Keywords

Summary



Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty – Niezgodność z prawem rozporządzenia nr 2362/98, która miała stanowić przyczynę podnoszonej szkody – Wyrok, w którym nie została zbadana zarzucana niezgodność z prawem – Odwołanie uzasadnione

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy

(art. 288 akapit drugi WE)

3. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Banany – Uregulowania dotyczące przywozu – Kontyngent taryfowy – Ustanowienie i rozdział – Delegacja uprawnień wykonawczych na rzecz Komisji zakładająca szeroki zakres jej uprawnień dyskrecjonalnych – Brak oczywistego błędu w ocenie

(art. 211 WE; rozporządzenie Rady nr 404/93, art. 19 ust. 1 i art. 20; rozporządzenie Komisji nr 2362/98)

4. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawa podstawowe – Ograniczenia – Dopuszczalność – Przesłanki – Wspólna organizacja rynków – Kontyngenty taryfowe w zakresie przywozu bananów – Prawo własności – Prawo nabyte – Wolność wykonywania zawodu – Naruszenie – Brak

(art. 33 WE; rozporządzenie Rady nr 404/93; rozporządzenie Komisji nr 2362/98)

5. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Pozwolenia na przywóz – Przyznawanie ilości referencyjnych – Gwarancja dostępności tych ilości referencyjnych i prawa do wywozu tych ilości – Brak

Summary

1. Ażeby wykluczyć wszelką odpowiedzialność Komisji, do Sądu należy w ramach skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty sprawdzenie, czy poza trudnościami, z jakimi spotkały się podmioty wnoszące odwołanie przy pełnym wykorzystaniu przysługujących im ilości referencyjnych i pozwoleń na przywóz, przyczyna podniesionej przez nie szkody nie tkwiła właśnie w zarzucanej niezgodności z prawem rozporządzenia nr 2362/98 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 404/93 w odniesieniu do przywozów bananów do Wspólnoty, a zwłaszcza we wprowadzonej przez Komisję jednolitej metodzie zarządzania kontyngentami taryfowymi, która wówczas byłaby bezpośrednią przyczyną trudności handlowych napotykanych przez podmioty gospodarcze tradycyjnie dokonujące przywozu z państw trzecich, które ostatecznie musiały dokonywać przywozu bananów AKP.

Przeprowadzenie takiej oceny należy do Sądu tym bardziej, że podnoszona niezgodność z prawem tego rozporządzenia stanowi istotny element argumentacji przedstawionej w skargach przez stronę skarżącą, które zamierzały udowodnić negatywne konsekwencje tego rozporządzenia dla działalności gospodarczej przedsiębiorców tradycyjnie dokonujących przywozów bananów z państw trzecich, z punktu widzenia trudności napotkanych przez nich przy zaopatrywaniu się w banany AKP.

W tym kontekście, odstępując od zbadania, czy zarzucana niezgodność z prawem rozporządzenia nr 2362/98 może stanowić przyczynę podnoszonej szkody, Sąd w niewystarczający sposób uzasadnia wyrok.

(por. pkt 57–59)

2. Powstanie pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty w rozumieniu art. 288 akapit drugi WE zależy od spełnienia wszystkich przesłanek dotyczących: bezprawności zachowania zarzucanego instytucjom wspólnotowym, rzeczywistości szkody oraz istnienia rzeczywistego związku przyczynowego pomiędzy tym zachowaniem a poniesioną szkodą.

(por. pkt 61)

3. Z miejsca, jakie w strukturze traktatu zajmuje art. 211 WE, jak również z wymogów praktycznych wynika, że pojęcie wykonywania powinno być rozumiane szeroko. Komisji, która jest zobowiązana do samodzielnego nieprzerwanego i uważnego śledzenia rozwoju rynku rolnego i do niezwłocznego działania, jeśli wymaga tego sytuacja, mogą zostać przekazane przez Radę szersze kompetencje w tej dziedzinie. W związku z tym granice tych kompetencji powinny być określane w szczególności pod względem ogólnych istotnych celów organizacji danego rynku.

W sprawach rolnictwa Komisja jest uprawniona do przyjęcia wszystkich przepisów wykonawczych niezbędnych lub użytecznych dla wprowadzenia w życie rozporządzenia podstawowego, o ile nie będą one sprzeczne z przepisami wykonawczymi Rady.

Ponieważ rozporządzenie nr 2362/98 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 404/93 w odniesieniu do przywozów bananów do Wspólnoty zostało przyjęte przez Komisję na podstawie art. 19 ust. 1 i 20 rozporządzenia nr 404/93 i ponieważ powierza ono Komisji zadanie wydania środków wykonawczych koniecznych dla zarządzania kontyngentami taryfowymi, opartych na uwzględnianiu tradycyjnych przepływów handlowych, przyjęcia szczególnych przepisów niezbędnych do ułatwienia przejścia od ustaleń dotyczących przywozu, mających zastosowanie począwszy od dnia 1 lipca 1993 r. do obecnych ustaleń określonych w tytule IV rozporządzenia nr 404/93 oraz środków niezbędnych dla zapewnienia poszanowania zobowiązań wynikających z umów zawartych przez Wspólnotę na mocy art. 300 traktatu, strona skarżąca nie wykazała, że Komisja naruszyła rozporządzenie podstawowe znajdujące zastosowanie w tej dziedzinie, ani też że w sposób oczywisty przekroczyła przyznany jej przez Radę zakres swobodnego uznania w wyborze ustaleń wykonawczych.

