ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 18 TFUE, który ustanawia generalną zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ma zastosowanie do sytuacji, w której pierwsze państwo członkowskie wymaga od przewoźnika lotniczego posiadającego koncesję wydaną przez drugie państwo członkowskie, zgodnie z rozporządzeniem nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty, uzyskania zezwolenia na wlot do przestrzeni powietrznej pierwszego państwa członkowskiego w celu wykonywania prywatnych lotów nieregularnych z państwa trzeciego do pierwszego państwa członkowskiego, podczas gdy takie zezwolenie nie jest wymagane od przewoźników lotniczych posiadających koncesję wydaną przez to pierwsze państwo członkowskie.

Artykuł 18 TFUE, który ustanawia generalną zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom pierwszego państwa członkowskiego, które wymagają, pod groźbą grzywny za ich nieprzestrzeganie, od przewoźnika lotniczego posiadającego koncesję wydaną przez drugie państwo członkowskie uzyskania zezwolenia na wlot do przestrzeni powietrznej pierwszego państwa członkowskiego w celu wykonywania prywatnych lotów nieregularnych z państwa trzeciego do pierwszego państwa członkowskiego – podczas gdy takie zezwolenie nie jest wymagane od przewoźników lotniczych posiadających koncesję wydaną przez to pierwsze państwo członkowskie – i które uzależniają wydanie tego zezwolenia od przedstawienia oświadczenia potwierdzającego, iż przewoźnicy lotniczy posiadający koncesję wydaną przez pierwsze państwo członkowskie nie są skłonni albo nie są w stanie zrealizować tych lotów.

W istocie takie przepisy wprowadzają kryterium rozróżnienia, które prowadzi w istocie do takiego samego skutku jak kryterium oparte na przynależności państwowej. Ze względu na to, że zgodnie z art. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty koncesja jest przyznawana przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu art. 2 pkt 26 tego rozporządzenia, w praktyce takie przepisy stawiają w niekorzystnej sytuacji tylko przewoźników lotniczych mających siedzibę w innym państwie członkowskim.

To samo dotyczy, a fortiori, przepisów pierwszego państwa członkowskiego, które zobowiązują tylko przewoźników lotniczych posiadających koncesję wydaną przez drugie państwo członkowskie – aby uzyskać zezwolenie na wlot do jego przestrzeni powietrznej w celu wykonywania lotów z państw trzecich – do przedstawienia oświadczenia o braku dostępności, potwierdzającego, iż przewoźnicy lotniczy posiadający koncesję wydaną przez pierwsze państwo członkowskie nie są skłonni albo nie są w stanie zrealizować tych lotów.

Z powyższego wynika, że przepisy takie, które nie mogą być uzasadnione względami ochrony gospodarki narodowej i bezpieczeństwa, stanowią dyskryminację opartą na przynależności państwowej, wzmocnioną grzywną nakładaną w wypadku naruszenia tego uregulowania.

(por. pkt 65–67, 70–77; pkt 2 sentencji)
1.

Akty instytucji — Uzasadnienie — Obowiązek — Zakres — Decyzja w przedmiocie zastosowania reguł konkurencji — Decyzja dotycząca wielu adresatów — Konieczność wystarczającego uzasadnienia w szczególności w odniesieniu do jednostki, która ponosi odpowiedzialność za naruszenie (art. 81 WE, art. 253 WE) (por. pkt 20–26, 64)
42

Należy zatem rozumieć, że w swoim pytaniu prejudycjalnym sąd krajowy zasadniczo zmierza do ustalenia, czy art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on w ramach przemieszczania odpadów objętego tym przepisem handlowca-pośrednika do wypełnienia pola 6 dokumentu przemieszczania i do przekazania go odbiorcy, bez możliwości ograniczenia zakresu tego obowiązku przez prawo do ochrony tajemnicy handlowej.
10

