Co się tyczy kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga od prawodawcy Unii zwłaszcza, by nie dopuszczał się odmiennego traktowaniu na podstawie ograniczenia wynikającego w szczególności z trwałego osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych, które w oddziaływaniu z różnymi barierami może utrudniać danej osobie pełne i skuteczne uczestnictwo w życiu zawodowym na równych zasadach z innymi osobami, chyba że takie odmienne traktowanie jest obiektywnie uzasadnione.

Analiza pytania prejudycjalnego nie ujawniła niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność pkt 6.4 załącznika III do dyrektywy 2006/126 w sprawie praw jazdy, w świetle art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

W istocie odmienne traktowanie osoby według tego, czy ma ona ostrość widzenia niezbędną do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, czy jej nie ma, nie jest co do zasady sprzeczne z zakazem dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, o ile taki wymóg odpowiada faktycznie celowi interesu ogólnemu, jest niezbędny i nie stanowi nadmiernego obciążenia. Tymczasem poprzez określenie w załączniku III minimalnego progu ostrości widzenia w odniesieniu do oka słabszego dla kierowców grupy 2 w rozumieniu tego załącznika dyrektywa 2006/126 służy poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego i odpowiada w ten sposób celowi interesu ogólnego. Co się tyczy koniecznego charakteru wspomnianych minimalnych wymagań dla zagwarantowania bezpieczeństwa ruchu drogowego jest istotne, by osoby, którym wydano prawa jazdy, miały odpowiednie zdolności fizyczne, w szczególności w odniesieniu do wzroku, jako że ułomności fizyczne mogą mieć poważne konsekwencje. Prawodawca Unii dokonał wyważenia z jednej strony względów bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz z drugiej strony praw osób dotkniętych niepełnosprawnością wzrokową do niedyskryminacji w sposób, którego nie można uznać za nieproporcjonalny w stosunku do zamierzonych celów.

Ponadto chociaż art. 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nakazuje, by Unia uznawała i szanowała prawa osób niepełnosprawnych do korzystania ze środków dotyczących integracji, zasada wyrażona w tym artykule nie oznacza jednak, że prawodawca Unii jest zobowiązany do przyjęcia takiego a nie innego konkretnego środka. Aby bowiem artykuł ten wywierał w pełni zamierzone skutki, musi być skonkretyzowany przepisami prawa Unii lub prawa krajowego. W rezultacie wspomniany artykuł nie może sam w sobie przyznawać jednostkom prawa podmiotowego, które może być powoływane jako takie.

Wreszcie okoliczność, że dla kierowców należących do grupy 1 w rozumieniu załącznika III do dyrektywy 2006/126, którzy nie spełniają wymogów dotyczących w szczególności ostrości widzenia, można jednakże rozważać wydanie prawa jazdy w „wyjątkowych przypadkach”, gdy kierowca poddaje się indywidualnemu badaniu dotyczącemu zdolności kierowania pojazdem, podczas gdy brak jest takiej możliwości kierowców należących do grupy 2, nie stanowi odmiennego traktowania sprzecznego z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Prawodawca Unii ustanowił dwie kategorie kierowców w zależności od wymiarów pojazdu, liczby przewożonych pasażerów i odpowiedzialności związanej z prowadzeniem tych pojazdów. Cechy danych pojazdów, takie jak rozmiar, waga lub łatwość manewrowania tymi pojazdami, uzasadniają bowiem istnienie różnych warunków wydawania prawa jazdy dla celów kierowania nimi. W rezultacie sytuacje kierowców takich pojazdów nie są porównywalne. W zakresie, w jakim wspomniane sytuacje nie są porównywalne, odmienne traktowanie rozważanych sytuacji nie narusza prawa kierowców należących do jednej lub drugiej grupy kierowców do „równości wobec prawa”, określonej w art. 20 karty podstawowych Unii Europejskiej.

(por. pkt 50, 51, 54, 72, 78, 80, 83, 84, 86; sentencja)