Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 1606/98, sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które przewiduje pobieranie składek wykazujących bezpośredni i wystarczająco istotny związek z ustawami regulującymi działy zabezpieczenia społecznego wymienione w art. 4 wspomnianego rozporządzenia nr 1408/71, ze zmianami, od świadczeń pochodzących z systemów emerytur dodatkowych, podczas gdy beneficjent tych dodatkowych emerytur nie mieszka w tym państwie członkowskim i podlega na podstawie art. 13 ust. 2 lit. f) tego rozporządzenia, ze zmianami, ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym mieszka.

W istocie daniny publiczne, które są uiszczane od systemów emerytur dodatkowych mogą być objęte zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia, o ile wpływy uzyskiwane z tych składek są bezpośrednio i w szczególności przeznaczone na finansowanie niektórych działów zabezpieczenia społecznego w danym państwie członkowskim.

Wykładnię tę potwierdzają cel realizowany przez rozporządzenie nr 1408/71 oraz zasady, na których jest ono oparte. Kompletność tego systemu norm kolizyjnych ustanowionego w rozporządzeniu nr 1408/71 skutkuje zatem pozbawieniem ustawodawcy każdego państwa członkowskiego uprawnienia do określania według swojego uznania zakresu i przesłanek stosowania swojego ustawodawstwa krajowego w odniesieniu do osób podlegających temu ustawodawstwu oraz w odniesieniu do terytorium. Ta zasada objęcia ustawodawstwem w zakresie zabezpieczenia społecznego jednego tylko państwa członkowskiego ma na celu uniknięcie problemów mogących wyniknąć z jednoczesnego stosowania kilku ustawodawstw krajowych oraz zniesienie nierównego traktowania, które – dla osób przemieszczających się na terytorium Unii – wyniknęłoby z częściowego lub całkowitego zbiegu ustawodawstw właściwych. Ta zasada dotyczy jednak tylko sytuacji, które odnoszą się do art. 13 ust. 2, a także art. 14–17 rozporządzenia nr 1408/71, w zakresie, w jakim ustanawiają one normy kolizyjne, jakie należy stosować w poszczególnych przypadkach. I tak od wprowadzenia przez rozporządzenie nr 2195/91 zmieniające rozporządzenie nr 1408/71 litery f) do art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 zasada objęcia ustawodawstwem tylko państwa członkowskiego ma zastosowanie także do pracowników, którzy ostatecznie zakończyli swą działalność zawodową.

Artykuł 33 rozporządzenia nr 1408/71 należy wreszcie interpretować poprzez odniesienie do art. 27, 28 i 28a sekcji 5 w rozdziale I w tytule III rozporządzenia, mającego zastosowanie do uprawnień emerytów lub rencistów i członków ich rodzin, które dotyczą albo sytuacji, w których uprawniony pobiera emeryturę lub rentę należną na podstawie ustawodawstwa co najmniej dwóch państw członkowskich, albo sytuacji, w których uprawniony pobiera emeryturę na mocy ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego, ale nie ma żadnego prawa do świadczeń w państwie zamieszkania.

W konsekwencji nie można wywieść z przepisów materialnych dotyczących uprawnień emerytów lub rencistów, które w każdym razie nie mają zastosowania do emerytur i rent dodatkowych, opierających się na postanowieniach umownych, że pobieranie składek na zabezpieczenie społeczne od takich dodatkowych emerytur jest zgodne z ustanowioną w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 zasadą objęcia ustawodawstwem tylko jednego państwa członkowskiego.

(zob. pkt 31, 32, 34, 36–38, 41–43; sentencja)