ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 315/50

Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji

(Sprawa F-120/07)

(2007/C 315/95)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 maja 2005 r. z dnia 25 października 2005 r., z dnia 15 marca 2007 r. i z dnia 20 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim ograniczają one do 12 liczbę dni niewykorzystanego urlopu za 2004 r., jaką skarżący mógł przenieść na następny rok i tym samym ograniczają wysokość rekompensaty za niewykorzystany urlop wypłacanej skarżącemu w momencie zakończenia służby;

— zasądzenie od Komisji Europejskiej rekompensaty za 26,5 dnia niewykorzystanego urlopu, za które żadna rekompensata nie została wypłacona stosownie do art. 4 ust. 2 załącznika V do regulaminu pracowniczego wraz z odsetkami liczonymi od dnia 1 kwietnia 2005 r. w wysokości 2 % ponad stopę ustalaną przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowych dla tego okresu;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swej skargi skarżący podnosi naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 załącznika V do regulaminu pracowniczego oraz Administrative Notice nr 66-2002 pozwanego. Zgodnie z tymi przepisami, uprawniony był on do przeniesienia w całości na 2005 r. części swego urlopu rocznego za 2004 r., której ze względu na wymagania służby nie był w stanie wykorzystać przed końcem roku kalendarzowego 2004, czego zaskarżona decyzja pozwanego mu odmówiła. Nie był w stanie wykorzystać swego urlopu z powodu choroby, którą pozwany w międzyczasie uznał za chorobę zawodową.

Skarżący twierdzi także, że z akcesoryjnego roszczenia odszkodowawczego wynika, że pozwana bezprawnie odmówiła wypłaty rekompensaty należnej skarżącemu stosownie do art. 4 ust. 2 załącznika do regulaminu pracowniczego, w czasie gdy skarżący zakończył czynną służbę.
—

Zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w wysokości 1 000 EUR za krzywdę, włączając w to uszczerbek na zdrowiu w okresie od dnia 8 września 2006 r. do dnia 7 października 2006 r., wyrządzonych mu przez to, że do tego ostatniego dnia Komisja nie zdołała wydać zgodnej z prawem decyzji w sprawie jego wniosku z dnia 7 marca 2005 r. o stwierdzenie, że jego choroba jest chorobą zawodową i uchylić w tym zakresie sprzeczne z tym decyzje Komisji z dnia 12 stycznia 2007 r., z dnia 26 lutego 2007 r. oraz z dnia 20 lipca 2007 r.;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 stycznia 2007 r., z dnia 26 lutego 2007 r. i z dnia 20 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim odmawiają one skarżącemu natychmiastowego i pełnego dostępu do danych i dokumentów go dotyczących będących w posiadaniu pozwanej, włączając w to na obecnym etapie i w ich obecnym brzmieniu przesłanie pełnych ich kopii, najlepiej w formie elektronicznej, ewentualnie pełnego dostępu z możliwością sporządzenia kopii i robienia notatek: — jego normalnych akt osobowych, co odpowiada wymogom art. 26 regulaminu pracowniczego, a także równoległych spraw w toku, włączając w to w formie elektronicznej (Sysper 2); — wszelkich dokumentów w sprawie postępowania i decyzji dotyczących jego oceny i awansu począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.; — akt OLAF w sprawie postępowania OF/2002/0356; — akt dotyczących postępowania w sprawie jego wniosku z dnia 7 marca 2005 r.; — sprawozdania IDOC w tym samym postępowaniu, akt IDOC leżących u jego podstaw, a także wszelkich dokumentów dotyczących lub wspominających skarżącego; — jego akt medycznych, możliwość odczytania których winna zapewnić Komisja; — wszelkich innych dokumentów medycznych, sprawozdań lub podobnych dokumentów go dotyczących; — wszelkich innych akt, dokumentów lub korespondencji znajdującej się w posiadaniu Komisji mających związek z okolicznościami lub indywidualnymi postępowaniami opisanymi w niniejszej skardze, włączając w to postępowania w sprawie zażalenia do mediatora i CEPD;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/32

Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Dittert przeciwko Komisji

(Sprawa F-82/07)

