ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2013 r. – ClientEarth i PAN Europe przeciwko EFSA

(sprawa T‑214/11)

„Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Nazwiska rzeczoznawców, którzy przedstawili uwagi dotyczące projektu wytycznych dotyczących dokumentacji naukowej, jaką należy załączyć do wniosku o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin oraz zawartych w tych produktach substancji czynnych — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki — Ochrona danych osobowych — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 — Obowiązek uzasadnienia”

1. Postępowanie sądowe — Decyzja lub rozporządzenie zastępujące w toku postępowania zaskarżony akt — Nowa okoliczność — Rozszerzenie wstępnie przedstawionych żądań i zarzutów (regulamin postępowania przed Sądem, art. 48 § 2) (por. pkt 33)

2. Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Ochrona życia prywatnego i integralności jednostki — Zakres — Obowiązek dokonania oceny zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych — Pełne zastosowanie przepisów rozporządzenia nr 45/2001 do wszystkich wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów zawierających dane osobowe [rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 45/2001, art. 8; nr 1049/2001, art. 4 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 39, 40)

3. Zbliżanie ustawodawstw — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Przetwarzanie tych danych przez instytucje i organy Unii — Informacja umożliwiająca identyfikację autorów uwag dotyczących projektu wytycznych — Dane osobowe — Wniosek o udzielenie dostępu do tej informacji na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 — Obowiązek ustalenia konieczności przekazania takich danych [rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: nr 45/2001, art. 2 lit. a), art. 5 lit. b), art. 8 lit. b); nr 1049/2001, art. 4 ust. 1 lit. b)] (por. pkt 46, 64)

4. Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Obowiązek uzasadnienia — Zakres (art. 296 TFUE; rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) (por. pkt 62, 63)

Przedmiot

Początkowo żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EFSA z dnia 10 lutego 2011 r. odmawiającej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43), dostępu do pewnych przygotowanych przez EFSA roboczych dokumentów zawierających wytyczne dla podmiotów składających wnioski o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin, a następnie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EFSA z dnia 12 grudnia 2011 r. cofającej wydaną wcześniej decyzję i udzielającej skarżącym dostępu do wszystkich informacji objętych wnioskiem o udzielenie dostępu, z wyjątkiem nazwisk zewnętrznych rzeczoznawców, którzy przedstawili pewne uwagi dotyczące projektu ww. wytycznych

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
4)

Skutki załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB, zmienionej przez decyzję 2010/644/WPZiB, a następnie przez decyzję 2011/783/WPZiB, zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Post Bank Iran do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim dotyczy on Post Bank Iran.
2)

Skutki załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB, zmienionej przez decyzję 2010/644/WPZiB, a następnie decyzję 2011/783/WPZiB w odniesieniu do Export Development Bank of Iran zostają utrzymane w mocy do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim dotyczy on Export Development Bank of Iran.
3.

Rolnictwo — Zbliżanie ustawodawstw — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin — Dyrektywa 91/414 — Procedura włączenia substancji czynnych wchodzących w skład tych środków do załącznika I do tej dyrektywy — Utrzymujący się brak pewności z naukowego punktu widzenia co do istnienia i zakresu ryzyka dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska naturalnego — Stosowanie zasady ostrożności — Zakres [art. 191 ust. 2 TFUE; dyrektywa Rady 91/414, art. 4 ust. 1 lit. b), art. 5 ust. 1 lit. b), załącznik I] (por. pkt 41–44, 61, 92)
2)

Rada Unii Europejskiej pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Bank Kargoshaei, Bank Melli Iran Investment Company, Bank Melli Iran Printing and Publishing Company, Cement Investment & Development Co., Mazandaran Cement Company, Melli Agro-chemical Company i Shomal Cement Co.
7.

