ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4

Artykuł 24 ust. 1 lit. a) tej umowy przewiduje, że w przypadku Republiki Francuskiej podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób: „Zyski i inne dochody dodatnie pochodzące z Włoch, które zgodnie z postanowieniami umowy podlegają opodatkowaniu w tym państwie, podlegają opodatkowaniu również we Francji, jeżeli powrócą one do rezydenta Francji. Włoski podatek nie podlega odliczeniu w ramach obliczania dochodu podlegającego opodatkowaniu we Francji. Beneficjent jest jednak uprawniony do zaliczenia go na poczet francuskiego podatku, do którego podstawy te dochody są wliczane. Owo zaliczenie jest równe: – dla dochodów, o których mowa w art. 10, 11, 12, 16 i 17 […] – kwocie podatku zapłaconego we Włoszech zgodnie z przepisami tych artykułów. Nie może ono jednak przekroczyć kwoty podatku francuskiego odpowiadającej tym dochodom […]”.
18

Sąd odsyłający wyjaśnia, że zdaniem komisji ds. zawieszenia wykonania należy uznać, iż oferent wykluczony z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego jest ostatecznie wykluczony, jeżeli nie zaskarżył dotyczącej go decyzji o wykluczeniu lub gdy decyzja ta nabyła powagę rzeczy osądzonej. Nie można natomiast uznać, że został on ostatecznie wykluczony, jeżeli wniesione przez niego odwołanie w trybie administracyjnym zostało oddalone decyzją AEPP, lecz termin do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności lub wniosku o zawieszenie na podstawie ustawy 4412/2016 jeszcze nie upłynął. Podobnie nie jest ostatecznie wykluczony oferent, którego wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o oddaleniu przez AEPP jego odwołania w trybie administracyjnym został oddalony, o ile przysługuje mu prawo do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności tej decyzji o oddaleniu lub dopóki orzeczenie oddalające wniesioną przez niego skargę o stwierdzenie nieważności nie stało się prawomocne. Ponadto sąd odsyłający wyjaśnia, że uznanie interesu prawnego wykluczonego oferenta w zakwestionowaniu decyzji o dopuszczeniu oferty jednego z jego konkurentów i udzieleniu mu zamówienia jest uzależnione od warunku, aby spór nie doprowadził do ostatecznego unieważnienia postępowania w sprawie udzielenia danego zamówienia, to znaczy niemożności jego wznowienia. Nie ma znaczenia w tym kontekście kwestia, na jakim etapie postępowania przetargowego wykluczono danego oferenta, ponieważ interes prawny istnieje na wszystkich etapach tego postępowania. W związku z tym NAMA ma co do zasady interes prawny w podniesieniu innych zarzutów, na które powołała się wobec SALFO, oprócz tych, które odnoszą się do naruszenia zasady równego traktowania przy dokonywaniu oceny.
128

Zdaniem Komisji zarzut ten jest niedopuszczalny, ponieważ w rzeczywistości zmierza on do tego, by Trybunał dokonał kontroli co do istoty grzywny ustalonej przez Sąd, co wykracza poza zakres kompetencji przyznanych Trybunałowi. Nie może on bowiem zastąpić ze względów słuszności własną oceną oceny Sądu, który w ramach nieograniczonego prawa orzekania orzeka o kwotach grzywien nakładanych na przedsiębiorstwa za naruszenie prawa Unii. Jest tak tym bardziej w sytuacji, gdy Sąd skorzystał z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, aby samodzielnie zagwarantować poszanowanie zasady równego traktowania.
15

Artykuł 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.) w brzmieniu mającym zastosowanie w postępowaniu głównym (zwanej dalej „u.p.t.u.”) stanowi: „1. W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego […]; […] 10. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. 10b. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w: […] 2) ust. 2 pkt 4 lit. c) – powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik: a) otrzyma fakturę dokumentującą dostawę towarów, stanowiącą u niego wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy, b) uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy. […] 10i. W przypadku uwzględnienia przez podatnika kwoty podatku należnego w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, w terminie późniejszym niż określony w ust. 10b pkt 2 lit. b i pkt 3, podatnik może odpowiednio zwiększyć kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin do złożenia deklaracji podatkowej. […] 13. Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 13a. 13a. Jeżeli podatnik w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których zgodnie z art. 17 podatnikiem jest nabywca towarów lub usług, nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10 i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od końca roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego”.
18

