ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
35

Argumentacja rządu czeskiego, zgodnie z którą przestrzeganie przepisów mających zastosowanie w miejscu przeznaczenia podróży jest dorozumianą klauzulą każdej umowy o udział w imprezie turystycznej, w związku z czym przestrzegania środków ograniczających przyjętych przez organy w docelowym miejscu podróży nie można uznać za niezgodność świadczonych usług, nie podważa wniosku zawartego w pkt 31 niniejszego wyroku. O ile bowiem prawdą jest, że poszanowanie takiego uregulowania jest wymagane od stron umowy o udział w imprezie turystycznej niezależnie od jego wskazania w tej umowie i że rzeczone poszanowanie tego uregulowania przez organizatora może prowadzić do niezgodności świadczonych usług turystycznych, o tyle niezgodność ta nie może być w każdym razie przypisywana podróżnemu, w związku z czym podróżny ów ma prawo do obniżki ceny jego imprezy turystycznej. Okoliczność, że wspomniana niezgodność nie może być również przypisana danemu organizatorowi, również nie jest istotna, ponieważ to prawo do obniżki ceny opiera się na odpowiedzialności niezależnej od winy tego organizatora, jak wskazano w pkt 25 niniejszego wyroku.
2)

Artykuły 23 i 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że: w przypadku gdy termin na przekazanie obywatela państwa trzeciego z państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, do pierwszego wnioskującego państwa członkowskiego rozpoczął bieg, odpowiedzialność za rozpatrzenie złożonego przez tę osobę wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zostaje przeniesiona na owo wnioskujące państwo członkowskie ze względu na upływ tego terminu, mimo że wspomniana osoba złożyła w międzyczasie nowy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w trzecim państwie członkowskim, co doprowadziło do zaakceptowania przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, wniosku o wtórne przejęcie wystosowanego przez to trzecie państwo członkowskie, pod warunkiem że odpowiedzialność ta nie została przeniesiona na wspomniane trzecie państwo członkowskie w wyniku upływu jednego z terminów przewidzianych w owym art. 23. W następstwie takiego przeniesienia odpowiedzialności państwo członkowskie, w którym znajduje się wspomniana osoba, nie może przeprowadzić jej przekazania do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, które stało się odpowiedzialne, lecz może ono z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 23 ust. 2 tego rozporządzenia wystąpić do tego państwa członkowskiego z wnioskiem o wtórne przejęcie.
13

W dniu 15 lipca 2019 r. P.I., obywatel państwa trzeciego, złożył w departamencie migracji wniosek o udzielenie azylu. Na poparcie tego wniosku wskazał on, że w 2010 r. zawarł w swoim kraju pochodzenia umowę kupna akcji z przedsiębiorstwem należącym do osoby powiązanej ze sferami władzy, w tym ze służbami wywiadowczymi. Wpłacił on na rzecz tego przedsiębiorstwa kwotę 690000 dolarów amerykańskich (USD) (około 647500 EUR). Ponieważ umowa ta nie została wykonana, P.I. zwrócił się do kontrahenta o zwrot tej kwoty. Następnie, z inicjatywy właściciela tego przedsiębiorstwa wszczęte zostało przeciwko P.I. postępowanie karne, a w grudniu 2015 r. musiał on zrezygnować z większości projektu opracowanego przez jego przedsiębiorstwo, którego kontrola przeszła na niektóre przedsiębiorstwa należące do innych osób.
12

Pozostałą część eksportowanej produkcji, czyli około 1 mln–1,5 mln ton, transportowano również pociągiem do Łotwy lub przez Łotwę; produkcja ta była przeznaczona głównie do konsumpcji na rynkach krajowych estońskim i łotewskim. Do celów przewozu około 60% tej produkcji koleją do Łotwy lub przez Łotwę korzystano z linii kolejowej „Bugeniai – Możejki – Rengė” – trasy, która biegła od rafinerii znajdującej się w pobliżu połączenia kolejowego w Możejkach (Litwa) do miasta Rengė na Łotwie i której 34 km znajdowały się na terytorium litewskim (zwanej dalej „krótką trasą do Łotwy”). Do przewozu koleją pozostałej części tej produkcji do Łotwy lub przez Łotwę wykorzystywano linię kolejową „Bugeniai – Kužiai – Janiszki – Meitene” – dłuższą trasę, której 152 km znajdowały się na terytorium litewskim.
57

