ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 2 marca 2011 r. – Claro przeciwko OHIM

(sprawa C‑349/10 P)

Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Odmowa rejestracji – Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej – Niezłożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania – Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 – Odwołanie oczywiście bezzasadne

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Termin do wniesienia odwołania i jego forma – Złożenie w terminie pisma przedstawiającego podstawy odwołania – Przesłanka dopuszczalności (rozporządzenia: Rady nr 40/94, art. 59; Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 49) (por. pkt 39-41)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie T‑225/09 Claro przeciwko OHIM i Telefónica, w którym Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lutego 2009 r. (sprawa R 1079/2008‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Telefónica, SA a BCP S/A

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 12 stycznia 2011 r. – Eriksen i.in. przeciwko Komisji

(sprawy połączone C‑205/10 P, C‑217/10 P i C‑222/10 P)

Odwołanie – Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie – Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego mającego miejsce niedaleko Thule (Grenlandia, Dania) – Dyrektywa 96/29/Euratom – Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Prawo Komisji do wniesienia skargi – Wykonywanie uprawnień dyskrecjonalnych – Prawo jednostek do domagania się od Komisji zajęcia stanowiska – Brak – Związek z uprawnieniem Komisji do przyznania zwolnień – Brak (art. 226 WE, art. 141 EWEA) (por. pkt 42-43, 56, 67)

2. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Niezgodność z prawem Bezprawność – Niewszczęcie przez Komisję postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Czyn niezawierający znamion bezprawności (art. 226 WE, art. 288 akapit drugi WE, art. 141 EWEA) (por. pkt 52-53)

3. EWEA – Traktat – Zakres stosowania – Działania wojskowe – Wyłączenie – Skutki dla zdrowia publicznego wypadku nuklearnego, który wydarzył się w dziedzinie wojskowej – Brak wpływu (traktat EWEA) (por. pkt 66)

Przedmiot

Odwołania od postanowień Sądu (czwarta izba) z dnia 24 marca 2010 r. w sprawach T‑516/08 Eriksen przeciwko Komisji, T‑6/09 Hansen przeciwko Komisji i T‑5/09 Lind przeciwko Komisji, w których Sąd odrzucił jako oczywiście pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej skargi o odszkodowanie i zadośćuczynienie mające na celu uzyskanie naprawienia szkody, którą swoim zdaniem ponieśli skarżący w następstwie niepodjęcia przez Komisję środków niezbędnych w celu zobowiązania Danii do przestrzegania dyrektywy 96/29 ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, s. 1) i do zastosowania tych przepisów do pracowników narażonych na skutki wypadku jądrowego w Thule (Grenlandia), co stanowiło naruszenie uchwały Parlamentu Europejskiego w sprawie konsekwencji tej katastrofy dla zdrowia ludności podjętej w dniu 20 kwietnia 2007 r. [petycja 720/2002, 2006/2012 (INI)]

Sentencja

1) Odwołania zostają oddalone.
Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie T‑321/07 Lufthansa AirPlus Servicekarten przeciwko OHIM i Applus Servicios Tecnológicos, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „AirPlus International”, zarejestrowanego dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 36 i 42, na decyzję R 310/2006‑2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 czerwca 2007 r. oddalającą odwołanie do decyzji Wydziału Sprzeciwów, na mocy której nie uwzględniono sprzeciwu wnoszącej odwołanie wobec rejestracji graficznego znaku towarowego „A+” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 36, 37, 40, 41 i 42.
Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T‑311/10 Platis przeciwko Radzie i Grecji, w którym to postanowieniu Sąd oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności wielu rozporządzeń Rady wydanych w 1997, 1998, 1999 i 2000 r. w sprawie określonych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro, nominałów i specyfikacji technicznych monet denominowanych w euro przeznaczonych do obrotu oraz do kursów wymiany między euro a walutami państw członkowskich przyjmujących euro, jak również stwierdzenie nieważności ustaw krajowych 2842/2000 i 2948/2001 transponujących do greckiego porządku prawnego zakwestionowane rozporządzenia – Oczywista niedopuszczalność – Oczywisty brak kompetencji
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. – Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgi-Jiu i Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Vijulan

