ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
22

W drugiej kolejności wyraża on również wątpliwość co do zgodności z tą dyrektywą uregulowania hiszpańskiego w odniesieniu do możliwości odmowy przyznania obywatelowi państwa trzeciego statusu rezydenta długoterminowego ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, zgodnie z art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy. Zdaniem tego sądu przepis ten przewiduje możliwość, ale nie obowiązek, odmowy przez państwo członkowskie przyznania statusu rezydenta długoterminowego z tych powodów. Sąd odsyłający w sprawie C‑503/19 uważa, że uregulowanie państwa członkowskiego, aby było zgodne z dyrektywą 2003/109, powinno być przejrzyste i zrozumiałe. Tymczasem Królestwo Hiszpanii nie skorzystało z tej możliwości. Zdaniem sądu odsyłającego w sprawie C‑503/19 art. 149 ust. 2 lit. f) rozporządzenia do ustawy organicznej 4/2000 nie można interpretować w ten sposób, że przewiduje on taką podstawę odmowy.
3

Motywy szesnasty, dziewiętnasty, dwudziesty i dwudziesty czwarty dyrektywy 93/13 stanowią: „ocena nieuczciwego charakteru warunków umowy, zgodnie z wybranymi ogólnymi kryteriami, zwłaszcza w przypadku działalności dotyczącej sprzedaży lub dostaw o charakterze publicznym, zapewniającej usługi o charakterze powszechnym, przy uwzględnieniu solidarności między użytkownikami, muszą być uzupełnione środkami umożliwiającymi dokonanie ogólnej oceny różnych interesów; stanowi to wymóg działania w dobrej wierze; przy dokonywaniu oceny działania w dobrej wierze będzie brana pod uwagę zwłaszcza siła pozycji przetargowej stron umowy, a w szczególności [to], czy konsument był zachęcany do wyrażenia zgody na warunki umowy i czy towary lub usługi były sprzedane lub dostarczone na specjalne zamówienie konsumenta; sprzedawca lub dostawca spełnia wymóg działania w dobrej wierze, jeżeli traktuje on drugą stronę umowy w sposób sprawiedliwy i słuszny, należycie uwzględniając jej prawnie uzasadnione roszczenia; […] do celów niniejszej dyrektywy ocena nieuczciwego charakteru warunków nie będzie dotyczyła warunków określających główny przedmiot umowy oraz stosunku jakości towarów i usług do ich ceny; główny przedmiot umowy i stosunek jakości towaru do jego ceny może jednak być brany pod uwagę przy ocenie uczciwości innych postanowień umownych […]; umowy powinny być sporządzane prostym i zrozumiałym językiem, a konsument powinien mieć faktycznie możliwość zapoznania się ze wszystkimi warunkami umowy, a wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na jego korzyść; […] sądy i organy administracyjne państw członkowskich muszą mieć do swojej dyspozycji stosowne i skuteczne środki zapobiegające stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich”.
9

