ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, to znaczy, jeżeli Trybunał uzna, że wspomniane rozporządzenie nr 1370/2007 ma również zastosowanie do świadczenia usług krajowego i międzynarodowego publicznego multimodalnego transportu pasażerskiego, w których, po pierwsze, usługa transportu publicznego ma charakter jednolity dla celów udzielenia zamówienia i jest świadczona za pomocą tramwaju, kolei linowej wahadłowej i kolei linowej terenowej, a po drugie, transport szynowy stanowi ponad 50 % usługi powierzonej kompleksowo i jednolicie wykonawcy, sąd odsyłający zwraca się następnie z pytaniem, czy „art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1370/2007 należy interpretować w ten sposób, że również w odniesieniu do bezpośredniego udzielenia podmiotowi wewnętrznemu zamówienia publicznego w drodze zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych transportu pasażerskiego tramwajem, przepis ten wymaga kontroli formy prawnej, jaką przyjmuje akt udzielenia zamówienia, co skutkuje wyłączeniem z zakresu stosowania rzeczonego art. 5 ust. 2 aktów, które nie mają formy umowy koncesji na usługi?”;
1)

Czy art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (1) należy interpretować w ten sposób, że wezwanie do uznania swojej jurysdykcji skierowane przez państwo członkowskie, do którego jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty, w razie gdy uzna, że sąd innego państwa członkowskiego, z którym dziecko ma szczególny związek, mógłby lepiej osądzić sprawę lub jej określoną część, jest dopuszczalne również wtedy, gdy tym innym państwem członkowskim jest państwo członkowskie, w którym dziecko uzyskało zwykły pobyt po jego bezprawnym uprowadzeniu?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 11 marca 2022 r. – ME/État belge

(Sprawa C-191/22)

(2022/C 213/43)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: ME

Druga strona postępowania: État belge

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz [art. 4 ust. 1 lit. c)] dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1), a także zasady równego traktowania i pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one państwa członkowskie do uwzględnienia wieku dołączającego członka rodziny rozdzielonej nie w chwili złożenia wniosku o łączenie rodziny, lecz w chwili złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez członka rodziny rozdzielonej, który został uznany za uchodźcę, oraz do uznania dołączającego członka rodziny rozdzielonej za małoletniego w rozumieniu art. 4 [ust. 1 lit. c)] dyrektywy 2003/86/WE, jeżeli był on małoletni w chwili złożenia przez członka rodziny rozdzielonej wniosku o udzielenie azylu, lecz osiągnął pełnoletność przed uzyskaniem przez członka rodziny rozdzielonej statusu uchodźcy i przed złożeniem wniosku o łączenie rodziny?

(1) Dz.U. 2003, L 251, s. 12.
2)

Czy ogólne rozporządzenie o ochronie danych – w szczególności w świetle jego art. 6 ust. 3 akapit drugi – sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które przewiduje opublikowanie nazwiska osoby, której dotyczy decyzja wydana przez Unabhängige Schiedskommission (niezależną komisję arbitrażową), okresu dyskwalifikacji i powodów orzeczenia tych środków, przy czym nie ma możliwości wyciągnięcia wniosków co do danych dotyczących zdrowia owej osoby? Czy w tym kontekście ma znaczenie okoliczność, że zgodnie z przepisami krajowymi zaniechanie opublikowania tych informacji wobec społeczeństwa może nastąpić jedynie wtedy, gdy osobą, której to dotyczy, jest sportowiec uprawiający sport rekreacyjnie, osoba małoletnia lub osoba, która przez ujawnienie informacji lub inne wskazówki istotnie przyczyniła się do wykrycia potencjalnych naruszeń przepisów antydopingowych?
Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie T-127/21, Dyson i in./Komisja, wniesione w dniu 18 lutego 2022 r. przez Dyson Ltd, Dyson Technology Ltd, Dyson Operations Pte Ltd, Dyson Manufacturing Sdn Bhd, Dyson Spain, SL, Dyson Austria GmbH, Dyson sp. z o.o., Dyson Ireland Ltd, Dyson GmbH, Dyson, Dyson Srl, Dyson Sweden AB, Dyson Denmark ApS, Dyson Finland Oy, Dyson BV

(Sprawa C-122/22 P)

