ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 331/13

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-570/10 Environmental Manufacturing LLP przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 8 sierpnia 2012 r. przez Environmental Manufacturing LLP

(Sprawa C-383/12 P)

(2012/C 331/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Environmental Manufacturing LLP (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, M. Atkins, solicitor, K. Shadbolt, trade mark attorney)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Société Elmar Wolf

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi o:

1) uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-570/10 i wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie, oraz

2) zasądzenie, że OHIM i interwenient powinni pokryć własne koszty oraz kosztt poniesione przez wnoszącą odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie wskazuje, że zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie C-252/07 Intel Corporation (Zb.Orz. s. I-8823) dowód na okoliczność, że późniejszy znak towarowy działa lub może działać na szkodę odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego wymaga wykazania rynkowego zachowania przeciętnego konsumenta towarów lub usług, dla których wcześniejszy znak towarowy jest zarejestrowany, będącej konsekwencją używania późniejszego znaku towarowego lub dużego prawdopodobieństwa, że taka zmiana nastąpi w przyszłości. Sąd popełnił błąd, nie wymagając przedstawienia takiego dowodu, i uznając, że jest wystarczy jedynie, by została osłabiona zdolność wcześniejszego znaku towarowego do identyfikowania towarów lub usług, dla których został zarejestrowany i jest używany, jako pochodzących od właściciela tego znaku towarowego, ponieważ używanie późniejszego znaku towarowego prowadzi do rozmycia tożsamości znaku wcześniejszego i jego oddziaływania na odbiorców.
2)

Jeśli z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że chodzi tu o usuwanie zanieczyszczeń w rozumieniu uwagi 1 HS do działu 25: za pomocą jakich kryteriów należy ustalać to, czy po przemyciu wydobytego produktu mineralnego takiego jak ziemia bieląca (odbarwiająca) kwasem siarkowym i wodą można, na podstawie ww. uwagi, zaklasyfikować go do pozycji taryfowej 2508 40 00 CN i nie trzeba uznawać go za „produkt chemiczny” w rozumieniu działu 38 HS?
—

utrzymując w mocy art. 4 ust. 1 akapit 3 loi du 25 juin 1993 sur l'exercice et l'organisation des activités ambulantes et foraines (ustawy z dnia 25 czerwca 1993 r. o prowadzeniu i organizacji działalności obwoźnej i jarmarcznej), dodany przez art. 7 loi du 4 juillet 2005 modifiant la loi du 25 juin 1993 sur l'exercice d'activités ambulantes et l'organisation des marchés publics (ustawy z dnia 4 lipca 2005 r. zmieniającej ustawę z dnia 25 czerwca 1993 r. o działalności obwoźnej i organizacji targów publicznych), oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 de l'arrêté royal du 24 septembre 2006 relatif à l'exercice et à l'organisation des activités ambulantes (rozporządzenia królewskiego z dnia 24 września 2006 r. w sprawie prowadzenia i organizacji działalności obwoźnej) Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom z art. 4 dyrektywy 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych.
—

w wypadku gdyby Trybunał nie orzekł w niniejszej sprawie, pozostawienie kwestii kosztów do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie i skierowanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania, zgodnie z wyrokiem Trybunału;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 366/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg (Niemcy) w dniu 13 września 2012 r. — Bianca Brandes przeciwko Land Niedersachsen

(Sprawa C-415/12)

2012/C 366/44

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Arbeitsgericht Nienburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Bianca Brandes

Strona pozwana: Land Niedersachsen

Pytanie prejudycjalne

Czy właściwe prawo Unii, w szczególności klauzulę 4 pkt 1 i 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin w załączniku do dyrektywy 97/81 dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (1), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 98/23 (2), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się mu prawo krajowe, obowiązujące zbiorowe układy pracy lub praktyka, według których przy zmianie wymiaru zatrudnienia pracownika związanej ze zmianą liczby dni roboczych w tygodniu wymiar jeszcze niewykorzystanego prawa do urlopu wypoczynkowego — którego wykonanie nie było możliwe przez pracownika w okresie odniesienia — zostaje dostosowany w ten sposób, że wyrażone w tygodniach prawo do urlopu wprawdzie pozostaje takie samo pod względem wysokości, jednakże przy tym wyrażone w dniach prawo do urlopu zostaje przeliczone na nowy wymiar zatrudnienia?

(1) Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., Dz.U. 1998, L 14, s. 9.

