ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. – Fercal przeciwko OHIM (sprawa C‑159/13 P)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Słowny znak towarowy JACKSON SHOES — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez uprawnionego do krajowej nazwy handlowej Jacson of Scandinavia AB — Unieważnienie prawa do znaku — Oczywista niedopuszczalność”

1. Odwołanie — Zarzuty — Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem — Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa — Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 akapit pierwszy TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 173 § 1) (por. pkt 20)

2. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 23)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie T‑474/09 Fercal – Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM – Jacson of Scandinavia, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1253/2008‑2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Jacson of Scandinavia AB et Fercal – Consultadoria e Serviços, Lda.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.

2) Fercal – Consultadoria e Serviços Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. – Fercal przeciwko OHIM (sprawa C‑159/13 P)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Słowny znak towarowy JACKSON SHOES — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez uprawnionego do krajowej nazwy handlowej Jacson of Scandinavia AB — Unieważnienie prawa do znaku — Oczywista niedopuszczalność”

1. Odwołanie — Zarzuty — Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem — Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa — Niedopuszczalność (art. 256 ust. 1 akapit pierwszy TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 173 § 1) (por. pkt 20)

2. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 23)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie T‑474/09 Fercal – Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM – Jacson of Scandinavia, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1253/2008‑2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Jacson of Scandinavia AB et Fercal – Consultadoria e Serviços, Lda.

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 marca 2014 r. – Bright Service

(sprawa C‑142/13)

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Umowa sprzedaży wyłącznej — Wyłączenie — Rozporządzenie (WE) nr 1984/83 — Umowa zwolniona — Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 — Umowa niezwolniona — Skutki zwolnienia w czasie”

1. Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Granice — Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź — Pytania pozbawione związku z przedmiotem sporu przed sądem krajowym (art. 267 TFUE) (por. pkt 20)

2. Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Granice — Właściwość sądu krajowego — Niezbędność orzeczenia prejudycjalnego oraz znaczenie zadanych pytań — Ocena przez sąd krajowy (art. 267 TFUE) (por. pkt 23)

3. Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Zakaz — Wyłączenie grupowe — Umowy w sprawie wyłącznego zakupu — Umowa zawarta w oparciu o rozporządzenie nr 1984/83 i wywołująca skutki po wejściu w życie rozporządzenia nr 2790/1999 — Umowa spełniająca wymogi zwolnienia określone w rozporządzeniu nr 1984/83, lecz nie te określone w rozporządzeniu nr 2790/1999 — Ograniczenie czasowe zwolnienia (art. 81 WE; rozporządzenia Komisji: nr 1984/83, zmienione rozporządzeniem nr 1582/97; nr 2790/1999, art. 12 ust. 2) (por. pkt 29–33; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Audiencia Provincial de Barcelona – Wykładnia rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do określonych kategorii wyłącznych umów sprzedaży (Dz.U. L 173, s. 5) oraz art. 3 ust. 1, art. 5 lit. a) i art. 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21) – Skutki w czasie – Umowa wyłącznej sprzedaży paliw zawarta między dostawcą a podmiotem prowadzącym stację paliw – Umowa zawarta pod rządami rozporządzenia nr 1984/83 i wywołująca skutki po dniu wejścia w życie rozporządzenia nr 2790/1999 – Umowa niespełniająca wymogów obu wymienionych rozporządzeń

Sentencja

Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych należy interpretować w ten sposób, że umowa obowiązująca w dniu 31 maja 2000 r. – zawierająca klauzulę zakazu konkurencji i spełniająca przesłanki zwolnienia przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do określonych kategorii wyłącznych umów sprzedaży, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1582/97 z dnia 30 lipca 1997 r., lecz nie przesłanki przewidziane w rozporządzeniu nr 2790/1999 – pozostaje zwolniona na mocy tego art. 12 ust. 2 z zakresu stosowania art. 81 ust. 1 WE wyłącznie do dnia 31 grudnia 2001 r.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 27 marca 2014 r. – Polyelectrolyte Producers Group i in. przeciwko Komisji

(sprawa C‑199/13 P)

„Odwołanie — Artykuł 181 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenia REACH) — Ograniczenia dotyczące wprowadzania do obrotu i stosowania akryloamidu — Rozporządzenie (UE) nr 366/2001 zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006”

1. Zbliżanie ustawodawstw — Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów — Rozporządzenie nr 366/2011 zmieniające rozporządzenie REACH — Wprowadzenie ograniczeń dotyczących akryloamidu — Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji Unii — Zakres — Kontrola sądowa — Granice (rozporządzenia: nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, załącznik XVII; Komisji nr 366/2011, art. 1) (por. pkt 26)

2. Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 34, 35, 52)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 1 lutego 2013 r. w sprawie T‑368/11 Polyelectrolyte Producers Group i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 366/2011 z dnia 14 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 101, s. 12) w zakresie, w jakim ustanawia ono ograniczenia we wprowadzeniu do obrotu akryloamidu stosowanego w masach spoinowych

Sentencja

1) Odwołanie zostaje odrzucone.

2) Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS i Travetanche Injection SPRL zostają obciążone kosztami postępowania.
Przymusowe wszczęcie postępowania w sprawie odzyskania pomocy przyznanej przez państwo członkowskie, zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, na tej podstawie, że owa pomoc jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym, zobowiązuje to państwo członkowskie do przyjęcia, wbrew jego woli, wiążących środków prawnych w celu wypełnienia zobowiązań ciążących na nim na mocy prawa Unii. Ponadto art. 278 TFUE ustanawia zasadę, zgodnie z którą skargi nie mają skutku zawieszającego i jedynie w drodze wyjątku sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może zawiesić wykonanie aktu zaskarżonego do sądu prowadzącego postępowanie rozpoznawcze lub zarządzić środki tymczasowe.

Z powyższego wynika, że okoliczność, iż państwo członkowskie musi przyjąć wiążące środki mające na celu odzyskanie pomocy, podczas gdy występuje ono do sądu Unii z wnioskiem o zawieszenie wykonania decyzji Komisji, która zobowiązuje go do przyjęcia tychże środków, wynika z systemu proceduralnego oraz podziału kompetencji między Komisją a władzami krajowymi, przewidzianych w prawie Unii.

W związku z powyższym spełnienie przesłanki dotyczącej pilnego charakteru uzależnione jest od przyjęcia przez właściwe władze krajowe wiążących środków mających na celu odzyskanie przedmiotowej pomocy.

(por. pkt 24–27)
2)

Artykuł 6 ust. 1 lit. b) i c), a także art. 7 lit. c) i e) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, które nakładają na pracodawcę obowiązek udostępnienia organowi krajowemu uprawnionemu do kontroli warunków pracy rejestru czasu pracy w celu umożliwienia natychmiastowego wglądu do niego, o ile obowiązek ten jest konieczny do celów wykonywania przez ten organ zadań z zakresu kontroli stosowania przepisów dotyczących warunków pracy, a w szczególności czasu pracy.
Okoliczność, zgodnie z którą wnioskujący o unieważnienie prawa do znaku może złożyć swój wniosek w celu późniejszego umieszczenia przedmiotowego oznaczenia na swych towarach, w żadnym przypadku nie może stanowić nadużycia prawa. Interes ogólny chroniony art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ma bowiem właśnie na celu dostępność i swobodne używanie wspomnianego oznaczenia.

Ponadto zamiar używania rozpatrywanego znaku towarowego przez wnioskującego o unieważnienie prawa do znaku po jego unieważnieniu nie jest nieaprobowany przez rozporządzenie nr 207/2009. W istocie art. 52 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, że prawo do wspólnotowego znaku towarowego może również zostać unieważnione w wyniku istnienia bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji na podstawie roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia, co z góry zakłada, że pozwany w tym postępowaniu może uzyskać unieważnienie prawa do znaku, nawet jeżeli używał on przedmiotowego znaku towarowego i ma zamiar w dalszym ciągu go używać.

Natomiast oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku na tej podstawie, że stanowi on nadużycie prawa, byłoby sprzeczne z rzeczywistą realizacją celów, do których zmierza art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009. Takie oddalenie nie umożliwiałoby bowiem przeprowadzenia badania znaku towarowego w świetle przepisów regulujących jego zdolność rejestracyjną ani oceny istnienia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji.

(por. pkt 43–45)
Artykuły 167, 187 i 189 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę neutralności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które w sytuacji, gdy przeznaczenie dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość ulega zmianie z wykonywania w pierwszej kolejności czynności niedających prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej na wykonywanie następnie czynności umożliwiających skorzystanie z tego prawa, przewidują dziesięcioletni okres korekty, licząc od chwili oddania do użytkowania dóbr inwestycyjnych, oraz wykluczają w związku z tym korektę jednorazową w przeciągu jednego roku podatkowego.

W tym względzie wymóg co najmniej pięcioletniego okresu korekty dla dóbr inwestycyjnych stanowi istotny element systemu korekt ustanowionego przez dyrektywę 2006/112, bowiem system ów pozwala uniknąć nieprawidłowości w obliczaniu kwot podlegających odliczeniu oraz powstania nieuzasadnionych korzyści lub strat dla podatnika i ma tym samym na celu zapewnienie neutralności obciążenia podatkowego.