(2022/C 207/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Dyson Ltd, Dyson Technology Ltd, Dyson Operations Pte Ltd, Dyson Manufacturing Sdn Bhd, Dyson Spain, SL, Dyson Austria GmbH, Dyson sp. z o.o., Dyson Ireland Ltd, Dyson GmbH, Dyson, Dyson Srl, Dyson Sweden AB, Dyson Denmark ApS, Dyson Finland Oy, Dyson BV (przedstawiciele: E. Batchelor, T. Selwyn Sharpe i M. Healy, solicitors i avocats)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

— Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

— orzeczenie, że Komisja dopuściła się wystarczająco poważnego naruszenia prawa UE i przekazanie skargi o odszkodowanie do ponownego rozpoznania przez Sąd;

— obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Dysona w związku z postępowaniem odwoławczym oraz postępowaniem przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Po pierwsze, Sąd przeinaczył zarzuty prawne Dysona i nie przedstawił uzasadnienia. Zastrzeżenie Dysona odnosiło się jedynie do poważnego i oczywistego błędu Komisji, polegającego na wyborze metody testu, która oczywiście wykraczała poza przysługujący jej zakres uznania, a mianowicie metody zakładającej wykorzystanie podczas testu pustego pojemnika na kurz. Sąd nie ustosunkował się do tego zarzutu;

Po drugie, Sąd błędnie zastosował orzecznictwo dotyczące wystarczająco poważnych naruszeń, nie przyznając decydującego znaczenia płynącego z niego wnioskowi, że Komisja naruszyła nieobjęty zakresem jej uznania wymóg przewidziany w art. 10 dyrektywy 2010/30;

Po trzecie, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia i błędnie ocenił dowody, uznając, że użyte w dyrektywie 2010/30 określenie „podczas użytkowania” jest źródłem trudności interpretacyjnych;

Po czwarte, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia, uznając, że użyte w dyrektywie 2010/30 określenie „podczas użytkowania” prowadzi do komplikacji regulacyjnych;

Po piąte, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia, uznając, że nie został popełniony poważny i oczywisty błąd w związku z naruszeniem przez Komisję podstawowej zasady równego traktowania;

Po szóste, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia, uznając, że nie został popełniony poważny i oczywisty błąd w związku z naruszeniem przez Komisję zasad dobrej administracji i starannego działania;

Po siódme, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia, uznając, że nie został popełniony poważny i oczywisty błąd w związku z naruszeniem przez Komisję podstawowej zasady swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej.
C 207/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 15 lutego 2022 – P.M. przeciwko Dyrektorowi lzby Administracji Skarbowej w Warszawie

(Sprawa C-105/22)

(2022/C 207/20)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: P.M.

Strona pozwana: Dyrektor lzby Administracji Skarbowej w Warszawie

Pytania prejudycjalne

Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i zasadę jednofazowości podatku akcyzowego jako podatku od faktycznej konsumpcji oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przepisu krajowego takiego jak art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym w zakresie w jakim uniemożliwia on zwrot podatnikowi proporcjonalnie wyliczonej akcyzy z tytułu eksportu zarejestrowanego samochodu osobowego w stosunku do okresu jego użytkowania na terytorium kraju?
1)

Czy art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) należy interpretować w ten sposób, że przypadki „siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności” obejmują również sytuacje, w których beneficjent pomocy traci prawo do korzystania z aktywów będących przedmiotem najmu w następstwie zakończenia obowiązywania umowy najmu z powodu niewypłacalności właściciela aktywów będących przedmiotem najmu (wynajmującego)?
3)

