ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
31

Wymóg ten zmusza bowiem zainteresowanych zamieszkujących w innych państwach członkowskich, czyli w większości obywateli tych państw, do udania się na terytorium Belgii jedynie po to, by poddać ocenie swą znajomość języka w ramach egzaminu niezbędnego do wydania świadectwa wymaganego do złożenia podania o pracę. Dodatkowe koszty związane z tym ograniczeniem mogą utrudniać dostęp do rozpatrywanych stanowisk pracy (zob. podobnie wyrok Angonese, EU:C:2000:296, pkt 38, 39).
30

Co się tyczy, po pierwsze, nadzoru, to jest praw dostępu do infrastruktury sportowej i kontroli tego dostępu powierzonych jednostce, prawdą jest, że nie mogą one samodzielnie wykluczyć kwalifikacji transakcji będącej przedmiotem postępowania głównego jako najmu w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy. Prawa takie mogą być uzasadnione koniecznością zagwarantowania niezakłóconego przez podmioty trzecie korzystania przez najemców z owych obiektów. Trybunał wyjaśnił już bowiem, że istnienie ograniczeń prawa do zajmowania części nieruchomości nie stoi na przeszkodzie temu, aby zajmowanie to miało charakter wyłączny w stosunku do innych osób nieuprawnionych ani przez ustawę, ani przez umowę do wykonywania ich prawa wobec rzeczy będącej przedmiotem umowy najmu (wyrok Temco Europe, C‑284/03, EU:C:2004:730, pkt 25).
9

W tym samym rozdziale III zawarty jest art. 8 rzeczonej dyrektywy, zatytułowany „Prawa i obowiązki legalnych użytkowników”, który stanowi: „1. Producent bazy danych publicznie udostępnionej w jakikolwiek sposób nie może stać na przeszkodzie legalnemu użytkownikowi bazy danych do pobierania danych lub wtórnego ich wykorzystywania w nieistotnej części w jakimkolwiek celu, co do jakości lub ilości. W przypadku gdy legalny użytkownik jest uprawniony do pobierania danych lub wtórnego ich wykorzystania jedynie w części, niniejszy ustęp stosuje się tylko do tej części. 2. Legalny użytkownik bazy danych publicznie udostępnionej w jakikolwiek sposób nie może dokonywać czynności sprzecznych z normalnym korzystaniem z bazy danych ani w sposób nieuzasadniony naruszać słusznych interesów producenta bazy danych. 3. Legalny użytkownik bazy danych publicznie udostępnionej w jakikolwiek sposób nie może powodować naruszeń praw posiadacza prawa autorskiego lub praw pokrewnych w odniesieniu do utworów lub przedmiotów stanowiących zawartość bazy danych”.
Wykładni art. 11 ust. 7 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przyznało wyspecjalizowanemu sądowi jurysdykcję w zakresie rozstrzygania kwestii powrotu dziecka czy pieczy nad dzieckiem w ramach postępowania przewidzianego w tym przepisie, nawet gdy przed sądem powszechnym toczy się już postępowanie co do istoty sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej względem dziecka.
2)

Ogólną regułę 5 lit. b) Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że klatki służące do transportu żywych zwierząt przeznaczonych do badań laboratoryjnych nie należą do kategorii opakowań, które należy sklasyfikować wraz z towarami, które zawierają.
15

Artykuł 19 rozporządzenia, zatytułowany „Zawisłość sprawy i postępowania zależne”, stanowi: „1. Jeżeli pozwy lub wnioski o rozwód, separację albo unieważnienie małżeństwa między tymi samymi stronami zostały wniesione do sądów różnych państw członkowskich, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, zawiesza z urzędu postępowanie do czasu ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek. 2. Jeżeli pozwy lub wnioski dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej w odniesieniu do tego samego dziecka oraz na tej samej podstawie roszczenia zostały wniesione do sądów różnych państw członkowskich, sąd, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, zawiesza z urzędu postępowanie do czasu ustalenia jurysdykcji sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek […]”.
43

