ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Czy sąd krajowy rozpoznający powództwo przeciwko konsumentowi w związku z wykonaniem umowy, jeżeli zgodnie z procesowym prawem krajowym jest wyłącznie uprawniony do badania z urzędu, czy żądanie stanowi naruszenie przepisu krajowego o charakterze bezwzględnie obowiązującym, jest w taki sam sposób uprawniony z urzędu – nawet w razie niestawiennictwa strony – do zbadania czy i do stwierdzenia, że umowa będąca przedmiotem postępowania jest objęta zakresem stosowania dyrektywy [Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r.] w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich tak, jak została ona przetransponowana do prawa belgijskiego?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 251/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2016 r. – Marco Tronchetti Provera SpA i in./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Sprawa C-206/16)

(2016/C 251/08)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Marco Tronchetti Provera SpA, Antares European Fund Limited, Antares European Fund II Limited, Antares European Fund LP, Luca Orsini Baroni, UniCredit SpA, Lauro Sessantuno SpA

Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Pytanie prejudycjalne

Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2004/25/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu przyjętych w prawie europejskim ogólnych zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy upoważniają Consob do podwyższenia oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, w sytuacji kiedy „miała miejsce zmowa pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami”, bez określenia konkretnych zachowań, które stanowią taki przypadek, a zatem bez wyraźnego wskazania okoliczności i kryteriów, przy wystąpieniu których Consob jest uprawniona do skorygowania ceny oferty przejęcia poprzez jej podwyższenie?

(1) Dz.U. L 142, s. 12.
2.

Czy użyte po wyliczeniu ww. „systemów wsparcia” polegających na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków sformułowanie „nie jest ograniczone do wymienionych środków” należy rozumieć w ten sposób, że do zachęt tych należy właśnie brak opodatkowania, czyli zakaz nakładania na energię pochodzącą ze źródeł odnawialnych jakiegokolwiek szczególnego i wyjątkowego opodatkowania, które należałoby dodać do podatków nakładanych powszechnie w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i wytwarzaniem energii? Czy należy uznać za objęty ww. ogólnym zakazem dotyczący konkurencji zakaz podwójnego opodatkowania czy też zwielokrotnienia obciążających poszczególne etapy wytwarzania energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych ogólnych czy też szczególnych danin dotyczących tego samego zdarzenia podatkowego, co rozpatrywana w niniejszym przypadku opłata wiatrowa?
3.

Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja nie naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji i obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, gdy postanowił, że The Brink’s Company nie zostanie obciążona odpowiedzialnością solidarną wraz ze spółką Schenker China Ltd. [będącą następcą prawnym spółki BAX Global (China) Co. Ltd.] za zachowania dotyczące „chińskiego czynnika dostosowania walut”.
3)

Czy odbiorcę, który nabył lub zatrzymał towary, co do których jest mu wiadome, że są one przewożone z zastosowaniem karnetu TIR, i w odniesieniu do których nie ustalono, iż zostały one przedstawione i zgłoszone przed docelowym urzędem celnym (urzędem celnym przeznaczenia), należy uważać – jedynie ze względu na te okoliczności – za osobę, która powinna była wiedzieć, że towary usunięto spod dozoru celnego, i stwierdzić, że jest on solidarnym dłużnikiem w rozumieniu art. 203 ust. 3 tiret trzecie w związku z art. 213 [rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny]?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 243/27

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-270/12, Panalpina World Transport (Holding) Ltd i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 maja 2016 r. przez spółki Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG i Panalpina China Ltd.

