ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Paragraf 6 BerlBesÜG, który dotyczy późniejszego awansu, stanowi:

„(1) Przeszeregowany urzędnik państwowy uzyskuje – w wypadku zmiany zaszeregowania do jednego ze stopni określonych w załączniku 4 do [ustawy w sprawie reformy wynagrodzeń urzędników Landu Berlin] na podstawie wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego przynajmniej 3 przedziałowi wiekowemu grup zaszeregowania R1 i R2 (przez to wynagrodzenie zasadnicze rozumie się wynagrodzenie zasadnicze, do którego ten urzędnik państwowy miałby prawo w dniu 1 sierpnia 2011 r. zgodnie z ustawą w sprawie dostosowania wynagrodzeń i zabezpieczenia emerytalnego urzędników 2010/2011 dla Berlina) – bezpośrednio wyższy stopień lub, w wypadku zmiany zaszeregowania do jednego ze stopni przejściowych określonych w załączniku 4, stopień docelowy przyporządkowany do tego stopnia przejściowego, w dniu w którym osiągnąłby on bezpośrednio wyższy przedział wiekowy zgodnie z § 38 ust. 1 [BBesG Bln we wcześniejszym brzmieniu]. To ten pierwszy awans stanowi początkową datę do celów obliczenia okresu doświadczenia istotnego dla stosowania § 38 ust. 1 zdanie drugie [BBesG Bln w nowym brzmieniu].

(2) W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 powyżej, okres doświadczenia istotny dla stosowania § 38 ust. 1 zdanie drugie [BBesG Bln w nowym brzmieniu] rozpoczyna bieg – w wypadku zmiany zaszeregowania na podstawie wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego przedziałom wiekowym 1 i 2 grupy zaszeregowania R1 (przez to wynagrodzenie zasadnicze rozumie się wynagrodzenie zasadnicze, do którego ten urzędnik państwowy miałby prawo w dniu 1 sierpnia 2011 r. zgodnie z ustawą w sprawie dostosowania wynagrodzeń i zabezpieczenia emerytalnego urzędników 2010/2011 dla Berlina) – w chwili zaszeregowania do stopnia 1 określonego w załączniku 4 do [ustawy w sprawie reformy wynagrodzeń urzędników Landu Berlin].

(3) W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 powyżej, okresy doświadczenia, począwszy od stopnia 5, są odpowiednio skracane o rok w wypadku zmiany zaszeregowania do stopnia przejściowego przyporządkowanego do stopnia 4 lub do stopnia lub stopnia przejściowego wyższego niż stopień przejściowy przyporządkowany do stopnia 4.

(4) W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 powyżej, okres doświadczenia w stopniu 4 wydłuża się o rok w odniesieniu do urzędników państwowych, którzy zostali przeszeregowani do stopnia 1 określonego w załączniku 4 do [ustawy w sprawie reformy wynagrodzeń urzędników Landu Berlin] w wypadkach objętych ust. 2 powyżej, a także w odniesieniu do urzędników państwowych przeszeregowanych do stopnia 2 określonego w załączniku 4 do [tej ustawy] według wynagrodzenia zasadniczego, do którego mieliby oni prawo w dniu 1 sierpnia 2011 r. zgodnie z ustawą w sprawie dostosowania wynagrodzeń i zabezpieczenia emerytalnego urzędników 2010/2011 dla Berlina, odpowiadającego 4 przedziałowi wiekowemu grupy zaszeregowania R1”.
37

