ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
137

W świetle powyższych rozważań na pytania czwarte, ósme i dziewiąte należy odpowiedzieć, że: – artykuł 1 ust. 1 akapit czwarty oraz art. 1 ust. 3 i 5 dyrektywy 89/665, a także art. 21 dyrektywy 2014/24 w związku z zasadą ogólną prawa Unii dotyczącą dobrej administracji, należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca, do której wykonawca zwrócił się z wnioskiem o przekazanie uznanych za poufne informacji zawartych w ofercie konkurenta, któremu udzielono zamówienia, nie jest zobowiązana do przekazania tych informacji, jeżeli prowadziłoby to do naruszenia przepisów prawa Unii dotyczących ochrony informacji poufnych, nawet jeżeli wniosek wykonawcy został złożony w ramach wniesionego przez niego odwołania dotyczącego zgodności z prawem oceny, jakiej instytucja zamawiająca dokonała w odniesieniu do oferty konkurenta. W przypadku gdy instytucja zamawiająca odmawia przekazania takich informacji – również wtedy, gdy czyni to, oddalając wniesione przez wykonawcę odwołanie administracyjne dotyczące zgodności z prawem oceny oferty danego konkurenta – jest ona zobowiązana do wyważenia prawa wnioskodawcy do dobrej administracji oraz prawa jego konkurenta do ochrony informacji poufnych w taki sposób, by jej decyzja odmowna lub oddalająca była uzasadniona, oraz by prawo do skutecznego środka prawnego, z którego korzysta odrzucony oferent, nie zostało pozbawione skuteczności (effet utile); – artykuł 1 ust. 1 akapit czwarty oraz art. 1 ust. 3 i 5 dyrektywy 89/665, a także art. 21 dyrektywy 2014/24, w związku z art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że właściwy sąd krajowy rozpoznający skargę na decyzję instytucji zamawiającej, w której ta odmówiła przekazania wykonawcy uznanych za poufne informacji zawartych w dokumentacji przedłożonej przez konkurenta, któremu udzielono zamówienia, lub skargę na decyzję instytucji zamawiającej, w której ta oddaliła odwołanie administracyjne od takiej decyzji odmownej, jest zobowiązany do wyważenia prawa wnioskodawcy do skutecznego środka prawnego oraz prawa jego konkurenta do ochrony informacji poufnych i tajemnic przedsiębiorstwa. W tym celu sąd ten, który musi koniecznie dysponować wymaganymi informacjami, w tym informacjami poufnymi i tajemnicami przedsiębiorstwa, by móc orzec z pełną znajomością rzeczy w przedmiocie tego, czy wspomniane informacje mogą zostać przekazane, powinien dokonać analizy wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. Powinien on również mieć możliwość uchylenia decyzji odmownej lub decyzji oddalającej odwołanie administracyjne, jeżeli są one bezprawne, a w razie potrzeby – przekazania sprawy instytucji zamawiającej do ponownego rozpoznania, względnie możliwość samodzielnego wydania nowej decyzji, jeżeli prawo krajowe, któremu sąd ten podlega, mu na to zezwala.
115

W tym względzie należy podnieść, że nie jest zadaniem Sądu dokonywanie wykładni skargi, w której strona skarżąca kwestionuje wyłącznie zasadność samej decyzji w sprawie oceny pomocy jako takiej, która zmierza w rzeczywistości do ochrony uprawnień procesowych, jakie strona skarżąca wywodzi z art. 108 ust. 2 TFUE, jeśli skarżąca nie podniosła wyraźnie zarzutu zmierzającego w tym celu, gdyż prowadziłoby to do zmiany przedmiotu skarg (zob. podobnie wyrok z dnia 24 maja 2011 r., Komisja/Kronoply i Kronotex, C‑83/09 P, EU:C:2011:341, pkt 55). Jednakże, w sytuacji gdy strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń, kwestionuje ona w istocie okoliczność polegającą na tym, że wydana przez Komisję decyzja w przedmiocie rozpatrywanej pomocy została wydana bez wszczynania przez tę instytucję formalnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 108 ust. 2 TFUE, z naruszeniem przysługujących skarżącej uprawnień proceduralnych, choć istnienie wątpliwości co do zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym zobowiązywało tę instytucję do wszczęcia takiego postępowania. W celu uzyskania stwierdzenia nieważności skarżąca może zatem podnieść wszelkie zarzuty, za pomocą których można wykazać, że ocena informacji i dowodów, którymi dysponowała Komisja w trakcie wstępnego etapu badania, powinna była wzbudzić takie wątpliwości, przy czym wykorzystanie tych argumentów nie prowadzi do zmiany przedmiotu sporu. Wynika z tego, że sąd Unii może zbadać argumenty merytoryczne przedstawione przez skarżącą w celu sprawdzenia, czy zawierają one także elementy na poparcie zarzutu, który został również sformułowany przez skarżącą i w którym wyraźnie powołała się ona na istnienie poważnych trudności, jakie uzasadniałyby wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego (zob. podobnie wyrok z dnia 24 maja 2011 r., Komisja/Kronoply i Kronotex, C‑83/09 P, EU:C:2011:341, pkt 56, 59).
6

