ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
POSTANOWIENIE SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 29 marca 2012 r.

Ayo Soerensen Ferraresi

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Termin do wniesienia skargi — Oczywista niedopuszczalność”

Przedmiot:

Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie F‑5/09 Soerensen Ferraresi, RecFP s. I‑A‑1-453, II‑A‑1-2461.

Orzeczenie:

Odwołanie zostaje oddalone. Ayo Soerensen Feraresi pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Odwołanie – Termin – Sposób obliczania

(statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 9 ust. 1; regulamin postępowania przed Sądem, art. 102 § 2)

Zgodnie z art. 9 akapit pierwszy załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie może zostać wniesione do Sądu w terminie dwóch miesięcy od zawiadomienia o orzeczeniu, od którego wnoszone jest odwołanie, od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej kończących postępowanie w sprawie i orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności. W tym względzie zgodnie z art. 102 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem terminy procesowe są przedłużane o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość. Terminy procesowe i terminy uwzględniające odległość nie stanowią odrębnych terminów, co oznacza, że w przypadku gdy termin procesowy dobiega końca, należy go wydłużyć o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość.

(zob. pkt 5)
A zatem niedopuszczalny jest wniosek w przedmiocie środka tymczasowego mający na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania przyszłej decyzji Komisji oddalającej wniosek o utrzymanie zachowania poufności decyzji Komisji dotyczącej postępowania na mocy art. 81 WE w zakresie, w jakim miałaby ona zezwolić na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, na dostęp do pełnego tekstu wspomnianej decyzji, a po drugie, nakazanie Komisji powstrzymania się od wyrażenia zgody na taki dostęp.

Wyważenie różnych wchodzących w grę interesów sprowadza się do ustalenia przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, czy interes strony wnoszącej o zastosowanie środków tymczasowych w przyznaniu tych środków przeważa nad interesem w natychmiastowym zastosowaniu spornego aktu, w drodze zbadania, mówiąc ściślej, czy ewentualne stwierdzenie nieważności tego aktu przez sędziego prowadzącego postępowanie główne pozwoli na odwrócenie sytuacji wywołanej przez jego natychmiastowe wykonanie, i odwrotnie, czy zawieszenie wykonania rzeczonego aktu może stać na przeszkodzie jego pełnej skuteczności, w wypadku gdyby skarga główna została oddalona.

Celem postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego jest bowiem zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty, wobec czego decyzja wydana przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych powinna mieć charakter tymczasowy w tym znaczeniu, że nie może ona ani przesądzać o treści przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty, ani czynić go iluzorycznym poprzez pozbawienie go skuteczności.

Wynika stąd nieuchronnie, że interes broniony przez stronę postępowania w przedmiocie środka tymczasowego nie zasługuje na ochronę w sytuacji, gdy strona ta zwraca się do orzekającego w tym przedmiocie sędziego o wydanie decyzji, która nie dość, że nie miałaby charakteru czysto tymczasowego, to jeszcze przesądzałaby o treści przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty i czyniłaby to rozstrzygnięcie iluzorycznym poprzez pozbawienie go skuteczności.

Co się tyczy sprawy, w której Sąd będzie musiał rozstrzygnąć w postępowaniu głównym kwestię, czy należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji – w której Komisja oddaliła wniosek skarżącego o to, by instytucja ta powstrzymała się od opublikowania informacji poufnych – oczywiste jest, że aby zachować skuteczność wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji, skarżący powinien być w stanie zapobiec niezgodnemu z prawem opublikowaniu przez Komisję spornych informacji.

Wniosków tych nie podważa okoliczność, że nawet rzeczywista publikacja spornych informacji nie skutkowałaby prawdopodobnie pozbawieniem skarżącego interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji interes Komisji w oddaleniu wniosku w przedmiocie środka tymczasowego winien ustąpić pierwszeństwa interesowi bronionemu przez skarżącego, tym bardziej że zastosowanie wnioskowanych środków tymczasowych oznaczałoby tylko utrzymanie przez ograniczony okres status quo istniejącego przez kilka lat.

