ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: a) Czy w przypadku sprawdzenia zdolności do uznania rozwodu w kraju zastosowanie znajduje również art. 10 rozporządzenia (UE) nr 1259/2010? b) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 a): (1) Czy – abstrakcyjnie rzecz biorąc – należy oprzeć się na porównaniu, zgodnie z którym prawo powołanego państwa zapewnia wprawdzie również drugiemu małżonkowi dostęp do rozwodu, który jednak ze względu na płeć tego małżonka związany jest innymi przesłankami procesowymi i materialnymi niż dostęp pierwszego z małżonków, lub (2) Czy obowiązywanie normy zależy od tego, że zastosowanie abstrakcyjnie dyskryminującego prawa zagranicznego dyskryminuje również w pojedynczym przypadku – w sposób konkretny? c) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 lit. b): Czy zgoda dyskryminowanego małżonka na rozwód – również w formie zatwierdzonego przyjęcia świadczeń wyrównawczych – stanowi już powód dla niezastosowania normy?
—

stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2012/34/UE (1) oraz z art. 6 ust. 1 w związku z pkt 5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (2) w ten sposób, że nie zobowiązała ÖBB Personenverkehr do publikacji wypłat publicznych rekompensat oraz kosztów i przychodów dla każdej umowy o świadczenie usług publicznych;
2)

Czy art. 43 WE, 49 WE i 56 WE oraz pojęcie „stanu faktycznego o charakterze wyłącznie wewnętrznym”, które może ograniczyć powoływanie się na te przepisy przez podmiot prawny w ramach sporu przed sądem krajowym, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one stosowaniu prawa [Unii] w sporze pomiędzy obywatelem belgijskim a État belge dotyczącym naprawienia szkód wynikłych z zarzucanego naruszenia prawa wspólnotowego, polegającego na przyjęciu i utrzymywaniu w mocy belgijskich przepisów prawnych takich jak art. 3 arrêté royal nro143 z dnia 30 grudnia 1982 r., który ma zastosowanie bez różnicy zarówno do osób krajowych, jak i do obywateli innych państw członkowskich?
—

Stwierdzenie, że nie zapewniając poddaniu wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych w 15 aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców miedzy 10 000 a 15 000 w odniesieniu do wszystkich zrzutów poza obszarami wrażliwymi, czyli o równoważnej liczbie mieszkańców między 2 000 a 10 000 w odniesieniu do wszystkich zrzutów do wód słodkich i estuariów, Republika Francuska uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1).
2)

W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, w jaki sposób można to pogodzić z określoną w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie Sturgeon i in., C-402/07 i C-432/07, EU:C:2009:716, zasadą, zgodnie z którą art. 5 ww. rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów w sytuacji, gdy w odniesieniu do tego prawa do odszkodowania w wyroku z dnia 23 października 2012 r. w sprawie Nelson i in., C-581/10 i C-629/10, EU:C:2012:657, Trybunał stwierdził, że przekraczająca trzy godziny długość opóźnienia nie jest brana pod uwagę przy obliczaniu kwoty zryczałtowanego odszkodowania?
1)

Czy art. 10 ust. 2 w związku z art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że „bilet” jest dokumentem, który daje podróżnemu (również) prawo do podróży tym lotem, podczas którego umieszczono go w niższej klasie, niezależnie od tego czy na tym dokumencie odnotowane są jeszcze inne loty takie jak loty przesiadkowe lub loty powrotne?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/32

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 15 czerwca 2015 r. – Jozef Grundza

(Sprawa C-289/15)

(2015/C 294/40)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Krajský súd v Prešove

Strony w postępowaniu głównym

Jozef Grundza

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 3 i art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej (1) należy interpretować w ten sposób, że przesłanka podwójnej karalności jest spełniona wyłącznie wtedy, gdy czyn, w związku z którym zostało wydane mające zostać uznane orzeczenie, stanowi w świetle konkretnej oceny (in concreto) przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego (niezależnie od znamion przestępstwa lub jego opisu) czy też do tego, by przesłanka ta była spełniona, wystarczy, że czyn ten stanowi ogólnie (in abstracto) przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego?