Alfred Strigl złożył skargę na odmowę rejestracji do Bundespatentgericht (sądu federalnego do spraw patentów). Wskazał on, że zgłoszony znak może mieć różne znaczenia w dziedzinie finansów i że nie wykazuje żadnego konkretnego związku z określoną usługą finansową. Element „MMF” może bowiem odpowiadać wielu skrótom, co wystarcza do obalenia tezy, zgodnie z którą wyrażenie to może być używane w sposób opisowy.
13

Na podstawie art. 79 ust. 1 i 2 ZDDS: „1. Od każdego podatnika, który w całości lub w części odliczył podatek naliczony za wytworzone, kupione, nabyte lub zaimportowane przez siebie towary lub usługi i następnie wykorzystuje je do celów dostaw zwolnionych od podatku lub do celów dostaw lub czynności, dla których nie powstaje prawo do odliczenia podatku naliczonego, należna jest kwota podatku w wysokości wykorzystanego odliczenia. 2. Od zarejestrowanego podatnika, który w całości dokonał odliczenia podatku naliczonego za wytworzone, kupione, nabyte lub zaimportowane przez niego towary lub usługi i następnie wykorzystuje je zarówno do dokonywania dostaw, dla których powstaje prawo do odliczenia podatku naliczonego, jak i do dostaw zwolnionych od podatku lub do dostaw i czynności, dla których nie powstaje prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdy podatnik ten nie może określić, jaka część tych towarów lub usług jest wykorzystywana do dostaw uprawniających do odliczenia podatku naliczonego, a jaka do dostaw nieuprawniających do odliczenia podatku naliczonego, należna jest kwota podatku obliczona na podstawie ust. 7”.
14

Zgodnie z art. 253 ustawy nr 297/2004: „1. Przepisy niniejszego tytułu znajdują zastosowanie do wszelkich instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym w Rumunii lub w państwie członkowskim lub w odniesieniu do których zarejestrowano wniosek o dopuszczenie do obrotu, niezależnie od tego, czy transakcji rzeczywiście dokonano na tym rynku regulowanym czy nie. [...] 3. Zakazy i przepisy zawarte w niniejszym tytule znajdują zastosowanie: a) do transakcji dokonanych w Rumunii lub za granicą w odniesieniu do instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym z siedzibą lub działającym w Rumunii lub dla których złożono wniosek o dopuszczenie do obrotu na takim rynku; b) do transakcji dokonanych w Rumunii w odniesieniu do instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym w Rumunii lub w innym państwie członkowskim lub dla których złożono wniosek o dopuszczenie do obrotu na takim rynku”.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Napoli – Wykładnia klauzul 2, 3, 4 i 5 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) – Zasada niedyskryminacji – Osoby bezrobotne wpisane do wykazu pracowników pozostających w stanie mobilności lub na listy pośrednictwa pracy, zatrudnione przez administrację publiczną na czas określony w celu wykonywania prac społecznie użytecznych lub prac użyteczności publicznej (tak zwani pracownicy wykonujący prace społecznie użyteczne i pracownicy wykonujący prace użyteczności publicznej) – Przepisy krajowe ustanawiające różnice w traktowaniu w zakresie wynagrodzenia przydzielonych do tych samych zadań pracowników wykonujących prace społecznie użyteczne/pracowników wykonujących prace użyteczności publicznej i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony przez te same organy administracji publicznej
11

Dyrektywa 85/577 została transponowana do hiszpańskiego porządku prawnego przez Ley 26/1991, sobre contratos celebrados fuera de los establecimientos mercantiles (ustawę 26/1991 z dnia 21 listopada 1991 r. o umowach zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa) (BOE nr 283 z dnia 26 listopada 1991 r.). Ustawa 26/1991, która obowiązywała do dnia 1 grudnia 2007 r., ma zastosowanie do okoliczności faktycznych przed sądem krajowym.
23

