ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że długotrwałe stałe stosunki handlowe, należy kwalifikować jako „umowę sprzedaży rzeczy ruchomych”, jeżeli charakterystycznym zobowiązaniem w ramach danej umowy jest dostawa towarów, względnie jako „umowę o świadczenie usług”, jeżeli zobowiązaniem tym jest świadczenie usług, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

W pierwszym wypadku, kwalifikacja jako sprzedaż rzeczy ruchomych może znaleźć zastosowanie do stałych stosunków handlowych pomiędzy dwoma podmiotami gospodarczymi, w przypadku gdy stosunki te polegają na zawieraniu kolejnych umów, przy czym przedmiotem każdej z tych umów jest zobowiązanie do dostawy i odbioru towarów. Natomiast kwalifikacja ta nie odpowiada strukturze typowej umowy dystrybucji, zawieranej w formie umowy ramowej, mającej za przedmiot zobowiązanie do dostawy i zaopatrzenia na przyszłość, przez dwóch uczestników obrotu.

W drugim wypadku, co się tyczy kwalifikacji jako świadczenie usług, pojęcie usług w rozumieniu tego przepisu oznacza co najmniej, że strona, która je świadczy, wykonuje odpłatnie określoną czynność. Co się tyczy pierwszego kryterium tej definicji, jakim jest wykonywanie czynności, odpowiada ono w wypadku umowy dystrybucji towarów jednej ze stron przez drugą stronę, charakterystycznemu świadczeniu przez stronę, która zapewnia taką dystrybucję, uczestniczy w rozprowadzaniu danych produktów dzięki, w szczególności okoliczności, której ustalenie należy do sądu krajowego, że dystrybutor jest w stanie zaoferować klientom usługi i korzyści, których nie może zaoferować zwykły sprzedawca, i w ten sposób zdobyć większą część rynku lokalnego na rzecz towarów dostawcy. W odniesieniu do kryterium odpłatności wykonywanych czynności nie można go rozumieć w sposób ścisły, jako przekazania kwoty pieniędzy. W tym względzie należy wziąć pod uwagę okoliczność, że umowa dystrybucji opiera się co do zasady na wyborze dystrybutorów przez dostawcę, który może dać dystrybutorom przewagę konkurencyjną w zakresie, w jakim będą oni mieli wyłączne prawo sprzedaży towarów dostawcy na określonym terytorium lub, co najmniej, w jakim z prawa tego korzystać będzie ograniczona liczba dystrybutorów. Poza tym umowa dystrybucji przewiduje często pomoc udzielaną dystrybutorom w zakresie dostępu do nośników reklamy, przekazywania specjalistycznej wiedzy w drodze szkoleń, a także ułatwień w płatnościach. Ustalenie istnienia tych elementów spoczywa na sądzie rozpoznającym sprawę co do istoty

(por. pkt 35, 37–41, 44; pkt 2 sentencji)
Pojęcie środka zaskarżenia występujące w art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono także wniosek o zwolnienie od skutków upływu terminu, w przypadku gdy upłynął termin do wniesienia zwykłego środka zaskarżenia.

Artykuł 34 pkt 2 tego rozporządzenia nie nakłada bowiem na pozwanego obowiązku podjęcia dalszych działań w obronie swoich praw, wykraczających poza należytą staranność, takich jak uzyskanie informacji o treści orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim. Konkretnie w odniesieniu do wniosku o zwolnienie od skutków upływu terminu, ma on na celu zapewnienie skutecznego poszanowania prawa do obrony wobec pozwanych, którzy nie wdali się w spór. W tym kontekście w zakresie, w jakim pozwany nie z własnej winy nie zapoznał się z danym dokumentem w czasie umożliwiającym mu wniesienie środka zaskarżenia, jego zarzuty nie wydają się bezpodstawne i jego wniosek o zwolnienie od skutków upływu terminu został złożony w rozsądnym terminie, innymi słowy w sytuacji gdy warunki wskazane w art. 19 ust. 4 rozporządzenia nr 1393/2007 dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych oraz uchylającego rozporządzenie nr 1348/2000 są spełnione, złożenia wniosku o zwolnienie od skutków upływu terminu nie można uznać za podjęcie dalszych działań wykraczających poza należytą staranność w obronie praw pozwanego, który nie wdał się w spór.