(por. pkt 24–29)
2)

Nakazuje się Komisji powstrzymanie się od publikacji na stronie internetowej tej instytucji lub w innym miejscu, bądź też udostępniania osobom trzecim wersji decyzji Komisji 2006/903/WE z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG w sprawie przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB, EKA Chemicals AB, Degussa AG, Edison SpA, FMC Corporation, FMC Foret S.A., Kemira OYJ, L’Air Liquide SA, Chemoxal SA, Snia SpA, Caffaro Srl, Solvay SA/NV, Solvay Solexis SpA, Total SA, Elf Aquitaine SA i Arkema SA (sprawa COMP/F/C.38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu), która byłaby bardziej szczegółowa w odniesieniu do strony skarżącej niż wersja opublikowana we wrześniu 2007 r. na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej do spraw Konkurencji.
Postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 8 października 2012 r. – ClientEarth przeciwko Radzie

(sprawa T-62/12)

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Opinia sporządzona przez służbę prawną Rady dotycząca propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu, Rady i Komisji — Potwierdzenie odmowy udzielenia pełnego dostępu — Niedopuszczalność — Termin do wniesienia skargi — Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 263 TFUE — Akt potwierdzający”

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty podlegające zaskarżeniu — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Decyzja o odmowie dostępu do dokumentów Rady w następstwie nowego wniosku — Decyzja niewskazująca nowych okoliczności i odsyłająca do uzasadnienia pierwszej decyzji — Akt wyłącznie potwierdzający — Niedopuszczalność (art. 263 TFUE; rozporządzenie nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 7, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1) (por. pkt 19-39)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności pisma Rady z dnia 1 grudnia 2011 r., opatrzonego sygnaturą 24/c/01/11, odmawiającego udzielania skarżącej pełnego dostępu do opinii sporządzonej przez służbę prawną Rady (dokument nr 6865/09) dotyczącej przedstawionego przez Parlament Europejski projektu zmian do przedstawionej przez Komisję Europejską propozycji rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2) Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosków Królestwa Danii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.
Postanowienie Sądu (siódma izba) z dnia 9 września 2013 r. – Planet przeciwko Komisji

(sprawa T-489/12)

„Klauzula arbitrażowa — Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Umowy dotyczące projektów Ontogov, FIT i RACWeb — Koszty kwalifikowalne — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność”

1. Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne lub prawne — Interes prawny — Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego — Ocena w chwili wniesienia skargi — Przesłanka podlegające spełnieniu w przypadku każdej skargi wniesionej przed sąd Unii — Interes odnoszący się do okoliczności przyszłych i niepewnych — Wyłączenie (art. 263 TFUE, 272 TFUE, 340 akapit pierwszy TFUE) (por. pkt 31, 32, 48)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga dotycząca w rzeczywistości sporu o charakterze umownym — Brak właściwości sądu Unii — Niedopuszczalność — Zmiana kwalifikacji skargi — Wykluczenie [art. 256 TFUE, 263 TFUE, 272 TFUE, 288 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 51–54)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 272 TFUE i art. 340 akapit pierwszy TFUE mająca na celu stwierdzenie z jednej strony, że odmowa uznania przez Komisję za koszty kwalifikowalne niektórych kwot wydatkowanych w związku z wykonaniem umów „Ontology enabled E-Gov Service Configuration (Ontogov)”, „Fostering self-adaptive e-government service improvement using semantic technologies (FIT)” i „Risk Assessment for Customs in Western Balkans (RACWeb)”, zawartych w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002–2006), stanowi naruszenie przez Komisję jej zobowiązań umownych, a z drugiej strony, że kwoty te są kosztami kwalifikowalnymi i nie muszą zostać zwrócone

