Zakładając nawet, po pierwsze, że zasady deontologiczne dotyczące zakazu podwójnej reprezentacji oraz obowiązku lojalności winny zostać uznane za wyraz wspólnych zasad ogólnych, które należy wziąć pod uwagę w ramach postępowania przed Komisją, a po drugie, że postępowanie adwokata w danej sprawie nie było zgodne z tymi zasadami deontologicznymi, Komisja nie popełnia błędu, uznając, że miała prawo wykorzystać informacje i dowody zawarte we wniosku o zwolnienie z grzywny, w sytuacji gdy wszystkie te informacje i te dowody były dostępne dla spółki, która złożyła wniosek o zwolnienie z grzywny, niezależnie od naruszenia przez adwokata tajemnicy zawodowej w stosunku do jednego z jego dawnych klientów. Poza tym przedsiębiorstwo nie ma obowiązku skorzystania z pomocy adwokata lub bycia reprezentowanym przez adwokata w zakresie przygotowania i złożenia wniosku o zwolnienie z grzywny. Wreszcie naruszenie przez adwokata krajowych zasad deontologicznych, które mają do niego zastosowanie, mogłoby zostać ukarane na podstawie prawa krajowego.

W prawie Unii nie istnieją przepisy stanowiące, że Komisja nie ma prawa wykorzystać informacji i dowodów, które zostały jej przekazane przez przedsiębiorstwo we wniosku o zwolnienie z grzywny, jeśli adwokat, który doradzał temu przedsiębiorstwu, naruszył zakaz podwójnej reprezentacji lub obowiązek lojalności w stosunku do swych dawnych klientów, którzy uczestniczyli w kartelu.

Jeżeli przedsiębiorstwo narusza reguły konkurencji, zgodnie z zasadą odpowiedzialności osobistej na nim spoczywa odpowiedzialność za to naruszenie. Jednakże zasada odpowiedzialności osobistej nie stoi na przeszkodzie temu, by w niektórych przypadkach następca gospodarczy spółki został uznany za odpowiedzialnego za zachowanie tej spółki.

Komisja może zatem postanowić, by nie nakładać grzywien na dawne spółki dominujące spółek zależnych, których dotyczy naruszenie reguł konkurencji. Takie podejście mieści się w ramach zakresu uznania, którym dysponuje Komisja. W ramach rzeczonego zakresu uznania Komisja może bowiem uwzględnić fakt, iż podejście zmierzające do ukarania wszystkich podmiotów prawnych, które mogą zostać uznane za odpowiedzialne za naruszenie, może znacznie utrudnić jej dochodzenie.

Podejście, zgodnie z którym istnienie bezprawnego kartelu dotyczącego rynku wyższego szczebla zmusza Komisję do dostosowania wartości sprzedaży dokonanej w związku z naruszeniem dotyczącym rynku niższego szczebla, wprowadziłoby element niepewności już w ramach pierwszego etapu obliczania kwoty grzywien. Po pierwsze, kwota odliczeń byłaby bowiem zasadniczo trudna do określenia. Po drugie, aby przestrzegać zasady równego traktowania, należałoby dokonać odliczeń nie tylko w przypadku, gdy bezprawny kartel dotyczy rynku wyższego szczebla, ale ogólnie rzecz biorąc we wszystkich przypadkach, gdy czynniki, które należy uznać za sprzeczne z prawem Unii, mogłyby wpłynąć bezpośrednio lub pośrednio na ceny przedmiotowych produktów lub usług. Po trzecie, takie podejście miałoby ten skutek, że podstawa obliczenia kwoty grzywny mogłaby zostać podważona po wydaniu decyzji Komisji w przypadkach, gdy czynniki mogące mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na ceny elementów składowych zostałyby wykryte po tej dacie. Tego rodzaju podejście mogłoby więc zachęcać do niekończących się i nierozwiązywalnych sporów, w tym do zarzutów dyskryminacji.

Istnienie kartelu dotyczącego rynku wyższego szczebla w stosunku do rynku objętego naruszeniem, z tytułu którego grzywna zostaje nałożona, nie może zostać uznane za okoliczność mogącą zmusić Komisję do odejścia od ogólnej metody przewidzianej w pkt 13 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003.

Wartość sprzedaży zostaje wykorzystana jako wartość odzwierciedlająca znaczenie gospodarcze danego naruszenia nie tylko dlatego, że najlepiej odzwierciedla znaczenie gospodarcze tego naruszenia, jak również względne znaczenie każdego przedsiębiorstwa uczestniczącego w naruszeniu, ale również dlatego, że chodzi tu o obiektywne kryterium łatwe do zastosowania. Ten ostatni aspekt wartości sprzedaży czyni działanie Komisji bardziej przewidywalnym dla przedsiębiorstw oraz pozwala im na określenie zakresu kwoty grzywny, która im grozi, gdy postanawiają uczestniczyć w bezprawnym kartelu. Użycie kryterium wartości sprzedaży w pkt 13 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 realizuje więc w szczególności cel polegający na zapewnieniu ogólnego skutku odstraszającego. Nic nie stoi na przeszkodzie temu, by w ramach powierzonego Komisji przez traktat zadania polegającego na kontroli poszanowania prawa konkurencji Unii, Komisja realizowała cel prewencji ogólnej, gdy określa ogólną metodę obliczania grzywien.