W tym względzie należy przypomnieć, że fakt, iż strony postępowania przed sądem krajowym nie powoływały przed nim kwestii prawa Unii, nie stoi na przeszkodzie, by sąd krajowy mógł wystąpić z wnioskiem do Trybunału. Przewidując wystąpienie do Trybunału w trybie prejudycjalnym, „kiedy pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym”, art. 267 akapity drugi i trzeci TFUE nie zmierza do ograniczenia tego trybu jedynie do przypadków, kiedy jedna lub druga strona postępowania przed sądem krajowym podjęła inicjatywę podniesienia pytania w kwestii wykładni lub ważności aktów prawa Unii, ale obejmuje również przypadki, kiedy takie pytanie zostaje podniesione przez sam sąd, który uzna, iż rozstrzygnięcie Trybunału w tej kwestii jest „niezbędne do wydania wyroku” (wyrok z dnia 16 czerwca 1981 r. w sprawie 126/80 Salonia, Rec. s. 1563, pkt 7).
63

Mając na względzie powyższe rozważania, należy na przedłożone pytanie odpowiedzieć, że w sytuacji gdy do sądu krajowego wpływa na podstawie prawa krajowego skarga o stwierdzenie nieważności krajowego aktu prawnego, stanowiącego „plan” lub „program” w rozumieniu dyrektywy 2001/42, oraz gdy sąd ten stwierdza, że taki „plan” lub „program” został przyjęty z naruszeniem przewidzianego tą dyrektywą obowiązku dokonania wcześniejszej oceny jego wpływu na środowisko, sąd ten jest zobowiązany podjąć wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym przewidziane przez jego prawo krajowe, aby usunąć brak takiej oceny, w tym ewentualnie zawiesić lub uchylić zaskarżony „plan” lub „program”. Mając jednak na względzie szczególne okoliczności sprawy przed sądem krajowym, dopuszczalne jest, by sąd ten, tytułem wyjątku, posłużył się przepisem krajowym umożliwiającym mu utrzymanie w mocy niektórych skutków krajowego aktu prawnego, o ile: — ten krajowy akt prawny stanowi prawidłowy środek transpozycji dyrektywy 91/676; — wydanie i wejście w życie nowego krajowego aktu prawnego stanowiącego program działania w rozumieniu art. 5 tej dyrektywy nie pozwoli na uniknięcie szkodliwych skutków dla środowiska wynikających ze stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu prawnego; — stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawnego skutkowałoby stworzeniem luki prawnej w zakresie transpozycji dyrektywy 91/676, co mogłoby być bardziej szkodliwe dla środowiska, w tym sensie, że stwierdzenie nieważności wspomnianego aktu oznaczałoby mniejszą ochronę wód przed zanieczyszczeniem azotanami pochodzenia rolniczego, pozostając tym samym w sprzeczności z podstawowym celem tej dyrektywy; — utrzymanie tytułem wyjątku skutków takiego aktu prawnego odnosi się wyłącznie do okresu ściśle niezbędnego do przyjęcia środków pozwalających na usunięcie stwierdzonej nieprawidłowości.
19

W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że art. 7 dyrektywy 90/314 zobowiązuje organizatora podróży do posiadania dostatecznego zabezpieczenia umożliwiającego zwrot zapłaconych przez konsumenta pieniędzy oraz jego powrót z podróży, gdyż celem tego zabezpieczenia jest ochrona konsumenta przed ryzykiem gospodarczym wiążącym się z niewypłacalnością lub upadłością organizatora podróży (zob. wyrok z dnia 8 października 1996 r. w sprawach połączonych C-178/94, C-179/94 i od C-188/94 do C-190/94 Dillenkofer i in., Rec. s. I-4845, pkt 34, 35).
5