Sentencja

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
2)

Żądania Pri SA zawarte w piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 13 września 2013 r. zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia przez Sąd, że sprzeciw został cofnięty, po drugie, do uchylenia decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 7 grudnia 2010 r. w zakresie, w jakim częściowo odrzuca ona sprzeciw oraz, po trzecie, do nakazania wpisu „o całkowitym przyznaniu” prawa do znaku PRONOKAL zostają odrzucone jako niedopuszczalne.
Postanowienie Sądu (piąta izba) z dnia 24 października 2013 r. – Stromberg Menswear przeciwko OHIM – Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG)

(sprawa T‑451/12)

„Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy STORMBERG — Zrzeczenie się prawa do znaku przez właściciela kwestionowanego znaku towarowego — Decyzja o zakończeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 58 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej”

1. Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Uzasadnienie decyzji — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Zakres identyczny z zakresem art. 296 TFUE (art. 296 TFUE; rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 75 zdanie pierwsze) (por. pkt 28, 29)

2. Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Przywrócenie stanu poprzedniego — Przesłanki — Należyta staranność wymagana przez okoliczności — Zdarzenia o charakterze wyjątkowym i w rezultacie niemożliwe do przewidzenia (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 81 ust. 1) (por. pkt 36, 37)

3. Wspólnotowy znak towarowy — Procedura — Przywrócenie stanu poprzedniego — Przesłanki stosowania — Ścisła wykładnia (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 81 ust. 1) (por. pkt 38)

4. Postępowanie sądowe — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Analogiczne wymogi w odniesieniu do argumentów powoływanych na poparcie zarzutu (regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1) (por. pkt 66)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 sierpnia 2012 r. (sprawa R 428/2012‑4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Stromberg Menswear Ltd a Leketoy Stormberg Inter AS

Sentencja

1) Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.
Postanowienie Sądu (druga izba) z dnia 15 października 2013 r. – Andechser Molkerei Scheitz przeciwko Komisji

(sprawa T‑13/12)

„Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zdrowie publiczne — Wykaz dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w żywności — Glikozydy stewiolowe — Skarga niedopuszczalna lub oczywiście bezzasadna”

1. Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne lub prawne — Interes prawny — Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego — Ocena w chwili wniesienia skargi — Skarga mogąca przynieść korzyść skarżącemu — Brak — Niedopuszczalność (art. 263 akapit czwarty TFUE) (por. pkt 30–32, 41)

2. Skarga na bezczynność — Wezwanie instytucji do działania — Brak — Niedopuszczalność (art. 265 TFUE) (por. pkt 42, 43)

3. Skarga o odszkodowanie — Autonomia w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności i skargi na bezczynność — Zakres (por. pkt 46–49, 51–54)

4. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki — Bezprawność — Szkoda — Związek przyczynowy — Przesłanki kumulatywne — Niespełnienie jednej z przesłanek — Oddalenie skargi w całości (art. 340 akapit drugi TFUE) (por. pkt 56, 57)

5. Postępowanie sądowe — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Określenie przedmiotu sporu — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Skarga o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucję Unii [regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 58)

6. Skarga o odszkodowanie — Nieuchronne i przewidywalne szkody — Stwierdzenie odpowiedzialności Unii — Wniesienie sprawy do Sądu — Dopuszczalność (art. 340 TFUE) (por. pkt 59)

7. Odpowiedzialność pozaumowna — Przesłanki — Bezprawność — Szkoda — Związek przyczynowy — Rzeczywista i pewna szkoda — Ciężar dowodu — Skarga niezawierająca żadnego dowodu ani też żadnego wniosku dowodowego — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej [art. 340 akapit drugi TFUE; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c), e)] (por. pkt 59, 62, 65–69)

Przedmiot

Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1131/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do glikozydów stewiolowych (Dz.U. L 295, s. 205) w zakresie, w jakim dopuszcza ono glikozydy stewiolowe uzyskiwane z liści rośliny Stevia rebaudiana Bertoni tylko jako dodatek do żywności, a nie jako składnik roślinny pochodzenia rolniczego lub środek aromatyzujący, oraz skarga o odszkodowanie

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
2.

Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie odwoławcze — Odwołanie do izby odwoławczej — Osoby uprawnione do wnoszenia skargi i do występowania jako strony w postępowaniu przed Sądem — Procedura konwersji na zgłoszenie krajowego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 58, 59, 112) (por. pkt 36, 39, 42)
20

W zarzucie szóstym Republika Grecka twierdzi, że Komisja błędnie wyliczyła wysokość kwot, które należy odzyskać, gdyż nie odjęła pomocy de minimis przewidzianej w jej rozporządzeniach (WE) nr 1860/2004 z dnia 6 października 2004 r. w sprawie stosowania art. 87 [WE] i 88 [WE] w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rolnego i sektora rybołówstwa (Dz.U. L 325, s. 4) oraz (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 [WE] i 88 [WE] w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. L 337, s. 35). Otóż w roku 2008 kwotę 25 mln EUR należy uważać za dozwoloną pomoc de minimis, a więc niepodlegającą odzyskaniu, natomiast w przypadku trzech kolejnych lat od 2009 do 2011 r. kwota ta wynosiła prawie 67 mln EUR.
Postanowienie Sądu (druga izba) z dnia 9 stycznia 2015 r. – Internationaler Hilfsfonds / Komisja

(sprawa T‑482/12)

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Wykonanie wyroku Sądu — Pismo wszczynające postępowanie — Uchybienie wymogom formalnym — Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania — Niedopuszczalność”

Postępowanie sądowe — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Określenie przedmiotu sporu — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi — Niedopuszczalność — Rozwinięcie na etapie repliki — Brak wpływu [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 30, 37–40, 50, 51)

Przedmiot

Tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności dorozumianej odmowy przyznania przez Komisję skarżącemu pełnego dostępu do akt dotyczących umowy LIEN 97–2011, a posiłkowo – stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 28 sierpnia 2012 r. przyjętej w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 27 lipca 2012 r. wzywające Komisję do wykonania wyroku z dnia 22 maja 2012 r. Internationaler Hilfsfonds/Komisja (T‑300/10, Zb.Orz., EU:T:2012:247)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
4.

Postępowanie sądowe — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Skarga o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucję Unii — Brak wskazówek co do poniesionej szkody i związku przyczynowego — Niedopuszczalność [regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 61, 68)
54

W ramach postępowania głównego trzeba będzie także rozstrzygnąć, czy skarżące, w marcu 2003 r., kiedy przekazywały Komisji sporne informacje na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, mogły liczyć na to, że informacje te, jako informacje poufne ze względu na ich istotę, zostaną objęte trwałą ochroną przed ich opublikowaniem. W tym względzie na pierwszy rzut oka uprawniony wydaje się wniosek, że w owym czasie stanowisko Komisji w kwestii problematyki związanej z łagodzeniem sankcji odpowiadało zasadniczo uzasadnionemu w następujący sposób stanowisku przedstawionemu w postępowaniu, w którym zapadł ww. wyrok w sprawie CDC Hydrogene Peroxide przeciwko Komisji, pkt 31: ryzyko wniesienia powództwa odszkodowawczego może powodować poważną szkodę, prowadząc do tego, iż przedsiębiorstwa uczestniczące w kartelu w przyszłości nie będą współpracować z Komisją, wobec czego nie wolno dopuścić to tego, by ochrona tajemnicy zawodowej przedsiębiorstw współpracujących z nią w ramach postępowań w dziedzinie karteli mogła zostać naruszona na skutek wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów opierającego się wyłącznie na interesach prawa prywatnego. W postępowaniu, w którym zapadł ww. wyrok w sprawie EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji, pkt 70, Komisja zastosowała to stanowisko także do postępowań dotyczących stosowania rozporządzenia nr 1/2003, co oznacza, że uczestnicy kartelu, którzy dobrowolnie ujawnili jej informacje, mogą w uzasadniony sposób oczekiwać, że instytucja ta nie ujawni takich dokumentów i że nie zostaną one wykorzystane do celów postępowania w dziedzinie konkurencji, w tym w ramach kontroli sprawowanej przez sąd Unii. Ponadto faktem jest, że jeszcze w ubiegłym roku Komisja sprzeciwiła się podobnym żądaniom udostępnienia informacji kierowanym przez sądy państw członkowskich i państwa trzecie, powołując się na podobne argumenty.
30

