ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/11

Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

(Sprawa C-165/08)

(2008/C 183/20)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Doherty i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania

— stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie zakazu swobodnego obrotu materiałem siewnym odmian zmodyfikowanych genetycznie oraz zakazując wpisania odmian zmodyfikowanych genetycznie do krajowego katalogu odmian Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w całości, a w szczególności na mocy jej art. 22 i 23, jak również na mocy dyrektywy Rady 2002/53/WE (2), a w szczególności jej art. 4 ust. 4 i art. 16,

— obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przepis krajowy stanowiący, że „materiał siewny odmian genetycznie zmodyfikowanych nie może być dopuszczony do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej” jest niezgodny z dyrektywą 2001/18/WE, która określa zasady wprowadzania do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie. Art. 22 tej dyrektywy zakazuje Państwom Członkowskim nakładania dodatkowych warunków dotyczących obrotu organizmami dopuszczonymi na szczeblu wspólnotowym, natomiast art. 23 dyrektywy przewiduje jedynie ograniczenia lub zakazy mogące stosować się do poszczególnych organizmów zmodyfikowanych genetycznie i w szczególnych okolicznościach. W żadnym z przepisów dyrektywa nie zezwala państwu członkowskiemu na zakazywanie w sposób ogólny i nieuzasadniony obrotu na swoim terytorium całą kategorią, w tym przypadku materiałem siewnym, organizmów zmodyfikowanych genetycznie. Wspomniany przepis jest również niezgodny z dyrektywą 2002/53/WE, a zwłaszcza z jej art. 16, gdyż stanowi ograniczenie rynkowe w odniesieniu do materiału siewnego odmian wymienionych we wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych.

Przepis krajowy stanowiący, że „odmian genetycznie zmodyfikowanych nie wpisuje się do krajowego rejestru” jest niezgodny z dyrektywą 2002/53/WE. Art. 4 ust. 4 tej dyrektywy nie zezwala Państwom Członkowskim na zakazanie, w sposób ogólny, wpisywania do krajowego rejestru odmian genetycznie zmodyfikowanych, lecz nakłada na nie jedynie obowiązek upewnienia się podczas wpisywania takich odmian do krajowego rejestru, ze każda z nich została zatwierdzona zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym mającym zastosowanie do organizmów zmodyfikowanych genetycznie.

(1) Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1-39; Polskie wydanie specjalne Rozdział 15 Tom 06 P. 77–114.

(2) Dz.U. L 193, 20.7.2002, str. 1-11; Polskie wydanie specjalne Rozdział 3 Tom 36 P. 281–291.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2008 r. — sprawa z zakresu prawa rolnego z udziałem: Hermanna Fischera, Rolfa Schlattera i Regierungspräsidium Freiburg

(Sprawa C-193/08)

(2008/C 183/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Hermann Fischer, Rolf Schlatter i Regierungspräsidium Freiburg

Pytania prejudycjalne

Czy art. 15 ust. 1 załącznika I do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (Dz.U. 2002, L 114, str. 6) należy interpretować w ten sposób, że w zakresie dostępu do prowadzenia własnej działalności gospodarczej i jej wykonywania gwarancja, by traktowanie w państwie przyjmującym nie było mniej korzystne niż ma to miejsce w stosunku do jego własnych obywateli, odnosi się wyłącznie do osób prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 12 ust. 1 załącznika I do umowy, czy też znajduje ona zastosowanie również w stosunku do osób prowadzących działalność gospodarczą na terenach przygranicznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 załącznika I do umowy (1)?

(1) Dz.U. L 114, str. 6.
2)

Czy wspólnotowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań wymagają, by państwo członkowskie mogło zmienić przepisy wydane w celu zastosowania się do tej dyrektywy i ustanawiające obowiązujący przez wiele lat system wspierania użycia biopaliw w drodze korzyści podatkowych na niekorzyść uprzywilejowanego do tej pory przedsiębiorstwa jedynie przy zaistnieniu szczególnych okoliczności i w ściśle określonym okresie czasu?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Büdingen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Guido Weberowi

(Sprawa C-166/08)

(2008/C 183/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Amtsgericht Büdingen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Staatsanwaltschaft bei dem Landgericht Gießen

Oskarżony: Guido Weber

Pytania prejudycjalne

Czy art. 7 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 89/397/EWG — dyrektywy w sprawie kontroli środków spożywczych (1) — w odniesieniu do pojęcia „podmioty podlegające kontroli” należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to obejmuje nie tylko producenta, lecz również dystrybutora danego środka spożywczego, jeżeli ma on zostać pociągnięty do odpowiedzialności przez organy ścigania w postępowaniu karnym lub w sprawach o wykroczenia za stan i etykietowanie środków spożywczych?

