Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))

2. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność ‑ Zakwestionowanie wykładni lub zastosowania prawa wspólnotowego dokonanych przez Sąd – Dopuszczalność

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58; regulamin Trybunału, art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c))

3. Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Badanie stanu faktycznego z urzędu

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58; rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74)

4. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 3)

5. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 2 i 3)

Summary

1. Kryteria oceny charakteru odróżniającego, w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, trójwymiarowych znaków towarowych, które stanowi wygląd zewnętrzny samego towaru, nie różnią się od kryteriów stosowanych do innych kategorii znaków.

Jednakże przy stosowaniu powyższych kryteriów sposób postrzegania znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców niekoniecznie będzie taki sam w przypadku trójwymiarowego znaku towarowego, który stanowi wygląd zewnętrzny samego towaru, jak w przypadku znaku słownego lub graficznego, którym jest oznaczenie niemające związku z wyglądem zewnętrznym towarów, dla których jest przeznaczone. W braku elementów graficznych lub słownych przeciętny konsument zwykle nie wnioskuje na temat pochodzenia towarów na podstawie ich kształtu czy kształtu ich opakowania i dlatego ustalenie istnienia charakteru odróżniającego w przypadku znaku trójwymiarowego może okazać się trudniejsze niż w przypadku znaku słownego czy graficznego.

W tych okolicznościach tylko znak, który w sposób znaczący obiega od normy lub zwyczajów panujących w danym sektorze i w związku z tym może pełnić podstawową funkcję wskazywania pochodzenia, nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu tego przepisu.

Orzecznictwo dotyczące trójwymiarowych znaków towarowych, które stanowi wygląd zewnętrzny samego towaru, znajduje zastosowanie także wówczas, gdy zgłoszony znak towarowy jest dwuwymiarowym przedstawieniem trójwymiarowego kształtu danego towaru, ponieważ taki znak towarowy nie składa się również z oznaczenia niemającego związku z wyglądem oznaczanych nim towarów.

(por. pkt 26–29)

2. Zgodnie z art. 225 WE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c) regulaminu Trybunału odwołanie powinno dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, którego uchylenia odwołujący się domaga, oraz argumenty prawne, które uzasadniają to żądanie. Nie spełnia wymogów sformułowanych w tych przepisach odwołanie, które jedynie powtarza lub dosłownie odtwarza zarzuty i argumenty podniesione już przed Sądem i nie zawiera nawet argumentacji mającej na celu wskazanie naruszenia prawa, którym miałby być dotknięty zaskarżony wyrok.

Jednakże kwestie prawne rozstrzygnięte w postępowaniu w pierwszej instancji mogą być przedmiotem postępowania odwoławczego, jeżeli wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie prawa wspólnotowego przez Sąd. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł oprzeć swojego odwołania na zarzutach i argumentach, które były już przedstawione przed Sądem, postępowanie odwoławcze straciłoby w części swój sens.

(por. pkt 47, 48)

3. Zgodnie z art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego eksperci Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) a w postępowaniu odwoławczym – izby odwoławcze Urzędu obowiązani są zbadać stan faktyczny z urzędu, aby stwierdzić, czy zgłoszonego znaku towarowego dotyczą podstawy odmowy rejestracji wymienione w art. 7 tego rozporządzenia. Wynika z tego, że właściwe organy Urzędu mogą uzasadniać swoje rozstrzygnięcia okolicznościami faktycznymi, które nie zostały podniesione przez zgłaszającego znak towarowy. Przy podejmowaniu decyzji organy te są co do zasady zobowiązane zbadać, czy okoliczności takie rzeczywiście wystąpiły, obowiązek ten nie dotyczy jednak sytuacji, w których opierają się one na faktach notoryjnych. Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy ma możliwość podważenia przed Sądem faktów notoryjnych, którymi posłużył się Urząd. Stanowisko Sądu dotyczące tego, czy dane okoliczności faktyczne należą do faktów notoryjnych stanowi ocenę okoliczności faktycznych, która – z wyjątkiem przypadków czystych błędów w ustaleniach faktycznych – nie podlega kontroli Trybunału.

(por. pkt 50–53)

4. Udział danego znaku towarowego w rynku jest istotną wskazówką przy ocenie, czy dany znak towarowy nabył charakter odróżniający w drodze używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Jest tak w szczególności wtedy, gdy znak towarowy, który stanowi wygląd zewnętrzny towaru, dla którego znak jest zgłaszany, pozbawiony jest charakteru odróżniającego z uwagi na to, że nie odróżnia się dostatecznie od normy lub zwyczajów panujących w danym sektorze. Jest prawdopodobne, że w takich przypadkach znak towarowy nie nabędzie charakteru odróżniającego, chyba że w wyniku jego używania oznaczane nim towary będą miały znaczący udział w danym rynku.

Z tych samych względów rozmiar reklamy skierowanej na rynek danych produktów, który obrazują wydatki na reklamę poniesione w celu promocji znaku towarowego, może także stanowić istotną wskazówkę przy ocenie, czy znak ten nabył charakter odróżniający w drodze używania.

Zresztą ocena tego, czy informacje takie są konieczne do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy dany znak towarowy nabył charakter odróżniający w drodze używania jest częścią oceny okoliczności faktycznych przeprowadzanej przez organy Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) – a w razie wniesienia skargi – przez Sąd.

(por. pkt 76–78)

5. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, w związku z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia, nie rejestruje się znaków towarowych, które w części Wspólnoty pozbawione są charakteru odróżniającego.

Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 ust. 1 lit. b) nie ma zastosowania, jeżeli w następstwie używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu do towarów lub usług, dla których występuje się o rejestrację.

Wynika z tego, że znak towarowy może być zarejestrowany na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 tylko wówczas, gdy wykazane zostanie, iż znak ten nabył w drodze używania charakter odróżniający w tej części Wspólnoty, w której początkowo nie miał charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b). Częścią Wspólnoty, o której mowa w art. 7 ust. 2, może być jedno państwo członkowskie.

(por. pkt 81–83)