Artykuł 17 szóstej dyrektywy, który reguluje powstanie i zakres prawa do odliczenia, stanowi w ust. 2 i 5: „2. O ile towary i usługi są częścią transakcji [wykorzystywane w celu dokonywania czynności] podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić: a) należny lub zapłacony na terytorium kraju podatek [VAT] od towarów lub usług, które są lub mają być mu dostarczone [lub świadczone] przez innego podatnika; b) należnego lub zapłaconego podatku [VAT] od towarów przywożonych na terytorium kraju; c) podatku [VAT], który jest należny na podstawie art. 5 ust. 7 lit. a) i art. 6 ust. 3. [...] 5. W odniesieniu do towarów i usług, które mają być wykorzystane przez podatnika tak w przypadku transakcji określonych w ust. 2 i 3, dla których podatek podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części podatku [VAT], jaki przypada na kwotę tych pierwszych transakcji. Ta część podlegająca odliczeniu zostanie ustalona, zgodnie z art. 19, dla wszystkich transakcji przeprowadzanych przez podatnika. Jednakże państwa członkowskie mogą: a) upoważnić podatnika do określenia proporcjonalnej części każdego obszaru jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych obszarów będzie prowadzona osobna rachunkowość; b) zobowiązać podatnika do stosowania specjalnej stawki podlegającej odliczeniu dla każdego z obszarów jego działalności i do prowadzenia osobnych rozliczeń dla każdego z sektorów; c) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług; d) upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia zgodnie z przewidzianą zasadą ustanowioną w ust. 1 [w akapicie pierwszym], w stosunku do wszystkich towarów i usług używanych dla transakcji tam wymienionych; e) przewidzieć, że kwota podatku [VAT], która nie podlega odliczeniu przez podatnika, nie jest uwzględniana, jeżeli jest bardzo niska. [...]”.
53

Ta niemożliwość wyznaczenia dodatkowego terminu nie stoi na przeszkodzie prawu do bycia wysłuchanym, określonemu w art. 73 rozporządzenia nr 40/94, stanowiącym, że decyzje OHIM opierają się wyłącznie na przyczynach lub materiale dowodowym, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawienia swoich uwag. Prawo to nie wymaga, by przed przyjęciem ostatecznego stanowiska co do oceny materiałów przedstawionych przez którąś stronę izba odwoławcza OHIM była zobowiązana zaoferować tej stronie nową możliwość ustosunkowania się do wspomnianych materiałów (zob. podobnie postanowienie z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie C-193/09 P Kaul przeciwko OHIM, pkt 58, 66).
Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T‑497/09 LG Electronics przeciwko OHIM oddalającego skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2009 r. (sprawa R 397/2009‑1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego KOMPRESSOR PLUS jako wspólnotowego znaku towarowego – Charakter opisowy znaku towarowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) – Badanie nowych okoliczności faktycznych przez Sąd – Przeinaczenie dowodów
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Wykładnia dyrektywy Rady 91/629/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 340, s. 28) i art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001(Dz.U. L 270, s. 1) – Ustawodawstwo krajowe transponujące dyrektywę i stwierdzające zastosowanie podstawowych wymogów w zakresie zarządzania nie tylko w przypadku cieląt przeznaczonych do hodowli oraz do tuczenia, lecz również w przypadku cieląt przeznaczonych do celów utrzymywania krów mlecznych
15

Z akt sprawy wynika, że stewardzi i stewardesy, zanim zostaną uznani za gotowych do pierwszego lotu, powinni odbyć szkolenie trwające od 5 do 8 tygodni. Szkolenie obejmuje część ogólną i część specjalistyczną, dostosowaną do rodzaju samolotu, do którego pracownik zostanie przydzielony. Jeżeli steward lub stewardesa byli już zatrudnieni u innego przewoźnika lotniczego będącego członkiem koncernu na identycznym stanowisku pracy, okres szkolenia ulega skróceniu do czterech tygodni. Celem tego skróconego szkolenia jest przyuczenie pracowników do specyficznych cech samolotów używanych przez przewoźnika.
20

