90.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na przedłożone przez Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry) pytania prejudycjalne udzielić następującej odpowiedzi: 1) Artykuł 14 ust. 4 lit. a) i art. 17 ust. 1 lit. d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu tej ochrony, a także art. 23 ust. 1 akapit drugi lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w świetle ogólnej zasady prawa Unii dotyczącej prawa do dobrej administracji należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które z jednej strony nie zezwalają osobie lub jej obrońcy, gdy wobec tej osoby wydano decyzję o cofnięciu lub odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej ze względu na to, że stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, na zapoznanie się w sposób systematyczny co najmniej z istotnymi elementami informacji, na których opiera się taka decyzja, z drugiej zaś strony w żadnym wypadku nie upoważniają wspomnianej osoby lub jej obrońcy do wykorzystania tych informacji w kontekście postępowania administracyjnego, a następnie, w stosownym przypadku, sądowego. Istota informacji, które należy przekazać osobie, wobec której wydano decyzję o cofnięciu lub odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej ze względu na to, że stanowi ona zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, musi umożliwiać tej osobie uzyskanie wiedzy o głównych faktach i zrachowaniach, które są jej zarzucane, przy jednoczesnym należytym uwzględnieniu potrzeby ochrony poufności dowodów. 2) Artykuł 4 ust. 3, art. 14 ust. 4 lit. a) i art. 17 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2011/95, jak również art. 4 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 2 i 3, art. 11 ust. 2, art. 45 ust. 1 i 3 oraz art. 46 ust. 1 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 karty praw podstawowych i w świetle ogólnej zasady prawa Unii dotyczącej prawa do dobrej administracji należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym organ rozstrzygający ma obowiązek oddalić wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub cofnąć uprzednio udzieloną ochronę, jeżeli organy pełniące wyspecjalizowane funkcje w zakresie bezpieczeństwa narodowego, które nie podlegają zasadom ustanowionym w tych dyrektywach, stwierdziły w pozbawionej uzasadnienia opinii, że osoba zainteresowana stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego. 3) Artykuł 17 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by organ rozstrzygający uwzględnił w ramach rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej podstawę wykluczenia przewidzianą w tym przepisie, nawet jeśli ta podstawa wykluczenia była już znana organom, które wydały uprzednio decyzję o udzieleniu osobie zainteresowanej ochrony międzynarodowej.