Artykuł 10 § 1 akapit pierwszy loi du 15 décembre 1980 sur l’accès au territoire, le séjour, l’établissement et l’éloignement des étrangers (ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. o wjeździe na terytorium, pobycie, osiedlaniu się i wydalaniu cudzoziemców, Moniteur belge z dnia 31 grudnia 1980 r., s. 14584), w brzmieniu obowiązującym w chwili wystąpienia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą z dnia 15 grudnia 1980 r.”), przewiduje: „Z zastrzeżeniem przepisów art. 9 i 12 następujące osoby są z mocy prawa do pobytu w Królestwie przez okres dłuższy niż trzy miesiące: […] 4° następujący członkowie rodziny cudzoziemca, który od co najmniej 12 miesięcy posiada zezwolenie lub zgodę na pobyt w Królestwie na czas nieokreślony lub co najmniej od 12 miesięcy posiada zgodę na osiedlenie się. Wskazany 12‑miesięczny termin nie obowiązuje, w przypadku gdy związek małżeński lub zarejestrowany związek partnerski zostały zawarte przed przybyciem cudzoziemca, który pragnie skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną, do Królestwa, w przypadku posiadania wspólnego małoletniego dziecka oraz w przypadku członków rodziny cudzoziemca, który uzyskał status uchodźcy lub beneficjenta ochrony międzynarodowej: – cudzoziemiec będący małżonkiem lub cudzoziemiec, z którym zawarto zarejestrowany związek partnerski uznawany w Belgii za równoważny małżeństwu, który będzie wspólnie z nim zamieszkiwać, pod warunkiem że obie osoby ukończyły 21. rok życia. Minimalna granica wieku zostaje obniżona do 18 lat, w przypadku gdy związek małżeński lub zarejestrowany związek partnerski zostały zawarte przed przybyciem cudzoziemca, który pragnie skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną, do Królestwa; – ich dzieci, które dołączają do nich przed ukończeniem 18. roku życia i są stanu wolnego; – dzieci cudzoziemca, który pragnie skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną, jego małżonka lub zarejestrowanego partnera, o których mowa w tiret pierwszym, które dołączają do niego przed ukończeniem 18. roku życia i są stanu wolnego, pod warunkiem że cudzoziemiec, który pragnie skorzystać z prawa do połączenia się z rodziną, jego małżonek lub zarejestrowany partner mają prawo do pieczy nad dzieckiem, a dziecko pozostaje na ich utrzymaniu oraz, w przypadku pieczy naprzemiennej, o ile druga strona sprawująca pieczę wyrazi na to zgodę; […]”.
8

UR, kancelaria adwokacka z siedzibą w Rumunii w dniu 28 maja 2015 r. wniosła do administracji finansów publicznych, sektor 3, o wykreślenie jej ze skutkiem od 2002 r. z rejestru podatników VAT i zwrot VAT pobranego przez ten organ w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2014 r. z uwagi na wpisanie jej do tego rejestru wskutek błędu.
20

W tych okolicznościach Tribunalul București (sąd okręgowy w Bukareszcie, Rumunia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy sformułowanie »prawo właściwe wyznaczone na mocy art. 5 lub 8 nie przewiduje rozwodu« [znajdujące się w art. 10 rozporządzenia nr 1259/2010] należy interpretować w sposób zawężający i dosłowny, to znaczy tylko w odniesieniu do sytuacji, w której właściwe prawo obce nie przewiduje rozwodu w jakiejkolwiek formie, czy też należy je interpretować w sposób rozszerzający, to znaczy włączając także sytuację, w której właściwe prawo obce zezwala na rozwód, ale na wyjątkowo restrykcyjnych warunkach, co wymaga obowiązkowego postępowania przed rozwodem dotyczącego separacji prawnej, w stosunku do którego prawo państwa sądu orzekającego nie zawiera równoważnych przepisów proceduralnych?”.
51

Następnie, w odniesieniu do przywozów takich jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, art. 201 ust. 3 akapit drugi kodeksu celnego przewiduje, że jeżeli zgłoszenie celne zostało sporządzone na podstawie nieprawidłowych danych, „osoby, które dostarczyły tych danych, wymaganych do sporządzenia zgłoszenia, i które wiedziały lub powinny były wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, mogą również zostać uznane za dłużników zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi”. Ze względu na to, że osoba, która pierwotnie dokonała zgłoszenia celnego we własnym imieniu i na własną rzecz, siłą rzeczy dostarczyła pewnych danych wskazanych w zgłoszeniu, może ona również zostać uznana za „dłużnika” długu celnego w rozumieniu tego przepisu, jeżeli dane te okażą się nieprawidłowe.
16

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, jakie zadaje on Trybunałowi. W konsekwencji, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni lub ważności przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia. Wynika stąd, że pytania zadane przez sądy krajowe korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia rozstrzygnięcia w przedmiocie postawionego przez sąd krajowy pytania prejudycjalnego jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego, które są niezbędne do udzielenia przydatnej odpowiedzi na owe pytania (wyroki: z dnia 16 czerwca 2015 r., Gauweiler i in., C‑62/14, EU:C:2015:400, pkt 24, 25; z dnia 2 października 2018 r., Ministerio Fiscal, C‑207/16, EU:C:2018:788, pkt 45; a także z dnia 19 grudnia 2019 r., Dobersberger, C‑16/18, EU:C:2019:1110, pkt 18, 19).
2)