(1) Dz.U. L 186, str. 23.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 183/15

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-332/04 Sebirán, S.L. przeciwko OHIM i El Coto De Rioja, S.A. wniesione w dniu 21 maja 2008 r. przez Sebirán, S.L.

(Sprawa C-210/08 P)

(2008/C 183/29)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Sebirán, S.L. (przedstawiciele: J. Calderón Chavero i T. Villate Consonni, adwokaci)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i El Coto de Rioja, SA

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku wydanego przez czwartą izbę Sądu Pierwszej Instancji w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-332/04 na takiej podstawie, iż znaki towarowe EL COTO/COTO DE IMAZ (z jednej strony) i COTO D'ARCIS (z drugiej strony) są wyraźnie ze sobą kompatybilne;

— wydanie orzeczenia w przedmiocie kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Różnica zdań w odniesieniu do oceny dokonanej przez Sąd Pierwszej Instancji. Sebirán uważa, iż wspólnotowy znak towarowy COTO D'ARCIS nie jest objęty zakazem określonym w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ w razie sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, a w tym przypadku znaków towarowych EL COTO i COTO DE IMAZ, nie należy odmawiać rejestracji tego najnowszego znaku, z uwagi na to, iż, do celów tego zakazu, różni się on w wystarczający sposób od wcześniejszych znaków towarowych, bez względu na to czy towary lub usługi oznaczone tymi znakami i zgłoszonym znakiem towarowym są, postrzegając je globalnie, podobne bądź identyczne. Ponadto, nie istnieje w odczuciu odbiorców żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd na całym terytorium Unii Europejskiej. To prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie obejmuje prawdopodobieństwa skojarzenia ze wcześniejszym znakiem towarowym.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).
a)

Określenia „media gateway” i „gateway” mają na rynku IT bardzo konkretne znaczenie w doniesieniu do szczególnych form urządzeń konwertujących jeden protokół lub format na inny. Jednak Sąd Pierwszej Instancji nieprawidłowo stwierdził, że „gateway” jako element składowy zgłoszonego znaku towarowego służy do oznaczania opisowych właściwości wszystkich towarów lub usług wymienionych w zakwestionowanym wykazie, podczas gdy w rzeczywistości żadne z towarów lub usług, dla których zgłoszono sporny znak towarowy, nie figurują jako „media gateways” lub „gateways”.
1)

Czy art. 49 traktatu powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu normy takiej jak ta przewidziana w art. 4 ustawy nr 4 Regionu Sardynii z dnia 11 maja 2006 r. (Disposizioni varie in materia di entrate, riqualificazione della spesa, politiche sociali e di sviluppo — Przepisy różne w sprawie przychodów, reklasyfikacji wydatków, polityki społecznej i rozwoju), w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy nr 2 Regionu Sardynii z dnia 29 maja 2007 r. (Disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale della Regione — Legge finanziaria 2007 — Przepisy w sprawie utworzenia rocznego i wieloletniego budżetu regionu — Ustawa budżetowa na 2007 r.), zgodnie z którą podatek regionalny od postoju statków powietrznych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące statki powietrzne wykorzystywane przez nie same do przewozu osób w ramach wykonywania działalności polegającej na świadczeniu komercyjnych usług lotniczych;
3.

