Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-769/16, Picard / Komisja, wniesione w dniu 9 czerwca 2021 r. przez Maxime’a Picarda

(Sprawa C-366/21 P)

(2021/C 357/12)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Maxime Picard (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

— uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie T-769/16, Picard/Komisja

— stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej z góry niektóre składowe jego uprawnień emerytalnych lub powstrzymania się od wydania takiej decyzji wymaganej na mocy regulaminu pracowniczego, w wyniku wiadomości skierowanej do niego w dniu 4 stycznia 2016 r. przez administratora z działu ds. emerytur i rent, w której wskazano, w odpowiedzi na wniosek wnoszącego odwołanie z tego samego dnia, że wyliczenie jego uprawnień emerytalnych uległo zmianie w następstwie ponownego zatrudnienia go w GF II z dniem 1 czerwca 2014 r., w związku z czym wiek przejścia przez niego na emeryturę zmienił się na 66 lat, a roczna stopa nabywania praw emerytalnych na 1,8 % od dnia 1 czerwca 2014 r.;

— stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji dyrektora Dyrekcji E DG ds. zasobów ludzkich Komisji z dnia 25 lipca 2016 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej jako niedopuszczalne w braku aktu niekorzystnego, a pomocniczo jako bezzasadne, zażalenie skarżącego z dnia 1 kwietnia 2016 r. na decyzję lub jej brak wynikające z odpowiedzi z dnia 4 stycznia 2016 r.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania w obydwu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący je wskazuje, że zaskarżony wyrok narusza prawo w zakresie, w jakim Sąd ograniczył zakres środków przejściowych, o których mowa w art. 21, 22 (z wyjątkiem jego ust. 4), 23, 24a i art. 31 ust. 6 i 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, które znajdują zastosowanie „na zasadzie analogii do innych pracowników zatrudnionych na dzień 31 grudnia 2013 r.” zgodnie z art. 1 ust. 1 załącznika do warunków zatrudnienia innych pracowników (zwanych dalej „WZIP”).

Sąd miał bowiem w przekonaniu wnoszącego odwołanie błędnie orzec, że zawarcie nowej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, po wejściu w życie nowelizacji regulaminu pracowniczego z 2014 r., na stanowisku należącym do wyższej grupy zaszeregowania, można było zrównać, do celów zastosowania przez analogię przepisów przejściowych w odniesieniu do członków personelu kontraktowego, z „zakończeniem służby” urzędnika, co powoduje zakończenie stosowania tych przepisów przejściowych.

W ten sposób Sąd nie uwzględnił zdaniem wnoszącego odwołanie w szczególności celów przyświecających prawodawcy, specyfiki systemu emerytalnego urzędników i innych pracowników Unii, terminologii użytej w art. 1 ust. 1 załącznika do WZIP, niesłusznie utożsamiając w tym zakresie zawarcie nowej umowy o pracę bezpośrednio po poprzedniej z „zakończeniem służby” lub „końcem zatrudnienia” pomimo ciągłości zarówno przynależności do systemu emerytalnego, jak i służby w tej samej instytucji w charakterze członka personelu kontraktowego.