WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (druga izba)

z dnia 21 lipca 2016 r.

HB

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu (2014) — Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć — Sprawozdania z oceny za 2011 r. i 2012 r. — Kilkumiesięczna nieobecność z powodu urlopu macierzyńskiego w 2013 r. — Sprawozdanie z oceny pozbawione jakiejkolwiek oceny merytorycznej za dany rok — Decyzja o nieawansowaniu skarżącej w 2014 r. — Obowiązek uzasadnienia — Porównanie osiągnięć — Brak zaleceń wspólnego komitetu ds. awansów — Dostęp do elektronicznych akt osobowych skarżącej — Skład wspólnego komitetu ds. awansów — Dyskryminacja ze względu na płeć — Krzywda”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której HB żąda stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej, przekazanej personelowi tej instytucji w dniu 14 listopada 2014 r., o nieawansowaniu jej do grupy zaszeregowania AD 8 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2014 r., jak również naprawienia krzywdy, jakiej doznała.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. HB pokrywa połowę swoich kosztów. Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona połową kosztów HB.

Streszczenie

Choć organ powołujący nie ma obowiązku uzasadniać decyzji w sprawie awansu względem nieawansowanych urzędników, ma on za to obowiązek uzasadnienia decyzji oddalającej zażalenie wniesione przez nieawansowanego urzędnika na dotyczącą go decyzję w sprawie nieprzyznania mu awansu, ponieważ uważa się, że uzasadnienie tej decyzji oddalającej powinno pokrywać się z uzasadnieniem decyzji, na którą złożono zażalenie. Ponadto awanse przyznawane są wybranym kandydatom, a więc uzasadnienie oddalenia zażalenia powinno dotyczyć jedynie spełnienia warunków prawnych, od których zgodnie z regulaminem pracowniczym zależy prawidłowość postępowania. W szczególności organ powołujący nie jest zobowiązany do ujawnienia odrzuconemu kandydatowi porównawczej oceny dokonanej przez siebie w stosunku do niego oraz kandydatów, którym przyznano awans. Wystarczy, że w decyzji oddalającej zażalenie organ powołujący wskaże zainteresowanemu urzędnikowi indywidualny istotny powód uzasadniający odrzucenie jego kandydatury. Ponadto do organu powołującego w żadnym razie nie należy udzielanie wyjaśnień kandydatowi odrzuconemu, z jakiego powodu osiągnięcia każdego z awansowanych urzędników były większe od jego osiągnięć. (zob. pkt 29, 30, 33) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 7 lutego 1990 r., Culin/Komisja, C‑343/87, EU:C:1990:49, pkt 13; postanowienie z dnia 25 października 2007 r., Nijs/Trybunał Obrachunkowy, C‑495/06 P, EU:C:2007:644 Sąd Unii Europejskiej, postanowienie z dnia 16 września 2013 r., Bouillez/Rada, T‑31/13 P, EU:T:2013:521, pkt 26 Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 3 października 2006 r., Nijs/Trybunał Obrachunkowy, T‑171/05, EU:T:2006:288, pkt 42 Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 15 grudnia 2011 r., Sabbag Afota/Rada, F‑9/11, EU:F:2011:196, pkt 62; z dnia 15 grudnia 2015 r., Bonazzi/Komisja, F‑88/15, EU:F:2015:150, pkt 98, 99 i przytoczone tam orzecznictwo

W celu porównania osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania, a w obszarze tym kontrola sądu Unii powinna się ograniczać do zbadania, czy w świetle sposobów i środków, przy których zastosowaniu administracja mogła dokonać oceny, utrzymała się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny. Sąd Unii nie może zatem zastąpić swoją oceną kwalifikacji i osiągnięć tych urzędników oceny dokonanej przez organ powołujący. Aby zakres uznania, jaki prawodawca postanowił powierzyć organowi powołującemu w zakresie awansów, pozostał skuteczny, sąd Unii nie może stwierdzić nieważności decyzji tego organu tylko z tego powodu, że uzna, iż zachodzą okoliczności faktyczne budzące wątpliwości, które zdają się zasadne co do przeprowadzonej przez organ powołujący oceny, czy wręcz wykazujące błąd w ocenie. Samo stwierdzenie oczywistego błędu może bowiem prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji w obszarze awansów, a w tym względzie środki dowodowe, których przedstawienie należy do strony skarżącej, muszą być wystarczające, by zaprzeczyć wiarygodności oceny faktów powołanych w decyzji o nieawansowaniu danego urzędnika. Innymi słowy, zarzut oczywistego błędu w ocenie należy oddalić, jeżeli mimo przedstawionych przez stronę skarżącą dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za wiarygodną. Jednakże przysługujący w ten sposób organowi powołującemu szeroki zakres uznania jest ograniczony koniecznością przeprowadzenia porównania akt kandydatów w sposób skrupulatny i bezstronny, w interesie służby i zgodnie z zasadą równego traktowania. W praktyce porównanie winno być prowadzone na zasadzie równości i na podstawie porównywalnych źródeł informacji. (zob. pkt 44–46) Odesłanie Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 15 stycznia 2014 r., Stols/Rada, T‑95/12 P, EU:T:2014:3, pkt 29, 32 Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 15 grudnia 2015 r., Bonazzi/Komisja, F‑88/15, EU:F:2015:150, pkt 48; z dnia 2 marca 2016 r., Loescher/Rada, F‑84/15, EU:F:2016:29, pkt 56, 57, 59 i przytoczone tam orzecznictwo

Skoro akta osobowe urzędników mogących ubiegać się o awans muszą znajdować się w dyspozycji organu powołującego, organ ten nie może być zobowiązany do uzasadniania w każdym przypadku skorzystania przez niego z informacji znajdujących się w jego dyspozycji. (zob. pkt 57) Odesłanie Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 15 grudnia 2015 r., Bonazzi/Komisja, F‑88/15, EU:F:2015:150, pkt 52

W ramach postępowania w sprawie awansu brak jakiegokolwiek zalecenia ze strony wspólnego komitetu ds. awansów nie oznacza w żadnym razie, że nie dokonano żadnego skutecznego porównania osiągnięć, ponieważ spoczywa to w każdym przypadku na samym organie powołującym. W tym względzie bezczynność wspólnego komitetu ds. awansów nie powoduje niezgodności z prawem postępowania w sprawie awansu, ponieważ zgodnie z art. 45 regulaminu pracowniczego wyłączna odpowiedzialność za decyzje w sprawie awansu i porównanie osiągnięć spoczywa w każdym razie na organie powołującym. (zob. pkt 58) Odesłanie Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 15 grudnia 2015 r., Bonazzi/Komisja, F‑88/15, EU:F:2015:150, pkt 82, 83