ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
7

Artykuł 86 dyrektywy 2001/83, będący pierwszym artykułem jej tytułu VIII zatytułowanego „Reklama”, stanowi: „1. Do celów niniejszego tytułu »reklama produktów leczniczych« obejmuje dowolną formę obwoźnej informacji, działalności agitacyjnej lub motywowania ukierunkowanego na zachęcanie do przepisywania, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych; w szczególności obejmuje: — reklamę produktów leczniczych adresowaną do ogółu społeczeństwa, — reklamę produktów leczniczych wobec osób uprawnionych do przepisywania lub dostarczania tych produktów, — wizyty przedstawicieli handlowych ds. sprzedaży produktów leczniczych, składane osobom uprawnionym do przepisywania recept, — dostarczanie próbek, — dostarczanie zachęt do przepisywania lub dostarczania produktów leczniczych poprzez upominki, propozycje lub obietnicę dowolnej korzyści lub gratyfikacji, w formie pieniężnej lub w naturze, z wyjątkiem sytuacji, gdy ich rzeczywista wartość jest znikoma, — sponsorowanie promocyjnych spotkań, z udziałem osób uprawnionych do przepisywania lub do dostarczania produktów leczniczych, — sponsorowanie kongresów naukowych z udziałem osób uprawnionych do przepisywania lub do dostarczania produktów leczniczych, w szczególności pokrywanie związanych z tym kosztów podróży i zakwaterowania. 2. Niniejszy tytuł nie obejmuje: — etykietowania opakowań i ulotek załączonych do nich, z zastrzeżeniem przepisów tytułu V, — korespondencji, z załączonymi do niej być może materiałami nieposiadającymi charakteru promocyjnego, koniecznej dla udzielenia odpowiedzi na szczególne pytanie dotyczące konkretnego produktu leczniczego, — opartych na faktach, bogatych w informacje ogłoszeń i materiałów referencyjnych, odnoszących się na przykład do zmian opakowania, ostrzeżenia na temat niepożądanego działania jako części ogólnych zabezpieczeń leków, katalogów handlowych i cenników, o ile nie zawierają odniesienia do właściwości konkretnego produktu, — informacj[i] odnosząc[ych] się do zdrowia ludzkiego lub chorób, o ile nie ma odniesienia, nawet pośredniego, do produktów leczniczych”.
64

Tymczasem mając na uwadze to, że w skardze wniesionej w pierwszej instancji WIN przywołała fakt, że praktycznie przez cały okres trwania naruszenia każdy abonent wygenerował zysk, Sąd nie mógł bez naruszenia art. 82 WE zrezygnować z weryfikacji, czy Komisja wykazała, że każdy abonament przynosił spółce WIN straty, czy też nie. Sąd zaaprobował natomiast podejście Komisji sprowadzające się do dokonywania odrębnej analizy następujących po sobie okresów, co nie daje pełnego obrazu rentowności każdego abonamentu.
23

Trybunał podkreślał już, że wszystkie postanowienia konwencji brukselskiej, zarówno te zawarte w tytule II, dotyczące jurysdykcji, jak i w tytule III, dotyczące uznawania i wykonywania, wyrażają zamiar czuwania nad tym, by w ramach jej celów, postępowania prowadzące do wydania orzeczeń sądowych przebiegały z poszanowaniem prawa do obrony. Jednakże ocenił on, że aby takie orzeczenia były objęte zakresem stosowania tej konwencji wystarczy, by były one orzeczeniami sądowymi, które- — zanim zażąda się ich uznania czy wykonania w państwie innym niż państwo pochodzenia- — stanowiły lub mogły stanowić w tym państwie pochodzenia przedmiot postępowania spornego pod różnymi postaciami (wyrok z dnia 21 maja 1980 r. w sprawie 125/79 Denilauler, Rec. s. 1553, pkt 13).
2)

