ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Do istnienia porozumienia w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE wystarczy, aby dane przedsiębiorstwa wyraziły wspólną wolę postępowania na rynku w określony sposób. Można stwierdzić, że porozumienie w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE jest zawarte w przypadku, gdy istnieje wola stron, nawet jeśli poszczególne elementy planowanego ograniczenia są wciąż przedmiotem negocjacji.

W szczególności porozumienie co do utrzymania cen jest także porozumieniem dotyczącym ustalania cen, ponieważ istnieje zgodna wola uczestników co do stosowania wspólnie ustalonego poziomu cen. Stwierdzenie to nie oznacza rzeczywistego stosowania jednolitej ceny przez wszystkich uczestników. Fakt bowiem posiadania wspólnego celu porozumienia się co do poziomu cen jest już porozumieniem w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, ze względu na to, że istnieje wola stron co do samej zasady ograniczenia konkurencji. Podobnie okoliczność, że przedsiębiorstwa rzeczywiście ogłosiły uzgodnione podwyżki cen oraz że ceny w ten sposób ogłoszone posłużyły za podstawę dla ustalania cen transakcji indywidualnych, sama w sobie wystarczy, by stwierdzić, że zarówno celem, jak i skutkiem kartelu cenowego było poważne ograniczenie konkurencji. W takim przypadku Komisja nie ma obowiązku przeprowadzać analizy szczegółów argumentacji stron – a zwłaszcza przedstawionej prze nie analizy ekonomicznej –zmierzającej do wykazania, że skutkiem wspomnianych porozumień nie były podwyżki cen ponad poziom osiągalny w warunkach normalnej konkurencji, ani też udzielać odpowiedzi na kolejne argumenty.

Ponadto sam fakt, że niektórzy uczestnicy kartelu nie wprowadzili kartelu w życie lub okłamywali innych nie wyklucza tego, że zostało popełnione naruszenie. Po pierwsze, przedsiębiorstwo, które – mimo uzgodnień z konkurentami – stosuje na rynku politykę mniej lub bardziej niezależną, może bowiem po prostu próbować wykorzystywać kartel do swoich celów. Po drugie, sporadyczne i odosobnione przypadki oszustw lub niewprowadzania w życie kartelu przez jednego z jego uczestników, zwłaszcza w przypadku, gdy dotyczą długotrwałego kartelu, nie mogą same w sobie dowodzić niewprowadzenia go w życie przez tego uczestnika lub przyjęcia przez niego prokonkurencyjnej postawy. W tym względzie stwierdzenie ostatecznego zaprzestania udziału przedsiębiorstwa w kartelu może nastąpić tylko wtedy, gdy odcięło się ono publicznie od treści tego kartelu.

(por. pkt 30–32, 89, 99, 147, 184, 236, 238, 243, 254, 372)
Komisja nie popełnia błędu, przyjmując, że roboty objęte zamówieniami publicznymi w sektorach gospodarki wodnej spełniają tę samą funkcję techniczną w rozumieniu art. 14 ust. 10 akapit pierwszy dyrektywy 93/38 koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, w przypadku gdy jej analiza nie polega na zbadaniu różnych robót objętych zamówieniami publicznymi w sektorach gospodarki wodnej w sposób niezależny i na ocenie ich własnej funkcji technicznej, lecz na zbadaniu, czy wynik robót ma taką samą funkcję techniczną. Jest tak w przypadku projektów, których celem jest, po pierwsze, stworzenie sieci kanalizacyjnej zdolnej odprowadzać ścieki do głównych kolektorów, aby zapobiegać powodziom, wyciekom do wód gruntowych i niekontrolowanemu wypływaniu ścieków, a po drugie, instalacja kolektorów dla obsługi obszarów wciąż odprowadzających ścieki bezpośrednio do rzek i przywrócenie do odpowiedniego stanu dwóch zakładów oczyszczania ścieków, do których wysyłane były ścieki, w zakresie, w jakim Komisja uznała, że chodzi tu o roboty, których wynikiem jest ogólne polepszenie sieci asenizacyjnej mające spełniać samoistnie funkcję techniczną, jaką jest asenizacja ścieków.

