ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003, w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem Rady nr 146/2008 z dnia 14 lutego 2008 r., oraz art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że obniżki płatności bezpośrednich z powodu nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności należy obliczać na podstawie płatności, które zostały lub zostaną przyznane w odniesieniu do roku, w którym miało miejsce to nieprzestrzeganie przepisów.

Artykuł 66 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 oraz art. 70 ust. 8 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina należy interpretować w ten sposób, że obliczone w ten sposób obniżki płatności bezpośrednich są dokonywane w stosunku do płatności, które zostały lub zostaną otrzymane w odniesieniu do roku kalendarzowego, w którym stwierdzono nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności.
1)

Artykuł 4 ust. 5 dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwa członkowskie do przyjęcia uregulowań, które pozwalają, by przyjmujący zabezpieczenie ustanowione na podstawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji zaspokoił swoją wierzytelność powstałą wskutek niewykonania odpowiednich zobowiązań finansowych z tego zabezpieczenia, jeżeli zdarzenie uprawniające do egzekwowania następuje po wszczęciu postępowania upadłościowego względem przyjmującego zabezpieczenie.
Noty wyjaśniające do HS dotyczące pozycji 8525 wskazują, co następuje:

„B. Kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo

Grupa ta obejmuje kamery, które utrwalają obrazy i przekształcają je w sygnał elektroniczny, który jest:

1. przekazywany jako obraz wideo do miejsca poza kamerą w celu oglądania lub zdalnego nagrywania (tj. kamery telewizyjne); lub

2. rejestrowany w kamerze jako zatrzymany obraz lub film (tzn. w kamerach i aparatach cyfrowych oraz rejestrujących kamerach wideo).

Wiele spośród kamer objętych niniejszą pozycją może przypominać aparaty fotograficzne objęte pozycją 9006 lub kamery filmowe objęte pozycją 9007. Kamery objęte pozycją 8525 i kamery objęte działem 90 zawierają zazwyczaj soczewki optyczne do skupiania obrazu na nośniku światłoczułym oraz nastawienia do zmiany ilości światła wpadającego do wnętrza aparatu. Jednak aparaty fotograficzne i kamery filmowe objęte działem 90 naświetlają obrazy na błonie fotograficznej objętej działem 37, podczas gdy aparaty i kamery objęte niniejszą pozycją przekształcają obrazy w dane analogowe lub cyfrowe.

Kamery i aparaty objęte tą pozycją utrwalają obraz poprzez skupianie obrazu na światłoczułym urządzeniu, takim jak komplementarny układ scalony typu półprzewodnik[a] metalowo-tlenkow[ego] (CMOS) lub urządzenie o sprzężeniu ładunkowym (CCD). Światłoczułe urządzenie wysyła elektryczną reprezentację obrazów, aby były następnie przetworzone na cyfrowy lub analogowy zapis obrazów.

Kamery telewizyjne mogą mieć wbudowane urządzenie do zdalnego sterowania obiektywem i przesłoną, jak również do zdalnego sterowania poziomym i pionowym ruchem kamery [np. kamer telewizyjnych do studiów telewizyjnych lub do nagrywania reportaży, tych wykorzystywanych do celów przemysłowych lub naukowych, w sieci telewizyjnej zamkniętej (obserwacja) lub do nadzorowania ruchu]. Kamery takie nie posiadają żadnej wbudowanej możliwości rejestrowania obrazów.

Niektóre z tych kamer mogą także być używane razem z maszynami do automatycznego przetwarzania danych (np. kamery internetowe).

[…]

W kamerach cyfrowych i rejestrujących kamerach wideo obrazy są rejestrowane w wewnętrznym urządzeniu przechowywania danych lub na nośniku (np. taśma magnetyczna, nośnik optyczny, nośnik półprzewodnikowy lub inny nośnik objęty pozycją 8523). Mogą one zawierać konwerter analogowo-cyfrowy (ADC) oraz terminal wyjściowy, który zapewnia środki do przesyłania obrazów do urządzeń maszyn do automatycznego przetwarzania danych, drukarek, telewizorów lub innych urządzeń do przeglądania. Niektóre kamery cyfrowe i rejestrujące kamery wideo zawierają terminale wejściowe, dzięki czemu mogą one wewnętrznie rejestrować [przechowywać] obrazy analogowe lub cyfrowe z takich urządzeń zewnętrznych.

