ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
80

Jednakże zasada skutecznej ochrony sądowej nie może uniemożliwiać Radzie ponownego umieszczenia nazwiska danej osoby lub nazwy danego podmiotu w wykazach osób i podmiotów, których fundusze podlegają zamrożeniu, na podstawie innych powodów niż te, które były podstawą pierwotnego umieszczenia nazwiska tej osoby lub nazwy tego podmiotu w wykazie. Zasada ta ma na celu zapewnienie, by niekorzystny akt mógł zostać zaskarżony do sądu, a nie by nowy niekorzystny akt, oparty na innych powodach, nie mógł zostać przyjęty.
57

W tym względzie należy przede wszystkim wziąć pod uwagę fakt, że Amt i in. wykonywały usługi regionalnego transportu publicznego, zanim instytucja zamawiająca ogłosiła przetarg, a potem postanowiła go umorzyć. Ponadto ustawa regionalna nr 33/2013 wskazywała, że zamówienie na usługi regionalnego transportu publicznego będzie od tej chwili udzielane w jednej części obejmującej całość terytorium regionu, natomiast art. 3 bis dekretu z mocą ustawy nr 138/2011 stanowi, że co do zasady lokalne usługi publiczne powinny być wykonywane na szczeblu prowincji, sąd odsyłający powinien więc zbadać, czy regionalny ustawodawca przedstawił powody, dla których uznał, że lepiej będzie od tej pory organizować usługi transportowe na szczeblu regionu, a nie na szczeblu prowincji. I wreszcie, zważywszy na przysługującą instytucji zamawiającej swobodę oceny swoich potrzeb, nie można z góry wykluczyć, że decyzja regionu, by zorganizować usługi transportowe na szczeblu regionu, była uzasadniona, bo na przykład była ona zgodna z racjami ekonomicznymi, takimi jak chęć uzyskania oszczędności dzięki efektowi skali.
65

W niniejszej sprawie, jak wynika z informacji, którymi dysponuje Trybunał, uregulowanie krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym zostało zmienione w ten sposób, że należne operatorowi sieci publicznej, czyli spółce Terna SpA, opłaty z tytułu usługi dysponowania uiszczane przez użytkowników zamkniętego systemu dystrybucyjnego nie są już obliczane tylko na podstawie energii elektrycznej wymienionej z siecią publiczną przez cały zamknięty system dystrybucyjny poprzez przyłącza tego zamkniętego systemu do sieci publicznej, ale na podstawie energii elektrycznej wymienionej z zamkniętym systemem dystrybucyjnym przez każdego z użytkowników tego systemu poprzez ich przyłącza do tego systemu, co oznacza, że zasady mające zastosowanie do użytkowników wskazanego systemu zostały zrównane z zasadami mającymi zastosowanie do użytkowników sieci publicznej. Wynika z tego, że opłaty z tytułu usługi dysponowania stosuje się również do energii elektrycznej wytwarzanej w ramach zamkniętego systemu dystrybucyjnego.
22

