ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
80

W odniesieniu do argumentów skarżących, zgodnie z którymi interpretacja dokonana przez EMA jest sprzeczna z celami wyznaczonymi przez rozporządzenie nr 141/2000, a w szczególności przez jego art. 8 ust. 1, należy podnieść, że to właśnie w celu zagwarantowania osiągnięcia celu określonego we wspomnianym rozporządzeniu, a mianowicie zachęcenia do inwestycji w badania i rozwój do wprowadzania do obrotu sierocych produktów leczniczych, wyłączność rynkowa musi być przyznana we wszystkich przypadkach, w których sierocy produkt leczniczy jest przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Rozporządzenie to nie zawiera przepisu, który przewidywałby możliwość niestosowania mechanizmu dziesięcioletniej wyłączności rynkowej dla sierocych produktów leczniczych, które zostały dopuszczone do obrotu dla niektórych wskazań terapeutycznych, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia, w których okres wyłączności może być skrócony, w szczególności jeśli kryteria określone w art. 3 ust. 1 rozpatrywanego rozporządzenia nie są już spełnione. Ponadto podważałoby to cel określony w rozpatrywanym rozporządzeniu i byłoby sprzeczne z jego duchem, ponieważ sponsor produktu leczniczego, po dokonaniu inwestycji koniecznych do ustalenia w trakcie procedur oznaczenia produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego i wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, czy spełnione są kryteria oznaczenia produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego, nie uzyskałby zwrotu tych inwestycji.
72

W tym względzie należy wyjaśnić, że oderwana od kontekstu ocena omawianych pożyczek z punktu widzenia adekwatności stawki stosowanej do tych pożyczek w porównaniu z warunkami rynkowymi została dokonana w zaskarżonej decyzji uzupełniająco. Po uznaniu w motywie 134 zaskarżonej decyzji, że obydwie pożyczki stanowiły pomoc państwa, ponieważ po dokonaniu oceny z dokapitalizowaniem i pomocą w celu ratowania nie przyniosłyby SNCF zysku, jakiego wymagano by w ramach testu prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej, Komisja wskazała w tym motywie, że „[n]awet gdyby zyski z poszczególnych pożyczek odpowiadały warunkom rynkowym – quod non – nie mogłyby być one wystarczające do zapewnienia zgodności środków w ujęciu ogólnym z kryteriami testu prywatnego inwestora [w gospodarce rynkowej]”. Komisja następnie zbadała w motywach 135–141 zaskarżonej decyzji kwestię, jaka stawka powinna towarzyszyć omawianym pożyczkom ocenianym osobno, by odpowiadały warunkom rynkowym. Po zakończeniu tego badania doszła ona do wniosku, że stawka ta powinna wynosić około 14%, przekraczając zaproponowaną przez władze francuskie stawkę wynoszącą 8,5%.
94

Należy też zauważyć, że skarżąca, w piśmie przedstawiającym powody odwołania do Izby Odwoławczej, odniosła się w istocie zarówno do decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą uznano dowody używania przedstawione przed nią za niewystarczające, jak też do dowodów uzupełniających. W związku z tym skarżąca, wbrew temu, co twierdzi interwenient, przytoczyła każdy z tych dowodów na poparcie swojej argumentacji przedstawionej w pkt 2 i 3 tego pisma. Należy uznać, że tego rodzaju odesłanie wystarczająco świadczy o tym, iż skarżąca dała w ten sposób wyraz znaczenia tych dowodów w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą. Tymczasem nie wydaje się, by Izba Odwoławcza dokładnie zbadała ewentualne znaczenie dowodów uzupełniających przedstawionych przez skarżącą (zob. analogicznie ww. w pkt 44 wyrok Centrotherm Systemtechnik/OHIM i centrotherm Clean Solutions, EU:C:2013:593, pkt 116).
15