Pojęcie „stałe miejsce pobytu” w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w taki sposób, że miejsce stałego pobytu znajduje się tam, gdzie dziecko wykazuje pewną integrację ze środowiskiem społecznym i rodzinnym. Należy w szczególności wziąć pod uwagę trwałość, zgodność z prawem, warunki oraz motywy pobytu i przenosin rodziny do danego państwa członkowskiego, obywatelstwo dziecka, miejsce i warunki uczęszczania do szkoły, znajomość języków, a także więzi rodzinne i społeczne dziecka w tym państwie członkowskim. Do sądu krajowego należy ustalenie miejsca stałego pobytu dziecka w oparciu o wszystkie istotne okoliczności faktyczne danego przypadku.
137

Należy przypomnieć, że z art. 225 WE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że odwołanie może dotyczyć jedynie kwestii prawnych i że jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania ustaleń faktycznych — z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń jest widoczna na podstawie dokumentów dołączonych do akt sprawy — oraz do oceny ustalonych okoliczności faktycznych. Ocena okoliczności faktycznych, z wyłączeniem przypadków wypaczenia przedstawionych Sądowi dowodów, nie stanowi kwestii prawnej, która jako taka poddana jest kontroli Trybunału (wyroki: z dnia 2 marca 1994 r. w sprawie C-53/92 P Hilti przeciwko Komisji, Rec. s. I-667, pkt 42; z dnia w sprawach połączonych od C-280/99 P do C-282/99 P Moccia Irme i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I-4717, pkt 78; z dnia w sprawie C-362/05 P Wunenburger przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-4333, pkt 66).
15

Rozpatrując skargę wniesioną przez V. Elshaniego od tej ostatniej decyzji, Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz (niezależna izba skarbowa, oddział zamiejscowy w Grazu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Zważywszy, iż przesłanka wygaśnięcia [długu celnego], o której mowa w art. 233 akapit pierwszy lit. d) […] kodeks[u] celn[ego] […], nie odnosi się do momentu powstania długu celnego, lecz do okresu po powstaniu długu celnego, gdyż odnosi się do długu celnego, który »powstał« w przypadkach określonych w art. 202 kodeksu celnego, czy wyrażenie »przy nielegalnym wprowadzaniu« w rozumieniu art. 233 akapit pierwszy lit. d) kodeksu celnego należy interpretować w taki sposób, że: — wprowadzanie na obszar celny Wspólnoty towaru, co do którego powstał dług celny na podstawie art. 202 kodeksu celnego, kończy się już z chwilą jego wprowadzenia do granicznego urzędu celnego lub na inne, wskazane przez urząd celny miejsce, najpóźniej jednak z chwilą opuszczenia granicznego urzędu celnego lub innego wskazanego miejsca, ponieważ towar znalazł się tym samym wewnątrz obszaru celnego, tak że zajęcie i przepadek towarów dokonane po tym okresie nie prowadzą już do wygaśnięcia długu celnego, lub tak interpretować, że: — wprowadzanie na obszar celny Wspólnoty towaru, co do którego powstał dług celny na podstawie art. 202 kodeksu celnego, z gospodarczego punktu widzenia trwa tak długo, jak długo jest on transportowany w ramach jednolitego procesu związanego z wprowadzaniem towaru na obszar celny, a więc dopóki towar będący na obszarze celnym nie dotarł jeszcze do pierwszego miejsca przeznaczenia i nie został tam złożony, w związku z czym zajęcie i przepadek towarów dokonane do tego czasu prowadzą do wygaśnięcia długu celnego? 2) Zważywszy, że w przypadku nielegalnego zachowania w rozumieniu art. 202 kodeksu celnego, które zostało ujawnione przy wprowadzaniu, dług celny obligatoryjnie wygasa i że zajęcie towarów bezpośrednio podczas usuwania spod dozoru celnego, jako zachowanie nielegalne w rozumieniu art. 203 kodeksu celnego, nie prowadzi do natychmiastowego wygaśnięcia długu celnego, czy art. 233 akapit pierwszy lit. d) kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że wygaśnięcie długu celnego wyraźnie ograniczone do przypadków powstania długu celnego na mocy art. 202 kodeksu celnego jest mimo to zgodne z nakazem równego traktowania nielegalnego zachowania?”.
14

