ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-438/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Szwecji

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Brak wymogu bardziej rygorystycznego oczyszczania azotu przez wszystkie oczyszczalnie ścieków komunalnych z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10000”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 26 marca 2009 r. I ‐ 9519

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2009 r. I ‐ 9520

Streszczenie wyroku

Z art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej dyrektywą 98/15, wynika, że wszystkie wpływające do obszarów wrażliwych ścieki komunalne z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10000 powinny, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., być oczyszczane w sposób bardziej rygorystyczny niż ten określony w art. 4 tej dyrektywy. W tym względzie bez znaczenia jest okoliczność, że ścieki wpływają do obszaru wrażliwego bezpośrednio czy pośrednio. Odpowiada to wysokiemu poziomowi ochrony określonemu w ramach wspólnotowej polityki w dziedzinie środowiska naturalnego zgodnie z art. 174 ust. 2 WE. (por. pkt 29, 30)

Na podstawie art. 5 ust. 3 w związku z załącznikiem I B ust. 3 dyrektywy 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej dyrektywą 98/15, oczyszczanie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 omawianej dyrektywy, jest bardziej rygorystyczne niż to, o którym mowa w art. 4 tej samej dyrektywy, i dotyczy ono ścieków komunalnych poddawanych wtórnemu oczyszczaniu i pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10000. Oczyszczanie to pociąga za sobą w odniesieniu do odprowadzania w podlegających eutrofizacji obszarach wrażliwych obowiązek spełniania przesłanek określonych w tabeli 2 tego samego załącznika z zastrzeżeniem postanowień załącznika II A lit. a) akapit drugi tej dyrektywy, w myśl których to przesłanek w przypadku dużych aglomeracji należy przewidzieć usuwanie fosforu lub azotu, chyba że wykazane zostało, iż to usuwanie pozostaje bez wpływu na poziom eutrofizacji. (por. pkt 36, 37)
Artykuł 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego chroni wspólnotowy znak towarowy w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano ten wspólnotowy znak towarowy.

Pomimo jednakże jego brzmienia oraz zważywszy na ogólną systematykę i cele systemu, w jaki wpisuje się art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, ochrona mających renomę wspólnotowych znaków towarowych nie może być mniejsza w przypadku używania oznaczenia dla towarów lub usług identycznych lub podobnych aniżeli w przypadku używania oznaczenia dla towarów lub usług niepodobnych.

Należy więc przyznać, iż art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia chroni mający renomę wspólnotowy znak towarowy również w odniesieniu do towarów lub usług, podobnych do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy.

(por. pkt 17–19)
Sprawa C-335/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Finlandii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Brak wprowadzenia wymogu bardziej rygorystycznego oczyszczania z azotu we wszystkich oczyszczalniach ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10000”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 26 marca 2009 r. I ‐ 9461

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2009 r. I ‐ 9486

Streszczenie wyroku

Z art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej dyrektywą 98/15, wynika, że wszystkie ścieki komunalne pochodzące z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10000, które odprowadzane są do obszaru wrażliwego, powinny najpóźniej w dniu 31 grudnia 1998 r. być poddawane oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż określone w art. 4 tej dyrektywy. W tym kontekście nie ma znaczenia, czy ścieki wpływają do obszaru wrażliwego bezpośrednio czy pośrednio. Odpowiada to wysokiemu poziomowi ochrony, który zgodnie z art. 174 ust. 2 WE jest celem polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego. (por. pkt 28, 29)

Na podstawie art. 5 ust. 3 w związku z ust. 3 załącznika IB do dyrektywy 91/271, dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej dyrektywą 98/15, oczyszczanie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 omawianej dyrektywy, jest bardziej rygorystyczne niż określone w art. 4 tej dyrektywy i dotyczy ścieków komunalnych odprowadzanych do systemów zbierania i pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10000. Oczyszczanie to pociąga za sobą, w szczególności w odniesieniu do zrzutów do obszarów wrażliwych, które podlegają eutrofizacji, konieczność respektowania wymagań określonych w tabeli 2 owego załącznika, z zastrzeżeniem postanowień zawartych w części A lit. a) akapit drugi załącznika II do omawianej dyrektywy, zgodnie z którymi w przypadku dużych aglomeracji należy wprowadzić usuwanie fosforu lub azotu, chyba że wykazano, iż usuwanie tych substancji nie będzie miało wpływu na poziom eutrofizacji. (por. pkt 32, 33)
„Zatwierdzenie przez państwo”, które powinny posiadać instytucje w rozumieniu art. 12a rozporządzenia nr 136/66 w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, zmienionego rozporządzeniem nr 1638/98, może być uzyskane w ramach wniosku o indywidualne wyłączenie („zezwolenie”) wniesionego do krajowego organu ochrony konkurencji, pod warunkiem że organ ten posiada skuteczne narzędzia pozwalające na weryfikację zdolności instytucji, która złożyła wniosek do prowadzenia, przy przestrzeganiu wymogów prawnych, prywatnego składowania oliwy z oliwek. W istocie w trosce o zachowanie skuteczności art. 12a rozporządzenia nr 136/66, organ krajowy upoważniony do zatwierdzenia instytucji dla celów zawierania umów na podstawie tego przepisu powinien móc być jasno identyfikowalny. Ten organ krajowy powinien być w stanie przeprowadzić wszelkie właściwe weryfikacje celem upewnienia się, że instytucja, która złożyła wniosek o zatwierdzenie, jest odpowiednia do prowadzenia prywatnego składowania oliwy przy przestrzeganiu przepisów regulacji rolnych i że udziela w tym zakresie wystarczających gwarancji.