Artykuł 26 TKE, zatytułowany „Rozstrzyganie sporów między inwestorem a Umawiającą się Stroną”, stanowi: „1. Spory między jedną z Umawiających się Stron a inwestorem z innej Umawiającej się Strony odnoszące się do inwestycji tego inwestora na obszarze tej pierwszej Umawiającej się Strony, a dotyczące rzekomego [możliwego] naruszenia przez tę pierwszą Stronę jakiegokolwiek zobowiązania powstałego na podstawie części III niniejszego Traktatu, powinny być w miarę możliwości rozstrzygane polubownie. 2. Jeśli takie spory nie będą mogły zostać rozstrzygnięte zgodnie z postanowieniami ustępu 1 w okresie 3 miesięcy od dnia, kiedy jedna ze stron sporu wniosła o jego polubowne rozstrzygnięcie, strona inwestora w sporze może zdecydować się na przedłożenie sporu do rozstrzygnięcia: a) do sądów lub trybunałów administracyjnych Umawiającej się Strony będącej stroną sporu; b) zgodnie z jakąkolwiek mającą zastosowanie wcześniej uzgodnioną procedurą rozstrzygania sporów; c) zgodnie z dalszymi ustępami niniejszego artykułu. 3. a) Z zastrzeżeniem wyłącznie liter b) i c) każda Umawiająca się Strona niniejszym wyraża swoją bezwarunkową zgodę na przedłożenie sporu do arbitrażu międzynarodowego lub do postępowania pojednawczego, stosownie do postanowień niniejszego artykułu. […] […] 4. W przypadku gdy inwestor decyduje się przedłożyć spór do rozstrzygnięcia zgodnie z punktem 2 litera c), dostarczy on później swoją pisemną zgodę na przedłożenie tego sporu: a) i) Międzynarodowemu Centrum do rozstrzygania sporów inwestycyjnych [Międzynarodowemu Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych], ustanowionemu na podstawie Konwencji o rozwiązywaniu sporów inwestycyjnych między państwami a obywatelami innych państw, otwartej do podpisu w Waszyngtonie, dnia 18 marca 1965 roku (dalej zwanej »Konwencją ICSID«), jeśli Umawiająca się Strona, z której pochodzi inwestor, oraz Umawiająca się Strona będąca stroną sporu są obie stronami Konwencji ICSID; lub ii) Międzynarodowemu Centrum do rozstrzygania sporów inwestycyjnych [Międzynarodowemu Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych], ustanowionemu na podstawie Konwencji, o której mowa w literze a) [ppkt] i), według przepisów regulujących funkcjonowanie Dodatkowych ułatwień dla administrowania postępowaniami przez sekretariat Centrum […], jeśli Umawiająca się Strona, z której pochodzi inwestor, lub Umawiająca się Strona w sporze [będąca stroną sporu], ale nie obie, jest Stroną Konwencji ICSID; b) wyłącznemu arbitrowi lub trybunałowi arbitrażowemu ad hoc utworzonemu zgodnie z Regulaminem arbitrażowym Komisji ONZ do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego (dalej zwanej »Uncitral«); lub c) do postępowania arbitrażowego przy Instytucie Arbitrażu Izby Handlowej w Sztokholmie [(Szwecja)]. […] 6. Trybunał tworzony zgodnie z ustępem 4 będzie rozstrzygał sprawy sporne zgodnie z niniejszym Traktatem oraz stosownymi normami i zasadami prawa międzynarodowego. […] 8. Orzeczenia arbitrażowe, które mogą obejmować orzeczenia o wypłacie odsetek, są ostateczne i wiążące dla stron sporu […]”.
129