Uwzględniając te właściwości, w przypadku oddalenia sprzeciwu wniesionego przez konsumenta wobec egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką ustanowioną na jego nieruchomości, hiszpański system proceduralny, uwzględniany jako całość i w wersji mającej zastosowanie do sprawy w postępowaniu głównym, naraża wspomnianego konsumenta, a nawet, jak w sprawie w postępowaniu głównym, jego rodzinę, na niebezpieczeństwo utraty mieszkania w wyniku jego przymusowej sprzedaży, podczas gdy sąd rozpatrujący wniosek o wszczęcie egzekucji ewentualnie i co najwyżej przeprowadzi tylko pobieżne badanie ważności warunków umownych, na których przedsiębiorca oparł swój wniosek. Ochrona, jaką konsument, jako dłużnik, przeciwko któremu prowadzona jest egzekucja, mógłby być objęty w wyniku odrębnej kontroli przeprowadzonej w ramach postępowania rozpoznawczego wszczętego równolegle do postępowania egzekucyjnego, nie może zapobiec temu niebezpieczeństwu, ponieważ, zakładając, że kontrola ta doprowadzi do ujawnienia nieuczciwego warunku, ów konsument nie uzyska naprawienia poniesionej przez niego szkody w naturze, czyli poprzez przywrócenie sytuacji, jaka istniała przed zajęciem nieruchomości obciążonej hipoteką, ale co najwyżej otrzyma odszkodowanie. Tymczasem wyłącznie odszkodowawczy charakter naprawienia szkody przyznanego ewentualnie konsumentowi zapewnia mu ochronę częściową i niedostateczną. Nie stanowi ono ani odpowiedniego, ani skutecznego środka w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 do realizacji celu polegającego na zaprzestaniu stosowania tego uznanego za nieuczciwy warunku zawartego w akcie notarialnym, w którym ustanowiono hipotekę na nieruchomości i na podstawie którego wszczęto egzekucję z tej nieruchomości (zob. podobnie wyrok Aziz, EU:C:2013:164, pkt 60).
25

Zgodnie z art. 1 Gesetz betreffend die Anrufung des Gerichtshofs der Europäischen Gemeinschaften im Wege des Vorabentscheidungsverfahrens auf dem Gebiet der polizeilichen Zusammenarbeit und der justitiellen Zusammenarbeit in Strafsachen nach Art. 35 des EU‑Vertrages (ustawy o występowaniu do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z pytaniami prejudycjalnymi w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych zgodnie z art. 35 UE) z dnia 6 sierpnia 1998 r. (BGBl. 1998 I, s. 2035) każdy sąd niemiecki może wystąpić do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w dziedzinie określonej w art. 35 UE, dotyczącym czy to ważności i wykładni decyzji ramowych, czy to wykładni konwencji, czy to ważności i wykładni środków wykonawczych do konwencji należących do tej dziedziny.
33

Należy ponadto zauważyć, że gdy została wydana decyzja nakazująca powrót obywatela państwa trzeciego, lecz obywatel ten nie zastosował się do obowiązku powrotu, czy to w terminie wyznaczonym do dobrowolnego wyjazdu, czy to w sytuacji gdy nie ustalono terminu do dobrowolnego wyjazdu, art. 8 ust. 1 dyrektywy 2008/115 nakłada na państwa członkowskie, w celu zagwarantowania skuteczności procedur wydalenia, obowiązek podjęcia wszelkich środków niezbędnych do przeprowadzenia wydalenia z terytorium, to znaczy na podstawie art. 3 pkt 5 omawianej dyrektywy – fizycznego transferu zainteresowanego poza granice omawianego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyrok Achughbabian, C‑329/11, EU:C:2011:807, pkt 35).
33

Należy przypomnieć przede wszystkim, że zasada ustanowiona w art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy, zgodnie z którą podstawę opodatkowania stanowi w odniesieniu do transakcji wymienionych w art. 5 ust. 6 i 7 tej dyrektywy „cena zakupu towarów lub cena podobnych towarów, lub w braku ceny zakupu, koszt produkcji określony w momencie dostawy”, stanowi odstępstwo od ogólnej zasady ustanowionej w art. 11 część A ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, zgodnie z którą podstawą opodatkowania w odniesieniu do transakcji objętych podatkiem VAT jest „wszystko, co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia [wartość wzajemnego świadczenia], które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego, klienta lub osoby trzeciej” (zob. analogicznie w odniesieniu do art. 73 i 74 dyrektywy 2006/112, wyrok Marinow, C‑142/12, EU:C:2013:292, pkt 31).
12