Czy jest zgodne z zasadą neutralności podatku VAT, by przedsiębiorstwo budowlane, które zgodnie z przepisami zainteresowanego państwa członkowskiego — opartymi na art. 5 ust. 7 i art. 6 ust. 3 szóstej dyrektywy — zobowiązane jest do zapłaty podatku VAT od dostaw wewnętrznych w ramach budowy nieruchomości na własny rachunek w celu ich późniejszej odsprzedaży, miało tylko częściowe prawo do odliczenia podatku VAT związanego z kosztami ogólnymi działalności budowlanej, gdyż późniejsza sprzedaż nieruchomości jest zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego w dziedzinie podatku VAT zwolniona od podatku na zasadzie art. 28 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w związku z pkt 16 załącznika F do niej?
—

stwierdzenie, że nie implementując we właściwy sposób dyrektywy 2001/80/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz.U. 2001 L 309, str. 1), (zwanej dalej „dyrektywą”) w związku z działaniem ciepłowni Phase One w elektrowni Delimara oraz elektrowni w Marsa, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 w związku z załącznikiem IV A, załącznikiem VI A i załącznikiem VII A oraz z art. 12 w związku z załącznikiem VIII A.2 do dyrektywy;
1)

Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (1) w porównaniu z jednej strony z motywami 5, 6 i 8 dyrektywy, z drugiej strony zaś z art. 8 i 5 dyrektywy, powinien być interpretowany w ten sposób, a) że prawo krajowe takie jak § 39 ust. 1 ustawy o rynku komunikacyjnym może stanowić, iż każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jest zobowiązane do prowadzenia negocjacji z innymi przedsiębiorstwami telekomunikacyjnymi w sprawie wzajemnego połączenia, oraz w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, b) że krajowy organ regulacyjny może uznać, iż obowiązek negocjacji nie został spełniony, jeżeli przedsiębiorstwo telekomunikacyjne niemające znaczącej pozycji rynkowej zaoferowało innemu przedsiębiorstwu wzajemne połączenie na warunkach, które w opinii organu są całkowicie jednostronne i mogą uniemożliwić rozwój konkurencyjnego rynku na poziomie użytkowników końcowych, jako że faktycznie uniemożliwiały one temu innemu przedsiębiorstwu zaoferowanie jego klientom możliwości przesyłania wiadomości multimedialnych do klientów końcowych, którzy są przyłączeni do sieci przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego, oraz w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej także na to pytanie, c) że krajowy organ regulacyjny może na podstawie wydanej przez siebie decyzji zobowiązać wspomniane przedsiębiorstwo telekomunikacyjne, które nie ma zatem znaczącej pozycji rynkowej, do prowadzenia w dobrej wierze negocjacji w sprawie wzajemnego połączenia usług krótkich wiadomości tekstowych i wiadomości multimedialnych między systemami przedsiębiorstw w taki sposób, że w negocjacjach handlowych uwzględnione zostaną cele, do których dąży wzajemne połączenie oraz że negocjacje będą prowadzone z założeniem, iż stworzona ma zostać operacyjność usług krótkich wiadomości tekstowych i wiadomości multimedialnych między przedsiębiorstwami na odpowiednich warunkach, tak by użytkownicy mieli możliwość korzystania z usług łączności przedsiębiorstw telekomunikacyjnych?
1)

1. Czy art. 11 pkt 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (1) wywołuje skutek bezpośredni? 2. Czy w przypadku bezpośredniego skutku wymienionego przepisu, należy interpretować go w ten sposób, że w okresie zakazu pracy dotyczącego kobiet w ciąży lub w trakcie urlopu macierzyńskiego przysługuje prawo do zachowania wynagrodzenia dodatkowego z tytułu pełnionych dyżurów? 3. Czy jest tak wówczas, gdy państwo członkowskie przyjmuje w kwestii „wynagrodzenia” rozstrzygnięcie systemowe w ten sposób, że wynagrodzenie to obejmuje zasadniczo cały dochód z pracy, jednakże z wyjątkiem tak zwanych (wymienionego w § 15 Gehaltsgesetz 1956, austriackiej ustawy z 1956 r. o wynagrodzeniach) dodatków za wykonaną służbę (związanych z wykonanymi zadaniami), takich jak sporny w niniejszej sprawie dodatek za dyżur w miejscu pracy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 197/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 30 kwietnia 2008 r. — Glaxo Wellcome GmbH & Co. przeciwko Finanzamt München II

(Sprawa C-182/08)

