Sprawa C-516/06 P

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Ferriere Nord SpA

„Odwołanie — Konkurencja — Decyzja Komisji — Grzywna — Wykonanie — Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 — Przedawnienie — Akt niekorzystny — Niedopuszczalność”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. I - 10688

Streszczenie wyroku

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne

(art. 230 WE, art. 256 akapit czwarty WE; rozporządzenie Rady nr 2988/74, art. 5 ust. 1 lit. a))

Akty, w drodze których Komisja nakazuje przedsiębiorstwu zapłatę pozostałej części należnego salda grzywny za naruszenie reguł konkurencji i zagraża mu przystąpieniem do wykonania uprawnień z gwarancji bankowej ustanowionej przez to przedsiębiorstwo, należy uznać za wezwania do wykonania decyzji nakładającej grzywnę i jako takie, niezależnie od tego, czy zostały wydane przed upływem terminu ewentualnego przedawnienia, czy po jego upływie, nie mogą być one uznane za wywołujące wiążące skutki prawne naruszające interesy ukaranego przedsiębiorstwa jako że są one faktycznie jedynie aktami przygotowawczymi do aktów o charakterze czysto wykonawczym. Wynika z tego, że takie akty nie stanowią aktów mogących być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.

Interpretacji tej nie podważa — w sytuacji, gdy Komisja wyraża również w drodze tych aktów zgodę na zaniechanie naliczania odsetek po wydaniu przez Trybunał wyroku utrzymującego w mocy sankcję — fakt zawarcia pojęcia „decyzja” w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2988/74 dotyczącego okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami dotyczącymi konkurencji, na mocy którego okres przedawnienia wykonania przerywa „zawiadomienie o decyzji zmieniającej początkową wysokość grzywny, kary lub okresowych kar pieniężnych lub oddalającej wniosek o zmianę”. Zakładając nawet bowiem, że decyzja w rozumieniu tego artykułu stanowi, niezależnie od okoliczności, akt zaskarżalny na podstawie art. 230 WE, Komisja nie zawiadamia w drodze omawianych aktów ukaranego przedsiębiorstwa o decyzji „zmieniającej początkową wysokość grzywny, kary lub okresowych kar pieniężnych” w rozumieniu pierwszego z wymienionych przepisów.

Zresztą sam fakt, że Komisja wyraża zgodę na zaniechanie naliczania odsetek po wydaniu przez Trybunał wyroku utrzymującego w mocy sankcję, nie może być uznany za mogący przekształcić akt niezaskarżalny w akt zaskarżalny. Ta okoliczność nie może bowiem sama w sobie — w stosunku do sytuacji wynikającej z decyzji nakładającej grzywnę — wywołać wiążących skutków prawnych naruszających interesy ukaranego przedsiębiorstwa.

Wreszcie nie można przeciwko takiej interpretacji powołać się na argument, zgodnie z którym w przypadku niezaskarżalności spornych aktów na podstawie art. 230 WE istniałaby próżnia prawna. W istocie przymusowa egzekucja decyzji Komisji, która nakłada zobowiązanie pieniężne na dany podmiot, jest regulowana na podstawie art. 256 WE, który w akapicie czwartym zawiera przepisy zapewniające skuteczną ochronę sądową. W każdym razie faktem pozostaje, że chociaż warunek dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności dotyczący wiążących skutków prawnych naruszających interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej należy interpretować w świetle zasady skutecznej ochrony sądowej, to interpretacja taka nie może prowadzić do wykluczenia zastosowania tego warunku, bez naruszenia granic kompetencji powierzonych w traktacie WE sądom wspólnotowym.

(por. pkt 28–33)