Skutkiem art. 9 ust. 3 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej w odniesieniu do lat 2004–2006 rozporządzeniem nr 807/2003, a w odniesieniu do 2007 r. — dyrektywą 2006/105, nie jest — ani zresztą zgodnie z prawem jego przedmiotem nie mogłoby być — uzależnienie możliwości wszczęcia przez Komisję postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego od dostarczenia przez dane państwo członkowskie corocznego sprawozdania przewidzianego w tym przepisie. Przeciwnie, ust. 4 tego artykułu nakłada na Komisję obowiązek zapewnienia na podstawie dostępnych jej informacji oraz „w szczególności” corocznych sprawozdań, o których mowa we wspomnianym art. 9 ust. 3, aby skutki wprowadzenia odstępstw dozwolonych na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy nie były z nią niezgodne.

Pośród przesłanek, które należy spełnić, aby państwa członkowskie mogły skorzystać z systemu stosowania odstępstw, o którym mowa w art. 9 ust. 1 dyrektywy 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej w odniesieniu do lat 2004–2006 rozporządzeniem nr 807/2003, a w odniesieniu do 2007 r. — dyrektywą 2006/105, znajduje się brak innego zadowalającego rozwiązania. Przesłanka ta nie jest spełniona w sytuacji, gdy okres polowania ustalony w drodze wyjątku zbiega się bez potrzeby z okresami objętymi przez dyrektywę szczególną ochroną. Potrzeba taka nie zachodzi w szczególności wówczas, gdy jedynym celem zezwolenia na polowanie w drodze wyjątku jest przedłużenie okresów polowania na niektóre gatunki ptaków na terenach, na których występują one w okresach polowań ustalonych zgodnie z art. 7 dyrektywy. Taka potrzeba nie zachodzi także, gdy rozpatrywane gatunki faktycznie występują jesienią na terytoriach, na których może się odbywać wiosenny odstrzał, nawet jeśli w ilościach istotnie niższych niż wiosną, jeżeli ilości te nie są nieznaczne.

Jednakże samo stwierdzenie, że wspomniane gatunki faktycznie występują jesienią na terytoriach, na których może się odbywać odstrzał wiosenny, nie wystarcza do uznania, że istnieje „inne zadowalające rozwiązanie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy. Używając wyrażenia „inne zadowalające rozwiązanie”, prawodawca wspólnotowy nie dążył bowiem do wyłączenia korzystania z odstępstwa przewidzianego w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy w sytuacji, gdyby istniała jakakolwiek możliwość odstrzału w okresach polowania dozwolonych na mocy art. 7 dyrektywy, ale dążył do tego, by zezwolić na odstąpienie od tego przepisu w niezbędnym zakresie w sytuacji, gdy możliwości odstrzału w tych okresach — w niniejszym przypadku jesienią — są tak ograniczone, że została naruszona równowaga między ochroną gatunków a pewnymi zajęciami rekreacyjnymi, którą stara się osiągnąć dyrektywa.

Jednakże z przepisów art. 9 dyrektywy, które wspominają o ścisłym nadzorze nad wymienionym odstępstwem i selektywnych zasadach chwytania, jak zresztą z ogólnej zasady proporcjonalności wynika, że odstępstwo, z którego dane państwo członkowskie chce skorzystać, musi być proporcjonalne do potrzeb, które je uzasadniają. W efekcie stwierdzenie braku innego zadowalającego rozwiązania, w tym przypadku niewystarczających możliwości polowania jesienią — dalekie od otwierania bez ograniczeń możliwości zezwalania na odstrzał wiosną — zezwala na ten odstrzał tylko w ścisłym zakresie, gdy jest on potrzebny i gdy spełnienie innych celów zakładanych przez dyrektywę nie jest zagrożone, w szczególności kiedy istnieje gwarancja, iż populacja danych gatunków zostanie zachowana na zadowalającym poziomie, i że w przeciwnym razie, polowań na ptaki w żadnym razie nie można uznać za uzasadnione, a tym samym za stanowiące dopuszczalną eksploatację w rozumieniu motywu jedenastego dyrektywy.

(por. pkt 49–51, 54–59)