PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/7

Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-260/00, Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca — Burano Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 lutego 2013 r. przez Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl i in.

(Sprawa C-94/13 P)

2013/C 129/13

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl i in. (przedstawiciele: adwokaci A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Włoska, Cooperativa Pescatori di San Pietro in Volta Soc. coop. Rl i in.,

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie lub zmiana zaskarżonego postanowienia oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie powołują się na naruszenia prawa w zastosowaniu zasad wyrażonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere” z jednej strony w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa a z drugiej strony, jeśli chodzi o rozłożenie ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek, o których mowa w art. 107 ust. 1 TFUE.

W postanowieniu będącym przedmiotem niniejszego odwołania Sąd nie zastosował zdaniem wnoszących odwołanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere” z dnia 9 czerwca 2011 r., w którym uznano, że decyzja Komisji „musi zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Mimo, że decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych niedociągnięć w metodzie zastosowanej przez Komisję w spornej decyzji, co doprowadziło do naruszenia prawa.

Na podstawie zasad ustalonych przez Trybunał w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere”, w ramach odzyskania pomocy, do państwa członkowskiego –a zatem nie do poszczególnych beneficjentów — należy wykazanie w każdym konkretnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszej sprawie jednakże Komisja w zaskarżonej decyzji nie sprecyzowała „szczegółowych zasad” takiej kontroli; w konsekwencji, nie dysponując elementami istotnymi do wykazania w ramach odzyskania pomocy, że przyznane korzyści stanowią po stronie beneficjentów pomoc państwa, Republika Włoska w drodze ustawy z dnia 24 grudnia 2012 r., nr 228 (art. 1 ust. 351 i nast.) — zdecydowała przenieść ciężar dowodu, wbrew temu, co zostało ustalone w orzecznictwie wspólnotowym. Zdaniem włoskiego ustawodawcy w szczególności nie do państwa, lecz do poszczególnych przedsiębiorstw beneficjentów pomocy udzielonej w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne należy wykazanie, że rozpatrywane korzyści nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na wymianę handlową między państwami członkowskimi; w braku tego wykazania jest domniemywany odpowiedni charakter przyznanej korzyści do zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Powyższe okoliczności są oczywiście sprzeczne z zasadami ustalonymi przez Trybunał w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere”.