(por. pkt 29, 30; sentencja)
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 maja 2014 r. – Reber Holding przeciwko OHIM

(sprawa C‑414/13 P)

„Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Słowny znak towarowy Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM — Sprzeciw właściciela wcześniejszych graficznych krajowych znaków towarowych W. Amadeus Mozart”

Odwołanie — Zarzuty — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów — Niedopuszczalność — Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów — Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) (por. pkt 31, 32)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie T‑530/10 Reber przeciwko OHIM – Klusmeier, na mocy którego Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2010 r. (sprawa R 363/2008‑4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Reber Holding GmbH & Co. KG a Anną Klusmeier – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczenia słownego „Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM” i wcześniejszych słownych krajowych znaków towarowych zawierających element słowny „W. Amadeus Mozart”, zarejestrowanych dla towarów i usług należących do klas 39 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego – Naruszenie art. 15 i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)

Sentencja

1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone
1)

Bilbaína de Alquitranes SA, Cindu Chemicals BV, Deza a.s., Industrial Química del Nalón SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV i Rütgers Poland sp. z o.o. zostają obciążone kosztami postępowania.
Odnosząc się do możliwości przeprowadzenia rzetelnego procesu art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2003/4 w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę 90/313/EWG, pozwala państwom członkowskim na ustanowienie wyjątku od obowiązku ujawniania informacji o środowisku właśnie w celu umożliwienia im, jeśli wymagają tego okoliczności, poszanowania prawa do sprawiedliwego procesu, przewidzianego w art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Ponadto, nawet przy założeniu, że państwo członkowskie nie ustanowi takiego wyjątku w swych przepisach mających na celu transpozycję wspomnianej dyrektywy, mimo iż w celu poszanowania art. 47 akapit drugi karty wymagają tego okoliczności, państwa członkowskie są w każdym wypadku zobowiązane do korzystania z zakresu uznania przyznanego im w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) tej dyrektywy w sposób zgodny z wymogami wynikającymi ze wskazanego artykułu karty.

Tymczasem, ponieważ obowiązek zapewnienia przestrzegania zasad prawa Unii spoczywa na wszystkich władzach państw członkowskich w ramach ich kompetencji, w tym na organach administracyjnych i sądowniczych, władze te są zobowiązane – w wypadku spełnienia przesłanek zastosowania art. 47 akapit drugi karty – do zapewnienia poszanowania zagwarantowanego w tym artykule prawa podstawowego.

W tym stanie rzeczy nie można zaakceptować wykładni, w myśl której dyrektywa 2003/4 upoważnia państwa członkowskie do przyjmowania środków niezgodnych z art. 47 akapit drugi karty lub z art. 6 TUE. Wskazana dyrektywa nie jest zatem z tego względu nieważna w świetle tych dwóch wymienionych postanowień.

(por. pkt 33–36; sentencja)
Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz pkt 1 lit. q) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż do danego sądu krajowego należy ustalenie, czy zamieszczony w umowie kredytu hipotecznego zawartej między bankiem a konsumentem warunek, przyznający wyłączną właściwość do rozpatrywania wszelkich sporów powstałych w ramach tej umowy stałemu sądowi polubownemu, od którego orzeczeń nie przysługuje skarga w prawie krajowym – przy uwzględnieniu całości okoliczności towarzyszących zawarciu tej umowy – należy uznać za nieuczciwy warunek w umowie w rozumieniu tego przepisu. W ramach tej oceny dany sąd krajowy musi w szczególności:

— sprawdzić, czy celem lub skutkiem danego warunku jest wyłączenie lub ograniczenie prawa konsumenta do wystąpienia z powództwem lub skorzystania z innego środka zaskarżenia i
2)

Cindu Chemicals BV, Deza a.s., Koppers Denmark A/S i Koppers UK Ltd zostają obciążone kosztami.
Z art. 122 §§ 1 i 2 regulaminu postępowania przed Sądem wynika, że jeżeli uzna on, iż dysponuje informacjami wystarczającymi do wydania wyroku zaocznego, w przypadku gdy dopuszczalność skargi nie budzi wątpliwości i spełnione zostały wymagania formalne, przeprowadza on badanie zasadności żądań skarżącego i wydaje wyrok, nie będąc jednak zobowiązanym do uwzględnienia tych żądań. Ponadto należy stwierdzić, że art. 122 regulaminu postępowania przed Sądem nie przewiduje możliwości wniesienia przez stronę, która złożyła wniosek o wydanie wyroku zaocznego, o przeprowadzenie rozprawy ani tym bardziej obowiązku przeprowadzenia takiej rozprawy przez Sąd.

(por. pkt 22)
2.