Co się tyczy konkretniej wymogu, aby stworzona przez postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych sytuacja prawna była odwracalna, należy zwrócić uwagę, że celem postępowania w przedmiocie środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty [zob. podobnie postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 września 2004 r. w sprawie C-7/04 P(R) Komisja przeciwko Akzo i Akcros, Zb.Orz. s. I-8739, pkt 36]. W konsekwencji postępowanie to ma charakter czysto akcesoryjny względem postępowania głównego, w które się ono wpisuje (postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lutego 1996 r. w sprawie T-228/95 R Lehrfreund przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. II-111, pkt 61), wobec czego decyzja wydana przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych powinna mieć charakter tymczasowy w tym znaczeniu, że nie powinna ona ani przesądzać o treści przyszłego orzeczenia rozstrzygającego co do istoty, ani czynić go iluzorycznym poprzez pozbawienie go skuteczności (zob. podobnie postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 maja 1991 r. w sprawie C-313/90 R CIRFS i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I-2557, pkt 24; postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 grudnia 1995 r. w sprawie T-203/95 R Connolly przeciwko Komisji, Rec. s. II-2919, pkt 16).
7

W dniu 18 lipca 2013 r. w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu postępowania prezes szóstej izby Sądu wezwał wnioskodawcę do przedstawienia do dnia 2 września 2013 r. dowodu przyznania mu przez właściwy organ odstępstwa zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 134, s. 1), ze zmianami, bez którego co do zasady nie można było wypłacić adwokatowi wnioskodawcy żadnej kwoty.
W celu zastosowania się do wyroku stwierdzającego nieważność i jego pełnego wykonania instytucja, która wydała unieważniony akt, jest zobowiązana przestrzegać nie tylko sentencji wyroku, lecz również uzasadnienia prowadzącego do jego wydania, stanowiącego jego istotną podstawę, w tym znaczeniu, że jest ono nieodzowne do ustalenia dokładnego znaczenia tego, co sąd orzekł w sentencji. To właśnie uzasadnienie bowiem, po pierwsze, wskazuje konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a po drugie, przedstawia szczegółowe względy, z powodu których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić, zastępując akt, którego nieważność została stwierdzona. Proces zastępowania takiego aktu może tym samym zostać podjęty dokładnie w tym miejscu, w którym pojawiła się niezgodność z prawem.

Tym samym, przeprowadzając ponownie ocenę osiągnięć z uwzględnieniem trzech kryteriów określonych w art. 45 regulaminu pracowniczego, w celu wykonania wyroku stwierdzającego nieważność decyzji o nieprzyznaniu urzędnikowi awansu ze względu na nieprawidłowości w porównaniu osiągnięć mogących ubiegać się o awans urzędników, dana instytucja nie tylko zastosowała się do przepisów art. 266 TFUE, lecz również przestrzegała norm procedury awansu określonych w art. 45 regulaminu pracowniczego.

(zob. pkt 21, 22)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C-8/99 P Gómez de Enterría y Sanchez przeciwko Parlamentowi, 13 lipca 2000 r., Rec. s. I-6031, pkt 19, 20 i przytoczone tam orzecznictwo