Jednakże jeśli chodzi, tak jak w niniejszej sprawie, o wykonywanie przyznanej Komisji na mocy przepisu prawa pierwotnego kompetencji do przedłożenia Radzie wniosku, który stanowi warunek wstępny przyjęcia decyzji przez Radę, to w braku wyraźnego i jednoznacznego zobowiązania ze strony Komisji – w szczególności z uwagi na znaczenie równowagi instytucjonalnej, do której należy ta przypomniana w pkt 48 niniejszego wyroku kompetencja – nie można przyjąć, że Komisja sama wyznaczyła sobie granice w wykonywaniu tej kompetencji poprzez zobowiązanie się do zbadania wyłącznie niektórych szczególnych względów przed przedstawieniem wniosku, przez co ta kompetencja dyskrecjonalna przekształciłaby się w kompetencję związaną, w sytuacji gdy niektóre przesłanki zostają spełnione. Tymczasem z argumentów przedstawionych przez EPSU w niniejszej sprawie nie wynika, by w przywołanych komunikatach Komisja podjęła takie zobowiązanie w odniesieniu do wykonywania kompetencji przyznanej jej w art. 155 ust. 2 TFUE.
12

Artykuł 8 tej dyrektywy, zatytułowany „Środki zabezpieczające”, stanowi: „1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia osobom, w odniesieniu do których stosuje się środki przewidziane w niniejszej dyrektywie, prawa do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia oraz do rzetelnego procesu sądowego w celu umożliwienia im korzystania z przysługujących im praw. […] 6. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy nakaz konfiskaty zawierał uzasadnienie oraz by o takim nakazie powiadamiać osobę, której on dotyczy. Państwa członkowskie zapewniają osobie, w odniesieniu do której nakazano konfiskatę, możliwość zaskarżenia nakazu konfiskaty przed sądem. 7. Bez uszczerbku dla [dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s. 1), oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności (Dz.U. 2013, L 294, s. 1)], w trakcie całego postępowania w sprawie konfiskaty dotyczącego określenia korzyści i narzędzi, osobom, których mienia dotyczy nakaz konfiskaty, zapewnia się prawo dostępu do adwokata, tak by mogły korzystać z przysługujących im praw. Osoby takie są powiadamiane o tym prawie. 8. W postępowaniu, o którym mowa w art. 5, osobie, której dotyczy konfiskata, musi przysługiwać rzeczywista możliwość zakwestionowania okoliczności sprawy, w tym konkretnych faktów i dostępnych dowodów, na podstawie których dane mienie uznano za mienie pochodzące z działalności przestępczej. 9. Osoby trzecie mają prawo wystąpić z roszczeniami wynikającymi z przysługującego im prawa własności lub innych praw rzeczowych, w tym również w przypadkach, o których mowa w art. 6. […]”.
31

Należy przypomnieć, że jeśli chodzi o czasowy zakres obowiązywania nowych przepisów, Trybunał dokonuje rozróżnienia w zależności od tego, czy są to „przepisy proceduralne”, czy też „przepisy materialne”. Co się tyczy tych pierwszych, uważa się na ogół, że mają one zastosowanie do wszystkich sporów zawisłych w chwili ich wejścia w życie, w odróżnieniu od tych drugich, które są zazwyczaj interpretowane w ten sposób, iż mają one zastosowanie do przyszłych skutków sytuacji zaistniałych w czasie obowiązywania dawnej ustawy oraz do nowych sytuacji prawnych, lecz nie obowiązują w stosunku do sytuacji powstałych przed ich wejściem w życie, chyba że z brzmienia tych przepisów, ich celu lub ich struktury jednoznacznie wynika, że należy im przypisać taki skutek (zob. podobnie wyroki: z dnia 23 lutego 2006 r., Molenbergnatie, C‑201/04, EU:C:2006:136, pkt 31; z dnia 9 marca 2006 r., Beemsterboer Coldstore Services, C‑293/04, EU:C:2006:162, pkt 21; z dnia 3 czerwca 2021 r., Jumbocarry Trading, C‑39/20, EU:C:2021:435, pkt 29).
56