(Sprawa C-271/16 P)

(2016/C 243/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG i Panalpina China Ltd (przedstawiciele: S. Mobley, A. Stratakis, A. Gamble, Solicitors)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim pierwszy zarzut wnoszących odwołanie dotyczący naruszeń;

— zmiana art. 2 ust. 2 i art. 2 ust. 3 decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie COMP/39462 – Usługi spedycyjne (zwanej dalej „sporną decyzją”) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą wnoszących odwołanie, i obniżenie, w wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania, grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie; oraz

— w każdym wypadku obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem i w związku z postępowaniem przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Ustalając, że Komisja nie odstąpiła od swej praktyki decyzyjnej i nie naruszyła prawa ani zasad proporcjonalności i równego traktowania, Sąd naruszył prawo poprzez oczywiste przekroczenie granic racjonalnej oceny przedłożonych mu dowodów oraz błędne zastosowanie odnośnego orzecznictwa. Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą konkretnie zarzuty, w ramach których twierdzą, że:

1. Sąd naruszył prawo, oczywiście przekraczając granice racjonalnej oceny dowodów w odniesieniu do kwestii, czy badane naruszenia, a w szczególności naruszenia dotyczące AMS i CAF, obejmowały cały „pakiet usług” spedycyjnych;
3)

Jeśli zasada nadużycia prawa ma zastosowanie do transakcji skarżących, co skutkuje koniecznością zmiany kwalifikacji tych transakcji, to: a) jaki mechanizm prawny należy zastosować, aby obliczyć i pobrać podatek VAT od transakcji skarżących, skoro przepisy prawa krajowego nie przewidywały, aby transakcje te podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, nie przewidywały sposobu jego obliczenia i pobrania, oraz b) w jaki sposób sądy krajowe mają ustalać zobowiązanie z tego tytułu?
2)

Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie to, czy reklamujące się w medium drukowanym przedsiębiorstwo sprzedaje własne produkty i w celu udzielenia informacji wymaganych w rozumieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE odsyła bezpośrednio do swojej strony internetowej, w odróżnieniu od sytuacji, gdy ta reklama dotyczy produktów sprzedawanych przez inne przedsiębiorstwa na platformie internetowej reklamodawcy i konsumenci mogą uzyskać informacje wymagane w rozumieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy dopiero w wyniku poczynienia kolejnego kroku lub kroków (kliknięć) za pośrednictwem udostępnionych na podanej wyłącznie w reklamie stronie internetowej operatora platformy sprzedaży odnośników (linków) do stron internetowych tych innych przedsiębiorców?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 243/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – „MIP-TS” OOD/Naczałnik na Mitnica Warna

(Sprawa C-222/16)

(2016/C 243/22)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd – Warna

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„MIP-TS” OOD

Strona przeciwna: Naczałnik na Mitnica Warna

Pytanie prejudycjalne

Czy zakresem stosowania art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest objęty przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych – o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego – obecnie objętych kodami CN ex 7019 51 00 i ex 7019 59 00 (kody TARIC 7019 51 00 10 i 7019 59 00 10), które w dniu 10 kwietnia 2012 r. zgłoszono do procedury „dopuszczenia do swobodnego obrotu i końcowej konsumpcji”, wskazując ich pochodzenie z Tajlandii i wysyłając je z tego państwa, lecz które pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej, które to pochodzenie ustalono w ramach postępowania obejmującego dochodzenie i sporządzenie sprawozdania przez służbę OLAF zgodnie z rozporządzeniem nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady?
3.

Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że chociaż zachowania związane z „nowym systemem wywozu Zjednoczonego Królestwa” były ograniczone do opłat dodatkowych za usługi w zakresie składania związane z przesyłkami ze Zjednoczonego Królestwa do krajów spoza EOG, mogły one wywrzeć znaczący wpływ na handel między państwami członkowskimi.
(ii)

obowiązki w zakresie samorzutnego odcięcia się, nieokreślone co do natury zachowań stanowiących przesłankę uniewinnienia, względnego czasu odniesienia (również przedwczesnego w stosunku do momentu uprawomocnienia się wyroku karnego) i co do etapu postępowania, na którym powinny zostać spełnione;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 232/5

Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lutego 2016 r. w sprawie T-141/14 SolarWorld AG i inni/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez SolarWorld AG

(Sprawa C-204/16 P)