Zazwyczaj kamery z tej grupy wyposażone są w optyczny wizjer lub wyświetlacz ciekłokrystaliczny (LCD), lub w oba te elementy. Wiele kamer wyposażonych w LCD może używać wyświetlacza zarówno jako wizjera podczas utrwalania obrazów, jak i ekranu do wyświetlania obrazów otrzymanych z innych źródeł lub do odtwarzania już zarejestrowanych obrazów”.
Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/WE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on wierzycielowi dochodzącemu zwrotu kosztów wynikających z wezwań skierowanych do dłużnika z powodu opóźnień w płatnościach prawo do uzyskania z tego tytułu oprócz ryczałtowej kwoty 40 EUR przewidzianej w ust. 1 tego artykułu również rozsądnej rekompensaty w rozumieniu ust. 3 tego artykułu za tę część kosztów, która przekracza kwotę ryczałtową.
7

Motywy 3, 4, 8, 9, 12, 23, 24, 33 i 39 dyrektywy 2011/95 mają następujące brzmienie: „(3) Rada Europejska na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. uzgodniła podjęcie wysiłków na rzecz utworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, opartego na pełnym i integralnym stosowaniu konwencji genewskiej […]. (4) Konwencja genewska […] [stanowi] fundamenty międzynarodowych regulacji prawnych dotyczących ochrony uchodźców. […] (8) W przyjętym w dniach 15–16 października 2008 r. Europejskim pakcie o imigracji i azylu Rada Europejska stwierdziła, że pomiędzy państwami członkowskimi istnieją znaczne różnice w zakresie udzielania ochrony i jej form, oraz wezwała do zakończenia procesu utworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, przewidzianego w programie haskim [przyjętym przez Radę Europejską na posiedzeniu w dniu 4 listopada 2004 r., wyznaczającym cele do osiągnięcia w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w latach 2005–2010], a co za tym idzie, zapewnienia wyższego poziomu ochrony. (9) W programie sztokholmskim [przyjętym w 2010 r.] Rada Europejska powtórzyła swoje zaangażowanie w realizację celu, jakim jest utworzenie najpóźniej do 2012 r. wspólnej przestrzeni ochrony i solidarności, opartej na wspólnej procedurze azylowej i jednolitym statusie osób otrzymujących ochronę międzynarodową, zgodnie z art. 78 [TFUE]. […] (12) Głównym celem niniejszej dyrektywy jest, po pierwsze, to, by państwa członkowskie stosowały wspólne kryteria identyfikacji osób rzeczywiście potrzebujących ochrony międzynarodowej, a po drugie, by osoby takie miały dostęp do minimalnego poziomu świadczeń we wszystkich państwach członkowskich. […] (23) Jako wytyczne dla właściwych organów krajowych państw członkowskich w stosowaniu konwencji genewskiej należy ustanowić normy dotyczące definicji i zakresu statusu uchodźcy. (24) Konieczne jest wprowadzenie wspólnych kryteriów dla uznawania wnoszących o azyl jako uchodźców w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej. […] (33) Należy także ustanowić normy dotyczące definicji oraz zakresu statusu osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej. Ochrona uzupełniająca powinna mieć charakter komplementarny i dodatkowy wobec ochrony uchodźców przewidzianej w konwencji genewskiej. […] (39) Odpowiadając na zawarty w programie sztokholmskim apel, by ustanowić jednolity status uchodźców i osób kwalifikujących się do ochrony uzupełniającej, należy, z zastrzeżeniem koniecznych i obiektywnie uzasadnionych odstępstw, przyznać beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej takie same prawa i świadczenia, z jakich korzystają uchodźcy zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz stosować do nich takie same kryteria kwalifikowalności”.
14

Starman wniósł skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji do Tallinna Halduskohus (sądu administracyjnego w Tallinie, Estonia). Spółka ta twierdzi z kolei, że art. 28 ust. 3 VÕS i art. 21 dyrektywy 2011/83 nie zakazują oferowania konsumentom, którzy zawarli umowę, również skróconego numeru podlegającego wyższej taryfie niż taryfa podstawowa, jeżeli przedsiębiorca nie osiąga z tego tytułu przychodów oraz w zakresie, w jakim, w zrozumiały i łatwo dostępny sposób, konsumentom proponowany jest równolegle numer telefonu stacjonarnego podlegający taryfie podstawowej. W tych okolicznościach konsument ten może dobrowolnie wybrać, którego z dwóch proponowanych numerów zamiesza użyć. Zdaniem Starmanu wspomniana decyzja rozciąga skutki tej dyrektywy, ponieważ co do zasady zakazuje ona stosowania skróconych numerów telefonu i wykracza w ten sposób poza obowiązki nałożone przez rzeczoną dyrektywę oraz poza zamierzony przez nią cel ochrony konsumentów.
22