(sprawa C‑335/10)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Podatki wewnętrzne – Artykuł 110 TFUE – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych

Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju – Podatek mający zastosowanie do przywożonych pojazdów używanych i niemający żadnego odpowiednika w odniesieniu do znajdujących się na rynku krajowym pojazdów w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia – Niedopuszczalność (art. 110 TFUE) (por. pkt 20, 21, 23; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Curtea de Apel Craiova - Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich – Podatek ekologiczny nakładany na pojazdy samochodowe przy ich pierwszej rejestracji w danym państwie członkowskim – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE – Czasowe zwolnienie dotyczące pojazdów o określonych parametrach

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.
Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T‑106/09 adp Gauselmann przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił wniesioną przez właściciela słownego krajowego znaku towarowego „Merkur” zarejestrowanego dla towarów należących do klas 6, 9, 28, 35, 37, 41 i 42 skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 1266/2007–1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 12 stycznia 2009 r., oddalającej odwołanie wniesione od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który oddalił sprzeciw wniesiony przez skarżącą wobec rejestracji graficznego znaku towarowego „Archer Maclean’s Merkury” dla towarów należących do klas 9, 16 i 28 – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Kryteria oceny
1)

Artykuł 155 ust. 2 TFUE oraz porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 maja 1999 r. stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 11 ust. 2 dekretu prezydenckiego 164/2004 zawierającym uregulowania dotyczące pracowników zatrudnionych w sektorze publicznym na podstawie umów o pracę na czas określony i które stanowią, że wniosek pracownika mający na celu przekształcenie następujących po sobie umów o pracę na czas określony, które można uznać za stanowiące nadużycie w umowę o pracę na czas nieokreślony powinien zostać przedstawiony właściwemu organowi w terminie zawitym dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie wspomnianego dekretu, pod warunkiem że termin ten nie jest mniej korzystny niż terminy stosujące się do podobnych środków prawa wewnętrznego z zakresu prawa pracy i że nie powoduje on, iż korzystanie z praw przyznanych w porządku prawnym Unii jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.
Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 24 sierpnia 2010 r. w sprawie T‑386/09 Grúas Abril Asistencia przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 7 sierpnia 2009 r., w którym instytucja ta poinformowała skarżącą, że fakty będące przedmiotem wniesionej przez nią do Komisji skargi nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku, iż doszło do naruszenia art. 81 WE, 82 WE i 86 WE i że sprawie tej nie zostanie nadany dalszy bieg.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2011 r. – Torresan przeciwko OHIM

(sprawa C‑5/10 P)

Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Słowny znak towarowy CANNABIS – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 7 ust. 1 lit. c

1. Wspólnotowy znak towarowy – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c), art. 51 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 45–50)

2. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (por. pkt 85, 86)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T‑234/06 Torresan przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 czerwca 2006 r. (sprawa R 517/2005‑2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG a Giampietrem Torresanem.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. – Dai Cugini przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

(sprawa C‑151/10)

Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Dyrektywa 97/81/WE – Równość traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy – Dyskryminacja – Przeszkoda administracyjna mogąca ograniczać możliwości zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy – Obowiązkowe ogłaszanie i kontrola umów o pracę i rozkładów czasu pracy

Polityka społeczna – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 97/81 – Uregulowania krajowe wprowadzające obowiązek przechowywania i ogłaszania umów o pracę oraz rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin (dyrektywa Rady 97/81, załącznik, klauzula 4, klauzula 5 ust. 1) (por. pkt 45-46, 49-50, 55-56; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Arbeidshof te Antwerpen (Afdeling Hasselt) – Wykładnia dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1998, L 14, s. 9) – Uregulowania krajowe wprowadzające system ogłaszania i kontroli rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, przewidujący obowiązkowe sporządzanie i przechowywanie, pod rygorem sankcji karnych lub administracyjnych, dokumentów ewidencjonujących dokładny czas pracy każdego z pracowników

Sentencja

Klauzulę 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które nakładają na pracodawców obowiązek przechowywania i ogłaszania umów o pracę oraz rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, o ile dowiedzione zostanie, że uregulowania te nie prowadzą do traktowania takich pracowników w sposób mniej korzystny niż pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin, znajdujących się w porównywalnej sytuacji lub – jeśli występuje różnica w traktowaniu – o ile dowiedzione zostanie, że jest ona uzasadniona względami obiektywnymi i nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia celów, których realizacji służy jej istnienie.

Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych i prawnych, w szczególności na gruncie właściwego prawa krajowego, w celu dokonania oceny, czy w rozpatrywanej przezeń sprawie przesłanki te są spełnione.
Odwołanie wniesione od postanowienia Prezesa Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie T‑177/10 R Alcoa Transformazioni przeciwko Komisji – Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2009) 8112 wersja ostateczna z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 38/A/2004 (ex NN 58/2004) i C 36/B/2006 (ex NN 38/2006) wprowadzonej w życie przez Republikę Włoską na rzecz Alcoa Trasformazioni srl.
Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2011 r. – Agapiou Joséphidès przeciwko Komisji i EACEA

(sprawa C‑626/10 P)

Odwołanie – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 4 ust. 2 tiret pierwsze – Ochrona prywatności i integralności osoby fizycznej – Ochrona interesów handlowych – Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 – Agencje wykonawcze – Właściwość do rozpoznawania wniosków potwierdzających o udostępnienie dokumentów – Zasada przejrzystości – Pojęcie nadrzędnego interesu publicznego – Obraza prawa

1. Odwołanie – Zarzuty – Wymóg wystąpienia z konkretnym zarzutem wobec elementu rozumowania Sądu (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 lit. c)) (por. pkt 60)

2. Postępowanie – Uzasadnienie wyroków – Zakres (por. pkt 87)

3. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 107)

4. Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Akt niedoręczony skarżącemu – Obowiązek zażądania przedstawienia całego tekstu w rozsądnym terminie od chwili dowiedzenia się o jego istnieniu (art. 230 akapit piąty WE) (por. pkt 127, 131)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 października 2010 r. w sprawie T‑439/08 Agapiou Josephides przeciwko Komisji i EACEA, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji EACEA z dnia 1 sierpnia 2008 r. dotyczącej dostępu do dokumentów dotyczących utworzenia centrum doskonałości im. Jeana Monneta na Panepistimio Kyprou (uniwersytecie cypryjskim), a po drugie stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji Komisji nr C(2007) 3749 z dnia 8 sierpnia 2008 r., dotyczącej przyznania pomocy w ramach programu kształcenia ustawicznego, będącego częścią programu im. Jeana Monneta – Naruszenie prawa dostępu do dokumentów i zasady przejrzystości – Obraza prawa

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 października 2011 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

(sprawa C‑560/10 P)

Odwołanie – Zamówienia publiczne na usługi – Zarządzanie portalem „Twoja Europa” i jego utrzymywanie – Odrzucenie oferty – Rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i 2342/2002 – Pełny odpis sprawozdania z oceny – Zasady przejrzystości i równego traktowania – Prawo do dobrej administracji i prawo do rzetelnego procesu – Naruszenia prawa – Przeinaczenie dowodów – Oczywista niedopuszczalność – Zarzut oczywiście bezzasadny

Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c)) (por. pkt 26, 33–34)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T‑300/07 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2007 r., w której odrzuca ona ofertę złożoną przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w ramach przetargu ENTR/05/78, część 2 (zarządzanie infrastrukturą), na zarządzanie portalem „Twoja Europa” i jego utrzymywanie oraz udziela tego zamówienia innemu oferentowi.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T‑369/09 Quinta do Portal przeciwko OHIM – Vallegre, którym Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 1012/2008–1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Vallegre i Vinhos do Porto, SA a Sociedade Quinta do Portal, SA
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2011 r. – Cassina przeciwko Alivar i Galliani Host Arredamenti