W decyzji w sprawie powstania zobowiązania do zapłaty dodatkowej kwoty podatku z dnia 12 marca 2012 r. bułgarski organ podatkowy stwierdził, że spółka GST – Syrwiz, w okresie, w którym świadczyła usługi na rzecz GST Skafołding, posiadała stały zakład w rozumieniu § 1 pkt 10 przepisów uzupełniających do ZDDS i że jest ona zobowiązana do zapłaty podatku VAT od tych usług. Organ ten doszedł do wniosku, że wspomniana spółka powinna była złożyć wniosek o rejestrację do celów podatku VAT do dnia 15 lutego 2010 r. W konsekwencji organ ten stwierdził, że wspomniana spółka jest zobowiązana do zapłaty podatku VAT za usługi świadczone od dnia 15 lutego do dnia 29 grudnia 2010 r. w wysokości 224914,89 lewów bułgarskich (BGN) wraz z odsetkami za zwłokę.
19

CNP Assurances wnosi do sądu odsyłającego co do istoty o oddalenie podniesionego przez J.C. Van Hove’a żądania spłaty ciążących na nim należności. Po pierwsze bowiem, definicja całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu tej umowy w jasny i ścisły sposób uzależnia przejęcie zobowiązań do spłaty należności od spełnienia przesłanki, iż zainteresowany jest całkowicie niezdolny do pracy. Tymczasem CNP Assurances podnosi, że od dnia 18 czerwca 2012 r. J.C. Van Hove nie jest już całkowicie niezdolny do pracy w rozumieniu umowy, ponieważ biegły lekarz, który działał na zlecenie tej spółki, orzekł, że J.C. Van Hove jest zdolny do wykonywania dostosowanej do jego stanu działalności zawodowej, i ustalił jego stopień niezdolności funkcjonalnej na 20%. W tym zakresie CNP Assurances wyjaśnia, że kryteria uwzględniane w celu ustalenia tego stopnia różnią się od kryteriów stosowanych przez zabezpieczenie społeczne. Po drugie, wspomniany warunek nie może być nieuczciwy, ponieważ dotyczy samego przedmiotu umowy i nie tworzy znaczącej nierównowagi ze szkodą dla skarżącego, gdyż skarżący korzystał z przejęcia zobowiązań do spłaty ciążących na nim należności przez ponad dwa lata.
39

W pierwszej kolejności, jeżeli najemca ma możliwość wyboru świadczeniodawców lub sposobów korzystania z danych towarów lub usług, świadczenia odnoszące się do tych towarów lub usług co do zasady mogą być uważane za odrębne od najmu. W szczególności, jeżeli najemca może decydować o swoim zużyciu wody, energii elektrycznej lub energii cieplnej, które może być stwierdzone poprzez założenie indywidualnych liczników i na tej podstawie fakturowane, świadczenia odnoszące się do tych towarów lub usług co do zasady mogą być uważane za odrębne od najmu. Co do usług takich jak sprzątanie części wspólnych nieruchomości stanowiących współwłasność, należy je uznać za odrębne od najmu, jeśli mogą być zorganizowane przez każdego najemcę indywidualnie lub przez najemców wspólnie, oraz jeśli we wszystkich wypadkach faktury wystawione na najemcę wykazują dostawę tych towarów i świadczenie usług na pozycjach odrębnych od czynszu najmu.
7