W tych okolicznościach Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa) [sąd arbitrażowy do spraw podatkowych (centrum arbitrażu administracyjnego)] postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 64 ust. 1, art. 66 akapit pierwszy lit. a) i art. 73 dyrektywy [VAT] należy interpretować w ten sposób, że dostawca usług telekomunikacyjnych (telewizji, Internetu, sieci telefonii komórkowej i stacjonarnej) jest zobowiązany do zapłaty [VAT] za pobranie od klientów z góry określonej kwoty odpowiadającej wartości miesięcznej raty podstawowej należnej od klienta zgodnie z umową, pomnożonej przez liczbę rat brakujących do czasu zakończenia okresu lojalnościowego, w przypadku, w którym z przyczyn leżących po stronie klienta zostaje przedwcześnie rozwiązana umowa przewidująca obowiązek utrzymania jej przez dany okres (okres lojalnościowy), a ten dostawca w chwili naliczenia tej kwoty i niezależnie od jej rzeczywistego pobrania zaprzestał już świadczenia swoich usług, jeżeli: a) wynikającym z umowy celem wystawienia rachunku na tę kwotę jest zniechęcenie klienta do niezachowania uzgodnionego okresu lojalnościowego i naprawienie szkód poniesionych przez dostawcę na skutek niezachowania okresu lojalnościowego, w szczególności za utracone korzyści, które osiągnąłby on, gdyby umowa obowiązywała do końca tego okresu, a także za ustalenie niższych stawek, za udostępnienie materiałów lub innych ofert po obniżonej cenie lub bezpłatnie lub za niewykorzystane koszty reklamy i pozyskania klientów; b) doprowadzenie do zawarcia umów, w których przewidziano okres lojalnościowy, wiąże się z wyższym wynagrodzeniem [dla osób pośredniczących w ich zawarciu] niż wynagrodzenie za doprowadzenie do zawarcia umów bez okresu lojalnościowego, przy czym w jednym i w drugim przypadku (to znaczy w przypadku umów z okresem lojalnościowym i bez niego) wynagrodzenie dla pośredników jest obliczane na podstawie miesięcznych rat ustalonych w umowach, do których zawarcia pośrednik doprowadził; c) kwota, na którą wystawiony został rachunek, może być zakwalifikowana w prawie krajowym jako kara umowna? 2) Czy ewentualny brak wystąpienia jednej lub kilku okoliczności wskazanych w powyższych akapitach pierwszego pytania prejudycjalnego może w całości zmienić odpowiedź na to pytanie?”.
12

W ten sposób grupa spółek zostałaby opodatkowana korzystniej niż przedsiębiorstwo, które nie należy do grupy. W rzeczywistości bowiem, w przypadku grupy kryterium nieskonsolidowania skutkowałoby automatycznym wykluczeniem bilansów spółek zależnych z siedzibą w innym niż Austria państwie członkowskim z podstawy wymiaru spornych opłat. Inaczej byłoby w przypadku odosobnionej spółki, która sama lub za pośrednictwem oddziału świadczy usługi w innych niż Austria państwach członkowskich, ponieważ usługi te zostałyby automatycznie włączone do bilansu tej spółki i do podstawy wymiaru opłaty stabilizującej, jaką spółka ta ma zapłacić. Sytuacja ta stanowi dyskryminację, co wynika z wyroku z dnia 5 lutego 2014 r., Hervis Sport- és Divatkereskedelmi (C‑385/12, EU:C:2014:47). Dyskryminacja ta może utrudniać świadczenie usług bankowych w innych niż Austria państwach członkowskich. Można by było jej uniknąć, jeżeli podstawa wymiaru opłaty stabilizacyjnej i specjalnej składki na tę opłatę była ustalana na podstawie całego skonsolidowanego bilansu, przy jednoczesnym umożliwieniu zaliczenia ewentualnych opłat o tym samym charakterze, które mają zostać zapłacone przez spółkę zależną w innym państwie członkowskim.
23

Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że do zakazanych przez art. 63 ust. 1 TFUE środków zaliczają się, jako ograniczenia w przepływie kapitału, środki, które mogą zniechęcać osoby niebędące rezydentami do dokonywania inwestycji w danym państwie członkowskim lub które mogą zniechęcać osoby będące rezydentami wspomnianego państwa członkowskiego do dokonywania inwestycji w innych państwach (wyroki: z dnia 10 maja 2012 r., Santander Asset Management SGIIC i in., od C‑338/11 do C‑347/11, EU:C:2012:286, pkt 15; z dnia 17 września 2015 r., Miljoen i in., C‑10/14, C‑14/14 i C‑17/14, EU:C:2015:608, pkt 44; a także z dnia 2 czerwca 2016 r., Pensioenfonds Metaal en Techniek, C‑252/14, EU:C:2016:402, pkt 27).
17

Sąd wezwał obydwie „strony skarżące” na formularzu B, stanowiącym załącznik II do rozporządzenia nr 861/2007, do skorygowania formularza A. Sąd zauważył, że chociaż formularz pozwu zawierał dane dotyczące obydwu „stron skarżących”, to wskazano w nim żądanie zapłaty wierzytelności jedynie na rzecz „strony skarżącej 1”. Uznając, że „strona skarżąca 2” nie była rzeczywiście powodem, sąd wezwał do umieszczenia jedynie „strony skarżącej 1” w formularzu pozwu lub do uzupełnienia tego formularza informacjami wskazującymi, jaką wierzytelność „strona przeciwna” musi zapłacić na rzecz „strony skarżącej 2”.
70

