ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/71

Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Hmicho/Rada

(Sprawa T-275/15)

(2015/C 294/86)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Samir Hmicho (Poole, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: V. Davies, solicitor, oraz T. Eicke, QC)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14) lub decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 64, s. 41) lub decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/784 z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 124, s. 13) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 16, s. 1) lub rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 124, s. 1) lub rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/780 z dnia 19 maja 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 64, s. 10) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego;

— stwierdzenie nieważności decyzji Rady, zawartej w piśmie z dnia 20 maja 2015 r. o sygnaturze SGS15/06024, potwierdzającej umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie i „zmieniającej informację dotyczącą [skarżącego] widniejącą w decyzji wykonawczej i rozporządzeniu wykonawczym Rady”;

— zasądzenie od Unii Europejskiej na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia;

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej dla zastosowania wobec niego środków ograniczających lub oczywistego błędu w ocenie, ze względu na brak jakichkolwiek racjonalnych powiązań między nim a osobami, w które wymierzone są przyjęte przez Unię środki ograniczające, a więc osobami, które wspierają reżim syryjski lub czerpią z niego korzyści.

Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzje Rady 2013/255/WPZiB, 2015/383 i 2015/784, rozporządzenia Rady nr 36/2012, nr 2015/375 i nr 2015/780, a także decyzja z dnia 20 maja 2015 r. stanowią naruszenie praw podstawowych skarżącego chronionych na gruncie Karty prawo podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, w tym prawa do godności człowieka, dobrej administracji, obejmującego prawo do obrony, obowiązek uzasadnienia i domniemanie niewinności, prawa do skutecznego środka prawnego i sprawiedliwego procesu, prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa właśności.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 (1) poprzez przyjęcie, że inwestycja polegająca na tworzeniu centrów usług wspólnych, w tym zatrudnieniu specjalistów z branży IT opracowujących innowacyjne usługi, nie stanowi „inwestycji produkcyjnej przyczyniającej się do tworzenia i ochrony trwałych miejsc pracy” w rozumieniu tego przepisu i w rezultacie nie może być współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.
—

W przedmiocie systemu oceny 1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników, zasad rozkładu ciężaru dowodu, zakazu orzekania ultra petita i prawa do obrony wnoszącej odwołanie. 2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia granic kontroli sądowej. Wnosząca odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej Służby Publicznej kilkakrotnie przekroczył granice swojej kontroli, i zdaje się, że chce narzucić jej przyjęcie określonego systemu oceny. 3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do braku obiektywizmu systemu oceny niewyrażanej liczbowo i naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego.
—

W opinii skarżącego środki ograniczające stanowią sankcję za jego polityczne przekonania, które wyraził jako dziennikarz i komentator. Ograniczają one także możliwość korzystania przez z niego z przysługującego mu prawa do wolności wypowiedzi, a także działanie agencji informacyjnej Rossija Siegodnia, którą kieruje. Zdaniem skarżącego ograniczeń nie może uzasadniać sam tylko fakt, że Rada nie zgadza się z treścią niektórych jego reportaży. Dodatkowo brak jest dowodów na to, że zachęcał on do stosowania przemocy albo podjął jakiekolwiek działania uzasadniające ograniczenie jego prawa do wolności wypowiedzi.
1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia zostało wydane na niezgodnej z prawem podstawie prawnej, gdyż rozporządzenie nr 1107/2009, a w szczególności jego art. 24 i załącznik II pkt 4 naruszają prawo Unii. — Strona skarżąca podnosi, że dowody naukowe wskazują na to, iż kryteria trwałości, bioakumulacji i toksyczności („kryteria TBT”), a zwłaszcza kryterium trwałości, nie są właściwe dla miedzi. — Ponadto według strony skarżącej zastosowanie kryteriów TBT do substancji nieorganicznych nie jest spójne z innymi aktami prawnymi, które zostały wdrożone w dziedzinie regulowanych substancji chemicznych. — Strona skarżąca utrzymuje wreszcie, że w odniesieniu do substancji kwalifikujących się do zastąpienia zastosowanie kryteriów TBT do związków miedzi wykracza poza to, co niezbędne do osiągnięcia celów, którym służy rozporządzenie nr 1107/2009, a w rozporządzeniu tym błędnie zinterpretowano zasadę ostrożności.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 294/82

Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – Lacamanda Group/OHIM – Nigel Woolley (HENLEY)

(Sprawa T-362/15)