Zastanawiając się nad zgodnością systemu ustalania cen na produkty lecznicze wynikającego z uregulowania spornego przed sądem krajowym z wymogami dyrektywy 89/105 Tribunale amministrativo regionale del Lazio postanowił w sprawach C-352/07, od C-354/07 do C-356/07, od C–365/07 do C-367/07 i C-400/07 zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy [art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105], w części, która odnosi się do »obniżek cen«, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też »obniżenie cen« odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone? 2) Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105, w części, w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku lat (od 2002 do 2010 r.)? 3) Czy w rozumieniu [wspomnianego] art. 4 […], interpretowanego w świetle motywów dyrektywy [89/105], które potwierdzają główny cel środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest »wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach […] [oraz wymóg unikania różnic we wspomnianych środkach mogących] wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go« — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do »przewidywanej«, a nie »ustalonej« kwoty wydatków, jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki)? 4) Czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być zależne konkretnie i wyłącznie od wydatków na produkty lecznicze, czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem? 5) Czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2 dyrektywy [89/105]) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić?”.
9

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10, s. 33) stanowi w art. 4 ust. 6 lit. b) i c), że „projekt inwestycyjny doprowadzi do wzrostu liczby zatrudnionych w danym przedsiębiorstwie w porównaniu ze średnią za poprzednie dwanaście miesięcy” oraz że „zwiększenie zatrudnienia będzie utrzymane przez okres co najmniej pięciu lat”.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 22 maja 2007 r. w sprawie T‑216/05 Mebrom przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako nieuzasadniony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji A(05)4338‑D/6176 z dnia 11 kwietnia 2005 r. odmawiającej przyznanie wnoszącemu odwołanie kontyngentów na przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, s. 1) – Błędne zastosowanie prawa wspólnotowego – Niewystarczający charakter uzasadnienia – Naruszenie art. 220 WE.
84

W świetle powyższych rozważań na pytania trzecie i czwarte należy odpowiedzieć w ten sposób, że klauzule umowne odnoszące się do cen detalicznych produktów, takie jak klauzule będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, mogą być objęte wyłączeniami grupowymi przewidzianymi w rozporządzeniach nr 1984/83 i nr 2790/1999, w sytuacji gdy dostawca ogranicza się do narzucenia maksymalnej ceny sprzedaży albo do zalecenia ceny sprzedaży i tym samym odsprzedawca ma realną możliwość ustalenia ceny detalicznej. Natomiast klauzule takie nie mogą być objęte tymi wyłączeniami, jeśli prowadzą — bezpośrednio lub za pomocą środków pośrednich lub ukrytych — do ustalenia ceny detalicznej albo narzucenia minimalnej ceny sprzedaży przez dostawcę. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy odsprzedawca nie jest ograniczany w ten sposób, z uwzględnieniem wszystkich zobowiązań wynikających z umowy, podjętych w danym kontekście gospodarczym i prawnym, jak również postępowania stron sprawy przed sądem krajowym.
4

Paragraf 89b ust. 1 Handelsgesetzbuch (niemieckiego kodeksu handlowego), obowiązującego w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy zawisłej przed sądem krajowym, transponuje art. 17 ust. 2 dyrektywy do prawa krajowego. Ma on następujące brzmienie: „1. Po rozwiązaniu umowy agencyjnej przedstawiciel handlowy może żądać od zleceniodawcy zapłaty stosownego świadczenia wyrównawczego, jeżeli i w zakresie, w jakim, (1) nawet po rozwiązaniu umowy agencyjnej zleceniodawca nadal czerpie znaczne korzyści z tytułu transakcji z klientami, których pozyskał dla niego przedstawiciel handlowy, (2) w następstwie rozwiązania umowy agencyjnej przedstawiciel handlowy traci prawo do prowizji z tytułu już zawartych i przyszłych transakcji z klientami, których pozyskał, do których wypłaty byłby uprawniony, gdyby umowa agencyjna nie została rozwiązana, i (3) przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności zapłata takiego świadczenia wyrównawczego jest zgodna z zasadami słuszności. 2. Jeżeli przedstawiciel handlowy powiększył obroty handlowe z istniejącym klientem tak znacznie, że z gospodarczego punktu widzenia odpowiada to pozyskaniu nowego klienta, to uważa się, że pozyskał nowego klienta”.
38