W zdaniu odrębnym sędzia Court of Appeal (England & Wales) (sądu apelacyjnego dla Anglii i Walii) wyraził jednak wątpliwości co do oceny, że zgodnie z prawem angielskim hotel nie ponosi odpowiedzialności za zgwałcenie, jakiego dopuścił się pracownik w stroju służbowym, uchodzący wobec otoczenia za wiarygodnego pracownika. Uznał on, że w tym prawie osoba przyjmująca na siebie odpowiedzialność umowną pozostaje odpowiedzialna za wykonanie świadczenia, nawet gdy umowa wykonywana jest za pośrednictwem innych podmiotów. W odniesieniu do dyrektywy 90/314 stwierdził on, że ideą przyświecającą tej dyrektywie i rozporządzeniu z 1992 r. było zasadniczo zapewnienie turystom, których wyjazd nie przebiegł zgodnie z ustaleniami, możliwości dochodzenia roszczeń od drugiej strony umowy. Jego zdaniem to organizatorom turystyki należy pozostawić wyciągnięcie konsekwencji z tego, że wyjazd nie przebiegł zgodnie z ustaleniami, wobec podmiotów, z którymi łączy ich umowa, a następnie tym podmiotom – wobec zatrudnionych przez nich pracowników lub niezależnych podwykonawców. Ponadto wspomniany sędzia stwierdził, że brak jest podstaw, aby przyjąć, iż w przypadku istnienia niezależnego wykonawcy lub pracownika pojęcie „usługodawcy” powinno ograniczać się do hotelu. Sędzia ten dodał też, że nie ma wątpliwości co do tego, iż niektórzy pracownicy powinni być uznawani za usługodawców.
3

Zatytułowany „Zyski kapitałowe” artykuł 43 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares (kodeksu podatku dochodowego od osób fizycznych) w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym (zwanego dalej „CIRS”) stanowił w ust. 1 i 2: „1 – Wysokość dochodów zaklasyfikowanych jako zyski kapitałowe odpowiada rozliczonemu saldu wynikającemu z różnicy między osiągniętymi w danym roku zyskami kapitałowymi a poniesionymi w tym samym roku stratami, obliczonymi zgodnie z kolejnymi artykułami. 2 – Saldo, o którym mowa w poprzednim ustępie, w odniesieniu do określonych w art. 10 ust. 1 lit. a), c) i d) przeniesień dokonanych przez rezydentów uwzględnia się jedynie w wysokości 50% jego wartości, bez względu na to, czy saldo to jest dodatnie, czy ujemne”.
80

W szczególności Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w ściśle określonych okolicznościach, zwłaszcza gdy istniało ryzyko poważnych reperkusji gospodarczych ze względu między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za skuteczne i obowiązujące i gdy okazywało się, że osoby prywatne oraz organy krajowe dopuściły się zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do znaczenia przepisów tego prawa, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również takie samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji (wyrok z dnia 3 października 2019 r., Schuch‑Ghannadan, C‑274/18, EU:C:2019:828, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo).
60

Ponadto należy zauważyć, że spór w postępowaniu głównym dotyczy europejskiego nakazu aresztowania wydanego na podstawie aktów uznania i wykonania wyroku wydanego przez sąd Królestwa Norwegii, to jest państwa trzeciego, które utrzymuje uprzywilejowane stosunki z Unią, wykraczające poza ramy współpracy gospodarczej i handlowej, ponieważ jest ono stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uczestniczy we wspólnym europejskim systemie azylowym, wprowadza w życie i stosuje dorobek Schengen i zawarło z Unią umowę w sprawie procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią, która weszła w życie w dniu 1 listopada 2019 r. W ramach tej ostatniej umowy umawiające się strony wyraziły wzajemne zaufanie do struktury i funkcjonowania swoich systemów prawnych oraz do zdolności umawiających się stron do zagwarantowania uczciwego procesu.
12