a) Czy art. 15 ust. 1 lit. h) RODO należy interpretować w ten sposób, że informacje stanowią „istotne informacje” w rozumieniu tego przepisu tylko wtedy, gdy są one na tyle wyczerpujące, że osoba uprawniona do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO ma możliwość sprawdzenia, czy przekazane informacje odpowiadają również stanowi faktycznemu, to znaczy, czy konkretna zautomatyzowana decyzja, której wniosek dotyczy, została także faktycznie oparta na ujawnionych informacjach? b) W przypadku odpowiedzi twierdzącej: jak należy postąpić w sytuacji, gdy prawidłowość informacji udzielonych przez administratora można zweryfikować jedynie w ten sposób, że dane osób trzecich chronione na mocy RODO muszą być również podane do wiadomości osoby uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO (czarna skrzynka)? Czy ten napięty stosunek między prawem dostępu w rozumieniu art. 15 ust. 1 RODO a prawem osób trzecich do ochrony danych można rozładować również poprzez ujawnienie danych osób trzecich wymaganych do kontroli prawidłowości, które także zostały poddane temu samemu profilowaniu, wyłącznie organowi lub sądowi, tak aby organ lub sąd musiał samodzielnie sprawdzić, czy ujawnione dane tych osób trzecich odpowiadają stanowi faktycznemu? c) W przypadku odpowiedzi twierdzącej: jakie prawa należy przyznać osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO, w przypadku gdy konieczne jest zapewnienie ochrony praw osób trzecich w rozumieniu art. 15 ust. 4 RODO poprzez utworzenie czarnej skrzynki, o której mowa w punkcie 3b)? Czy w takim przypadku dane innych osób, które administrator w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO ma ujawnić osobie uprawnionej do informacji w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. h) RODO, muszą być ujawnione w postaci pseudoanonimizowanej, aby umożliwić sprawdzenie prawidłowości procesu podejmowania decyzji?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Bologna (Włochy) w dniu 24 marca 2022 r. – OV/Ministero dell’Interno – Unità Dublino

(Sprawa C-217/22)

(2022/C 222/31)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale ordinario di Bologna

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: OV

Druga strona postępowania: Ministero dell’Interno – Unità Dublino

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. (1), również w świetle prawa do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia ustanowionego w art. 27 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że wnoszący odwołanie, który wniósł do sądu państwa wnioskującego środek zaskarżenia na decyzję o przekazaniu wydaną przez jednostkę dublińską tego państwa w ramach procedury wtórnego przejęcia na podstawie art. 18 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, jest uprawniony do powołania się na naruszenie przez państwo, do którego skierowano wniosek, obowiązku udzielenia informacji ustanowionego w art. 4 lub obowiązku przeprowadzenia indywidualnej rozmowy z wnioskodawcą zgodnie z art. 5 tegoż rozporządzenia, a jeśli tak, to jakie znaczenie powinno mieć takie naruszenie?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).
2)

Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie wykładni przepisu krajowego, takiego jak § 7 ust. 3 BUrlG, zgodnie z którą jeszcze niezrealizowane prawo do corocznego płatnego urlopu pracownika, który w trakcie roku urlopowego przechodzi z fazy pracy do fazy zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy w ramach stosunku pracy w systemie stopniowego przechodzenia na emeryturę poprzez skrócenie czasu pracy, wygasa z upływem roku urlopowego lub w późniejszym terminie, jeżeli pracodawca – nie dopełniając wcześniej swoich obowiązków współdziałania przy realizacji prawa do urlopu – udzielił pracownikowi całego corocznego urlopu zgodnie z wnioskiem na okres bezpośrednio poprzedzający rozpoczęcie fazy zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy, ale realizacja prawa do urlopu nie mogła nastąpić – przynajmniej częściowo – ponieważ pracownik zachorował po udzieleniu urlopu i był niezdolny do pracy?
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 14 marca 2022 r. – Vantage Logistics S.R.L./Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba, Auto Help Alba S.R.L., Banca Transilvania S.A., BRD – Groupe Société Générale S.A., S.C. Croma S.R.L., S.C. Polaris M.Holding, S.C. Elit România Piese Auto Originale S.R.L., S.C. Nedo Auto Service S.R.L., CH Insolvency I.P.U.R.L. w charakterze zarządcy S.C. Nedo Auto Service S.R.L.

(Sprawa C-200/22)

(2022/C 222/29)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Alba Iulia

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Vantage Logistics S.R.L.

Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba, Auto Help Alba S.R.L., Banca Transilvania S.A., BRD – Groupe Société Générale S.A., S.C. Croma S.R.L., S.C. Polaris M.Holding, S.C. Elit România Piese Auto Originale S.R.L., S.C. Nedo Auto Service S.R.L., CH Insolvency I.P.U.R.L. w charakterze zarządcy S.C. Nedo Auto Service S.R.L.

