ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
29

Wynika z tego, że do celów zwolnienia z podatku VAT przemieszczenie wewnątrzwspólnotowe, takie jak przewidziane w rzeczonym art. 28a ust. 5 lit. b), w szczególności uważa się za dostawę wewnątrzwspólnotową, której zwolnienie z podatku VAT jest przewidziane w art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy. Jeśli chodzi o przesłanki zwolnienia takiego przemieszczenia wewnątrzwspólnotowego, wynikają one, po pierwsze, z tego ostatniego przepisu, przy czym przemieszczenie to nie musi być dokonane w imieniu innego podatnika. Dane towary powinny zatem być wysyłane lub transportowane przez podatnika lub na jego rachunek do miejsca poza terytorium określone w art. 3 tej dyrektywy, lecz znajdującego się na obszarze Unii, i przemieszczenie to powinno być dokonane na rzecz tego podatnika lub osoby prawnej niepodlegającej opodatkowaniu, którzy działają w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.
17

Wspólny komentarz rządów państw Beneluksu odnoszący się do protokołu z dnia 20 czerwca 2002 r. dotyczącego zmiany jednolitej ustawy Beneluksu w sprawie wzorów stwierdza: „Artykuł 21 [ust. 3] i związany z nim art. 24 zawsze były przedmiotem licznych krytyk. Na mocy tych przepisów ten, komu przysługuje jednocześnie prawo do wzoru i prawo autorskie do produktu, jeśli chce zachować prawo autorskie po unieważnieniu lub wygaśnięciu prawa do wzoru, musi złożyć oświadczenie o zachowaniu prawa w tym względzie, które to oświadczenie jest wprowadzane do rejestru Beneluksu. Artykuł ten został ówcześnie umieszczony w [jednolitej ustawie], gdyż ogłaszanie praw, co do których zastrzega się ochronę, było jedną z podstawowych zasad [jednolitej ustawy]. Tymczasem zostało potwierdzone przez Hoge Raad [der Nederlanden], że przepis ten nie jest zgodny z art. 5 ust. 2 konwencji berneńskiej, który stanowi, że korzystanie z prawa autorskiego i jego wykonywanie nie wymaga spełnienia żadnych formalności w odniesieniu do utworów, w stosunku do których autorzy otrzymują ochronę na mocy konwencji (HR 26 maja 2000 r., RvdW 2000, 141). Artykuł 9 porozumienia TRIPS także nakłada na umawiające się państwa obowiązek poszanowania tego postanowienia konwencji berneńskiej. Wyżej wymienione okoliczności uzasadniają uchylenie art. 21 [ust. 3] i art. 24”.
3

Zgodnie z art. 2 lit. a), e) i f) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. 2004, L 304, s. 12 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 7, s. 96): „a) »międzynarodowa ochrona« oznacza status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej, tak jak to określono w lit. d) i f); […] e) »osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej« oznacza obywatela państwa trzeciego […], który nie kwalifikuje się jako uchodźca, lecz w odniesieniu do którego istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli taka osoba wróci do swojego kraju pochodzenia […], może napotkać rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, jak określono w art. 15 […]; f) »status ochrony uzupełniającej« oznacza uznanie przez państwo członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca jako osoby kwalifikującej się do ochrony uzupełniającej”.
34

O ile cel zapewnienia pewnego i należytej jakości zaopatrzenia w produkty lecznicze na całym terytorium kraju objęty jest co do zasady art. 36 TFUE, to jednak prawdą jest również i to, że uregulowanie, które może ograniczać podstawową, zagwarantowaną przez traktat swobodę, taką jak swobodny przepływ towarów, może zostać skutecznie uzasadnione tylko wtedy, gdy jest właściwe dla zagwarantowania realizacji słusznego zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia (zob. podobnie wyrok z dnia 9 grudnia 2010 r., Humanplasma, C‑421/09, EU:C:2010:760, pkt 34; a także z dnia 23 grudnia 2015 r., Scotch Whisky Association i in., C‑333/14, EU:C:2015:845, pkt 33).
34