(sprawa C‑198/10)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Własność przemysłowa i handlowa – Dyrektywa 98/71/WE – Prawna ochrona wzorów – Artykuł 17 – Obowiązek kumulacji ochrony wzorów z ochroną prawa autorskiego – Przepisy krajowe wyłączające ochronę na podstawie prawa autorskiego wzorów, które stały się własnością publiczną przed ich wejściem w życie

Zbliżanie ustawodawstw – Wzory – Dyrektywa 98/71 – Zasada kumulacji ochrony wzorów z ochroną prawa autorskiego – Przepisy krajowe wykluczające całkowicie, albo w granicach wcześniejszego używania, spod ochrony na podstawie prawa autorskiego wzory, które stały się własnością publiczną przed ich wejściem w życie w odniesieniu do osób trzecich, które wytworzyły i wprowadziły do obrotu produkty wykonane zgodnie z tymi wzorami – Niedopuszczalność (dyrektywa nr 98/71 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 17) (por. pkt 24–28, 32–34; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Corte d’Appello di Milano – Wykładnia art. 17 oraz 19 dyrektywy 98/71/WE Parlamentu i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów – Przepisy krajowe dokonujące transpozycji dyrektywy przez wprowadzenie ochrony praw autorskich do wzorów – Przysługująca państwu członkowskiemu możliwość rozszerzenia warunków przyznawania rzeczonej ochrony

Sentencja

Wykładni art. 17 dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów należy dokonywać w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, wykluczającym albo całkowicie, albo w granicach wcześniejszego używania, spod ochrony na podstawie prawa autorskiego tego państwa członkowskiego wzory, które stały się własnością publiczną przed wejściem w życie tych przepisów w odniesieniu do wszystkich osób trzecich, które wytworzyły już lub wprowadziły do obrotu w tym państwie członkowskim produkty wykonane zgodnie ze wspomnianymi wzorami przed tą datą.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. – Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău przeciwko Druțu

(sprawa C‑438/10)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Podatki wewnętrzne – Artykuł 110 TFUE – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych

Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju (art. 110 TFUE) (por. pkt 20–22; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Curtea de Apel Bacău Secţia Comercială, Contencios Administrativ şi Fiscal – Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim – Podatek ekologiczny obciążający pojazdy samochodowe podczas ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE – Dyskryminacja w stosunku do używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych na terytorium tego państwa członkowskiego i niepodlegających temu podatkowi przy późniejszej sprzedaży i nowej rejestracji

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. – Micşa przeciwko Administrația Finanțelor Publice Lugoj i in.

(sprawa C‑573/10)

Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania – Podatki wewnętrzne – Artykuł 110 TFUE – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych

Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju – Podatek mający zastosowanie do przywożonych pojazdów używanych i niemający żadnego odpowiednika w odniesieniu do znajdujących się na rynku krajowym pojazdów w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia – Niedopuszczalność (art. 110 TFUE) (por. pkt 22–23, 25; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Curtea de Apel Timişoara – Rejestracja pojazdów używanych wcześniej zarejestrowanych w innym państwie członkowskim – Podatek ekologiczny nakładany na pojazdy samochodowe przy ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE – Ważność zwolnienia z zapłaty podatku ustanowionego dla niektórych kategorii pojazdów

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Corte suprema di cassazione – Podatek dochodowy od osób prawnych – Uregulowania krajowe ustanawiające odmienną stawkę podatku od dywidend wypłacanych przez spółki w zależności od miejsca ich siedziby – Transakcje handlowe z udziałem spółek z siedzibą na terytorium Włoch oraz spółek z siedzibą za granicą – Decyzja administracyjna o uznaniu podatku za należny w odniesieniu do spółek z siedzibą za granicą – Pojęcie nadużycia prawa zdefiniowane w wyroku w sprawie C‑255/02 Halifax i in. – Zastosowanie do krajowych podatków niezharmonizowanych, jak podatki bezpośrednie