ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 317/36

Skarga wniesiona w dniu 18 września 2010 r. — Dosenbach-Ochsner przeciwko OHIM — Sisma (Przedstawienie prostokąta ze słoniem)

(Sprawa T-424/10)

()

2010/C 317/66

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Dosenbach-Ochsner AG Schuhe und Sport (Dietikon, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat O. Rauscher)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sisma SpA (Mantua, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lipca 2010 r. w sprawie R 1638/2008-4;

— obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy przedstawiający prostokąt ze słoniem dla towarów należących do klas 10, 16, 21, 24 i 25

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: SISMA S.p.A.

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające słonia i słowny krajowy znak towarowy „elefanten” dla towarów należących do klas 24 i 25

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z jego art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. a), ponieważ kolidujące ze sobą znaki towarowe są do siebie podobne pod względem pojęciowym, wizualnym i fonetycznym oraz dlatego, że skarżąca wyraźnie wskazała, że należące do niej znaki towarowe uzyskały w wysokim stopniu charakter odróżniający w następstwie ich używania na dużą skalę i ze względu na ich renomę

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
—

naruszenia praw podstawowych strony skarżącej poprzez naruszenie: — jej prawa do obrony oraz prawa do dobrej administracji, gdyż decyzja o utrzymaniu strony skarżącej w wykazie osób, grup i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze są zamrożone, nie została poprzedzona przedstawieniem dowodów ją obciążających, a stronie skarżącej nie umożliwiono skutecznego przedstawienia jej punktu widzenia w przedmiocie tych dowodów; i — naruszenia prawa własności ze względu na to, że zamrożenie funduszy strony skarżącej stanowi nieuzasadnione ograniczenie jej prawa własności;
(ii)

doszło do naruszenia art. 296 TFUE w zakresie w jakim nie obalono argumentów skarżącej, nie wykluczono zasadniczo domniemania wywierania przez Companhia Previdente decydującego wpływu na Socitrel w okresie od 1998 do 2002 r. w celu obciążenia odpowiedzialnością solidarną i w celu obliczenia grzywny ani też nie wyjaśniono w należyty sposób na czym opiera się wniosek, że istniał tego rodzaju wpływ w poprzednim okresie od 1994 do 1998 r. w odniesieniu do którego zasadniczo nie ma zastosowania takie domniemanie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 317/46

Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Fuchshuber Agrarhandel przeciwko Komisji

(Sprawa T-451/10)

()

2010/C 317/81

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Fuchshuber Agrarhandel GmbH (Hörsching, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Lehner)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

— Przeprowadzenie rozprawy ustnej;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich obowiązkiem zapłaty na rzecz skarżącej w terminie 14 dni kwoty 2 623 281,31 EUR powiększonej o odsetki w wysokości 6 % rocznie od kwoty 1 641 372,50 EUR od dnia 24 września 2007 r. oraz o odsetki w wysokości 6 % rocznie od kwoty 981 909,81 EUR od dnia 16 października 2007 r.;

— stwierdzenie, że Komisja Wspólnot Europejskich zobowiązana jest do wyrównania wszelkich innych szkód poniesionych przez skarżącą w związku z nabyciem na aukcji w dniu 3 września 2007 r. partii towaru KUK459 oraz nabyciem na aukcji w dniu 17 września 2007 r., partii towaru KUK465;

— orzeczenie, że Komisja Wspólnot Europejskich zobowiązana jest do zapłaty w terminie 14 dni, do rąk przedstawiciela skarżącej, poniesionych przez nią kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca żąda wyrównania szkód, które poniosła przez to, że węgierski organ interwencyjny nie pozostawił do jej dyspozycji w odpowiednich magazynach określonych ilości kukurydzy nabytej w2007 r. w ramach dwóch aukcji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi między innymi, że Komisja nie skorzystała ze swych uprawnień kontrolnych względem węgierskiego płatnika, ani nie przymusiła go do wykonania ciążących na nim zobowiązań. Skarżąca twierdzi ponadto, że gdyby Komisja sformułowała, w sensie prawnym i faktycznym, bardziej surowe i bardziej dokładne wymogi oraz mechanizmy kontroli w odniesieniu do kwalifikacji i rzetelności osoby prowadzącej magazyn, w odniesieniu do kwestii zdatności magazynu, a także w odniesieniu do inwentaryzacji, identyfikacji i przechowywania towarów interwencyjnych, skarżąca nie poniosłaby szkód.
—

naruszenie przepisów dotyczących dodatków dla posłów do Parlamentu Europejskiego, w niniejszym przypadku dodatku na podróż poprzez pominiecie okoliczności, że w trakcie pełnienia mandatu posła do PE miejscem zamieszkania skarżącego był Rzym. To bowiem w tym mieście, będącym stolicą Włoch i stanowiącym centrum polityki krajowej Riccardo Nencini stale prowadził działalność polityczną w charakterze krajowego przywódcy partii politycznej;
—