Jeżeli chodzi o twierdzenie, zgodnie z którym art. 24 ust. 3 dyrektywy 2014/40 wskazuje na to, że cele tej dyrektywy mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, należy zauważyć, że przepis ten przyznaje każdemu państwu członkowskiemu uprawnienie do zakazania określonej kategorii wyrobów tytoniowych lub powiązanych wyrobów w uwagi na szczególną sytuację tego państwa członkowskiego i pod warunkiem, że przepisy te będą uzasadnione potrzebą ochrony zdrowia publicznego, przy czym Komisja ma jednak uprawnienie do zatwierdzenia lub odrzucenia przepisów krajowych po sprawdzeniu, czy są one uzasadnione, niezbędne i proporcjonalne do ich celu, biorąc pod uwagę wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego gwarantowany przez ową dyrektywę, oraz czy nie stanowią one środka arbitralnej dyskryminacji lub ukrytego ograniczenia handlu pomiędzy państwami członkowskimi.
21

Należy więc odróżnić nierówne traktowanie dozwolone na mocy art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE od arbitralnej dyskryminacji zakazanej na mocy art. 65 ust. 3 TFUE. Z orzecznictwa wynika bowiem, że aby krajowa regulacja podatkowa, taka jak rozważana w postępowaniu przed sądem krajowym, która dla celów obliczenia podatku od spadku wprowadza rozróżnienie między majątkiem położonym w innym państwie członkowskim i majątkiem położonym na terytorium regionu Królestwa Belgii, mogła zostać uznana za zgodną z postanowieniami traktatu dotyczącymi swobodnego przepływu kapitału, konieczne jest, by odmienne traktowanie dotyczyło sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne, lub by było ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego (wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., Jäger, C‑256/06, EU:C:2008:20, pkt 42) i by nie wykraczało poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia realizowanego prezeń celu (wyroki: z dnia 14 września 2006 r., Centro di Musicologia Walter Stauffer, C‑386/04, EU:C:2006:568, pkt 32; z dnia 17 stycznia 2008 r., Jäger, C‑256/06, EU:C:2008:20, pkt 41; z dnia 27 stycznia 2009 r., Persche, C‑318/07, EU:C:2009:33, pkt 41).
14

Sąd odsyłający powziął wątpliwości w kwestii kwalifikacji umowy będącej przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym. Wskazuje on, że spółka Zako wykonywała na rachunek spółki Sanidel następujące zadania: wybór produktów i dostawców oraz wybór polityki handlowej, przyjmowanie klientów, realizacja planów związanych z kuchniami, sporządzanie kosztorysów, negocjowanie cen, podpisywanie zamówień, przeprowadzanie pomiarów na miejscu, rozwiązywanie sporów, zarządzanie pracownikami działu (sekretarki, sprzedawcy i monterzy), stworzenie portalu sprzedaży przez Internet i zarządzanie nim, rozwój sprzedaży przez dalszych przedstawicieli, deweloperów na rynku nieruchomości, przedsiębiorstw, negocjowanie i zawieranie umów o podwykonawstwo na rachunek spółki Sanidel. Spółka Zako otrzymywała miesięczną zryczałtowaną kwotę 5500 EUR, dodatki pokrywające diety w związku z podróżami oraz roczną prowizję, której kwota oscylowała między 5197,53 EUR a 30574,19 EUR w okresie analizowanym w postępowaniu głównym. Przedstawiciel spółki Zako zajmował stałe stanowisko pracy z dostępem do linii telefonicznej i do poczty elektronicznej bezpośrednio w przedsiębiorstwie pozwanej. Bezsporne jest, że ten przedstawiciel wykonywał swoje zadania przy zachowaniu pełnej niezależności.
3)