Jeżeli ów pozwany nie powołał się na przysługujące mu uprawnienie do ubiegania się o zwolnienie od skutków upływu terminu, chociaż miał taką możliwość, w przypadku gdy spełnione są przesłanki wymienione w art. 19 ust. 4 rozporządzenia nr 1393/2007, nie można odmówić uznania wydanego przeciwko niemu orzeczenia zaocznego na podstawie art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001.

Natomiast orzeczenie zaoczne nie powinno zostać uznane, jeżeli pozwany, który nie z własnej winy nie wdał się w spór, złożył wniosek o zwolnienie od skutków upływu terminu, który został następnie oddalony, mimo że spełnione były przesłanki określone w art. 19 ust. 4 rozporządzenia nr 1393/2007.

(por. pkt 40, 42–47, 49; pkt 1 sentencji)
Artykuł 14 dyrektywy 2004/48 w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że strona przegrywająca sprawę pokrywa koszty sądowe poniesione przez stronę wygrywającą, daje sędziemu orzekającemu w przedmiocie tych kosztów możliwość uwzględnienia specyfiki rozpatrywanej przez niego sprawy i zawiera system stawek ryczałtowych w zakresie kosztów adwokackich, pod warunkiem że stawki te zapewniają, by koszty ponoszone przez stronę przegrywającą były rozsądne, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

Mając na uwadze motyw 17, art. 3 ust. 1 i art. 14 tej dyrektywy takie uregulowanie może być uzasadnione, w szczególności gdy jego celem jest zwrot nadmiernych kosztów ze względu na niezwykle wysokie honoraria uzgodnione pomiędzy stroną wygrywającą a jej adwokatem lub ze względu na świadczenie przez adwokata usług, które nie są uważane za konieczne dla zapewnienia poszanowania danego prawa własności intelektualnej. Natomiast wymóg, zgodnie z którym strona przegrywająca powinna ponieść rozsądne koszty sądowe, nie może uzasadniać wprowadzenia uregulowania określającego stawki ryczałtowe znacznie niższe od średnich stawek rzeczywiście stosowanych w odniesieniu do usług adwokackich w tym państwie członkowskim. W istocie takie uregulowanie byłoby niezgodne z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/48, zgodnie z którym procedury i środki prawne przewidziane w tej dyrektywie powinny być odstraszające oraz naruszałoby podstawowy cel wyznaczony w dyrektywie 2004/48, polegający na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony własności intelektualnej na rynku wewnętrznym.

Jednakże art. 14 tej dyrektywy sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu przewidującemu stawki ryczałtowe, które – ze względu na zbyt niskie maksymalne kwoty – nie zapewniają, by co najmniej znaczna i stosowna część rozsądnych kosztów poniesionych przez stronę wygrywającą została pokryta przez stronę przegrywającą. W istocie kwestii tej nie można oceniać niezależnie od kosztów, jakie strona wygrywająca rzeczywiście poniosła z tytułu pomocy adwokata w zakresie, w jakim są one rozsądne. O ile wymóg proporcjonalności nie oznacza, że strona przegrywająca powinna koniecznie zwrócić całość kosztów poniesionych przez drugą stronę, o tyle wynika z niego, że strona wygrywająca ma prawo do zwrotu co najmniej znacznej i stosownej części rozsądnych kosztów jakie rzeczywiście poniosła.

(por. pkt 25–27, 29, 32; pkt 1 sentencji)
Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Hiszpania/Komisja

(sprawa C‑506/15 P) ( 1 )

Odwołanie – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, (WE) nr 1975/2006 i (WE) nr 796/2004 – Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich – Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych – Kontrole na miejscu – Współczynnik gęstości hodowlanej – Liczenie zwierząt

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych – Nieprzestrzeganie terminu wyznaczonego przez prawodawcę Unii – Badanie z urzędu przez sąd (art. 263 TFUE) (zob. pkt 39)

2. Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Finansowanie przez EFRROW – Przyznanie pomocy i premii – Ciążący na państwach członkowskich obowiązek zorganizowania skutecznego systemu kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu – Zakres (rozporządzenia Komisji: nr 796/2004, art. 35; nr 1975/2006, art. 10 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2) (zob. pkt 58, 60, 61, 68, 69, 73)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność [art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 168 § 1 lit. d)] (zob. pkt 63)

4. Odwołanie – Zarzuty – Elementy uzasadnienia wyroku naruszające prawo Unii – Sentencja oparta na innych podstawach prawnych – Odrzucenie wniosku (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (zob. pkt 74)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

3) Republika Francuska pokrywa własne koszty.