(2007/C 235/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Daniel Dittert (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: B. Cortese i C. Cortese, avocats)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich o awansowaniu skarżącego do grupy AD9, a nie do grupy AD 10, w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r., potwierdzonej decyzją tej samej instytucji z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie oddalenia zażalenia nr R/132/07 skarżącego;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący, urzędnik Komisji powołany na czas nieokreślony, po awansie do dawnej grupy zaszeregowanie A7 ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2002 r. miał prawo awansu z dniem 30 kwietnia 2004 r. do grupy A6. W dniu 1 maja 2004 r. organ powołujący zastąpił grupę A7 w aktach osobowych skarżącego nową grupą A*8 podając jako przyczynę zmiany „reformę ścieżki kariery z dnia 1 maja 2004 r.” W następstwie tego, grupa A*8 przekwalifikowana została na grupę AD 8 ze skutkiem od dnia 1 maja 2006 r.

Skarżący podnosi, że zarówno urzędnicy awansowani w 2004 r. jak i ci w 2005 lub 2006 z dawnej grupy A7, awansowani byli po wejściu w życie zmian do regulaminu pracowniczego, jedni powołani zostali jednak do grup A*10/AD 10, a inni, w tym skarżący, powołani zostali do grupy A*9/AD9. Skarżący podnosi naruszenie zasad równego traktowania i ekspektatywy rozwoju ścieżki kariery.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 235/30

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2007 r. — Brown i Volpato przeciwko Komisji

(Sprawa F-75/07)

(2007/C 235/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Colin Brown (Bruksela, Belgia) i Alberto Volpato (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, avocats)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich opublikowanej w Informations administratives nr 55-2006 z dnia 17 listopada 2006 r., ponieważ zostali w niej awansowani do grupy AD 9 stopień 1 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r.;

— stwierdzenie nieważności w razie potrzeby decyzji Komisji z dnia 23 kwietnia 2007 r. jako oddalających zażalenia wniesione przez skarżących;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący, urzędnicy Komisji, kwestionują decyzję o ich awansie w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. do grupy AD 9, nowej grupy, dodanej od dnia 1 maja 2004 r. między grupę AD8 (poprzednio A7) i AD10 (poprzednio A6). Twierdzą, że powinni być awansowani nie do grupy AD 9 lecz do grupy AD10, podobnie jak uczyniono to w ramach postępowania w sprawie awansu za 2004 r. w stosunku do urzędników, którzy, jak skarżący, w dniu 30 kwietnia 2004 r. zaszeregowani byli w grupie A7 i mieli prawo awansu do wyższej grupy A6.

Skarżący podnoszą zarzuty podobne do zarzutu pierwszego i trzeciego w sprawie F-105/06 (1).

(1) Dz.U. C 281 z 18.11.2006, str. 45.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 140/47

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Prieto przeciwko Parlamentowi

(Sprawa F-42/07)

(2007/C 140/75)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Antonio Prieto (Bousval, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 9 czerwca 2006 r. powołującej skarżącego w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowującej go do grupy AST 2, stopień 3;

— obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący, laureat konkursu wewnętrznego C/348 dla ścieżki kariery C5-4, był członkiem personelu tymczasowego Komisji w grupie zaszeregowania AST 3 (uprzednio C4), gdy został powołany w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowany do grupy zaszeregowania AST 2.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze, że decyzja o powołaniu go w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowaniu go do grupy zaszeregowania niższej aniżeli ta, do której skarżący był zaszeregowany pracując w charakterze członka personelu tymczasowego, narusza art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).

Skarżący podnosi ponadto naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ponieważ jedynie laureaci przedmiotowego konkursu, którzy wcześniej byli członkami personelu tymczasowego w ramach ścieżki kariery, D mogli utrzymać dotychczasowe, korzystniejsze, zaszeregowanie, gdy zostali powołaniu w charakterze urzędników.