Pomoc przyznawana przez państwa — Pojęcie — Przyznanie korzyści beneficjentom — Środki mające na celu zrekompensowanie ewentualnie osłabionej pozycji konkurencyjnej przedsiębiorstw mających siedzibę w określonym regionie jednego z państw członkowskich — Włączenie — Deklaracja nr 30 w sprawie regionów wyspowych załączona do aktu końcowego traktatu z Amsterdamu, do art. 158 WE i ustawodawstw krajowych stwierdzająca szczególną sytuację tego regionu — Brak wpływu na kwalifikację pomocy państwa (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 21, 22)
2)

Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza a.s., Koppers Denmark A/S i Koppers UK Ltd zostają obciążone kosztami.
Keywords

Sentencja



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw

–

Znaki towarowe

–

Wykładnia rozporządzenia nr 40/94 i dyrektywy 89/104

–

Prawa przyznane przez znak towarowy

–

Prawo do zakazania pierwszego wprowadzenia do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym oryginalnych towarów opatrzonych znakiem towarowym (rozporządzenie Rady nr 40/94, art 9, 13; dyrektywa Rady 89/104, art. 5, 7) (por. pkt 21

–

24, 27; sentencja)

Sentencja

Sentencja

Artykuły 5 i 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. oraz art. 9 i 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się pierwszemu wprowadzeniu do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Unii Europejskiej bez jego zgody oryginalnych towarów opatrzonych tym znakiem towarowym.
Subject of the case

Sentencja



Subject of the case

Prawo Unii Europejskiej – Bezpośrednia skuteczność – Podatki krajowe niezgodne z prawem Unii – Zwrot – Tryby postępowania – Stosowanie prawa krajowego – Granice – Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym (dyrektywa Rady 2006/112, art. 183) (por. pkt 29–39; sentencja)

Sentencja

Sentencja

Prawo Unii, a w szczególności art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono istnieniu przepisów i praktyce państwa członkowskiego, takich jak te mające zastosowanie w postepowaniu głównym, wykluczających wypłacenie odsetek za zwłokę od kwoty podatku od wartości dodanej, która nie została zwrócona wskutek zastosowania przepisu krajowego uznanego za niezgodny z prawem Unii. W przypadku braku prawodawstwa Unii Europejskiej w tym zakresie, to w prawie krajowym należy określić – przy poszanowaniu zasady równoważności i skuteczności – procedury wypłacania takich odsetek, które nie mogą być mniej korzystne niż te mające zastosowanie do roszczeń, które są oparte na naruszeniu prawa wewnętrznego i mają przedmiot oraz podstawę prawną podobną do roszczeń opartych na naruszeniu prawa Unii, ani nie mogą być tak sformułowane, by w praktyce uniemożliwić lub nadmiernie utrudnić wykonywanie uprawnień wynikających z porządku prawnego Unii, co sąd odsyłający musi zbadać w sprawie przed nim się toczącej. Sądy krajowe są zobowiązane w razie konieczności do niestosowania przepisów prawa krajowego, które są niezgodne z prawem Unii.
—

w sytuacji gdy w ramach przejęcia przedsiębiorstwa wobec zbywającego prowadzone jest postępowanie upadłościowe, które podlega nadzorowi właściwego organu publicznego, i gdy dane państwo członkowskie postanowiło skorzystać z możliwości zastosowania art. 5 ust. 2 tej dyrektywy, akt ten nie stanowi przeszkody dla tego, by to państwo członkowskie przewidziało lub zezwoliło na to, żeby obciążenia wynikające dla zbywającego w dniu przejęcia lub w dniu wszczęcia postępowania upadłościowego z umów o pracę lub ze stosunków pracy, w tym te związane z ustawowym systemem zabezpieczenia społecznego, nie były przejmowane przez przejmującego, pod warunkiem że postępowanie to pociąga za sobą ochronę pracowników co najmniej równorzędną z tą ustanowioną w dyrektywie 80/987 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy, przy czym temu państwu członkowskiemu nie można zakazać przewidzenia obowiązku przejmowania takich obciążeń;
1)

Umowa taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, przewidująca ustanowienie prawa powierzchni na rzecz dostawcy produktów naftowych w tym celu, by wybudował stację paliw i wydzierżawił ją właścicielowi gruntu oraz zawierająca długoterminowe zobowiązanie do dokonywania zakupu na zasadzie wyłączności, co do zasady nie skutkuje znaczącym ograniczeniem konkurencji i nie jest objęta zakazem przewidzianym w art. 81 ust. 1 WE, jeżeli z jednej strony udział tego dostawcy w rynku nie przekracza 3%, podczas gdy łączny udział w rynku pozostałych trzech dostawców sięga około 70%, a drugiej strony czas trwania rzeczonej umowy nie jest w sposób oczywisty nadmiernie długi w odniesieniu do przeciętnego czasu trwania umów zawieranych na danym rynku, co powinien ustalić sąd odsyłający.