Instytucje Unii Europejskiej — Prawo publicznego dostępu do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Ochrona interesu publicznego — Stosunki międzynarodowe — Zakres — Wytyczne negocjacyjne do celów przystąpienia Unii do europejskiej konwencji praw człowieka — Zaliczenie — Wyjątek — Wytyczne, które zostały podane do wiadomości partnerom negocjacyjnym [rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie] (por. pkt 56, 58, 70–72, 78)
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 15)
11.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Żądanie informacji — Uprawnienia Komisji — Uprawnienie do zażądania informacji dotyczących okresu sprzed przystąpienia danego państwa do Unii (art. 82 WE, art. 102 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 18 ust. 1, 3) (por. pkt 134)
7.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Żądanie informacji — Prawo do obrony — Bezwzględne prawo do milczenia — Brak — Prawo do odmowy udzielenia odpowiedzi oznaczającej przyznanie się do naruszenia (art. 101 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47, art. 48 ust. 2; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 18) (por. pkt 118–120)
Odnośnie do podziału kompetencji między Sądem a Sądem do spraw Służby Publicznej w obecnym stanie prawa Unii spór pomiędzy urzędnikiem a instytucją, w której ten urzędnik jest lub był zatrudniony, mieści się, jeśli u podstaw tego sporu leży stosunek pracy łączący zainteresowanego z instytucją, w zakresie stosowania art. 270 TFUE oraz art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego i w rezultacie znajduje się poza zakresem stosowania art. 268 TFUE i 340 TFUE, które regulują ogólne zasady odpowiedzialności pozaumownej Unii.

W tym względzie, co się tyczy sporu toczącego się pomiędzy spadkobiercami zmarłego urzędnika a instytucją, w której ów urzędnik był zatrudniony, jeśli działają oni w celu naprawienia szkody poniesionej przez nich we własnym imieniu, niezależnie od tego, czy chodzi tu o szkodę majątkową, czy niemajątkową, to brakuje tu spełnienia przesłanki osobistej, mającej charakter subiektywny i związanej z posiadaniem statusu urzędnika, któremu przysługują omawiane prawa, w związku z czym Sąd do spraw Służby Publicznej co do zasady nie jest właściwy podmiotowo do rozpoznania tego sporu na podstawie art. 270 TFUE oraz art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego. W tych okolicznościach, w sytuacji gdy omawiani spadkobiercy żądają odszkodowania za kilka szkód spowodowanych tym samym aktem, są oni zobowiązani do wniesienia dwóch skarg – jednej do Sądu do spraw Służby Publicznej, a drugiej do Sądu, w zależności od tego, czy wstępują oni w prawa tego urzędnika, czy też domagają się naprawienia szkody, majątkowej bądź niemajątkowej, we własnym imieniu, przy czym te dwie skargi o odszkodowanie podlegają różnym przesłankom materialnym.

Jednakże zważywszy na względy odnoszące się do pewności prawa, prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, ekonomii procesowej oraz konieczności przeciwdziałania wydawaniu przez sądy sprzecznych ze sobą orzeczeń, można dopuścić możliwość połączenia żądań tych spadkobierców w ramach jednej skargi. Taką pojedynczą skargę należy wnieść do Sądu, który nie tylko sprawuje właściwość ogólną lub powszechną, mając wobec tego pełne prawo do orzekania, w odróżnieniu od Sądu do spraw Służby Publicznej, który jest sądem wyspecjalizowanym, lecz także jest sądem wyższej instancji, do którego przynależy Sąd do spraw Służby Publicznej w myśl postanowień art. 257 TFUE. Należy w tym względzie zauważyć, że w przypadku wniesienia powództwa w tym samym przedmiocie do sądów różnych instancji sądem właściwym do rozpoznania całości sporu jest zasadniczo sąd wyższej instancji. Na podstawie art. 8 ust. 3 akapit drugi załącznika I do statutu Trybunału Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdza brak swojej właściwości, tak aby Sąd mógł orzec w tych sprawach.

(por. pkt 47, 51, 65, 66, 73–75)
1.