(2) Dyrektywa Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie rozszerzenia dyrektywy 97/81/WE w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Dz.U. L 131, s. 10.
4)

Po trzecie, rząd duński stoi na stanowisku, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa jeśli chodzi o przyjętą przezeń koncepcję ciężaru i poziomu dowodu, którego przeprowadzenie jest odpowiednio wymagane od Komisji i państw członkowskich ze względu na to, iż uznał on, iż Komisja, która przeprowadziła kontrolę już po zakończeniu okresu odłogowania, uczyniła zadość spoczywającemu na niej dowodowi opierając swą decyzję na domniemaniu, że stwierdzone przez nią okoliczności zachodziły również w okresie odłogowania oraz ze względu na to, iż uznał on, że ciężar dowodu spoczywający na Danii w ramach sprawy dotyczącej EFOGR wiąże się z przedstawieniem przez to państwo członkowskie materiału dowodowego dotyczącego wszystkich odłogowanych na jego obszarze powierzchni, a nie tylko tych skontrolowanych przez Komisję. W ten sposób Sąd wprowadził zdaniem Królestwa Danii nowy, wyrażony w sposób ogólny, standard dowodowy dla państw członkowskich, który odbiega od dotychczasowej praktyki i nakłada na te państwa ciężar dowodu, któremu nie będą one mogły w praktyce uczynić zadość.
—

Zwraca się uwagę na to, że nastąpiła pewna poprawa w zarządzaniu odpadami na terytorium cypryjskim, niemniej stwierdzona poprawa nastąpiła ze znacznym opóźnieniem, ponieważ zgodnie z art. 14 dyrektywy 1999/31/WE wymagane środki powinny były zostać podjęte najpóźniej do dnia 16 lipca 2009 r. i mimo to, jak przyznają władze cypryjskie, dwa miejsca niekontrolowanego zbytu odpadów nadal działają bez kontroli i w ten sposób naruszenie art. 14 dyrektywy nadal ma miejsce i nie można oczekiwać położenia kresu temu naruszeniu przed upływem co najmniej kolejnych trzech lat.
—

stwierdzenie, że poprzez niepodjęcie w wyznaczonym terminie wszelkich koniecznych działań w celu zniesienia systemu pomocy państwa uznanego za niezgodny z prawem i wspólnym rynkiem na mocy decyzji Komisji 2011/746/UE z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy spółkom Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA oraz Syndial SpA ((środki pomocy państwa C 38/B/04 (ex NN 58/04) i C 13/06 (ex N 587/05)) (notyfikowanej w dniu 24 lutego 2012 r. jako dokument nr C(2011) 956 i opublikowanej w Dz.U. L 309 z dnia 24 listopada 2011 r., s. 1-22), Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3 i 4 tej decyzji i z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 9/27

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08 Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 września 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-404/12 P)

2013/C 9/45

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel)

Druga strona postępowania: Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe, Komisja Europejska,

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08;

— oddalenie w całości skargi skarżących w pierwszej instancji;

— obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami Rady w niniejszym postępowaniu

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem Rady wyrok Sądu w ww. sprawie zawiera dwa naruszenia prawa. Chociaż Rada nie kwestionuje stwierdzenia Sądu, że Komisja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie jako ustawodawca, to jednak uważa, że Sąd nieprawidłowo zinterpretował i zastosował orzecznictwo w sprawach Nakajima (1) i Fediol (2). Dlatego Sąd niesłusznie orzekł, że zgodność z prawem rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (3) może być badana na podstawie konwencji z Aarhus (4) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.

Ponadto Rada uważa, że w każdym razie wybór, jakiego ustawodawca dokonał w rozporządzeniu nr 1367/2006, jest całkowicie zgodny z konwencją z Aarhus. W tym względzie dokonana przez Sąd wykładnia art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus jest błędna, gdyż nie uwzględnia swobody działania, jaka przysługuje stronom konwencji.

Rada wnosi zatem o uchylenie wyroku Sądu w ww. sprawie i o ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez oddalenie w całości skargi skarżących.

(1) Wyrok Trybunału dnia 7 maja 1991 r. w sprawie C-69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. s. I-2069.

(2) Wyrok Trybunału dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-70/87 Fediol przeciwko Komisji, Rec. s. 1781.

(3) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

(4) Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 9/25

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09 Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 września 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej

(Sprawa C-401/12 P)

2013/C 9/42

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel)

Druga strona postępowania: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Parlament Europejski

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09;

— oddalenie w całości skargi skarżących w pierwszej instancji;

— obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami Rady w niniejszym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Zdaniem Rady wyrok Sądu w ww. sprawie zawiera dwa naruszenia prawa. Sąd nieprawidłowo zinterpretował i zastosował orzecznictwo w sprawach Nakajima (1) i Fediol (2). Dlatego Sąd niesłusznie orzekł, że zgodność z prawem rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (3) może być badana na podstawie konwencji z Aarhus (4) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.

Ponadto Rada uważa, że w każdym razie wybór, jakiego ustawodawca dokonał w rozporządzeniu nr 1367/2006, jest całkowicie zgodny z konwencją z Aarhus. W tym względzie dokonana przez Sąd wykładnia art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus jest błędna, gdyż nie uwzględnia swobody działania, jaka przysługuje stronom konwencji.