Rząd włoski kwestionuje dopuszczalność pytania prejudycjalnego. Z jednej strony twierdzi, że pytanie to nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym, gdyż sąd ten nie jest właściwy do rozpoznania powództwa regresowego wytoczonego przez podmiot zajmujący się składowiskiem przeciwko jednostkom samorządu lokalnego, które dostarczyły odpady. Rząd ten wskazuje, iż zgodnie z ustawodawstwem włoskim do rozpoznania takiego powództwa właściwe są sądy administracyjne. Z drugiej strony pytanie to zostało postawione jego zdaniem bez uprzedniego ustalenia, czy przesłanki określone w ww. wyroku w sprawie Pontina Ambiente są faktycznie spełnione w sprawie przed sądem krajowym, a w szczególności czy w prawie włoskim istnieją już generalnie odpowiednie instrumenty prawne.
6

Według art. 8. ust 5 rozporządzenia nr 40/94 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny z wcześniejszym znakiem lub do niego podobny i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w Unii Europejskiej i, w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie tego znaku towarowego bez uzasadnionej przyczyny powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działało na ich szkodę.
19

W ramach tego wniosku P. Hehenberger podpisał oświadczenie o podjęciu zobowiązania do wdrażania zgodnie z pkt 1.4.4 ÖPUL 2000 przez okres pięciu lat od dnia 1 stycznia 2001 r. niektórych środków rolnośrodowiskowych w rozumieniu ÖPUL 2000. Podpisując to oświadczenie, które zawierało wyraźne odesłanie do ÖPUL 2000, P. Hehenberger zobowiązał się również do przestrzegania wymogów ÖPUL 2000, która w ten sposób stała się nieodłączną częścią każdej umowy o udzielenie wsparcia zawartej z tą agencją. Następnie to pięcioletnie zobowiązanie zostało przedłużone o jeden rok do dnia 31 grudnia 2006 r.
23

Tymczasem w pkt 70 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że nawet jeśli wnosząca odwołanie wykaże, iż rozpatrywane oznaczenie uzyskało charakter odróżniający w następstwie używania w trzech państwach członkowskich, które wymienia, a mianowicie w Niemczech, w Austrii i w Zjednoczonym Królestwie, to przedstawione przez nią dokumenty nie mogą stanowić dowodu na to, że w momencie dokonania zgłoszenia omawianego znaku do rejestracji owo oznaczenie uzyskało charakter odróżniający we wszystkich państwach członkowskich.
—

w imieniu Kapitalanlagegesellschaft mbH, w imieniu d’Alltri Inka, International Values Series of the DFA Investment Trust Co., Continental Small Co. Series of the DFA Investment Trust Co. oraz Generali Investments Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH, w imieniu AMB Generali Aktien Euroland przez Y. Roberta i S. Lauratet, avocats,
91

W czwartej części zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo, uznając za dowiedzione zagrożenie działania na szkodę renomy wcześniejszych znaków towarowych. Zawarta w pkt 88 zaskarżonego wyroku ocena Sądu, zgodnie z którą sporne znaki mają konkretnie na celu czerpanie korzyści z charakteru odróżniającego i z renomy uzyskanej przez wcześniejsze znaki BOTOX w dziedzinie wygładzania zmarszczek, nie znajduje potwierdzenia w dowodach. Podnoszą one również, że jakkolwiek sporne znaki towarowe zawierają ewentualne odniesienie do toksyny botulicznej, to nie nawiązują one do znaku BOTOX, co więcej, ich właściciele nie mają zamiaru ani nie chcą, by były one kojarzone z tym znakiem, który został zarejestrowany dla preparatów farmaceutycznych dostępnych wyłącznie na receptę.
16