W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 77 ust. 1, art. 78 ust. 1 i art. 79 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 w związku z art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one na równoczesne i niezależne od siebie wykonywanie środków ochrony prawnej przewidzianych z jednej strony w owych art. 77 ust. 1 i art. 78 ust. 1, a z drugiej strony w owym art. 79 ust. 1. Do państw członkowskich należy, zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej, określenie zasad powiązania tych środków ochrony prawnej w celu zapewnienia skuteczności ochrony praw gwarantowanych przez to rozporządzenie, spójnego i jednolitego stosowania jego przepisów, a także prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych.
23

Niewątpliwie Trybunał uznał, że cel polegający na zagwarantowaniu udanej integracji może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego (wyroki: z dnia 12 kwietnia 2016 r., Genc,C‑561/14, EU:C:2016:247, pkt 55, 56; a także z dnia 10 lipca 2019 r., A,C‑89/18, EU:C:2019:580, pkt 34). Niemniej jednak z jednej strony Trybunał do tej pory nie wypowiedział się w kwestii, czy wymóg pomyślnego zdania egzaminu językowego może zostać nałożony nie na członka rodziny wnoszącego o dołączenie do pracownika tureckiego zamieszkującego w danym państwie członkowskim, ale na tego pracownika. Z drugiej strony Trybunał orzekł, że wymóg uprzedniego udowodnienia przez małżonka obywatela tureckiego zamieszkującego w danym państwie członkowskim, który chce wjechać na terytorium tego państwa w ramach łączenia rodzin, nabycia podstawowej znajomości języka urzędowego tego państwa, wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, w zakresie, w jakim brak dowodu nabycia dostatecznej znajomości języka automatycznie pociąga za sobą oddalenie wniosku o dołączenie do rodziny bez uwzględnienia szczególnych okoliczności każdego przypadku (wyrok z dnia 10 lipca 2014 r., Dogan, C‑138/13, EU:C:2014:2066, pkt 38).
29

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że wyrok Raugevicius dotyczył, tak jak w sprawie w postępowaniu głównym, wniosku o ekstradycję pochodzącego od państwa trzeciego, z którym Unia nie zawarła umowy o ekstradycję. Trybunał orzekł w pkt 45 tego wyroku, że jeśli – w sytuacji gdy nie istnieją przepisy prawa Unii regulujące ekstradycję obywateli państw członkowskich do państw trzecich – państwa te mają kompetencje do ustanawiania takich przepisów, to zobowiązane są one do wykonywania tej kompetencji w poszanowaniu prawa Unii, w szczególności zakazu dyskryminacji przewidzianego w art. 18 TFUE oraz zagwarantowanego w art. 21 ust. 1 TFUE prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich.
14

