Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Niedopuszczalność – Zakwestionowanie wykładni lub zastosowania prawa wspólnotowego dokonanych przez Sąd – Dopuszczalność

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 lit. c))

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojecie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Oświadczenie Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego przyjmujące do wiadomości, że na funkcji wystąpił wakat w następstwie zastosowania przez władze krajowe przepisów krajowych – Wyłączenie

(art. 230 WE; akt dotyczący wyboru przedstawicieli do Zgromadzenia w powszechnych wyborach bezpośrednich, art. 12 ust. 2)

Summary

1. Na podstawie art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 112 § 1 lit. c) jego regulaminu – odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, do którego uchylenia zmierza oraz zawierać argumenty prawne, które uzasadniają to żądanie. Nie spełnia wymogów sformułowanych w tych przepisach odwołanie, które jedynie powtarza lub dosłownie odtwarza zarzuty i argumenty podniesione już przed Sądem i nie zawiera nawet argumentacji mającej na celu identyfikację naruszenia prawa, którym miałby być dotknięty zaskarżony wyrok. Jednakże kwestie prawne rozstrzygnięte w postępowaniu w pierwszej instancji mogą zostać ponownie przywołane, jeżeli wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie prawa wspólnotowego przez Sąd. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł powołać się ponownie na wcześniej przedstawione zarzuty i argumenty, postępowanie odwoławcze straciłoby w części swój sens.

(por. pkt 39, 40)

2. Przy stwierdzaniu, czy dane akty mogą stanowić przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE – znaczenie ma ich istota oraz zamiar ich autora. Natomiast forma, w której wydano akt czy decyzję jest co do zasady obojętna. Nie można zatem wykluczyć, że pisemne powiadomienie czy nawet zwykłe ustne oświadczenie podlegać by mogło kontroli sprawowanej przez Trybunał na podstawie art. 230 WE.

Jednakże ocena oświadczenia Przewodniczącego Parlamentu złożonego podczas posiedzenia plenarnego dotyczącego wystąpienia wakatu na funkcji jednego z członków nie może być dokonywana bez uwzględnienia zasad i procedur związanych z wyborem posłów do Parlamentu. Ponieważ do momentu zaistnienia okoliczności faktycznych sporu nie została przyjęta żadna jednolita procedura wyborów posłów do tej instytucji, procedura ta nadal podlegała przepisom obowiązującym w każdym z państw członkowskich, zgodnie z art. 7 ust. 2 aktu z 1976 r w sprawie aktu dotyczącego wyboru przedstawicieli do Zgromadzenia w powszechnych wyborach bezpośrednich. W związku z tym, że na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego brak biernego prawa wyborczego pociąga za sobą utratę mandatu posła do Parlamentu, ten ostatni nie ma innej możliwości niż niezwłoczne przyjęcie do wiadomości stwierdzenia – dokonanego przez władze krajowe – wakatu, przy czym stwierdzenie takie dotyczy sytuacji prawnej istniejącej uprzednio i wynikłej jedynie z decyzji tych władz.

W rezultacie z samego brzmienia art. 12 ust. 2 aktu z 1976 r. – zgodnie z którym Parlament ma obowiązek „przyjęcia do wiadomości” wakatu na funkcji, który wystąpił zgodnie z postanowieniami krajowymi obowiązującymi w państwie członkowskim – wynika, że Parlament nie posiada jakichkolwiek uprawnień dyskrecjonalnych w tym zakresie. W tej szczególnej sytuacji rola Parlamentu nie polega bowiem na stwierdzeniu wakatu na funkcji, lecz na zwykłym przyjęciu do wiadomości wakatu, który został już stwierdzony przez władze krajowe, podczas gdy w innych podobnych sytuacjach, między innymi w przypadku zrzeczenia się mandatu przez jednego z posłów lub też jego śmierci, instytucja ta odgrywa bardziej aktywną rolę, ponieważ sama stwierdza wakat na funkcji i informuje o nim państwo członkowskie. Ponadto nie należy również do Parlamentu, lecz do właściwych sądów krajowych, lub też w danym przypadku do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, uprawnienie do kontroli, czy przestrzegana była procedura przewidziana przez mające zastosowanie przepisy krajowe oraz prawa podstawowe danej osoby.

(por. pkt 46–50, 56)