(2016/C 232/06)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: SolarWorld AG (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, solicitor)

Druga strona postępowania: Brandoni solare SpA, Solaria Energia y Medio Ambiente, SA, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

— uchylenie postanowienia Sądu w sprawie T-141/14;

— orzeczenie co do istoty i stwierdzenie nieważności art. 3 rozporządzenia nr 1238/2013 lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd naruszył prawo uznając, że nie jest możliwe oddzielenie art. 3 rozporządzenia nr 1238/2013 (1) od reszty tego rozporządzenia. Zmiana formy środków nie zmienia zakresu rozporządzenia nakładającego te środki. Środki antydumpingowe obejmują swym zakresem cały przywóz dokonywany przez producentów, co do których stwierdzono, że brali udział w dumpingu wyrządzającym szkodę, i – niezależnie od formy – mają być one wystarczające do usunięcia szkody podniesionej przez unijnych producentów. Stwierdzenie nieważności art. 3 nie zmienia tego zakresu.

Zaskarżone postanowienie narusza prawo wnoszącego odwołanie wynikające z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w zakresie w jakim odmawia ono przemysłowi unijnemu środka odwoławczego w sprawach dotyczących ochrony handlu przeciwko ostatecznym cłom, które nie zachowują wymogów rozporządzenia podstawowego. Ponadto zaskarżone postanowienie narusza prawo wnoszącego odwołanie wynikające z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stawiając producentów eksportujących w lepszej sytuacji niż przemysł unijny zważywszy, że orzecznictwo przyznaje im prawo do wniesienia odwołania.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 232/6

Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lutego 2016 r. w sprawie T-142/14 SolarWorld AG i inni/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez SolarWorld AG

(Sprawa C-205/16 P)

(2016/C 232/07)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: SolarWorld AG (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, solicitor)

Druga strona postępowania: Brandoni solare SpA, Solaria Energia y Medio Ambiente, SA, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

— uchylenie postanowienia Sądu w sprawie T-142/14;

— orzeczenie co do istoty i stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia nr 1239/2013 lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd naruszył prawo uznając, że nie jest możliwe oddzielenie art. 2 rozporządzenia nr 1239/2013 (1) od reszty tego rozporządzenia. Zmiana formy środków nie zmienia zakresu rozporządzenia nakładającego te środki. Środki antydumpingowe obejmują swym zakresem cały przywóz dokonywany przez producentów, co do których stwierdzono, że brali udział w subsydiowaniu wyrządzającym szkodę, i – niezależnie od formy – mają być one wystarczające do usunięcia szkody podniesionej przez unijnych producentów. Stwierdzenie nieważności art. 2 nie zmienia tego zakresu.

Zaskarżone postanowienie narusza prawo wnoszącego odwołanie wynikające z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w zakresie w jakim odmawia ono przemysłowi unijnemu środka odwoławczego w sprawach dotyczących ochrony handlu przeciwko ostatecznym cłom, które nie zachowują wymogów rozporządzenia podstawowego. Ponadto zaskarżone postanowienie narusza prawo wnoszącego odwołanie wynikające z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stawiając producentów eksportujących w lepszej sytuacji niż przemysł unijny zważywszy, że orzecznictwo przyznaje im prawo do wniesienia odwołania.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66).
1)

Czy – jeżeli przepisy dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni odnoszące się do europejskiej karty broni palnej (1) (EFP) dotyczą jedynie swobodnego przepływu towarów – mogą one mimo wszystko mieć zastosowanie do Gibraltaru na tej podstawie, że nie wiążą się one ani z handlem ani z transakcjami handlowymi i nie są zatem objęte zakresem odstępstw przyznanych Gibraltarowi na mocy aktu dotyczącego przystąpienia z 1972 r.?
3.