Artykuł 5 lit. c) i art. 7 lit. a) ppkt (iii) dyrektywy 2006/54 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego osoby uprawnione do emerytury – którą przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo zobowiązało się w drodze układu wypłacać im bezpośrednio i która przekracza określone progi wskazane w tym uregulowaniu – zostają pozbawione, po pierwsze, kwoty potrącanej z części tej emerytury przekraczającej jeden z tych progów, i po drugie, możności skorzystania z umownie uzgodnionej indeksacji wspomnianej emerytury, nawet wówczas gdy odsetek byłych pracowników, na których kwotę emerytury zakładowej wywarło wpływ wspomniane uregulowanie, jest znacznie wyższy w wypadku pracowników płci męskiej objętych jego zakresem stosowania niż w wypadku pracowników płci żeńskiej nim objętych, pod warunkiem że takie skutki są uzasadnione obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć, co powinien ustalić sąd odsyłający.
75

W świetle całości powyższych rozważań na pytania przedstawione przez sąd odsyłający należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który wyklucza możliwość uznania przedsiębiorstwa za MŚP, w sytuacji gdy organ przedsiębiorstwa, który objął zasadniczą część jego kapitału zakładowego, nie będąc uprawnionym do sprawowania nad nim bieżącego zarządu, jest złożony w większości z członków reprezentujących organy publiczne w rozumieniu tego przepisu, wobec czego owe organy sprawują wspólnie, ze względu na sam ten fakt, pośrednią kontrolę, w rozumieniu tego przepisu, nad tym pierwszym przedsiębiorstwem, przy czym: – po pierwsze, zawarte w tym przepisie pojęcie „organu publicznego” powinno obejmować podmioty takie jak uniwersytety i placówki szkolnictwa wyższego, jak też izbę handlowo-przemysłową, skoro podmioty te zostały utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb leżących w interesie ogólnym, mają osobowość prawną i są w przeważającej części finansowane bądź kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio, przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub przez inne organy publiczne, przy czym bez znaczenia jest w tym względzie okoliczność, że osoby powołane na wniosek tych organów publicznych pełnią swe funkcje w danym przedsiębiorstwie na zasadzie wolontariatu, ponieważ to właśnie ze względu na swój status członków tych organów zostali oni zaproponowani i powołani do pełnienia tych funkcji, oraz – po drugie, dla istnienia takiej kontroli wystarczy, aby owe organy publiczne posiadały wspólnie, choćby pośrednio, co najmniej 25% kapitału lub praw głosu w danym przedsiębiorstwie, zgodnie ze statutem przedsiębiorstwa, które sprawuje nad nim bezpośrednią kontrolę, bez konieczności zbadania ponadto, czy organy te są w stanie wywierać wpływ na rzeczywiste wykonywanie praw głosu przez swych przedstawicieli i koordynować owo wykonywanie praw głosu lub czy przedstawiciele ci rzeczywiście biorą pod uwagę interesy rzeczonych organów.
43

Wreszcie uznanie, że instytucja publiczna, która wstąpiła w prawa wierzyciela alimentacyjnego, ma możliwość powołania się na jurysdykcję przewidzianą w art. 3 lit. b) rozporządzenia nr 4/2009, jest również spójne z protokołem haskim, do którego odniesiono się w art. 15 tego rozporządzenia w nawiązaniu do określenia prawa właściwego w sprawach zobowiązań alimentacyjnych. Skoro bowiem, po pierwsze, art. 3 ust. 1 tego protokołu przewiduje, że co do zasady zobowiązania alimentacyjne podlegają prawu państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zwykłego pobytu, a po drugie, przepis art. 10 tego protokołu, który został powtórzony w art. 64 ust. 2 tego rozporządzenia, stanowi, że uprawnienie instytucji publicznej do uzyskania zwrotu świadczeń wypłaconych wierzycielowi zamiast świadczeń alimentacyjnych podlega prawu, któremu podlega wspomniana instytucja, taka możliwość pozwala zapewnić w znacznej większości przypadków – czyli tych, w których siedziba instytucji publicznej i zwykłe miejsce pobytu wierzyciela znajdują się w tym samym państwie członkowskim – paralelizm między zasadami określenia sądu właściwego i zasadami określania właściwego prawa materialnego, sprzyjający rozstrzyganiu spraw z zakresu zobowiązań alimentacyjnych.
3