Postępowanie sądowe — Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej — Umowa podlegająca prawu krajowemu — Wykładnia umowy w świetle prawa krajowego — Przesłanki — Niewystarczalność postanowień umownych do rozwiązania sporu — Wątpliwość co do treści i sensu umowy (art. 272 TFUE) (por. pkt 53, 54)
W ramach formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do środka krajowego, mającego na celu ocenę, czy stanowi on pomoc państwa, o której mowa w art. 108 ust. 2 TFUE, nic nie stoi na przeszkodzie, aby zainteresowane osoby trzecie poczyniły uwagi nie tylko na temat wątpliwości wskazanych przez Komisję w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, lecz również w odniesieniu do innych elementów badanego środka. W tym kontekście nie ma przeszkód, aby w wyniku wątpliwości podniesionych w uwagach zainteresowanej strony Komisja przeprowadziła pogłębione badanie, zebrała dodatkowe informacje i w razie potrzeby zmieniła swoje stanowisko. Z art. 4 ust. 4 i z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania artykułu 108 TFUE wynika bowiem, że wspomniana decyzja zawiera wstępną ocenę, która umożliwia Komisji wyrobienie sobie pierwszej opinii co do tego, czy badane środki stanowią pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i czy są zgodne z rynkiem wewnętrznym. Decyzja ta ma zatem wyłącznie charakter przygotowawczy. Nieodzownie tymczasowy charakter ocen zawartych w takiej decyzji znajduje potwierdzenie w art. 7 rozporządzenia nr 659/1999, który stanowi, iż w ostatecznej decyzji Komisja może postanowić, że badany środek nie stanowi pomocy, że zgłoszona pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem, że zgłoszona pomoc może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli zostaną spełnione pewne warunki, lub że zgłoszona pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 45–47)
Za niekwalifikowalne należy uznać wydatki przedłożone Komisji przez beneficjenta pomocy finansowej Unii na podstawie różnych umów zawartych przez beneficjenta z Komisją w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i Innowacji, o ile naruszone zostały postanowienia umowne. Jest tak w przypadku stwierdzenia z jednej strony braku wiarygodności ksiąg rachunkowych beneficjenta i z drugiej strony uchybień i nieprawidłowości w systemie ewidencjonowania czasu pracy oraz oczywiście zawyżonej liczby dni pracy wykazanej w odniesieniu do dyrektora programów.

W przypadku gdy Komisja poinformowała stronę skarżącą o tym, iż mając na względzie konkluzje audytu tymczasowego, zamierzała z jednej strony wykluczyć ją z bieżącego postępowania o przyznanie dotacji w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007–2013) ze względu na poważne uchybienie zawodowe, a z drugiej strony nałożyć na nią karę administracyjną w postaci wykluczenia z możliwości uzyskiwania zamówień lub dotacji finansowanych z budżetu Unii, maksymalnie na okres pięciu lat, ze względu na poważne naruszenie jej zobowiązań umownych, ostateczny wpis skarżącej do centralnej bazy danych o wykluczeniach jest obiektywnie uzasadniony i ma swoje źródło w zachowaniu samej skarżącej. W tym względzie nie ma znaczenia, że tymczasowy wpis skarżącej do centralnej bazy danych o wykluczeniach, pierwotnie uzasadniony przesłankami wykluczenia określonymi w art. 93 ust. 1 lit. c) i art. 96 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1605/2002, był uzasadniany innymi okolicznościami.

(por. pkt 213, 214, 218)
8.

Zamówienia publiczne Unii Europejskiej — Procedura przetargowa — Decyzja Europejskiego Banku Centralnego określająca zasady udzielania zamówień publicznych — Termin do zakwestionowania treści dokumentacji zaproszenia do składania ofert — Ograniczenie prawa do skutecznego środka prawnego — Brak — Wykładnia w świetle dyrektyw dotyczących udzielania zamówień publicznych — Wymóg przewidywalności długości terminu — Zakres (dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady: 89/665, art. 1 ust. 1, 4, 6; 2004/18, art. 8; decyzja Europejskiego Banku Centralnego określająca zasady udzielania zamówień publicznych, art. 21 ust. 2) (por. pkt 101–120)
Przy stosowaniu art. 107 ust. 3 TFUE Komisji przysługuje szeroki zakres uznania, z czym wiąże się dokonywanie złożonych ocen ekonomicznych i społecznych, które należy przeprowadzać w świetle uwarunkowań Unii. W celu wykonywania powyższego uprawnienia może ona ustanowić dla siebie wskazówki – za pomocą aktów takich jak komunikaty – pod warunkiem że wskazówki te nie są sprzeczne z przepisami traktatu. W tym względzie Komisja, przyjmując takie normy postępowania dotyczące stosowania środków pomocy państwa i ogłaszając poprzez publikację, że będzie je stosować od tej pory do przypadków w nich przewidzianych, sama sobie wyznacza granice przysługującego jej uznania i nie może odejść od tych norm bez narażania się, w odpowiednim przypadku, na sankcje z tytułu naruszenia ogólnych zasad prawa, takich jak zasada równego traktowania lub zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań. Tym samym w szczególnej dziedzinie pomocy państwa Komisja jest związana wytycznymi i komunikatami, które wydaje, o ile nie odbiegają one od postanowień traktatu i są akceptowane przez państwa członkowskie.