Rada wnosi zatem o uchylenie wyroku Sądu w ww. sprawie i o ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez oddalenie w całości skargi skarżących.

(1) Wyrok Trybunału dnia 7 maja 1991 r. w sprawie C-69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. s. I-2069.

(2) Wyrok Trybunału dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-70/87 Fediol przeciwko Komisji, Rec. s. 1781.

(3) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

(4) Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 31 sierpnia 2012 r. — Secretary of State for the Home Department przeciwko MG

(Sprawa C-400/12)

(2012/C 331/23)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

Strona pozwana: MG

Pytania prejudycjalne

1) Czy okres spędzony przez obywatela Unii w zakładzie karnym w następstwie skazania go za przestępstwo przerywa okres pobytu w przyjmującym państwie członkowskim wymagany do tego, aby obywatel ów mógł skorzystać z najwyższego poziomu ochrony przed wydaleniem na podstawie art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE (1), czy też w inny sposób wyklucza możliwość skorzystania przez niego z tego poziomu ochrony?

2) Czy sformułowanie „poprzednie dziesięć lat” użyte w art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy oznacza, że aby obywatel Unii mógł skorzystać z najwyższego poziomu ochrony przed wydaleniem, jego pobyt musi być nieprzerwany?

3) Czy okres 10 lat, wymagany do celów art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy, w trakcie którego obywatel Unii musiał zamieszkiwać w przyjmującym państwie członkowskim, ustala się: a) licząc wstecz od dnia podjęcia decyzji o wydaleniu; czy też b) licząc wprzód od dnia rozpoczęcia przez tego obywatela pobytu w przyjmującym państwie członkowskim?

4) Czy w przypadku odpowiedzi na pytanie 3 a) w ten sposób, że owy 10-letni okres ustala się, licząc wstecz, ma znaczenie okoliczność, iż w przypadku danej osoby 10-letni okres upłynął przed owym pozbawieniem wolności?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 158, s. 77).
4)

Czy sąd, przed który wytoczono powództwo później, w ramach rozstrzygnięcia na podstawie art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 i tym samym jeszcze przed rozstrzygnięciem kwestii jurysdykcji przez sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, ma obowiązek sprawdzić, czy sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, jest niewłaściwy na mocy art. 22 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, gdyż tego rodzaju brak właściwości sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, na podstawie art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 prowadziłby do tego, że nie uznano by ewentualnego orzeczenia sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo? Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 nie ma zastosowania w odniesieniu do sądu, przed który wytoczono powództwo później, gdy sąd ten dojdzie do przekonania, że sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, nie jest właściwy na mocy art. 22 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 389/3

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 2 października 2012 r. — Karin Gawelczyk przeciwko Generali Lebensversicherung AG

(Sprawa C-439/12)

2012/C 389/05

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgerichts Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca i wnosząca odwołanie: Karin Gawelczyk

Strona pozwana i druga strona postępowania odwoławczego: Generali Lebensversicherung AG

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG (druga dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (1), przy uwzględnieniu art. 31 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (2), należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 5a ust. 2 zdanie czwarte Versicherungsvertragsgesetz (ustawy o umowach ubezpieczenia) w brzmieniu ustalonym Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften (trzecią ustawą wprowadzającą w życie dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w dziedzinie prawa ubezpieczeń) z dnia 21 lipca 1994 r., który stanowi, że prawo odstąpienia lub sprzeciwu wygasa najpóźniej rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, nawet w sytuacji, gdy ubezpieczający nie został pouczony o prawie do odstąpienia lub sprzeciwu?

(1) Dz.U. L 330, s. 50.

(2) Dz.U. L 360, s. 1.
1)

Czy przy ocenie podlegającego odpowiedzi w ramach art. 110 TFUE pytania, czy kwota podatku od rejestracji [będącego przedmiotem postępowania] samochodu osobowego za rok 2010 przekracza (bądź nie) wartość rezydualną podatku zawartego nadal w wartości zarejestrowanych już w kraju podobnych pojazdów osobowych, dla określenia tej wartości rezydualnej należy przyjąć za podobny: — porównywalny pojazd osobowy, który w roku pierwszego wprowadzenia do użytku [będącego przedmiotem postępowania] samochodu osobowego (2006) został zarejestrowany jako nowy pojazd, albo — ponadto również (inne) pojazdy osobowe dostępne w 2010 r. na rynku pojazdów używanych i które podobnie jak [będący przedmiotem postępowania] samochód osobowy w dniu 30 maja 2006 r. zostały po raz pierwszy wprowadzone do użytku i poza tym są porównywalne, które jednak po dniu 30 maja 2006 r. (w okresie od 30 maja 2006 r. do 2009 r.) zostały (przywiezione i) zarejestrowane jako używane pojazdy osobowe, lub — ponadto również (inne) pojazdy osobowe dostępne w 2010 r. na rynku pojazdów używanych i które inaczej niż [będący przedmiotem postępowania] samochód osobowy po dniu 30 maja 2006 r. po raz pierwszy zostały wprowadzone do użytku, lecz poza tym są porównywalne i które po dniu 30 maja 2006 r. (w okresie od 30 maja 2006 r. do 2009 r.) zostały (przywiezione i) zarejestrowane jako nowe albo używane pojazdy osobowe?
3)