(1) Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. L 327, s. 27).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/28

Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-314/14 Borde i Carbonium/Komisja, wniesione w dniu 10 czerwca 2015 r. przez Alexandre’a Borde’a i Carbonium

(Sprawa C-279/15 P)

(2015/C 294/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Alexandre Borde i Carbonium SAS (przedstawiciel: A.B.H. Herzberg, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 marca 2015 r., którym: a. oddalono skargi jako niedopuszczalne; b. obciążono strony skarżące ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję;

— stwierdzenie dopuszczalności wniesionej przez wnoszących odwołanie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz a. wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie; lub, tytułem żądania ewentualnego, b. przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi w celu wydania orzeczenia co do istoty;

— tytułem żądania ewentualnego: przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu rozpoznania zagadnienia dopuszczalności w powiązaniu z istotą sprawy i wydania odpowiedniego orzeczenia;

— obciążenie Komisji kosztami zgodnie z art. 184 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie podnoszą, że oddalenie ich skargi o stwierdzenie nieważności było niezgodne z prawem, ponieważ: (i) Sąd przedstawił stan faktyczny w sposób nieścisły i zniekształcony, tym samym z pominięciem prawa wnoszących odwołanie do bycia wysłuchanym; (ii) stosując art. 263 akapit czwarty TFUE, Sąd niepoprawne zawęził kategorię aktów podlegających zaskarżeniu do aktów wydanych na podstawie art. 288 TFUE; (iii) Sąd błędnie przyjął, że kwestionowane środki nie stanowią decyzji wydanych na podstawie art. 288 akapit czwarty TFUE; (iv) stosując art. 263 akapit czwarty TFUE, Sąd błędnie uznał za rozstrzygające to, czy zaskarżony akt jest „nierozerwalnie związany z zespołem umów” i zaniechał uwzględnienia innych istotnych czynników; (v) stosując art. 263 akapit 4 TFUE, Sąd błędnie zastosował do sprawy trójstronnej kryteria wywiedzione dla spraw dwustronnych; (vi) Sąd zaniechał uznania prawa wnoszących odwołanie do skutecznej ochrony sądowej za prawo chronione na mocy europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
—

ustalił nieprawidłowe kryterium „bezpośrednich skutków”: Sąd stwierdził, że możliwe jest – w sytuacji gdyby takie postępowanie skutkowało stwierdzeniem wygaśnięcia prawa do znaku – wniesienie skargi o odszkodowanie. Jednakże wskazał on, że nie stanowi to uzasadnionego powodu nieużywania, ponieważ nie jest to „bezpośredni skutek” postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku. Stwierdzenia Sądu w tym względzie są niezgodne z ratio legis wymogu rzeczywistego używania. Zwięzłe stwierdzenie – zgodnie z którym właściciel znaku towarowego powinien ocenić i oszacować ponoszone ryzyko i następnie nadal używać swojego znaku towarowego, pomimo niepewności związanej z koniecznością zapłaty odszkodowania, lub powstrzymać się od używania – skutkuje oczywistą dyskryminacją małych i średnich przedsiębiorstw. Ponadto łatwo mogłoby to skutkować ryzykiem nadużycia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku przez osoby trzecie zainteresowane zarejestrowanym znakiem towarowym.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/39

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Luksemburg) w dniu 29 czerwca 2015 r. – ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA/Wielkie Księstwo Luksemburga

(Sprawa C-321/15)

(2015/C 294/51)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour constitutionnelle

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Pytania prejudycjalne

Czy art. 13 ust. 6 zmienionej ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych jest zgodny z dyrektywą 2003/8[7]/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), a zwłaszcza ze strukturą ustanowionego w niej systemu handlu uprawnieniami do emisji, w zakresie, w jakim uprawnia właściwego ministra do żądania zwrotu, bez odszkodowania, całości lub części niewykorzystanych uprawnień do emisji przydzielonych zgodnie z art. 12 ust. 2 i 4 tej ustawy, które to pytanie łączy się z koniecznością ustalenia, czy zobowiązanie do zwrotu przyznanych i niewykorzystanych uprawnień do emisji faktycznie powstało, a w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, w jakich kategoriach należy je rozpatrywać, oraz czy uprawnienia te należy uznać za prawa wchodzące w skład majątku prowadzącego instalację?

(1) Dz.U L 275, s. 32.
1)

Czy art. 34, 35 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, który zakazuje produkcji, przetwarzania lub wprowadzania do obrotu suplementu diety zawierającego aminokwasy (tutaj L-histydynę), jeżeli na określonych dalszych przesłankach nie zostanie w tym względzie przyznane odstępstwo na czas określony leżące w zakresie uznania organu krajowego?
—

Nawet jeśli władze krajowe dysponują zakresem uznania, quod non, to Sąd naruszył prawo, gdyż samo istnienie zakresu uznania nie wystarczy, by wykluczyć, że decyzja bezpośrednio dotyczy wnoszącej odwołanie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/48

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-259/13 Francja/Komisja, wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Republikę Francuską

(Sprawa C-373/15 P)

(2015/C 294/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii

Żądania wnoszącej odwołanie

— uchylenie części wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-259/13 Francja/Komisja;

— definitywne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania określone wydatki dokonane przez Republikę Francuską, dotyczące osi 2 francuskiego programu rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do lat finansowych 2008 i 2009, lub odesłanie sprawy do Sądu w celu rozstrzygnięcia sporu;

— rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania rząd francuski podnosi trzy zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonemu wyrokowi.