(2015/C 294/99)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Lacamanda Group Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Scott, barrister)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nigel Woolley (Braceborough, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Właściciel spornego znaku towarowego: Nigel Woolley

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „HENLEY” – wspólnotowy znak towarowy nr 4 743 563

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2255/2012-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

— Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;
—

w rezultacie, w wypadku, gdy odwołanie zostanie uznane za zasadne: — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 24 lutego 2012 r.; — zasądzenie od ECDC zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 80 000 EUR za krzywdę doznaną przez wnoszącego odwołanie i podniesioną w pierwszym zarzucie skargi w sprawie F-161/12; — zasądzenie od ECDC zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 56 800 EUR za krzywdę doznaną przez wnoszącego odwołanie i podniesioną w incydentalnych żądania odszkodowawczych przedstawionych w trakcie postępowania w pierwszej instancji;
1.

Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji z tego powodu, że wyłącza ona „budowę (odporność na uszkodzenia, ścieranie, zarysowania i odbarwienia)” z podkryteriów udzielania zamówień, co narusza specyfikację istotnych warunków zamówienia, art. 110 ust. 1 i art. 113 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 („rozporządzenia finansowego”) oraz zasady ogólne równego traktowania i przejrzystości.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do zakresu prawa do bycia wysłuchanym. — Sąd do spraw Służby Publicznej, nie opierając się na jakimkolwiek orzecznictwie ani nie podając konkretnego uzasadnienia, przyjął szeroką wykładnię zakresu prawa do bycia wysłuchanym, mającą zastosowanie nie tylko do twierdzeń czynionych pod adresem danej osoby, ale również do konsekwencji przypisywanych jej zachowaniu. Ponadto, podejście przyjęte przez Sąd do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do zakresu prawa do bycia wysłuchanym jest sprzeczne z jego własnymi ustaleniami poczynionymi w zaskarżonym wyroku.
—

Strona skarżąca podnosi, iż Komisja nie może odmówić pomocy państwa ze względów, o których decydować powinny władze polskie, ponieważ mają większe doświadczenie w danym sektorze. Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie ma ponadto podstaw do odmowy pomocy na podstawie informacji, jakimi dysponowała w czasie złożenia wniosku przez JYSK. „Tabela punktów” (podcel 4.5.2.), zdaniem skarżącej, dokładnie przedstawia cele i zadania PO IG, które były znane przedstawicielowi Komisji w komitecie monitorującym w momencie składania wniosku przez JYSK. Jak twierdzi strona skarżąca, prawidłowe rozumienie czy interpretacja PO IG winno brać pod uwagę specyficzną wiedzę władz polskich na temat miejsc pracy oraz przygotowania zawodowego pracowników w Radomsku, a do Komisji nie należy zastępowanie w każdym detalu oceny władz polskich na etapie wdrażania programu, ani też tym bardziej nie jest prawidłowe traktowanie jakiegokolwiek zamiaru czy „celu” jako decydującego, jak to czyni Komisja. Zdaniem strony skarżącej właściwe rozumienie PO IG oraz przepisów prawa UE winno opierać się na fakcie, iż niektóre przepisy są ważniejsze od innych, co zostało dobrze zilustrowane w tabeli punktów (podcel 4.5.2.).
—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, dopuszczając zgłoszenie nr 9 384 041 do rejestracji dla następujących towarów: czekolada, ciasto na wypieki, wyroby cukiernicze, cukierki, cukierki do żucia, dropsy, żelki, karmelki, guma do żucia, guma balonowa, lizaki, lukrecja, galaretki (wyroby cukiernicze), toffi, miętówki, słodycze;
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia, zapisanego w art. 296 TFUE, w odniesieniu do przypisania państwu decyzji rady wierzycieli i wierzycieli zabezpieczonych — Komisja nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zatwierdzenia decyzji rady wierzycieli i wierzycieli zabezpieczonych przez sąd w Trenčínie. Komisja nie przedstawiła także uzasadnienia w odniesieniu do prawa weta wierzycieli zabezpieczonych dotyczącego kontynuowania działalności przez NCHZ na podstawie słowackiego prawa upadłościowego.
—

oddalenie wniosku spółki web2get GmbH & Co. KG o unieważnienie prawa do należącego do skarżącej wspólnotowego znaku towarowego nr 1 599 620;
4.

Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji SATCEN z dnia 28 lutego 2014 r. o usunięciu skarżącej ze stanowiska skarżąca podnosi cztery zarzuty. — Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony, art. 10.1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego SATCEN oraz prawa do dobrej administracji. — Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady bezstronności. — Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady prawdy materialnej w odniesieniu do okoliczności, na jakie powołał się organ powołujący, prawa do ujawnienia informacji pomocnych w udowodnieniu jej niewinności oraz zasady domniemania niewinności. — Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy. W sprawozdaniu dyrektora nie ma mowy o okolicznościach faktycznych, na które skarżyła się skarżąca. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej błędnie odmówił zwrócenia się do dyrektora o wskazanie konkretnych zachowań, których miała dopuścić się skarżąca.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej Ares (2015) 2176662 z dnia 26 maja 2015 r. wydanej na wniosek nr GESTDEM 2015/1640 zgodnie z art. 4 przepisów wykonawczych do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji,
—

zasądzenie od Rady następujących kwot na rzecz strony skarżącej: — 8 8 9 06 191 EUR z tytułu szkody materialnej poniesionej do dnia wniesienia niniejszego roszczenia; — 8 7 13 285 EUR z tytułu odsetek od kwoty podanej w tiret pierwszym powyżej, powiększonych o odsetki dzienne w wysokości 10 377 EUR do chwili wydania wyroku, posiłkowo według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego + 2 % rocznie do chwili wydania wyroku, w dalszej kolejności posiłkowo według takiej stopy i przez taki okres, jakie Trybunał uzna za właściwe; — dziennej stawki w wysokości 54 716 EUR z tytułu szkody materialnej od dnia wniesienia niniejszego roszczenia do końca okresu objętego roszczeniem; — odsetek od całkowitej kwoty wyliczonej zgodnie z tiret trzecim powyżej według stopy 4,2601 % rocznie do chwili wydania wyroku, posiłkowo według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego + 2 % rocznie do chwili wydania wyroku, w dalszej kolejności posiłkowo według takiej stopy i przez taki okres, jakie Trybunał uzna za właściwe; — 3 2 9 64 320 EUR z tytułu szkody materialnej od końca okresu objętego roszczeniem; — 1 0 00 000 EUR z tytułu krzywdy; — odsetek naliczanych po wydaniu wyroku od kwot podanych w tiret od pierwszego do szóstego powyżej według stopy 4,2601 % rocznie do dnia zapłaty, posiłkowo według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego + 2 % rocznie do chwili wydania wyroku, w dalszej kolejności posiłkowo według takiej stopy i przez taki okres, jakie Trybunał uzna za właściwe; oraz — poniesionych przez Bank kosztów postępowania;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 320/39

Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Fruit of the Loom/OHIM – Takko (FRUIT)

(Sprawa T-431/15)

(2015/C 320/56)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fruit of the Loom, Inc. (Bowling Green, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister i V. Marsland, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Takko Holding GmbH (Telgte, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed OHIM

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „FRUIT” – wspólnotowy znak towarowy nr 5 077 508

Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie R 1641/2014-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie OHIM i Takko Holding GmbH kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut
—

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 kwietnia 2015 r. wydanej przez Europejską Agencję Chemikaliów (zwaną dalej „ECHA”) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE), w formie pisma zatytułowanego „Statement of Non-Compliance following a Dossier Evaluation Decision under Regulation (EC) No 1907/2006” [stwierdzenie braku zgodności z przepisami w następstwie decyzji w sprawie oceny dokumentacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006] (zwanego dalej „SONC”) oraz załącznika do niej (sygnatura CCH-C-0000005770-74-01/F);
1.

Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej w wyniku oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych, popełnionego przez Komisję w związku z wystąpieniem obchodzenia środków oraz charakterem dostępnych danych. — Skarżąca podnosi, że Komisja nie posiada dowodu na poparcie twierdzenia, że ramy rowerów pochodzą z Chin. — Skarżąca twierdzi, że przeciwnie wszystkie przedstawione przez nią dowody wskazują, że odnośne ramy rowerów pochodzą z Wietnamu. — Wreszcie zdaniem skarżącej Komisja nie jest upoważniona ani na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 ani orzecznictwa Trybunału, aby stwierdzić po prostu, że skarżąca dokonywała przeładunku odnośnego produktu pochodzącego z Chin.
3.