W pkt 94 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że przypadki przewidziane wyraźnie lub w sposób dorozumiany w art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zakładają z definicji, iż pięćdziesięcioprocentowy próg przewidziany przez art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia nie jest już osiągany, i wyciągnął stąd wniosek, że „odesłanie w [art. 4 ust. 1 wskazanego rozporządzenia] do art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia zasadniczo w odniesieniu do wyrażenia »znacząc[a] część produkcji […] w całej Wspólnocie« może być rozumiane tylko jako odesłanie do minimalnego dwudziestopięcioprocentowego progu, a nie do progu pięćdziesięcioprocentowego”. W ocenie Sądu „[r]ozwiązanie takie nasuwa się tym bardziej, że wymóg, zgodnie z którym przemysł wspólnotowy powinien stanowić znaczącą część całkowitej produkcji wspólnotowej, zmierza do zagwarantowania, iż łączna produkcja producentów włączonych do tego przemysłu będzie wystarczająco reprezentatywna. Tymczasem reprezentatywność ta zależy raczej od udziału produkcji owych producentów w łącznej produkcji wspólnotowej niż od stanowiska, jakie producenci, którzy nie zostali zaliczeni do przemysłu wspólnotowego na podstawie art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, zajęli wobec skargi lub wniosku o przegląd”.
2)

Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters’ and Trappers’ Organisation, Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Organisation, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC-Greenland), Johannes Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK), William E. Scott & Son, Association des chasseurs de phoques des Îles-de-la-Madeleine, Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diș Ticaret Ltd Șirketi oraz Northeast Coast Sealers’ Co‑Operative Society Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.
53

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na postawione pytanie powinno się odpowiedzieć, iż art. 148 lit. a) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie przewidziane w tym przepisie co do zasady nie ma zastosowania do dostaw towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego dokonanych na rzecz pośredników działających we własnym imieniu, nawet jeśli w chwili dostawy ostateczne przeznaczenie towarów jest znane i zostało wykazane w należyty sposób, a potwierdzające to dowody zostają przedłożone organom podatkowym zgodnie z przepisami krajowymi. Jednakże w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym rzeczone zwolnienie może mieć zastosowanie, jeżeli przeniesienie własności danych towarów na tych pośredników w formach przewidzianych przez właściwe prawo krajowe nastąpiło najwcześniej z chwilą, gdy podmioty eksploatujące jednostki pływające przeznaczone do żeglugi na pełnym morzu uzyskały uprawnienie do faktycznego rozporządzania tymi towarami jak właściciele, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.
66

W drugiej kolejności, jeśli następnie wniesiona zostałaby skarga kasacyjna do Wyrchowen kasacionen syd, sąd ów, jako ten, którego wyroki nie podlegają zaskarżeniu przed sądami krajowymi w rozumieniu art. 267 akapit trzeci TFUE, byłby co do zasady zobowiązany do wystąpienia do Trybunału w momencie powstania wątpliwości co do wykładni dyrektywy 89/104 (zob. podobnie wyrok Köbler, C‑224/01, EU:C:2003:513, pkt 35). Nieuzasadnione zaniechanie wywiązania się z tego obowiązku przez tenże sąd prowadziłoby do powstania odpowiedzialności Republiki Bułgarii zgodnie z odpowiednimi zasadami określonymi w orzecznictwie Trybunału (wyrok Köbler, C‑224/01, EU:C:2003:513, pkt 50, 59).
87

Nawet jeżeli Rada ogranicza się do twierdzenia, że stanowiska negocjacyjne mają na celu wspomaganie negocjatora i nie można ich postrzegać jako oznaczających dla Komisji obowiązek osiągnięcia „zalecanego wyniku”, to z przepisów tych, interpretowanych w świetle brzmienia owych stanowisk i umieszczonych w ich kontekście, wynika bowiem, że zmierzają one do tego, by stanowiska te wywierały wiążące skutki dla negocjatora.
1)

Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że właściciel patentu koniecznego dla spełnienia normy określonej przez organizację normalizacyjną, który zobowiązał się nieodwołalnie wobec tej organizacji normalizacyjnej do udzielenia osobom trzecim licencji na warunkach uczciwych, rozsądnych i niedyskryminacyjnych, zwanych FRAND („fair, reasonable and non‑discriminatory”), nie nadużywa swojej pozycji dominującej w rozumieniu tego artykułu, wnosząc powództwo o stwierdzenie naruszenia mające na celu zaniechanie naruszeń jego patentu lub wycofanie ze sprzedaży produktów, do których wytwarzania patent ten został wykorzystany, w sytuacji gdy: — przed wniesieniem wspomnianego powództwa z jednej strony powiadomił on domniemanego sprawcę zarzucanego naruszenia, wskazując wspomniany patent i dokładnie określając sposób, w jaki został on naruszony, a z drugiej strony, po wyrażeniu przez domniemanego sprawcę naruszenia woli zawarcia umowy licencyjnej na warunkach FRAND, przekazał temu sprawcy naruszenia pisemną, konkretną ofertę umowy licencyjnej na takich warunkach, dokładnie określając w szczególności opłatę licencyjną i sposób jej obliczenia, oraz — wspomniany sprawca naruszenia, kontynuując korzystanie z rozpatrywanego patentu, nie uwzględnia tej oferty z należytą starannością, zgodnie ze zwyczajowo przyjętą właściwą praktyką handlową i w dobrej wierze, co powinno być określane na podstawie kryteriów obiektywnych i co oznacza w szczególności brak jakiegokolwiek przewlekania postępowania.
6

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13): „W odniesieniu do art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, z wyjątkiem dochodzeń, w szczególności tych dotyczących możliwego naruszenia prawa wspólnotowego, uznaje się, że nadrzędny interes publiczny nakazujący ujawnienie informacji istnieje w przypadku, gdy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska. W odniesieniu do innych wyjątków określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 podstawy odmowy podlegają wykładni zawężającej, z uwzględnieniem interesu publicznego, któremu służy ujawnienie, oraz tego, czy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska”.
24

Mając wątpliwości co do wykładni pojęcia transakcji ubezpieczeniowych, którego szósta dyrektywa nie definiuje, Cour de cassation postanowił zawiesić postępowania i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 2 i art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy […] należy interpretować w ten sposób, że świadczenie polegające na udzieleniu gwarancji na ewentualne awarie mechaniczne niektórych części pojazdu używanego, wykonywane, w zamian za zapłatę zryczałtowanej kwoty, przez podmiot gospodarczy niezależny od podmiotu zajmującego się sprzedażą pojazdów używanych, należy do kategorii transakcji ubezpieczeniowych zwolnionych z podatku od wartości dodanej, czy też przeciwnie – należy do kategorii świadczenia usług?”.
93

Zjednoczone Królestwo podkreśla, że Bank Saderat Iran jest bardzo ważnym bankiem irańskim, który zajmuje centralną pozycję w Iranie, co pozwala mu na wspieranie działań stwarzających zagrożenie rozprzestrzeniania broni jądrowej. Co do zasady podlega on kontroli rządu irańskiego i uzasadniona jest obawa, że – z uwagi na jego pozycję – może on udzielać takiego wsparcia. Zjednoczone Królestwo twierdzi, że uzasadnia to zastosowanie środków zabezpieczających, zważywszy na słuszny i bardzo istotny cel polegający na wywarciu presji na Iran, by państwo to zakończyło działania stwarzające zagrożenie rozprzestrzeniania broni jądrowej, w celu utrzymania pokoju i bezpieczeństwa. Tego rodzaju decyzje objęte są zakresem uprawnień dyskrecjonalnych Rady.
54

Z orzecznictwa opartego na wyroku z dnia 4 marca 1982 r., Effer (38/81, EU:C:1982:79) wynika, że jurysdykcja sądu krajowego do rozpoznania kwestii dotyczących umowy obejmuje ocenę konstytutywnych elementów danej umowy, która to ocena jest niezbędna do tego, aby sąd krajowy, do którego wniesiono powództwo, mógł zbadać własną jurysdykcję na podstawie rozporządzenia nr 44/2001. W przeciwnym wypadku art. 5 rozporządzenia nr 44/2001 mógłby zostać pozbawiony znaczenia prawnego, gdyż panuje zgoda co do tego, że wystarczyłoby, by jedna ze stron podniosła, że umowa nie istnieje, aby norma zawarta w tym przepisie została pozbawiona znaczenia. Przeciwnie, poszanowanie celów i ducha rozporządzenia nr 44/2001 wymaga, aby wspomniane przepisy interpretować w taki sposób, aby sąd, do którego wniesiono o rozpatrzenie sporu wynikającego z umowy, mógł, nawet z urzędu, zbadać zasadnicze przesłanki swej jurysdykcji w świetle niezbitych i istotnych dowodów przedstawionych przez zainteresowaną stronę, wskazujących na istnienie bądź nieistnienie umowy.
91