Zarzut trzeci: Niezgodność z prawem pkt 25 w związku z pkt 21 zaskarżonego postanowienia: uzasadnienie wewnętrznie sprzeczne, błędne i oczywiście bezpodstawne. Zgodnie z rozumowaniem Sądu z pkt 21 zaskarżonego postanowienia w celu dokonania oceny czy akt prawny zawiera środki wykonawcze, należy odnieść się do stanowiska osoby powołującej się na prawo do wniesienia środka odwoławczego. W pkt 25 zaskarżonego postanowienia Sąd odchodzi od takiego kryterium interpretacyjnego, ustosunkowując się negatywnie do kwestii legitymacji procesowej strony wnoszącej odwołanie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 260/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 maja 2016 r. – Shields & Sons Partnership/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

(Sprawa C-262/16)

(2016/C 260/38)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Shields & Sons Partnership

Strona przeciwna: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Pytania prejudycjalne

1. W odniesieniu do wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników ustanowionego w rozdziale 2 tytułu XII dyrektywy Rady (WE) 2006/112/WE (1) czy art. 296 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on wyczerpujący katalog przypadków, w których państwo członkowskie może wyłączyć rolnika ze wspólnego rolnego systemu ryczałtowego? W szczególności: 1.1 Czy państwo członkowskie może jedynie wyłączyć rolników ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na podstawie art. 296 ust. 2? 1.2 Czy państwo członkowskie może także wyłączyć rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na mocy art. 299? 1.3 Czy zasada neutralności podatkowej daje państwu członkowskiemu prawo do wyłączenia rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników? 1.4 Czy państwo członkowskie ma prawo do wyłączenia rolników ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na innej podstawie?

2. W jaki sposób należy interpretować termin „kategorie rolników” z art. 296 ust. 2 dyrektywy Rady (WE) 2006/112/WE? W szczególności: 2.1 Czy właściwą kategorię rolników należy określić poprzez odniesienie do obiektywnych parametrów? 2.2 Czy właściwą kategorię rolników można określić poprzez odniesienie do aspektów ekonomicznych? 2.3 Jaki poziom precyzji jest wymagany przy określaniu kategorii rolników, którą państwo członkowskie zamierzało wyłączyć? 2.4 Czy upoważnia to państwo członkowskie do traktowania jako właściwej kategorii „rolników, w przypadku których ustalono, że uzyskują znacznie większy zwrot jako członkowie systemu ryczałtowego, niż gdyby byli zarejestrowani dla celów podatku VAT”?

(1) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).
3.

Czy w przypadkach, w których spółka dominująca mająca siedzibę poza Unią Europejską utrzymuje w różnych państwach członkowskich prawnie samodzielne przedsiębiorstwa (spółki zależne), organ nadzorczy państwa członkowskiego (tutaj: Niemiec) jest uprawniony zgodnie z art. 4 i art. 28 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE do wykonywania uprawnień powierzonych mu zgodnie z art. 28 ust. 3 dyrektywy 95/46/WE wobec przedsiębiorstwa położonego na jej terytorium również wtedy, jeżeli przedsiębiorstwo to jest odpowiedzialne wyłącznie za promocję sprzedaży reklam i inne działania marketingowe skierowane do mieszkańców tego państwa członkowskiego, podczas gdy zgodnie z podziałem zadań wewnątrz koncernu wyłączna odpowiedzialność za gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych na całym terytorium Unii Europejskiej i tym samym również w innym państwie członkowskim (tutaj: Niemczech) spoczywa na położonym w innym państwie członkowskim (tutaj: Irlandii) samodzielnym przedsiębiorstwie (spółce zależnej), jeżeli decyzja o przetwarzaniu danych jest faktycznie podejmowana przez spółkę dominującą?
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej, to znaczy w przypadku, gdy pozostaje to bez wpływu na to ustalenie: i) Czy można/należy interpretować jako „miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę” w rozumieniu ww. przepisu wspólnotowego port lotniczy, w którym stacjonuje statek powietrzny, do którego załogi należy dany pracownik i w którym rozpoczyna lot, w trakcie którego wykonuje swe obowiązki zawodowe? Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce określane przez strony jako gateway airport (port lotniczy wejścia), z którego pracownik był przemieszczany do portu lotniczego, w którym stacjonuje statek powietrzny, do którego załogi należy dany pracownik, i do którego następnie powracał? Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce, w którym są zarejestrowane statki powietrzne, do których załogi należy dany pracownik? Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce, w którym pracownik ten otrzymywał instrukcje, komunikaty i informacje dotyczące lotów, różnych aspektów stosunków zawodowych łączących go ze stroną pozwaną, a także postępowania prowadzącego do wygaśnięcia tego stosunku pracy? ii) Czy można/należy interpretować jako „miejsce, w którym pracownik ostatnio zazwyczaj świadczył pracę” w rozumieniu ww. przepisu wspólnotowego port lotniczy, w którym stacjonował ostatni statek powietrzny, do którego załogi należał pracownik przed wygaśnięciem stosunku pracy? Czy też właśnie można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce określane przez strony jako gateway airport (port lotniczy wejścia), z którego pracownik, po raz ostatni przed wygaśnięciem stosunku pracy, został przemieszczony do portu lotniczego, w którym stacjonował statek powietrzny, do którego załogi należał dany pracownik, i do którego następnie powrócił?
2.