(por. pkt 39–41; pkt 2 sentencji)
Sprawa C-569/07

HSBC Holdings plc

i

Vidacos Nominees Ltd

przeciwko

The Commissioners of Her Majesty’s Revenue & Customs

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Special Commissioners of Income Tax, London)

„Podatki pośrednie — Gromadzenie kapitału — Pobieranie podatku w wysokości 1,5% od przeniesienia lub emisji akcji w ramach systemu rozliczeniowego („clearance service”)”

Opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego przedstawiona w dniu 18 marca 2009 r. I ‐ 9049

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. I ‐ 9067

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału

(dyrektywa Rady 69/335, art. 11 lit. a))

Artykuł 11 lit. a) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 85/303, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on pobieraniu podatku w związku z emisją akcji w ramach systemu rozliczeniowego.

W istocie dopuszczenie pobierania podatku lub opłaty od pierwotnego nabycia papieru wartościowego nowej emisji w rzeczywistości doprowadziłoby do opodatkowania samej emisji tego papieru wartościowego jako integralnej części ogólnej czynności, z punktu widzenia gromadzenia kapitału.

Wspomniane nabycie pierwotne nie może być uważane za „przeniesienie” w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335, gdyż pozbawiałoby skuteczności art. 11 lit. a), jakie owe dwa postanowienia wprowadzają pomiędzy terminem „emisja” a terminem „przeniesienie”. W konsekwencji takiej wykładni opodatkowana, lub obciążona opłatą, mogłaby zostać bowiem emisja, która choć nierozerwalnie związana z nabywaniem nowych papierów wartościowych, nie może zgodnie z art. 11 lit. a) podlegać żadnemu podatkowi ani żadnej opłacie, poza podatkiem kapitałowym. Co więcej, nie można uważać, że podatek taki znajduje zastosowanie w rzeczywistości do przyszłych czynności przeniesienia, skoro w przypadku tych przyszłych czynności — mających zresztą charakter hipotetyczny — nie można określić ani podstawy opodatkowania ani podatnika.

Zatem o ile omawiany podatek jest pobierany od papierów wartościowych nowej emisji w przypadku podwyższenia kapitału, stanowi on opodatkowanie w rozumieniu art. 11 lit. a) wspomnianej dyrektywy, którego wprowadzanie jest zabronione przez ten przepis.

(por. pkt 32, 34–38; sentencja)
Zgodnie z art. 230 akapit czwarty WE osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę na decyzje skierowane do innych osób, wyłącznie jeśli decyzje te dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie.

Jeśli chodzi o drugi warunek przewidziany w art. 230 WE, okoliczność, że sporny przepis ze swej natury oraz ze względu na swój zakres ma charakter ogólny, albowiem znajduje zastosowanie do ogółu zainteresowanych przedsiębiorców, nie wyklucza jednak, że może dotyczyć on w sposób indywidualny niektórych spośród nich.

Jednakże osoby fizyczne lub prawne mogą twierdzić, iż sporny przepis dotyczy ich indywidualnie tylko wtedy, gdy decyzja ta dotyczy ich ze względu na określone cechy, które są im właściwe, lub sytuację faktyczną, która wyodrębnia je spośród ogółu osób. Przedsiębiorstwo nie może bowiem w zasadzie zaskarżyć decyzji Komisji zakazującej wprowadzenia systemu pomocy sektorowej, jeżeli ta decyzja dotyczy przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu jego przynależności do tego sektora oraz posiadanego przez nie charakteru potencjalnego beneficjenta wspomnianego systemu pomocy. W odniesieniu do skarżącego przedsiębiorstwa taka decyzja stanowi bowiem środek o charakterze ogólnym, stosowany w określonych obiektywnie sytuacjach oraz wywołujący skutki prawne pod względem pewnej kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny.

