Artykuł 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że:

– artykuł ten nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, że w sytuacji gdy okres pobytu wnioskodawcy ubiegającego się o ochronę międzynarodową w strzeżonym ośrodku rozpoczyna się dopiero po zaakceptowaniu wniosku o przejęcie przez państwo członkowskie, do którego ów wniosek skierowano, pobyt tej osoby w strzeżonym ośrodku może trwać maksymalnie dwa miesiące, pod warunkiem, po pierwsze, że okres pobytu w strzeżonym ośrodku nie przekracza czasu potrzebnego na przeprowadzenie przekazania, ocenianego z uwzględnieniem szczególnych wymogów tego postępowania w każdym konkretnym przypadku, oraz po drugie, że w danym wypadku okres ten nie może być dłuższy niż sześć tygodni, licząc do chwili ustania skutku zawieszającego odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie; oraz

– stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala w takiej sytuacji na przedłużenie okresu pobytu w strzeżonym ośrodku do trzech lub dwunastu miesięcy, w trakcie których przekazanie mogło być skutecznie przeprowadzone.

Wykładni art. 28 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia Dublin III należy zatem dokonywać w ten sposób, że przewidziany w tym przepisie maksymalny termin sześciu tygodni na przeprowadzenie przekazania osoby umieszczonej w strzeżonym ośrodku znajduje zastosowanie tylko w sytuacji, gdy zainteresowana osoba przebywa już w takim ośrodku w chwili zaistnienia jednego z dwóch zdarzeń, o których mowa w tym przepisie. W konsekwencji, jeżeli pobyt zainteresowanej osoby w strzeżonym ośrodku do czasu przekazania rozpoczął się dopiero po zaakceptowaniu wniosku o przejęcie przez państwo członkowskie, do którego ów wniosek skierowano, okres pobytu w takim ośrodku będzie w danym wypadku podlegał jednemu z terminów określonych w art. 28 ust. 3 tego rozporządzenia dopiero z chwilą ustania skutku zawieszającego odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie, stosownie do treści art. 27 ust. 3 tego rozporządzenia.

Mimo braku określenia maksymalnego okresu pobytu w strzeżonym ośrodku w rozporządzeniu Dublin III, pobyt w takim ośrodku musi przede wszystkim uwzględniać zasadę wyrażoną w art. 28 ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia, zgodnie z którą umieszczanie w strzeżonym ośrodku powinno następować na możliwie najkrótszy okres i trwać nie dłużej niż jest to rzeczywiście niezbędne do przeprowadzenia wymaganych postępowań administracyjnych z należytą starannością do momentu przekazania. Ponadto zainteresowana osoba nie może być umieszczona w strzeżonym ośrodku przez okres znacznie przekraczający termin sześciu tygodni, w którym przekazanie powinno zostać skutecznie przeprowadzone, gdyż z art. 28 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia Dublin III wynika, że mając w szczególności na względzie uproszczony charakter procedury przekazania między państwami członkowskimi ustanowionej w tym rozporządzeniu, okres ten jest co do zasady wystarczający na przeprowadzenie przekazania przez właściwe organy (zob. analogicznie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Lanigan, C‑237/15 PPU, EU:C:2015:474, pkt 60).

Z tego względu, ponieważ okoliczność, że pobyt wnioskodawcy ubiegającego się o ochronę międzynarodową w strzeżonym ośrodku rozpoczyna się po zaakceptowaniu wniosku o przejęcie przez państwo członkowskie, do którego ów wniosek skierowano, nie sprawia, iż przekazanie tej osoby staje się szczególnie skomplikowane, umieszczenie w strzeżonym ośrodku na okres trzech lub dwunastu miesięcy, w trakcie których przekazanie mogło być skutecznie przeprowadzone, przekracza okres, który jest rzeczywiście niezbędny do przeprowadzenia wymaganych postępowań administracyjnych z należytą starannością do momentu przekazania.

Z kolei w tego rodzaju sytuacji, mając na względzie uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich, którymi dysponują one w kontekście przyjmowania środków służących wykonaniu przepisów prawa Unii, dwumiesięczny okres pobytu w strzeżonym ośrodku nie może być postrzegany jako rzeczywiście nadmierny, przy czym właściwy organ musi w każdym konkretnym przypadku ocenić, pod kontrolą sądów krajowych, czy zastosowanie takiego okresu jest zasadne.

(zob. pkt 39–41, 45–47, 49; pkt 1 sentencji)