W ramach zarzutu pierwszego rząd francuski utrzymuje, ze Sąd naruszył prawo, nie podnosząc z urzędu zarzutu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w sytuacji gdy Komisja wydala sporną decyzję po upływie rozsądnego terminu.

W zarzucie drugim, podniesionym posiłkowo, rząd francuski twierdzi, że Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja nie naruszyła art. 10 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem 1975/2006”), nakładając na władze francuskie obowiązek przeliczania zwierząt podczas kontroli na miejscu przeprowadzanych w ramach środków pomocy „Indemnités compensatoires des handicaps naturels” (dodatki wyrównawcze z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych, „pomoc ICHN”).

W ramach podniesionego posiłkowo zarzutu trzeciego rząd francuski utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, uznając, ze kontrole na miejscu przeprowadzone w ramach zarządzania identyfikacją bydła lub premiami za owce nie stanowią kontroli na miejscu w rozumieniu art. 12 i nast. rozporządzenia 1975/2006.

W konsekwencji zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim pierwszy zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności, podniesiony przez rząd francuski przeciwko spornej decyzji Komisji.

(1) Dz.U. L 67, s. 20.

(2) Dz.U. L 368, s. 74.
2)

Czy uwagę 3 do sekcji XVII Nomenklatury scalonej należy rozumieć w ten sposób, że „stanowisko bojowe (wieża czołgowa)”, które może być używane w czołgach lub „mobilnych morskich systemach transportowych” albo też w urządzeniach stacjonarnych powinno zostać, jako część czołgu, zaklasyfikowane do pozycji 8710 z uwagi na to, że przedmiotowe stanowisko bojowe jest sprowadzane przez producenta czołgów do celów produkcji lub montażu czołgów i jest faktycznie w tym celu używane?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 302/16

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-556/8, Slovenská pošta/Komisja, wniesione w dniu 15 czerwca 2015 r. przez Slovenská pošta a.s.

(Sprawa C-293/15 P)

(2015/C 302/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Slovenská pošta a.s. (przedstawiciele: O. W. Brouwer i A.A.J. Pliego Selie, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Słowacka, Cromwell a.s., Slovak Mail Services a.s., Prvá Doručovacia, a.s., ID Marketing Slovensko s.r.o (pierwotnie TNT Post Slovensko s.r.o.)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości albo w części i wydanie wyroku ostatecznego w przedmiocie skargi stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji w całości albo w części albo – tytułem ewentualnym – przekazanie sprawy do Sądu i

2) obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem, w tym kosztami interwenientów.

Zarzuty i główne argumenty

Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5912 z dnia 7 października 2008 r. w sprawie słowackich przepisów prawa pocztowego odnoszących się do usług przesyłek hybrydowych skierowanej do Republiki Słowackiej.

Slovenská pošta a.s. wnosi do Trybunału o,

(i) uchylenie w całości albo w części ww. wyroku Sądu w oparciu o następujące zarzuty: i. Zarzut pierwszy: naruszenia prawa, zastosowanie błędnego rodzaju dowodu i błędny rozkład ciężaru dowodu poprzez stwierdzenie, że Republika Słowacka naruszyła art. 86 ust. 1 w związku z art. 82 WE. a. Naruszenia prawa w zakresie stwierdzenia, zgodnie z którym fakt przyznania prawa wyłącznego może samo w sobie stanowić naruszenie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 82 WE. b. Naruszenia prawa w zakresie zastosowania błędnego rodzaju i błędnego rozkładu ciężaru dowodu poprzez stwierdzenie, że Republika Słowacka naruszyła art. 86 ust. 1 w zw. z art. 82 WE poprzez ograniczenie usług na etapie poprzedzającym etap konsumentów końcowych. ii. Zarzut drugi: naruszenia prawa, niedostateczny poziom kontroli i przeinaczenie dowodu w trakcie kontroli oraz zaakceptowanie definicji rynku właściwego zaproponowanej przez Komisję. a. Naruszenie prawa i niedostateczny poziom kontroli poprzez przyjęcie okoliczności, zgodnie z którą rynek właściwy zintegrowanych przesyłek hybrydowych mógł zostać zdefiniowany na podstawie (utrzymywanego) występowania popytu i podaży na usługę jednolitą. b. Przeinaczenie dowodu i niedostateczny poziom kontroli poprzez przyjęcie wniosku, zgodnie z którym oferowana przez rynek podaż mogła zostać wywiedziona na podstawie dowodów przedstawionych przez Komisję.

