ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

Zarzut pierwszy: Naruszenie praw skarżącej do obrony — W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do skutecznej obrony i w szczególności wymóg uzasadnienia poprzez brak podania wystarczającego uzasadnienia dla wpisania jej do załącznika VIII zaskarżonego rozporządzenia. — Ponadto skarżąca podnosi, że Rada zaniechała wskazać, na wyraźne żądanie skarżącej, powodów lub wyjaśnień oraz odpowiednich dowodów, które uzasadniałyby jej wpisanie do załącznika VIII zaskarżonego rozporządzenia. — W ramach pierwszego zarzutu podniesiono ponadto, że Rada naruszyła prawo skarżącej do zajęcia stanowiska poprzez brak udzielenia skarżącej przewidzianej w art. 36 ust. 3 i 4 zaskarżonego rozporządzenia możliwości przedstawienia uwag odnośnie wpisania na listę objętą sankcjami i w związku z tym wszczęcia weryfikacji przez Radę.
—

stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2010 r., zaadresowanej do Riccardo Nenciniego oraz pisma dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu Europejskiego nr 315653 z dnia 13 października 2010 r. dotyczącego „zwrotu nienależnie pobranych kwot z tytułu dodatku na zatrudnienie asystentów i podróże służbowe — nota obciążeniowa” a także następujących aktów, będących przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem (nr sprawy T-431/10): decyzji Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lipca 2010 r. zaadresowanej do Riccardo Nenciniego i w razie potrzeby innych aktów z nią związanych oraz pisma dyrektora generalnego Dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu Europejskiego nr 312331 z dnia 4 sierpnia 2010 r. zaadresowanego do Riccardo Nenciniego i w razie potrzeby innych aktów z nim związanych;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/43

Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2010 r. — Cosepuri przeciwko EFSA

(Sprawa T-532/10)

()

2011/C 30/79

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Cosepuri Soc. coop. p.a. (Bolonia, Włochy) (przedstawiciel: F. Fiorenza, avvocato)

Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności odmowy udzielonej spółce Cosepuri w dniu 15 września 2010 r. w zakresie dostępu do dokumentów,

— nakazanie EFSA udzielenia dostępu do dokumentów uznanych za poufne,

— obciążenie EFTA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca w niniejszej sprawie, będąca też skarżącą w sprawie T-339/10 (1) Cosepuri przeciwko EFTA, wnosi skargę na decyzję Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFTA) z dnia 15 września 2010 r. dotyczącą przetargu CFT/EFSA/FIN/2010/01 (ogłoszenie o zamówieniu 2010/S 51-074689), którego przedmiotem są usługi przewozu we Włoszech i w Europie, zakończonego powierzeniem zamówienia innemu przedsiębiorstwu.

W zaskarżonej decyzji EFSA odmówił dostępu do pewnych dokumentów dotyczących przetargu, a w szczególności do dokumentów dotyczących wymogów dopuszczenia i oceny najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.

Na poparcie swych żądań skarżąca wskazuje na naruszenie mających zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. (2), rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. (3) oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji, zasady przejrzystości i prawa dostępu do dokumentów. W ostatniej kolejności skarżąca wskazuje na nadużycie władzy.

Skarżąca podnosi w szczególności, że pozwany urząd nie wskazał szkody, którą poniósłby podmiot, któremu udzielono zamówienia na skutek przyznania dostępu do wnioskowanych dokumentów oraz brak uzasadnienia częściowej odmowy dostępu, jako że w świetle przetargu chodziło od dane porównawcze, zawarte w dokumentach udostępnionych w postępowaniu przetargowym przez konkurentów, a zatem wyłączone z zakresu zastrzeżonych informacji handlowych. Ponadto, skarżąca wnosi o połączenie niniejszej sprawy z zawisłą wcześniej przed Sądem sprawą T-339/10.

(1) Dz. U. C 288, s. 47.

(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 248, s. 1).

(3) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. L 145, s. 43).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 30/41

Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2010 r. — Google przeciwko OHIM — Giersch Ventures (GMail)

(Sprawa T-527/10)

()

2011/C 30/75

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Google, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey i A. Bognár)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Giersch Ventures LLC (Los Angeles, Stany Zjednoczone)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 września 2010 r. w sprawie R 342/2010-4; i

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towary „GMail” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5685136

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Giersch Ventures LLC

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 30666860 „G-mail” dla m.in. towarów i usług z klas 9, 38 i 42; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 30025697 „G-mail … und die Post geht richtig ab” dla usług z klas 38, 39 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na popełnienie przez Izbę Odwoławczą błędu: i) przy porównaniu pod względem wizualnym spornego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie; ii) poprzez niewzięcie pod uwagę sposobu postrzegania przez dane kręgi konsumentów; iii) poprzez założenie, że elementy słowne złożonych znaków towarowych są zawsze bardziej znaczące niż elementy wizualne, oraz poprzez pominięcie orzecznictwa w tym zakresie; iv) poprzez stwierdzenie, że wcześniejszy znak towarowy w całości nie może być uznany za samoistnie słaby; i v) poprzez stwierdzenie, że argumenty strony skarżącej co do znaczenia porównania znaków towarowych pod względem wizualnym w stosunku do porównania pod względem fonetycznym są nieprzekonujące.
—

tytułem żądania ewentualnego — częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie dotyczącym korekt zastosowanych w odniesieniu do zmian wynikających z przekroczenia progów emisji hałasu (pododcinek IX-A), ze zmiany PGOU (ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Santa Oliva (pododcinek IX-A) oraz z różnic w warunkach geotechnicznych (pododcinki X-B, XI-A, XI-B et IX-C), skutkujące zmniejszeniem kwot korekt do 2 348 201,96 EUR;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/30

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Aitic Penteo przeciwko OHIM — Atos Worldline (PENTEO)

(Sprawa T-585/10)

2011/C 63/57

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aitic Penteo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Atos Worldline SA (Bruksela, Belgia)

Żądania strony skarżącej

— zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2010 r. w sprawie R 774/2010-1 i uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5480561;

— ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2010 r. w sprawie R 774/2010-1; i

— obciążenie OHIM i Atos Worldline SA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PENTEO” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5480561

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Atos Worldline SA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy „XENTEO” dla towarów i usług z klas 9, 36, 37, 38 i 42; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 863851 „XENTEO” dla towarów i usług z klas 9, 36, 37, 38 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza: i) art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, który zakazuje jakiejkolwiek dyskryminacji, wymagając równego traktowania zgodnie z prawem; ii) art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą uprzednich praw skarżącej; iii) art. 75 i 76 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych w odpowiednim terminie przez skarżącą; i iv) art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
—

dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „Kindertraum” (nr zgłoszenia 002773059) również w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów należących do klas 16 i 28;
2)

Drugi zarzut dotyczy naruszenia prawa w tym zakresie, że oddalono zarzut niezgodności z prawem art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. — Wnosząca odwołanie utrzymuje, że zastosowanie tego przepisu doprowadziło do naruszenia podstawowej zasady równego traktowania urzędników i zasady ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej, ponieważ zaszeregowanie wnoszącej odwołanie, po pomyślnym przejściu przez nią konkursu wyższego stopnia, zostało obniżone, podczas gdy laureaci konkursu zmiany kategorii w grupie zaszeregowania B*10 zostali korzystniej potraktowani, ponieważ zaszeregowano ich do grupy A*10. — Wnosząca odwołanie utrzymuje ponadto, że SSP naruszył prawo, gdy uznał, że zarzut niezgodności z prawem art. 5 ust. 2 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie został podniesiony w sposób dorozumiany w oparciu o zarzut dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia.
Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art 137 ust. rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1), naruszenia ogłoszenia o zamówieniu z wyjaśnieniami oraz braku uzasadnienia.
—

Tytułem żądania ewentualnego: przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w zmienionym składzie do ponownego rozpoznania sprawy co do istoty.
—

Zgodnie z art. 85 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w celu przyznania dodatkowego terminu płatności „w celu ochrony praw Wspólnoty dłużnik składa gwarancję finansową, obejmującą nieuregulowany dług, zarówno kwotę główną, jak i odsetki, co jest zaakceptowane przez księgowego instytucji”. Odsetki, które są zabezpieczone ww. gwarancją stanowią zatem prawo Wspólnot, w niniejszym przypadku prawo do otrzymania należnych kwot.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/30

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2010 r. — macros consult przeciwko OHIM — MIP Metro (makro)

(Sprawa T-579/10)