(2008/C 197/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Glaxo Wellcome GmbH

Strona pozwana: Finanzamt München II

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 52 EWG (obecnie art. 43 WE) lub art. 73b EWG (obecnie art. 56 WE) stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego w ramach krajowego systemu zaliczania podatku dochodowego od osób prawnych utrata wartości udziałów wskutek wypłaty zysków nie ma wpływu na podstawę wymiaru podatku, jeżeli podatnik uprawniony do zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych nabył udział w spółce kapitałowej podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od udziałowca nieuprawnionego do zaliczenia, podczas gdy w związku z nabyciem udziałów od udziałowca uprawnionego do zaliczenia taka utrata wartości zmniejsza podstawę wymiaru podatku po stronie nabywcy?
3)

Czy można oprzeć się na przepisach prawa krajowego dotyczących ochrony oznaczeń geograficznych, jeżeli oznaczenie „Bayerisches Bier” spełnia przesłanki rejestracji ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92 i w rozporządzeniu (WE) nr 510/06, jednak rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniające Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (3) nie wywiera skutków?
1)

Czy art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że — niezależnie od art. 1 C pkt 5 zdanie drugie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. (Konwencja genewska) — utrata statusu uchodźcy następuje już wtedy, gdy ustała uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy, na podstawie której nadany został status uchodźcy, a także nie musi istnieć obawa uchodźcy przed prześladowaniem z innych powodów w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 197/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 kwietnia 2008 r. — H.J. Nijemeisland przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

(Sprawa C-170/08)

(2008/C 197/03)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

College van Beroep voor het bedrijfsleven

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: H.J. Nijemeisland

Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

Pytanie prejudycjalne

Czy wykładni art. 3 a rozporządzenia (WE) nr 795/2004 (1) w związku z art. 2 lit. r) i lit. s) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 (2) należy dokonywać w ten sposób, że jego celem jest jedynie uniknięcie nadawania trwałego charakteru zmniejszeniom i wykluczeniom stosowanym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, czy przepis ten dotyczy też przypadków zmniejszeń i wykluczeń zastosowanych na podstawie innych rozporządzeń?

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 41, str. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, str. 11).
3)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, sąd zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy wymóg, by „liczba odpowiednich kandydatów [była] wystarczająca” zgodnie z art. 22 ust. 3 dyrektywy Rady 93/37/EWG dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (zwanej dalej „dyrektywą”), należy interpretować w ten sposób, że jeżeli nie zostanie osiągnięta minimalna liczba (trzech) odpowiednich kandydatów zaproszonych do udziału w postępowaniu, nie można prowadzić dalszego postępowania polegającego na zaproszeniu do składania ofert.
—

stwierdzenie, że w związku z wymaganiem w przypadku delegowania pracowników będących obywatelami państw trzecich przez przedsiębiorstwa wspólnotowe w ramach świadczenia usług: a) uprzedniego zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej; b) aby pozwolenie na pobyt wydane w państwie siedziby pracodawcy było ważne przez co najmniej trzy miesiące po zakończeniu świadczenia usługi; c) aby pracownik musiał być zatrudniony u tego samego pracodawcy świadczącego usługi od co najmniej sześciu miesięcy; Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE;
3)

Czy w przypadku, gdy takie używanie nie stanowi używania, którego uprawniony do znaku towarowego może zakazać na podstawie dyrektywy lub rozporządzenia, podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania może być uznany za świadczącego usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2000/31 z dnia 8 czerwca 2000 r. (3), w związku z czym nie można pociągnąć go do odpowiedzialności zanim uprawniony do znaku nie powiadomi go, iż używanie oznaczenia przez reklamodawcę jest niezgodne z prawem?
1)