Od 26 listopada 2014 r. do 29 lipca 2015 r. skarżąca była przedmiotem kontroli podatkowej zmierzającej do zweryfikowania jej sytuacji pod względem VAT i podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie transakcji dokonanych w okresie od 15 maja 2009 r. do 31 grudnia 2013 r. Na podstawie raportu sporządzonego w wyniku tej kontroli Gamesa otrzymała decyzję ustalającą wysokość podatku i odmawiającą jej prawa do odliczenia VAT w wysokości 3875717 RON (lewów rumuńskich) (ok. 890000 EUR) i nakładającą na nią karę w wysokości 2845308 RON (ok. 654000 EUR) z tego powodu, że w szczególności nie korzystała ona z prawa do odliczenia z tytułu nabycia dokonanego w trakcie okresu swojej nieaktywności.
35

W kwestii tej należy przypomnieć w szczególności, że ustalenie jako miejsca zaistnienia [urzeczywistnienia się] szkody miejsca siedziby banku, w którym powódka otworzyła rachunek bankowy, na którym występuje bezpośrednio szkoda, pozostaje w zgodzie z celem rozporządzenia nr 44/2001, jakim jest wzmocnienie ochrony prawnej osób zamieszkałych na terenie Unii poprzez umożliwienie powodowi łatwego zidentyfikowania sądu, do którego może on wnieść powództwo, a pozwanemu – racjonalnego przewidywania sądu, przed który może on zostać pozwany, ponieważ emitent certyfikatu, który nie wypełnia swoich obowiązków prawnych dotyczących prospektu emisyjnego, musi liczyć się z tym, że jeżeli zdecyduje się na notyfikację prospektu emisyjnego dotyczącego tego certyfikatu w innych państwach członkowskich, to podmioty niedostatecznie poinformowane, mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w tych państwach członkowskich, zainwestują w ten certyfikat i poniosą szkodę (zob. podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 2015 r., Kolassa, C‑375/13, EU:C:2015:37, pkt 56).
9

Przed sądem odsyłającym D. i A.K. Harmsowie w imieniu własnym i czwórki swoich dzieci twierdzą, że zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 spółka Vueling Airlines jest zobowiązana do zwrotu pełnej kwoty w wysokości 1108,88 EUR zafakturowanej im przez Opodo. Spółka Vueling Airlines nie kwestionuje zasadności tego roszczenia w odniesieniu do kwoty w wysokości 1031,88 EUR, która została jej przekazana przez Opodo, podnosząc, że owa kwota odpowiada cenie biletów zakupionych przez D. Harmsa. Natomiast spółka ta uznaje, że nie jest zobowiązana do zwrotu różnicy między tą kwotą a kwotą w wysokości 1108,88 EUR otrzymaną przez Opodo, twierdząc, że ta różnica w wysokości 77 EUR nie jest częścią tejże ceny.
33

W tym względzie dąży on do ustalenia, czy Kościoły lub inne organizacje publiczne lub prywatne, których etyka jest oparta na religii lub przekonaniach, mogą same określić ostatecznie, co stanowi działanie w dobrej wierze i lojalności „wobec etyki organizacji” w rozumieniu art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2000/78, a także czy w tym względzie mogą one także przewidzieć w sposób autonomiczny – jak uprawnia je do tego niemieckie prawo konstytucyjne – gradację obowiązku lojalności w odniesieniu do takich samych funkcji kierowniczych jedynie przy uwzględnieniu wyznania pracowników.
109

Skoro spółka Broncho-Air Medizintechnik uważała, że przyrząd Inhaler był wprowadzany do obrotu w sposób zgodny z prawem, to mogła kontynuować jego dystrybucję i na podstawie niemieckiego kodeksu postępowania administracyjnego wnieść sprzeciw wobec przyszłej decyzji o zakazie, co miałoby co do zasady skutek zawieszający. W ten sposób spółka Primed Halberstadt Medizintechnik podjęłaby kroki prawne przeciwko decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu z dnia 23 września 1997 r. podjętej przez władze niemieckie w odniesieniu do przyrządu Inhaler i owa decyzja, ze względu na zawieszający skutek sprzeciwu, nigdy nie stałaby się ostateczna. A zatem wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, nie było konieczności tworzenia atmedu.
Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty i rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku doręczenia pozwanemu nakazu zapłaty, podczas gdy dołączony do niego pozew o wydanie nakazu zapłaty nie został sporządzony w języku, który on rozumie, ani nie dołączono do niego tłumaczenia na taki język, czego wymaga art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1393/2007, pozwany musi zostać należycie poinformowany, za pośrednictwem standardowego formularza z załącznika II do rzeczonego rozporządzenia, o przysługującym mu prawie odmowy przyjęcia spornego dokumentu.
68

Co się tyczy argumentu Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którym na art. 8 dyrektywy 2008/94 nie można powoływać się wobec administratorów programu T&N z uwagi na to, że są oni osobami prywatnymi, podczas gdy aktywa tego programu pokrywają chronione zobowiązania tego programu, oraz że to ten właśnie program wypłaca G. Hampshire’owi jego świadczenia emerytalne, należy stwierdzić z jednej strony, że stronami postępowania głównego są G. Hampshire i zarząd PPF, przy udziale Secretary of State for Work and Pensions (minister pracy i emerytur, Zjednoczone Królestwo). Ani program T&N, ani jego administratorzy nie są uczestnikami postępowania głównego.
44

W tym względzie należy przede wszystkim wskazać, że owa wykładnia wyrażenia „suszone” nie znajduje oparcia w brzmieniu CN. W zakresie, w jakim sąd odsyłający odwołuje się w tym kontekście do uwagi 2 do sekcji I CN, należy stwierdzić, bez konieczności zajęcia stanowiska w kwestii, czy uwaga ta znajduje zastosowanie do całej CN, że w każdym razie z uwagi tej nie można wywieść, jakoby makarony wstępnie poddane obróbce cieplnej i smażone nie powinny zostać uznane za suszone.
1)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, zmienionej dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych jest obowiązkowe, gdy dany pojazd jest w dalszym ciągu zarejestrowany w państwie członkowskim i jest zdolny do jazdy, lecz w związku z decyzją jego właściciela, który nie ma już zamiaru go prowadzić, pozostaje zaparkowany na terenie prywatnym.
46

Wspomniane przepisy, które wpisują się w pełni w określony w art. 2 ust. 2 umowy o partnerstwie cel tej umowy polegający na przyczynieniu się do pokoju i stabilności w skali międzynarodowej i regionalnej oraz do rozwoju gospodarczego, nie mają zatem takiego zakresu, że można byłoby uznać, iż stanowią one odrębny element składowy tej umowy; wprost przeciwnie, przepisy te mają charakter pomocniczy w stosunku do dwóch elementów składowych tej umowy, mianowicie wspólnej polityki handlowej i współpracy na rzecz rozwoju.
173

Jeżeli natomiast przedsiębiorstwo uczestniczyło bezpośrednio w jednym lub większej liczbie zachowań antykonkurencyjnych stanowiących naruszenie jednolite i ciągłe, ale nie zostało wykazane, że poprzez swoje własne zachowanie zamierzało ono przyczynić się do realizacji wspólnych celów wyznaczonych przez pozostałych uczestników kartelu i że znało wszystkie zachowania stanowiące naruszenie, planowane lub wdrażane przez inne przedsiębiorstwa dla realizacji tych samych celów, lub że w sposób racjonalny mogło je przewidzieć oraz że było gotowe ponieść związane z tym ryzyko, Komisja jest uprawniona do przypisania mu odpowiedzialności jedynie za zachowania, w których uczestniczyło ono bezpośrednio, i za zachowania planowane lub wdrażane przez innych uczestników dla realizacji tych samych celów co cele tego przedsiębiorstwa, co do których wykazano, że wiedziało ono o nich lub że w sposób rozsądny mogło je przewidzieć i było gotowe ponieść związane z tym ryzyko (wyroki: z dnia 6 grudnia 2012 r., Komisja/Verhuizingen Coppens, C‑441/11 P, EU:C:2012:778, pkt 44; a także z dnia 24 czerwca 2015 r., Fresh Del Monte Produce/Komisja i Komisja/Fresh Del Monte Produce, C‑293/13 P i C‑294/13 P, EU:C:2015:416, pkt 159).
8

Artykuł 46 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Prawo do skutecznego środka zaskarżenia”, precyzuje: „1. Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioskodawcy mieli prawo do skutecznego środka zaskarżenia przed sądem w następujących sytuacjach: a) decyzji podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym decyzji: (i) o uznaniu wniosku za bezzasadny w zakresie dotyczącym nadania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej; […] 3. Aby spełnić wymogi [przewidziane] w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby skuteczny środek zaskarżenia zapewniał pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, w tym, w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy 2011/95/UE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9)], co najmniej w postępowaniach odwoławczych przed sądem pierwszej instancji. […] 5. Bez uszczerbku dla ust. 6 państwa członkowskie zezwalają wnioskodawcom na pozostawanie na terytorium do upływu terminu, w jakim mogą oni skorzystać z prawa do skutecznego środka zaskarżenia, a jeśli z tego prawa skorzystano w przewidzianym terminie – do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. 6. W przypadku decyzji: a) o uznaniu wniosku za oczywiście bezzasadny zgodnie z art. 32 ust. 2 lub bezzasadny po rozpatrzeniu go zgodnie z art. 31 ust. 8, z wyjątkiem przypadków, gdy decyzje te opierają się na okolicznościach, o których mowa w art. 31 ust. 8 lit. h); b) o uznaniu wniosku za niedopuszczalny zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. a), b) lub d); c) o odmowie ponownego otwarcia sprawy wnioskodawcy po jej umorzeniu zgodnie z art. 28; lub d) [o] nierozpatrywaniu lub niepełnym rozpatrywaniu wniosku zgodnie z art. 39, sąd uprawniony jest do rozstrzygnięcia, czy wnioskodawca może pozostać na terytorium państwa członkowskiego, na wniosek wnioskodawcy albo z urzędu, jeżeli skutkiem tej decyzji jest odebranie wnioskodawcy prawa do pozostawania w państwie członkowskim oraz jeżeli w takich przypadkach prawo krajowe nie przewiduje prawa do pozostawania w państwie członkowskim do czasu rozpatrzenia środka zaskarżenia. […]”.
1)

Zasadę swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych, przewidzianą w szczególności w art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/23/WE z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, zakazującemu posiadania lub wykorzystywania przez konsumentów oraz sprzedaży na ich rzecz sztucznych ogni o zawartości materiałów pirotechnicznych wyższej niż 1 kilogram, o ile uregulowanie to jest odpowiednie do zagwarantowania porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz nie wykracza ono poza to, co jest niezbędne do ochrony owych podstawowych interesów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.
17

Sąd odsyłający wskazuje, że rozpatruje wniesioną przez X apelację od wyroku rechtbank (sądu rejonowego) utrzymującego w mocy nałożony na X obowiązek zwrotu rozpatrywanego dofinansowania. W tym zakresie wyjaśnia on, że na mocy prawa krajowego kwestia, czy X miał w okresie, w którym toczyło się wszczęte w odniesieniu do decyzji z dnia 1 lipca 2011 r. postępowanie w pierwszej instancji i postępowanie apelacyjne, prawo do tego dofinansowania, zależy od skutku zwieszającego tych środków zaskarżenia. Przewidziany w prawie niderlandzkim skutek zawieszający z mocy prawa środka zaskarżenia wnoszonego do sądu pierwszej instancji przyznawałby X prawo do wspomnianego dofinansowania. Jednak ponieważ prawo niderlandzkie nie przyznaje skutku zawieszającego w odniesieniu do postępowania apelacyjnego, a X nie zwrócił się do voorzieningenrechter (sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych) Raad van State (rady stanu) o przyjęcie środków tymczasowych, sąd ten uważa, że X miałby prawo do tego dofinansowania w trakcie postępowania apelacyjnego tylko w przypadku, gdyby prawo Unii wymagało, by apelacja wywierała skutek zawieszający z mocy prawa.
22

W drodze pytania prejudycjalnego sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 19 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 561/2006 należy interpretować w ten sposób, że bezpośrednio uprawnia on właściwe organy państwa członkowskiego do nałożenia kary na przedsiębiorstwo lub osobę z kierownictwa przedsiębiorstwa w związku z naruszeniem tego rozporządzenia stwierdzonym na jego terytorium, nawet jeśli naruszenie to zostało popełnione na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym to przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę.