Dyrektywa 1999/31 ma bowiem zastosowanie tylko do odpadów unieszkodliwianych, a nie do tych, które zostały poddane odzyskowi, ponieważ art. 3 ust. 1 tej dyrektywy przewiduje, że ma ona zastosowanie do każdego składowiska odpadów, które jest określone w art. 2 lit. g) wspomnianej dyrektywy jako miejsce przeznaczone do usuwania odpadów na lub w ziemi. Z powyższego wynika, że odpady inne niż odpady wydobywcze mogą wchodzić w zakres stosowania dyrektywy 1999/31 tylko w sytuacji, gdy trafiają one na składowiska w celu unieszkodliwiania odpadów, a nie w przypadku gdy odpady te są poddawane odzyskowi. To właśnie w tym kontekście należy interpretować art. 3 ust. 2 tiret drugie tej dyrektywy, który wyłącza z jej zakresu stosowania wykorzystanie na składowiskach odpowiednich odpadów obojętnych w celu zagospodarowania lub rekultywacji i wypełniania wyrobisk lub w celach budowlanych.

Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2006/21 w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35 należy interpretować w ten sposób, że nie skutkuje on objęciem przepisami dyrektywy 1999/31 w sprawie składowania odpadów wypełniania wyrobiska kamieniołomu odpadami innymi niż odpady wydobywcze, w przypadku gdy proces ten stanowi odzysk tych odpadów, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

Ponieważ termin „odzysk” nie został zdefiniowany w dyrektywie 1999/31 w sprawie składowania odpadów, należy odnieść się do definicji zawartej w art. 3 pkt 15 dyrektywy 2008/98 w sprawie odpadów. Tymczasem art. 3 pkt 15 dyrektywy 2008/98 określa w szczególności odzysk odpadów jako proces, którego głównym wynikiem jest to, aby dane odpady służyły użytecznemu zastosowaniu poprzez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym wypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji. Z powyższego wynika, że oszczędzanie zasobów naturalnych powinno być głównym celem procesu odzysku. Przeciwnie, gdy oszczędzanie surowców jest jedynie skutkiem ubocznym procesu, którego głównym celem jest unieszkodliwianie odpadów, nie może ono podważyć kwalifikacji tego procesu jako procesu unieszkodliwiania.

Jednakże każdy proces obróbki odpadów powinien być uznany za unieszkodliwianie lub za odzysk i, jak wynika z art. 3 pkt 19 dyrektywy 2008/98, ten sam proces nie może zostać jednocześnie uznany za unieszkodliwianie i za odzysk. W tych okolicznościach, gdy proces obróbki odpadów nie może być powiązany z tylko jednym z procesów lub z kategorii procesów wskazanych w załącznikach I i II do tej dyrektywy, na podstawie samego brzmienia omawianych procesów, należy kwalifikować ten proces w odniesieniu do każdego konkretnego przypadku z osobna w świetle celów i definicji wspomnianej dyrektywy. W tym względzie co się tyczy czynności wypełniania wyrobiska kamieniołomu odpadami innymi niż odpady wydobywcze, do sądu krajowego należy dokonanie oceny w świetle wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dotyczących danej sprawy i z uwzględnieniem realizowanego dyrektywą 2008/98 celu, polegającego na ochronie środowiska naturalnego, czy taka czynność dotyczy głównie odzyskiwania odpadów innych niż odpady wydobywcze, które są przeznaczone do stosowania podczas tego wypełniania. Może tak być, jeżeli z jednej strony przyjmuje się, że wypełnianie wspomnianego kamieniołomu zostałoby dokonane nawet w przypadku, gdyby takie odpady nie były dostępne i gdyby zatem było konieczne stosowanie innych materiałów. Z drugiej strony omawiane wypełnianie kamieniołomu można będzie traktować jako proces odzysku jedynie w sytuacji, gdy zgodnie z najnowszym stanem wiedzy naukowej i technicznej stosowane odpady są odpowiednie do tego celu.

(por. pkt 36, 37, 39, 41–43, 45)