WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ

(pierwsza izba)

z dnia 24 kwietnia 2013 r.

Sprawa F‑56/11

Giorgio Lebedef

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna – Obniżenie grupy zaszeregowania

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której G. Lebedef żąda stwierdzenia nieważności decyzji dyscyplinarnej z dnia 6 lipca 2010 r., w której Komisja Europejska nałożyła na niego karę w postaci obniżenia grupy zaszeregowania o dwa szczeble niżej w ramach tej samej grupy funkcyjnej.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Giorgio Lebedef pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

1. Skargi urzędników – Termin – Prekluzja – Niedopuszczalność zarzutu skierowanego przeciwko decyzji dyscyplinarnej, która stała się ostateczna w ramach skargi na drugą decyzję dyscyplinarną – Oddalenie – Znaczenie podobieństwa uzasadnienia obu decyzji – Brak

(regulamin pracowniczy, art. 86 ust. 1, art. 90, 91, załącznik IX, art. 9 ust. 3, art. 22)

2. Urzędnicy – Środki dyscyplinarne – Sankcja – Pojęcie – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Wyłączenie – Utrata punktów awansu i blokada kariery w grupie zaszeregowania – Włączenie

(regulamin pracowniczy, art. 43, załącznik IX, art. 9)

3. Urzędnicy – Środki dyscyplinarne – Sankcja – Okoliczności obciążające – Stopień celowości popełnionego przewinienia – Zakres

[regulamin pracowniczy, załącznik IX, art. 10 lit. c)]

1. W ramach skargi na karę dyscyplinarną urzędnik nie może zasadnie podważać zgodności z prawem innej, wcześniej wydanej decyzji dyscyplinarnej, w odniesieniu do której upłynął termin do wniesienia skargi. Jeśli bowiem dany akt niekorzystny nie został zaskarżony w przewidzianym do tego terminie, to nie można dopuścić do tego, by dana osoba mogła obejść te terminy poprzez podniesienie w ramach skargi na późniejszy akt niekorzystny zarzutu dotyczącego wcześniejszego aktu niekorzystnego, opartego po prostu na odesłaniu w późniejszym akcie niekorzystnym do wcześniejszego aktu niekorzystnego.

W tym względzie z art. 86 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, a także z art. 9 ust. 3 i art. 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego wynika, że każde postępowanie dyscyplinarne kończy się niezależnym aktem wywołującym skutki prawne mogące wpłynąć na interesy urzędnika poprzez znaczącą zmianę jego sytuacji prawnej, który to akt można zaskarżyć w trybie przewidzianym w regulaminie pracowniczym. Okoliczność, że kara została nałożona z tego samego powodu co kara wcześniejsza, nie może zmienić niezależnego charakteru rozpatrywanych aktów.

Ponadto umożliwienie urzędnikowi, który pozwolił, by upłynęły terminy zawite przewidziane w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, i nie podważył w tym czasie w trybie wskazanym w tych artykułach, zastosowanego wobec niego środka dyscyplinarnego, aby zakwestionował tenże środek w sposób incydentalny wraz ze skargą na późniejszą karę dyscyplinarną, jest nie do pogodzenia z zasadami regulującymi stosowanie środków odwoławczych ustanowionych w regulaminie pracowniczym i stanowiłoby naruszenie stabilności tego systemu, a także zasady pewności prawa, którą się kieruje.

(zob. pkt 34–36)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑142/00 Van Huffel przeciwko Komisji, 15 listopada 2001 r., pkt 35

2. Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej nie stanowi kary w rozumieniu art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, lecz ocenę urzędnika w zakresie jego umiejętności, wydajności i zachowania podczas służby zgodnie z art. 43 regulaminu pracowniczego. W rezultacie utrata przez urzędnika, wobec którego zastosowano karę w postaci obniżenia grupy zaszeregowania w ramach postępowania dyscyplinarnego, awansu do wyższej grupy oraz utrata punktów awansu, a także blokada w danej grupie stanowią skutki nierozerwalnie związane z tą karą.

(zob. pkt 77, 78)

3. Przewinienie polegające na braku zmiany zachowania od momentu wydania decyzji dyscyplinarnej, nakładającej na urzędnika karę, stanowi z pewnością przewinienie popełnione z pewnym stopniem celowości i kwalifikowanej niesubordynacji ze strony danego urzędnika.

(zob. pkt 86, 118)