3

Co się tyczy włoskich uregulowań dotyczących umów o szkolenie i pracę motywy 62–67 decyzji 2000/128 stanowią: „(62) Umowy o szkolenie i pracę, które podlegały przepisom [legge n. 863 – Conversione in legge, con modificazioni, del decreto-legge 30 ottobre 1984, n. 726, recante misure urgenti a sostegno e ad incremento dei livelli occupazionali (ustawy nr 863 przekształcającej w ustawę, ze zmianami, dekret ustawodawczy nr 726 z dnia 30 października 1984 r. w sprawie pilnych środków dotyczących wspierania i zwiększania poziomu zatrudnienia) z dnia 19 grudnia 1984 r. (GURI nr 351 z dnia 22 grudnia 1984 r., s. 10691)], nie stanowiły pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu [WE], ale środek o charakterze ogólnym. Przewidziane ulgi miały bowiem zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw w sposób jednolity, automatyczny, niedyskryminacyjny i na podstawie obiektywnych kryteriów. (63) Modyfikacje wprowadzone w 1990 r. na mocy [legge n. 407 – Disposizioni diverse per l’attuazione della manovra di finanza pubblica 1991–1993 (ustawy nr 407 zawierającej różne przepisy dotyczące wprowadzania w życie polityki finansów publicznych w latach 1991–1993) z dnia 29 grudnia 1990 r. (GURI nr 303 z dnia 31 grudnia 1990 r., s. 3)] sprawiły, że charakter tych środków uległ zmianie. Przepisy te uzależniły obniżki od lokalizacji przedsiębiorstwa będącego ich beneficjentem, a także od tego, do jakiego sektora należy owo przedsiębiorstwo. W efekcie niektóre przedsiębiorstwa korzystają z obniżek większych niż te, które przyznaje się przedsiębiorstwom z nimi konkurującym. (64) Selektywne obniżki, które sprzyjają niektórym z przedsiębiorstw względem innych usytuowanych [bardziej niż innym usytuowanym] w tym samym państwie członkowskim, bez względu na to, czy owa selektywność urzeczywistnia się na poziomie indywidualnym, regionalnym czy sektorowym, stanowią – w odniesieniu do różnicującej części obniżki – pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu [WE], zakłócającą konkurencję i mogącą wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Rozróżnienie to sprzyja bowiem przedsiębiorstwom, które prowadzą działalność na określonych obszarach terytorium Włoch, jako że nie korzystają z niego przedsiębiorstwa usytuowane poza tymi obszarami. (65) Pomoc ta zakłóca konkurencję, zważywszy, że wzmacnia ona sytuację finansową i możliwości działania przedsiębiorstw będących jej beneficjentami w stosunku do przedsiębiorstw, które z niej nie korzystają. Jeśli taki skutek ma miejsce w dziedzinie objętej wewnątrzwspólnotową wymianą handlową, pomoc wywiera wpływ na tę ostatnią. (66) W szczególności pomoc ta zakłóca konkurencję i wpływa na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi w takim zakresie, w jakim korzystające z tej pomocy przedsiębiorstwa eksportują część ich [swej] produkcji do innych państw członkowskich; podobnie [ponadto] nawet jeżeli przedsiębiorstwa nie eksportują, produkcja krajowa jest uprzywilejowana, ponieważ pomoc ogranicza możliwości innych przedsiębiorstw mających siedziby w innych państwach członkowskich jeżeli chodzi o eksport ich produktów na rynek włoski. (67) Z powyższych względów badane środki są co do zasady zakazane przez art. 87 ust. 1 traktatu [WE] i art. 62 ust. 1 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym [z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3, zwanego dalej »porozumieniem EOG«)] i mogą zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem, tylko jeśli mogą one zostać objęte odstępstwami przewidzianymi w rzeczonym traktacie lub porozumieniu”.