Motywy 17, 18, 20, 55, 56, 98 i 99 spornej decyzji mają następujące brzmienie: „(17) W dwóch okólnikach, z dnia 15 kwietnia 2000 r. i z dnia 13 lipca 2000 r., [ministre de l’Agriculture et de la Pêche (minister rolnictwa i rybołówstwa, Francja)] podjął decyzję o przyznaniu wszystkim przedsiębiorstwom omawianego sektora 50% zmniejszenia obciążeń socjalnych, dotyczącego okresu od dnia 15 kwietnia 2000 r. do dnia 15 lipca 2000 r. dla prowadzących hodowle wodne oraz od dnia 15 kwietnia 2000 r. do dnia 15 października 2000 r. dla rybaków. (18) Ulga ta dotyczyła składek opłacanych przez pracodawców i pracowników, i objęła wszystkich rybaków i prowadzących hodowle wodne z Francji metropolitalnej i departamentów zamorskich. […] (20) W przypadku składek na [Établissement national des invalides de la marine (krajowy zakład inwalidów marynarki, Francja)] obniżka wynosiła 50% zarówno w odniesieniu do składek opłacanych przez pracowników, jak i do składek opłacanych przez pracodawców. […] […] (55) Poszczególne środki stanowiące przedmiot niniejszej decyzji (zmniejszenie obciążeń socjalnych i finansowych, zwolnienie z opłat koncesyjnych) to środki przynoszące korzyść przedsiębiorstwom prowadzącym szczególną działalność, a mianowicie przedsiębiorstwom zajmującym się akwakulturą lub rybołówstwem. To one bowiem są zwolnione z określonych obciążeń, jakie w normalnych warunkach powinny ponosić. (56) Środki te prowadzą do utraty części zasobów państwowych, bezpośrednio (zmniejszenie obciążeń socjalnych i finansowych, zwolnienie z opłat koncesyjnych) bądź pośrednio, ponieważ [p]aństwo musi zrekompensować straty poniesione przez instytucję pobierającą składki socjalne. Występuje zatem pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 [WE, obecnie art. 107 ust. 1 TFUE]. […] (98) […] Komisja ocenia, że powszechnego zmniejszenia obciążeń socjalnych przyznanego rybakom w okresie od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października nie można uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 ust. 2 lit. b) [WE, obecnie art. 107 ust. 1 lit. b) TFUE]. (99) Jako pomoc operacyjna przyznana wszystkim przedsiębiorstwom rybackim bez narzucania im żadnych wymogów, omawiany środek pomocy jest niezgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie pkt 1.2 czwarty akapit trzecie tiret wytycznych [do analizy pomocy państwa w sektorze rybołówstwa i akwakultury wydanych w 1997 r.]. […]”.
43

Po drugie, rzeczone postanowienie nie pozwala również zrozumieć powodów, dla których wywodzone z prawa Unii zasady równości i niedyskryminacji miałyby stać na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala na przedłużenie do dnia 31 grudnia 2015 r. stosowania systemów wspierania kogeneracji niebędącej kogeneracją wysoko sprawną. Sąd odsyłający nie przedstawił bowiem powodów, które mogły skłonić go do rozważenia kwestii zgodności spornych przepisów z tymi zasadami, lecz ograniczył się do opisania przedstawionych w tym względzie żądań stron w postępowaniu głównym.
17