Jednakże, co się tyczy koniecznego charakteru tego środka, należy zauważyć, że VA została bezwzględnie wykluczona z uczestnictwa w sprawach rozpatrywanych przez izbę karną, do której była przydzielona, przy czym nie dokonano oceny jej indywidualnej zdolności do pełnienia obowiązków i nie zbadano możliwości zaradzenia ewentualnym trudnościom, które mogłyby powstać.
81

Jak wynika zaś z użycia w owym pkt 91 wyrażenia „w każdym wypadku”, ta druga część odnosi się do uzupełniającej podstawy uzasadnienia rozwiniętej przez Sąd. We wspomnianym pkt 91 Sąd orzekł, że aby naruszenie prawa do obrony skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji przyjętej przez organ powołujący na mocy art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, niezbędne jest, by to naruszenie mogło wywrzeć wpływ na treść tej decyzji – przed stwierdzeniem, iż wnosząca odwołanie nie wykazała, że gdyby została wysłuchana bezpośrednio przez organ powołujący, mogłaby przedstawić okoliczności inne niż przedstawione już organowi powołującemu, ani że w konsekwencji treść decyzji tego organu mogłaby być odmienna.
48

Otóż wbrew temu, co twierdzi SRB, niezmienione elementy obliczenia, w oparciu o które w pierwszej spornej decyzji ustalono składki ex ante za rok 2016 na SRF, stanowią wraz ze zmienionym elementem tego obliczenia, a mianowicie wskaźnikiem SPI, pewną całość do celów przyjęcia drugiej spornej decyzji.
143

Tym samym powołanie sędziego, o którym mowa, z naruszeniem mocy wiążącej prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2018 r. i bez oczekiwania na wyrok Trybunału w sprawie, w której zapadł wyrok A.B. i in., naruszyło skuteczność systemu ustanowionego w art. 267 TFUE. W tym względzie należy ponadto zauważyć, że w sentencji wyroku A.B. i in. Trybunał orzekł, opierając się w tym względzie na rozważaniach zawartych w pkt 156–165 tego wyroku, że art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom zmieniającym obowiązujący stan prawa krajowego, na podstawie których: – z jednej strony – mimo wniesienia przez kandydata na stanowisko sędziego sądu takiego jak Sąd Najwyższy odwołania od rozstrzygnięcia organu takiego jak KRS o nieprzedstawieniu jego kandydatury i o przedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o powołanie innych kandydatów rozstrzygnięcie to jest prawomocne w zakresie dotyczącym przedstawienia owych innych kandydatów, w związku z czym odwołanie nie stanowi przeszkody dla powołania tych ostatnich przez Prezydenta RP, a ewentualne uchylenie wspomnianego rozstrzygnięcia w części dotyczącej nieprzedstawienia wniosku o powołanie odwołującego się kandydata nie może prowadzić do ponownej oceny sytuacji tego kandydata pod kątem ewentualnego powołania go na rozpatrywane stanowisko; oraz – z drugiej strony – takie odwołanie nie może opierać się na zarzucie niewłaściwej oceny spełniania przez kandydatów kryteriów uwzględnianych przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie, jeżeli okaże się – co powinien ocenić sąd odsyłający na podstawie wszystkich istotnych okoliczności – że przepisy te mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niepodatności sędziów powołanych w tym trybie przez Prezydenta RP na podstawie rozstrzygnięć organu takiego jak KRS na czynniki zewnętrze, w szczególności na bezpośrednie lub pośrednie wpływy władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz co do ich neutralności względem ścierających się przed nimi interesów i prowadzić w ten sposób do braku widocznych oznak niezawisłości lub bezstronności tych sędziów, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym i w państwie prawnym.
13