Po pierwsze, w odniesieniu do uprawnień do sprzeciwu, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dekretu z mocą ustawy nr 332/1994, z akt sprawy wynika, że co najmniej 5% praw głosu lub ewentualnie mniejsza część udziałowa, którą ustali właściwy minister, powinna umożliwić zainteresowanym skuteczne uczestnictwo w zarządzaniu daną spółką, co wchodzi w zakres postanowień art. 56 WE. W odniesieniu do spółek, w których akcjonariat jest generalnie silnie rozproszony, nie jest jednak wykluczone, że posiadacze udziałów odpowiadających tym procentom mają uprawnienie do wpływania w określony sposób na zarządzanie taką spółką i do określania jej działalności, co wchodzi w zakres postanowień art. 43 WE, jak podnosi Republika Włoska. Ponadto ponieważ dekret z mocą ustawy nr 332/1994 ustanawia minimalny procent, regulacja ta może mieć również zastosowanie do udziałów, które przekraczają ten procent i przyznają wyraźne uprawnienie do kontroli. Należy zatem zbadać kryteria odnoszące się do wykonywania tych uprawnień do sprzeciwu pod kątem tych dwóch postanowień traktatu.
53

Eurocontrol twierdzi, że — wbrew temu, co uznał Sąd — podniesiony przezeń zarzut immunitetu nie jest nowym zarzutem zmieniającym przedmiot sporu i że w związku z tym jest on zgodny z art. 40 akapit czwarty statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 116 § 3 regulaminu Sądu. Wskazuje ona w pierwszym rzędzie, iż podniosła już ten zarzut w uwagach z dnia 2 lipca 1999 r. odnoszących się do skargi do Komisji i że sama Komisja odwołała się do zasady immunitetu w spornej decyzji. Eurocontrol podnosi następnie co do istoty, że zarzut immunitetu i dyskusja dotycząca mającego ją charakteryzować przymiotu przedsiębiorstwa mają jednakowy przedmiot i oparte są na tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych, gdyż przysługujący jej immunitet jest jedynie argumentem o charakterze prawnym, uzupełniającym argumentację przedstawioną przez Komisję dla uzasadnienia twierdzenia, iż art. 82 WE nie ma zastosowania do omawianej działalności i uzasadniającym oddalenie skargi.
100

Po trzecie, prawdą jest, że Trybunał przyznał, że jeżeli błąd organów celnych państwa członkowskiego prowadzi do tego, że dłużnik nie ma obowiązku zapłaty kwoty danych należności celnych, to okoliczność ta nie może prowadzić do uchylenia ciążącego na państwach członkowskich obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę oraz należności, które powinny były zostać ustalone w ramach udostępniania środków własnych (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Danii, pkt 63).
4

Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/41 odniesienia między innymi do dyrektywy 64/433 są uważane w zależności od kontekstu za odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139, s. 55), jak również do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 139, s. 206, i — sprostowanie — Dz.U. L 226, s. 83).
2)