Artykuły 3, 25 i 26 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1027/2012 z dnia 25 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 1 ust. 4a decreto-legge 21 ottobre 1996, n. 536, recante „Misure per il contenimento della spesa farmaceutica e la rideterminazione del tetto di spesa per l’anno 1996”, convertito dalla legge del 23 dicembre 1996, n. 648 (dekretu z mocą ustawy nr 536 z dnia 21 października 1996 r. dotyczącego „środków kontroli wydatków na produkty lecznicze i ponownego określenia maksymalnego poziomu wydatku na rok 1996”, przekształconego przez ustawę nr 648 z dnia 23 grudnia 1996 r.), zmienionego na mocy decreto-legge del 20 marzo 2014, n. 36, convertito dalla legge del 16 maggio 2014, nr 79 (dekretu z mocą ustawy nr 36 z dnia 20 marca 2014 r., przekształconego przez ustawę nr 79 z dnia 16 maja 2014 r.), upoważniającemu Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) [włoską agencję leków (AIFA)] do monitorowania produktów leczniczych takich jak Avastin, których stosowanie poza pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu jest refundowane przez Servizio Sanitario Nazionale (krajowy system opieki zdrowotnej, Włochy), oraz do podjęcia, w razie potrzeby, środków koniecznych do ochrony bezpieczeństwa pacjentów.
23

Od decyzji o zakończeniu stosunku pracy zainteresowani wnieśli odwołania do organów wyższego rzędu. Ponieważ ich odwołania zostały oddalone w sposób dorozumiany, w dniu 12 kwietnia 2013 r. wnieśli do Juzgado de lo Contencioso‑Administrativo no 2 (Toledo) [sądu administracyjnego na szczeblu prowincji nr 2 (Toledo), Hiszpania] skargi mające na celu w szczególności stwierdzenie nieważności wydanej w sposób dorozumiany decyzji oddalającej wspomniane odwołania oraz decyzji o zakończeniu stosunku pracy, a także o uznanie ich prawa do pozostania na ich odnośnych stanowiskach do dnia 14 września 2012 r. W uzasadnieniu swych skarg zainteresowani twierdzili w szczególności, że decyzje o zakończeniu stosunku pracy naruszają zasadę równego traktowania, ponieważ prowadzą do odmiennego traktowania nauczycieli w zależności od tego, czy są oni członkami personelu tymczasowego, czy też urzędnikami, gdyż ci ostatni zachowują swe stanowiska po zakończeniu okresu prowadzenia zajęć dydaktycznych.
14

W dniu 3 czerwca 2017 r. A.S. Ayubi wniósł do sądu odsyłającego skargę na tę decyzję, podnosząc w szczególności, że uregulowanie to powoduje niekorzystne traktowanie uchodźców nieposiadających prawa stałego pobytu, co jest niezgodne z prawem Unii.
3)

W sytuacji gdy sąd krajowy stwierdzi, że środek taki jak ten w postępowaniu głównym, który przewiduje obowiązkową wypłatę odprawy pracownikom zatrudnionym na podstawie pewnych umów o pracę na czas określony po upływie okresu, na jaki umowy te zostały zawarte, stanowi odpowiedni środek w celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony i ewentualnie karania tych nadużyć lub równoważne rozwiązanie prawne w rozumieniu klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 99/70, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w sprawie w postępowaniu głównym, zgodnie z którym zakończenie umów o pracę na czas określony należących do pewnych kategorii skutkuje wypłatą takiej odprawy na rzecz pracowników zatrudnionych na podstawie tych umów, podczas gdy zakończenie umów o pracę na czas określony należących do innych kategorii nie skutkuje wypłatą żadnej odprawy na rzecz pracowników zatrudnionych na podstawie tych ostatnich umów, chyba że w krajowym porządku prawnym nie istnieje żaden inny skuteczny środek w celu uniknięcia i karania takich nadużyć względem tych ostatnich pracowników, co powinien ustalić sąd krajowy.
43

Natomiast art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy, który odwołuje się do „użytkowania [lub prowadzenia] pojazdu”, i art. 3 tej dyrektywy, który odnosi się do „kierowcy lub każdej innej osoby, która ponosi odpowiedzialność cywilną za szkodę objętą ubezpieczeniem [obowiązkowym]”, wskazują na to, że omawiane ubezpieczenie dotyczy odpowiedzialności cywilnej wynikającej nie tylko z kierowania pojazdami, ale również z innych sposobów użytkowania tych pojazdów oraz z korzystania z nich przez osoby niebędące kierowcą.
32