Artykuł 23 tej dyrektywy stanowi: „[…] 2. Specyfikacja techniczna powinna umożliwiać oferentom jednakowy dostęp i nie może powodować tworzenia nieuzasadnionych przeszkód w otwarciu zamówień publicznych na konkurencję. 3. Bez uszczerbku dla obowiązujących krajowych reguł technicznych w zakresie, w jakim są one zbieżne z prawem wspólnotowym, specyfikacje techniczne są określane: a) albo przez odniesienie do specyfikacji technicznych określonych w załączniku VI oraz, w kolejności, do krajowych norm przenoszących normy europejskie, europejskich aprobat technicznych, wspólnych specyfikacji technicznych, norm międzynarodowych, innych systemów referencji technicznych ustanowionych przez europejskie organy normalizacyjne lub – w przypadku ich braku – do norm krajowych, krajowych aprobat technicznych lub krajowych specyfikacji technicznych odnoszących się do projektowania, obliczania i realizacji robót, a także wykorzystania produktów. Każdemu odniesieniu towarzyszą słowa »lub równoważny«; b) albo w kategoriach charakterystyki lub wymagań w zakresie funkcjonalności; przy czym wymagania te mogą obejmować opis oddziaływania na środowisko. Parametry takie muszą być jednak dostatecznie precyzyjne, aby umożliwić oferentom ustalenie przedmiotu zamówienia, a instytucjom zamawiającym udzielenie zamówienia; c) albo w kategoriach charakterystyki lub wymagań w zakresie funkcjonalności, o których mowa w lit. b), odnosząc się do specyfikacji wymienionych w lit. a), jako środka domniemanej zgodności z tymi charakterystykami lub wymogami; d) albo przez odniesienie do specyfikacji, o których mowa w lit. a), dla niektórych charakterystyk, oraz do charakterystyki i wymagań w zakresie funkcjonalności, o których mowa w lit. b) – dla innych charakterystyk. […] 8. Jeżeli nie uzasadnia tego przedmiot zamówienia, specyfikacje techniczne nie mogą zawierać odniesienia do konkretnej marki ani źródła ani też do żadnego szczególnego procesu, znaku handlowego, patentu, typu, pochodzenia lub produkcji, które mogłyby prowadzić do uprzywilejowania lub wyeliminowania pewnych przedsiębiorstw albo produktów. Odniesienie takie jest dopuszczalne wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach, gdy dostatecznie precyzyjny i zrozumiały opis przedmiotu zamówienia, zgodny z ust. 3 i 4, nie jest możliwy; odniesieniu takiemu towarzyszą słowa »lub równoważny«”.
7

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1322/2004 z dnia 16 lipca 2004 r. zmieniające rozporządzenie nr 2320/97 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących między innymi z Rosji i Rumunii (Dz.U. L 246, s. 10) zawiera w szczególności następujące motywy: „[…] (9) Decyzją [Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącą postępowania na mocy art. 81 traktatu WE (sprawa IV/E-1/35.860-B – Rury stalowe bez szwu) (Dz.U. L 140, s. 1)] [(zwaną dalej »decyzją o konkurencji«)] […], na kilku producentów wspólnotowych nałożono kary za udział w dwóch przypadkach naruszenia postanowień art. 81 ust. 1 traktatu WE. (10) Po przyjęciu decyzji o konkurencji początkowo uważano, że ewentualny związek z rozporządzeniem (WE) nr 2320/97, jeżeli takowy istnieje, nie wymaga ponownego rozpatrzenia ustaleń przedstawionych we wspomnianym rozporządzeniu. Tym niemniej, w następstwie opublikowania decyzji o konkurencji, jedna z zainteresowanych stron podniosła kwestię możliwego wpływu zachowania antykonkurencyjnego na obowiązujące środki antydumpingowe i dostarczyła dalszych informacji w kwestiach związanych z ustaleniami dotyczącymi zaistniałej szkody i związków przyczynowych, zawartymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2320/97. Niniejsze rozporządzenie ma na celu zbadanie, czy decyzja o konkurencji powinna mieć jakiekolwiek konsekwencje dla pozostających aktualnie w mocy środków antydumpingowych. […] (19) Biorąc pod uwagę fakt, że zbieżność dotycząca zakresu produktów zaangażowanych firm [spółek] oraz okresów obu dochodzeń jest zaledwie częściowa, stwierdzono, że opisana praktyka antykonkurencyjna miała ograniczony wpływ na dochodzenie antydumpingowe, w wyniku którego doszło do nałożenia w roku 1997 ostatecznego cła. Ponadto, jeżeli wykluczy się dane firm [spółek], w odniesieniu do których stwierdzono, że naruszyły one art. 81 ust. 1 traktatu WE, otrzymane wyniki wydają się porównywalne do tych, które obliczono na podstawie danych dziesięciu współpracujących producentów wspólnotowych, włącznie z producentami uczestniczącymi w wyżej opisanych praktykach antykonkurencyjnych. Oznacza to, że szkodliwy dumping i tak miałby miejsce. W związku z tym jest wysoce nieprawdopodobne, by antykonkurencyjne zachowanie producentów wspólnotowych miało znaczący wpływ na pierwotn[e] wyniki uzyskane w drodze dochodzenia antydumpingowego. Niemniej jednak nie można potwierdzić z całą pewnością, że gdyby nie zaistniało wymienione zachowanie antykonkurencyjne, ogólne warunki rynkowe byłyby takie same. (20) W świetle powyższego uznaje się za stosowne zaprzestanie stosowania środków ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 2320/97. Decyzja ta jest zgodna z zasadami racjonalnej administracji i dobrych praktyk administracyjnych. […]”.
3