Skarżące w postępowaniu głównym zaskarżyły ten wyrok do sądu odsyłającego, podnosząc, w ramach zarzutów pierwszego i drugiego, że art. 115 dekretu ustawodawczego nr 163/2006 lub też art. 1664 kodeksu cywilnego miał – wbrew temu, co orzekł Tribunale amministrativo regionale per la Sardegna (regionalny sąd administracyjny dla Sardynii) – zastosowanie do rozpatrywanego w postępowaniu głównym zamówienia. Ponadto skarżące w postępowaniu głównym zakwestionowały zgodność z prawem Unii w szczególności art. 115, 206, 210 i 217 dekretu ustawodawczego nr 163/2006, podnosząc, że przepisy te, jako że zmierzają do wykluczenia dostosowania cen w sektorze transportu, a konkretnie dostosowania cen w umowach o sprzątanie w ramach tego sektora, są niezgodne w szczególności z art. 3 ust. 3 TUE, art. 26, 101 i nast. TFUE oraz z dyrektywą 2004/17. Ich zdaniem rzeczone przepisy krajowe przewidują nieuzasadnione i nadmierne wymogi w stosunku do uregulowań Unii. Owe przepisy mogą również stawiać przedsiębiorstwo, któremu udzielono zamówienia na świadczenie usług sprzątania, na podrzędnej i słabszej w stosunku do przedsiębiorstwa, które świadczy główne usługi, pozycji, co prowadzi do nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego braku równowagi stron umowy, a w ostateczności do zmiany zasad funkcjonowania rynku. Wreszcie, zdaniem skarżących w postępowaniu głównym, w przypadku gdyby wykluczenie dostosowania cen w umowach zawieranych w sektorach specjalnych wynikało bezpośrednio z dyrektywy 2004/17, to dyrektywa ta byłaby nieważna.
140

Argumentacji tej nie można jednak uwzględnić, ponieważ – jak wynika z orzecznictwa – kwestia, czy selektywna korzyść jest zgodna z zasadą proporcjonalności, pojawia się na trzecim etapie badania selektywności, w ramach którego bada się, czy wspomniana korzyść może być uzasadniona charakterem lub ogólną strukturą systemu podatkowego danego państwa członkowskiego. Na tym etapie państwo członkowskie zostaje zatem wezwane, aby wykazać, że różnica w traktowaniu wynikająca z celu danego środka pozostaje w zgodności z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, a cel ten nie może zostać osiągnięty za pomocą mniej dotkliwych środków (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2011 r., Paint Graphos i in., od C‑78/08 do C‑80/08, EU:C:2011:550, pkt 75).
121

Argumentacji tej nie można jednak uwzględnić, ponieważ – jak wynika z orzecznictwa – kwestia, czy selektywna korzyść jest zgodna z zasadą proporcjonalności, pojawia się na trzecim etapie badania selektywności, w ramach którego bada się, czy wspomniana korzyść może być uzasadniona charakterem lub ogólną strukturą systemu podatkowego danego państwa członkowskiego. Na tym etapie państwo członkowskie zostaje zatem wezwane, aby wykazać, że różnica w traktowaniu wynikająca z celu danego środka pozostaje w zgodności z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, a cel ten nie może zostać osiągnięty za pomocą mniej dotkliwych środków (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2011 r., Paint Graphos i in., od C‑78/08 do C‑80/08, EU:C:2011:550, pkt 75).
130

Wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że oddalił jej zarzut oparty na braku rozróżnienia w analizie Komisji pomiędzy nabyciem udziałów mniejszościowych a nabyciem udziałów większościowych. Wnosząca odwołanie podkreśla, po pierwsze, że wszystkie transakcje, jakich dokonała ona w ramach spornego środka, doprowadziły do przejęcia kontroli nad przejmowaną spółką, a po drugie, że Królestwo Hiszpanii zwróciło się do Komisji o przeprowadzenie odrębnej analizy obu sytuacji. Zdaniem wnoszącej odwołanie z orzecznictwa wynika, że jeśli zainteresowane państwo członkowskie o to wnosi, Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia odrębnej analizy badanego środka. Jeśli chodzi o podzielny charakter spornego środka, wynika on z trybu postępowania przyjętego przez Komisję w odniesieniu do analizy tego środka, która doprowadziła do trzech różnych decyzji.
93