W konsekwencji pkt 8 lit. a) oraz pkt 9 i 18 rzeczonego komunikatu nie wymagają tego, by elementy przekazane przez przedsiębiorstwo stanowiły informacje i dowody dotyczące konkretnie naruszeń, które Komisja stwierdza na zakończenie postępowania administracyjnego. Wystarczy, by pozwoliły jej one na przeprowadzenie ukierunkowanego dochodzenia w związku z domniemanym naruszeniem, które obejmuje naruszenie lub naruszenia stwierdzone przez Komisję na zakończenie tego postępowania.

Komunikat, o którym mowa nie stoi zatem na przeszkodzie temu, by Komisja przyznała przedsiębiorstwu warunkowe zwolnienie, nawet jeśli informacje przekazane przez to przedsiębiorstwo nie pozwalają jej jeszcze na wyrobienie sobie szczegółowej i dokładnej opinii na temat charakteru i zakresu domniemywanego kartelu.

W chwili gdy Komisja otrzymuje wniosek o zwolnienie z grzywny w rozumieniu pkt 8 lit. a) komunikatu w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych, nie wie ona jeszcze o danym kartelu. W konsekwencji, jak wynika z przypisu 1 do pkt 8 lit. a) wspomnianego komunikatu, Komisja jest zobowiązana do dokonania oceny ex ante wniosku o zwolnienie z grzywny, która opiera się wyłącznie na rodzaju i jakości informacji przekazanych przez przedsiębiorstwo.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 rozporządzenia nr 773/2004 odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 101 TFUE i art. 102 TFUE, zmienionego rozporządzeniem nr 622/2008, Komisja może wyznaczyć stronom termin, w którym mogą one zadeklarować na piśmie gotowość przystąpienia do rozmów ugodowych celem ewentualnego przedłożenia propozycji ugodowych. Z brzmienia tego przepisu jasno wynika więc, że Komisja nie jest zobowiązana do nawiązania kontaktu ze stronami, lecz dysponuje w tym względzie zakresem uznania. Takie rozumienie art. 10a ust. 1 rozporządzenia nr 773/2004 ze zmianami znajduje potwierdzenie w motywie 4 rozporządzenia nr 622/2008, zgodnie z którym Komisja zachowuje szeroki zakres uznania przy wyborze spraw, w przypadku których za właściwe uznaje sprawdzenie, czy strony są zainteresowane udziałem w postępowaniu ugodowym, jak również przy decydowaniu o wszczęciu takiego postępowania, przerwaniu go lub też zawarciu ugody.

W tym względzie praktyka Komisji jest zgodna z tym podejściem. Zgodnie bowiem z pkt 6 komunikatu w sprawie prowadzenia postępowań ugodowych w związku z przyjęciem decyzji na mocy art. 7 i 23 rozporządzenia nr 1/2003 w sprawach kartelowych, jeżeli Komisja uzna, że dana sprawa nadaje się zasadniczo do rozstrzygnięcia w trybie ugody, obowiązana jest ona zbadać, czy wszystkie strony są ewentualnie zainteresowane zawarciem ugody, chociaż strony postępowania nie mają prawa do zawarcia ugody. Z rzeczonego punktu jasno wynika, że wyłącznie w przypadku gdy Komisja uzna, iż sprawa nadaje się do rozstrzygnięcia w trybie ugody, powinna ona zbadać zainteresowanie odnośnych stron. W konsekwencji ów punkt przewiduje też sytuację, w której Komisja może uznać, iż sprawa nie nadaje się do rozstrzygnięcia w trybie ugody, bez wcześniejszego nawiązania kontaktu z danymi stronami i zbadania, czy są one zainteresowane zawarciem ugody.

W istocie ponieważ postępowanie ugodowe ma na celu maksymalne zwiększenie wykorzystania zasobów Komisji dzięki sankcjom, które są skuteczne i zostają szybko orzeczone, Komisja powinna, zgodnie z motywem 4 rozporządzenia nr 622/2008, wziąć pod uwagę prawdopodobieństwo dojścia w rozsądnym terminie do porozumienia z zaangażowanymi stronami co do zakresu ewentualnych zarzutów. Komisja może wziąć w tym względzie pod uwagę takie czynniki, jak liczba zaangażowanych stron, przewidywane spory na tle przypisania odpowiedzialności oraz zakres spornych okoliczności faktycznych. Z tego motywu wynika też, że Komisja może wziąć pod uwagę inne względy niż względy dotyczące ewentualnego wzrostu efektywności, takie jak możliwość stworzenia precedensu.

Poza tym okoliczność, że przedsiębiorstwa wyrażają swe zainteresowanie udziałem w postępowaniu ugodowym, jest jednym z czynników, które Komisja może uwzględnić, gdy decyduje, czy sprawa nadaje się do rozstrzygnięcia w drodze ugody, jako że ów czynnik może wpłynąć na prawdopodobieństwo dojścia w rozsądnym terminie do porozumienia z zaangażowanymi stronami co do zakresu ewentualnych zarzutów. Jednakże ciężar wyrażenia takiego zainteresowania może się różnić w zależności od etapu postępowania. W przypadku bowiem gdy Komisja postanowiła, nie popełniając błędu, nie wszczynać postępowania ugodowego i zaangażowała się już w postępowanie inne niż ugodowe, wzrost efektywności mogący wyniknąć z ugody może okazać się bardziej ograniczony.

(por. pkt 395, 396, 402, 417)