Po czwarte, Izba Odwoławcza stwierdziła brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych z następujących względów. Przede wszystkim podniosła, że skarżąca, choć jest właścicielem serii znaków towarowych Coca‑Cola cieszących się wysoką renomą i powszechnie znanych, których renoma wiąże się z ich przedstawieniem pismem spencerskim, nie jest jednak właścicielem tego pisma o niezaprzeczalnej elegancji, które może być używane swobodnie przez wszystkich. Następnie uznała ona, że choć towary w niniejszym przypadku są identyczne, a wcześniejsze znaki towarowe cieszą się niepodważalną renomą, trudno jest dostrzec, dlaczego konsument miałby pomylić słowo „master” połączone ze słowem arabskim z wcześniejszymi znakami towarowymi zawierającymi słowa „coca-cola”, jako że brak jest punktów zbieżności na płaszczyźnie tekstowej. Zdaniem Izby Odwoławczej we wcześniejszych oznaczeniach nie ma nic namacalnego, co byłoby powielone w zgłoszonym oznaczeniu, poza elementem tworzonym przez „ogonek”, który odchodzi od podstawy odpowiednich liter „c” i „m”. Jednakże dodała ona, że sam ten element, oddzielony od głównego kontekstu Coca-Coli, nie wystarcza do tego, by konstytuować stopień podobieństwa między oznaczeniami, jako że dowody nie wykazują, by konsumenci skupiali się na tym szczególe, gdy jest on oddzielony od wspomnianego kontekstu. Ponadto w jej ocenie pismo spencerskie nie jest wysoce fantazyjne mimo swych ogonków, wygięć i innych upiększeń oraz nie wykazuje charakteru na tyle odróżniającego, by jego pojawienie się w znakach towarowych innych niż należące do skarżącej powodowało podejrzenie, że te znaki towarowe mają to samo pochodzenie handlowe. Wreszcie oddaliła ona zarzut skarżącej, zgodnie z którym w praktyce interwenient dostarcza towary opatrzone etykietami naśladującymi etykiety widniejące na towarach skarżącej, ze względu na to, że istotną kwestią w niniejszym przypadku jest to, czy znak towarowy w zgłoszonej postaci wykazuje podobieństwo, które może powodować pomylenie go z wcześniejszymi znakami towarowymi w zarejestrowanej postaci, gdyż sposób, w jaki znaki towarowe mogą być używane w praktyce, okazuje się pozbawiony znaczenia przy takiej ocenie.
227

Po trzecie, w przypadku znacznej większości skarżących powody wskazane dla uzasadnienia decyzji o umieszczeniu ich nazwisk w wykazie osób i podmiotów objętych spornymi środkami ograniczającymi odnoszą się do zachowań, których mieli się dopuścić w przeszłości, czyli, w większości przypadków, kilka lat przed przyjęciem spornych środków, a nawet przed utworzeniem rządu jedności narodowej. Powołanie się na takie powody jest niewystarczające w świetle celu spornych środków ograniczających, którym jest „zachęcenie osób, przeciwko którym są one skierowane, do odrzucenia polityki prowadzącej do naruszania praw człowieka i wolności słowa oraz zasady dobrego sprawowania rządów”. Trudno uznać, by objęcie przedmiotowymi środkami osób, które w żaden sposób nie uczestniczą w realizacji polityki rządu ani też nie mają żadnego wpływu na jej kształtowanie, tylko na podstawie zachowań, jakich osoby te miały dopuszczać się w przeszłości, mogło zachęcić je do odrzucenia tej polityki. W tym względzie skarżący twierdzą, odwołując się do motywów wspólnego stanowiska 2002/145 oraz oświadczenia wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, że decyzja o umieszczeniu ich nazwisk w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, takimi jak środki rozpatrywane w niniejszej sprawie, nie może opierać się wyłącznie na zachowaniach, do jakich miało dochodzić w przeszłości.
91

Co się tyczy trybu, w jakim zaskarżone przepisy weszły w życie, Komisja nie wykroczyła rażąco poza to, co było konieczne do osiągnięcia założonych celów. Zamierzała ona bowiem bezpośrednio kontrolować wydatki Unii, biorąc pod uwagę sytuację GP, których plany uznawania zostały zaakceptowane. Co się tyczy podmiotów prawnych, których plany uznawania nie zostały zaakceptowane przed wejściem w życie zaskarżonych przepisów, należy zaznaczyć, jak wskazano w pkt 59–66 powyżej, że ich oczekiwania nie były uzasadnione i że instytucje Unii nie udzieliły im wyraźnych zapewnień. Nie było więc potrzeby ustanowienia dłuższego okresu między przyjęciem zaskarżonych przepisów a ich wejściem w życie lub ustanowienia przepisów przejściowych. Ponadto, jak już stwierdzono, Komisja była zobowiązana do szybkiego działania z tego powodu, że liczba akceptacji planów uznawania znacząco wzrosła w ciągu dwóch ostatnich miesięcy roku 2011.
119