( 1 ) Dz.U. C 381 z 16.11.2015.
O ile zgodnie z orzecznictwem Trybunału system ochrony konsumenta ustanowiony przez dyrektywę 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oznacza uznanie możliwości zbadania z urzędu przez sąd krajowy, czy dany warunek ma charakter nieuczciwy, to dopiero w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., w sprawie C‑243/08 Pannon GSM, Trybunał wskazał jasno, że rola przyznana przez prawo Unii sądowi krajowemu nie ogranicza się do zwykłej możliwości, ale obejmuje także obowiązek zbadania z urzędu ewentualnie nieuczciwego charakteru warunku umownego wchodzącego w zakres stosowania wspomnianej dyrektywy, od chwili gdy sąd krajowy dysponuje w tym celu niezbędnymi informacjami w zakresie okoliczności prawnych i faktycznych. W szczególności, w takim wypadku sąd krajowy, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie egzekucji wyroku sądu polubownego powinien dokonać z urzędu kontroli nieuczciwego charakteru warunków umownych będących podstawą wierzytelności stwierdzonej w tym wyroku w świetle przepisów owej dyrektywy, jeżeli zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi zobowiązany jest dokonać z urzędu, w ramach podobnego postępowania egzekucyjnego, oceny sprzeczności takich warunków z krajowymi zasadami porządku publicznego

Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszenia prawa Unii przez orzeczenie sądu krajowego może powstać jedynie wtedy, gdy orzeczenie to wydaje sąd tego państwa członkowskiego orzekający w ostatniej instancji, czego zbadanie w odniesieniu do sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego należy do sądu odsyłającego. Jeśli tak jest, orzeczenie tego sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji może stanowić wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii mogące powodować powstanie rzeczonej odpowiedzialności jedynie wtedy, gdy poprzez wydanie owego orzeczenia wspomniany sąd w sposób oczywisty narusza obowiązujące prawo lub gdy naruszenie to zachodzi pomimo istnienia utrwalonego orzecznictwa Trybunału w danej dziedzinie.

Nie można uznać, że sąd krajowy, który przed datą wydania przez Trybunał wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C‑243/08 Pannon GSM wstrzymał się – w ramach postępowania egzekucyjnego dotyczącego wyroku sądu polubownego uwzględniającego żądanie zapłaty wierzytelności na podstawie warunku umowy, który należy uznać za nieuczciwy w rozumieniu dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich – z dokonaniem z urzędu oceny nieuczciwego charakteru tego warunku, chociaż dysponował niezbędnymi w tym celu informacjami w zakresie okoliczności prawnych i faktycznych, naruszył w oczywisty sposób orzecznictwo Trybunału w tej dziedzinie i w związku z tym dopuścił się wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii.

(por. pkt 33, 34, 36; pkt 1 sentencji)
Artykuł 148 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że w ramach wniosku o pozwolenie na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego, w celu dokonania oceny, czy zostały spełnione warunki ekonomiczne, od których jest uzależnione zastosowanie tej procedury, należy wziąć pod uwagę nie tylko istotne interesy wspólnotowych producentów produktów podobnych do produktu końcowego pochodzącego z zamierzonych procesów uszlachetniania, lecz również interesy wspólnotowych producentów produktów podobnych do surowców lub niewspólnotowych produktów pośrednich przeznaczonych do włączenia do towarów wspólnotowych wywożonych czasowo podczas tych procesów.

W istocie warunki ekonomiczne, od których spełnienia jest uzależnione zastosowanie procedury uszlachetniania biernego przewidzianego w art. 148 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92, mają umożliwić organom celnym dokonanie oceny, czy zastosowanie uszlachetniania biernego jest zasadniczo korzystne dla przemysłu Unii zadbawszy przy tym o to, by korzyści, które dany podmiot gospodarczy uzyskiwałby w związku z tą procedurą, nie prowadziły jednocześnie do istotnie niekorzystnych sytuacji innych producentów Unii. Owe warunki ekonomiczne należy zatem interpretować w sposób umożliwiający organom celnym uwzględnienie w pełni tego rodzaju konfliktów interesów w przemyśle Unii.