Sąd naruszył prawo, stwierdzając w pkt 57 wyroku (wbrew temu, co wskazano w pkt 52 wyroku), że z żadnego z zobowiązań określonych w załączniku VII do aktu dotyczącego przystąpienia, na który powołują się skarżący, nie wynika obowiązek ustanowienia przez Republikę Chorwacji zawodu komornika publicznego ani tym bardziej obowiązek podjęcia na tej podstawie przez Komisję określonych w art. 36 aktu o przystąpieniu działań w celu zapobieżenia uchyleniu ustawy o komornikach publicznych. Negocjacje Republiki Chorwacji z Unią Europejską były długotrwałe i w odróżnieniu od pozostałych rozdziałów, rozdział 23, który był ostatnim i najtrudniejszym rozdziałem, został opracowany zgodnie z najlepszymi praktykami Unii Europejskiej. Dotyczył on kryteriów politycznych, od których było uzależnione przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej. Negocjacje zostały zakończone w dniu 30 czerwca 2011 r., po przekazaniu przez rząd chorwacki prezydencji Unii Europejskiej w dniu 12 maja 2011 r. sprawozdania dotyczącego spełnienia zobowiązań wynikających z rozdziału 23. W sprawozdaniu tym Republika Chorwacji podjęła w dziesięciu kwestiach konkretne zobowiązania, do których spełnienia zobowiązała się w związku z traktatem dotyczącym przystąpienia (art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia). Zobowiązanie nr 1 i zobowiązanie nr 3, których postanowienia (związane z ustanowieniem komorników publicznych) przytaczają wnoszący odwołanie w postępowaniu, wyraźnie nakładają na Republikę Chorwacji zobowiązanie do ustanowienia komorników publicznych.
—

pkt 54–57 i 59–63 dotyczących uchybienia przez Komisję Europejską jej obowiązkowi na podstawie art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii do zapewnienia spełnienia ciążącego na Republice Chorwacji zgodnie z załącznikiem VII pkt 3 do aktu dotyczącego przystąpienia zobowiązania do dalszego zwiększania skuteczności wymiaru sprawiedliwości, zważywszy na to, że z załączników do skargi wyraźnie wynika, iż Komisja wprowadziła do tabeli monitorowania za okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia dniu 28 lutego 2013 r. błędne informacje przedstawione przez chorwackie ministerstwo sprawiedliwości dotyczące zmniejszenia liczby postępowań spornych i postępowań egzekucyjnych przed chorwackimi sądami rejonowymi i sądami gospodarczymi bez przeprowadzenia żadnej kontroli technicznej lub arytmetycznej w odniesieniu do dokonanej przez siebie oceny, wykazując tym samym rażące niedochowanie staranności w odniesieniu do znaczenia opracowania tych tabeli;