2011/C 55/54

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: macros consult GmbH — Unternehmensberatung für Wirtschafts — und Finanztechnologie (Ottobrunn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Raible)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

— zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 października 2010 r. w sprawie R 339/2009-4 poprzez uznanie wniesionego przez skarżącą odwołania za zasadne i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

— obciążenie OHIM i MIP Metro Group kosztami postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku, postępowania odwoławczego oraz niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający słowny element „makro” dla towarów i usług z klas 1–42

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Złożony na podstawie art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) wniosek o unieważnienie prawa do znaku dotyczy towarów i usług z klas 9, 35, 36 i 41

Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ skarżąca używała określenia „macros Consult” jeszcze przed datą zarejestrowania spornego wspólnotowego znaku towarowego jako firmy, nazwy handlowej, a także oznaczenia odróżniającego i z tego względu przysługuje jej prawo pierwszeństwa na podstawie § 5 ust. 1 zdanie pierwsze Markengesetz (niemieckiej ustawy o znakach towarowych).

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)
2)

Zarzut drugi dotyczący braku pozytywnego zakończenia postępowania w sprawie klauzuli ochronnej w drodze decyzji Komisji kwalifikującej zakazy władz niemieckich jako bezzasadne. Inhalatory Broncho Air® i effecto® nie są niebezpieczne, przy czym ze względu na domniemanie zgodności spornego wyrobu medycznego posiadającego oznakowanie CE ciężar dowodu dotyczący niebezpieczeństwa wyrobu spoczywa na państwie członkowskim. Przydatność inhalatora Broncho Air® lub effecto® jest ponadto wykazana poprzez przedstawienie wystarczających danych klinicznych. Ze względu na brak pozytywnej decyzji Komisji doszło do znacznego spadku obrotów u atmed AG, a zatem również u skarżącego, co doprowadziłoby do upadłości oraz do utraty patentów i prawa do wyłącznej sprzedaży.
7)

Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego postępowania sądowego w kontekście faktu, iż Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, że nie jest właściwy do zbadania prawidłowości i powagi względów uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy.
4)

Zarzut czwarty oparty na naruszeniu prawa poprzez to, iż Komisja niesłusznie uznała, że prawa operatorów prywatnych nie zostały naruszone, ponieważ mogą oni zwrócić się do krajowych sądów gospodarczych w celu uzyskania zwrotu przez France Télécom nadmiarowo zapłaconych kwot, podczas gdy złożoności takiej sprawy uczyniłaby niemożliwym pełne uzyskanie prawa do zwrotu przed tymi sądami.
—

ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego złożonego przez skarżącą w dniu 21 grudnia 2010 r. do OHIM w odniesieniu do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego nr 3693108.
Po pierwsze, skarżący zarzucają, że Europejski Bank Centralny błędnie zinterpretował lub zastosował art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. (EBC/2004/3), który przewiduje wyjątek od ogólnego prawa dostępu przyznanego w art. 2 tej decyzji, ze względu na to, że: i) Europejski Bank Centralny nie zinterpretował art. 4 ust. 1 lit. a) w ten sposób, że wymaga on rozważenia czynników interesu publicznego na rzecz ujawnienia; ii) Europejski Bank Centralny nie przyłożył wystarczającej lub odpowiedniej wagi do czynników interesu publicznego przemawiających za ujawnieniem żądanych dokumentów; iii) Europejski Bank Centralny przecenił lub błędnie określił interes publiczny przemawiający przeciwko ujawnieniu żądanych dokumentów.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63/27

Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Environmental Manufacturing przeciwko OHIM — Wolf (Przedstawienie głowy wilka)

(Sprawa T-570/10)

2011/C 63/53

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Environmental Manufacturing LLP (Stowmarket, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i M. Atkins, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Société Elmar Wolf, SAS (Wissembourg, Francja)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie R 425/2010-2; i

— obciążenie OHIM i Elmar Wolf, SAS kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający głowę wilka dla towarów z klasy 7 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4971511

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Elmar Wolf, SAS

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany we Francji graficzny znak towarowy nr 99786007 „WOLF Jardin” dla towarów z klas 1, 5, 7, 8, 12 i 31; zarejestrowany we Francji graficzny znak towarowy nr 1480873 „Outils WOLF” dla towarów z klas 7 i 8; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 154431 „Outils WOLF” dla towarów z klas 7 i 8; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 352868 „Outils WOLF” dla towarów z klas 7, 8, 12 i 21;

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

Podniesione zarzuty: zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 42 ust. 2 i art. 42 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nieokreślenie przez Izbę Odwoławczą w ramach klasy towarów, dla których zostały zarejestrowane wcześniejsze znaki towarowe, spójnej podkategorii, która mogłaby być postrzegana niezależnie od szerszej klasy, i tym samym niestwierdzenie, że istniały tylko dowody na to, że znak towarowy był rzeczywiście używany w odniesieniu do części towarów, dla których znaki towarowe były chronione.