Ponieważ Sąd nie wykazał, jakoby którakolwiek z przyczyn stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 263 TFUE, mogła wpływać na ważność decyzji 2010/413 i rozporządzenia wykonawczego nr 668/2010 ze względu na brak weryfikacji znaczenia i zasadności informacji i dowodów odnoszących się do skarżącego, należy stwierdzić, że Sąd popełnił błąd co do prawa poprzez stwierdzenie w pkt 100 i 101 zaskarżonego wyroku, iż przy przyjmowaniu pierwszego aktu nakładającego środki ograniczające skierowane przeciwko podmiotom uważanym za zaangażowane w rozprzestrzenianie broni jądrowej Rada jest zobowiązana do zbadania znaczenia i zasadności informacji i dowodów, które zostały jej przedłożone przez państwo członkowskie lub przez wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. W konsekwencji Sąd popełnił taki sam błąd co do prawa poprzez stwierdzenie w pkt 106 zaskarżonego wyroku, że przy przyjmowaniu decyzji 2010/413 i rozporządzenia wykonawczego nr 668/2010 Rada nie dopełniła obowiązku zbadania znaczenia i zasadności przedłożonych jej informacji i dowodów dotyczących skarżącego, doprowadzając w ten sposób do niezgodności tych aktów z prawem.
123

Tak więc Rada i Komisja są co do zasady zobowiązane do zbadania złożonych do nich na podstawie art. 9 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 384/96 wniosków o traktowanie indywidualne i do wypowiedzenia się na temat tych wniosków, tak jak powinny to uczynić w przypadku wniosków o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, co zostało stwierdzone w pkt 110 niniejszego wyroku.
1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r., Galp Energia España i in./Komisja (T‑462/07, EU:T:2013:459), zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd ustalił w nim w pkt 3 sentencji nową kwotę nałożonych na GALP Energía España SA, Petróleos de Portugal SA i GALP Energía SGPS SA grzywien, uwzględniając stwierdzenie, dokonane nieprawidłowo przez Sąd na podstawie nieograniczonego prawa orzekania w uzasadnieniu tego wyroku, zgodnie z którym GALP Energía España SA, Petróleos de Portugal SA i GALP Energía SGPS SA wiedziały o udziale pozostałych członków kartelu w mechanizmie rekompensat, że mogły one także przewidzieć udział pozostałych członków kartelu w systemie nadzoru, a zatem iż mogły one zostać uznane za odpowiedzialne za to naruszenie.
6

Artykuł 11 tej dyrektywy, zatytułowany „Opłaty za koncesje indywidualne”, stanowił, że: „1. Państwa członkowskie zapewnią, by wszelkie opłaty nakładane na przedsiębiorstwa z tytułu postępowań w sprawie zezwoleń miały na celu jedynie pokrycie kosztów administracyjnych poniesionych w procesie wydawania, zarządzania, kontroli i stosowania odpowiednich indywidualnych zezwoleń. Opłaty związane z indywidualnym zezwoleniem powinny być proporcjonalne do nakładu pracy i podlegają publikacji w odpowiedni i wystarczająco szczegółowy sposób, by umożliwić łatwy do nich dostęp. 2. Niezależnie od ust. 1 w przypadku zasobów rzadkich państwa członkowskie mogą zezwolić krajowym organom regulacyjnym na nakładanie opłat w celu uwzględnienia konieczności zapewnienia optymalnego wykorzystania tych zasobów. Opłaty te mają niedyskryminacyjny charakter i uwzględniają w szczególności konieczność wspierania rozwoju innowacyjnych usług oraz konkurencji”.
6