W końcu skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza również zasady pewności prawa, ochrony praw słusznie nabytych, dobrej administracji i należytego zarządzania.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 117/35

Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2007 r. — M. przeciwko EMEA

(Sprawa F-23/07)

(2007/C 117/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: M. (Broxbourne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

Strona pozwana: EMEA

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 października 2006 r., którą dyrektor wykonawczy EMEA oddalił wniosek skarżącego o skierowanie sprawy do komisji ds. niezdolności do pracy;

— zasądzenie od EMEA na rzecz skarżącego kwoty 100 000 euro tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za niezgodne z prawem działanie administracji;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 17 marca 2005 r. skarżący, będący członkiem personelu tymczasowego EMEA, został poszkodowany w wypadku przy pracy, w związku z czym stał się niezdolny do wykonywania swojej pracy. W dniu 14 lutego 2004 r. został poinformowany, że jego umowa nie zostanie przedłużona na okres po dniu 15 października 2006 r. Jego wniosek o skierowanie sprawy do komisji ds. niezdolności do pracy nie został uwzględniony.

Na poparcie skargi skarżący podnosi w szczególności naruszenie art. 31 akapit pierwszy i art. 33 akapit pierwszy Warunków zatrudnienia innych pracowników w rozumieniu zgodnym z wykładnią Sądu ds. Służby Publicznej dokonaną w wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-119/05 Gesner przeciwko OHIM (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze).
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2007 r. PERS-B-AFF-SOCIAL D(2007) 22300 w części dotyczącej wliczenia „premii za aktywność” do wynagrodzenia brutto skarżącego; potrącenia — już dokonanego — kwoty 390 EUR z emerytury skarżącego; obowiązku zwrotu kwoty 10 036,99 EUR za okres od marca 2005 r. do marca 2007 r.; zmniejszenia emerytury skarżącego o 600 EUR co miesiąc w całym okresie, w którym otrzymywał będącą przedmiotem sporu premię w wysokości 670 EUR, tj. od marca 2005 r. do września 2007 r.,
—

uznanie wniosku o zaszeregowanie skarżącego do wyższej grupy i wypłacenie różnicy wynagrodzenia, która z niego wynika począwszy od dnia, w którym rozpoczął się stosunek pracy uprawniający do zaszeregowania do grupy 16 za zasadny,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/36

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Hristova przeciwko Komisji

(Sprawa F-50/07)

(2008/C 79/68)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Valentina Hristova, (Pavlikeni, Bułgaria) (przedstawiciel: Georgi Kerelov, prawnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/14/06 z dnia 3 kwietnia 2007 r. o niedopuszczeniu skarżącej do konkursu i niesprawdzeniu jej testu praktycznego z uwagi na to, że jej wykształcenie pomaturalne nie wchodzi w zakres odpowiadający obowiązkom opisanym w ogłoszeniu o konkursie oraz ponieważ po odbyciu kształcenia w szkole średniej nie nabyła co najmniej trzyletniego doświadczenia zawodowego w tym obszarze.

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/14/06 z dnia 3 kwietnia 2007 r. o jej niedopuszczeniu do konkursu,

— zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania oszacowanego w oparciu o zasadę słuszności na 28 718 EUR (roczne wynagrodzenie) za szkody materialne i niematerialne poniesione przez skarżącą w związku z niezgodną z prawem decyzją komisji konkursowej, wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od dnia wniesienia niniejszej skargi,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 79/37

Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2007 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

(Sprawa F-136/07)

(2008/C 79/71)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bart Nijs (Aalst, Belgia) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy

Przedmiot i opis sporu

Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 września 2007 r. dotyczącej przeniesienia skarżącego do niższej grupy zaszeregowania AD 9, stopień 5 w następstwie postępowania dyscyplinarnego i po drugie stwierdzenie nieważności decyzji o zawieszeniu go, o wszczęciu dotyczącego jego osoby wyjaśniającego postępowania administracyjnego i o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 11 w 2007 r. Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji organu powołującego z dnia 5 września 2007 r. dotyczącej przeniesienia skarżącego do niższej grupy zaszeregowania AD 9, stopień 5 w następstwie postępowania dyscyplinarnego wszczętego w dniu 27 września 2006 r.,

— stwierdzenie nieważności decyzji z tą decyzją związanych i od niej późniejszych, w szczególności decyzji z dnia 26 września 2006 r. o zawieszeniu skarżącego, decyzji z dnia 27 września 2007 r. o wszczęciu dotyczącego jego osoby wyjaśniającego postępowania administracyjnego i decyzji o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 11 w 2007 r.,