(por. pkt 74–77, 81)

4. Zarówno prawo własności, jak i swoboda wykonywania działalności gospodarczej stanowią część podstawowych zasad prawa wspólnotowego. Niemniej jednak zasady te nie występują jako prerogatywy absolutne, lecz powinny być brane pod uwagę w związku z ich funkcją w społeczeństwie. W związku z powyższym możliwe jest wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu prawa własności oraz w swobodzie wykonywania działalności zawodowej, w szczególności w ramach wspólnej organizacji rynku, pod warunkiem że ograniczenia te faktycznie odpowiadają interesowi powszechnemu, do którego dąży Wspólnota, i nie stanowią ze względu na zamierzony cel niewspółmiernej i niemożliwej do przyjęcia interwencji, która wiązałaby się z zamachem na samą istotę w ten sposób zagwarantowanych praw.

Jeżeli chodzi, po pierwsze, o prawo własności przysługujące podmiotom gospodarczym dokonującym przywozu bananów z państw trzecich, prawo to nie zostaje zakwestionowane przez wprowadzenie kontyngentu wspólnotowego i przepisów dotyczących jego rozdysponowania. W rzeczywistości żaden podmiot gospodarczy nie może dochodzić prawa własności do części rynku, którą posiadał przed ustanowieniem wspólnej organizacji rynków, ponieważ taka część rynku stanowi chwilową pozycję gospodarczą wystawioną na ryzyko zmiany okoliczności. Podmiot gospodarczy nie może też powoływać się na prawo nabyte lub na uzasadnione oczekiwania co do utrzymania istniejącej sytuacji, która może zostać zmieniona decyzjami podjętymi przez instytucje wspólnotowe w ramach przysługującego im swobodnego uznania.

Po drugie, jeżeli chodzi o podnoszony zamach na swobodę wykonywania działalności zawodowej, wprowadzenie ujednoliconej metody zarządzania kontyngentami taryfowymi, takiej jak metoda przewidziana przez rozporządzenie nr 2362/98 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 404/93 w odniesieniu do przywozów bananów do Wspólnoty, rzeczywiście jest w stanie zmienić konkurencyjną pozycję podmiotów dokonujących przywozu bananów z państw trzecich w zakresie, w jakim przy stosowaniu tej metody wszystkie podmioty bez różnicy mogą dokonywać przywozu bananów bez względu na ich pochodzenie. Niemniej jednak o ile podmioty gospodarcze dokonujące przywozu bananów z państw trzecich w ten sposób stały się konkurentami podmiotów gospodarczych dokonujących przywozu bananów AKP, o tyle doznały one maksymalnie 30% redukcji ich przywozów przewidzianej we wcześniejszym systemie z korzyścią dla podmiotów gospodarczych dokonujących przywozu bananów AKP kategorii B. Ponadto w ramach nowego sytemu umożliwiono im również zaopatrzenie się w banany AKP, przy czym powołane trudności w znalezieniu dostawców, którzy mogliby zaopatrzyć ich w banany AKP, nie są w stanie podważyć zgodności z prawem systemu przyznającego im wyraźnie prawo do przywozu tych bananów w ramach kontyngentu wspólnotowego. W każdym razie ograniczenia w uprawnieniu do przywozu bananów z państw trzecich, które wynikają z otwarcia całego kontyngentu taryfowego i mechanizmu jego przydziału, są nieodłącznie związane z ustanowieniem wspólnej organizacji rynku, która zmierza do zagwarantowania ochrony celów wymienionych w art. 33 WE i poszanowania przyjętych przez Wspólnotę zobowiązań międzynarodowych. Ograniczenia te nie mogą zatem stanowić niesłusznego zamachu na swobodę wykonywania działalności zawodowej przez tradycyjne podmioty gospodarcze przywożące banany z państw trzecich.

(por. pkt 86, 88–91)

5. Ilość referencyjna przyznana podmiotowi gospodarczemu w ramach wspólnej organizacji rynku stanowi maksymalną ilość, do wysokości której podmiot ten może w trakcie danego roku złożyć wnioski o udzielenie pozwoleń na przywóz celem skorzystania z praw związanych z kontyngentem taryfowym. Przyznanie ilości referencyjnych nie gwarantuje zatem podmiotowi gospodarczemu dostępności tych ilości ani też prawa do przywozu do Wspólnoty całej ilości przyznanej w ramach kontyngentu taryfowego.

(por. pkt 87)