Jeśli chodzi o argumentację skarżącej opartą na objęciu przepisu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 orzecznictwem dotyczącym uzyskania renomy, którą należy wykazać w odniesieniu do znacznej części Unii, a nie w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego, Sąd orzekł już, że orzecznictwa dotyczącego art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 nie można mylić z orzecznictwem mającym na celu sprecyzowanie znaczenia wyrażenia „cieszy się […] renomą” w państwie członkowskim lub w Unii w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, stanowiącego warunek, który zarejestrowany znak towarowy musi spełnić, aby móc korzystać z ochrony rozszerzonej na towary lub usługi, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy. W tym przypadku nie mamy bowiem do czynienia z badaniem, czy przesłanki dopuszczenia danego oznaczenia do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego są spełnione w całej Unii. Chodzi raczej o zakaz używania oznaczenia, w sytuacji gdy istniejący znak towarowy cieszy się renomą w państwie członkowskim lub w Unii, a używanie oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny prowadzi do czerpania nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wspomnianego znaku towarowego bądź też działa na ich szkodę. W tym względzie Trybunał uznał, że w ujęciu terytorialnym istnienie renomy w znacznej części Wspólnoty wystarcza, aby zakazać używania wspomnianego oznaczenia [ww. w pkt 84 wyrok Przedstawienie traktora w kolorach czerwonym, czarnym i szarym, EU:T:2010:413, pkt 47; wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Germans Boada/OHIM (Ręczna maszyna do cięcia płytek ceramicznych), T‑25/11, EU:T:2013:40, pkt 70; zob. także podobnie wyrok z dnia 14 września 1999 r., General Motors, C‑375/97, Rec, EU:C:1999:408, pkt 28, 29; wyrok z dnia 6 października 2009 r., PAGO International, C‑301/07, Zb.Orz., EU:C:2009:611, pkt 27, 30].
82

Poza tym Komisja nie przedstawiła powodu, dla którego fakt, że wezwanie do usunięcia uchybienia wystosowane w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego opisuje zarzucane naruszenia prawa Unii podobne do tych, które zostały wskazane w szczegółowej opinii wydanej przez nią w ramach postępowania przewidzianego w dyrektywie 98/34, miałby zmieniać charakter i przebieg postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i szkodzić ewentualnym negocjacjom między tą instytucją a danym państwem członkowskim. Sąd zwraca w tym względzie uwagę, że ujawnienie takiej szczegółowej opinii nie umożliwia osobom trzecim w postępowaniu o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, takim jak skarżący, poznania treści wezwania do usunięcia uchybienia. Na podstawie szczegółowej opinii ten ostatni może co najwyżej spekulować na temat treści tego wezwania. Tego typu spekulacje podejmowane przez osobę trzecią w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nie mogą jednak zmienić charakteru, przedmiotu ani przebiegu tego postępowania. Co więcej, Komisja nie wyjaśniła, w jaki sposób spekulacje osoby trzeciej na temat jej stanowiska w odniesieniu do zgodności normy technicznej z prawem Unii w dziedzinie swobodnego przepływu towarów, swobodnego przepływu usług i swobody przedsiębiorczości usługobiorców w obrębie rynku wewnętrznego zaszkodziłyby negocjacjom, jakie instytucja ta może podjąć z danym państwem członkowskim.
101

