ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.

Artykuł 2 dyrektywy 76/207, w brzmieniu nadanym mu przez dyrektywę 2002/73, stanowi: „1. Dla celów poniższych przepisów zasada równego traktowania oznacza brak jakiejkolwiek bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć, przez odniesienie w szczególności do stanu cywilnego lub rodzinnego. 2. Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: — dyskryminacja bezpośrednia: sytuacja, w której dana osoba traktowana jest mniej korzystnie ze względu na płeć niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji; — dyskryminacja pośrednia: sytuacja, w której z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka stawiałaby osoby danej płci w szczególnie niekorzystnym położeniu w porównaniu do osób innej płci, chyba że dany przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione usankcjonowanym prawnie celem, a środki osiągania tego celu są właściwe i niezbędne; […]. 7. Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla przepisów dotyczących ochrony kobiet, w szczególności dotyczących ciąży i macierzyństwa. Kobieta przebywająca na urlopie macierzyńskim jest uprawniona, po jego zakończeniu, do powrotu do swojej lub równorzędnej pracy na warunkach nie mniej dla niej korzystnych i do korzystania z poprawy warunków pracy, do których byłaby uprawniona w trakcie swojej nieobecności. Mniej preferencyjne traktowanie kobiety związane z ciążą lub urlopem macierzyńskim w rozumieniu dyrektywy 92/85/EWG stanowi dyskryminację w rozumieniu niniejszej dyrektywy. Niniejsza dyrektywa jest również bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/34/WE […] i dyrektywy 92/85/EWG […]”.
61.

W konsekwencji uważam, że na pytanie przedłożone przez Cour d’appel w Nancy Trybunał powinien udzielić następującej odpowiedzi: Samo przyjęcie firmy lub nazwy handlowej identycznej z istniejącym znakiem towarowym lub do niego podobnej nie stanowi używania w rozumieniu art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych. Późniejsze używanie takiej nazwy w obrocie handlowym musi być oceniane przez właściwy sąd w celu określenia, czy stanowi ono używanie w odniesieniu do towarów lub usług w rozumieniu tego przepisu, czyli czy pozwala odróżnić dane towary i czy wpływa na interesy właściciela poprzez naruszenie zdolności jego znaku towarowego do pełnienia jego podstawowej funkcji, jaką jest zagwarantowanie klientom określenia pochodzenia jego własnych towarów. Będzie to miało miejsce, w szczególności gdy dane używanie będzie stwarzać wrażenie, że w obrocie istnieje materialny związek między właścicielem znaku towarowego a towarami mającymi inne pochodzenie handlowe. W tym zakresie należy zbadać, czy docelowi konsumenci mogą interpretować używanie oznaczenia jako wskazujące lub mające wskazywać pochodzenie towarów. Prawo właściciela znaku towarowego do zakazania takiego używania podlega ograniczeniu ustanowionemu w art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104/EWG, które jest z kolei zależne od przestrzegania przez użytkownika nazwy uczciwych praktyk w handlu i przemyśle. Używanie jest niezgodne z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle w szczególności wtedy, gdy sprawia wrażenie istnienia powiązań gospodarczych między użytkownikiem a właścicielem znaku towarowego, narusza wartość znaku towarowego poprzez osiąganie nieuzasadnionych korzyści wynikających z jego charakteru odróżniającego albo renomy bądź też prowadzi do dyskredytacji lub oczernienia tego znaku. Uczciwa praktyka w zakresie wyboru nazwy, która ma być używana w obrocie, zakłada dołożenie należytej staranności poprzez skontaktowanie się z właścicielem podobnego lub identycznego znaku towarowego zarejestrowanego dla towarów lub usług podobnych lub identycznych z tymi, w stosunku do których nazwa ma być używana, oraz dostosowanie się do zasadnych wymogów, których spełnienia zażąda w rozsądnym terminie właściciel.
42.

