Sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych posiada właściwość, by zakazać kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia prawa do wspólnotowego znaku towarowego na całym terytorium Unii. A zatem system określony w rozporządzeniu nr 207/2009 pozwala na ograniczenie takiego sporu do jednego postępowania dla celów zapewnienia jednolitej ochrony wspólnotowego znaku towarowego na całym terytorium Unii.

Artykuł 95 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego stanowi, iż państwa członkowskie wyznaczają na swoich terytoriach sądy krajowe działające jako „sądy [orzekające] w sprawach wspólnotowych znaków towarowych”. Sądy te są zatem zobowiązane do pełnienia funkcji powierzonych im na mocy wspomnianego rozporządzenia. W tym względzie art. 96 rozporządzenia nr 207/2009 wskazuje, że sądy orzekające w sprawach wspólnotowych znaków towarowych mają w szczególności właściwość w wypadkach powództw, których przedmiotem jest naruszenie, a także roszczeń wzajemnych o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego.

Kompetencja o charakterze reformatoryjnym nie skutkuje przyznaniem Sądowi uprawnienia do dokonania oceny, w przedmiocie której izba odwoławcza nie przedstawiła jeszcze swojego stanowiska. Wykonanie kompetencji o charakterze reformatoryjnym powinno w konsekwencji ograniczyć się zasadniczo do sytuacji, w których Sąd, po przeprowadzeniu kontroli oceny dokonanej przez wspomnianą izbę, na podstawie ustalonych elementów stanu faktycznego i prawnego jest w stanie określić, jaką decyzję powinna była wydać izba odwoławcza.

Należy stwierdzić, że orzeczenie sądu krajowego wydane przezeń w charakterze sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych w przedmiocie powództwa o naruszenie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nie korzysta z żadnej powagi rzeczy osądzonej w stosunku do instancji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, nawet jeśli jest on identyczny z krajowym znakiem towarowym, którego dotyczy powództwo o naruszenie prawa. Z powyższego wynika, że istnienie takiego orzeczenia, nawet gdy jest ono prawomocne, nie wystarcza samo w sobie, aby umożliwić Sądowi określenie decyzji, którą powinna była wydać Izba Odwoławcza.

Jest prawdą, że w rozporządzeniu nr 207/2009 prawodawca Unii ustanowił mechanizmy mające na celu zapewnienie jednolitej ochrony wspólnotowego znaku towarowego na całym terytorium Unii, potwierdzając zatem jednolity charakter wspólnotowego znaku towarowego. W tym kontekście utworzył sądy orzekające w sprawach wspólnotowych znaków towarowych uprawnione do wydawania zakazów kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia prawa do wspólnotowego znaku towarowego obejmujących swoim zakresem całe terytorium Unii.

Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych należy oceniać wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 207/2009, z uwzględnieniem jego wykładni dokonywanej przez sąd Unii, nie zaś na podstawie wcześniejszej praktyki orzeczniczej, co odnosi się także do postępowania w sprawie sprzeciwu wszczętego na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Podobna sytuacja ma miejsce, a fortiori, jeśli chodzi o wpływ wcześniejszych orzeczeń krajowych na sposób, w jaki w niniejszym wypadku należy rozstrzygnąć spór. System prawa znaków towarowych w Unii jest bowiem systemem autonomicznym, który tworzą uregulowania stanowiące pewną całość, zmierzającą do osiągnięcia szczególnych celów, a jego stosowanie jest niezależne od wszystkich systemów krajowych. Z powyższego wynika, że odmowę rejestracji należy oceniać wyłącznie na podstawie właściwego uregulowania Unii, a wcześniejsze orzeczenia krajowe nie mogą w żadnym razie podawać w wątpliwość zgodności spornej decyzji z prawem.

Należy także podkreślić, że rozporządzenie nr 207/2009 nie zawiera żadnego przepisu, zgodnie z którym wydane w ramach powództwa o naruszenie prawa do znaku orzeczenie sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych byłoby wiążące dla Urzędu, gdy wykonuje on swoją wyłączną kompetencję w zakresie rejestracji wspólnotowych znaków towarowych i gdy w tym kontekście rozpatruje on sprzeciwy wobec zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych do rejestracji. Przepisy rozporządzenia nr 207/2009 związane ze stosowaniem zasady powagi rzeczy osądzonej dotyczą bowiem innych sytuacji.

Ponadto wskazany w motywach 16 i 17 rozporządzenia nr 207/2009 wymóg jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego nie skutkuje tym, że ze względu na zasadę powagi rzeczy osądzonej instancje Urzędu i w konsekwencji sąd Unii nie mogą dodatkowo rozpatrywać, czy istnieje ewentualne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji nowego wspólnotowego znaku towarowego, nawet gdy jest on identyczny z krajowym znakiem towarowym, w odniesieniu do którego sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych orzekł, iż narusza on wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy.

Należy podkreślić, że Urząd jest bowiem jedynym organem upoważnionym przez prawodawcę Unii do rozpatrywania zgłoszeń do rejestracji i w konsekwencji do wydawania zgody na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego lub odmowy tej rejestracji. W ramach tej kompetencji decyzje, które zgodnie z rozporządzeniem nr 207/2009 muszą wydać izby odwoławcze, dotyczące rejestracji lub ochrony oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, są objęte wykonywaniem ograniczonej swobody, a nie wykonywaniem uprawnień dyskrecjonalnych. A zatem zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych należy oceniać wyłącznie na podstawie tego rozporządzenia, z uwzględnieniem jego wykładni dokonywanej przez sąd Unii. Tymczasem rozporządzenie nr 207/2009 nie zawiera przepisu, zgodnie z którym ze względu na zasadę powagi rzeczy osądzonej orzeczenie sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych stwierdzające naruszenie prawa do wspólnotowego znaku towarowego przez krajowy znak towarowy byłoby wiążące dla Urzędu.

(por. pkt 56–63)