Skarżący twierdzi, że Rada dopuściła się błędu w ocenie, gdy po dokonaniu przeglądu pozostawiała jego nazwę w spornych wykazach, mimo iż nie spełniał on kryteriów materialnych, które w myśl art. 20 decyzji 2010/413 i art. 23 rozporządzenia nr 267/2012 pozwalają na umieszczenie jego nazwy w rzeczonych wykazach. Wobec braku stosownego uściślenia w zaskarżonych aktach niemożliwe jest jego zdaniem ustalenie, z którym z kryteriów ustanowionych w tych przepisach wiążą się powody, zgodnie z którymi „udziela[ł] [on] wsparcia finansowego rządowi Iranu”. W jego przekonaniu jest to poważna przeszkoda w wykonywaniu prawa do wniesienia skargi i z tego punktu widzenia stawia go ona w niezadowalającej i niestosownej sytuacji. W każdym razie uważa on, że Rada popełniła błąd w ocenie, uznając, że kryterium ustanowione w art. 20 ust. 1 lit. c) rzeczonej decyzji i w art. 23 ust. 2 lit. d) rzeczonego rozporządzenia, to jest kryterium wspierania rządu Iranu, zostało w niniejszej sprawie spełnione. Z pisma przewodniego Rady 17576/12, dołączonego do pisma z dnia 10 grudnia 2012 r., wynika zdaniem skarżącego, że prawdziwe powody zaskarżonych aktów polegają na tym, iż umieszczenie jego nazwy w spornych wykazach „m[ogłoby] w istotny sposób wzmocnić presję dyplomatyczną wywieraną obecnie na Iran”. Nic nie wskazuje na to, że w chwili przyjmowania zaskarżonych aktów Rada uwzględniła powód, zgodnie z którym skarżący udzielał wsparcia finansowego rządowi Iranu, a zatem, zgodnie z orzecznictwem, powód ten nie ma znaczenia dla uzasadnienia tych aktów. W każdym razie skarżący uważa, że jedyny zarzut dotyczący świadczenia na rzecz rządu pewnych usług, bez dowodu na ewentualny związek między tymi usługami a rozprzestrzenianiem broni jądrowej, jest zgodnie z orzecznictwem niewystarczający, by uzasadnić zaskarżone akty.
47

Jednakże po ogłoszeniu owych wyroków Trybunał dokonał wykładni art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w taki sposób, że dopuszczalne jest, by instytucje oparły się w tym względzie na ogólnych założeniach mających zastosowanie do niektórych kategorii dokumentów, ponieważ podobne względy natury ogólnej mogą mieć zastosowanie do wniosków o ujawnienie dotyczących dokumentów o tym samym charakterze. Wykładnia ta ma zastosowanie wówczas, gdy przepisy, które regulują postępowanie, przewidują rygorystyczne zasady w zakresie przetwarzania informacji otrzymanych lub ustalonych w ramach takiego postępowania (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, Zb.Orz., EU:C:2012:393, pkt 108, 116, 118). Ma to właśnie miejsce w przypadku art. 27 ust. 2 i art. 28 rozporządzenia nr 1/2003 oraz art. 6, 8, 15 i 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. [101 TFUE i 102 TFUE], które regulują w sposób restrykcyjny używanie dokumentów zawartych w aktach postępowania na podstawie art. 101 TFUE (wyrok z dnia 27 lutego 2014 r. Komisja/EnBW, C‑365/12 P, Zb.Orz., EU:C:2014:112, pkt 86). W tym kontekście uwzględnienie art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w taki sposób, że zakazano by Komisji publikacji wszelkich informacji, w przypadku których miałaby ona prawo odmówić dostępu na podstawie tego przepisu z powołaniem się na ogólne domniemanie, pozbawiałoby sensu art. 30 rozporządzenia nr 1/2003. Tego rodzaju wykładnia z jednej strony skutkowałaby pozbawieniem Komisji możliwości opublikowania nawet istotnej treści jej decyzji, ponieważ w sposób konieczny ujawniałoby to fragmenty akt dochodzenia, z drugiej strony prowadziłoby to także w praktyce do odwrócenia ciężaru dowodu, który w zakresie poufnego traktowania spoczywa na przedsiębiorstwie występującym z takim wnioskiem. Wystarczyłoby bowiem, iż przedsiębiorstwo to wskaże ogólne domniemanie, na które mogą się powołać instytucje na warunkach opisanych powyżej, by zobowiązywało to Komisję do wykazania, że sporne informacje mogą zostać włączone do publikowanej wersji jej decyzji. Zatem okoliczność, zgodnie z którą Komisja w ramach rozpoznawania wniosku o udzielenie dostępu do ogółu dokumentów wskazanych w sposób ogólny i znajdujących się w aktach dochodzenia, może się powołać na ogólne domniemanie oparte na ochronie jednego z interesów wymienionych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (zob. podobnie ww. wyrok Komisja/EnBW, EU:C:2014:112, pkt 65–69) w żaden sposób nie przesądza o zakresie publikacji, której może dokonać ta instytucja w ramach art. 30 rozporządzenia nr 1/2003.
62