Sąd rozpatrzył dwa pierwsze zarzuty łącznie, przypominając na wstępie, w pkt 34 zaskarżonego wyroku, że w sytuacji gdy Parlament, do którego zwrócono się z wnioskiem o uchylenie immunitetu parlamentarnego, dojdzie do wniosku, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw tego wniosku nie są objęte art. 8 protokołu, ma on obowiązek sprawdzenia, czy w odniesieniu do tych okoliczności faktycznych zainteresowanemu posłowi przysługuje immunitet przewidziany w art. 9 protokołu, a jeśli tak, to powinien zdecydować, czy należy ten immunitet uchylić, czy też nie.
51

Tymczasem w niniejszej sprawie rząd rumuński ograniczył się do twierdzenia, że tego rodzaju ryzyko istnieje ze względu na to, iż podważa się krajowy porządek prawny wynikający z wdrożenia art. 286 bis ust. 2 i 4 ustawy o rynkach kapitałowych. Czyniąc to, rząd ten nie dowiódł, że niniejszy wyrok może wywołać poważne konsekwencje, poprzestając na wskazaniu, że wspomniane przepisy krajowe stanowią potencjalne ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, co mogłoby skłonić sąd krajowy do odstąpienia od ich stosowania.
38

Wreszcie, w odniesieniu do zakresu prawa do odliczenia do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy roboty budowlane w zakresie rozbudowy rozpatrywanej drogi gminnej ograniczały się do tego, co konieczne do zapewnienia eksploatacji kamieniołomu kamienia wapiennego przez skarżącą w postępowaniu głównym. Otóż zgodnie z orzecznictwem Trybunału, jeżeli roboty budowlane w zakresie rozbudowy tej drogi ograniczały się do tego, co konieczne w tym względzie, prawo do odliczenia należy przyznać w stosunku do wszystkich kosztów powstałych w związku z tymi robotami. Natomiast jeśli omawiane roboty budowlane wykroczyły poza to, co było konieczne do zapewnienia eksploatacji tego kamieniołomu, istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy owymi robotami a działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą w postępowaniu głównym jest częściowo zerwane, a tym samym prawo do odliczenia powinno zostać ograniczone jedynie do podatku naliczonego obciążającego tę część kosztów poniesionych w związku z robotami budowlanymi w zakresie rozbudowy rozpatrywanej drogi gminnej, która była obiektywnie konieczna do wykonywania przez skarżącą w postępowaniu głównym jej działalności gospodarczej (zob. podobnie wyrok z dnia 14 września 2017 r., Iberdrola Inmobiliaria Real Estate Investments, C‑132/16, EU:C:2017:683, pkt 37–39).
Artykuły 2 i 5 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że tytoń do fajek wodnych, składający się z tytoniu w 24% oraz innych substancji, takich jak syrop cukrowy, gliceryna, substancje aromatyzujące i substancja konserwująca, należy zakwalifikować jako „wyrób składający się w części z substancji innych niż tytoń” oraz „tytoń do palenia” w rozumieniu wspomnianych przepisów, i w związku z tym należy go uznać w całości i niezależnie od substancji innych niż tytoń, które wchodzą w jego skład, za tytoń do palenia, podlegający opodatkowaniu podatkiem akcyzowym od wyrobów tytoniowych.
61

Po pierwsze, spółka Edison zarzuca Sądowi, że utrzymał w mocy sporną decyzję, mimo że została ona wydana z naruszeniem jej praw proceduralnych. Zdaniem spółki Edison, nie ustosunkowując się co do istoty do wniosku zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się praw do części towarów, EUIPO przerzuciło bowiem na nią ciężar dowodu na niezgodność z prawem odmowy uznania częściowego zrzeczenia się w odniesieniu do energii elektrycznej, w związku z czym spółka ta była zmuszona przedstawić powody uzasadniające zaliczenie energii elektrycznej do rozpatrywanej klasy, zamiast kwestionować powody jej wykluczenia przez EUIPO.
11