Zgodnie z motywami 15, 32 i 38 dyrektywy ramowej: „(15) Ważne jest, by krajowe organy regulacyjne konsultowały się z zainteresowanymi stronami w przedmiocie proponowanych decyzji oraz uwzględniały uwagi zgłoszone przez te strony przy podejmowaniu ostatecznych decyzji. Ażeby zapewnić, że decyzje podejmowane na szczeblu krajowym nie będą oddziaływały negatywnie na funkcjonowanie jednolitego rynku ani na realizację innych celów określonych w traktacie, krajowe organy regulacyjne powiadomią Komisję [Europejską] oraz inne krajowe organy regulacyjne o treści projektowanych decyzji, umożliwiając im zajęcie stanowiska w tym przedmiocie. Wskazane jest, by krajowe organy regulacyjne konsultowały się z wszystkimi zainteresowanymi stronami co do wszystkich proponowanych środków, które mają wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi. Przypadki, w których procedury, o których mowa w art. 6 i art. 7, znajdują zastosowanie, zostały określone w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywach szczegółowych. […] […] (32) […] Udział krajowego organu regulacyjnego w rozstrzygnięciu sporu pomiędzy przedsiębiorstwami udostępniającymi sieci i [świadczącymi] usługi łączności elektronicznej w danym państwie członkowskim powinien zmierzać do zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie [lub] dyrektywach szczegółowych. […] (38) Środki, które mogą oddziaływać na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, to środki, które mogą mieć wpływ pośredni albo bezpośredni, rzeczywisty lub potencjalny, na strukturę wymiany handlowej pomiędzy państwami członkowskimi w taki sposób, że będzie to [stwarzało] bariery w funkcjonowaniu jednolitego rynku. Są to środki, które mają znaczący wpływ na operatorów i użytkowników w innych państwach członkowskich, w tym m.in. środki wpływające na cenę dla użytkowników w innych państwach członkowskich, środki, które oddziałują na zdolność świadczenia usług w zakresie łączności elektronicznej przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim oraz w szczególności środki, które oddziałują na zdolność świadczenia usług transgranicznych oraz środki, które oddziałują na strukturę i dostęp do rynku ze skutkiem dla przedsiębiorstw w innych państwach członkowskich”.
8

Artykuł L. 162‑22‑7 code de la sécurité sociale (kodeksu zabezpieczenia społecznego) w brzmieniu mającym zastosowanie do rozpoznawanych w postępowaniu głównym sporów brzmi następująco: „Państwo sporządza wykaz leków gotowych, które uzyskały pozwolenie na wprowadzenie do obrotu, podawanych pacjentom hospitalizowanym w zakładach opieki zdrowotnej określonych w art. L.162‑22‑6, których koszty, po przedstawieniu faktur, mogą być pokryte w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dodatkowo, oprócz kosztów świadczeń szpitalnych pokrywanych w ramach ryczałtów na podstawie art. L. 162‑22‑6 pkt 1, a także określa warunki, na jakich koszty niektórych produktów i świadczeń wspomnianych w art. L.165‑1 mogą być pokryte dodatkowo, oprócz kosztów wskazanych wyżej świadczeń szpitalnych. Pełnego zwrotu części kosztów pokrytej w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dokonuje się na rzecz zakładów, które przystąpiły do umowy o należytym wykorzystywaniu produktów leczniczych i świadczeń medycznych sporządzonej wspólnie przez dyrektora generalnego regionalnej agencji zdrowia i zakład ubezpieczeń zdrowotnych w warunkach określonych w zarządzeniu. W sytuacji gdy przystępujący do tej umowy zakład nie respektuje jej postanowień, po wezwaniu go do przedstawienia uwag, kwota podlegająca zwrotowi może zostać obniżona maksymalnie o 30% części kosztów pokrytych w ramach systemu ubezpieczeń zdrowotnych i przy uwzględnieniu stwierdzonych uchybień. Zakłady, które nie przystąpiły do umowy o należytym wykorzystywaniu produktów leczniczych i świadczeń medycznych, uzyskują zwrot 70% kosztów pokrytych w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego. W żadnym wypadku pacjent nie może zostać obciążony różnicą między kwotą podlegającą zwrotowi a kwota zwróconą. […]”.
16