Naruszenie art. 5 ust. 3 i 4 traktatu i zasad prawa dotyczących stosowania Traktatu, naruszenie zasady pomocniczości i naruszenie zasady proporcjonalności. Strona skarżąca podnosi: — Decyzja wspólnotowa jest niezgodna z prawem w szczególności odnośnie do art. 6, zatytułowanego „Środki zwalczania”. Przepis ten jest niejasny i nieproporcjonalny, ponieważ ma zastosowanie do roślin zdrowych lub tylko do roślin podejrzanych o zakażenie w promieniu 100 m od miejsca zakażonej rośliny. Przepis taki jest pozbawiony logiki pod względem naukowym, a w szczególności jest nieproporcjonalny w odniesieniu do realizowanego celu. — Decyzja wspólnotowa jest niezgodna z prawem także w odniesieniu do art. 9, zatytułowanego „Przemieszczanie określonych roślin w Unii”, ponieważ wprowadza masowy i nieuzasadniony zakaz przemieszczania bez względu na stan zdrowia rośliny. Jest to jest tym bardziej szkodliwe, jeżeli tylko uwzględnia się okoliczność, że zakaz ten został nałożony zarówno poza wyznaczonym obszarem, jak i na nim. — Zaskarżona decyzja narusza zasady proporcjonalności i pomocniczości. — Decyzja wspólnotowa jest niezgodna z prawem w szczególności odnośnie do art. 9 ust. 2 lit. d), f) i h), w którym Komisja w drodze wyjątku od art. 9 ust. 1, wprowadziła strefę buforową 200 m wokół miejsca uprawy i wprowadziła szereg wymogów dotyczących tej strefy. Wyjątek taki jest w oczywisty sposób bezskuteczny, ponieważ strefa buforowa dokoła miejsca uprawy może być poza kontrolą sprawowaną przez zakłady hodowli roślin we wszystkich przypadkach, w których wspomniana strefa buforowa objęta jest własnością osób trzecich.
—

W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja znacznie wykracza poza wyjaśnienie pytań podniesionych w decyzji wstępnej, a tym samym zarusza prawo do przesłuchania oraz gwarancje proceduralne wynikające z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2). Po pierwsze, w zaskarżonej decyzji uznano, że nie należy oceniać środka pomocy na podstawie wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, podczas gdy w decyzji wstępnej podkreślono, że jest to „jedyna podstawa prawna dla oceny zgodności z rynkiem wewnętrznym”. Po drugie, w zaskarżonej decyzji uznano, że w wyjątkowych sytuacjach można oceniać zgodność pomocy bezpośrednio na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, chociaż w decyzji wstępnej w ogóle nie wspomniano o istnieniu takiej możliwości. W efekcie strona skarżąca została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie tych zagadnień, które ostatecznie okazały się decydujące dla Komisji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 328/19

Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Kolachi Raj Industrial/Komisja

(Sprawa T-435/15)

(2015/C 328/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd (Karaczi, Pakistan) (przedstawiciel: P. Bentley, QC)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/776 (1), w zakresie w jakim: — (i) oddala wniosek skarżącej o zwolnienie z rozszerzenia środków antydumpingowych na przywóz rowerów wysyłanych z Pakistanu; — (ii) rozszerza ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 (2) na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz rowerów wysyłanych przez skarżącą z Pakistanu; oraz — (iii) pobiera rzeczone cło od przywozu z Pakistanu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 938/2014 (3).

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym pozwana naruszyła art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51). W szczególności stosując art. 13 ust. 2 lit. b) pozwana popełniła błędy proceduralne i błędy co do prawa oraz przyjęła niespójny tok rozumowania.

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/776 z dnia 18 maja 2015 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, wprowadzone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 wobec przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin (Dz.U. L 122, s. 4).

(2) Rozporządzenie Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 153, s. 17)

(3) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 938/2014 z dnia 2 września 2014 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w drodze przywozu rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz.U. L 263, s. 5)
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 20 dyrektywy 2006/42/WE, który stanowi, że każdy środek ograniczający podjęty zgodnie z tą dyrektywą powinien zawierać „wskazanie dokładnych podstaw, na których jest oparty” i „[o środku] powiadamia się zainteresowaną stronę tak szybko jak to możliwe, z jednoczesnym poinformowaniem jej o przysługujących na mocy przepisów prawnych obowiązujących w danym państwie członkowskim środkach odwoławczych oraz o terminach, w jakich skorzystanie z tych środków jest możliwe”. — W tym względzie skarżąca uważa, że, ponieważ podjęty wobec niej przez władze łotewskie środek ograniczający nigdy nie został jej notyfikowany, to Komisja zaskarżoną decyzją uznała za uzasadniony poważnie naruszający prawa do obrony skarżącej środek podjęty po zakończeniu postępowania przeprowadzonego niezgodnie z prawem i wadliwego ze względu na poważne w szczególności formalne nieprawidłowości.