Co się tyczy tych konfliktów interesów, w okolicznościach, w których zamierzony proces uszlachetniania biernego polega na zmieszaniu znacznej ilości surowca niewspólnotowego z towarami wspólnotowymi wywiezionymi czasowo i w których należności celne odnoszące się do tego surowca są znacząco wyższe od tych, które miałyby zastosowanie do produktu kompensacyjnego uzyskanego w wyniku tego procesu należy stwierdzić, że zastosowanie procedury uszlachetniania biernego dla tego procesu może poważnie naruszyć istotne interesy podmiotów gospodarczych produkujących ów surowiec w Unii.

Przeprowadzenie bowiem tego samego procesu uszlachetniania poza Unią umożliwiłoby bowiem podmiotowi dokonanie przywozu do Unii części odpowiadającej temu surowcowi i jednocześnie pozwoliłoby uniknąć zapłaty należności celnych mających do tego przywozu zastosowanie, których celem jest właśnie ochrona owych producentów wspólnotowych przed tego rodzaju przywozem. W tych okolicznościach zastosowanie procedury uszlachetniania biernego prowadziłoby do udzielenia podmiotowi gospodarczemu wnioskującemu o nią dodatkowej korzyści, polegającej na częściowym zwolnieniu z należności celnych mających zastosowanie do produktu kompensacyjnego, co uczyniłoby procesy tego rodzaju jeszcze bardziej korzystnymi, jakkolwiek naruszałyby one interesy producentów unijnych.

(por. pkt 41, 43, 44, 49; sentencja)
Jednak w odniesieniu do oceny niedozwolonego charakteru danego postanowienia umownego w ramach powództwa o zaprzestanie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rzym I wynika, iż wybór prawa właściwego pozostaje bez uszczerbku dla stosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów przewidzianych w prawie państwa zamieszkania konsumentów, których interesy bierze się w obronę w drodze tego powództwa. Te przepisy mogą obejmować przepisy dokonujące transpozycji dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, pod warunkiem że zapewniają one zgodnie z jej art. 8 wyższy stopień ochrony konsumenta.

Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie ogólnych warunków sprzedaży przedsiębiorcy, które nie zostało indywidualnie wynegocjowane, a zgodnie z którym prawo państwa członkowskiego siedziby tego przedsiębiorcy reguluje umowę zawartą w obrocie elektronicznym z konsumentem, jest niedozwolone w zakresie, w jakim wprowadza tego konsumenta w błąd, dając mu do zrozumienia, że jedynie prawo tego państwa członkowskiego znajduje zastosowanie do umowy, i nie informując go o tym, iż korzysta on również, na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008 w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I), z ochrony zapewnianej mu przez bezwzględnie wiążące przepisy prawa, które byłoby właściwe w braku tej klauzuli – czego zbadanie należy do sądu krajowego w świetle wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

(por. pkt 71; pkt 2 sentencji)
Artykuł 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/78 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/54 w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której osoba, ubiegając się o stanowisko, zmierza do uzyskania nie tego stanowiska, lecz jedynie formalnego statusu kandydata wyłącznie w celu dochodzenia odszkodowania, nie jest objęta pojęciem „dostępu do zatrudnienia lub wykonywania zawodu” w rozumieniu tych przepisów i jeśli przesłanki wymagane na mocy prawa Unii są spełnione, może zostać uznana za nadużycie prawa.

W istocie zgodnie z samym brzmieniem tytułów tych dyrektyw dotyczą one dziedziny zatrudnienia i pracy.

Tymczasem osoba zgłaszająca swoją kandydaturę do pracy w opisanych okolicznościach nie dąży w sposób oczywisty do uzyskania pracy, o którą formalnie się ubiega. Nie może w rezultacie powoływać się na ochronę gwarantowaną przez dyrektywy 2000/78 i 2006/54. Przeciwna wykładania byłaby niezgodna z celem, do którego zmierzają te dyrektywy, polegającym na zapewnieniu każdej osobie równego traktowania „w dziedzinie zatrudnienia i pracy” z zagwarantowaniem jej skutecznej ochrony przed pewnymi rodzajami dyskryminacji, w szczególności w odniesieniu do „dostępu do zatrudnienia”.