Artykuł 18 legge n. 115 – Disposizioni per l’adempimento degli obblighi derivanti dall’ appartenenza dell’Italia all’Unione europea – Legge europea 2014 (ustawy nr 115 o wykonaniu zobowiązań wynikających z przynależności Włoch do Unii Europejskiej – ustawy europejskiej z 2014 r.) z dnia 29 lipca 2015 r. (GURI nr 178 z dnia 3 sierpnia 2015 r., s. 1) stanowi: „1. Od dnia 1 stycznia 2016 r. obywatele Unii Europejskiej […], którzy są lub byli objęci powszechnym obowiązkowym systemem ubezpieczeń rentowych, emerytalnych i rodzinnych pracowników najemnych […] mają możliwość sumowania okresów składkowych przepracowanych w ramach tych systemów ubezpieczenia z okresami składkowymi przepracowanymi w ramach organizacji międzynarodowych. 2. O sumowanie, o którym mowa w ust. 1, można wnioskować, jeżeli jest to niezbędne w celu uzyskania świadczeń rentowych, emerytalnych lub rodzinnych, pod warunkiem że zsumowane okresy składkowe przepracowane pod rządami przepisów włoskich wynoszą co najmniej pięćdziesiąt dwa tygodnie oraz że podlegające sumowaniu okresy nie nakładają się na siebie. 3. Sumowanie okresów składkowych może nastąpić na wniosek zainteresowanej osoby złożony do włoskiej instytucji zabezpieczenia społecznego, w ramach której zostały ukończone okresy składkowe. W przypadku gdy były pracownik organizacji międzynarodowej nabywa prawo do świadczeń przewidzianych we włoskich przepisach bez potrzeby sumowania okresów składkowych przepracowanych w ramach organizacji międzynarodowej, włoska instytucja zabezpieczenia społecznego oblicza świadczenie emerytalne wyłącznie na podstawie okresów składkowych przepracowanych w ramach włoskiego systemu emerytalnego. W przypadku gdy były pracownik organizacji międzynarodowej nabywa prawo do świadczeń przewidzianych we włoskich przepisach wyłącznie dzięki zsumowaniu okresów składkowych przepracowanych w ramach organizacji międzynarodowej, włoska instytucja zabezpieczenia społecznego uwzględnia okresy składkowe przepracowane w ramach systemu emerytalnego organizacji międzynarodowej, z wyłączeniem tych, za które składki zostały zwrócone, tak jak gdyby okresy te zostały przepracowane pod rządami przepisów włoskich, i oblicza wysokość świadczenia wyłącznie na podstawie okresów składkowych przepracowanych pod rządami przepisów włoskich. 4. Świadczenia emerytalne wypłacane zgodnie z niniejszym artykułem są traktowane jako emerytury, jeśli chodzi o skutki wynikające ze stosowania przepisów włoskich. 5. Okresy zatrudnienia w organizacji międzynarodowej, o ile nie dają prawa do świadczenia emerytalnego wypłacanego z funduszu emerytalnego tej organizacji, mogą być zaliczane do włoskiego systemu emerytalnego zgodnie z przepisami regulującymi zaliczanie okresów zatrudnienia za granicą. Z uprawnienia do zaliczenia okresów składkowych korzystają między innymi następcy prawni pracownika organizacji międzynarodowej, na zasadach przewidzianych w przepisach włoskiej instytucji zabezpieczenia społecznego, do której składany jest wniosek o zaliczenie. […]”.
51

Ponadto Trybunał stwierdził wprawdzie, że art. 7 ust. 3 dyrektywy 96/62, który ustanawia obowiązek analogiczny do obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50, nakładał na państwa członkowskie obowiązku przyjmowania nie środków, które doprowadziłyby do tego, iż nie dojdzie do żadnego przekroczenia, ale jedynie środków, które umożliwiłyby zmniejszenie do minimum niebezpieczeństwa przekroczenia i czasu jego trwania, z uwzględnieniem ogółu okoliczności w danej chwili oraz wchodzących w grę interesów. Jednakże Trybunał zauważył również, że wspomniany przepis określał granice korzystania z tego zakresu uznania, na które można powoływać się przed sądami krajowymi, dotyczące adekwatności środków, jakie powinien zawierać plan działania w celu zmniejszenia niebezpieczeństwa przekroczenia oraz skrócenia czasu jego trwania, z uwagi na równowagę, jaką należy zapewnić pomiędzy tym celem a różnymi wchodzącymi w grę interesami publicznymi oraz prywatnymi (zob. podobnie wyrok z dnia 25 lipca 2008 r., Janecek, C‑237/07, EU:C:2008:447, pkt 44–46).
58

W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 27 ust. 1 lit. e) dyrektywy 92/83 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy alkohol etylowy dopuszczony do obrotu w państwie członkowskim, w którym jest on zwolniony z podatku akcyzowego ze względu na to, że został wykorzystany do produkcji substancji smakowo-aromatycznych przeznaczonych do produkcji napojów bezalkoholowych o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 1,2% objętości, jest następnie sprzedawany w innym państwie członkowskim, to państwo to jest zobowiązane do traktowania tego alkoholu etylowego w ten sam sposób na swoim terytorium, o ile to pierwsze państwo członkowskie w sposób prawidłowy zastosowało zwolnienie przewidziane w tym przepisie i brak jest wskazówek świadczących o uchylaniu się od przepisów, ich omijaniu lub naruszaniu.
54