Czy dyrektywa 2004/48 (2) ma zastosowanie do sporu takiego jak w postępowaniu głównym, w którym — po tym jak państwo członkowskie na podstawie art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 nałożyło na producentów i importerów nośników przeznaczonych do zwielokrotniania utworów zobowiązanie do odprowadzenia przewidzianej w tym przepisie godziwej rekompensaty i postanowiło, że należy ją wpłacić wyznaczonej przez to państwo członkowskie organizacji, której powierzono pobór i dystrybucję godziwej rekompensaty — podmiot zobowiązany do zapłaty wnosi, aby w kontekście określonych spornych okoliczności mających znaczenie dla określenia godziwej rekompensaty sąd dokonał ustaleń obciążających wskazaną organizację, która się przeciw temu broni?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 366/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 26 września 2012 r. –„Slancheva sila” EOOD przeciwko Izpalnitelniat direktor na Darzhaven fond „Zemedelie” — Razplashtatelna agentsia

(Sprawa C-434/12)

2012/C 366/47

Język postępowania: bułgarski

Sąd krajowy

Administrativen sad Sofia-grad

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca:„Slancheva sila” EOOD

Strona pozwana: Izpalnitelniat direktor na Darzhaven fond „Zemedelie” — Razplashtatelna agentsia

Pytania prejudycjalne

1) Jak należy interpretować pojęcie „sztucznego stworzenia warunków” w rozumieniu art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 (1)?

2) Czy art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie art. 7 ust. 2 bułgarskiego rozporządzenia nr 29 z dnia 11 sierpnia 2008, zgodnie z którym nie przyznaje się pomocy finansowej wnioskodawcom/beneficjentom, jeżeli zostanie stwierdzone, że sztucznie stworzyli warunki otrzymania pomocy dla uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia?

3) Czy art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu w Republice Bułgarii, zgodnie z którym warunki uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia są stworzone sztucznie, jeżeli między wnioskodawcami istnieje więź prawna?

4) Czy korzystanie przez różnych wnioskodawców będących niezależnymi podmiotami prawa z sąsiadujących ze sobą niezależnych działek, które przed złożeniem wniosku były częściami jednej tylko działki, oraz stwierdzenie więzi faktycznej, jak przykładowo ci sami pełnomocnicy, oferenci, wykonawcy, te same siedziby i adresy wnioskodawców, stanowią „sztuczne stworzenie warunków”?

5) Czy musi zostać stwierdzona zamierzona koordynacja między wnioskodawcami i/lub osobą trzecią, mająca na celu uzyskanie korzyści przez konkretnego wnioskodawcę?

6) Na czym polega korzyść w rozumieniu art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011, a w szczególności czy musi się ona wyrazić w sporządzeniu wielu mniejszych propozycji inwestycyjnych, co ma na celu, by konkretny wnioskodawca otrzymał dofinansowanie w maksymalnej wysokości 200 000 EUR na każdą z tych propozycji, nawet jeżeli zostały złożone przez różnych wnioskodawców?

7) Czy art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu w Republice Bułgarii, zgodnie z którym kryteria zastosowania normy stanowią trzy przesłanki kumulatywne: 1) brak niezależności funkcjonalnej lub stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków dla otrzymania wsparcia 2) dla uzyskania korzyści i 3) sprzecznie z celami systemu wsparcia?

(1) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25, s. 8).
2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy przy obliczaniu zaległego wynagrodzenia z zaliczeniem zgodnie z prawem Unii nieuwzględnionych dotychczas okresów zatrudnienia (przed ukończeniem 18 roku życia w całości i od ukończenia 18 roku życia do chwili zatrudnienia skarżącego przez pozwaną w drugiej połowie) ma znaczenie, że wliczone okresy zatrudnienia miały miejsce od dnia 1 grudnia 1965 r. do dnia 24 listopada 1974 r., a więc na długo przed przystąpieniem Austrii do UE/EWG i przed pierwszym orzeczeniem dotyczącym zasady równego traktowania w prawie Unii?
(ii)

następnie zmieniły przyjętą decyzję i nałożyły na podatnika obowiązek uiszczenia na rzecz skarbu państwa podatku VAT, co do którego skorzystano z prawa do odliczenia jak też odsetek za zwłokę.