Artykuł 71 ustawy o VAT ma następujące brzmienie: „1. Obowiązek rejestracji do celów VAT oraz naliczania VAT i jego zapłaty do budżetu państwa ciąży na podatnikach dostarczających towary i świadczących usługi na terytorium państwa […]. Osoba, na której ciąży obowiązek rejestracji do celów VAT, składa wniosek o rejestrację do celów VAT. 2. Niezależnie od [art. 71] ust. 1 […] podatnik Republiki Litewskiej nie jest obowiązany do złożenia wniosku o rejestrację do celów VAT i naliczania VAT oraz jego zapłaty do budżetu państwa […], jeżeli całkowita roczna kwota wynagrodzenia otrzymanego przez niego za towary dostarczone lub usługi świadczone na terytorium państwa w ramach wykonywania działalności gospodarczej nie przekracza w ostatnich 12 miesiącach 155000 litów litewskich [(LTL), około 45000 EUR]. VAT jest naliczany począwszy od miesiąca, w którym ten limit zostaje przekroczony. VAT nie jest naliczany od dostarczonych towarów i świadczonych usług, za które wynagrodzenie nie przekracza wskazanej kwoty 155000 [LTL] […]. […] 4. Niezłożenie wniosku o rejestrację do celów VAT […] nie zwalnia podatnika z obowiązku naliczania VAT od dostarczanych przez niego towarów lub świadczonych przez niego usług […] oraz zapłaty VAT do budżetu państwa […]”.
34

W tych okolicznościach CNMC postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on porozumień pomiędzy podmiotami gospodarczymi a przedstawicielami pracowników, również w ramach układów zbiorowych, w przypadku gdy określają one przejęcie pracowników związanych z SAGEP (spółką akcyjną zarządzającą portowymi przedsiębiorstwami przeładunkowymi) przez przedsiębiorstwa, które z niej występują, oraz sposób, w jaki przejęcie to jest dokonywane? 2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie – czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego takim jak zawarte w [dekrecie królewskim z mocą ustawy 9/2019] w zakresie, w jakim stanowią one podstawę układów zbiorowych wprowadzających określoną formę przejęcia pracowników, która wykracza poza kwestie pracownicze i prowadzi do harmonizacji warunków handlowych? 3) W przypadku uznania powyższych przepisów prawnych za sprzeczne z prawem Unii – czy orzecznictwo Trybunału dotyczące pierwszeństwa prawa Unii i jego skutków, zawarte w szczególności w wyrokach [z dnia 15 grudnia 1976 r., Simmenthal (35/76, EU:C:1976:180) i z dnia 22 czerwca 1989 r., Costanzo (103/88, EU:C:1989:256)], należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ono podmiot prawa publicznego, taki jak [CNMC], do odstąpienia od stosowania przepisów prawa krajowego sprzecznych z art. 101 TFUE? 4) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – czy art. 101 TFUE i rozporządzenie [nr 1/2003] oraz obowiązek zapewnienia skuteczności przepisów Unii należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one organ administracyjny, taki jak [CNMC], do nakładania grzywien i okresowych kar pieniężnych na podmioty, które podejmują działania takie jak te opisane [w niniejszej sprawie]?”.
15

Jeśli chodzi o istotę sprawy, sąd odsyłający podkreśla, że decyzja ministerstwa o odrzuceniu oferty spółki Tax‑Fin‑Lex była oparta na jednej tylko podstawie, dotyczącej zaproponowanej w ofercie kwoty. W tym względzie sąd ten zastanawia się, po pierwsze, czy umowę można uznać za „umowę o charakterze odpłatnym” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/24, jeżeli instytucja zamawiająca nie jest zobowiązana do żadnego świadczenia wzajemnego na rzecz drugiej strony umowy, na podstawie której ta ostatnia uzyskuje jednak dostęp do nowego rynku lub nowych użytkowników, a co za tym idzie – referencje, co może stanowić dla niej korzyść gospodarczą w przyszłości. Sąd odsyłający dąży zatem do ustalenia, czy okoliczność, że uzyskanie zamówienia publicznego samo w sobie przedstawia dla wykonawcy wartość gospodarczą, nawet jeśli wyrażenie tej wartości w formie pieniężnej w momencie udzielania zamówienia lub zawierania umowy nie jest możliwe, wystarcza sama w sobie do uznania umowy, której to zamówienie jest przedmiotem, za umowę o charakterze odpłatnym w rozumieniu wspomnianego przepisu.