Natomiast gdy zaskarżony akt dotyczy grupy osób, które zostały zidentyfikowane lub mogą być zidentyfikowane w chwili wydania tego aktu, ze względu na określone cechy właściwe członkom tej grupy, ten akt może dotyczyć tych osób w sposób indywidualny, ponieważ należą one do ograniczonego kręgu przedsiębiorców.

(por. pkt 47, 51–54)
Sprawa C-520/07 P

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

MTU Friedrichshafen GmbH

„Odwołanie — Pomoc na restrukturyzację — Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 — Odpowiedzialność solidarna”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 19 lutego 2009 r. I ‐ 8557

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 września 2009 r. I ‐ 8573

Streszczenie wyroku

Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot – Uprawnienie Komisji oparcia się na informacjach, którymi dysponuje

(art. 88 ust. 2 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1)

Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w sprawie stosowania art. 88 WE upoważnia Komisję, w przypadku gdy stwierdzi ona, że pomoc została przyznana lub zmodyfikowana z pominięciem notyfikacji, do przyjęcia decyzji orzekającej o zgodności bądź też niezgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem na podstawie dostępnych informacji, gdy ma do czynienia z państwem członkowskim, które uchybiając spoczywającemu na nim obowiązkowi współpracy, nie udziela wymaganych odeń informacji. Ponadto w danym przypadku decyzja ta może, w warunkach przewidzianych przez art. 14 omawianego rozporządzenia, wymagać odzyskania uzyskanej pomocy.

Jednakże możliwości tej, którą dysponuje Komisja, nie należy interpretować jako zwalniającej ją całkowicie z obowiązku oparcia swoich decyzji na informacjach charakteryzujących się pewnym stopniem pewności i spójności, i mogących uzasadnić sformułowane przez nią wnioski. Komisja jest zobowiązana do zapewnienia co najmniej, że informacje, którymi dysponuje, nawet jeśli są niepełne i fragmentaryczne, stanowią wystarczającą podstawę dla stwierdzenia, że przedsiębiorstwo odniosło korzyść stanowiącą pomoc państwa.

Względy te mają znaczenie tym bardziej, gdy Komisja nakazuje odzyskanie pomocy od jej beneficjenta, przy czym zwrot ten ma na celu dokładnie wyeliminowanie zakłócenia konkurencji spowodowanego przez daną przewagę konkurencyjną i przywrócenie sytuacji sprzed wypłacenia pomocy.

Komisja nie może zatem twierdzić, że przedsiębiorstwo odniosło korzyść stanowiącą pomoc państwa, opierając się po prostu na negatywnym przypuszczeniu, opartym na braku informacji pozwalających na dojście do przeciwnego wniosku, gdy brak jest innych informacji umożliwiających stwierdzenie odniesienia takiej korzyści.

(por. pkt 54–58)
Na podstawie art. 230 akapit czwarty WE jednostka regionalna lub lokalna może, o ile na mocy prawa krajowego posiada osobowość prawną, wnieść skargę na decyzje, których jest adresatem, i na decyzje, które — chociaż wydane są w formie rozporządzenia lub decyzji skierowanej do innego podmiotu — dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie. Warunek ustanowiony w art. 230 akapit czwarty WE, iż będąca przedmiotem skargi decyzja musi dotyczyć bezpośrednio osoby fizycznej lub prawnej, wymaga łącznego spełnienia dwóch kryteriów, mianowicie, by, po pierwsze, zaskarżony akt wspólnotowy wywoływał bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki i, po drugie, nie pozostawiał żadnej uznaniowości adresatom, których obowiązkiem jest go wykonać, co ma mieć charakter automatyczny i wynikać z samego aktu wspólnotowego, bez stosowania innych przepisów pośrednich.

Jeżeli chodzi o pierwsze kryterium, określenie w decyzji o przyznaniu wspólnotowej pomocy finansowej jednostki regionalnej lub lokalnej jako organu odpowiedzialnego za realizację przedsięwzięcia Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego nie oznacza, że jednostka ta jest sama uprawniona do tej pomocy. Ponadto fakt, iż jednostka ta jest wymieniona jako organ odpowiedzialny za wniosek o pomoc finansową, również nie powoduje stworzenia bezpośredniego związku między tą jednostką a pomocą wspólnotową, o którą zgodnie z decyzją o przyznaniu pomocy wniosek złożyło państwo członkowskie i która temu państwu została przyznana. Sama okoliczność, że konsorcjum — w skład którego wchodzą różne krajowe jednostki publiczne, w tym państwo członkowskie, i z którym Komisja nie jest w żaden sposób związana — zostało określone z nazwy w decyzji o przyznaniu pomocy jako beneficjent pomocy wspólnotowej, nie powoduje, że konsorcjum to jest uprawnione do pomocy.