Jest tak w przypadku art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012, które ograniczają zakres zastosowania tychże rozporządzeń do „spraw cywilnych i handlowych”, nie definiują jednak treści ani zakresu tego pojęcia, co do którego Trybunał orzekł, iż pojęcie to należy traktować jako pojęcie autonomiczne, którego wykładni trzeba dokonywać w oparciu, z jednej strony, o cele i systematykę tych rozporządzeń, z drugiej zaś – o zasady ogólne wynikające z całokształtu systemów prawa krajowego (wyroki: z dnia 11 czerwca 2015 r., Fahnenbrock i in., C‑226/13, C‑245/13 i C‑247/13, EU:C:2015:383, pkt 35; z dnia 9 marca 2017 r., Pula Parking, C‑551/15, EU:C:2017:193, pkt 33).
15

Nota wyjaśniająca HS do sekcji XV dotyczącej metali nieszlachetnych i wyrobów z metali nieszlachetnych, obejmująca w szczególności dział 73, stanowi: „Uwagi ogólne […] C. Części wyrobów Ogólnie biorąc, dające się zidentyfikować części wyrobów klasyfikowane są, jako takie, w ramach odpowiednich pozycji w niniejszej nomenklaturze. Jednakże części ogólnego użytku (zgodnie z definicją w uwadze 2. do niniejszej sekcji), zgłoszone oddzielnie do odprawy celnej, nie są uważane za części wyrobów, lecz klasyfikowane w ramach pozycji niniejszej sekcji właściwych dla tych części. Dotyczy to na przykład śrub specjalnych do grzejników centralnego ogrzewania lub sprężyn specjalnych do samochodów. Śruby będą klasyfikowane do pozycji 7318 (jako śruby), a nie do pozycji 7322 (jako części grzejników centralnego ogrzewania). Sprężyny będą klasyfikowane do pozycji 7320 (jako sprężyny), a nie do pozycji 8708 (jako części pojazdów samochodowych)”.
15

Artykuł 64 tej ustawy, który transponuje art. 138 dyrektywy VAT do czeskiego porządku prawnego, stanowi: „1. Dostawa towarów do innego państwa członkowskiego przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku na rzecz osoby zarejestrowanej do celów VAT w innym państwie członkowskim, jeżeli towary te są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku lub nabywcę lub uprawnioną osobę trzecią, jest zwolniona z podatku z prawem do odliczenia, z wyjątkiem dostaw towarów na rzecz osoby, dla której nabycie towarów w innym państwie członkowskim nie podlega opodatkowaniu. […] 3. Dostawa towarów objętych podatkiem akcyzowym do innego państwa członkowskiego przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku na rzecz podatnika, który nie jest osobą zarejestrowaną do celów VAT w innym państwie członkowskim lub na rzecz osoby prawnej, która nie jest osobą zarejestrowaną do celów VAT w innym państwie członkowskim, jeżeli towary te są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku lub nabywcę, lub uprawnioną osobę trzecią, jest zwolniona z podatku z prawem do odliczenia, jeżeli wysyłka lub transport towarów odbywa się zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym, a podatek akcyzowy staje się wymagalny po stronie nabywcy w państwie członkowskim, w którym finalizowana jest wysyłka lub transport towarów. […]”.
17

