W dziedzinie konkurencji zachowanie spółki zależnej może zostać przypisane spółce dominującej, w szczególności, jeżeli pomimo posiadania przez ową spółkę zależną odrębnej osobowości prawnej, nie określa ona samodzielnie swojego zachowania na rynku, lecz co do zasady stosuje się do wskazówek udzielanych jej przez spółkę dominującą, przy uwzględnieniu w szczególności powiązań gospodarczych, organizacyjnych i prawnych łączących te dwa podmioty prawne. W istocie w takiej sytuacji, ze względu na to, że spółka dominująca i jej spółka zależna stanowią jeden podmiot gospodarczy i tym samym tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 TFUE, Komisja może skierować decyzję nakładającą grzywny do spółki dominującej, bez konieczności wykazania jej osobistego uczestnictwa w naruszeniu.

W szczególnym wypadku, kiedy spółka dominująca posiada cały lub prawie cały kapitał spółki zależnej, która popełniła naruszenie unijnych zasad konkurencji, istnieje wzruszalne domniemanie, iż owa spółka dominująca rzeczywiście wywiera decydujący wpływ na swoją spółkę zależną. W tych okolicznościach wystarczy, że Komisja wykaże, iż cały lub prawie cały kapitał spółki zależnej znajduje się w posiadaniu spółki dominującej, aby przyjąć, że ta ostatnia wywiera decydujący wpływ na politykę handlową swej spółki zależnej. Komisja będzie zatem mogła uznać spółkę dominującą za solidarnie odpowiedzialną za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną, chyba że spółka dominująca, na której spoczywa ciężar obalenia domniemania, przedstawi wystarczające dowody mogące wykazać, że jej spółka zależna działa na rynku w sposób autonomiczny. W celu stwierdzenia, czy sprawca naruszenia określa swe zachowanie na rynku w sposób autonomiczny, należy uwzględnić wszystkie istotne okoliczności dotyczące związków gospodarczych, organizacyjnych i prawnych wiążących go z podmiotem nadrzędnym, które mogą różnić się w poszczególnych przypadkach, a których z tego powodu nie można wymienić w sposób wyczerpujący.

Rozwiązanie to opiera się na przesłance, zgodnie z którą podmiotowi prawnemu można przypisać odpowiedzialność za zachowanie innego podmiotu prawnego, w sytuacji gdy ten inny podmiot nie kształtuje w sposób autonomiczny swego zachowania na rynku. W konsekwencji okoliczność, że podmiot posiadający cały lub prawie cały kapitał innego podmiotu lub kontrolujący wszystkie lub niemal wszystkie udziały tego drugiego podmiotu („podmiot nadrzędny”) jest utworzony w formie prawnej fundacji, a nie spółki, nie jest istotna dla sprawy.

W związku z powyższym w przypadku gdy chodzi o ukaranie za naruszenie prawa konkurencji popełnione przez dane przedsiębiorstwo w zastosowaniu przepisów art. 81 WE w związku art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, kwestia, czy każdy z tych podmiotów prawnych, które tworzą to przedsiębiorstwo, prowadzi swą własną działalność gospodarczą i odpowiada zatem, rozpatrywany odrębnie, pojęciu przedsiębiorstwa jest również bez znaczenia. Jedynym decydującym elementem dla nałożenia sankcji jest okoliczność, że wszystkie podmioty prawne, które zostały uznane za solidarnie odpowiedzialne za zapłatę w całości lub w części tej samej kwoty grzywny, stanowią razem, wraz z podmiotem, którego pośrednie uczestnictwo w naruszeniu wykazano („sprawcą naruszenia”), jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 81 WE. Tymczasem to właśnie rzeczywiste wywieranie przez podmiot wiodący decydującego wpływu na sprawcę naruszenia jest w tym zakresie istotne.

(por. pkt 38–45, 60)