Skarżące twierdzą, że komunikaty w sprawie współpracy z 2002 r. i z 2006 r. zawierają przewidywania rodzące po stronie każdego przedsiębiorstwa objętego zakresem ich stosowania uzasadnione oczekiwania co do tego, że informacje dostarczone dobrowolnie pozostaną poufne w zakresie, w jakim jest to możliwe, nawet na etapie publikacji decyzji Komisji. Ponadto wspomniane komunikaty udzielają konkretnych zapewnień co do tego, że publikacja informacji będzie miała ten skutek, że współpracujące przedsiębiorstwa, takie jak skarżące, będą mniej narażone na powództwa cywilnoprawne niż przedsiębiorstwa, które nie współpracowały. Te uzasadnione oczekiwania, które opierają się również na art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, obejmują nie tylko dokumenty przekazane w ramach postępowania w sprawie łagodzenia sankcji, ale również informacje w nich zawarte. Tymczasem zaskarżona decyzja zezwala na opublikowanie tożsamości klientów skarżących, czyli informacji dostarczonych Komisji w ramach programu łagodzenia sankcji. Takie opublikowanie, które nie jest konieczne dla celów stosowania art. 101 TFUE, narusza tym samym uzasadnione oczekiwania skarżących oraz stawia je w mniej korzystnej sytuacji w porównaniu z przedsiębiorstwami, które nie współpracowały. Stanowi to naruszenie przepisów dotyczących ochrony tajemnicy zawodowej.
42

W trzeciej kolejności Izba Odwoławcza stwierdziła również, że pozostałe elementy występujące we wcześniejszych znakach towarowych MASTERROCK, FIXROCK, FLEXIROCK i COVERROCK mają charakter słabo odróżniający. W jej ocenie pierwsze elementy wspomnianych oznaczeń będą kojarzone przez właściwy krąg odbiorców niemieckojęzycznych z ewentualnymi właściwościami, jakie posiada wełna skalna, a mianowicie z jej elastycznością („flexi”), zdolnością do szybkiego zamontowania na murze („fix”), wysoką jakością („master”) lub jej wykorzystaniem do krycia („cover”). Terminy odpowiadające tym elementom słownym stanowią podstawowe słownictwo w języku angielskim, a ponadto brzmią analogicznie do niemieckich wyrazów „fix”, „flexibel” i „Meister”. Jednocześnie „cover” jest anglicyzmem, który wszedł do języka niemieckiego.
162

Ponadto, jeśli chodzi o argument skarżących, zgodnie z którym istnienie rozbieżności między EFSA oraz krajowymi urzędami ds. bezpieczeństwa żywności co do pewnych oświadczeń zdrowotnych jest oczywiste w świetle opinii wymienionych w załączniku do ich skargi, wystarczy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w celu zapewnienia pewności prawnej i dobrej administracji wymiarem sprawiedliwości do tego, by skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została oparta, wynikały, choćby w sposób zwięzły, lecz spójny i zrozumiały, z samej treści skargi. W tym względzie należy przypomnieć, że wprawdzie treść skargi co do poszczególnych punktów może być poparta i uzupełniona poprzez odwołania do załączonych do niej wyciągów z dokumentów, jednakże ogólne odwołanie do innych pism, także wówczas, gdy stanowią one załączniki do skargi, nie rekompensuje braku zasadniczych elementów argumentacji prawnej, które muszą być zawarte w skardze na podstawie przywołanych wyżej przepisów (zob. podobnie wyrok z dnia 14 grudnia 2005 r., General Electric/Komisja, T‑210/01, Zb.Orz., EU:T:2005:456, pkt 592). Należy zatem odrzucić ten argument jako niedopuszczalny.
5

W dniu 16 maja 2012 r., na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1924/2006, Komisja przyjęła rozporządzenie (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiające wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz.U. L 136, s. 1). Komisja zezwoliła w tym rozporządzeniu na stosowanie częściowego wykazu zawierającego 222 oświadczenia zdrowotne, odpowiadającego 497 pozycjom wpisanym do scalonego wykazu, w przypadku których EFSA stwierdziła zasadniczo, że na podstawie złożonych danych wykazano związek pomiędzy kategorią żywności, daną żywnością lub jednym z jej składników a deklarowanym skutkiem (zwanego dalej „wykazem dopuszczonych oświadczeń”). Rzeczone oświadczenia, jak i inne odrzucone oświadczenia, wpisano także do unijnego rejestru oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, utworzonego przez Komisję zgodnie z art. 20 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia nr 1924/2006. Ponadto Komisja postanowiła, że rozporządzenie nr 432/2012 stosuje się po upływie sześciu miesięcy od daty jego wejścia w życie, czyli od dnia 14 grudnia 2012 r. po to, by podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze korzystające z niedopuszczonych oświadczeń mogły dostosować się do jego wymogów, zwłaszcza do zakazu wprowadzania na rynek przewidzianego w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006.
119