Co się tyczy drugiego kryterium oddziaływania bezpośredniego, sam fakt, że władze krajowe powiadomiły o swoim zamiarze odzyskania kwot otrzymanych nienależnie przez wspomniane konsorcjum, stanowi wyraz istnienia ich autonomicznej woli, gdyż brak jest zobowiązań w tym zakresie na podstawie prawa wspólnotowego. Wynika z tego, że okoliczność, iż władze krajowe wyraziły w piśmie skierowanym do Komisji zamiar przeniesienia na takie konsorcjum konsekwencji finansowych ewentualnej decyzji Komisji o cofnięciu pomocy wspólnotowej, nie wystarcza dla wykazania bezpośredniego interesu wymaganego w art. 230 akapit czwarty WE. W istocie nie można stwierdzić bezpośredniego oddziaływania na takie konsorcjum na podstawie zwykłej, niewiążącej prawnie zapowiedzi władz krajowych o ich zamiarze odzyskania od niego pomocy, ponieważ w szczególności nie można wykluczyć, że okoliczności szczególne mogą skłonić państwo członkowskie jako udziałowca w konsorcjum do rezygnacji z żądania od niego zwrotu wspomnianej pomocy.

(por. pkt 42, 45, 47–49, 54–57, 60)
W celu ustalenia, czy nazwa, która nie jest nazwą geograficzną, może zostać uznana za proste i pośrednie oznaczenie pochodzenia geograficznego, którego ochrona ustanowiona w drodze umów dwustronnych zawartych między państwami członkowskimi może być uzasadniona względami określonymi w art. 30 WE, sąd krajowy winien zweryfikować, czy zgodnie z sytuacją faktyczną i poglądami panującymi w państwie członkowskim pochodzenia, nazwa ta, nawet jeśli nie odpowiada jako taka nazwie geograficznej, przynajmniej nadaje się do informowania konsumenta, że oznaczony za jej pomocą produkt pochodzi z regionu lub miejsca na obszarze tego państwa członkowskiego. Natomiast jeśli takie badanie wykazałoby, że omawiana nazwa pozbawiona jest minimalnej zdolności do wskazywania pochodzenia geograficznego danego produktu, jej ochrona nie mogłaby być uzasadniana względami ochrony własności przemysłowej i handlowej w rozumieniu art. 30 WE i byłaby co do zasady niezgodna z art. 28 WE, chyba że jej uzasadnienie miałoby inną podstawę.

Sąd krajowy musi ponadto zweryfikować, również na podstawie sytuacji faktycznej i poglądów panujących w państwie członkowskim pochodzenia, czy w chwili wejścia w życie rozpatrywanych umów dwustronnych wspomniana nazwa nie miała charakteru rodzajowego w tym państwie członkowskim lub nie nabyła takiego charakteru po wejściu w życie tych umów, ponieważ zostało ustalone, że cel przyświecający systemowi ochrony ustanowionemu przez te umowy mieści się w granicach ochrony własności przemysłowej i handlowej w rozumieniu art. 30 WE.

Wobec braku właściwych uregulowań wspólnotowych to do sądu krajowego należy podjęcie na podstawie prawa krajowego decyzji, czy należy zarządzić przeprowadzenie badania opinii publicznej służącego ustaleniu sytuacji faktycznej i poglądów panujących w państwie członkowskim pochodzenia w celu weryfikacji, czy dana nazwa może zostać uznana za proste i pośrednie oznaczenie pochodzenia geograficznego oraz czy nie nabyła ona charakteru rodzajowego w tym państwie członkowskim. Prawo krajowe winno również służyć za podstawę ustalenia przez sąd krajowy, jeżeli uzna on zarządzenie przeprowadzenia badania opinii publicznej za konieczne, odsetka konsumentów uważanego za wystarczający do celów uznania omawianej nazwy za takie oznaczenie.