— stwierdzenie nieważności decyzji posiedzenia zamkniętego Trybunału Obrachunkowego z dnia 8 marca 2007 r. o odnowieniu mandatu Michela Hervégo począwszy od dnia 1 lipca 2007 r. na okres sześciu lat,

— zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR tytułem naprawienia krzywd doznanych w trakcie jak i w następstwie postępowania dyscyplinarnego, oraz tytułem naprawienia szkody w postaci różnicy pomiędzy wynagrodzeniami otrzymywanymi od daty wejścia w życie ostatnich decyzji dotyczących awansu a tymi, do którego otrzymywania skarżący byłby uprawniony, gdyby został w tym czasie awansowany,
—

nakazanie pozwanej przeprowadzenie dochodzenia dla ustalenia okoliczności wydarzeń z dnia 5 maja 2003 r. kiedy kierownik administracyjny ad interim przedstawicielstwa WE w Angoli prowadził samochód skarżącego z parkingu przed jego mieszkaniem do miejsca położonego około 4 kilometry dalej, wypadków z dnia 6 września 2001 r. oraz czy jest jakikolwiek związek między tymi zdarzeniami oraz powiadomienie niezwłocznie skarżącego o wynikach dochodzenia, wywieszenie w odpowiedniej ilości widocznych miejsc ogłoszeń zawierających w skróconej formie wyniki dochodzenia i zapewnienie dostępu do tych wyników; tytułem roszczenia alternatywnego zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z decyzji oddalającej wniosek z dnia 1 września 2006 r. kwoty 100 000 EUR lub innej kwoty, wyższej lub niższej w zależności od uznania Sądu oraz w odniesieniu do krzywdy, która nastąpi po dniu złożenia niniejszej skargi kwoty 20 EUR lub kwoty wyższej lub niższej w zależności od uznania Sądu za każdy dzień od dnia następującego po wniesieniu niniejszej skargi do dnia, w którym po zakończeniu dochodzenia, skarżący zostanie powiadomiony a wyniki w należyty sposób upublicznione;
—

wskazanie organowi powołującemu skutków, jakie pociąga za sobą stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności uznanie prawa skarżącej do zasiłku w związku ze śmiercią, do kwoty płatnej w przypadku śmierci i do renty sierocej (obliczonej w oparciu o rentę pierwszej sieroty);
—

ewentualnie, w dalszej kolejności, stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 10 maja 2007 r. i decyzji w przedmiocie zażalenia z dnia 2 października 2007 r. oraz zobowiązanie pozwanej do wyznaczenia skarżącemu nowego terminu egzaminu ustnego z uwzględnieniem stosownego czasu na przygotowanie do niego i do dokonania oceny możliwości wpisania skarżącego na listę rezerwową w oparciu o stosowne kryteria;
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 3 grudnia 2007 r. w sprawie oddalenia zażalenia wniesionego przez skarżącego w dniu 8 sierpnia 2007 r., a także decyzji nr PERS-01-07 dotyczącej przyznania punktów awansu w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r., decyzji ADM-07-17 dokonującej wykładni decyzji ADM 03-35 dotyczącej kariery i awansu urzędników i pracowników tymczasowych oraz pisma z dnia 15 czerwca 2007 r. zatytułowanego „Definitive awarding of 2007 promotion points adopted by the Appointing Authority”;
—

obciążenie pozwanego wszystkimi kosztami, honorariami i opłatami, związanymi z postępowaniem, poniesionymi przez skarżącego, włączając w to koszty powstałe w związku ze sporządzeniem przez stronę ewentualnej opinii zmierzającej do wykazania spełnienia przesłanek do zasądzenia na rzecz skarżącego kwoty wskazanej wyżej, a także ogólnie z jakimkolwiek aktem, zmierzającym do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie.
—

Stwierdzenie nieważności decyzji, w której dyrektor do spraw kadr Parlamentu Europejskiego stwierdził, że niezdolność do pracy strony skarżącej nie ma charakteru trwałego i całkowitego, uniemożliwiającego jej wykonywanie obowiązków oraz stwierdzenie nieważności opinii wydanej w dniu 27 czerwca 2007 r. przez komisję do spraw inwalidztwa;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 116/35