Zgodnie z motywem 19 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 (Dz.U. 2011, L 77, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”): „Należy wyjaśnić, że w przypadku gdy usługi świadczone na rzecz podatnika są przeznaczone do użytku prywatnego, w tym do użytku prywatnego personelu usługobiorcy, nie można uznać, że usługobiorca działa w charakterze podatnika. Przekazanie usługodawcy przez usługobiorcę numeru identyfikacyjnego VAT wystarczy, by stwierdzić, że usługobiorca działa w charakterze podatnika, z wyjątkiem sytuacji gdy usługodawca posiada odmienne informacje. Należy również zapewnić, by pojedyncza usługa nabyta jednocześnie do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak również wykorzystywana do celów prywatnych, podlegała opodatkowaniu tylko w jednym miejscu”.
Artykuł 18 akapity pierwszy i czwarty ustawy nr 300 z dnia 20 maja 1970 r., w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, stanowi:

„Sąd, w orzeczeniu stwierdzającym nieważność rozwiązania stosunku pracy uznawanego za dyskryminujące […] ze względu na to, że może ono wiązać się z innymi przewidzianymi w ustawie przypadkami nieważności lub gdy jest ono określone przez przyczynę niezgodną z prawem, która jest decydująca w rozumieniu art. 1345 kodeksu cywilnego, nakazuje pracodawcy […] przywrócenie pracownika do pracy na jego stanowisku, niezależnie od powoływanej podstawy formalnej i niezależnie od liczby pracowników zatrudnionych przez pracodawcę […]. W razie nakazania przywrócenia do pracy stosunek pracy zostaje rozwiązany, jeżeli pracownik nie podjął pracy w terminie 30 dni od wezwania go przez pracodawcę, chyba że pracownik ten zażądał odprawy, o której mowa w akapicie trzecim niniejszego artykułu. System, o którym mowa w niniejszym artykule, ma również zastosowanie do rozwiązania stosunku pracy uznanego za bezskuteczne z uwagi na to, że zostało dokonane ustnie.

[…]

Jeżeli sąd stwierdzi, że nie zostały spełnione przesłanki przedstawionego przez pracodawcę obiektywnego uzasadnienia lub uzasadnionego powodu […], stwierdza nieważność rozwiązania stosunku pracy i nakazuje pracodawcy przywrócenie pracownika do pracy na jego stanowisku pracy w rozumieniu akapitu pierwszego oraz wypłacenie mu odprawy odpowiadającej ostatniemu rzeczywistemu całkowitemu wynagrodzeniu, obliczonemu od dnia zwolnienia aż do chwili rzeczywistego przywrócenia do pracy, po odliczeniu kwot, jakie pracownik otrzymał w ramach wykonywania innych rodzajów działalności zawodowej w okresie po zwolnieniu, jak również kwot, które mógłby on pobierać, gdyby z zachowaniem staranności poszukiwał nowego zatrudnienia […]. Pracodawcy nakazuje się również opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne od dnia rozwiązania stosunku pracy do dnia rzeczywistego przywrócenia do pracy, wraz ze zwykłymi odsetkami, bez zastosowania kar w przypadku braku lub opóźnienia składek, w wysokości równej różnicy między składkami, które zostałyby pobrane w ramach umowy o pracę, która została przerwana w wyniku niezgodnego z prawem zwolnienia, a składkami wpłaconymi na rzecz pracownika w ramach wykonywania innej działalności zawodowej […]”.
15

