych; syropów i innych preparatów do produkcji napojów” oraz „rumu, likierów na bazie rumu i wódki” należących odpowiednio do klas 32 i 33 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz z drugiej strony w odniesieniu do graficznego znaku towarowego przedstawiającego głowę jelenia widzianą od przodu i wpisaną w okrąg zarejestrowanego wcześniej jako wspólnotowy znak towarowy dla „napojów bezalkoholowych” i „win, win musujących, win owocowych, musujących win owocowych, spirytualiów” należących do tych samych klas tego porozumienia.

Mając bowiem na uwadze fakt, iż omawiane towary są w znacznej części identyczne, a w pozostałym zakresie bardzo podobne, oraz fakt, że sporne znaki towarowe wykazują podobieństwa wizualne, fonetyczne i koncepcyjne, występujące między nimi różnice nie wystarczą, by wykluczyć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odczuciu wskazanego powyżej właściwego kręgu odbiorców. W szczególności różnice wizualne, które występują między oznaczeniami, nie wystarczą same w sobie, by uniknąć wszelkiego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odczuciu tego kręgu odbiorców. Po pierwsze, ponieważ przeciętny konsument zachowuje w pamięci jedynie niedoskonały obraz znaku towarowego, nie można utrzymywać, że mógłby on przypomnieć sobie graficzne detale omawianych oznaczeń. Ponadto elementy słowne („venado”, „venado especial”), występujące wyłącznie w zgłoszonych znakach towarowych, będą rozumiane przez przeciętnego konsumenta hiszpańskojęzycznego jako bezpośrednie odniesienie do graficznej części tych znaków. Po drugie i przede wszystkim, identyczność znacznej części i podobieństwo pozostałych towarów, podobnie jak podobieństwa fonetyczne i koncepcyjne oznaczeń znoszą w odczuciu właściwego kręgu odbiorców hiszpańskojęzycznych różnice wizualne między tymi oznaczeniami.

(por. pkt 101–103, 107, 108)
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Odrębne badanie różnych podstaw odmowy rejestracji

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

Summary

1. Każda z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego jest niezależna od pozostałych i wymaga odrębnego rozpatrzenia. Ponadto wykładni wspomnianych podstaw odmowy rejestracji należy dokonywać w świetle interesu publicznego, który leży u źródła każdej z nich. Interes publiczny brany pod uwagę w ramach badania każdej z tych podstaw odmowy może, a nawet musi, odzwierciedlać odmienne rozważania, w zależności od rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji. Jednak zakresy stosowania poszczególnych podstaw wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) tego rozporządzenia wyraźnie na siebie zachodzą. W szczególności słowny znak towarowy, który stanowi opis właściwości towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, jest tym samym bezwzględnie pozbawiony charakteru odróżniającego względem tych towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

(por. pkt 33, 34)

2. Oznaczenie słowne map & guide, o którego rejestrację wniesiono dla „programów komputerowych” i „programowania komputerowego” należących odpowiednio do klas 9 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest pozbawione charakteru odróżniającego w odniesieniu do danych towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ dla przeciętnych konsumentów wywodzących się z ogółu odbiorców anglojęzycznych oznaczenie to stanowi opis towarów i usług objętych wnioskiem o rejestrację. W istocie w anglojęzycznej sferze językowej Wspólnoty oznaczenie to może służyć do opisu takich programów komputerowych i usług programowania komputerowego, które polegają na oferowaniu planów (miast) i przewodników (turystycznych). Wynika z tego, że semantyczna treść oznaczenia map & guide pozwala właściwemu kręgowi odbiorców natychmiast i bez głębszej refleksji ustanowić bezpośredni i konkretny związek z programami komputerowymi i usługami programowania komputerowego oferującymi plany (miast) i przewodniki (turystyczne).

(por. pkt 47, 51)
Co do zasady do Komisji należy — w decyzji stwierdzającej nadużycie uprzednio dozwolonej pomocy i wskazującej na istnienie nowej niezgłoszonej pomocy — wykazanie zarówno nadużycia uprzednio dozwolonej pomocy, jak i przyznania nowej pomocy. Z art. 88 ust. 2 i 3 WE wynika bowiem, że przy braku takiego wykazania istniejąca pomoc jest objęta uprzednią decyzją zezwalającą, a przedmiotowe nowe środki nie mogą być uznane za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Natomiast ciężar dowodu zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem, na zasadzie odstępstwa od postanowień art. 87 ust. 1 WE, spoczywa co do zasady na danym państwie członkowskim, które musi wykazać, że zostały spełnione warunki tego wyłączenia.

Jednakże ten podział ciężaru dowodu uzależniony jest od przestrzegania obowiązków procesowych ciążących odpowiednio na Komisji i danym państwie członkowskim w ramach wykonywania przez tę instytucję przysługującego jej uprawnienia do nakazania państwu członkowskiemu, aby dostarczyło ono wszelkich koniecznych informacji.

W szczególności w celu otrzymania zezwolenia na nową lub zmienioną pomoc, na zasadzie odstępstwa od postanowień traktatu, do zainteresowanego państwa członkowskiego należy — zgodnie z jego obowiązkiem współpracy z Komisją wynikającym z art. 10 WE — przedstawienie wszystkich dowodów, które mogłyby pozwolić tej instytucji na ustalenie, że zostały spełnione wszystkie warunki konieczne dla zastosowania odstępstwa. Ponadto Komisja jest upoważniona do wydania decyzji na podstawie dostępnych informacji, jeśli państwo członkowskie, naruszając swój obowiązek współpracy, nie dostarcza Komisji informacji, jakich zażądała ona albo w celu zbadania kwalifikacji i zgodności ze wspólnym rynkiem nowej lub zmienionej pomocy, albo w celu sprawdzenia prawidłowego stosowania uprzednio dozwolonej pomocy. Jednakże przed wydaniem takiej decyzji Komisja musi nakazać państwu członkowskiemu przedstawienie w wyznaczonym przez nią terminie wszelkich dokumentów i informacji niezbędnych do wykonania przez Komisję kontroli. Tylko w sytuacji, gdy państwo członkowskie nie dostarczy żądanych informacji pomimo nakazu Komisji, Komisja jest uprawniona do zakończenia postępowania i na podstawie posiadanych informacji wydania decyzji, w zależności od przypadku, dotyczącej istnienia i zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem lub decyzji stwierdzającej zgodność zastosowania uprzednio dozwolonej pomocy.