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

(Sprawa F-28/08)

(2008/C 116/68)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Michel Pouzol (Combaillaux, Francja) (przedstawiciele: D. Grisay, I. Andoulsi, D. Piccininno, adwokaci)

Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy

Przedmiot i opis sporu

Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 29 listopada 2007 r., jak również propozycji przedstawionych skarżącemu w dniu 10 maja 2007 r. dotyczących przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych nabytych we Francji i w konsekwencji zaliczenie skarżącemu dodatkowo na poczet lat uprawniających do emerytury 6 lat, 10 miesięcy i 1 dnia, co się równa całkowitemu zaliczeniu 10 lat, 3 miesięcy i 24 dni na poczet lat uprawniających do emerytury. Po drugie zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania z tytułu szkód finansowych poniesionych przez skarżącego i zadośćuczynienia z tytułu krzywdy doznawanej przez skarżącego.

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 29 listopada 2007 r., jak również propozycji przedstawionych skarżącemu w dniu 10 maja 2007 r.;

— zaliczenie skarżącemu dodatkowo na poczet lat uprawniających do emerytury 6 lat, 10 miesięcy i 1 dnia, co się równa całkowitemu zaliczeniu 10 lat, 3 miesięcy i 24 dni na poczet lat uprawniających do emerytury;

— nakazanie Trybunałowi Obrachunkowemu zamiany tego zaliczenia lat uprawniających do emerytury na dodatek do emerytury skarżącego wynoszący 1 232,32 EUR miesięcznie;

— zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego odszkodowania z tytułu poniesionych przez skarżącego szkód finansowych, oszacowanych w dniu wniesienia niniejszej skargi na kwotę 32 040,32 EUR (utrata wynagrodzenia przez skarżącego w wysokości 1 232,32 EUR miesięcznie, począwszy od dnia przejścia przez niego na emeryturę w dniu 1 stycznia 2006 r. do dnia 1 marca 2008 r.);

— zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego zadośćuczynienia z tytułu krzywdy doznawanej przez skarżącego przez okres ponad 14 lat, przy czym wysokość zadośćuczynienia wymaga późniejszego określenia przez strony w ugodzie;
—

przyznanie, że w dniu 30 kwietnia i w dniu 2 maja 2003 r. członkowie personelu pozwanej lub jej przedstawiciele wtargnęli bez zgody skarżącego do jego mieszkania służbowego, zrobili zdjęcia, sporządzili wykaz rzeczy osobistych skarżącego, dokonali wyceny każdego przedmiotu z tego wykazu, weszli do samochodu skarżącego, zajęli jego rzeczy osobiste i samochód, oraz wyeksmitowali go z jego mieszkania służbowego i przyległości;
—

uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę wydanej w dniu 18 lipca 2008 r., na podstawie której oddalono zażalenia wniesione przez skarżące na decyzję wydaną w dniu 23 stycznia 2008 r. ustanawiającą nowy sposób obliczania wynagrodzeń skarżących, która wykonuje trzy wyroki wydane przez Sąd do spraw Służby Publicznej oparte na skargach skarżących z dnia 5 lipca 2007 r. oraz na liczne korekty zastosowane do wynagrodzeń, jak również na odcinki wypłaty doręczone skarżącym na podstawie ww. decyzji z dnia 23 stycznia 2008 r. za miesiąc luty, marzec i kwiecień 2008;
—

w rezultacie: (i) stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wynikających z decyzji o nieprzedstawieniu skarżącej do awansu, którą podano jej do wiadomości w dniu 11 marca 2008 r., w tym zwłaszcza informacji o wynagrodzeniu skarżącej począwszy od marca 2008 r. oraz (ii) zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty w wysokości 10 000 EUR, ustalonej ex aequo et bono, celem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą;
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Office Gestion et liquidation des droits individuels (biura administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych) z dnia 6 lutego 2008 r. ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącego, jak również decyzji z dnia 22 lutego 2003 r. i z dnia 27 lutego 2003 r., które określają lata uprawniające do emerytury do uwzględnienia dla ustalenia uprawnień emerytalnych;