Zgodnie z art. 13 dyrektywy o zezwoleniach, zatytułowanym „Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń”: „Państwa członkowskie mogą zezwolić właściwym organom władzy państwowej na nakładanie opłat za prawo użytkowania częstotliwości radiowych i numeracji oraz prawo instalowania urządzeń na potrzeby podmiotów państwowych lub prywatnych, co odzwierciedla [w celu uwzględnienia] potrzeb[y] optymalnego wykorzystania powyższych zasobów. Państwa członkowskie zapewnią, by takie opłaty były obiektywnie uzasadnione, jawne, niedyskryminujące i proporcjonalne, stosownie do celu, jaki ma być osiągnięty, oraz by uwzględniały cele określone w art. 8 dyrektywy [2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. L 108, s. 33)]”.
30

Należy na wstępie przypomnieć, że choć zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwolnienia przewidziane między innymi w art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy są autonomicznymi pojęciami prawa Unii, w związku z czym powinny być co do zasady interpretowane w sposób jednolity, pozwalający uniknąć rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich, w związku z czym państwa członkowskie nie są władne zmieniać treści owych zwolnień, nie ma to jednak miejsca, gdy ustawodawca powierzył im zdefiniowanie określonych terminów zwolnienia (zob. podobnie wyroki: Abbey National, C‑169/04, EU:C:2006:289, pkt 38, 39; JP Morgan Fleming Claverhouse Investment Trust i The Association of Investment Trust Companies, C‑363/05, EU:C:2007:391, pkt 19, 20; Wheels Common Investment Fund Trustees i in., C‑424/11, EU:C:2013:144, pkt 16, a także ATP PensionService, C‑464/12, EU:C:2014:139, pkt 40).
14

Wspomniany motyw ma następujące brzmienie: „Zmiany do art. 9 i 12 ustanawiają konkretne szczegółowe przepisy w celu ustalania uprawnień do połowów, wyrażonych za pomocą TAC, oraz ograniczeń nakładu połowowego. Dostosowują one aktualnie obowiązujące przepisy odnoszące się do ustalania uprawnień do połowów, nie zmieniając jednak celu planu dotyczącego dorsza. Są one zatem środkami ustalania i przydziału TAC i ograniczeń nakładu połowowego i nie mogą być uznawane ani za przepisy ustanawiające wspólną organizację rynków rybołówstwa, ani za przepisy niezbędne dla osiągnięcia celów [WPRyb]”.
46

Jak wskazał organ podatkowy w swych uwagach, odmowę uznania spornego odliczenia osobistego w postępowaniu głównym należy raczej w rozpatrywanych okolicznościach zaakceptować jako element ściśle związany z systemem opodatkowania u źródła, ponieważ ma on na celu zarówno uproszczenie zadania administracji, jak i odciążenie podatnika niebędącego rezydentem. W związku z tym jeśli ów podatnik wybierze tego rodzaju system, wówczas organ podatkowy jest zwolniony z poboru podatku u tego podatnika, a więc nie jest konieczne, aby miał on dokładną wiedzę o jego sytuacji osobistej i rodzinnej. Jednocześnie podatnik ten jest zwolniony z wszelkiego obowiązku współpracy, w tym sensie, że nie jest on zobowiązany do przedłożenia deklaracji podatkowej w języku szwedzkim w odniesieniu do dochodów uzyskanych w Szwecji i w konsekwencji nie jest zobowiązany do zaznajomienia się z systemem podatkowym innego państwa członkowskiego niż państwo jego zamieszkania.
65

Poprzez pytanie drugie, które należy rozpatrzyć w ostatniej kolejności, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 stoją na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu sfinansowania godziwej rekompensaty przysługującej podmiotom praw autorskich łączy dwie formy wynagrodzenia, a mianowicie z jednej strony wynagrodzenie zryczałtowane uiszczane z góry, czyli przed dokonaniem zwielokrotnienia przez producenta, importera lub wewnątrzwspólnotowego nabywcę urządzeń pozwalających na kopiowanie chronionych utworów w związku z wprowadzeniem tych urządzeń do obrotu na terytorium krajowym, którego wysokość jest obliczana wyłącznie na podstawie prędkości, z jaką urządzenia te mogą dokonywać zwielokrotnień, z drugiej strony zaś wynagrodzenie proporcjonalne pobierane z dołu, czyli już po dokonaniu zwielokrotnienia, określane jedynie w oparciu o iloczyn ceny jednostkowej i liczby wykonanych kopii, którego wysokość różni się w zależności od tego, czy dłużnik współpracował przy poborze tego wynagrodzenia, do którego uiszczania co do zasady zobowiązane są osoby fizyczne lub prawne dokonujące zwielokrotnienia utworów.
11