(por. pkt 45–48, 50, 64, 65, 69, 82, 83, 87, 89, 90, 118)
2)

Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 i 3 decyzji C(2008) 3435 wersja ostateczna w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on organizacji Koda.
1)

Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 – CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Irish Music Rights Organisation Ltd.
1.

Konkurencja — Zasady Unii — Naruszenia — Przypisanie — Spółka dominująca i spółki zależne — Jednostka gospodarcza — Kryteria oceny — Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółki zależne przez spółkę dominującą posiadającą 100% ich kapitału — Obowiązek przedstawienia dowodów przez spółkę chcącą obalić to domniemanie (art. 81 WE, 82 WE) (por. pkt 53–59, 61, 62, 67–70, 73–77, 269, 271, 276)
5.

Pomoc przyznawana przez państwa — Badanie przez Komisję — Wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego — Nakaz udzielenia informacji wydany przez Komisję — Wymóg w odniesieniu do znaczenia i koniecznego związku między żądanymi informacjami a badanym naruszeniem — Obowiązek przestrzegania zasady proporcjonalności (art. 87 WE, 88 WE) (por. pkt 118–120, 145, 146, 154)
2)

Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji C(2008) 3435 w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on AKM.
2)

Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 i 3 decyzji C(2008) 3435 wersja ostateczna w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on GEMA.
2)

Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 i 3 wskazanej decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on organizacji Artisjus.
1)

Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 – CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Združenje skladateljev, avtorjev in založnikov za zaščito avtorskih pravic Slovenije (SAZAS).
2)

Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 i 3 wskazanej decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.
2.

Konkurencja — Przedsiębiorstwa publiczne i przedsiębiorstwa korzystające ze specjalnych lub z wyłącznych praw przyznanych im przez państwa członkowskie — Stworzenie pozycji dominującej — Brak niezgodności samej w sobie z art. 82 WE — Działanie państwa stwarzające ryzyko nadużycia pozycji dominującej — Niedopuszczalność w świetle art. 82 WE i art. 86 ust. 1 WE — Kryteria oceny (art. 82 WE, art. 86 ust. 1 WE) (por. pkt 95–103, 325, 352)
Fakt użycia w decyzji stwierdzającej naruszenie reguł konkurencji wspólnej nazwy w stosunku do kilku spółek należących do grupy spółek nie stanowi naruszenia art. 81 WE, ze względu na to, że prezentacja ta odpowiada również odbiorowi innych uczestników naruszenia i jest uzasadniona istnieniem wertykalnych powiązań handlowych i powiązań osobowych między danymi spółkami.

(por. pkt 65–72)
2.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie — Użycie wspólnej nazwy do dwóch spółek należących do tej samej grupy i posiadających powiązania osobowe i wertykalne — Naruszenie art. 81 WE — Brak (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 37–40, 54–65)
2.

Akty instytucji — Uzasadnienie — Obowiązek — Zakres — Dotycząca wielu adresatów decyzja nakładająca grzywny za naruszenie reguł konkurencji — Konieczność wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do każdego z adresatów (art. 81 WE, 253 WE) (por. pkt 54, 108–113, 119)
2.

Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie — Użycie wspólnej nazwy do dwóch spółek należących do tej samej grupy i posiadających powiązania osobowe i wertykalne — Naruszenie art. 81 WE — Brak (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 33–36, 46, 49–58)
1.

Postępowanie sądowe — Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej — Umowa podlegająca prawu krajowemu — Wykładnia umowy w świetle prawa krajowego — Przesłanki — Niewystarczalność postanowień umownych do rozwiązania sporu — Wątpliwość co do treści i sensu umowy (art. 272 TFUE) (por. pkt 54–56)
3.

Pomoc przyznawana przez państwa — Pomoc nowa i pomoc istniejąca — Przystąpienie nowego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej — Rozróżnienie w zależności od przepisów szczególnych zawartych w załączniku IV do aktu przystąpienia — Możliwość zakwalifikowania jako nowej pomocy środka niestanowiącego początkowo pomocy państwa — Korzystne warunki przyznane niektórym węgierskim producentom energii elektrycznej — Kwalifikacja jako nowej pomocy (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 1, 3 WE; akt o przystąpieniu z 2003 r., załącznik IV; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 1) (por. pkt 70, 72, 73, 75, 78–82)
2.

Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Przyznanie korzyści beneficjentom — Ocena w świetle wszystkich istotnych elementów spornej transakcji i jej kontekstu — Interwencja państwowa polegająca na zobowiązaniu przedsiębiorstwa do wpłaty wkładu do skarbu państwa i oprocentowaniu tego wkładu według ustalonej umownie stopy procentowej — Uwzględnienie kumulatywnego skutku konsekwencji spowodowanych interwencją państwową — Brak korzyści (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 59–63, 106, 107)
1.

Konkurencja — Normy Unii — Naruszenia — Przypisanie — Spółka dominująca i spółki zależne — Jednostka gospodarcza — Kryteria oceny — Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółki zależne przez spółkę dominującą posiadającą 100% ich kapitału — Wzruszalny charakter — Elementy mogące obalić to domniemanie — Spółka zależna należąca do spółki holdingowej — Okoliczność niewystarczająca do obalenia tego domniemania (art. 101 TFUE, 102 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2) (por. pkt 26–32, 35–37, 40–45, 61, 71, 72, 77, 83, 85, 92, 98, 152)
8.

Prawo Unii Europejskiej — Zasady — Prawo do obrony — Zastosowanie do postępowania administracyjnego wszczętego przez Komisję — Wspólnotowa pomoc finansowa — Stosowny termin na przedstawienie uwag — Odmowa przedłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi — Brak naruszenia prawa do obrony (art. 274 WE) (por. pkt 187–192)
1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim została wniesiona przez Cixi Santai Chemical Fiber Co. Ltd, Cixi Sansheng Chemical Fiber Co. Ltd, NingBo Dafa Chemical Fiber Co. Ltd, Zhejiang Waysun Chemical Fiber Co. Ltd i Zhejiang Anshun Pettechs Fibre Co. Ltd.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 8 lipca 2009 r. – Mineralbrunnen Rhön‑Sprudel Egon Schindel przeciwko OHIM – Schwarzbräu (ALASKA)

(sprawa T‑225/08)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia – Graficzny wspólnotowy znak towarowy ALASKA – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 51 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 22, 37, 39)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa R 877/2004‑4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Mineralbrunnen Rhön‑Sprudel Egon Schindel GmbH a Schwarzbräu GmbH.

Informacje dotyczące sprawy

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy, będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy ALASKA dla towarów z klasy 32 – wspólnotowy znak towarowy nr 505552 Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Schwarzbräu GmbH Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Mineralbrunnen Rhön‑Sprudel Egon Schindel GmbH Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania strony skarżącej





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Mineralbrunnen Rhön‑Sprudel Egon Schindel GmbH zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. – ERNI Electronics przeciwko OHIM (MaxiBridge)

(sprawa T‑132/08)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MaxiBridge – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Opis funkcji towarów oznaczonych w zgłoszeniu znaku towarowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 34, 47–50)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2008 r. (sprawa R 1530/2006‑4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MaxiBridge jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: ERNI Electronics GmbH Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy MaxiBridge dla towarów i usług z klas 9 i 17 – zgłoszenie nr 4899647 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
4

W dniu 5 marca 2007 r. skarżąca skierowała do OHIM wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego w rozumieniu art. 78 rozporządzenia nr 40/94 i upoważniła OHIM do obciążenia jej bieżącego konta kwotą należnej opłaty za przedłużenie prawa z rejestracji oraz opłaty za przywrócenie praw. Skarżąca wyjaśniła, że kwestię, między innymi, przedłużenia prawa z rejestracji omawianego znaku towarowego powierzyła spółce specjalizującej się w świadczeniu usług związanych z przedłużaniem praw z rejestracji znaków towarowych (zwanej dalej „wyspecjalizowaną spółką”). Spółka ta opracowała system informatyczny powiązany z bazą danych, w której poszczególne dane dotyczące właścicieli, znaków towarowych i patentów podlegających przedłużeniu są wprowadzane manualnie. Gdy zbliża się termin do przedłużenia danego prawa z rejestracji znaku towarowego system ten powinien wygenerować trzy skierowane do właściciela monity zawierające prośbę o udzielenie zgody na dokonanie przedłużenia. W przypadku gdyby nie doszło do wygenerowania jednego z tych pism, powinien aktywować się system bezpieczeństwa w postaci wydrukowania i wysłania pisma zastępczego. W niniejszej sprawie, z uwagi na to, że pracownik wyspecjalizowanej spółki nie wprowadził do bazy danych informacji na temat skarżącej koniecznych do tego, by system zadziałał prawidłowo, nie otrzymała ona żadnego powiadomienia. Ponadto następnie okazało się, że system bezpieczeństwa, utworzony w celu wykrywania tego rodzaju błędów, nie został aktywowany, ponieważ został zainstalowany jedynie dla kwestii związanych z przedłużaniem praw z rejestracji patentów, a nie znaków towarowych.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2008 r. – Komisja przeciwko Cooperação e Desenvolvimento Regional

