ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
41

Wreszcie Królestwo Belgii nie może twierdzić, że oryginał jej skargi został wniesiony w terminie ze względu na to, że sekretariat Sądu otrzymał oryginały załączników. Choć bowiem zgodnie z art. 44 § 6 regulaminu Sądu strona skarżąca może poprawić skargę, w szczególności dołączając brakujące załączniki, to poprawienie skargi jest możliwe tylko wtedy, gdy zgodnie z art. 21 statutu Trybunału, mającego zastosowanie do postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji, został spełniony zasadniczy warunek wystąpienia do Sądu, czyli wniesienie skargi. Skarga stanowi bowiem pismo wszczynające postępowanie, w którym strony mają obowiązek oznaczyć przedmiot sporu (zob. podobnie wyroki Trybunału z dnia 25 września 1979 r. w sprawie 232/78 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. 2729, pkt 3, oraz z dnia 6 kwietnia 2000 r. w sprawie C-256/98 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-2487, pkt 31), załączniki do którego spełniają funkcję wyłącznie dowodową i dokumentacyjną (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C-189/02 P, C-202/02 P, od C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I-5425, pkt 99). W tych okolicznościach wniesienie załączników nie może zostać uznane za odpowiednik częściowego wniesienia skargi.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie T‑138/03 É.A. i in. przeciwko Radzie i Komisji, w którym Sąd odrzucił w części jako niedopuszczalną i oddalił w pozostałym zakresie jako bezzasadną skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, za szkody, jakich skarżący mieli doznać wskutek zakażenia i następującej po nim śmierci członków ich rodzin, u których wystąpiła nowa odmiana choroby Creutzfeldta-Jakoba, pozostająca w związku z pojawianiem się i rozprzestrzenianiem w Europie gąbczastej encefalopatii bydła, za co odpowiedzialność miałaby ponosić Rada i Komisja – Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty.
8

W odniesieniu do wniosku inspektora o dopuszczenie go do niniejszej sprawy należy przypomnieć, że prawo do interwencji przed Trybunałem reguluje art. 40 statutu Trybunału. Przepis ten przyznaje to prawo osobom fizycznym i prawnym, które uzasadnią interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi. Artykuł ten stanowi również, że wnioski o dopuszczenie do sprawy mogą dotyczyć wyłącznie poparcia wniosków jednej ze stron. Przepis ten stosuje się również do spraw wniesionych do Trybunału w celu rozstrzygnięcia powstałego sporu (zob. postanowienia prezesa Trybunału z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie C-453/03 ABNA i in., niepublikowane w Zbiorze, pkt 14, z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie C-458/03 Parking Brixen, niepublikowane w Zbiorze, pkt 5, oraz z dnia 9 czerwca 2006 r. w sprawie C-305/05 Ordre des barreaux francophones et germanophone i in. (wniosek francuskiej izby adwokackiej), niepublikowane w Zbiorze, pkt 7).
1)

Umowa, taka jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, przewidująca ustanowienie prawa rzeczowego zwanego „prawem powierzchni” na rzecz dostawcy produktów naftowych na okres 25 lat i upoważniająca tego dostawcę do wybudowania stacji benzynowej i oddania jej w najem właścicielowi terenu na czas odpowiadający okresowi obowiązywania tego prawa, w sytuacji, gdy zawiera ona klauzule dotyczące ustalania cen sprzedaży detalicznej lub też zobowiązań do wyłącznego zakupu i zakazu konkurencji, których okres obowiązywania przekracza ograniczenia czasowe ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. [81] ust. 3 traktatu do kategorii porozumień o wyłączności zakupu, zmienionym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1582/97 z dnia 30 lipca 1997 r., a także w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych, nie jest objęta zakazem ustanowionym w art. 81 ust. 1 WE, pod warunkiem że nie wpływa ona na wymianę handlową między państwami członkowskimi i że jej celem bądź skutkiem nie jest istotne ograniczenie konkurencji, co powinien ustalić sąd krajowy, uwzględniając w szczególności kontekst gospodarczy i prawny zawarcia tej umowy.
71

Odnosząc się do argumentacji wnoszącej odwołanie, która zmierza do wykazania, że sporna decyzja miała naturę hybrydową w zakresie, w jakim stanowiła ona jednocześnie akt o zakresie ogólnym i zespół decyzji indywidualnych, należy stwierdzić z jednej strony, jak to uczynił Sąd w pkt 59 zaskarżonego postanowienia, że zaskarżona decyzja, której adresatem była Republika Federalna Niemiec, ma zakres ogólny w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do sytuacji określonych obiektywnie, i rodzi skutki prawne w odniesieniu do kategorii osób ujętych w sposób ogólny i abstrakcyjny.
Skarga o stwierdzenie nieważności – Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (Dz.U. L 182, s. 1) – Pojęcie „pławnica skrzelowa” – Objęcie tym pojęciem sieci ustabilizowanych, takich jak sieć zwana „thonaille” – Naruszenie obowiązku uzasadnienia i naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji.
1)

W następstwie wyroku z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C‑207/04 Vergani, który dotyczył niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, do władz danego państwa członkowskiego należy podjęcie działań ogólnych lub szczególnych, właściwych do zapewnienia na ich terytorium przestrzegania prawa wspólnotowego, przy czym władze te zachowują wybór działań, jakie mają być podjęte, aby prawo krajowe zostało dostosowane do prawa wspólnotowego, i aby zapewnić pełną skuteczność praw, jakie jednostki czerpią z prawa wspólnotowego. Jeśli stwierdzona zostaje dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym, to do czasu wydania przepisów ustanawiających równe traktowanie sąd krajowy jest zobowiązany nie stosować krajowego przepisu dyskryminującego i nie jest przy tym zmuszony zwracać się do ustawodawcy o jego zmianę lub jej oczekiwać, natomiast jest zobowiązany stosować wobec członków grupy mniej korzystnie traktowanej te same zasady, które stosują się do osób drugiej grupy.
Artykuł 23 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmówiło obywatelowi państwa trzeciego będącemu małżonkiem obywatela wspólnotowego, który nie skorzystał z prawa do swobodnego przepływu, możliwości powoływania się na przepisy wspólnotowe dotyczące wzajemnego uznawania dyplomów oraz swobody przedsiębiorczości i nie zobowiązuje właściwe organy państwa członkowskiego, w którym złożony został wniosek o zezwolenie na wykonywanie zawodu regulowanego do tego, by wzięły pod uwagę wszystkie dyplomy, świadectwa i inne dokumenty, nawet jeżeli zostały wydane poza Unią Europejską, o ile zostały przynajmniej uznane w innym państwie członkowskim, jak również mające znaczenie dla sprawy doświadczenie wnioskodawcy oraz dokonały porównania kompetencji potwierdzonych tymi dokumentami i tym doświadczeniem z jednej strony oraz wiedzy i kwalifikacji wymaganych ustawodawstwem krajowym z drugiej strony.
23

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zakres zastosowania art. 28 WE nie rozciąga się na przeszkody objęte zakresem regulacji innych przepisów szczególnych oraz że przeszkody o charakterze fiskalnym lub o skutku równoważnym z cłami, które objęte są zakresem regulacji art. 23 WE, 25 WE oraz 90 WE, nie są objęte zakazem zawartym w art. 28 WE. Ponadto, jeśli chodzi o odpowiednie zakresy zastosowania art. 25 WE i 90 WE, to z utrwalonego orzecznictwa wynika, że postanowienia traktatu odnoszące się do opłat o skutku równoważnym oraz do podatków wewnętrznych o charakterze dyskryminacyjnym, nie są stosowane łącznie, a zatem ten sam środek nie może w systemie traktatu należeć jednocześnie do tych dwóch kategorii (zob. w szczególności wyrok z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie C-383/01 De Danske Bilimportører, Rec. str. I-6065, pkt 32 i 33 oraz cytowane tam orzecznictwo).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale civile di Genova – Bezpośrednie przyznanie zarządzania usługami publicznymi i infrastrukturą publiczną spółce kontrolującej dany rynek – Przyznanie tej spółce uprawnienia do określania treści umów koncesyjnych istniejących między jej własnymi konkurentami a państwem oraz do rozwiązywania tych umów – Zgodność z art. 43 WE, 49 WE, 82 WE, 86 WE i 87 WE.
4