W odniesieniu do przedmiotowej sprawy oznacza to zatem, że celem ich uwzględnienia przy obliczaniu stawki podatku, dochody podatnika nierezydenta pochodzące z wynajmu za granicą powinny być określane na takich samych warunkach co te przewidziane dla podatników zamieszkałych w Luksemburgu, a zatem zgodnie z przepisami luksemburskiego prawa podatkowego, bez żadnego wpływu prawa niemieckiego ( 18 ). Moim zdaniem wniosek ten nie zmienia się — jak zostało to stwierdzone w wyroku w pierwszej instancji w sprawie głównej oraz jak twierdził rząd luksemburski — pod wpływem okoliczności, że właściwość podatkowa w stosunku do spornych dochodów należy do Niemiec na podstawie CDI. Jak widzieliśmy powyżej bowiem, określenie owych dochodów ma znaczenie wyłącznie dla celów uwzględnienia ich przez państwo zatrudnienia przy obliczaniu stawki podatku, nie zaś w odniesieniu do ich opodatkowania, co nadal pozostaje we właściwości Niemiec i w przypadku zysków miałoby miejsce według przepisów niemieckich.
45.

Skutek uchylenia dyrektywy 92/81 i wyraźnego wyłączenia produktów energetycznych używanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania z zakresu dyrektywy 2003/96 jest taki, że państwa członkowskie są uprawnione do opodatkowania olejów mineralnych wykorzystywanych do takich celów, pod warunkiem że nałożone przez nie podatki pozostają w zgodzie z ogólnymi przepisami traktatu WE (a w szczególności art. 25 WE i 90 WE, które odpowiednio, zakazują nakładania ceł przywozowych i wywozowych między państwami członkowskimi oraz dyskryminującego wewnętrznego opodatkowania produktów pochodzących z innych państw członkowskich). Ogólną zasadą harmonizacji wspólnotowej jest, że aspekty wyłączone z harmonizujących wspólnotowych aktów prawnych pozostają w kompetencjach państw członkowskich, które w ten sposób uprawnione są do regulowania ich w granicach zakreślonych przez traktat WE ( 24 ).
58.

Jeśli chodzi o odwołanie się przez sąd odsyłający do art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 4 WE, wystarczy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem artykuły te nie zawierają kompletnego i samodzielnego zespołu przepisów materialnych, lecz określają ogólne cele do osiągnięcia przez Wspólnotę i państwa członkowskie ( 19 ). Można zatem powoływać się na nie dla celów wykładni w związku z przepisami realizującymi cele w nich wymienione, ale same w sobie nie mogą być powołane dla zakwestionowania spornej opłaty.
29.

W postanowieniu odsyłającym Finanzgericht Köln podkreśla, iż zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie tego, czy Planzer Luxembourg ma swoją siedzibę poza terytorium Wspólnoty, w którym to przypadku spółce tej nie przysługiwałoby prawo do zwrotu podatku VAT zapłaconego przy zakupie paliwa w Niemczech. Zdaniem tego sądu, w pierwszej kolejności należy zastanowić się nad prawną doniosłością zaświadczeń przedstawionych przez Planzer Luxembourg zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku B do ósmej dyrektywy. Finanzgericht Köln przyznaje, że takie zaświadczenia pozwalają na domniemanie niewzruszalne posiadania statusu podmiotu gospodarczego będącego podatnikiem VAT, ale zastanawia się nad tym, czy mają one również skutek wiążący lub też czy można z nim wiązać domniemanie niewzruszalne odnośnie do siedziby podmiotu gospodarczego w państwie członkowskim, w którym zostały one wydane. W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie zastanawia się, czy pojęcie „siedziby” w rozumieniu art. 1 pkt 1 trzynastej dyrektywy odnosi się do miejsca, w którym znajduje się siedziba spółki i gdzie są podejmowane istotne decyzje dotyczące zarządzania spółką (to znaczy do Luksemburga), czy też do miejsca, z którego jest prowadzona bieżąca działalność spółki (to znaczy Szwajcarii).
6.