Podczas gdy bowiem wniosek Komisji COM(2005) 650 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2005 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) przewidywał objęcie zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia „zobowiązań umownych, które powstały po rozpoczęciu stosowania rozporządzenia”, odniesienie do tych ostatnich zostało zastąpione w art. 28 rozporządzenia Rzym I odniesieniem do „umów” zawartych od dnia 17 grudnia 2009 r. O ile zaś zaproponowane przez Komisję odniesienie do zobowiązań umownych, które powstały po rozpoczęciu stosowania tego rozporządzenia, obejmowało – oprócz umów zawartych po tym rozpoczęciu stosowania – przyszłe skutki umów zawartych przed tym rozpoczęciem, mianowicie zobowiązania powstałe na podstawie tych ostatnich umów po wspomnianym rozpoczęciu stosowania, o tyle co innego wynika z brzmienia art. 28 rozporządzenia Rzym I, który odnosi się wyłącznie do umów zawartych od dnia 17 grudnia 2009 r., daty rozpoczęcia stosowania tego rozporządzenia na mocy jego art. 29. Wynika stąd, że wbrew temu, co rozważa sąd odsyłający, jakiekolwiek pochodzące z okresu po dniu 16 grudnia 2009 r. porozumienie umawiających się stron o kontynuowaniu wykonywania umowy zawartej uprzednio nie może, nie naruszając wyraźnie wyrażonej woli prawodawcy Unii, prowadzić do tego, by rozporządzenie Rzym I miało zastosowanie do tego stosunku umownego.
3

Artykuł 1 dyrektywy 98/34 stanowi: „Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe terminy: 1) »produkt« oznacza każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi; 2) »usługa«: każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. […] 3) »specyfikacja techniczna« oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajność [przeznaczenie], bezpieczeństwo lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. […] 4) »inne wymagania« oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót [sprzedaż]; 5) »zasada dotycząca usług«[:] wymóg o charakterze ogólnym odnoszący się do podejmowania i wykonywania działalności usługowych, w znaczeniu pkt 2, w szczególności przepisy dotyczące dostawcy usług, usług i odbiorców usług, z wyjątkiem zasad [przepisów], które szczególnie odnoszą się do usług określonych [które nie odnoszą się konkretnie do usług określonych] w tym punkcie. […] 11) »przepisy techniczne«: specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących [z zastrzeżeniem przepisów, o których mowa w art. 10, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich zakazujące] produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących [zakazujące] świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług [podejmowania działalności jako dostawca usług]. […]”.
18

W tym względzie sądowi odwoławczemu nasuwają się wątpliwości dotyczące wykładni zwłaszcza art. 1 i 3 rozporządzenia nr 2201/2003 i pragnie on uzyskać objaśnienia co do przedmiotowego zakresu stosowania tego rozporządzenia. A zatem, po pierwsze, nasuwa mu się pytanie, czy powództwo o unieważnienie małżeństwa wniesione po śmierci jednego z małżonków mieści się w zakresie stosowania wspomnianego rozporządzenia. W tym kontekście zwraca on uwagę, że owo rozporządzenie uchyliło rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (Dz.U. 2000, L 160, s. 19), którego treść normatywna była w znacznej mierze przejęta z Konwencji o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w sprawach małżeńskich, sporządzonej aktem Rady z dnia 28 maja 1998 r. (Dz.U. 1998, C 221, s. 2). W sprawozdaniu wyjaśniającym dotyczącym wspomnianej konwencji, opracowanym przez Alegrię Borrás i zatwierdzonym przez Radę (Dz.U. 1998, C 221, s. 27) wskazano zaś, że z zakresu stosowania tej konwencji wyłączone są sprawy, w których ważność małżeństwa jest badana na podstawie wniosku o jego unieważnienie po śmierci obojga lub jednego z małżonków.
14