Ponadto osoby takiej nie można by w tych okolicznościach uznać za „ofiarę” w rozumieniu art. 17 dyrektywy 2000/78 i art. 25 dyrektywy 2006/54 lub za osobę, która doznała „krzywdy” lub poniosła „szkodę”, w rozumieniu art. 18 dyrektywy 2006/54.

(por. pkt 31, 35, 36, 44; sentencja)
Artykuł 53 ust. 2 dyrektywy 2004/18 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w świetle zasady równego traktowania i wynikającego z niej obowiązku przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że przy zamówieniu publicznym na usługi, które ma być udzielone na podstawie kryterium oferty najkorzystniejszej ekonomicznie z punktu widzenia instytucji zamawiającej, owa instytucja nie musi podać do wiadomości potencjalnych oferentów w ogłoszeniu o zamówieniu lub specyfikacji warunków zamówienia dotyczących przetargu na to zamówienie metody oceny stosowanej przez instytucję zamawiającą w celu konkretnego ocenienia i sklasyfikowania ofert. Metoda ta nie może natomiast skutkować zmianą kryteriów udzielenia zamówienia ani ich wagi.

W istocie bowiem waga poszczególnych kryteriów udzielenia zamówienia powinna, z zastrzeżeniem przepisów art. 53 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 2004/18, zostać jasno ustalona od samego początku przetargu, aby w ten sposób umożliwić oferentom obiektywne ustalenie faktycznego znaczenia danego kryterium udzielenia zamówienia w stosunku do innych podczas późniejszej oceny dokonywanej przez instytucję zamawiającą. Także stosunkowa waga poszczególnych kryteriów udzielenia zamówienia nie powinna ulegać zmianie przez cały czas trwania przetargu. Jednak ani art. 53 ust. 2 dyrektywy 2004/18, ani inny jej przepis nie ustanawia obowiązku, by instytucja zamawiająca podała do wiadomości potencjalnych oferentów, w drodze publikacji w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji warunków zamówienia, metodę oceny stosowaną przez instytucję zamawiającą w celu konkretnego ocenienia i sklasyfikowania ofert w świetle kryteriów udzielenia zamówienia i ich wagi, ustalonych uprzednio w dokumentacji przetargowej. Taki ogólny obowiązek nie wynika też z orzecznictwa.

(zob. pkt 25, 27, 28, 37 i sentencja)
Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem nr 1047/2012, należy interpretować w ten sposób, że zakresem zastosowania tego rozporządzenia są objęte oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne zawarte w przekazach komercyjnych dotyczących żywności przeznaczonej jako taka dla konsumentów końcowych również w sytuacji, gdy przekazy te są skierowane nie do konsumenta końcowego, ale wyłącznie do specjalistów w dziedzinie ochrony zdrowia.

W istocie, pojęcie przekazu komercyjnego zawarte w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono między innymi przekaz w postaci reklamy odnoszącej się do żywności służący jej promowaniu, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio. Przekaz tego rodzaju może również mieć postać zawierającego oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne w rozumieniu tego rozporządzenia pisma reklamowego, kierowanego przez podmioty działające na rynku spożywczym do specjalistów w dziedzinie ochrony zdrowia po to, aby owi specjaliści mogli w stosownym wypadku zalecać swym pacjentom nabywanie lub spożywanie takiej żywności. W tym względzie art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 nie określa szczegółowo adresatów przekazu komercyjnego i nie różnicuje ich ze względu na to, czy są to konsumenci końcowi, czy też specjaliści w dziedzinie ochrony zdrowia. Oznacza to, że dla konsumentów musi być przeznaczony sam produkt, a nie dotyczący go przekaz. Tymczasem nie można wykluczyć, że specjaliści w dziedzinie ochrony zdrowia sami zostaną wprowadzeni w błąd przez niezgodne z prawdą, mylące bądź fałszywe oświadczenia. A zatem mogą oni w dobrej wierze przekazywać błędne informacje dotyczące żywności będącej przedmiotem przekazu komercyjnego konsumentom końcowym, z którymi mają kontakt. Wobec powyższego stosowanie rozporządzenia nr 1924/2006 do oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych zawartych w przekazach komercyjnych skierowanych do specjalistów przyczynia się – w ramach rynku wewnętrznego – do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów.

(por. pkt 29–31, 44, 45, 47, 54; sentencja)