W świetle powyższych rozważań odpowiedź na przedstawione pytania brzmi następująco: art. 9 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 należy interpretować w ten sposób, że operator witryny sprzedaży internetowej obejmującej, oprócz własnych ofert sprzedaży, internetową platformę handlową, może być uznany za podmiot używający oznaczenia identycznego z unijnym znakiem towarowym należącym do innego podmiotu w odniesieniu do towarów identycznych z tymi, dla których ten znak został zarejestrowany, w przypadku gdy sprzedawcy zewnętrzni oferują do sprzedaży na tej platformie, bez zgody właściciela tego znaku, takie towary opatrzone owym oznaczeniem, jeśli właściwie poinformowany i dostatecznie uważny użytkownik tej witryny internetowej dostrzega związek między usługami tego operatora a danym oznaczeniem, co ma miejsce w szczególności wówczas, gdy w świetle wszystkich elementów charakteryzujących daną sytuację taki użytkownik mógłby odnieść wrażenie, że to powyższy operator sprzedaje – we własnym imieniu i na własny rachunek – towary opatrzone wspomnianym oznaczeniem. Istotne w tym zakresie są okoliczności, że ten operator stosuje jednolity sposób prezentacji ofert publikowanych w swojej witrynie internetowej, to jest wyświetla jednocześnie ogłoszenia dotyczące towarów, które sprzedaje we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz ogłoszenia dotyczące towarów oferowanych na wspomnianej platformie przez sprzedawców zewnętrznych, że umieszcza on na wszystkich tych ogłoszeniach własne logo renomowanego dystrybutora i że oferuje on sprzedawcom zewnętrznym, w ramach sprzedaży towarów opatrzonych przedmiotowym oznaczeniem, uzupełniające usługi polegające w szczególności na składowaniu i wysyłce ich towarów.
19

Po oddaleniu zarzutu pierwszego sąd odsyłający wskazuje w ramach badania zarzutu drugiego, że ma wątpliwości co do tego, czy prawo Unii sprzeciwia się pobieraniu opłaty skarbowej od wynagrodzenia otrzymanego przez banki z tytułu usług wprowadzenia do obrotu jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych, czy to przy fakturowaniu tych usług spółce zarządzającej tymi funduszami, czy też przy przerzuceniu kwot zapłaconych za te usługi przez spółkę zarządzającą na te fundusze.
18

Ponadto sąd odsyłający wskazał, po pierwsze, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału w wyrokach z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie Polihim‑SS (C‑355/14, EU:C:2016:403) i z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie Petrotel‑Lukoil (C‑68/18, EU:C:2019:933) sprzeczne z prawem Unii, a w szczególności z zasadą proporcjonalności jest karanie naruszenia wymogów formalnych przewidzianych w prawie krajowym poprzez odmowę przyznania korzyści podatkowej przewidzianej w dyrektywie 2003/96, a po drugie, że zgodnie z jego własnym orzecznictwem żądanie zwolnienia z podatku od energii „nie jest warunkiem materialnym, lecz jedynie warunkiem formalnym prawa do zwolnienia z podatku”. Zdaniem tego sądu mogłoby to przemawiać za tym, by złożenie wniosku po terminie nie stało na przeszkodzie opodatkowaniu produktu energetycznego zgodnie z jego rzeczywistym wykorzystaniem, w niniejszym przypadku jako paliwa do ogrzewania w celach handlowych. W takim przypadku sąd ten skłania się do uznania, że do czasu upływu terminu ustalenia podatku przewidzianego w § 169 ordynacji podatkowej właściwy organ nie może odmówić prawa do zwolnienia lub obniżki podatku od energii, jeżeli spełnione są przewidziane w tym celu przesłanki materialne.
25

W tym względzie należy przypomnieć, że – jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału – jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za mające zapaść rozstrzygnięcie, należy ocena z punktu widzenia specyfiki danej sprawy zarówno konieczności uzyskania orzeczenia prejudycjalnego dla wydania przez niego wyroku, jak i znaczenia dla sprawy pytań kierowanych przez niego do Trybunału. W konsekwencji jeśli przedstawione pytania dotyczą wykładni lub ważności prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia. Wynika stąd, że pytania zadane przez sądy krajowe korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa orzekania przez Trybunał w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez sąd krajowy jest możliwa tylko wtedy, gdy okazuje się, że wykładnia, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami co do stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na wspomniane pytanie (wyrok z dnia 24 lutego 2022 r., Viva Telecom Bulgaria, C‑257/20, EU:C:2022:125, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).
74

W niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający, z informacji przedstawionych Trybunałowi wynika, że wymóg, o którym mowa w art. 12 ust. 3 akapit drugi ppkt (i) wspomnianej dyrektywy, by udział instytucji zamawiającej sprawującej wspólnie kontrolę nad osobą prawną w jej organach decyzyjnych miał miejsce za pośrednictwem członka działającego w charakterze przedstawiciela samej tej instytucji zamawiającej, który to członek może w danym wypadku reprezentować również inne instytucje zamawiające, nie jest spełniony w okolicznościach niniejszej sprawy. Po pierwsze bowiem, wspólnicy kategorii C, do której należy SLSP Sambre & Biesme, nie posiadali w szczególności żadnego przedstawiciela w zarządzie Igreteca, a po drugie, chociaż dany radny zasiadał również w zarządzie SLSP Sambre & Biesme, to jednak w zarządzie Igreteca zasiadał on wyłącznie jako przedstawiciel gminy Farciennes, czyli wspólnik kategorii A.
64

W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/18 w związku z pkt 1 załącznika I B do tej dyrektywy i w świetle jej motywu 17 należy interpretować w ten sposób, że organizmy uzyskane w wyniku zastosowania technik lub metod mutagenezy, które są oparte na tych samych zasadach modyfikacji materiału genetycznego danego organizmu przez czynnik mutagenny co techniki lub metody mutagenezy, które były tradycyjnie wykorzystywane do różnych zastosowań i których bezpieczeństwo zostało już dawno potwierdzone, ale które różnią się od tych drugich technik lub metod mutagenezy innymi cechami, są zasadniczo wykluczone z zakresu wyłączenia przewidzianego w tym przepisie pod warunkiem, że zostanie wykazane, że cechy te mogą powodować inne modyfikacje materiału genetycznego danego organizmu, z uwagi na swój charakter lub prędkość, z jaką się dokonują, od tych, które wynikają z zastosowania tych drugich technik lub metod mutagenezy. Jednakże skutki nierozerwalnie związane z hodowlą in vitro nie uzasadniają wyłączenia z tego zwolnienia organizmów uzyskanych w wyniku zastosowania in vitro technik lub metod mutagenezy, które były tradycyjnie wykorzystywane do różnych zastosowań in vivo i których bezpieczeństwo zostało już dawno potwierdzone w odniesieniu do tych zastosowań.
43

Wreszcie, art. 3 rozporządzenia nr 273/2004, odnoszący się do wymogów dotyczących wprowadzania do obrotu substancji sklasyfikowanych, przewiduje w ust. 1, że „[p]odmioty gospodarcze pragnące wprowadzić substancje sklasyfikowane w kategoriach 1 i 2 załącznika I do obrotu wyznaczają funkcjonariusza odpowiedzialnego za handel substancjami sklasyfikowanymi”, który „pilnuje, aby handel substancjami sklasyfikowanymi prowadzony przez podmiot gospodarczy odbywał się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem”. Ustępy 2 i 3 tego artykułu wskazują również odpowiednio, że „[p]odmioty gospodarcze […] muszą uzyskać zezwolenie od właściwego organu państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę, zanim będą mog[ły] wejść w posiadanie lub wprowadzić do obrotu substancje sklasyfikowane w kategorii 1 załącznika I”, oraz że „[k]ażdy podmiot gospodarczy posiadający zezwolenie dostarcza substancje sklasyfikowane w kategorii 1 załącznika I jedynie podmiotom gospodarczym […], któr[e] również posiadają zezwolenie oraz podpisa[ły] deklarację klienta przewidzianą w art. 4 ust. 1”. Ponadto art. 3 ust. 6 wspomnianego rozporządzenia wymaga od podmiotów gospodarczych, by zostały one zarejestrowane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę. Z wymogów dotyczących wprowadzania do obrotu substancji sklasyfikowanych, przewidzianych w art. 3 tego rozporządzenia, wynika, że mają one na celu objęcie ramami prawnymi handlu substancjami sklasyfikowanymi.
22