Komisja nie naruszyła komunikatu w sprawie restrukturyzacji, uznając, że zasada ograniczenia do niezbędnego minimum pomocy państwa przyznanej przedsiębiorstwu z sektora bankowego w celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego umożliwia jej nałożenie, pod wskazanymi poniżej warunkami, zakazu nabywania udziałów wynoszących ponad 5%, obowiązującego maksymalnie przez pięć lat.

Po pierwsze, zakaz nabywania udziałów nie dotyczy jedynie udziałów w przedsiębiorstwach działających w sektorze finansowym lub w państwie członkowskim przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy, lecz może też potencjalnie dotyczyć każdego nabycia, ponieważ jego celem jest spowodowanie, by pieniądze banku będącego beneficjentem pomocy zostały wykorzystane do zwrotu tej pomocy przed dokonaniem przez bank nabycia. Nabycie udziałów powinno bowiem mieć na celu zagwarantowanie rentowności wspieranej jednostki. W rezultacie każde nabycie udziałów niezwiązane z procesem restrukturyzacji może samo w sobie spowodować zakłócenia na rynku. Byłoby tak w przypadku nabycia sfinansowanego w drodze pomocy państwa, które nie są ściśle niezbędne do przywrócenia rentowności spółki będącej beneficjentem i w rezultacie naruszają zasadę ścisłego minimum.

Po drugie, zakaz obejmowania udziałów w innych przedsiębiorstwach lub realizacji nowych inwestycji nie ogranicza się do pakietów kontrolnych.

Wreszcie, co się tyczy czasu obowiązywania zakazu, chociaż komunikat w sprawie restrukturyzacji nie określa dokładnie czasu trwania w odniesieniu do zakazów nabywania udziałów nałożonych w celu zapewnienia ograniczenia pomocy do niezbędnego minimum, ponieważ pkt 23 komunikatu w sprawie restrukturyzacji powołuje się na restrukturyzację beneficjenta, wciąż można stąd wywnioskować, że taki środek może być uznany za zasadny tak długo, jak długo okoliczności takie istnieją.

(por. pkt 40, 42–46, 54, 63, 169, 177)
3)

Stwierdza się nieważność załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r., załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 oraz załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010, w zakresie, w jakim dotyczą one Iran Insurance Company.
Sądy Unii Europejskiej powinny – zgodnie z kompetencjami przysługującymi im na podstawie traktatu FUE – zapewnić co do zasady pełną kontrolę zgodności z prawem ogółu aktów Unii w świetle praw podstawowych stanowiących integralną część porządku prawnego Unii. Do tych praw podstawowych zalicza się w szczególności prawo do skutecznej ochrony sądowej.

Skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga między innymi, by sąd Unii upewnił się, że dany akt, który ma dla zainteresowanej osoby czy zainteresowanego podmiotu znaczenie indywidualne, opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to sprawdzenie okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw wspomnianego aktu, tak aby kontrola sądowa nie była ograniczona do oceny abstrakcyjnego prawdopodobieństwa przywołanych powodów, ale dotyczyła tego, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do wsparcia tego aktu – są wykazane.

W tym celu sąd Unii ma obowiązek przeprowadzić to badanie, zwracając się w razie potrzeby do właściwego organu Unii o przedstawienie informacji lub dowodów, poufnych lub nie, mających znaczenie dla takiego badania. To bowiem do właściwego organu Unii należy – w razie zakwestionowania – wykazanie zasadności powodów wysuniętych przeciwko konkretnej osobie, a nie do tej osoby przedstawienie dowodu przeciwnego na brak zasadności wspomnianych powodów.

(por. pkt 32–36)
5.