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 4 ust. 1 [akapit pierwszy] zdania pierwsze i trzecie dyrektywy [ramowej] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zaskarżenia przez przedsiębiorstwo udostępniające sieć decyzji KOR określającej stawki za zakańczanie połączeń w sieci tego przedsiębiorstwa ([decyzja pierwsza]), a następnie zaskarżenia przez to przedsiębiorstwo kolejnej decyzji KOR zmieniającej umowę łączącą adresata [decyzji pierwszej] z innym przedsiębiorstwem w ten sposób, by stawki uiszczane przez to inne przedsiębiorstwo z tytułu zakańczania połączeń w sieci adresata [decyzji pierwszej] odpowiadały stawkom określonym w [decyzji pierwszej] (decyzja wykonawcza), sąd krajowy, stwierdziwszy, że [decyzja pierwsza] została uchylona, nie może uchylić decyzji wykonawczej z uwagi na treść art. 4 ust. 1 [akapit drugi] dyrektywy [ramowej] oraz wynikające z zasady [ochrony] uzasadnionych prawnie oczekiwań lub zasady pewności prawa interesy przedsiębiorstwa będącego beneficjentem decyzji wykonawczej, czy też art. 4 ust. 1 [akapit pierwszy] zdania pierwsze i trzecie dyrektywy [ramowej] w związku z art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może uchylić decyzję wykonawczą KOR i w konsekwencji znieść przewidziane w niej obowiązki za okres poprzedzający orzeczenie, jeżeli uzna, że jest to konieczne do udzielenia skutecznej ochrony praw przedsiębiorstwu wnoszącemu odwołanie od decyzji KOR egzekwującej obowiązki przewidziane w uchylonej następnie [decyzji pierwszej]?”.
8.1.

Do każdego wyrobu należy dołączyć informację potrzebną do jego bezpiecznego i właściwego użytkowania oraz do identyfikacji wytwórcy, biorąc pod uwagę przeszkolenie i wiedzę potencjalnych użytkowników. W skład tych informacji wchodzą dane podane na etykiecie i dane zamieszczone w instrukcjach użycia. W stopniu, w jakim jest to możliwe i właściwe, informacje potrzebne do bezpiecznego i właściwego używania wyrobu należy określić szczegółowo na samym urządzeniu i/lub, tam gdzie ma to zastosowanie, na opakowaniu handlowym. Jeżeli nie jest możliwe osobne etykietowanie każdej sztuki wyrobu, informacje te należy zamieścić na opakowaniu oraz na instrukcji użycia dołączonej do jednej lub większej ilości wyrobów. Instrukcje użycia powinny towarzyszyć lub być dołączone do opakowania jednego lub większej ilości wyrobów. W drodze uzasadnionego wyjątku instrukcji użycia nie wymaga się w odniesieniu do wyrobów, które można bezpiecznie i właściwie używać bez takich instrukcji. Decyzja o tłumaczeniu instrukcji użycia i etykiety na język lub języki Unii Europejskiej jest pozostawiona państwom członkowskim z zastrzeżeniem, że w odniesieniu do wyrobów przeznaczonych do samokontroli instrukcja obsługi i etykieta zostają przetłumaczone na język lub języki oficjalne państwa członkowskiego, w którym wyrób przeznaczony do samokontroli jest udostępniany konsumentowi końcowemu.
55

Należy jednak przypomnieć, że pierwotny nabywca kopii programu komputerowego, w odniesieniu do której prawo dystrybucji uprawnionego z tytułu prawa autorskiego zostało wyczerpane zgodnie z art. 4 lit. c) dyrektywy 91/250, który odsprzedaje tę używaną kopię, powinien – aby uniknąć naruszenia przysługującego temu uprawnionemu wyłącznego prawa do powielania jego programu komputerowego, o którym to prawie mowa w art. 4 lit. a) tej dyrektywy – dezaktywować w chwili odsprzedaży wszelką będącą w jego posiadaniu kopię tego programu (zob. analogicznie wyrok z dnia 3 lipca 2012 r., UsedSoft, C‑128/11, EU:C:2012:407, pkt 70, 78).
23

