ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 w odniesieniu do informacji dotyczących okresu poprzedzającego przystąpienie Republiki Słowackiej do UE. Skarżąca stoi na stanowisku, że przed tym przystąpieniem Komisja nie miała uprawnień do stosowania prawa wspólnotowego w odniesieniu do działań, które miały miejsce na terytorium Republiki Słowackiej, a zatem nie może ona korzystać z przyznanych jej w tym artykule uprawnień dochodzeniowych, aby uzyskać dotyczące tego samego okresu informacje.
naruszenie art. 83 pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w odniesieniu do prawa do bycia wysłuchanym;
—

uznanie, że przeprowadzona przez Komisję w grudniu 2008 r. kontrola na miejscu, wersja robocza sprawozdania z audytu i jego wersja ostateczna, sporządzone przez Komisję odpowiednio w dniach 19 grudnia 2008 r. i 25 marca 2009 r., wersja ostateczna decyzji w sprawie, zawartej przez Komisję w piśmie z dnia 10 lipca 2009 r., w której to decyzji Komisja przewiduje zakończenie dwóch projektów, w których GL2006 Europe Ltd uczestniczyła, a także noty debetowe z dnia 7 sierpnia 2009 r., zgodnie z którymi GL2006 Europe Ltd ma zapłacić Komisji łączną kwotę 2 258 456,31 EUR, są niezgodne z prawem i stwierdzenie ich nieważności;
—

naruszenie art. 295 WE ze względu na to, że warunek dotyczący rezygnacji z pozycji właściciela, zajmowanej do tej pory, stanowi naruszenie prawa akcjonariuszy WestLB AG do poszanowania własności, które to prawo jest zagwarantowane i chronione przez Niemcy;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/37

Skarga wniesiona w dniu 19 paźdzernika 2009 r. — BSA przeciwko OHIM — Loblaws (PRÉSIDENT)

(Sprawa T-420/09)

2009/C 312/61

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: BSA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: D. Masson, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Loblaws, Inc.

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1744/2008-4),

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BSA

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „PRÉSIDENT” dla towarów i usług z klas 5, 29, 30 i 42 — zgłoszenie nr 2 135 200

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Loblaws, Inc.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny francuski znak towarowy „President’s Choice” dla towarów z klas 5, 30, 31 i 32 i graficzny wspólnotowy znak towarowy „PRESIDENT’S CHOICE” dla towarów z klas 30, 31 i 32 (znak wspólnotowy nr 1 872 407)

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania jako niedopuszczalne

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] i art. 71 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1) oraz zasady kontradyktoryjności z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).
—

klasa 11: przewody odprowadzające gazy spalinowe z systemu grzewczego, kanały dymowe do kominów, rury do kotłów grzewczych; nasadki do palników gazowych; mechaniczne części do systemów grzewczych, mechaniczne części do systemów gazowych; kurki do rurociągu; szuflady piecowe;
—

wydanie wyroku, w którym na podstawie zasady 70 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2868/95”) stwierdza się, że termin czterech miesięcy do złożenia pisma przedstawiającego podstawy odwołania w postępowaniu prowadzącym do niniejszej skargi upływał w dniu 16 maja 2009 r. oraz że z uwagi na to, iż pismo to zostało złożone w dniu 18 maja 2009 r., którym to dniem była sobota, należy uznać, że zostało ono złożone zgodnie z prawem;
—

nieprzestrzegania kryteriów dotyczących uzasadniania kosztów przewidzianych na podstawie umowy w zakresie, w jakim Komisja naruszyła art. II.19.1 ogólnych warunków umowy EURO-THYMAIDE dotyczący kosztów kwalifikowalnych oraz, pomocniczo, naruszenia zasady dobrej wiary przewidzianej w art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego w zakresie, w jakim Komisja nie uwzględniła okoliczności uzasadniających bezpośrednie koszty przeznaczone na personel zaangażowany w projekt, których moc dowodowa była jednakże oczywista. To podejście doprowadziło Komisję do niesłusznego odrzucenia niektórych bezpośrednich kosztów pracowniczych oraz do dokonania korekty, co przekłada się na kwestionowaną wierzytelność.
3)

Naruszenie i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 23 rozporządzenia WE nr 1/2003 (1) ze względu na to, że celem tego przepisu jest ustanowienie grzywien, po pierwsze, wyłącznie w odniesieniu do naruszenia traktatu WE, a nie traktatu EWWiS, oraz, po drugie, wyłącznie w odniesieniu do prowadzących działalność przedsiębiorstw, które uzyskały obrót w poprzedzającym roku obrotowym. Podkreślić należy w tym względzie, że znajdująca się w stanie upadłości skarżąca nie miała w 2008 r. żadnych obrotów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/56

Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2009 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

(Sprawa T-449/09)

