Przepisy rozdziału IV rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych, a w szczególności art. 41 ust. 1 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel świadczeń alimentacyjnych, który uzyskał orzeczenie na swoją korzyść w jednym z państw członkowskich i który zamierza doprowadzić do wykonania tego orzeczenia w innym państwie członkowskim, może przedstawić wniosek bezpośrednio do właściwego organu tego ostatniego państwa członkowskiego, takiego jak wyspecjalizowany sąd, i nie może być zobowiązany do złożenia wniosku do takiego sądu za pośrednictwem organu centralnego państwa członkowskiego wykonania.

W związku z tym żaden przepis tego rozdziału IV, zatytułowanego „Uznawanie, wykonalność i wykonywanie orzeczeń”, w którym znajduje się tenże art. 41 ust. 1, nie przewiduje szczególnej procedury, która uzupełniałaby procedury znajdujące zastosowanie w związku z czysto wewnętrznymi wnioskami, a w szczególności obowiązku zwrócenia się do organów centralnych państw członkowskich.

Zwrócenie się do organów centralnych zostało przewidziane w przepisach zawartych w rozdziale VII rozporządzenia nr 4/2009, dotyczącym współpracy między organami centralnymi.

Z art. 51 i 56 rozporządzenia nr 4/2009 w związku z jego motywami 31 i 32 wynika, że wniosek o udzielenie pomocy złożony do organów centralnych, na podstawie przepisów zawartych w rozdziale VII tego rozporządzenia, stanowi prawo, a nie obowiązek. Wniosek ten ma w związku z tym charakter fakultatywny i znajduje zastosowanie, wyłącznie jeżeli wierzyciel świadczeń alimentacyjnych pragnie z niego skorzystać, na przykład w celu przezwyciężenia szczególnych trudności, takich jak ustalenie miejsca pobytu dłużnika alimentacyjnego.

Rozporządzenie nr 4/2009 przewiduje zatem, jak się zdaje, dwa alternatywne sposoby zwrócenia się do właściwych sądów, jeden bezpośredni, na podstawie przepisów zawartych w rozdziale IV tego rozporządzenia, a drugi za pośrednictwem organów centralnych, jeżeli wierzyciel alimentacyjny zwróci się z wnioskiem o pomoc do organu centralnego państwa członkowskiego miejsca jego zamieszkania, zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale VII tegoż rozporządzenia.

Analizę tę potwierdza treść art. 45 rozporządzenia nr 4/2009, zawartego w jego rozdziale V. Artykuł ten, dotyczący pomocy prawnej, wyróżnia wyraźnie dwa alternatywne tryby umożliwiające wierzycielowi alimentacyjnemu przedstawienie wniosku o wykonanie, to znaczy za pośrednictwem organów centralnych „lub” bezpośrednio do właściwych organów.

W tej sytuacji należy uznać, że nałożony na wierzyciela świadczeń alimentacyjnych na mocy przepisów krajowych takich jak będące przedmiotem postępowania głównego obowiązek zwrócenia się do organu centralnego wezwanego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy chce on zwrócić się bezpośrednio do właściwych organów na mocy rozdziału IV rozporządzenia nr 4/2009, i który to obowiązek zdaniem sądu odsyłającego wprowadza dodatkowe terminy, jest sprzeczny z art. 41 ust. 1 tegoż rozporządzenia w związku z celem tego rozporządzenia oraz celem systemu, w który wpisuje się ten przepis.

(zob. pkt 37, 39–44; pkt 1 sentencji)