Projekt wspomnianego pisma (załącznik A.12 do skargi) został sporządzony w następującym brzmieniu i zawiera następujące wykreślenia, co do których bezsporne jest, że zostały wprowadzone odręcznie przez skarżącego po otrzymaniu przez niego owego projektu: „Panie Przewodniczący, Niniejszym pismem informuję Pana o podjętej przeze mnie decyzji złożenia rezygnacji ze stanowiska członka Komisji Europejskiej ze skutkiem natychmiastowym. Podjąłem tę decyzję, aby bronić swojego własnego dobrego imienia oraz aby zapobiec jakiejkolwiek szkodzie, której mogłaby doznać Unia Europejska i Komisja w nadchodzących tygodniach. Stanowczo zaprzeczam wszystkim zarzutom. Jestem przekonany, że nic nie wykaże naruszenia przeze mnie prawa. Mam więc zamiar skorzystać ze wszystkich środków prawnych, jakie mam do dyspozycji, aby bronić mojego dobrego imienia i moich interesów przed tymi zarzutami. Jednakże będzie to nie tylko czasochłonne, lecz przede wszystkim wymaga, abym został zwolniony z moich obecnych obowiązków politycznych członka Komisji Europejskiej. Pozostając na stanowisku nie byłbym zdolny bronić swojej sprawy tak energicznie, jak jest to moim zdaniem konieczne. Jednocześnie przyznaję, że byłoby nieuchronnie szkodliwe dla wizerunku instytucji, gdyby jeden z jej urzędujących członków był zaangażowany w batalię prawną przeciwko zarzutom dotyczącym jego osobistego postępowania. Co ważniejsze, nie czułbym się zdolny do poświęcenia całej mojej energii pełnieniu obowiązków komisarza […], będąc jednocześnie zmuszonym bronić się przed takimi zarzutami. Pozwalam sobie jednakże zapewnić Pana, że moja decyzja, aby bronić mojego dobrego imienia przeciwko tym zarzutom, w żadnym momencie nie przeszkodzi mi w przestrzeganiu moich prawnych powinności byłego komisarza, wymagających ode mnie prawego i dyskretnego postępowania”.
266

Ponadto Republika Francuska powołuje się na orzecznictwo dotyczące sprzedaży akcji, zgodnie z którym jeżeli przedsiębiorstwo, które skorzystało z pomocy państwa, zostało nabyte po cenie rynkowej, to znaczy po najwyższej cenie, jaką inwestor prywatny działający w warunkach normalnej konkurencji był skłonny zapłacić za tę spółkę w sytuacji, w jakiej się ona znajdowała, w szczególności po skorzystaniu z pomocy państwa, element pomocy uważa się za wyceniony zgodnie z ceną rynkową i uwzględniony w cenie zakupu. W takich okolicznościach nie można uznać, że nabywca odniósł korzyść w porównaniu z innymi podmiotami na rynku. Jednak, co do zasady, w przypadku, gdy spółka będąca beneficjentem pomocy została sprzedana po cenie rynkowej, cena sprzedaży odzwierciedla skutki wcześniejszej pomocy i to sprzedający tę spółkę zachowuje korzyści płynące z pomocy. W takim przypadku przywrócenie stanu poprzedniego powinno zostać zapewnione, w pierwszej kolejności, poprzez zwrot pomocy przez sprzedającego (zob. podobnie wyrok z dnia 20 września 2001 r., Banks,C‑390/98, Rec, EU:C:2001:456, pkt 77, 78). Republika Francuska uważa, że wymaganie od sprzedanego przedsiębiorstwa, czyli Sernam Xpress, zwrotu bezprawnie przyznanej i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym pomocy prowadziłoby w ostatecznym rozrachunku do ukarania nabywcy tego przedsiębiorstwa, czyli spółki Financière Sernam, która to spółka zapłaciła za to przedsiębiorstwo cenę rynkową, spłacając już tym samym ową przyznaną bezprawnie i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc. Według Republiki Francuskiej oznaczałoby to zmuszenie nabywcy akcji sprzedanego przedsiębiorstwa do dwukrotnego spłacenia rzeczonej pomocy przyznanej bezprawnie i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym.