ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1). — Odmowa dostępu do dokumentów w związku z naruszeniem prywatności i integralności osoby fizycznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 nie stanowi uzasadnionego powodu w zakresie w jakim możliwe było przekazanie wersji, z której usunięto dane osobowe. — Zastosowanie wyjątku dotyczącego ochrony interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 nie jest uzasadnione w zakresie w jakim sprawozdanie z oceny i wykaz cen nie zawierają żadnej informacji dotyczącej środków technicznych lub kadrowych i nie ujawniają żadnej szczególnej wiedzy fachowej lub techniki. — Nie doszło do naruszenia procesu podejmowania decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 w zakresie w jakim (i) decyzja o udzieleniu zamówienia została przyjęta a umowa o świadczeniu usług z wybranym oferentem została zawarta w chwili podjęcia decyzji o odmowie dostępu, (ii) żądane dokumenty nie stanowią również opinii na użytek wewnętrzny w rozumieniu art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001, a w każdym razie w zakresie w jakim ujawnienie dokumentów nie może prowadzić do naruszenia procesu podejmowania decyzji przez Komisję. — Występuje nadrzędny interes publiczny w postaci zasady przejrzystości w zakresie wykonywania budżetu. — Nie zostało wykazane, że przekazanie części dokumentów w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 nie było możliwe.
1.

Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu prawa do obrony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej zarzucił wnoszącemu odwołanie, że nie przedstawił w sposób wystraczający dowodów w celu wykazania oczywistego błędu w ocenie, mając w pełni wiedzę, że nie miał on realnych możliwości wykazania tego i odmawiając zobowiązania strony pozwanej do przedstawienia wszystkich istotnych dokumentów potrzebnych w celu dokonania oceny zasadności tego zarzutu.
3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego. Skarżący twierdzi, że: — Rada nie przedstawiła skarżącemu indywidualnego i konkretnego uzasadnienia faktycznego i prawnego z naruszeniem art. 296 TFUE; — skarżącemu nie udzielono prawa do przestawienia swojego stanowiska Radzie; — zaskarżonego środki wskazują skarżącego jako odpowiedzialnego za defraudację ukraińskich funduszy państwowych w braku jakiegokolwiek wyroku i dowodu na to, co stanowi naruszenie przysługującego skarżącemu prawa do domniemania niewinności do czasu udowodnienia winy; — skarżący nie został powiadomiony o żadnych dowodach zgromadzonych przeciwko niemu, co uniemożliwiło mu zakwestionowanie ich przed Sądem, co z kolei stanowi naruszenie jego prawa do skutecznego środka prawnego; — skarżący został bezpośrednio pozbawiony praw własności; — zaskarżone sankcje są nieproporcjonalne w stosunku do okoliczności sprawy i dostępnych dowodów; oraz — sposób sportretowania skarżącego w zaskarżonych środkach poważnie narusza jego dobre imię.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. skierowanym do adwokatów skarżącej, dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, zmienionej decyzją Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r oraz w załączniku IX do rozporządzenia (EU) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu wykonanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (EU) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji odmówiono wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 261/43

Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – TAO/AFI i SFIE przeciwko Parlamentowi i Radzie

(Sprawa T-456/14)

2014/C 261/69

Język postępowania: francuski

Strony

Strony skarżące: Association des Fonctionnaires Indépendants pour la Défense de la Fonction Publique Européenne (TAO/AFI) (Bruksela, Belgia) i Syndicat des Fonctionnaires Internationaux et Européens (SFIE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. Casado García-Hirschfeld, adwokat)

Strony pozwane: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

Żądania

Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

— uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności, wniesionej do Sądu;

— stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozporządzeń wraz ze wszystkimi jego konsekwencjami prawnymi;

— obciążenie stron pozwanych wszystkimi kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strony skarżące podnoszą jeden zarzut dotyczący naruszenia uprawnień, jakie one posiadają jako organizacje związkowe i zawodowe, a mianowicie prawa do przedstawienia opinii i prawa do udziału w negocjacjach.

Do stron skarżący nie zwrócono się bowiem o przedstawienie opinii ani na etapie przygotowania projektów, ani na etapie negocjowania podważanych rozporządzeń.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 261/38

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Pszonka przeciwko Radzie

(Sprawa T-381/14)

2014/C 261/63

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Wiktor Pawłowicz Pszonka (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci C. Constantina i J.M. Reymond)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) częściowej nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. i rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, a konkretniej nakazanie: — wykreślenia nazwiska skarżącego z załącznika I do rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r.; — wykreślenia nazwiska skarżącego z załącznika I do decyzji Rady 2014/119/WPZIB z dnia 5 marca 2014 r.;

— stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE częściowej nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. i rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w zakresie, w jakim nie są one zgodne ze wspólnym wnioskiem;

— obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-380/14 Pszonka przeciwko Radzie lub do nich podobne.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie R 224/2012-4 i unieważnienie, na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 włoskiego kodeksu praw własności przemysłowej, prawa do znaku towarowego „CIPRIANI” nr 115824, którego właścicielem jest Hotel Cipriani w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, dla których został on zarejestrowany, lub;
2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej przysługujące skarżącemu, ponieważ podstawa do umieszczenia skarżącego w wykazie jest równoważna z publicznym ogłoszeniem o winie przed jakimkolwiek sądowym rozstrzygnięciem tej kwestii oraz ponieważ skarżącemu nie udzielono żadnych szczególnych informacji w odniesieniu do względów wskazanych w zaskarżonych środkach uzasadniających jego umieszczenie w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, pomimo jego wniosku do Rady o udzielenie informacji.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady podjętej po dokonaniu przeglądu, o którym mowa w ogłoszeniu skierowanym do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1) oraz w rozporządzeniu Rady (UE) nr 267/2012 (2) w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. C 77, s.1), zgodnie z którą decyzja Rady 2010/413/WPZiB oraz rozporządzenie Rady (EU) nr 267/2012 nadal bezpośrednio stosują się do skarżącego;
—

Skarżąca zarzuca, że decyzja naruszyła jej prawa podstawowe chronione przez art. 48 i 49 karty nicejskiej oraz art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 konwencji. Ponadto przypisanie odpowiedzialności spółce Pirelli stanowi naruszenie prawa własności (art. 1 protokołu dodatkowego do konwencji i art. 14 konwencji, jak też art. 17 i 21 karty nicejskiej) i jest sprzeczne z zasadą neutralności w rozumieniu art. 345 TFUE. W końcu Komisja dopuściła się wyraźnego naruszenia prawa do obrony Pirelli, usankcjonowanego w art. 6 konwencji i art. 48 ust. 2 karty nicejskiej, ze względu na to, że skarżąca nie mogła bronić się w przedmiocie zarzucanego naruszenia, gdyż nie dysponowała niczym, co by było użyteczne dla obalenia zarzutów skierowanych do spółki Prysmian
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 292/53

Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Berry Investments przeciwko Radzie

(Sprawa T-496/14)

2014/C 292/65

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Berry Investments, Inc. (Monrowia, Liberia) (przedstawiciele: B. Christianos i S. Paliou, avvocati)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącej kwoty 4 36 357,19 EUR tytułem naprawienia szkody wyrządzonej jej przez bezprawne akty pozwanej oraz odsetek od dnia, w którym pozbawiono ją bezprawnie jej depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie a także odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do dnia całkowitej zapłaty;

— tytułem ewentualnym zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącej 4/5 powyższej kwoty, czyli 3 49 085,75 EUR tytułem naprawienia szkody wyrządzonej jej przez bezprawne akty pozwanej oraz odsetek od dnia, w którym pozbawiono ją bezprawnie jej depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie a także odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do dnia całkowitej zapłaty;

— dalszym tytułem ewentualnym określenie sumy jaką pozwana będzie musiała zapłacić skarżącej tytułem naprawienia szkody wyrządzonej jej przez bezprawne akty pozwanej;

— zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną jej przez naruszenie zasady równego traktowania;

— zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną jej przez naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej i

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca żąda, aby zgodnie z art. 340 ust. 2 TFUE, Sąd Unii Europejskiej mający właściwość na mocy art. 268 TFUE, zasądził naprawienie szkody, którą poniosła ona z powodu niezgodnego z prawem zachowania pozwanej.

Skarżąca twierdzi, że szkoda ta powstała gdy pozwana, przekraczając granice swych kompetencji i z naruszeniem prawa pochodnego oraz zasad prawa Unii, nakazała i w konsekwencji spowodowała, zmniejszenie depozytów bankowych skarżącej w Cyprus Popular Bank Public Co Ltd., a w każdym razie przyczyniła się do tego.