Decyzja ta wskazywała środki odwoławcze, zwracając uwagę wnoszących odwołanie na przyznane im w art. 230 WE prawo do wniesienia do sądu wspólnotowego skargi o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia w terminie dwóch miesięcy od daty tego pisma.
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 20 czerwca 2008 r. – Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30 przeciwko Komisji

(sprawa C‑448/07 P)

Odwołanie – Przedstawienie danych w sprawie w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu – Rozporządzenie (WE) nr 3605/93 – Europejski System Rachunków 1995 (ESA 95) – Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 – Zaklasyfikowanie podmiotu „Madrid Calle 30” do sektora „administracji publicznej” – Komunikat prasowy Eurostat – Akt, który może być zaskarżony

Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Komunikat prasowy Komisji w sprawie danych dotyczących długu i deficytu publicznego – Dorozumiana decyzja zaklasyfikowania podmiotu do sektora administracji publicznej w ramach Europejskiego Systemu Rachunków – Brak (art. 230 WE; rozporządzenie Rady nr 3605/93, art. 8a ust. 1, art. 8c, 8g, 8h, 8i ust. 1) (por. pkt 45–53)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T‑177/06 Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd oddalił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności komunikatu prasowego Eurostat nr 48/2006 z dnia 24 kwietnia 2006 r., w zakresie, w jakim zawiera on decyzję Komisji (Eurostat) dotyczącą zaklasyfikowania Madrid Calle 30 do sektora „administracji publicznej” w ramach Europejskiego Systemu Rachunków (ESA 95).

Sentencja

1) Odwołanie zostaje oddalone.
Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (prezes) z dnia 30 marca 2007 r. w sprawie T‑393/06 R Makhteshim Agan Holding i in. przeciwko Komisji, na mocy którego odrzucono wnioski o zastosowanie środków tymczasowych i o zawieszenie wykonania ze względu na niedopuszczalność prima facie skargi głównej – Akt zaskarżalny na mocy art. 203 WE – Akt stanowiący zajęcie stanowiska w rozumieniu art. 232 WE.
18

Consiglio di Stato rozważa jednak, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy spór, nie powinno być poddane takiej ocenie z uwagi na stosowanie art. 4 w związku z załącznikiem II i załącznikiem III do dyrektywy 85/337, ze względu na fakt, iż stanowi ono część większej operacji restrukturyzacji zespołu dróg we wspomnianych dzielnicach, czego konsekwencją byłaby konieczność uwzględnienia przez właściwy organ „kumulacji” różnych przedsięwzięć, co stanowi kryterium wyraźnie określone w załączniku III. Z powyższych względów postanowiła ona zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne: „1) Czy art. 2 dyrektywy [85/337] w części stanowiącej, iż ocenie skutków dla środowiska podlegają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne oraz że przedsięwzięcia te są zdefiniowane w art. 4 [tejże dyrektywy], należy interpretować w ten sposób, iż jakiekolwiek przedsięwzięcie, które znacząco oddziałuje na środowisko, podlega tej procedurze oceny, nawet jeśli nie zostało ono wymienione w załącznikach I lub II do dyrektywy; czy też w odmienny sposób — iż [wspomnianej] procedurze oceny podlegają jedynie przedsięwzięcia, o których mowa w załącznikach I i II do dyrektywy? 2) Czy art. 4 dyrektywy [85/337] — w zakresie w jakim pozostawia państwom członkowskim możliwość decydowania o konieczności dokonania oceny skutków dla środowiska przedsięwzięć [wymienionych w załączniku II do dyrektywy] dla każdego przypadku z osobna lub według wcześniej ustalonych kryteriów, biorąc pod uwagę również kryteria, o których mowa w załączniku III [do dyrektywy] — nakłada na państwa członkowskie obowiązek, czy też stwarza im jedynie możliwość uwzględniania kryteriów, o których mowa w załączniku III do dyrektywy? 3) Czy art. 1 [dekretu Prezesa Rady Ministrów Republiki] z dnia 12 kwietnia 1996 r. stanowi właściwą transpozycję — dokonaną przez ustawodawcę włoskiego — art. 4 dyrektywy [85/337] i jej załącznika III, skoro w przedmiocie poddawania przedsięwzięć z załącznika II do dyrektywy ocenie skutków dla środowiska nie przewiduje on kryterium kumulacji przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, o którym mowa w załączniku III?”.
Działalność wykonywana przez jednostkę, taka jak działalność komornika sądowego, nie jest zwolniona z podatku od wartości dodanej z tego tylko powodu, że polega ona na dokonywaniu aktów należących do prerogatyw władzy publicznej. Gdyby nawet w ramach wykonywania jego funkcji komornik sądowy dokonywał takich aktów, to w rozumieniu przepisów, takich jak te w sprawie przed sądem krajowym, wykonuje on działalność nie w formie podmiotu prawa publicznego, jako że nie jest włączony w strukturę administracji publicznej, lecz w formie samodzielnej działalności gospodarczej, wykonywanej w ramach wolnego zawodu, a w związku z tym nie przysługuje mu zwolnienie przewidziane w art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977°r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.
24

Trybunał miał również możliwość wyjaśnić, że gwarancje niezawisłości i bezstronności wymagają istnienia zasad, w szczególności, co do składu organu, mianowania, okresu trwania kadencji oraz powodów wyłączenia i odwołania jego członków, pozwalających wykluczyć, w przekonaniu podmiotów prawa, wszelką uzasadnioną wątpliwość, co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych oraz neutralności w odniesieniu do pozostających w sporze interesów (zob. podobnie wyroki: ww. w sprawie Dorsch Consult, pkt 36; z dnia 4 lutego 1999 r. w sprawie C-103/97 Köllensperger i Atzwanger, Rec. s. I-551, pkt 20–23, i z dnia 29 listopada 2001 r. w sprawie C-17/00 De Coster, Rec. s. I-9445, pkt 18–21; a także ww. w sprawie Wilson, pkt 53). W tym względzie — aby uznać, że organ odsyłający spełnia warunki dotyczące niezawisłości — orzecznictwo wymaga w szczególności, aby przypadki odwołania członków tego organu były oparte na wyraźnych przepisach ustawowych (zob. podobnie wyroki: ww. w sprawie Köllensperger i Atzwanger, pkt 21, a także z dnia 30 maja 2002 r. w sprawie C-516/99, Rec. s. I-4573, pkt 41).
Pojęcia „transakcje, w tym pośrednictwo, dotyczące depozytu i płatności”, zastosowane w art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinny być interpretowane w ten sposób, że nie obejmują one świadczenia usług przez przedstawiciela działającego na rachunek mocodawcy wykonującego działalność z zakresu przyjmowania zakładów dotyczących wyścigów konnych i innych wydarzeń sportowych, polegające na tym, iż przedstawiciel przyjmuje zakłady w imieniu dającego zlecenie, rejestruje zakład, potwierdza jego przyjęcie poprzez wydanie klientowi biletu, zbiera pieniądze, wypłaca wygrane, ponosi wyłączną odpowiedzialność vis-à-vis dającego zlecenie za zarządzenie zebranymi pieniędzmi i ewentualną kradzież lub utratę pieniędzy, w zamian za co przedstawiciel ten otrzymuje wynagrodzenie w postaci prowizji od dającego zlecenie.
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2008 r. – Raulin przeciwko Francji

(sprawa C‑454/07)

Skarga osoby fizycznej przeciwko państwo członkowskiemu mająca na celu stwierdzenie naruszenia przez to państwo członkowskie prawa wspólnotowego – Oczywisty brak właściwości Trybunału

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Prawo do wnoszenia skarg zastrzeżone dla Komisji i państw członkowskich – Skarga osoby fizycznej lub prawnej – Niedopuszczalność (art. 226 WE, 227 WE) (por. pkt 6, 7)

Przedmiot

Naruszenie w konkretnym pojedynczym przypadku dyrektywy Rady z dnia 22 czerwca 1987°r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (Dz.U. L 185, s. 77).

Sentencja

1) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do orzekania w przedmiocie niniejszej skargi.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Superior de Justicia de Canarias – Wykładnia wyroku Trybunału w sprawie C‑124/96 stwierdzającego sprzeczność z art. 13 część A ust. 1 lit. m) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) przepisów prawa krajowego przewidujących ograniczenie zwolnienia z podatku VAT do określonych usług ściśle związanych ze sportem i kulturą fizyczną – Stosowanie do Wysp Kanaryjskich.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. – Termoraggi przeciwko Comune di Monza

(sprawa C‑323/07)

Zamówienia publiczne − Zamówienie publiczne na dostawę usług − Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia przetargu − Udzielenie przez jednostkę samorządu terytorialnego zamówienia przedsiębiorstwu, którego jest ona udziałowcem

1. Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi i dostawy –Dyrektywy 92/50 i 93/36 – Zakres stosowania (dyrektywy Rady: 92/50, 93/36) (por. pkt 15–22, 26; sentencja)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Wyjątek przewidziany w art. 6 dyrektywy – Przesłanka (dyrektywa Rady 92/50, art. 6) (por. pkt 24–26; sentencja)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia − Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1) − Zakres stosowania − Przepisy krajowe powierzające przedsiębiorstwu komunalnemu, z pominięciem postępowania przetargowego przewidzianego w dyrektywie, zarządzanie urządzeniami grzewczymi w budynkach gminy.

Sentencja

Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi oraz dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy nie mają zastosowania do zamówień udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego osobie prawnej od niej odrębnej, gdy jednocześnie jednostka samorządu terytorialnego sprawuje nad tą osobą prawną kontrolę analogiczną do kontroli nad jej własnymi służbami i osoba ta wykonuje zasadniczą część swej działalności wraz z jednostką samorządową lub jednostkami samorządowymi, które są jej udziałowcami.

Artykuł 6 dyrektywy 92/50 ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy istnieją opublikowane krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyznające podmiotowi, któremu udzielono zamówienia prawa wyłączne dotyczące przedmiotu udzielonego zamówienia.
1

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2007 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu Rechtbank van Koophandel te Brussel przedstawił, w zastosowaniu art. 234 WE, pytania prejudycjalne dotyczące wykładni art. 4 ust. 2, art. 6 i art. 9 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, s. 7) oraz art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1891/2004 z dnia ustalającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 328, s. 16).
11

Artykuł 6 tej dyrektywy stanowi: „1. Dane o ruchu dotyczące abonentów i użytkowników przetwarzane i przechowywane przez dostawcę publicznej sieci łączności lub publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej muszą zostać usunięte lub uczynione anonimowymi, gdy nie są już potrzebne do celów transmisji komunikatu, bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, 3 i 5 niniejszego artykułu oraz art. 15 ust. 1. 2. Można przetwarzać dane o ruchu niezbędne do celów naliczania opłat abonenta i opłat rozliczeń międzyoperatorskich. Przetwarzanie takie jest dozwolone tylko do końca okresu, w którym rachunek może być zgodnie z prawem zakwestionowany lub w którym należy uiścić opłatę. 3. Do celów wprowadzania na rynek usług łączności elektronicznej lub świadczenia usług tworzących wartość dodaną dostawca publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej może przetwarzać dane, określone w ust. 1, w zakresie i przez czas niezbędny do tego rodzaju usług lub wprowadzenia ich na rynek, jeżeli abonent lub użytkownik, którego dane dotyczą, wyraził na to zgodę. Użytkownicy lub abonenci mają możliwość odwołania swojej zgody na przetwarzanie danych o ruchu w każdej chwili. […] 5. Przetwarzanie danych o ruchu zgodnie z ust. 1–3 i 4 musi być ograniczone do osób działających z upoważnienia dostawców publicznych sieci łączności i publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, zajmujących się naliczaniem opłat lub ruchem, obsługą klienta, systemem wykrywania nadużyć finansowych, marketingiem usług łączności elektronicznej lub świadczeniem usług tworzących wartość dodaną, oraz musi być ograniczone do celów niezbędnych przy takich działaniach. 6. Przepisy ust. 1–3 i 5 stosuje się bez uszczerbku dla możliwości otrzymywania przez właściwe organy informacji na temat danych o ruchu, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, w celu rozstrzygania sporów, w szczególności sporów dotyczących rozliczeń międzyoperatorskich lub naliczania opłat”.
1)

Analiza art. 6 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 38/2004 z dnia 9 stycznia 2004 r., przeprowadzona w odniesieniu do tego, że przepis ten nie przewiduje przy obliczeniu opłaty produkcyjnej wyłączenia z nadwyżki przeznaczonej na wywóz ilości cukru zawartych w produktach przetworzonych wywiezionych bez przyznania refundacji wywozowej, nie wykazała niczego, co podważałoby jego ważność.