Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Obowiązki Komisji

(rozporządzenie Rady nr 17)

2. Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Doręczenie

3. Prawo wspólnotowe – Zasady – Domniemanie niewinności

4. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia

(art. 225 ust. 1 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)

5. Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność

6. Odwołanie – Zarzuty – Elementy uzasadnienia wyroku naruszające prawo wspólnotowe – Sentencja oparta na innych podstawach prawnych – Oddalenie

7. Akty instytucji – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych za naruszenie reguł konkurencji

(rozporządzenie Rady nr 17, art. 15; komunikat Komisji 98/C 9/03)

Summary

1. Naruszenie zasady działania w rozsądnym terminie przy wydawaniu przez Komisję decyzji w dziedzinie konkurencji mogłoby uzasadniać stwierdzenie jej nieważności tylko wtedy, gdyby pociągało ono za sobą również naruszenie prawa do obrony danego przedsiębiorstwa.

(por. pkt 64, 72)

2. Użycie formularza A/B jest obowiązkowe przy zgłoszeniach porozumień w dziedzinie konkurencji i stanowi niezbędny wstępny warunek ważności zgłoszenia.

(por. pkt 86, 135)

3. Zasada domniemania niewinności stanowi część wspólnotowego porządku prawnego i ma zastosowanie w postępowaniach dotyczących naruszeń reguł konkurencji przez przedsiębiorstwa, mogących prowadzić do nałożenia grzywny lub kary pieniężnej. W związku z tym wysłanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przez Komisję w żadnym wypadku nie może być uznane za stwierdzenie domniemania winy przedsiębiorstwa, którego dotyczy. W przeciwnym razie otwarcie jakiegokolwiek postępowania w sprawie mogłoby potencjalnie stanowić zamach na zasadę domniemania niewinności.

(por. pkt 90, 99)

4. Z art. 225 WE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że jedynie Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z przedłożonych mu w aktach sprawy dokumentów, a po drugie, oceny ustalonych okoliczności faktycznych. Jeżeli jednak Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 225 WE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd.

Ponadto Trybunał nie jest kompetentny do dokonywania ustaleń faktycznych ani, w zasadzie, do oceny dowodów, na których Sąd oparł te ustalenia. Jeżeli bowiem dowody te uzyskano zgodnie z prawem i nie naruszono ogólnych zasad prawa ani przepisów postępowania dotyczących ciężaru i przeprowadzania dowodu, do wyłącznej kompetencji Sądu należy ocena wartości, jaką można przypisać przedstawionym mu dowodom. Ocena ta nie stanowi zatem, z wyjątkiem przypadków zniekształcenia tych dowodów, kwestii prawnej podlegającej kontroli Trybunału. Takie zniekształcenie musi w oczywisty sposób wynikać z dokumentów z akt sprawy bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów.

(por. pkt 106–108)

5. Umożliwienie stronie przedstawienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu i argumentów, które nie zostały podniesione przed Sądem Pierwszej Instancji, byłoby równoznaczne z pozwoleniem jej na wniesienie do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o szerszym zakresie niż ta, która była rozpoznawana przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są zatem ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów i argumentów, które były roztrząsane w pierwszej instancji.

(por. pkt 114)

6. Jeśli z uzasadnienia wyroku Sądu wynika naruszenie prawa wspólnotowego, lecz jego rozstrzygnięcie okazuje się mieć oparcie w reszcie uzasadnienia, odwołanie musi być oddalone.

(por. pkt 186)

7. O ile wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS nie można uznać za normę prawną, której w każdej sytuacji musi przestrzegać administracja, to ustanawiają one jednak regułę postępowania, która stanowi pewną wskazówkę dla praktyki administracyjnej i od której administracja nie może odstąpić w konkretnym przypadku bez podania powodów, które byłyby zgodne z zasadą równego traktowania.

Przyjmując takie reguły postępowania i ogłaszając poprzez publikację, że będzie je stosować od tej pory do przypadków w nich przewidzianych, Komisja sama sobie wyznacza granice uznania i nie może odejść od tych reguł bez narażania się na sankcję za naruszenie ogólnych zasad prawa, takich jak zasada równego traktowania lub zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań.

Ponadto wytyczne determinują w sposób ogólny i abstrakcyjny metodologię, którą Komisja sobie narzuca dla ustalenia kwoty grzywien nakładanych na podstawie art. 15 rozporządzenia nr 17. Owe wytyczne, przy których pisaniu Komisja posłużyła się kryteriami wypracowanymi w orzecznictwie Trybunału, gwarantują pewność prawną przedsiębiorstw.

(por. pkt 207–209)