Pytania prejudycjalne

Czy prawo Unii, zasadę poszanowania i ochrony prawa własności prywatnej, wynikającego z art. 17 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej], zasadę pierwszeństwa prawa Unii przed prawem krajowym, a w szczególności art. 9 ust. 6 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1023 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ram restrukturyzacji zapobiegawczej, umorzenia długów i zakazów prowadzenia działalności oraz w sprawie środków zwiększających skuteczność postępowań dotyczących restrukturyzacji, niewypłacalności i umorzenia długów, a także zmieniającej dyrektywę (UE) 2017/1132 (dyrektywy o restrukturyzacji i upadłości) (1), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego [art. 139 ust. 1 (pkt) C ustawy nr 85/2014], które w kontekście postępowania upadłościowego [pozwalają] uznać, że plan reorganizacji/restrukturyzacji został przyjęty, jeśli – w przypadku gdy istnieją dwie lub cztery kategorie wierzytelności – zagłosuje za nim co najmniej połowa liczby kategorii, pod warunkiem że jedna z kategorii znajdujących się w niekorzystnej sytuacji przyjmuje plan i że co najmniej 30 % ogółu wierzycieli pod względem wartości przyjmuje plan?

(1) Dz.U. 2019 L 172, s. 18.
C 222/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 1 marca 2022 r. – MO/SM jako syndyk zarządzający majątkiem spółki G GmbH

(Sprawa C-134/22)

(2022/C 222/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesarbeitsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MO

Druga strona postępowania: SM jako syndyk zarządzający majątkiem spółki G GmbH

Pytania prejudycjalne

Jaki cel ma art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1), zgodnie z którym pracodawca zobowiązany jest do przesyłania właściwemu organowi władzy publicznej kopii, zawierającej przynajmniej dane zawarte w pisemnym komunikacie do przedstawicieli pracowników, który jest przewidziany w akapicie pierwszym lit. b) ppkt i)–v)?

(1) Dz.U. 1998, L 225, s. 16.
C 222/10

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-804/19, HC/Komisja, wniesione w dniu 11 lutego 2022 r. przez HC

(Sprawa C-102/22 P)

(2022/C 222/17)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: HC (przedstawiciel: D. Rovetta, V. Villante, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-804/19, HC/Komisja Europejska (EU:T:2021:849), doręczonego HC w dniu 1 grudnia 2021 r.;

— stwierdzenie, że na podstawie art. 277 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zarzut niezgodności z prawem spornego ogłoszenia o konkursie dotyczącego jego systemu językowego jest dopuszczalny i zasadny;

— stwierdzenie nieważności „drugiej zaskarżonej decyzji” w pierwszej instancji, a mianowicie pisma/decyzji z dnia 21 marca 2019 r., w którym EPSO oddaliło wniosek o ponowne zbadanie sprawy, informując wnoszącego odwołanie, że komisja konkursowa utrzymała w mocy swoją decyzję o niezaproszeniu go do udziału w ocenie zintegrowanej;

— zasądzenie na rzecz wnoszącego odwołanie 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

— tytułem ewentualnym, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu wnoszący je podnosi dwa główne zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych i wypaczenia dowodów przez Sąd w odniesieniu do ich oceny oraz orzeczenia w przedmiocie drugiej części pierwszego zarzutu podniesionego przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, a także naruszenia ogłoszenia o konkursie. Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi błędną kwalifikację okoliczności faktycznych, wypaczenie dowodów i naruszenie ogłoszenia o konkursie, które miało do niego zastosowanie w odniesieniu do oceny doświadczenia zawodowego i kwalifikacji akademickich wnoszącego odwołanie.

Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia i błędnej wykładni art. 277 TFUE a także naruszenia art. 1–4 rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. (1). w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w jego obecnie obowiązującej wersji oraz naruszenia art. 1d i art. 28 regulaminu pracowniczego i art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do tego regulaminu. Wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi zbyt ścisłą wykładnię wymogu dotyczącego „ścisłego związku” między spornym ogłoszeniem o konkursie a zaskarżoną decyzją przed Sądem w celu podniesienia zarzutu niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE wobec takiego ogłoszenia o konkursie. Wnoszący odwołanie jest zdania, że taki „ścisły związek” istnieje, a zatem podniesiony przez niego zarzut niezgodności z prawem ograniczenia do używania jako drugiego języka w spornym konkursie języka francuskiego i angielskiego jest dopuszczalny i zasadny.