Załącznik nr 4 do ustawy nr 9/2012 stanowił: „Tabela procentowego obniżenia podatku od zanieczyszczeń Wiek pojazdu Procentowe obniżenie (%) Nowy 0 do 1 miesiąca włącznie 3 od ponad 1 miesiąca do 3 miesięcy włącznie 5 od ponad 3 miesięcy do 6 miesięcy włącznie 8 od ponad 6 miesięcy do 9 miesięcy włącznie 10 od ponad 9 miesięcy do 1 roku włącznie 13 od ponad 1 roku do 2 lat włącznie 21 od ponad 2 lat do 3 lat włącznie 28 od ponad 3 lat do 4 lat włącznie 33 od ponad 4 lat do 5 lat włącznie 38 od ponad 5 lat do 6 lat włącznie 43 od ponad 6 lat do 7 lat włącznie 49 od ponad 7 lat do 8 lat włącznie 55 od ponad 8 lat do 9 lat włącznie 61 od ponad 9 lat do 10 lat włącznie 66 od ponad 10 lat do 11 lat włącznie 73 od ponad 11 lat do 12 lat włącznie 79 od ponad 12 lat do 13 lat włącznie 84 od ponad 13 lat do 14 lat włącznie 89 ponad 14 lat 90”.
41

Jeśli chodzi o pkt 23 zaskarżonego wyroku, dotyczący podobieństwa fonetycznego zgłoszonego graficznego znaku towarowego do wcześniejszego znaku towarowego, do którego odsyła także pkt 25 wspomnianego wyroku, to nie zawiera on żadnej wzmianki dotyczącej obecności cyfry „4” we wcześniejszym znaku towarowym. W szczególności nie zawiera on żadnego odniesienia do wymowy tej cyfry w formie „cuatro”, jaka występuje w języku hiszpańskim używanym przez krąg odbiorców uważany za właściwy dla tego znaku towarowego, ani żadnej oceny, z której wynikałoby, że wrażenie fonetyczne wywoływane przez ten dźwięk jest bez znaczenia.
5

Artykuł 7 ust. 1–6 wspomnianej dyrektywy stanowi: „1. Jeśli wyroby akcyzowe dopuszczone już do konsumpcji w jednym państwie członkowskim są przechowywane do celów handlowych w innym państwie członkowskim, podatek akcyzowy staje się wymagalny [jest pobierany] w tym drugim państwie członkowskim. 2. W tym celu, bez uszczerbku dla art. 6, w przypadku gdy wyroby dopuszczone już do konsumpcji określonej w art. 6 w jednym państwie członkowskim są dostarczane, przeznaczone do dostawy w innym państwie członkowskim lub używane w innym państwie członkowskim do celów podmiotu gospodarczego prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą lub do celów organu podlegające[go] prawu publicznemu [podmiotu prawa publicznego], podatek akcyzowy staje się ściągalny [wymagalny] w tym drugim państwie członkowskim. 3. W zależności od przypadku podatek jest należny od osoby dokonującej dostawy lub przechowującej wyroby przeznaczone do dostawy lub od osoby otrzymującej wyroby do użytku w państwie członkowskim innym niż to, w którym wyroby były już dopuszczone do konsumpcji, lub od stosownego podmiotu gospodarczego lub organu podlegającego prawu publicznemu [podmiotu prawa publicznego]. 4. Wyroby określone w ust. 1 przepływają między terytoriami różnych [poszczególnych] państw członkowskich na podstawie dokumentu towarzyszącego wymieniającego główne dane z dokumentu określonego w art. 18 ust. 1. Formę i treść tego dokumentu ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 24 niniejszej dyrektywy. 5. Osoba, podmiot gospodarczy lub organ [podmiot prawa publicznego] określone w ust. 3 muszą spełniać następujące wymagania: a) przed dokonaniem wysyłki wyrobów – złożyć deklarację właściwym organom [podatkowym] państwa członkowskiego przeznaczenia oraz zagwarantować płatność podatku akcyzowego; b) zapłacić podatek akcyzowy państwa członkowskiego przeznaczenia zgodnie z procedurą przewidzianą przez to państwo członkowskie; c) wyrazić zgodę na wszelkie kontrole umożliwiające władzom administracyjnym państwa członkowskiego przeznaczenia potwierdzenie, że towary faktycznie dotarły do miejsca przeznaczenia i że podatek akcyzowy, którym podlegają, został zapłacony. 6. Podatek akcyzowy uiszczony w pierwszym państwie członkowskim, określonym w ust. 1, zostaje zwrócony zgodnie z art. 22 ust. 3”.