2010/C 24/100

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Centre national de la recherche scientifique (Paryż, Francja) (przedstawiciel: N. Lenoir, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

— nakazanie Komisji zwrotu rzekomej wierzytelności w wysokości 97 399,55 EUR, której Komisja dochodzi z tytułu umowy w nocie debetowej nr 3230906573 z dnia 6 lipca 2009 r. i co do której w dniu 28 sierpnia 2009 r. wydana została decyzja o potrąceniu (sygn. BUDG/C3 D2009 10.5 — 1232), powiększonej o odsetki za zwłokę według stopy ustawowej zgodnie z prawem belgijskim właściwym dla umowy;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Centre national de la recherche scientifique (CNRS) wnosi w niniejszej skardze do Sądu o nakazanie Komisji zwrotu wierzytelności w wysokości 97 399,55 EUR, określonej w nocie debetowej nr 3230906573 z dnia 6 lipca 2009 r., do której uiszczenia skarżąca jest rzekomo zobowiązana z tytułu umowy NEMAGENETAG dotyczącej projektu szóstego programu ramowego badań i rozwoju technologicznego, i co do której w dniu 28 sierpnia 2009 r wydana została decyzja o potrąceniu, wraz z odsetkami za zwłokę.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące:

— nieprzestrzegania kryteriów dotyczących określania i uzasadniania kwalifikowalnych kosztów przewidzianych w umowie NEMAGENETAG oraz zasady dobrej wiary przy wykonywaniu umów, co ograniczyło możliwość udowodnienia przez CNRS należytego wykonania umowy, a w niektórych przypadkach wręcz pozbawiło ją tej możliwości;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 11/31

Skarga wniesiona w dniu 29 października 2009 r. — Dufour przeciwko EBC

(Sprawa T-436/09)

2010/C 11/59

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Julien Dufour (Jolivet, Francja) (przedstawiciel: adwokat I. Schoenacker Rossi)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności, utrzymanej w mocy przez Zarząd Europejskiego Banku Centralnego w piśmie z dnia 2 września 2009 r., odmowy udzielenia J. Dufourowi dostępu do baz danych, które umożliwiły sporządzenie sprawozdań w sprawie zatrudnienia i mobilności personelu;

— w konsekwencji, nakazanie Europejskiemu Bankowi Centralnemu udostępnienia J. Dufourowi wszystkich baz danych, które umożliwiły sporządzenie sprawozdań w sprawie zatrudnienia i mobilności personelu;

— obciążenie Europejskiego Banku Centralnego obowiązkiem zapłaty kwoty 5 000 EUR tytułem odszkodowania przy wzięciu pod uwagę odniesionej przez skarżącego krzywdy;

— obciążenie Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W drodze niniejszej skargi skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 2 września 2009 r., w której odmówiono mu dostępu do baz danych, które umożliwiły sporządzenie sprawozdania w sprawie zatrudnienia i mobilności personelu w latach 1999-2009, którego to dostępu skarżący żądał w ramach przygotowywania swojej pracy doktorskiej. Skarżący żąda również przyznania mu odszkodowania w związku z opóźnieniami w przygotowywaniu pracy doktorskiej.

Celem uzasadnienia skargi podnosi on, że uzasadnienie odmowy przyznania mu dostępu do dokumentów, o które chodzi było niezgodne z prawem, gdyż jego podstawę stanowiły okoliczności, które nie zostały uzasadnione i nie są przewidziane w decyzji BCE/2004/3 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. dotyczącej dostępu społeczeństwa do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (1), przyjętej w celu wprowadzenia w życie rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (2) a także opierało się o błędne założenie, zgodnie z którym niewydrukowana elektroniczna wersja baz danych ma charakter „dokumentu”. Wreszcie, Europejski Bank Centralny, zdaniem skarżącego nie miał prawa powołać się wobec niego na trudności napotkane w kontekście udostępniania dokumentów.

(1) Dz. U. L 80, s. 42.

(2) Dz. U. L 145, s. 43.
—

braku naruszenia ochrony interesu publicznego co się tyczy stosunków międzynarodowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 (1), gdyż: — żadna konkretna ochrona nie ma zastosowania do tych dokumentów; oraz — nawet gdyby konkretna ochrona miała zastosowanie do tych dokumentów, to art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi, że „wyjątki podana w ust. 1–3 będą miały zastosowanie wyłącznie na okres, przez który ochrona ta jest uzasadniona w oparciu o treść dokumentu” tymczasem upłynęła połowa maksymalnego okresu ochrony przewidzianej w art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001, co uzasadnia udzielenie dostępu do rzeczonych dokumentów; — wreszcie, dokumenty objęte wnioskiem nie należą do kategorii dokumentów sensytywnych w rozumieniu art. 9 rozporządzenia nr 1049/2001;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 24/60

Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2009 r. — Stelzer przeciwko Komisji

(Sprawa T-467/09)

2010/C 24/107

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Dierk Stelzer (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: F. Weiland, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Środowiska z dnia 6 sierpnia 2009 r. i Sekretariatu Generalnego Komisji z dnia 29 października 2009 r. (poprawna data to: 29 września 2009 r.);

— obciążenie pozwanej poniesionymi przez skarżącego kosztami postępowania pozasądowego.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący występuje w szczególności przeciwko decyzji Komisji, której data wydania została określona na dzień 29 października 2009 r., oddalającej w części jego drugi wniosek o udzielenie dostępu do analizy zgodności dotyczącej transpozycji dyrektywy 2003/35/WE (1).

W uzasadnieniu wniesionej przez siebie skargi skarżący podnosi, że przywołane przez pozwaną w uzasadnieniu odmowy udzielenia dostępu do wnioskowanego dokumentu względy ochrony celu śledztwa [badań] (art. 4 ust. 2. tiret trzecie rozporządzenia [WE] nr 1049/2001 (2)) i ochrony procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001) nie są trafne. Następnie podnosi on, że na złożony na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 wniosek o częściowy dostęp do wnioskowanego dokumentu został oddalony niesłusznie. Ponadto skarżący argumentuje, że za upowszechnieniem przedmiotowego badania przemawia przemożny interes publiczny. W końcu kwestionuje on naruszenie obowiązku uzasadnienia przez pozwaną.

(1) Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17).

(2) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
—

stwierdzenie, że w miejsce uchylonej decyzji o przyznaniu zamówienia, zamówienie to należy przyznać skarżącej, względnie należy cofnąć postępowanie do stadium zaproszenia do składania ofert z udziałem JSK czy też ewentualnie wszcząć je na nowo;
—

zasądzenie od pozwanej na rzecz wnoszącego odwołanie wszelkich kosztów poniesionych przez niego w toku całego postępowania we wszystkich instancjach, rozpatrujących sprawę co do istoty.
—

zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie wszelkich kosztów poniesionych przez niego w toku całego postępowania we wszystkich instancjach, rozpatrujących sprawę co do istoty.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 37/46

Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji

(Sprawa T-500/09)

2010/C 37/66

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: L. Ventrella, avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7044 wersja ostateczna z dnia 24 września 2009 r., notyfikowanej w dniu 25 września 2009 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w części wskazanej dokładniej w żądaniach skargi, w której dokonała w odniesieniu do Włoch dla lat gospodarczych 2005 i 2006 — ryczałtowych korekt finansowych (5 %) z powodu rzekomych nieprawidłowości w kontrolach sektora owoców i warzyw — przetwórstwo owoców cytrusowych na kwotę ogółem 3 539 679,81 EUR.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi Republika Włoska podnosi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (art. 253 WE), jeżeli chodzi o brak uzasadnienia, oraz naruszenie zasady proporcjonalności.

Należy wyjaśnić w tym względzie, że Komisja dokonała korekty niektórych dotacji do przetwórstwa owoców cytrusowych [z tego względu, że] nie prowadzono odpowiednich kontroli zgodności produktu powierzonego organizacjom producenckim i przetwórcom, jak również zgodności produktu przekazanego do przetworzenia i produktu końcowego. Zdaniem rządu włoskiego procedura wykazała, że kontrole były prowadzone w wystarczającym zakresie, w szczególności jeżeli chodzi o kontrole zarówno administracyjne/księgowe, jak i skarbowe, zarówno u organizacji producenckiej, jak i u przetwórców; kontrole były prowadzone w sposób nieoczekiwany (bez uprzedzenia zakładów o dacie kontroli) i objęły większy udział podmiotów niż minimum przewidziane w rozporządzeniu. Komisja powinna była uzasadnić swoją decyzję w szczególności w odniesieniu do istnienia „znacznego ryzyka” szkody finansowej dla funduszu, które mogłoby uzasadniać korektę ryczałtową w wysokości 5 %, która jednakże okazuje się nieproporcjonalna.
—

Naruszenie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009, a w szczególności zasady uzasadnionych oczekiwań, w związku z art. 41 ust. 3 tego rozporządzenia, z zasadą 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (3) i art. 8 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2869/95 (4), ponieważ skarżąca miała podstawy, by przypuszczać, że spóźnione uiszczenie opłaty za sprzeciw zostanie sanowane przez uiszczenie opłaty w dodatkowym terminie.
1)