Powyższe obowiązki proceduralne nałożone są na zainteresowane państwo członkowskie oraz na Komisję w celu umożliwienia Komisji sprawowania kontroli na podstawie wystarczająco jasnych i dokładnych informacji, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa zainteresowanego państwa członkowskiego do przedstawienia swojego stanowiska.

(por. pkt 34–37)
4.

Prawo wspólnotowe — Zasady — Prawo do obrony — Rezolucja Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych nakazująca przyjęcie środków ograniczających skierowanych przeciwko nieokreślonym osobom i podmiotom podejrzewanym o prowadzenie działalności terrorystycznej — Wprowadzenie w życie przez Wspólnotę w ramach wykonywania jej własnych uprawnień (art. 60 WE, 301 WE i 308 WE; rozporządzenie Rady nr 2580/2001) (por. pkt 149–155)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw

–

Weterynaryjne produkty lecznicze

–

Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu (art. 5 akapit pierwszy WE; dyrektywa 2001/82 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 35; dyrektywa Rady 81/851, art. 20) (por. pkt 81, 87, 89, 92)

Subject of the case

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 1404 z dnia 22 kwietnia 2003 r. dotyczącej zawieszenia pozwoleń na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancję benzathine benzylpenicillin przeznaczoną do zaaplikowania domięśniowo lub podskórnie zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2003) 1404 z dnia 22 kwietnia 2003 r. dotyczącej zawieszenia pozwoleń na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych zawierających substancję benzathine benzylpenicillin przeznaczoną do zaaplikowania domięśniowo lub podskórnie zwierzętom przeznaczonym na produkcję żywności.

2) Komisja ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami strony skarżącej.

3) Republika Francuska ponosi własne koszty.
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 230 akapit czwarty WE; decyzja Komisji 2003/245) (por. pkt 42–46, 49–53)

2. Rybołówstwo – Wspólna polityka strukturalna – Wieloletnie programy kierunkowe (decyzja Rady 97/413, art. 4 ust. 2 i art. 9; decyzja Komisji 2003/245) (por. pkt 84, 85, 87–89, 117)

Subject of the case

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, str. 48) w zakresie, w jakim Komisja oddaliła wnioski o zwiększenie zdolności połowowej statków Atlanteanu.

Sentencja

Sentencja

1) Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do statków Atlnteanu.

2) Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą.

3) Irlandia pokrywa własne koszty.
Jedynie państwo członkowskie jest w stanie dokonać oceny przestrzegania przez nadawcę publicznego norm jakościowych, które zostały określone przy powierzaniu mu usługi publicznej. Komisja powinna co do zasady ograniczyć się do stwierdzenia istnienia mechanizmu kontrolnego, w ramach którego niezależny organ sprawdza przestrzeganie przez tego nadawcę zasad, na których powierzono mu świadczenie tejże usługi. Jedynie sytuacja, w której przekazane Komisji w trakcie dochodzenia informacje zawierają poważne poszlaki, wskazujące na to, że ten mechanizm kontrolny, choć [formalnie] istniejący, nie został wdrożony, może doprowadzić do zbadania przez Komisję, czy to wdrożenie rzeczywiście miało miejsce, przy czym instytucja ta musi czuwać nad tym, aby nie przekroczyć granic tego badania i nie zastąpić oceny dokonanej przez państwo członkowskie swoją szczegółową oceną stanu przestrzegania kryteriów jakościowych.

W ramach postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa, strony zainteresowane, inne niż państwo członkowskie, którego sprawa dotyczy, są jedynie uprawnione do uczestnictwa w odpowiednim zakresie w postępowaniu administracyjnym, przy uwzględnieniu okoliczności danego przypadku. W tych okolicznościach strona zainteresowana, która złożyła do Komisji wniosek zmierzający do doprowadzenia tej instytucji do wykonania przysługujących jej uprawnień w celu uzyskania od państwa członkowskiego pewnych informacji, nie jest w żaden sposób uprawniona do żądania od Komisji nadania dalszego biegu jej wnioskowi. Do Komisji należy, w odpowiednim przypadku, ocena użyteczności tego wniosku z punktu widzenia sprawowanej przez tę instytucję kontroli spornych środków. W ocenie tej Komisja może uwzględnić informacje, które już posiada. Przysługujące innym niż państwo członkowskie zainteresowanym stronom ograniczone prawo do uczestnictwa i informacji nie jest jednak w żaden sposób sprzeczne z ciążącym na Komisji w dziedzinie pomocy państwa obowiązkiem przeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania. Choć zaś Komisja posiada pewien zakres uznania, nie może jednak, biorąc pod uwagę ciążący na niej obowiązek przeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania, nie zwrócić się o przekazanie informacji, w stosunku do których wydaje się, że mogą one potwierdzać lub kwestionować inne informacje mające znaczenie dla badania spornego środka, lecz których wiarygodności nie można uznać za dostatecznie wykazaną.

(por. pkt 222–225)