Jednym z ustanowionych warunków było przeprowadzenie projektu do dnia 31 grudnia 2000 r. oraz to, że koszty powstałe przed dniem 1 stycznia 2000 r. i po dniu 31 grudnia 2000 r. nie będą kwalifikować się do dofinansowania. Niemniej decyzją z dnia 25 lutego 2000 r. Staatssecretaris zgodził się na przesunięcie daty rozpoczęcia projektu z dnia 1 stycznia 2000 r. na dzień 1 listopada 1999 r. Ponadto decyzją z dnia 12 grudnia 2000 r. Staatssecretaris na wniosek ROM-projecten przedłużył do dnia 30 czerwca 2001 r. okres, w którym poniesione koszty mogą być zgłaszane.
20.

Cour du travail de Bruxelles postanowieniami z dnia 10 maja 2006 r. zwrócił się do Trybunału odpowiednio w sprawach C-231/06, C-232/06 i C-233/06 o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) W odniesieniu do składek wyrównawczych ( 18 ): Czy dyrektywę 79/7 należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona państwu członkowskiemu na przyjęcie ustawodawstwa mającego na celu umożliwienie kategorii osób określonej płci, początkowo dyskryminowanej, członkostwa w systemie emerytalnym obejmującym kategorię osób odmiennej płci pod warunkiem uiszczenia za minione okresy składek (jednorazowej wpłaty znacznej kwoty), które zgodnie z ustawodawstwem tego państwa są przedawnione w stosunku do tej ostatniej kategorii osób? W razie odpowiedzi twierdzącej, czy dyrektywy 79/7 nie należy interpretować jako wymagającej, by państwo członkowskie dostosowało ustawodawstwo sprzeczne z tym unormowaniem w razie stwierdzenia w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości konfliktu norm, przynajmniej do upływu terminu przedawnienia, który ma zastosowanie do wierzytelności o uiszczenie składek, powstałej w wyniku przyjęcia tego ustawodawstwa? 2) W odniesieniu do odsetek ( 19 ): Czy dyrektywę 79/7 należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona państwu członkowskiemu na przyjęcie ustawodawstwa mającego na celu umożliwienie kategorii osób określonej płci, początkowo dyskryminowanej, członkostwa w systemie emerytalnym obejmującym kategorię osób odmiennej płci pod warunkiem zapłaty znacznych odsetek, które są przedawnione w odniesieniu do tej ostatniej kategorii osób? W razie odpowiedzi twierdzącej, czy dyrektywy 79/7 nie należy interpretować jako wymagającej, by państwo członkowskie dostosowało ustawodawstwo sprzeczne z tym unormowaniem w razie stwierdzenia w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości konfliktu norm, przynajmniej do upływu terminu przedawnienia, który ma zastosowanie do odsetek powstałych w wyniku przyjęcia tego ustawodawstwa?
38.

Jeśli chodzi o zasadę pewności prawnej, istnieją inne akapity w ramach art. 7 ust. 1 protokołu nr 4, które ograniczone są do prostych czynności, a zatem wydaje się, że wymagają od organów dokonania rozróżnienia pomiędzy czynnościami prostymi a złożonymi. Przykładowo art. 7 ust. 1 lit. c) ppkt ii) odnosi się do „prostego umieszczania w butelkach, puszkach, kolbach, torbach, skrzyniach, pudełkach, umocowania na kartach lub planszach itd. oraz wszystkich innych prostych czynności związanych z pakowaniem”, art. 7 ust. 1 lit. e) dotyczy „prostego mieszania produktów”, natomiast art. 7 ust. 1 lit. f) odnosi się do „prostego montażu części dla otrzymania kompletnego wyrobu”. Nie widzę powodu, dla którego nie należałoby się zastosować do moim zdaniem bardziej naturalnego sposobu odczytania tego przepisu w większości miarodajnych języków z tym skutkiem, że spośród wymienionych w nim czynności tylko te są objęte tym przepisem, które w istocie są „proste”.
33.