Naruszenie, w odniesieniu do korekty finansowej w zakresie pomocy produkcyjnej dotyczącej oliwy z oliwek, art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 (1) i art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005 (2), ze względu na to, że zaskarżona decyzja stosuje te przepisy do sytuacji, do której nie znajdują one zastosowania, zważywszy fakt, że teoretycznie nieprawidłowości, na których opiera się Komisja uzasadniając przewidzianą w decyzji korektę, są niedostateczne.
Poza tym, Komisja nie przedstawiła skarżącemu żadnego uzasadnienia i następnie nie poinformowała go o żadnych odpowiednich przyczynach umieszczenia jego nazwiska w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002, co w świetle europejskiej konwencji praw człowieka stanowi naruszenie prawa skarżącego do skutecznej ochrony sądowej, jego prawa do obrony oraz naruszenie prawa własności.
C 161/42

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08 V przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 kwietnia 2010 r. przez V

(Sprawa T-510/09 P)

(2010/C 161/67)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: V (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot,)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania, a w rezultacie

— uchylenie wyroku wydanego w dniu 21 października 2009 r. przez pierwszą izbę Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-33/08 i doręczonego wnoszącej odwołanie w dniu 26 października 2009 r., w którym oddalono jako bezzasadną skargę skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 maja 2007 r., w której Komisja poinformowała ją, iż nie spełniła ona wymogów zdatności fizycznej wymaganej do wykonywania obowiązków służbowych oraz o zasądzenie od Komisji na jej rzecz odszkodowania za poniesioną według niej szkodę;

— uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie przedstawionych przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu wnosząca je żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) wydanego w dniu 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08, w którym oddalono skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niezatrudnieniu skarżącej ze względu na niespełnianie wymogów zdatności fizycznej wymaganej do wykonywania obowiązków służbowych oraz o zasądzenie odszkodowania.

W uzasadnieniu wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty dotyczące: naruszenia prawa, błędnej oceny dowodów zawartych w aktach sprawy oraz błędnego i niewystarczającego uzasadnienia.

W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje wyrok w odniesieniu do tego, że Sąd uznał, że nie wykazano, by nieprawidłowości związane z interwencją doktora K. wpłynęły na postępowanie prowadzące do wydania spornej decyzji.

W drugiej kolejności wnosząca odwołanie uważa, że SSP naruszył obowiązek przestrzegania tajemnicy lekarskiej oraz prawa pacjenta, nawet jeśli jest on stroną w procesie, w kontekście jej przestrzegania, ponieważ uznał, że podniesienie tej zasady przez wnoszącą odwołanie uniemożliwiło wykonywanie kontroli zgodności z prawem opinii o niezdatności przedstawionej przez komisję lekarską.

W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie uważa, że SSP dopuścił się nieprawidłowości w związku z brakiem uzasadnienia w odniesieniu do oceny argumentu dotyczącego braku wpisu przewodniczącego komisji lekarskiej na listę lekarzy belgijskich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 148/31

Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Ayadi przeciwko Komisji

(Sprawa T-527/09)

2010/C 148/56

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Chafiq Ayadi (przedstawiciele: H. Miller, solicitor, B. Emmerson i S. Cox, barristers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, w zakresie w jakim skarżący został umieszczony w wykazie osób fizycznych i prawnych, jednostek organizacyjnych i podmiotów, których fundusze i środki gospodarcze zostały zamrożone zgodnie z tym przepisem.

Skarżący przedstawia cztery zarzuty na poparcie swojej skargi.

Po pierwsze, skarżący twierdzi, iż Komisja nadużyła swojej władzy umieszczając skarżącego w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 bez zbadania w sposób uważny i bezstronny wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Po drugie, skarżący twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem jego prawa do skutecznej kontroli sądowej, z uwagi na to, że rozporządzenie nie opiera się na żadnych dowodach, i w konsekwencji Sąd nie jest nawet w stanie zacząć spełniać swój obowiązek polegający na badaniu tychże dowodów.

Po trzecie, skarżący podnosi, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem jego prawa do obrony. Utrzymuje on, że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów, lecz ograniczyła się do twierdzeń znajdujących się w oświadczeniu Komitetu ds. Sankcji. Wobec braku dowodów, skarżący nie był w stanie wypowiedzieć się przed Komisją, co do wadliwości tych dowodów czy istniejących nieporozumień.

Po czwarte, twierdzi on, iż zamrażając jego fundusze, zarówno retrospektywnie jak i na czas nieokreślony w przyszłości, zaskarżone rozporządzenie stanowi nieuzasadnione ograniczenie jego podstawowego prawa własności.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 września 2009 r. w sprawie Pomoc państwa C 27/09 (ex N 34/A/09 i N 34/B/09) — Subwencja budżetowa na rzecz France Télévisions (2010-2012), uznającej zgłoszoną subwencję budżetową na rzecz France Télévisions w wysokości 450 milionów EUR za rok 2009 za zgodną z traktatem WE na mocy art. 86 ust. 2 tego traktatu;