Punkt 4 lit. a) rozdziału I załącznika A do dyrektywy 85/73, zmienionej i objętej konsolidacją dokonaną dyrektywą Rady 96/43, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może w związku z badaniem zwierząt, których ubój, na wniosek właściciela, ma miejsce poza normalnymi godzinami uboju, pobierać „procentowy dodatek” do opłat pobieranych w zwyczajnych okolicznościach za badanie zwierząt, jeśli to zwiększenie stanowi wartość ryczałtową odpowiadającą dodatkowym kosztom, które mają zostać pokryte. Punkt 4 lit. b) rozdziału I załącznika A do dyrektywy 85/73, zmienionej i objętej konsolidacją dokonaną dyrektywą Rady 96/43, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może w związku z badaniem zwierząt, których ubój, na wniosek właściciela, ma miejsce poza normalnymi godzinami uboju, pobierać „procentowy dodatek” do opłat pobieranych w zwyczajnych okolicznościach za badanie zwierząt, jeśli to zwiększenie stanowi wartość ryczałtową odpowiadającą dodatkowym, rzeczywiście poniesionym kosztom.
36

Po trzecie, w odniesieniu do okoliczności obciążających i łagodzących Komisja twierdzi, że Republika Grecka przez kilka kolejnych lat pomimo, że posiadała doskonałą znajomość prawodawstwa wspólnotowego oraz ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Grecji, to jednak dążyła do utrzymania systemu ochrony określonej kategorii przedsiębiorców zakazując dostępu osób prawnych z innych państw członkowskich na swój rynek. Republika Grecka bagatelizowała także wezwania do usunięcia uchybienia i powtarzające się apele ze strony Komisji, które lekceważyła co do istoty.
6

Paragraf 2 ApoG stanowi: „1) Zezwolenia udziela się na wniosek, jeżeli wnioskodawca: 1. jest Niemcem w rozumieniu § 116 Grundgesetz [niemieckiej ustawy zasadniczej], obywatelem jednego z pozostałych państw członkowskich Unii Europejskiej lub innego państwa sygnatariusza Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym […]; 2. ma pełną zdolność do czynności prawnych; 3. posiada uprawnienia do wykonywania zawodu farmaceuty zgodnie z przepisami niemieckimi; 4. jest dostatecznie godny zaufania, by prowadzić aptekę; […] 7. jest zdolny, z punktu widzenia stanu zdrowia, do prawidłowego prowadzenia apteki; […] 4) Na wniosek zezwolenie na prowadzenie kilku placówek jest udzielane, gdy: 1. wnioskodawca spełnia przesłanki wskazane w ust. 1–3 w odniesieniu do wszystkich placówek wskazanych we wniosku; 2. wskazana we wniosku apteka i jej filie znajdują się w tym samym rejonie (Kreis), w tym samym mieście lub w rejonach lub miastach sąsiednich. 5) Przepisy niniejszej ustawy mają zastosowanie mutatis mutandis do prowadzenia kilku placówek, przy czym: 1. przedsiębiorca jest zobowiązany do osobistego zarządzania apteką; 2. dla każdej filii przedsiębiorca jest zobowiązany do wskazania na piśmie odpowiedzialnego farmaceuty, który musi zapewniać poszanowanie obowiązków przewidzianych w niniejszej ustawie i rozporządzeniu o zarządzających farmaceutach, w zakresie zarządzania apteką. […]”.
14

Sąd krajowy wskazuje, że art. 10 ust. 1a ustawy nr 109/1994, który odnosi się konkretnie do zamówień na roboty budowlane, ustanawia niewzruszalne domniemanie, zgodnie z którym oferta spółki zależnej jest znana spółce dominującej. W ten sposób dane podmioty gospodarcze nie zostały uznane przez ustawodawcę za zdolne do sformułowania ofert cechujących się wymaganą niezależnością, powagą i wiarygodnością, gdyż są ze sobą powiązane ścisłą wspólnotą interesów. Przepis ten zakazuje zatem powiązanym w ten sposób przedsiębiorstwom udziału w tym samym postępowaniu przetargowym na zasadach konkurencji, a w razie stwierdzenia, że do tego doszło, nakazuje obligatoryjne ich wykluczenie z przetargu. Sąd krajowy zwraca również uwagę, że pojęcie przedsiębiorstwa zależnego w prawie włoskim jest analogiczne do pojęcia przedsiębiorstw powiązanych, którego definicja została zawarta w art. 3 ust. 4 dyrektywy 93/37.
—