(sprawa T‑174/08)

Klauzula arbitrażowa – Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach programu jednostkowego w dziedzinie systemów telematycznych, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania – Projekt Encata – Zwrot zaliczek – Odsetki za zwłokę – Postępowanie zaoczne

Postępowanie – Wniesienie sprawy do Sądu na podstawie klauzuli arbitrażowej – Umowa przyznająca wspólnotowe wsparcie finansowe na realizację projektu w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji – Całkowity udział finansowy w projekcie w kwocie mniejszej niż kwota wypłacona przez Komisję – Prawo do częściowego zwrotu zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę – Żądana przez Komisję wysokość odsetek za zwłokę mniejsza niż wysokość obliczona na podstawie obowiązujących przepisów prawa krajowego (art. 238 WE) (por. pkt 51–59)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 238 WE mająca na celu nakazanie pozwanej zwrotu części kwoty zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę Europejską, wraz z odsetkami za zwłokę, w związku z umową SU 1001 (SU) Encata.

Sentencja

1) Nakazuje się zwrot kwoty 63 349,27 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę, przez Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich:

– w wysokości 6,29% w stosunku rocznym za okres od dnia 31 stycznia 2001 r. do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku;

– według rocznej stopy odsetek mającej zastosowanie na podstawie prawa irlandzkiego, tj. w chwili obecnej art. 26 Debtors (Ireland) Act, 1840, w wersji zmienionej, w granicach 6,29% w stosunku rocznym, za okres od dnia wydania niniejszego wyroku do dnia zwrotu całości wierzytelności.
W uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca odwołuje się do deklaracji wygłoszonej przed House of Lords (Izbą Lordów, Zjednoczone Królestwo) przez lorda Mallocha-Browna, Minister of State to the Foreign and Commonwealth Office (ministra spraw zagranicznych oraz Commonwealth, zwanego dalej „ministrem”) w dniu 22 lipca 2008 r. Zapytany o powody, dla których na głosowaniu, które odbyło się w Radzie w dniu 15 lipca 2008 r. i które doprowadziło do przyjęcia zaskarżonej decyzji, Zjednoczone Królestwo po prostu wstrzymało się od głosu zamiast sprzeciwić się utrzymaniu wpisu PMOI w spornym wykazie, mimo decyzji POAC, jak również wyroku Court of Appeal, Minister of State złożył deklarację następującej treści, zgodnie z oficjalną transkrypcją deklaracji w Hansard:

„Jestem zobowiązany do poszanowania tego wyroku [Court of Appeal] i z tego powodu nie mogłem poprzeć rządu [francuskiego], który przedstawił nowe informacje, wcześniej nieznane, na podstawie których udało mu się przekonać liczne rządy europejskie do udzielenia mu poparcia. Jeżeli chodzi o względy, dla których raczej wstrzymałem się od głosu, aniżeli sprzeciwiłem utrzymaniu wpisu [PMOI] w wykazie, to trudność polegała na tym, iż jest to lista globalna, ujmująca wszystkie organizacje terrorystyczne, i głosowanie następuje za tą listą lub przeciwko niej. Zostałem zatem skonfrontowany z bardzo nieprzyjemną sytuacją, w której albo utrzymana w mocy zostałaby stara lista, co nie prezentowałoby żadnej korzyści, ponieważ PMOI pozostałaby w niej ujęta, albo też nie byłoby już żadnego wykazu organizacji terrorystycznych w Europie. Uznałem, że stanowiłoby to niemożliwe do zaakceptowania zagrożenie dla mieszkańców Zjednoczonego Królestwa, jak również dla pozostałej części kontynentu”.
Przed przystąpieniem do oceny, czy przedsiębiorstwo ma pozycję dominującą w rozumieniu art. 82 WE, należy wyznaczyć granice rynku właściwego, zarówno z punktu widzenia rozpatrywanego produktu czy usługi, jak i z punktu widzenia geograficznego. To wyznaczenie granic jest dokonywane w celu określenia obszaru, w obrębie którego należy oceniać, czy przedsiębiorstwo jest w stanie postępować w sposób w znacznym stopniu niezależny od swoich konkurentów, klientów i konsumentów.