Ten ostatni wyrok, w wyniku którego wyrok pierwszej instancji uzyskał powagę rzeczy osądzonej, był również przedmiotem środka odwoławczego (skargi rewizyjnej) wniesionego do sądu odsyłającego w odniesieniu do kwestii posiadania przez sądy słoweńskie jurysdykcji do orzekania w przedmiocie powództwa wzajemnego. Zdaniem F&S nie zostały spełnione przesłanki wytoczenia powództwa wzajemnego ani przesłanki stosowania przepisów [rozporządzenia nr 44/2001] dotyczących umów z udziałem konsumentów, jako że rozpatrywany spór nie powstał na tle umowy leasingu finansowego lub umowy zawartej przez konsumenta, lecz dotyczy on powództwa z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.
23

W tych okolicznościach Bundesfinanzgericht (federalny sąd do spraw finansowych) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy trzy złożone z członków rodziny związki osób, które samodzielnie występują jako takie w stosunkach zewnętrznych z dostawcami i względem organów publicznych, które dysponują odpowiednio własnymi środkami produkcji z wyjątkiem dwóch dóbr gospodarczych, lecz które w znacznej mierze sprzedają swe produkty pod wspólną marką poprzez spółkę kapitałową, której udziały należą do członków tych związków osób, jak też do innych członków rodziny, są samodzielnymi przedsiębiorcami (podatnikami)? 2) Jeżeli należy uznać, że trzy opisane związki osób nie są przedsiębiorcami (podatnikami), to czy samodzielnym przedsiębiorcą jest: a) spółka kapitałowa prowadząca sprzedaż produktów, czy b) związek osób złożony z członków trzech opisanych związków osób, które jako takie nie występują na rynku ani przy transakcjach zakupu, ani przy transakcjach sprzedaży, czy c) związek osób złożony z trzech opisanych związków osób oraz ze spółki kapitałowej, które jako takie nie występują na rynku ani przy transakcjach zakupu, ani przy transakcjach sprzedaży? 3) Jeżeli należy uznać, że trzy opisane związki osób nie są trzema samodzielnymi przedsiębiorstwami (podatnikami), to czy odebranie im statusu przedsiębiorcy (podatnika) jest dopuszczalne: a) ze skutkiem wstecznym, b) tylko ze skutkiem na przyszłość, c) w ogóle nie jest dopuszczalne, w sytuacji gdy opisane związki osób zostały pierwotnie, po przeprowadzeniu urzędowej kontroli podatkowej, uznane przez [organ podatkowy] za przedsiębiorców (podatników)? 4) Jeżeli trzy opisane związki osób należy uznać za trzy samodzielne przedsiębiorstwa (trzech samodzielnych podatników), to czy jako hodowcy winorośli, czyli producenci rolni, są one rolnikami ryczałtowymi, w sytuacji gdy te współpracujące ze sobą przy prowadzeniu działalności gospodarczej związki osób są wprawdzie, każdy z osobna, objęte rolniczym systemem ryczałtowym, ale spółka kapitałowa, związek osób złożony z członków trzech opisanych związków osób lub związek osób złożony ze spółki kapitałowej oraz członków trzech opisanych związków osób, ze względu na rozmiar przedsiębiorstwa lub formę prawną, w świetle prawa krajowego nie mogą być objęte systemem ryczałtowym? 5) Jeżeli zastosowanie systemu ryczałtowego dla producentów rolnych należy zasadniczo wykluczyć w odniesieniu do trzech opisanych związków osób, to czy owo wykluczenie powinno nastąpić: a) ze skutkiem wstecznym, b) tylko ze skutkiem na przyszłość, c) czy też w ogóle nie jest ono skuteczne?”.
15

W dniu 1 grudnia 2004 r. DGA w charakterze „przewoźnika” zawarła umowę przewozu z SCR Sibelco NV (zwaną dalej „spółką Sibelco”) jako zleceniodawcą, w której to umowie DGA zobowiązała się do przewozu w żegludze śródlądowej piasku między dwoma określonymi punktami na terytorium Belgii w okresie od 1 grudnia 2004 r. do 31 grudnia 2006 r. Uzgodniony fracht, czyli cena przewozu, nie został ujawniony przed sądem odsyłającym.
18