(por. pkt 82–84, 89, 94; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-573/07

Sea Srl

przeciwko

Comune di Ponte Nossa

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia)

„Zamówienie publiczne — Procedura udzielania zamówień — Zamówienie dotyczące usługi zbiórki, transportu i unieszkodliwiania odpadów miejskich — Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia przetargu — Udzielenie zamówienia spółce akcyjnej, której kapitał zakładowy jest w całości własnością jednostek samorządu terytorialnego, lecz której statut przewiduje możliwość posiadania akcji przez podmioty prywatne”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. I ‐ 8129

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Bezpośrednie udzielenie zamówienia publicznego na usługi spółce akcyjnej o kapitale wyłącznie publicznym przez jednostkę samorządu terytorialnego

(art. 43 WE, 49 WE)

Artykuły 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz wynikający z nich obowiązek przejrzystości, nie stoją na przeszkodzie bezpośredniemu udzieleniu zamówienia publicznego na usługi spółce akcyjnej o kapitale wyłącznie publicznym, gdy jednostka samorządu terytorialnego będąca instytucją zamawiającą sprawuje nad tą spółką kontrolę analogiczną do kontroli sprawowanej nad jej własnymi służbami, a spółka ta wykonuje zasadniczą część swej działalności z będącą jej właścicielem jednostką lub jednostkami samorządu terytorialnego.

Z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd krajowy skuteczności rozważanych przepisów statutowych kontrola sprawowana przez jednostki samorządu terytorialnego będące akcjonariuszami nad taką spółką może zostać uznana za analogiczną do kontroli sprawowanej nad ich własnymi służbami, gdy:

— działalność rzeczonej spółki jest ograniczona do terytorium tych jednostek samorządu terytorialnego i jest w zasadniczej części wykonywana na ich rzecz, oraz

— mają one decydujący wpływ zarówno na strategiczne cele, jak i na istotne decyzje tej spółki, poprzez organy statutowe, w których skład wchodzą przedstawiciele owych jednostek samorządu terytorialnego.

(por. pkt 90; sentencja)
Artykuł 49 WE nie sprzeciwia się regulacji państwa członkowskiego, która zakazuje prywatnym podmiotom gospodarczym mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, gdzie zgodnie z prawem świadczą podobne usługi, oferowania gier losowych przez Internet na terytorium rzeczonego państwa członkowskiego.

Niewątpliwie uregulowanie to prowadzi do ograniczenia swobody świadczenia usług zagwarantowanej przez art. 49 WE, nakładając ponadto ograniczenie na swobodę rezydentów danego państwa członkowskiego do korzystania przez Internet z usług oferowanych w innym państwie członkowskim.

Jednakże sporne ograniczenia mogą ze względu na specyfikę oferowania gier hazardowych przez Internet zostać uznane za uzasadnione celem zwalczania oszustw i przestępczości. W istocie przyznanie wyłącznych praw na prowadzenie gier hazardowych przez Internet jednemu podmiotowi, który jest poddany ścisłej kontroli organów publicznych, może umożliwić skupienie prowadzenia gier w kontrolowanym obiegu i może zostać uznane za właściwe dla ochrony konsumentów przed oszustwami popełnianymi przez podmioty urządzające te gry.

Jeżeli chodzi o ocenę koniecznego charakteru systemu spornego, sektor gier losowych oferowanych przez Internet nie jest przedmiotem harmonizacji wspólnotowej. Państwo członkowskie jest więc uprawnione do stwierdzenia, że sama tylko okoliczność, iż prywatny podmiot gospodarczy oferuje zgodnie z prawem usługi z tego sektora przez Internet w innym państwie członkowskim, w którym ma siedzibę i w którym zasadniczo podlega już wymogom prawnym i kontroli ze strony właściwych organów tego państwa członkowskiego, nie może być uznana za wystarczającą gwarancję ochrony krajowych konsumentów przed niebezpieczeństwem oszustwa i przestępczości w świetle trudności, jakie mogą napotkać w tym kontekście organy państwa członkowskiego siedziby przy ocenie profesjonalnych walorów i prawości takiego podmiotu. Ponadto z powodu braku bezpośredniego kontaktu pomiędzy konsumentem a podmiotem prowadzącym gry gry losowe dostępne przez Internet wiążą się z innym i bardziej znaczącym ryzykiem w porównaniu do tradycyjnego rynku takich gier, jeżeli chodzi o ewentualne oszustwa popełnione przez podmioty prowadzące te gry wobec konsumentów. Poza tym nie można wykluczyć możliwości, że podmiot sponsorujący niektóre zawody sportowe, w odniesieniu do których przyjmuje zakłady, oraz niektóre drużyny biorące udział w tych zawodach, znajdzie się w sytuacji umożliwiającej mu wywieranie bezpośredniego lub pośredniego wpływu na ich wynik, a tym samym — zwiększenie zysku.

(por. pkt 53, 54, 67–73; sentencja)