(1) Dz.U. 1958, 17, s. 385.
2)

Czy w celu zapewnienia przestrzegania zasady przewidzianej w art. 153 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zgodnie z którą to zasadą będący producentami członkowie organizacji producentów muszą kontrolować w demokratyczny sposób ich organizację i podejmowane przez nią decyzje: — należy, aby ocenić niezależność każdego z członków organizacji, uwzględnić wyłącznie posiadanie ich kapitału przez tę samą osobę fizyczną lub prawną czy też również inne powiązania takie jak, w przypadku członków niebędących producentami, przynależność do tej samej konfederacji związków zawodowych, bądź, w przypadku członków będących producentami, sprawowanie funkcji kierowniczych w takiej konfederacji? — wystarczy, aby stwierdzić, że członkowie będący producentami sprawują rzeczywistą kontrolę nad organizacją producentów, iż ci członkowie dysponują większością głosów czy też należy zbadać, czy – z uwagi na rozdział głosów wśród rzeczywiście niezależnych członków – część głosów jednego lub większej liczby członków niebędących producentami umożliwia im, nawet bez większości, kontrolowanie decyzji podejmowanych przez tę organizację?
Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2021 r. w sprawie T-370/20, KL/Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 2 lutego 2022 r. przez Europejski Bank Inwestycyjny

(Sprawa C-68/22 P)

(2022/C 213/31)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Faedo, I. Zanin, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: KL

Żądania wnoszącego odwołanie

W swojej skardze EBI wnosi do Trybunału o:

— uwzględnienie odwołania jako dopuszczalnego i zasadnego

— uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-370/20;

— jeśli Trybunał uzna, że stan sprawy pozwala na wydanie orzeczenia, uwzględnienie żądań przedstawionych przez EBI w pierwszej instancji;

— obciążenie KL kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania EBI podnosi dwa zarzuty.

Zarzut pierwszy, złożony z czterech części, dotyczy błędnej wykładni wewnętrznych przepisów EBI dotyczących niezdolności do pracy.

Po pierwsze, Sąd naruszył prawo w odniesieniu do pojęcia niezdolności do pracy, o którym mowa w art. 46–1 przepisów przejściowych dotyczących systemu emerytalno-rentowego mającego zastosowanie do pracowników EBI (RTRP) i w art. 11.1 przepisów administracyjnych EBI. Uznając, że pojęcie niezdolności do pracy w rozumieniu tych artykułów należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do członka personelu EBI, który został uznany przez komitet ds. inwalidztwa ustanowiony przez EBI za niezdolnego do ponownego podjęcia obowiązków służbowych lub równorzędnych obowiązków w tej instytucji, Sąd przeinaczył brzmienie i treść przepisów wewnętrznych EBI i przyjął wykładnię sprzeczną z racją bytu renty inwalidzkiej jako środka ochrony socjalnej.

Po drugie, Sąd naruszył prawo, wykluczając kompetencję komitetów ds. inwalidztwa ustanowionych przez EBI do orzekania w przedmiocie zdolności pracownika banku do podjęcia działalności poza bankiem na ogólnym rynku pracy.

Po trzecie, Sąd naruszył prawo dokonując wykładni art. 46–1 RTRP i art. 11. 1 przepisów administracyjnych w oparciu o rozumowanie polegające na zastosowaniu analogii do art. 78 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

Po czwarte, Sąd naruszył prawo, odrzucając dokonaną przez EBI wykładnię art. 51–1PPTR i nie dokonując wykładni tego artykułu w związku z art. 46–1 PPTR.

Zarzut drugi, złożony z dwóch części, dotyczy dwojakiego przeinaczenia okoliczności faktycznych.

Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, uznając za prawnie wiążące dokumenty komitetu ds. inwalidztwa, które nie zostały podpisane przez wszystkich jego członków.

Po drugie, Sąd błędnie ocenił treść opinii komitetu ds. inwalidztwa, ponieważ uznał, że komitet stwierdził, iż skarżący jest niezdolny do pracy w EBI, podczas gdy formularze podpisane przez wszystkich członków komitetu stwierdzały, że skarżący nie jest niezdolny do pracy.