W świetle powyższego Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte (regionalny sąd administracyjny dla Piemontu, Włochy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy wykładni art. 49 i 56 TFUE i zasad swobody przedsiębiorczości, swobodnego świadczenia usług, równego traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowań krajowych takich jak przepisy obowiązujące obecnie we Włoszech, a mianowicie art. 122 ust. 9 i art. 253 ust. 20 bis rozporządzenia ustawodawczego nr 163/2006, które przewidują automatyczne wykluczanie ofert rażąco niskich w przetargach dotyczących udzielenia zamówienia mającego znaczenie transgraniczne na roboty budowlane o wartości poniżej progu [przewidzianego w art. 7 lit. c) dyrektywy 2004/18]?”.
7

Artykuł 12 ust. 3 i 3 bis decreto legislativo n. 286 – Testo unico delle disposizioni concernenti la disciplina dell’immigrazione e norme sulla condizione dello straniero (dekretu ustawodawczego nr 286 ujednolicającego przepisy dotyczące imigracji i statusu cudzoziemca) z dnia 25 lipca 1998 r. (dodatek zwyczajny do GURI nr 191 z dnia 18 sierpnia 1998 r.), w brzmieniu ustalonym przez legge n. 94 (ustawę nr 94) z dnia 15 lipca 2009 r. (zwanego dalej „dekretem ustawodawczym nr 286/1998”), stanowi: „3. Z wyjątkiem czynów stanowiących bardziej poważne przestępstwa – kto, z naruszeniem niniejszych ujednoliconych przepisów, wspiera przewóz cudzoziemców we Włoszech, kieruje nim, organizuje go, finansuje albo dokonuje, albo dopuszcza się innych czynów zmierzających do umożliwienia tym cudzoziemcom nielegalnego wjazdu na terytorium Włoch albo innego państwa, którego nie są obywatelami albo w którym nie posiadają zezwolenia na pobyt stały, podlega karze od 5 do 15 lat pozbawienia wolności oraz grzywnie w wysokości 15000 EUR w odniesieniu do każdej osoby, jeżeli: a) czyny te obejmują nielegalny wjazd lub nielegalny pobyt na terytorium Włoch co najmniej pięciu osób; b) umożliwienie przewożonej osobie wjazdu lub nielegalnego pobytu na terytorium naraziło na niebezpieczeństwo jej życie lub zagrażało jej bezpieczeństwu; c) umożliwienie przewożonej osobie wjazdu lub nielegalnego pobytu na terytorium wiązało się z poddaniem jej nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu; d) czynów tych dopuściły się co najmniej trzy osoby działające wspólnie albo z wykorzystaniem międzynarodowych usług transportowych bądź podrobionych lub przerobionych dokumentów, albo dokumentów uzyskanych w każdym razie nielegalnie; e) sprawcy czynów znajdują się w posiadaniu broni lub materiałów wybuchowych. 3 bis. Jeżeli czyny, o których mowa w ust. 3 tego artykułu, wyczerpują dwie lub więcej hipotez określonych w lit. a)–e) wspomnianego ust. 3, przewidziana w tym ustępie kara podlega zaostrzeniu”.
6