Ponadto, w odniesieniu do zarzutu trzeciego podniesionego w ramach korekty finansowej zastosowanej do wydatków dokonanych w sektorze oliwy z oliwek i dotyczącego nieuwzględnienia terminu 24 miesięcy przewidzianego w art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999, w pkt 118–123 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, co następuje: „118 Artykuł 7 ust. 4 akapit piąty rozporządzenia nr 1258/1999 stanowi, że »[o]dmowa finansowania nie może dotyczyć […] wydatków […] dokonanych wcześniej niż 24 miesiące przed pisemnym zawiadomieniem zainteresowanego państwa członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli«. 119 W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest też to, że zgodnie z regułami określonymi w orzecznictwie […] Komisja podała do wiadomości wyniki kontroli pismem AGR 16844 wystosowanym na podstawie art. 8 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1663/95. 120 Ponadto bezsporne jest, że w odniesieniu do dochodzenia HO/2002/01/ES pismo to zostało podane do wiadomości Królestw[u] Hiszpanii w dniu 15 lipca 2002 r. 121 Tak więc należy jedynie ustalić, jaką datę należy wziąć pod uwagę przy obliczaniu terminu 24 miesięcy (dies ad quem), o którym mowa w art. 7 ust. 4 akapit piąty rozporządzenia nr 1258/1999, czyli jaką datę należy uznać za datę rzeczywistej wypłaty spornej pomocy. 122 Wobec braku doprecyzowania tej kwestii we właściwych przepisach należy odwołać się do orzecznictwa, a w szczególności do wyjaśnień zawartych w wyroku Trybunału z dnia 19 czerwca 2003 r. w sprawie C-329/00 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I-6103, pkt 43. W odniesieniu do wypłaty pomocy w sektorze bananów Trybunał orzekł bowiem, że datą rozstrzygającą dla zastosowania terminu 24 miesięcy, o którym mowa w art. 5 ust.2 lit. c) rozporządzenia nr 729/70 (którego zawartość normatywna odpowiada w istocie brzmieniu art. 7 ust. 4 akapit piąty rozporządzenia nr 1258/1999), jest dzień, w którym ustalona została ostateczna kwota pomocy wyrównawczej i w którym wypłacone zostało saldo. Chociaż kwoty wypłacone w trakcie poprzedniego roku mogą się pojawić w decyzji w sprawie rozliczenia rachunków, to stanowią one jedynie płatności tymczasowe, uzależnione od ustanowienia gwarancji, a więc nie mają one znaczenia przy określaniu – na potrzeby stosowania terminu 24 miesięcy – daty, w której pomoc została wypłacona. 123 Tak jak w wypadku programu pomocy w sektorze bananów, będącym przedmiotem wskazanego wyroku, w niniejszej sprawie z brzmienia art. 12 rozporządzenia nr 2261/84 w związku z art. 16 rozporządzenia nr 2366/98 wynika, że producenci oliwy z oliwek otrzymują zaliczki na poczet pomocy, o której przyznanie wystąpili, na początku rolniczego roku gospodarczego. Saldo wypłacane jest przez państwo członkowskie po przeprowadzeniu przewidzianych w tym względzie kontroli i po uwzględnieniu wyników tych kontroli. W tym stanie rzeczy dla obliczania terminu 24 miesięcy decydujące znaczenie ma data wypłaty końcowego salda pomocy”.
6

Z postanowienia odsyłającego wynika, że Able zawarła z United States Department of Transportation Maritime Administration (departamentem administracji transportu morskiego Stanów Zjednoczonych) umowę na demontaż trzynastu statków będących w służbie marynarki Stanów Zjednoczonych, które zostały jednak następnie przydzielone do floty rezerwowej i były zacumowane w James River w Wirginii (Stany Zjednoczone). Umowa ta składała się z dwóch odrębnych części. Po pierwsze, statki miały zostać przygotowane, a następnie odholowane ze Stanów Zjednoczonych do Zjednoczonego Królestwa. Po drugie, po uprzednim ich zabezpieczeniu w obiekcie należącym do spółki Able, znajdującym się w Teesside (Zjednoczone Królestwo), miały one zostać poddane demontażowi. Inspektorzy rządu Stanów Zjednoczonych mieli być obecni na terenie zakładu w trakcie obowiązywania umowy.