Artykuł 1 arrêté du secrétaire d’État auprès du Premier ministre, chargé de l’environnement et de la prévention des risques technologiques et naturels majeurs, du 17 août 1989, relatif à l’emploi des gluaux pour la capture des grives et des merles destinés à servir d’appelants dans les départements des Alpes‑de‑Haute‑Provence, des Alpes‑Maritimes, des Bouches‑du‑Rhône, du Var et de Vaucluse (rozporządzenia sekretarza stanu w kancelarii premiera ds. środowiska oraz zapobiegania poważnym zagrożeniom technologicznym i naturalnym z dnia 17 sierpnia 1989 r. w sprawie stosowania lepów przeznaczonych do chwytania drozdów i kosów w celu ich użycia jako wabików w departamentach Alpy Górnej Prowansji, Alpy Nadmorskie, Delta Rodanu, Var i Vaucluse) (JORF z dnia 13 września 1989 r., s. 11560, zwanego dalej „rozporządzeniem z dnia 17 sierpnia 1989 r.”) przewiduje: „W departamentach Alpy Górnej Prowansji, Alpy Nadmorskie, Delta Rodanu, Var i Vaucluse zezwala się na stosowanie lepów do selektywnego chwytania w małych ilościach oraz w określonych poniżej ściśle kontrolowanych warunkach paszkotów, kwiczołów, droździków, drozdów śpiewaków i kosów zwyczajnych w celu ich użycia jako wabików do celów osobistych, ponieważ nie ma innego zadowalającego rozwiązania”.
41

Prawo Unii nie stoi zatem na przeszkodzie temu, aby opodatkowanie progresywne opierało się na przychodzie również w przypadku, gdy nie ma ono na celu wyrównania negatywnych skutków, które mogłyby wyniknąć z działalności opodatkowanej. Wbrew temu, co twierdzi Komisja, kwota przychodu stanowi bowiem co do zasady neutralne kryterium rozróżnienia i jednocześnie istotny wskaźnik zdolności płatniczej podatników (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 marca 2020 r., Vodafone Magyarország, C‑75/18, EU:C:2020:139, pkt 50; Tesco-Global Áruházak, C‑323/18, EU:C:2020:140, pkt 70). Z żadnego przepisu ani z żadnej zasady prawa Unii, w tym w dziedzinie pomocy państwa, nie wynika, by stosowanie progresywnych stawek było zastrzeżone wyłącznie do opodatkowania zysków. Ponadto, podobnie jak w przypadku przychodów, sam zysk jest jedynie względnym wskaźnikiem zdolności płatniczej. Okoliczność, że stanowi on, jak uważa Komisja, bardziej istotny lub dokładniejszy wskaźnik niż przychód, jest bez znaczenia w dziedzinie pomocy państwa, ponieważ prawo Unii w tej dziedzinie dotyczy jedynie zniesienia korzyści selektywnych, z których mogłyby korzystać niektóre przedsiębiorstwa ze szkodą dla innych, znajdujących się w porównywalnej sytuacji. To samo dotyczy istnienia ewentualnej sytuacji podwójnego opodatkowania w wymiarze ekonomicznym, związanej z kumulacją opodatkowania przychodu i opodatkowania zysków.
47

Prawo Unii nie stoi zatem na przeszkodzie temu, aby opodatkowanie progresywne opierało się na obrocie również w przypadku, gdy nie ma ono na celu wyrównania negatywnych skutków, które mogłyby wyniknąć z działalności opodatkowanej. Wbrew temu, co twierdzi Komisja, kwota obrotu stanowi bowiem co do zasady neutralne kryterium rozróżnienia i jednocześnie istotny wskaźnik zdolności płatniczej podatników (zob. podobnie wyroki z dnia 3 marca 2020 r.: Vodafone Magyarország, C‑75/18, EU:C:2020:139, pkt 50; Tesco-Global Áruhazák, C‑323/18, EU:C:2020:140, pkt 70). Z żadnego przepisu ani z żadnej zasady prawa Unii, w tym w dziedzinie pomocy państwa, nie wynika, by stosowanie progresywnych stawek było zastrzeżone wyłącznie do opodatkowania zysków. Ponadto, podobnie jak w przypadku obrotu, sam zysk jest jedynie względnym wskaźnikiem zdolności płatniczej. Okoliczność, że stanowi on, jak uważa Komisja, bardziej istotny lub dokładniejszy wskaźnik niż obrót, jest bez znaczenia w dziedzinie pomocy państwa, ponieważ prawo Unii w tej dziedzinie dotyczy jedynie zniesienia korzyści selektywnych, z których mogłyby korzystać niektóre przedsiębiorstwa ze szkodą dla innych, znajdujących się w porównywalnej sytuacji. To samo dotyczy istnienia ewentualnej sytuacji podwójnego opodatkowania w wymiarze ekonomicznym, związanej z kumulacją opodatkowania obrotu i opodatkowania zysków.
9