W szczególności skarżąca twierdzi, że pozwana popełniła następujące naruszenia praw podstawowych i zasad ogólnych prawa Unii:

— po pierwsze, naruszenie prawa własności;

— po drugie, naruszenie zasady równego traktowania i

— po trzecie, naruszenie prawa do ochrony sądowej oraz zasady pewności prawa.
1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności, prawa do rzetelnego procesu oraz prawa do obrony — W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi między innymi, że na mocy decyzji wykonującej Rady 2014/216/WPZiB jego nazwisko zostało umieszczone w wykazie zawartym w załączniku do decyzji Rady 2014/119/WPZiB zanim wszczęto śledztwo w sprawie zarzucanej mu działalności przestępczej na Ukrainie. — Skarżący następnie stwierdza, że naruszono przysługujące mu prawo do rzetelnego procesu ze względu na naruszenie prawnej zasady domniemania niewinności. Ponadto skarżący podnosi, że Rada nie poinformowała go o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie ani o powodach przyjęcia wobec niego środków ograniczających. Nie umożliwiła mu też zapoznania się z tymi faktami w rozsądnym terminie po przyjęciu wspomnianych środków. Wreszcie, skarżący twierdzi, że nie mógł skutecznie przedstawić swego stanowiska na temat zaskarżonej decyzji, ani skorzystać z prawa do obrony bezpośrednio po jej wydaniu.
2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i związanego z tym naruszenia art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy odliczaniu cła antydumpingowego od skonstruowanej ceny eksportowej skarżących. Naruszenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wynika z zastosowania przez Komisję nowej metody ustalania, czy cło zostało prawidłowo odzwierciedlone w cenie odsprzedaży, która to metoda jest odmienna od metody stosowanej na ostatnim etapie postępowania przeglądowego, co doprowadziło do obowiązującego cła przeciwko skarżącym
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 282/53

Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Derivados del Flúor przeciwko Komisji

(Sprawa T-500/14)

2014/C 282/69

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Derivados del Flúor, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciel: J. De Juan Casadevall, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

— tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego (Pomoc państwa SA.21233, ex NN/11, ex CP 137/06).

Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-401/14, Duro Felguera przeciwko Komisji oraz w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.

Zarzuca się konkretnie nieprawidłowy brak zastosowania do niniejszej sprawy art. 17, 18 i 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, brak istnienia konkurencyjnej korzyści podatkowej, nieprawidłowe ustalenie beneficjenta pomocy państwa, sprzeczność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym, to że Komisja nadużyła uprawnień, oraz naruszenie zasad równości i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
—

Po uzyskaniu prawomocności przez orzeczenie wstępne, o którym mowa w tiret pierwszym niniejszej skargi, po przeprowadzeniu rozprawy i przedstawieniu dowodów dotyczących ustalenia całej wysokości szkody materialnej, za którą skarżący dochodzą odszkodowania w niniejszej skardze, o nakazanie Unii Europejskiej zapłaty odszkodowania na rzecz każdego ze skarżących za poniesioną szkodę w konsekwencji sprzecznego z prawem niewykonania zobowiązania przez Komisję, o którym mowa w tiret pierwsze niniejszej skargi, to znaczy całej powstałej szkody (damnum emergens) wraz z utraconym zyskiem (lucrum cessans) skarżących poniesionej w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia przedstawienia przez Sąd ministerstwu skarbu państwa i ministerstwu sprawiedliwości odpowiednich wniosków, łącznie w wysokości 6 00 000,00 EUR za każdy rok kalendarzowy i dla każdego ze skarżących wraz odsetkami za zwłokę w wysokości 12 % rocznie liczonych: — w odniesieniu do odszkodowania za łączną powstałą szkodę od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; — w odniesieniu do odszkodowania za cały utracony zysk przez skarżących w 2012 r., od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; — w odniesieniu do odszkodowania za cały utracony zysk przez skarżących w 2013 r., od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; — w odniesieniu do odszkodowania za cały utracony zysk przez skarżących w 2014 r., od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;
—

z zastrzeżeniem wszystkich zarzutów co do prawa i stanu faktycznego oraz dowodów, które zostaną przedstawione w dalszym toku postępowania, o dopuszczenie niniejszego odwołania i uwzględnienie go co do istoty;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 292/50

Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Holistic Innovation Institute przeciwko Komisji

(Sprawa T-468/14)

2014/C 292/61

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Holistic Innovation Institute, SLU (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: R. Muñiz García, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji o wykluczeniu skarżącej spółki z projektu eDIGIREGION, zasądzenie na jej rzecz zapłaty odszkodowania za wyrządzone szkody i nakazanie pozwanej zapłaty kwoty 3 0 55 000 EUR lub pomocniczo, kwoty, jaką oszacuje biegły sądowy wraz z odsetkami naliczonymi w sposób wskazany w niniejszym piśmie, które powinna zapłacić pozwana

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest na decyzję o odrzuceniu udziału skarżącej, przedsiębiorstwa zajmującego się zasadniczo telekomunikacją I+D i usługami konsultacyjnymi w telekomunikacji, działalnością badawczą i innowacyjną, w projekcie europejskim eDIGIREGION, siódmy program ramowy.

W tym zakresie zasadniczo twierdzi, że skarżąca uczestniczyła od czasu jego utworzenia w przygotowaniu projektu eDIGIREGION w ścisłej współpracy z innymi podmiotami, organizując liczne spotkania w Brukseli oraz liczne audiokonferencje w okresie od lipca 2011 r. do stycznia 2012 r., co doprowadziło do utworzenia konsorcjum europejskiego, które przedstawiło propozycję projektu eDIGIREGION (Realizing the Digital Agenda Through Transnational Cooperation Between Regions). W propozycji tego projektu skarżąca jest wspólnikiem nr 5 konsorcjum z budżetem 491,400.00 EUR i wkładem Komisji w wysokości 438,165.00 EUR (14,61 % z łącznej wnioskowanej kwoty).

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że argumenty wysunięte przez Komisję Europejską są całkowicie nieuzasadnione, naruszając podstawową przesłankę wymaganą do tego, aby Komisja mogła postanowić o zawieszeniu udziału danej spółki w projekcie ocenionym w sposób pozytywny: argumenty powinny być jasne, stanowcze i prawidłowo uzasadnione.

Konkretnie, skarżąca twierdzi, że jest przygotowana pod względem technicznym i operacyjnym do uczestnictwa w konsorcjum eDIGIREGION, posiada wystarczającą zdolność finansową do tego, aby stawić czoła przypadającej na nią części dotyczącej współfinansowania oraz ma wystarczające doświadczenie w zarządzaniu projektami i administrowaniem nimi.

W tym zakresie skarżąca uważa, że istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy tym, co podpisał Dyrektor Generalny w ramach pisma zawiadamiającego o zawieszeniu udziału w projekcie i argumentami zawartymi w załączniku do tego pisma.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 292/52

Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Theodorakis i Theodoraki przeciwko Radzie

(Sprawa T-495/14)

2014/C 292/64

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Georgios Theodorakis (Chania, Grecja) i Maria Theodoraki (Chania, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci B. Christianos i S. Paliou)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżących kwoty 1 4 31 193,58 EUR tytułem naprawienia szkody wyrządzonej im przez bezprawne akty pozwanej oraz odsetek od dnia, w którym pozbawiono ich bezprawnie ich depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie a także odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do dnia całkowitej zapłaty;

— tytułem ewentualnym zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżących 4/5 powyższej kwoty, czyli 1 1 44 954,86 EUR tytułem naprawienia szkody wyrządzonej im przez bezprawne akty pozwanej oraz odsetek od dnia, w którym pozbawiono ich bezprawnie ich depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie a także odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do dnia całkowitej zapłaty;

— dalszym tytułem ewentualnym określenie sumy jaką pozwana będzie musiała zapłacić skarżącym tytułem naprawienia szkody wyrządzonej im przez bezprawne akty pozwanej;

— zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżących kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną im przez naruszenie zasady równego traktowania;

— zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżących kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną im przez naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej i

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżący żądają, aby zgodnie z art. 340 ust. 2 TFUE, Sąd Unii Europejskiej mający właściwość na mocy art. 268 TFUE, zasądził naprawienie szkody, którą ponieśli oni z powodu niezgodnego z prawem zachowania pozwanej.

Skarżący twierdzą, że szkoda ta powstała gdy pozwana, przekraczając granice swych kompetencji i z naruszeniem prawa pochodnego oraz zasad prawa Unii, nakazała i w konsekwencji spowodowała, zmniejszenie depozytów bankowych skarżących w Cyprus Popular Bank Public Co Ltd., a w każdym razie przyczyniła się do tego.

W szczególności skarżący twierdzą, że pozwana popełniła następujące naruszenia praw podstawowych i zasad ogólnych prawa Unii:

— po pierwsze, naruszenie prawa własności;

— po drugie, naruszenie zasady równego traktowania i

— po trzecie, naruszenie prawa do ochrony sądowej oraz zasady pewności prawa.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 292/54

Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2014 r. – Seven for all mankind przeciwko OHIM – Seven (SEVEN FOR ALL MANKIND)

(Sprawa T-505/14)

2014/C 292/66

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Seven for all mankind LLC (Vernon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gautier-Sauvagnac)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seven SpA (Leinì, Włochy)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1277/2013-1;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SEVEN FOR ALL MANKIND” dla towarów z klas 14 i 18 – zgłoszenie nr 4 4 43 222

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Seven”

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009