(ii) wydanie wyroku ostatecznego w przedmiocie skargi stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji w całości albo w części albo – tytułem ewentualnym – przekazanie sprawy do Sądu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 302/17

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-258/13 Matratzen Concord/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 czerwca 2015 r. przez Matratzen Concord GmbH

(Sprawa C-295/15 P)

(2015/C 302/22)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Matratzen Concord GmbH (przedstawiciel: adwokat I. Selting)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji T ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

— Uchylenie wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-258/13 dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 8 18 680„Arktis” z powodu braku rzeczywistego używania.

— Obciążenie kosztami postępowania strony przeciwnej względem wnoszącej odwołanie, włącznie z kosztami powstałymi w toku postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi zarzut następujących naruszeń prawa w orzeczeniu Sądu:

Sąd błędnie uwzględnił dane dotyczące sprzedaży firmy Breiding na korzyść znaku towarowego będącego przedmiotem postępowania. Uwzględnieniu nie mogły podlegać dane sprzedaży odnośnie do liczby sprzedanych towarów firmy Breiding za sporny okres 2006-2009.

Sąd przy badaniu rzeczywistego używania błędnie uwzględnił towary oznaczone znakiem „Aktis Line”, a nie te oznaczone przez „Aktis” i stanął na stanowisku, że dodatek „Line” ma wyłącznie opisowy charakter.

Ponadto Sąd w sposób błędny skorzystał ze swojego swobodnego uznania w ten sposób, że przyjął rzeczywiste używanie znaku będącego przedmiotem postępowania, mimo że obroty towarowe właściciela znaku były bardzo skromne.

Na koniec Sąd nie zwrócił w ogóle uwagi na okoliczność faktyczną, że ma miejsce używanie w sposób pozwalający na zachowanie prawa w odniesieniu do „artykuły do łóżek” i „pościeli do łóżek”. Właściciel znaku przedłożył jednak jedynie dowody na używanie znaku towarowego w odniesieniu do „pościeli do łóżek”, natomiast już nie względem innych artykułów do łóżek jak np. poduszki, materace. W ten sposób wygaśnięciu z zakresu znaku towarowego podlegałyby przynajmniej „artykuły do łóżek”.
3)

– Czy ryzyko poważnych zakłóceń w gospodarce krajowej jako ograniczenie stosowania i skutków nieuczciwego warunku ma zastosowanie do powództwa indywidualnego wniesionego przez konsumenta, czy przeciwnie, we wspomnianym indywidualnym powództwie poważne zakłócenia powstałyby po stronie finansów konsumenta [w wyniku] ograniczenia skutków nieważnej klauzuli we wskazanym okresie czasu?
1.

Sąd jako jedyną podstawę dla brakującego charakteru odróżniającego znaku towarowego „BE HAPPY” wskazał, że mógłby on zostać postrzegany jako slogan reklamowy. Stoi to w bezpośredniej sprzeczności z orzecznictwem Trybunału Unii Europejskiej, zgodnie z którym samo to nie wystarczy dla odmowy charakteru odróżniającego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 302/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – Beca Engineering Srl/Ministero dell’Interno

(Sprawa C-285/15)

(2015/C 302/19)

Język postępowania: woski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Beca Engineering Srl

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy dyrektywa 89/106/EWG Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (1), zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 (2) r. sprzeciwia się temu, by kominy musiały „być wykonane z materiałów niepalnych”, zgodnie z przepisem zawartym w części II załącznika IX do części V dekretu ustawodawczego nr 152 z dnia 3 kwietnia 2006 r., dotyczącym „instalacji grzewczych gospodarstw domowych”, który nie był przedmiotem notyfikacji?

(1) Dz.U. L 40, s.12.

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. dostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach podlegających procedurze określonej w art. 251 Traktatu WE (Dz.U. L 284, s.1).
2)

W tym drugim ujęciu, kiedy przyczynianie się pracownika przygranicznego – z założenia nieobowiązkowe – nie jest wyłączne, lecz równoległe z przyczynianiem się rodzica lub rodziców, z którymi studenta łączy prawna więź filiacyjna i którzy w związku z tym mają co do zasady ustawowy obowiązek utrzymania go, czy to przyczynianie się do utrzymania powinno spełniać pewne kryteria istotności?