Wniosek o wydanie interpretacji podatkowej skierowany do komisji prawa podatkowego przez szwedzki oddział Danske Bank miał w szczególności na celu ustalenie, czy okoliczność, że zakład główny Danske Bank należy do duńskiej grupy VAT, oznacza, że do celów stosowania ustawy w sprawie podatku od wartości dodanej (1994:200) grupę tę należy uznać za podatnika odrębnego od owego oddziału. Oddział ten zmierzał również do ustalenia, czy świadczone przez grupę VAT usługi, których koszty są mu przypisywane, należy do celów VAT uznać za świadczenie usług oraz czy jako usługobiorca powinien on uiszczać VAT w Szwecji.
37

Ponadto, co się tyczy argumentacji, jaką przedstawiła Firma Z, należy zauważyć, że sąd odsyłający wskazał, iż w szczególności w świetle krajowego prawa ubezpieczeń zdrowotnych nie ma on wątpliwości co do charakteru rozpatrywanych stosunków świadczenia. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 267 TFUE, który opiera się na wyraźnym rozdziale zadań między sądami krajowymi a Trybunałem, wszelka ocena stanu faktycznego sprawy należy do sądu krajowego. W szczególności Trybunał jest uprawniony do orzekania w zakresie wykładni lub ważności aktu Unii Europejskiej wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przedstawionego mu przez sąd krajowy. Natomiast wykładnia przepisów krajowych należy wyłącznie do sądu odsyłającego. Wyłącznie do sądu krajowego należy również określenie w ramach postępowania prejudycjalnego przedmiotu pytań, które zamierza on przedstawić Trybunałowi. Trybunał nie może na żądanie jednej ze stron sporu w postępowaniu głównym rozpatrywać pytań, które nie zostały mu przedstawione przez sąd krajowy (zob. podobnie postanowienie z dnia 7 października 2013 r., Società cooperativa Madonna dei miracoli, C‑82/13, EU:C:2013:655, pkt 11; a także wyrok z dnia 11 czerwca 2015 r., Berlington Hungary i in., C‑98/14, EU:C:2015:386, pkt 48).
51

Ponadto z uwagi na to, że rozpatrywany środek wymaga jedynie, aby taka sama marża zysku była stosowana do identycznych produktów pochodzących z różnych krajów, nie stoi on na przeszkodzie temu, by sprzedawcy detaliczni stosowali różną marżę zysku w stosunku do identycznych produktów pochodzących z tego samego kraju, naruszając przez to samą spójność tego środka, ponieważ w takim przypadku jego cel nie może zostać osiągnięty.
46