Artykuł 3 wspomnianego wspólnego działania określał zadania Euleksu Kosowo w następujący sposób: „W celu realizacji mandatu misji określonego w art. 2 Eulex Kosowo: a) monitoruje właściwe instytucje Kosowa, a także mentoruje i doradza im we wszystkich dziedzinach związanych z szeroko pojmowaną praworządnością (w tym ze służbą celną), zachowując przy tym pewne obowiązki wykonawcze; b) zapewnia utrzymanie i wspieranie praworządności, porządku i bezpieczeństwa publicznego, w tym – zależnie do potrzeb – we współpracy ze stosownymi międzynarodowymi cywilnymi władzami w Kosowie, przez uchylanie lub unieważnianie decyzji operacyjnych podejmowanych przez właściwe władze Kosowa; c) pomaga w zapewnieniu niezależności od nacisków politycznych wszystkich kosowskich służb związanych z praworządnością, w tym służb celnych; d) dopilnowuje, by przypadki zbrodni wojennych, terroryzmu, przestępczości zorganizowanej, korupcji, zbrodni międzyetnicznych, przestępstw finansowych/gospodarczych i innych poważnych przestępstw były przedmiotem właściwych dochodzeń, były ścigane, osądzone, a wyroki wykonane, zgodnie z obowiązującym prawem, w tym – w stosownych przypadkach – przez międzynarodowych śledczych, prokuratorów i sędziów wspólnie z kosowskimi śledczymi, prokuratorami i sędziami lub też niezależnie od nich, co – w stosownych przypadkach – może objąć utworzenie struktur współpracy i koordynacji między władzami policyjnymi i prokuratorskimi; e) przyczynia się do wzmocnienia współpracy i koordynacji w ramach całej procedury sądowniczej, w szczególności w dziedzinie przestępczości zorganizowanej; f) przyczynia się do zwalczania korupcji, oszustw i przestępstw finansowych; g) przyczynia się do realizacji kosowskiej strategii przeciwko korupcji i planu działania przeciwko korupcji; h) przyjmuje inne obowiązki, niezależnie lub w ramach wspierania właściwych władz Kosowa, aby zapewnić utrzymanie i propagowanie praworządności, porządku i bezpieczeństwa publicznego, korzystając z konsultacji ze stosownymi agencjami Rady; oraz i) zapewnia we wszystkich swoich działaniach poszanowanie międzynarodowych standardów dotyczących praw człowieka i uwzględnianie problematyki płci”.
21

Poza tym świadczenia opieki zdrowotnej będące przedmiotem przetargu nr 21/2011 skierowane są nie tylko do pacjentów objętych rejonem publicznego szpitala w Basurto, znajdującego się w gminie Bilbao, lecz także do pacjentów podlegających szpitalowi publicznemu w Galdakao, który mieści się w gminie Galdakao, czyli innej niż Bilbao. Usługi stanowiące przedmiot przetargu nr 50/2011 są adresowane wyłącznie do pacjentów objętych rejonem szpitala publicznego w Galdakao. Jest więc całkiem prawdopodobne, że pacjenci, do których adresowane są świadczenia będące przedmiotem tych dwóch przetargów, mieszkają głównie w innej gminie niż Bilbao, czyli że argument miejsca zamieszkania pacjentów nie jest zasadny.
58

W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 39 ust. 2 i art. 49 ust. 1 zdanie ostatnie karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe państwa członkowskiego takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, wykluczały z mocy prawa spośród osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, osoby, które, podobnie jak T. Delvigne, zostały skazane w trybie karnym za zbrodnię wyrokiem, który stał się prawomocny przed dniem 1 marca 1994 r.