Czy wykładni zastosowanego w art. 13 pkt A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy VAT (1) pojęcia „działalności ściśle związanej” należy dokonywać w ten sposób, że jest ono ograniczone w czasie, w efekcie czego opieka szpitalna (leczenie szpitalne), z którą świadczenia są ściśle związane, musi istnieć lub być konkretnie przeprowadzona, rozpoczęta lub też zostanie ona wkrótce rozpoczęta, czy też wystarczy, aby te świadczenia były potencjalnie ściśle związane z możliwą, lecz jeszcze niezaistniałą opieką szpitalną (leczeniem szpitalnym), w efekcie czego pojęcie to obejmuje wykonywane przez bank komórek macierzystych świadczenia polegające na zbieraniu, transporcie, badaniu i przechowywaniu noworodkowej krwi pępowinowej przeznaczonej do wykorzystania w sposób autologiczny? Czy ma w tym kontekście znaczenie to, że opisane świadczenia nie mogą zostać wykonane później niż w okresie okołoporodowym?
2)

Czy w przypadku, gdy takie używanie nie stanowi używania, którego uprawniony do znaku towarowego może zakazać na podstawie dyrektywy lub rozporządzenia [Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego] (2) podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania może być uznany za świadczącego usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. (3), w związku z czym nie można pociągnąć go do odpowiedzialności zanim uprawniony do znaku nie powiadomi go, iż używanie oznaczenia przez reklamodawcę jest niezgodne z prawem?
—

transpozycji art. 4 dyrektywy: transpozycja art. 4 ma ważne znaczenie, gdyż zawiera on cele środowiskowe, które powinny być realizowane i przestrzegane w odniesieniu do innych obowiązków określonych w dyrektywie. Artykuł 4 naruszony jest w praktyce również w dorzeczu Lough Leane. Potwierdza to dowód, który przedstawiła Komisja w odniesieniu do szkód środowiskowych wynikających z braku odpowiednich kontroli szamb.
2.

Gdy wysokość zwrotu kosztów leczenia szpitalnego zgodnie z przepisami innego państwa członkowskiego jest mniej korzystna aniżeli ta zagwarantowana przez hiszpańskiego ustawodawcę, odmowa przez władze hiszpańskie zwrotu różnicy może zniechęcić uprawnionych z hiszpańskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej do przemieszczania się do tego innego państwa członkowskiego, aby otrzymać usługi inne niż medyczne (na przykład usługi edukacyjne lub turystyczne) lub — w przypadku, gdy uprawnieni już się tam udali — skłonić ich do szybszego powrotu w celu otrzymania bezpłatnego leczenia szpitalnego w Hiszpanii. Rozpatrywane przepisy hiszpańskie mogą zatem ograniczać zarówno świadczenie innych usług niż medyczne, które pierwotnie uzasadniają czasowe przemieszczanie się uprawnionego do innego państwa członkowskiego, jak również w konsekwencji świadczenie usług medycznych w tym innym państwie zgodnie z przepisami art. 22 ust. 1 lit. a), i) rozporządzenia 1408/71.
2)

Czy wykładnię art. 49 WE, a w szczególności zasady równego traktowania i wynikającej z niej zasady przejrzystości, której Trybunał dokonał w odniesieniu do spraw, które dotyczyły koncesji, można odpowiednio zastosować do procedury udzielenia zezwolenia na świadczenie usług w zakresie gier hazardowych w ramach ustawowo określonego systemu pojedynczego zezwolenia?
1)

Czy art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że — niezależnie od art. 1 C pkt 5) zdanie drugie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. (Konwencji genewskiej) — status uchodźcy wygasa wtedy, gdy ustała uzasadniona obawa uchodźcy bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy, na podstawie której ten status został przyznany, a nie istnieje obawa bycia prześladowanym z innych powodów w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy?
1)

Czy art. 49 i 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowym regulacjom przewidującym system polegający na zastrzeżeniu wyłączności w zakresie zakładów na wyścigi konne poza torami wyścigów konnych na rzecz jednego podmiotu gospodarczego nienastawionego na zysk, którym to regulacjom, choć zdają się one być odpowiednie do osiągnięcia celu walki z przestępczością, a zatem do ochrony porządku publicznego w sposób bardziej skuteczny, niżby to mogło mieć miejsce przy pomocy mniej restrykcyjnych środków, towarzyszy, w celu zneutralizowania ryzyka pojawienia się ośrodków gry działających bez zezwolenia oraz skłonienia graczy do korzystania z legalnej oferty, dynamiczna polityka handlowa tego podmiotu, która w związku z tym nie realizuje w pełni celu ograniczania sposobności do gry?