Po czwarte, tytułem ewentualnym, skarżąca podnosi, że Komisja błędnie i z naruszeniem prawa nałożyła na nią grzywnę w wysokości 6 934 000 EUR, podczas gdy powinna była nie nakładać grzywny lub nałożyć grzywnę w znacznie niższej kwocie. — W opinii skarżącej Komisja nie powinna była przyjmować wielkości jej obrotów w 2003 r. jako podstawy dla ustalenie pułapu 10 % dla nałożonej na skarżącą grzywny, a, w przypadku odejścia od ustanowionej w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (CE) nr 1/2003 zasady ogólnej, Komisja powinna była co najmniej przewidzieć konsekwencje, jakie, w świetle celów tego uregulowania, odejście to będzie miało w tym konkretnym przypadku. Grzywna ta nie jest zatem proporcjonalna do znaczenia przedsiębiorstwa i nie spełnia warunków określonych w orzecznictwie. — Komisja powinna była przyznać skarżącej takie samo zmniejszenie kwoty grzywny z tytułu współpracy, jakie przyznała spółce Nedri Spanstaal. — Komisja błędnie przeprowadziła odrębne obliczenie grzywny skarżącej, a powinna była ograniczyć tą grzywnę do ułamka grzywny nałożonej na spółkę Nedri Spanstaal. Skierowanie decyzji do skarżącej wynika z tego, że miała ona w spółce Nedri Spanstaal udział wynoszący 48/224 w łącznym okresie, w trakcie którego ta ostatnia spółka popełniła naruszenie; grzywna ta narusza zatem zasadę proporcjonalności. — Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności nie uwzględniając, po zastosowaniu pułapu 10 %, stosunkowo ograniczonego okresu w odniesieniu do którego skarżąca została odpowiedzialna za naruszenie popełnione przez spółkę Nedri Spanstaal, stosunkowo ograniczonego charakteru jej odpowiedzialności oraz ograniczonej wielkości jej obrotów. — Komisja naruszyła zasadę równości traktowania nie uwzględniając, po zastosowaniu pułapu 10 %, stosunkowo ograniczonego okresu, w odniesieniu do którego skarżąca została odpowiedzialna za naruszenie popełnione przez spółkę Nedri Spanstaal. Z orzecznictwa wynika, że wymiar grzywny jest także uzależniony od okresu, w jakim ukarane przedsiębiorstwo było solidarnie odpowiedzialne za naruszenie. Fakt, że kwota grzywny nałożonej na skarżącą jest wyższa od kwoty grzywny nałożonej na spółkę Nedri Spanstaal, jest sprzeczny z tą zasadą.
2)

Naruszenie zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżącej. Zdaniem skarżącej, w zakresie w jakim zaskarżone rozporządzenie dotyczy danego opisu produktu, nie jest ono zgodne z zasadą pewności prawa, gdyż zmienione przepisy nie były możliwe do przewidzenia w świetle wcześniejszej praktyki i wytycznych zawartych w komunikacie Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych (Dz.U. 1998, C 128, s. 2). To pociąga za sobą również naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżącej, która w dobrej wierze powzięła zaufanie do: (i) poprzedniego opisu i okresu obowiązywania zawieszenia taryfowego w odniesieniu do omawianych produktów, zgodnie z przepisami obowiązującymi przed zmianą, i (ii) kryteriów określonych przez dotychczasową praktykę i ww. komunikat jako podstawa wszelkich ewentualnych zmian w opisie lub wcześniejszego zawieszenia cła.
2)

Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu, który popełniła Komisja uznając, że art. 106 ust. 2 traktatu ma zastosowanie do zgłoszonego środka. W tym zarzucie skarżące podnoszą, iż: — Komisja popełniła oczywisty błąd uznając, że zgodnie z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2003/54/WE nie jest konieczne badanie, czy w danym przypadku zostały spełnione warunki istnienia zobowiązania do świadczenia usługi publicznej. — Komisja popełniła oczywisty błąd nieprawidłowo oceniając proporcjonalność zgłoszonego środka i ograniczyła tę analizę do stwierdzenia braku nadmiernej rekompensaty. — stosując art. 106 ust. 2 traktatu, Komisja nie zbadała usankcjonowanego w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej naruszenia prawa własności, jakie pociąga za sobą zgłoszony środek.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4754 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego kutra rybackiego Niamh Eoghan, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699; oraz
—

stwierdzenie nieważności pkt 5 tabeli B załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 (1) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;
1)

Po pierwsze, decyzja narusza art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4, rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) w zakresie, w jakim sporna pomoc budzi wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 4751 z dnia 13 lipca 2010 r. jako pismo do Irlandii, o którym skarżący został zawiadomiony w dniu 16 lipca 2010 r., w sprawie oddalenia wniosku o zwiększenie zdolności połowowej dla planowanego nowego trawlera do połowów pelagicznych na miejsce MFV Marie Dawn, i przyjętej w celu zastąpienia decyzji w sprawie rzeczonego wniosku zawartego w decyzji Komisji nr 2003/245 z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów WPO IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, s. 48), której nieważność została stwierdzona, w zakresie w jakim dotyczy skarżącego, wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji wydanym w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji (Zb.Orz. s. II-1699); oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 328/31

Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Brighton Collectibles przeciwko OHIM — Felmar (BRIGHTON)

(Sprawa T-403/10)

()

2010/C 328/54

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Brighton Collectibles, Inc. (City of Industry, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Delorey)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Felmar (Paryż, Francja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie R 408/2009-4;

— uchylenie wszystkich wydanych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) postanowień o kosztach obciążających skarżącą;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Felmar

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BRIGHTON” dla towarów z klasy 25

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niezarejestrowane słowne i graficzne znaki towarowe „BRIGHTON” i „Brighton”, używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i we Włoszech w odniesieniu do pasków; cieszące się renomą słowne i graficzne znaki towarowe „BRIGHTON” i „Brighton”, używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i we Włoszech w odniesieniu do wyrobów ze skóry, kapeluszy, biżuterii i zegarków

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza wadliwie pod względem prawnym ustaliła, że wcześniejsze prawa, na których opierał się sprzeciw, nie zostały wykazane; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie wykluczyła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4767 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych Antartic, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12 m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699; oraz
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4748 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera Heather Jane II, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb. Orz. 2006 II-1699; oraz
—

ewentualnie przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 328/32

Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — National Lottery Commission przeciwko OHIM — Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki)

(Sprawa T-404/10)

()

2010/C 328/55

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: National Lottery Commission (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Mediatek Italia Srl (Neapol, Włochy), Giuseppe De Gregorio (Neapol, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie R 1028/2009-1;

— przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wydział Unieważnień;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy przedstawiający rękę z dwoma skrzyżowanymi palcami i uśmiechniętą twarzą dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 28 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4800389

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Mediatek Italia Srl, Giuseppe De Gregorio

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: strona wnosząca o unieważnienie uzasadniła swój wniosek względnymi podstawami unieważnienia zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 53 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na naruszenie prawa przez Izbę Odwoławczą w ramach oceny tego artykułu i w odniesieniu do podejścia co do oceny okoliczności faktycznych oraz ze względu na nieskorzystanie przez Izbę Odwoławczą z uprawnień kontrolnych. Strona skarżąca uważa także, że Izba Odwoławcza nie skorzystała z pełnego zakresu swoich kompetencji na podstawie art. 78 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.
Ponadto zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 2 tiret ostatnie i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1091/2001, ponieważ nie ocenia, czy za ujawnieniem przemawia interes publiczny i nie dostarcza szczegółowego przedstawienia powodów takiej odmowy. Rada nie dokonuje wyważenia ochrony porady prawnej wobec interesu publicznego w udostępnianym dokumencie w świetle korzyści płynących ze zwiększonej przejrzystości oraz okoliczności, że dostęp do wnioskowej porady umożliwiłby obywatelom większy udział w procesie przekształcania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, co dotyczy szerokiej opinii publicznej, bowiem dostarcza jej podstawę wykonywania prawa do dostępu do dokumentów instytucji UE.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4764 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Westward Isle, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 I-2649; oraz
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4750 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych, który miał zastąpić MFV Golden Rose, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P, Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2008 I-2649; oraz
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 346/51

Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Mayer Naman przeciwko OHIM — Daniel e Mayer (David Mayer)

(Sprawa T-498/10)

()

2010/C 346/101

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: David Mayer Naman (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Sutti, S. Cazzaniga, V. Fedele)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Daniel e Mayer Srl (Mediolan, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „David Mayer” (zgłoszenie nr 1518950) dla między innymi towarów należących do klas 18 i 25

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Daniel & Mayer Srl

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Słowny włoski znak towarowy „DANIEL & MAYER MADE IN ITALY” (nr 472351) dla towarów należących do klasy 25 oraz niezarejestrowany słowny znak towarowy „DANIEL & MAYER” używany we Włoszech w związku z „produkcją i sprzedażą odzieży i dodatków”

Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie i błędne zastosowanie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009.
—

możliwego transportu dalekobieżnego w tym zakresie skarżące twierdzą, że Komisja nie uwzględniła danych (brak dowodów naukowych) i naruszyła zasadę dobrej administracji oraz prawa do obrony. Co więcej, stanowisko jakie zajęła w stosunku do transportu dalekobieżnego jest zdaniem skarżących dyskryminujące i nieproporcjonalne;
—

naruszenia praw podstawowych skarżącej, w zakresie w jakim i) skarżąca była zobowiązana w celu obrony do przedstawienia dowodu negatywnego na to, że nie przyczyniła się do rozwoju irańskiego programu jądrowego ii) skarżącej przysługiwał bardzo krótki termin na przedstawienie wniosku o ponowne zbadanie oraz iii) skarżąca była pozbawiona przysługującego jej prawa do skutecznej ochrony sądowej i prawa własności z uwagi na to, iż skarżąca nie miała dostępu do informacji znajdujących się w aktach jej sprawy;