Po trzecie, sąd odsyłający dąży do ustalenia – przy założeniu, że postanowienia traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu towarów stoją co do zasady na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego podatek od pojazdów zawarty w wartości danego używanego pojazdu nie podlega zwrotowi, jeżeli pojazd ten zostanie na stałe wywieziony w tym celu, by był on używany w innym państwie członkowskim – czy ograniczenie to może być uzasadnione tym, że ma ono na celu zahamowanie wywozu „starych pojazdów samochodowych”. Dodaje on, że prawodawca fiński, przyjmując ustawy 5/2009 i 561/2016, powołał się na cel ochrony środowiska naturalnego oraz że podatek ten jest pobierany w odniesieniu do pojazdów używanych przywożonych do Finlandii niezależnie od daty ich pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim.
87

W tym kontekście należy również przypomnieć, że w odniesieniu do praktyk handlowych towarzyszących przystąpieniu konsumentów do grupowych umów „unit‑linked” takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym Trybunał orzekł, że chociaż dyrektywa 2002/83 nie wymaga uznania, iż nieprawidłowe wykonanie obowiązku przekazania informacji przewidzianego w art. 36 ust. 1 tej dyrektywy skutkuje nieważnością lub nieskutecznością grupowej umowy unit‑linked lub oświadczenia o przystąpieniu do niej, sądy krajowe są jednak zobowiązane do dokonania oceny, czy – ze względu na fundamentalne znaczenie, jakie informacje dotyczące umowy wskazane w pkt 56 niniejszego wyroku mają dla kształtowania woli konsumenta przystąpienia do tej umowy – błędne wykonanie tego obowiązku informacyjnego może prowadzić do powstania wady jego oświadczenia woli w przedmiocie związania się tą umową [zob. podobnie wyrok z dnia 24 lutego 2022 r., A i in. (Umowy ubezpieczenia unit‑linked), C‑143/20 i C‑213/20, EU:C:2022:118, pkt 125, 126].
44

Ponadto, co się tyczy przesłanki związanej z reprezentatywnością Kościoła lub związku wyznaniowego, który zamierza zostać uznany na mocy prawa austriackiego, w populacji krajowej, § 11 ust. 1 lit. d) zdanie drugie BekGG przewiduje, że jeżeli przedstawienie dowodu na to, że taki Kościół lub związek wyznaniowy zrzesza taką liczbę członków, która odpowiada przynajmniej dwóm tysięcznym populacji Austrii, nie jest możliwe na podstawie danych z ostatniego spisu powszechnego, dowód ten można przedstawić w jakiejkolwiek innej odpowiedniej postaci. Taki przepis – z uwagi na to, że nie ogranicza się do ustanowienia jednego środka dowodowego – również świadczy o woli prawodawcy austriackiego, by nie wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu zamierzonego przez uregulowanie krajowe.
14

Sąd odsyłający wyjaśnia, że decyzja ta została oparta na ocenie, zgodnie z którą nie był on właściwy do prowadzenia postępowania karnego przeciwko L. Puigowi Gordiemu, a tym samym do wydania tego europejskiego nakazu aresztowania. Sąd ten wyjaśnia, że Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (niderlandzkojęzyczny sąd pierwszej instancji w Brukseli), odwołując się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego pojęcia „organu sądowego” w rozumieniu art. 6 decyzji ramowej 2002/584, do motywów 8 i 12 tej decyzji ramowej, do wyroku ETPC z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie Claes i in. przeciwko Belgii (CE:ECHR:2005:0602JUD004682599) oraz do ustawodawstwa belgijskiego, uznał, że dla takich celów może rozstrzygnąć w przedmiocie właściwości wydającego nakaz organu sądowego, czyli sądu odsyłającego. Stwierdził on brak właściwości sądu odsyłającego, powołując się na opinię Grupy Roboczej ds. Arbitralnych Zatrzymań (zwanej dalej „WGAD”) z dnia 25 kwietnia i 13 czerwca 2019 r., na wyroki ETPC z dnia 22 czerwca 2000 r. w sprawie Coëme i in. przeciwko Belgii (CE:ECHR:2000:0622JUD003249296) i z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie Claes i in. przeciwko Belgii (CE:ECHR:2005:0602JUD004682599), na motyw 12 wspomnianej decyzji ramowej, jak również na przepisy prawa belgijskiego i hiszpańskiego.