Ponadto zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne określenie przez Izbę Odwoławczą właściwego konsumenta, niesłuszne stwierdzenie, że istnieje odpowiedni związek, i niezastosowanie kryterium wpływu na zachowanie gospodarcze właściwego konsumenta ani kryterium, zgodnie z którym aby zostać uznany za nieuczciwy, znak towarowy musi przenosić pewien wizerunek na towary późniejszych użytkowników lub dawać tym towarom bodziec marketingowy, co nie miało miejsca. Poza tym zabrakło uznania ze strony Izby Odwoławczej, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego nawet nie wskazał poprawnie odpowiedniej szkody zgodnie z art. 8 ust. 5, a tym mniej wykazał, iż jest ona prawdopodobna, i z tego względu nie wywiązał się ze spoczywającego na nim obowiązku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 80/23

Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2011 r. — Bank Refah Kargaran przeciwko Radzie

(Sprawa T-24/11)

2011/C 80/44

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Bank Refah Kargaran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

— stwierdzenie nieważności decyzji 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. w części dotyczącej strony skarżącej;

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 961/2010 w części dotyczącej strony skarżącej;

— orzeczenie, że decyzja 2010/413/WPZiB nie ma zastosowania do strony skarżącej

— obciążenie Radzie kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne lub podobne do przytoczonych w sprawie T-4/11 Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie
4)

Zarzut czwarty, w którym skarżąca utrzymuje, że zaskarżone akty zostały wydane z naruszeniem jej prawa do obrony, a w szczególności jej prawa do rzetelnego procesu, ze względu na to, że: — skarżącej nie przedstawiono żadnego dowodu czy dokumentu na poparcie twierdzeń Rady z uwagi na to, że dodatkowe twierdzenia przedstawione w 2009 r. w odniesieniu do decyzji z 2008 r. i potwierdzone w 2010 r. były bardzo niejasne, mało zrozumiałe, tak że prawdopodobnie nie jest możliwe, aby skarżąca mogła się do nich ustosunkować. — skarżącej odmówiono dostępu do dokumentów oraz prawa do bycia wysłuchanym. — zaskarżone akty nie są wystarczająco uzasadnione co narusza skarżącej prawo do skutecznej ochrony sądowej.
—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2010) 9525 wersja ostateczna z dnia 21 grudnia 2010 r., pomoc państwa, sprawy MC 8/2009 i C 43/2009 — Niemcy — WestLB w zakresie, w jakim Komisja w sposób domniemany postanowiła, że Niemcy ograniczyły się do wystąpienia tylko z jednym wnioskiem mającym na celu przedłużenie do dnia 15 lutego 2011 r. terminu do zbycia spółki Westdeutsche Immobilienbank AG i zakończenia nowych transakcji przez tę spółkę oraz że w związku z tym nie było potrzeby rozstrzygania o przedłużeniu wykraczającym poza tę datę;
2)

Drugi zarzut, podnoszony pomocniczo, dotyczy naruszenia art. 1, 5 i 7 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i decyzji w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ SSP niesłusznie orzekł, że EPSO nie jest właściwe do niewpisania zainteresowanych na listę kandydatów, którzy mogą przedłożyć pełne zgłoszenie do konkursu po etapie preselekcji.
3)

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/99, art. 8 rozporządzenia nr 1663/95 (8), art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005, art. 11 rozporządzenia nr 885/2006 (9) oraz prawa do obrony poprzez wyłączenie wydatków z finansowania, mimo że przewidziane w ww. przepisach postępowanie kontradyktoryjne nie zostało przeprowadzone we wszystkich postępowaniach służących dokonaniu ustaleń prowadzących do wyłączenia wydatków z finansowania.