W tym względzie wnoszący odwołanie podnosi, że różnice pomiędzy tymi dwoma kategoriami aktów nie mają charakteru rozstrzygającego, i powołuje się na wydany tymczasem wyrok Trybunału z dnia 26 lipca 2017 r. w sprawie Rada/LTTE (C‑599/14 P, EU:C:2017:583). Po pierwsze twierdzi on, że przyjęcie wobec niego środków ograniczających było uzależnione od istnienia decyzji właściwego organu, tak by Rada mogła, opierając się na takiej decyzji, uznać go za odpowiedzialnego za sprzeniewierzenie środków finansowych. Wymogi postawione przez Trybunał mają zatem zastosowanie do tego kryterium umieszczenia w wykazie, sformułowanego w sposób szerszy niż kryterium rozpatrywane w sprawie, w której wydano ten wyrok. Po drugie argumentacja Sądu, zgodnie z którą rozpatrywana we wspomnianych wyrokach walka z terroryzmem niekoniecznie mieści się w ramach współpracy z państwem trzecim, które Rada zdecydowała się wspierać, jak w niniejszym przypadku, jest również błędna.
Wykładni art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 20 i 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, które zobowiązują przedsiębiorstwa transportu autokarowego zapewniające regularne przewozy transgraniczne w obrębie strefy Schengen z miejscem docelowym na terytorium tego państwa członkowskiego do przeprowadzania kontroli paszportów i dokumentów pobytowych pasażerów przed przekroczeniem przez nich granicy wewnętrznej, aby nie dopuścić do przewozu na terytorium krajowe obywateli państw trzecich nieposiadających tych dokumentów podróży, oraz które w celu zapewnienia przestrzegania tego obowiązku kontroli upoważniają organy policyjne do wydawania decyzji zakazujących takiego przewozu, pod groźbą nałożenia na przedsiębiorstwa przewozowe kary pieniężnej w razie stwierdzenia, że dokonały one przewozu na to terytorium obywateli państw trzecich nieposiadających wspomnianych dokumentów podróży.
„(5)

Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi. W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych w celach wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku w sprawach karnych [wykonania wyroku lub ścigania] stwarza możliwość usunięcia [umożliwia wyeliminowanie] złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości [związanego z nimi ryzyka] przewlekania postępowania. Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego [Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości orzeczeń] w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne, jak i nieprawomocne [obejmujący zarówno orzeczenia wydane w toku postępowania, jak i kończące postępowanie].
108

W drugiej kolejności należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom wnoszącej odwołanie wzajemne zadośćuczynienie takie jak to w niniejszej sprawie, zważywszy na charakter szkód niepieniężnych lub niemajątkowych, może stanowić odpowiednie do naprawienia takich szkód zadośćuczynienie w rozumieniu art. 340 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 14 czerwca 1979 r., V./Komisja, 18/78, EU:C:1979:154, pkt 19), w związku z czym wnosząca odwołanie wzajemne nie może powoływać się na przysługujące jej prawo do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 karty.
24

Wyjaśnieniem znaczenia tych pytań jest okoliczność, że w postępowaniu głównym okazuje się, iż pewne obowiązki rozpowszechniania (must carry) zostały nałożone, na mocy prawa krajowego, na przedsiębiorstwa, które nie podlegają postanowieniom art. 31 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej. W istocie, jak wynika z postanowienia odsyłającego, zakres obowiązku rozpowszechniania (must carry), o którym mowa w art. 2‑1 i 34‑2 ustawy o wolności komunikacji, jest inny niż zakres przewidziany we wspomnianym art. 31 ust. 1. W ramach sporu rozpatrywanego w postępowaniu głównym do sądu odsyłającego należało będzie stwierdzenie, czy obowiązki rozpowszechniania (must carry) zostały rzeczywiście nałożone na przedsiębiorstwa takie Playmédia.
58

Uściślając, Trybunał stosował to rozwiązanie jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, zwłaszcza gdy istniało ryzyko wystąpienia poważnych skutków finansowych ze względu między innymi na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie przepisów uważanych za skuteczne i obowiązujące, a także gdy okazywało się, że osoby prywatne oraz organy krajowe dopuściły się zachowań niezgodnych z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do znaczenia przepisów prawa Unii, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również samo zachowanie innych państw członkowskich bądź Komisji Europejskiej (wyroki: z dnia 15 marca 2005 r., Bidar, C‑209/03, EU:C:2005:169, pkt 69; z dnia 13 kwietnia 2010 r., Bressol i in., C‑73/08, EU:C:2010:181, pkt 93; z dnia 22 września 2016 r., Microsoft Mobile Sales International i in., C‑110/15, EU:C:2016:717, pkt 61).