Skarga o stwierdzenie nieważności — Wyrok stwierdzający nieważność — Skutki — Ograniczenie przez Trybunał — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Syrii — Ryzyko zaszkodzenia w sposób poważny i nieodwracalny skuteczności wszelkiego zamrożenia aktywów, o jakim, wobec osób, o których mowa w akcie, którego nieważność została stwierdzona, mogłaby w przyszłości zadecydować Rada — Utrzymanie w mocy skutków decyzji i rozporządzeń, których nieważność została stwierdzona do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania lub do dnia jego oddalenia (art. 264 akapit drugi TFUE, art. 266 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 56 akapit pierwszy, art. 60 akapit drugi; decyzja Rady 2013/255/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 36/2012, nr 363/2013) (por. pkt 88–94)
Jeżeli chodzi o akty Rady wprowadzające środki ograniczające wobec Syrii, skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga w szczególności, by w ramach kontroli zgodności z prawem powodów uzasadniających decyzję o umieszczeniu lub pozostawieniu nazwiska określonej osoby w wykazie osób objętych sankcjami sąd Unii upewnił się, że decyzja ta opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to sprawdzenie okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw wspomnianej decyzji, tak aby kontrola sądowa nie była ograniczona do oceny abstrakcyjnego prawdopodobieństwa przywołanych powodów, ale dotyczyła tego, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do wsparcia tejże decyzji – zostały wykazane. To do właściwego organu Unii należy – w razie zakwestionowania – wykazanie zasadności powodów wysuniętych przeciwko konkretnej osobie, a nie do tej osoby przedstawienie zaprzeczającego dowodu braku zasadności wspomnianych powodów. Jest istotne, by przedstawione przez odnośny organ informacje lub dowody wykazywały powody wysunięte wobec zainteresowanej osoby. Jeśli materiały te nie pozwalają na stwierdzenie zasadności danego powodu, sąd Unii pomija ten powód jako uzasadnienie rozpatrywanej decyzji o umieszczeniu w wykazie lub o pozostawieniu wpisu.

Jeśli materiały przedstawione przez Radę nie zawierają żadnych wskazówek na poparcie wysuniętych przeciwko skarżącemu twierdzeń, wynika z tego, że Rada nie uczyniła zadość ciężarowi dowodu, który spoczywa na niej na mocy art. 47 karty praw podstawowych.

(por. pkt 80, 81, 85, 86)
O ile art. 147 ust. 3 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich określa informacje, jakie mają być zawarte w decyzji o udzieleniu zamówienia, o tyle przepis ten nie przewiduje, że informacje te powinny być podane w piśmie informującym odrzuconych oferentów o treści tejże decyzji. Wymiana informacji pomiędzy instytucją zamawiającą a oferentami, w szczególności tymi, którzy zostali odrzuceni, oraz treść tych informacji są bowiem uregulowane w art. 149 rozporządzenia nr 2342/2002. W rezultacie omawiany art. 147 jest pozbawiony znaczenia do celów określenia treści obowiązku uzasadnienia obciążającego instytucję zamawiającą względem odrzuconego oferenta w zakresie pisma informującego go o treści decyzji instytucji zamawiającej.

(por. pkt 45)
Artykuł 4 ust. 5 nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji odnosi się do wszystkich dokumentów pochodzących od państw członkowskich, które państwa te przekazują instytucji, bez względu na to, kto w obrębie owych państw jest ich autorem, stosownie do krajowego podziału kompetencji.

(por. pkt 67)
Żaden przepis statutu Trybunału Sprawiedliwości ani regulaminu postępowania nie zabrania stronie dokonania klasyfikacji prawnej zarzutu odmiennej od tej, jakiej dokonała ona w innym sporze. W istocie prawo do wniesienia skargi do Sądu przysługujące osobom fizycznym lub prawnym na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE nie może zostać ograniczone w braku wyraźnie przewidzianej w tym celu podstawy prawnej bez naruszenia podstawowych zasad zgodności z prawem i poszanowania prawa do obrony, a także prawa do skutecznego środka prawnego i do dostępu do bezstronnego sądu zapewnionego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Jeżeli strony określają przedmiot sporu, który nie może zostać zmieniony przez sędziego, to do tego ostatniego należy jednak dokonanie interpretacji zarzutów raczej ze względu na ich istotę niż kwalifikację, a w konsekwencji – przystąpienie do oceny zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze.

Paremia non concedit venire contra factum proprium ma w prawie Unii jedynie na celu uniemożliwienie stronie zaprzeczenia przed sądem rozpatrującym odwołanie okolicznościom faktycznym lub proceduralnym, które strona uznała w pierwszej instancji i które znajdują się w protokole rozprawy w tej instancji.

(por. pkt 50–52)