W tym kontekście, wbrew temu, co twierdzi VA&V, okoliczność, że żadna „decyzja” przyjęta w formie autonomicznego aktu nie została mu notyfikowana, nie ma znaczenia w zakresie ustalenia, czy istniał akt zaskarżalny, ponieważ z utrwalonego orzecznictwa wynika, że forma, w której wydano akt czy decyzję, co do zasady nie ma wpływu na ocenę dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności tego aktu lub tej decyzji. W celu zaklasyfikowania zaskarżonych aktów należy bowiem skupić się na samej istocie tych aktów, jak również na zamiarze ich autorów. W tym względzie aktami zaskarżalnymi są co do zasady akty, które określają w sposób definitywny stanowisko Komisji po zakończeniu postępowania administracyjnego i które zmierzają do wywołania wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy skarżącego, z wyłączeniem aktów tymczasowych służących przygotowaniu wydania ostatecznej decyzji. W zasadzie nie ma więc wpływu na kwalifikację danego aktu kwestia, czy spełnia on określone wymogi formalne, mianowicie czy został należycie nazwany przez autora aktu, czy jest wystarczająco uzasadniony lub czy wskazuje na przepisy, które stanowią jego podstawę prawną. Tak więc nie ma znaczenia okoliczność, że akt ten nie został określony jako „decyzja” (wyrok z dnia 17 lipca 2008 r., Athinaïki Techniki/Komisja, C‑521/06 P, EU:C:2008:422, pkt 42–44 i przytoczone tam orzecznictwo).
Artykuł 28 tego rozporządzenia delegowanego, zatytułowany „Ustalenie uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej na mocy art. 30 ust. 6 rozporządzenia [nr 1307/2013]”, stanowi w ust. 1 i 2:

„1. Do celów art. 30 ust. 6 rozporządzenia [nr 1307/2013] jeżeli młody rolnik lub rolnik rozpoczynający działalność rolniczą ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, gdy nie posiada żadnych uprawnień do płatności (własnych ani dzierżawionych), otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności równą liczbie kwalifikujących się hektarów, które posiada (własnych lub dzierżawionych) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku o przydział uprawnień do płatności lub zwiększenie ich wartości ustalony przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia [nr 1306/2013].

2. Jeżeli młody rolnik lub rolnik rozpoczynający działalność rolniczą ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, gdy posiada już uprawnienia do płatności (własne lub dzierżawione), otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności równą liczbie kwalifikujących się hektarów, które posiada (własnych lub dzierżawionych) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku określony w ust. 1, i w odniesieniu do których nie posiada żadnych uprawnień do płatności (własnych ani dzierżawionych)”.
20

W tym względzie sąd odsyłający zauważa, że art. 21 ust. 2a KWUS przyznaje prawo do swobodnego przemieszczania się cudzoziemcom posiadającym krajową wizę długoterminową. Wiza krajowa stanowi zatem jeden ze środków umożliwiających skorzystanie z prawa do swobodnego przemieszczenia się przez cudzoziemca i, tak rozumiana, nie wykazuje istotnych różnic względem realizacji tego uprawnienia na podstawie przyznanej obywatelowi państwa trzeciego wizy Schengen. Zdaniem sądu odsyłającego, mimo że wizy krajowe i wizy Schengen różnią się pod względem zasad, przesłanek i trybu udzielania, które mają do nich zastosowanie, oba te rodzaje wiz dotyczą realizacji przez cudzoziemców tożsamego uprawnienia wywodzonego z prawa Unii. Brak możliwości zaskarżenia do sądu decyzji ostatecznej odmawiającej przyznania wizy krajowej może więc naruszać prawo Unii, w szczególności prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem określonego w art. 47 akapit pierwszy karty.
94

Ponadto w zakresie, w jakim zarzut trzeci odwołania został oddalony, a także w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 87–91 niniejszego wyroku, Sąd równie słusznie uznał w pkt 106, 107 i 140–146 zaskarżonego wyroku, że kryterium niezależności, takie jak przewidziane w zaleceniu w sprawie MŚP, zostało prawidłowo zastosowane przez panel zatwierdzający w spornej decyzji w zakresie, w jakim wskazał on z jednej strony, że nawet jeśli wnosząca odwołanie formalnie spełnia kryteria niezależności, to jednak pozostaje faktem, że z gospodarczego punktu widzenia należała ona do dużej grupy gospodarczej, a z drugiej strony, że ze względu na powiązania organizacyjne między wnoszącą odwołanie a jej partnerami lub członkami miała ona dostęp do funduszy, kredytów i wsparcia, a zatem nie zmagała się z utrudnieniami jakim zazwyczaj stawiają czoło MŚP, w związku z czym nie mogła zostać zakwalifikowana jako MŚP w rozumieniu tego zalecenia.