Aby wyznaczyć granice rynku właściwego dla celów stosowania art. 82 WE, możliwości konkurencji należy oceniać w kontekście rynku obejmującego wszystkie produkty lub usługi, które stosownie do swoich właściwości szczególnie nadają się do zaspokojenia stałych potrzeb i które mogą być w ograniczony sposób stosowane zamiennie z innymi produktami lub usługami, przy czym te możliwości konkurencji należy oceniać również w świetle warunków konkurencji oraz struktury podaży i popytu. Jak wynika w szczególności z ust. 7 komunikatu Komisji w sprawie definicji rynku właściwego do celów wspólnotowego prawa konkurencji, właściwy rynek asortymentowy składa się z wszystkich tych produktów lub usług, które uważane są przez konsumenta za zamienne lub za substytuty ze względu na właściwości produktów, ich ceny i ich zamierzone stosowanie.

(zob. pkt 60, 61)
98

Co się tyczy prawa do złożenia wyjaśnień, podmiotowi, którego dotyczy pierwsza decyzja o zamrożeniu funduszy, służy prawo do bycia wysłuchanym przez Radę po wydaniu danej decyzji. Jednakże, zgodnie z orzecznictwem, Rada nie jest obowiązana do przeprowadzenia przesłuchania z urzędu, zważywszy na możliwość natychmiastowego wniesienia skargi do Sądu, która również służy zainteresowanym podmiotom (zob. podobnie i analogicznie ww. w pkt 36 wyrok w sprawie OMPI, pkt 130, 137). Ponadto należy zaznaczyć, że Rada wydała i opublikowała w Dzienniku Urzędowym, w dniu ogłoszenia zaskarżonej decyzji, zawiadomienie skierowane do osób, podmiotów i organów umieszczonych przez Radę w wykazie osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 423/2007 (załącznik V). Zawiadomienie przewiduje, że zainteresowane podmioty mogą wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie decyzji w sprawie umieszczenia ich w wykazie załącznika V do wyżej wymienionego rozporządzenia, a zatem umożliwia im skorzystanie w sposób skuteczny z prawa do złożenia wyjaśnień.
22

W tym zakresie należy przypomnieć, że na podstawie zasady 77 rozporządzenia nr 2868/95 każde zawiadomienie lub inne powiadomienie przez OHIM należycie upoważnionego pełnomocnika ma ten sam skutek co dokonane w stosunku do osoby reprezentowanej. Obowiązuje to również w przypadku każdego powiadomienia przekazanego do OHIM przez należycie upoważnionego pełnomocnika, które to powiadomienie ma ten sam skutek co powiadomienie przekazane przez osobę reprezentowaną.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 30 września 2009 r. – JOOP! przeciwko OHIM (!)

(sprawa T‑75/08)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wykrzyknik – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Wyjątek – Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 3) (por. pkt 25–29, 41–47)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2007 r. (sprawa R 1134/2007‑1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: JOOP! GmbH Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wykrzyknik dla towarów z klas 14, 18 i 25 – zgłoszenie nr 5332184 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 30 września 2009 r. – JOOP! przeciwko OHIM (Przedstawienie wykrzyknika wpisanego w prostokąt)

(sprawa T‑191/08)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wykrzyknik wpisany w prostokąt – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Wyjątek – Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 3) (por. pkt 25–30, 42–47)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2008 r. (sprawa R 1822/2007‑1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: JOOP! GmbH Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wykrzyknik wpisany w prostokąt dla towarów z klas 14, 18 i 25 – zgłoszenie nr 5332176 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.