Artykuł 12 lit. a) dyrektywy nakłada na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia prawa dostępu do informacji o odbiorach lub kategorii odbiorców dotyczących jej danych osobowych oraz treści przekazanych danych nie tylko w odniesieniu do teraźniejszości, lecz również w odniesieniu do przeszłości. Do państw członkowskich należy określenie okresu przechowywania tej informacji oraz odpowiedniego dostępu do tej informacji, który stanowiłby rezultat właściwego wyważenia między, z jednej strony, interesem osoby, której dane dotyczą, w ochronie jej życia prywatnego, w szczególności za pośrednictwem prawa interwencji oraz prawa do wniesienia środka prawnego przewidzianych przez dyrektywę, a z drugiej strony — obciążeniem, jakie obowiązek przechowywania tej informacji reprezentuje dla administratora danych.
65

Natomiast czuwanie nad poszanowaniem przez państwa członkowskie postanowień traktatu oraz postanowień przyjętych przez instytucje na jego mocy należy do obowiązków Komisji, która jest upoważniona na mocy art. 226 WE do wszczęcia przed Trybunałem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom, jeśli uzna, że państwo członkowskie uchybiło jednemu z ciążących na nim zobowiązań. Ponadto kontrola poszanowania tych postanowień jest zapewniona przez postępowanie na podstawie art. 234 WE, które wpisuje się w ramy protestu wyborczego na szczeblu krajowym.
7

Zgodnie z art. 3 dyrektywy 97/67: „1. Państwa członkowskie zapewnią, by użytkownicy korzystali z prawa do usług powszechnych obejmujących ciągłe świadczenie usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach na swoich obszarach, po przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników. 2. W tym celu państwa członkowskie podejmą działania w celu zapewnienia, by gęstość punktów kontaktowych i punktów dostępu uwzględniała potrzeby użytkowników. 3. Podejmą one działania w celu zapewnienia, by operator/operatorzy świadczący usługi powszechne gwarantował/gwarantowali w każdy dzień roboczy i nie mniej niż pięć dni w tygodniu, poza okolicznościami lub warunkami geograficznymi uważanymi, przez krajowe organy regulacyjne, za wyjątkowe, jako minimum: — jedno przyjmowanie, — jedno doręczenie do domu lub siedziby każdej osoby fizycznej lub prawnej lub, w wyniku derogacji, na podstawie warunków ustalonych przez krajowy organ regulacyjny, jedno doręczenie do odpowiednich instalacji. O jakimkolwiek wyjątku lub derogacji przyznanej przez krajowy organ regulacyjny zgodnie z niniejszym ustępem należy powiadomić Komisję oraz wszystkie krajowe organy regulacyjne. 4. Każde państwo członkowskie podejmie działania konieczne do zapewnienia, by usługi powszechne obejmowały przynajmniej następujące świadczenia: — przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek pocztowych do dwóch kilogramów, — przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie paczek pocztowych do 10 kilogramów, — usługi obejmujące przesyłki polecone i przesyłki wartościowe. 5. Krajowe organy regulacyjne mogą podwyższyć limit wagowy w ramach usług powszechnych dla paczek pocztowych do dowolnej wagi nieprzekraczającej 20 kilogramów oraz mogą określić specjalne zasady dostarczania takich paczek »od drzwi do drzwi«. Z zastrzeżeniem limitu wagowego w ramach usług powszechnych dla paczek pocztowych, przyjętego przez państwo członkowskie, państwa członkowskie zapewnią doręczanie na ich obszarach paczek pocztowych otrzymywanych od innego państwa członkowskiego i ważących do 20 kilogramów. 6. Minimalne i maksymalne wymiary przesyłek pocztowych, o których mowa, zostały określone w konwencji i porozumieniu o paczkach pocztowych przyjętych przez Światowy Związek Pocztowy. 7. Usługi powszechne zdefiniowane w niniejszym artykule obejmują usługi zarówno w obrocie krajowym, jak i zagranicznym”.