Artykuł 12 ust. 1 i 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego stanowi, że: „1. Urzędnik kończący służbę z innych powodów niż śmierć lub inwalidztwo przed ukończeniem 63 roku życia oraz który [nie] jest uprawniony do natychmiastowego lub opóźnionego wypłacenia emerytury za wysługę lat, z chwilą opuszczenia służby […]: a) jeśli zakończył mniej niż jeden rok służby i nie skorzystał z art. 11 ust. 2, jest uprawniony do wypłaty odprawy równej trzykrotności kwot odprowadzanych od jego wynagrodzenia zasadniczego z tytułu płatności składek na system emerytalny za wysługę lat, po odliczeniu wszelkich kwot zapłaconych na mocy art. 42 i 112 [WZIP]; b) w innych przypadkach [jest uprawniony] do świadczenia przewidzianego na mocy art. 11 ust. 1 lub do wypłaty ekwiwalentu aktuarialnego takiego świadczenia na rzecz wybranego prywatnego zakładu ubezpieczeń lub funduszu emerytalnego, pod warunkiem że taki zakład lub fundusz gwarantuje, że: […] 2. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit b), urzędnicy w wieku poniżej 63 lat, którzy do chwili objęcia obowiązków, dla potrzeb ustanowienia lub utrzymania uprawnień do świadczeń emerytalnych, wpłacali składki na krajowy system emerytalny, prywatny system ubezpieczenia lub wybrany fundusz emerytalny, […] spełniają[ce] warunki określone w ust. 1, oraz którzy kończą służbę z innych powodów niż śmierć lub inwalidztwo [i nie są uprawnieni do natychmiastowego lub opóźnionego wypłacenia emerytury], z chwilą odejścia ze służby są uprawnieni do odprawy równej ekwiwalentowi aktuarialnemu praw nabytych do emerytury za wysługę lat w okresie pełnienia służby w instytucjach. W takich przypadkach wpłaty dokonane dla potrzeb ustanowienia lub utrzymania uprawnień do świadczeń emerytalnych na podstawie krajowego systemu emerytalnego w stosowaniu art. 42 lub 112 [WZIP] odlicza się od odprawy”.
2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy ma to również zastosowanie w odniesieniu do osocza, które nie jest bezpośrednio przeznaczone do celów leczniczych, lecz wyłącznie do wytwarzania produktów leczniczych?
16

Accord wniosła zażalenie na to postanowienie, żądając uchylenia go przez Harju Maakohus (sąd pierwszej instancji dla Harju). Według Accord nie można było udzielić takiego zabezpieczenia z uwagi na to, że powództwo Roche nie ma żadnych szans na uwzględnienie co do istoty, jako że Roche nie przysługuje wyłączne prawo do kapecytabiny do dnia 8 czerwca 2016 r. W postanowieniu z dnia 13 lutego 2014 r., Merck Canada (C‑555/13, EU:C:2014:92), Trybunał orzekł bowiem, iż art. 13 rozporządzenia nr 469/2009 w związku z motywem 9 tego rozporządzenia powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby uprawniony jednocześnie z patentu i z DŚO mógł powoływać się na łączny okres ważności takiego świadectwa obliczony na podstawie owego art. 13 w sytuacji, w której na podstawie takiego okresu korzystałby on z okresu wyłączności, dotyczącego aktywnego składnika, przekraczającego piętnaście lat liczonych od pierwszego zezwolenia na obrót w Unii Europejskiej dla produktu leczniczego składającego się z aktywnego składnika lub zawierającego taki składnik. Skoro pierwsze zezwolenie na obrót w Unii Europejskiej produktem leczniczym zawierającym kapecytabinę zostało wydane w Unii Europejskiej w dniu 10 czerwca 1998 r., maksymalny okres dodatkowej ochrony, na który może powołać się Roche, wynosi piętnaście lat od tego pierwszego wprowadzenia do obrotu, czyli od 10 czerwca 1998 r. do 10 czerwca 2013 r. Z uwagi na to, że w dniu 10 czerwca 2013 r. ważność patentu podstawowego wygasła, podobnie jak ważność DŚO dotyczącego produktu Xeloda, Roche nie przysługuje od tego czasu wyłączone prawo do kapecytabiny.
1

W odwołaniu spółka Simba Toys GmbH & Co. KG wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 listopada 2014 r., Simba Toys/OHIM – Seven Towns (Kształt sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki) (T‑450/09, EU:T:2014:983, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (zwanej dalej „Izbą Odwoławczą”) z dnia 1 września 2009 r. (sprawa R 1526/2008‑2), dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między wnoszącą odwołanie a spółką Seven Towns Ltd (zwanej dalej „sporną decyzją”).