W części czwartej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podważa pkt 155 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd, w wyniku analizy przeprowadzonej w pkt 147–154 owego wyroku, doszedł do wniosku, że nie zostało wykazane, iż sporny środek przyniesie korzyść przedsiębiorstwom odczuwającym skutki odmiennego traktowania, któremu środek ten miał zaradzić, a zatem że „skutki neutralizujące” tego środka nie zostały wykazane. Zdaniem wnoszącej odwołanie bez korekty dokonanej przez ten środek zostaje naruszona zasada neutralności podatkowej ze względu na utrzymywanie się sytuacji, w których przeszkody w nabywaniu udziałów w spółkach zagranicznych uniemożliwiają amortyzację wartości firmy na tych samych warunkach co warunki, którym podlega nabycie udziałów w spółkach będących rezydentami. Odnośnie do istnienia przeszkód w połączeniach z przedsiębiorstwami amerykańskimi i peruwiańskimi wnosząca odwołanie powołuje się na okoliczności przedstawione już w skardze do Sądu. Co do tego stwierdzenia Sądu zawartego w pkt 154 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Królestwo Hiszpanii nie wykazało, „iż przedsiębiorstwa chcące dokonać transgranicznego połączenia i niemogące tego uczynić ze względu na piętrzące się przeszkody, w szczególności natury prawnej, z braku takiej możliwości nabywają udziały w spółkach niebędących rezydentami lub przynajmniej zachowują udziały już posiadane”, wnosząca odwołanie twierdzi, że takie kryterium, które nie występuje w spornej decyzji, stanowi kolejne zastąpienie uzasadnienia tej decyzji dokonane przez Sąd.
64

Należy dodać, że co do zasady nic nie stoi na przeszkodzie temu, by skarżąca w postępowaniu głównym, będąca domniemanym poszkodowanym rozpatrywanego naruszenia, wniosła do sądu hiszpańskiego skargę o odszkodowanie przeciwko spółce dominującej, Daimler, a nawet przeciwko tej ostatniej i Mercedes Benz Trucks España wspólnie, ponieważ ewentualna odpowiedzialność tej ostatniej za naruszenie uzależniona jest od spełnienia przesłanek wskazanych w pkt 52 niniejszego wyroku.
46

W świetle powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, iż art. 20 ust. 1 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie ustanawiało przesłanki dodatkowe w stosunku do przesłanek określonych w tym przepisie, wyłączając tym samym z procedur udzielania zastrzeżonych zamówień publicznych niektórych wykonawców spełniających przesłanki przewidziane w tym przepisie, pod warunkiem poszanowania przez to państwo członkowskie zasad równego traktowania i proporcjonalności.
182

W tym względzie, bez potrzeby orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności odwołań wzajemnych, należy wskazać z jednaj strony, że Sąd w zaskarżonych wyrokach – jak zwrócił uwagę rzecznik generalny w pkt 43 opinii, nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności wniesionych do niego przez wnoszące odwołanie skarg na sporną decyzję w zakresie, w jakim dotyczy ona środków przyjętych na rzecz Femern Landanlæg, a z drugiej strony postąpił on słusznie, ponieważ nie naruszył prawa, oddalając skargę co do istoty.
Artykuł 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r. w związku z art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ubezpieczony, który poddał się w państwie członkowskim innym niż państwo jego zamieszkania leczeniu, które należy do świadczeń przewidzianych w ustawodawstwie państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, jest uprawniony do pełnego zwrotu kosztów tego leczenia, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w rozporządzeniu, jeżeli ubezpieczony ten nie mógł uzyskać zezwolenia właściwej instytucji zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ, jakkolwiek lekarz należący do systemu ubezpieczenia zdrowotnego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania potwierdził diagnozę i konieczność pilnego leczenia, to przepisał on inne leczenie niż to, które ubezpieczony wybrał na podstawie drugiej opinii lekarskiej wydanej przez lekarza innego państwa członkowskiego i które – w przeciwieństwie do pierwszego zaleconego leczenia – nie powodowało niepełnosprawności.