Pomimo iż wniosek spółki Czech On Line został rozpoznany i rozstrzygnięty w pierwszej instancji w okresie, w którym Republika Czeska nie należała jeszcze do Wspólnoty ( 14 ), to jednak decyzja w tym względzie została zaskarżona później, już po przystąpieniu do Unii ( 15 ). Do Trybunału Sprawiedliwości nie należy wprawdzie orzekanie co do stwierdzenia nieważności decyzji czy o jego konsekwencjach, jednakże do uzasadnienia jego właściwości do orzekania w trybie prejudycjalnym wystarczy, aby w obliczu danych okoliczności faktycznych sąd krajowy miał wątpliwości co do możliwości zastosowania do danego przypadku prawa wspólnotowego i skierował do Trybunału pytanie dotyczące obowiązywania w czasie przepisów wspólnotowych.
178.

Ponadto Trybunał rozstrzygnął także, że Komisja nie jest związana wielkością grzywien nałożonych w przeszłości za naruszenia różnego typu i może ją podnieść w granicach określonych przez rozporządzenie nr 17, jeśli jest to konieczne, aby zagwarantować skuteczność wspólnotowych reguł konkurencji ( 80 ). Trybunał w tym względzie wyjaśnił, że przedsiębiorstwa uczestniczące w postępowaniu administracyjnym, które może zakończyć się nałożeniem grzywny, nie mogą mieć uzasadnionych oczekiwań co do tego, że grzywny wymierzone przez Komisję nie przekroczą wysokości wcześniej nakładanych grzywien ani co do metody ich obliczania ( 81 ). Zdaniem Trybunału przedsiębiorstwa te winny zatem „brać pod uwagę możliwość, że w każdej chwili Komisja zdecyduje podnieść wysokość grzywien w stosunku do poziomu stosowanego w przeszłości” ( 82 ).
5.

Sąd krajowy wyjaśnia, że pojęcie nieruchomości w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 16 UStG ma takie znaczenie jak na gruncie prawa cywilnego. Austriacki kodeks cywilny uznaje prawa za ruchomości, chyba że są one związane z własnością nieruchomości, to znaczy wynikają z prawa własności, jak to ma miejsce w przypadku służebności gruntowych. Służebność gruntowa jest prawem rzeczowym powstającym generalnie poprzez jego wpis do księgi wieczystej ( 5 ). Prawa do połowu ryb wynikają co do zasady z prawa własności wód. Jeśli są one związane z prawem własności innej nieruchomości, stanowią one służebności gruntowe. W innym wypadku można je ustanowić jako unregelmäßige persönliche Dienstbarkeiten (nieregularne służebności osobiste) i samoistne prawa rzeczowe, które są zbywalne w drodze sprzedaży i spadkobrania (choć prawa do polowania nie mogą być już ustanawiane jako samoistne prawa rzeczowe, lecz są one zawsze związane z prawem własności nieruchomości). Zwierzyna i ryby w stanie wolnym ( 6 ) są niczyje w znaczeniu cywilnoprawnym i nie stanowią części składowych ani przynależności nieruchomości. Kodeks cywilny zalicza je — do czasu ich schwytania lub upolowania — do nieruchomości, i tym samym wyjaśnia, że prawo do zwierzyny wynika z prawa własności nieruchomości, a nie z zaistniałych uprzednio praw do tych zwierząt jako do odrębnych rzeczy ruchomych. Nie samo zwierzę, lecz prawo do polowania lub do połowu ryb, a więc prawo do objęcia ich w posiadanie jest częścią składową własności nieruchomości.
173.

Ponieważ asystent posła do Parlamentu Europejskiego został bezpośrednio zatrudniony przez tego posła, nie zaś odesłany do pracy dla niego przez usługodawcę, łączy go, moim zdaniem, bezpośredni związek z Parlamentem jako organizacją międzynarodową, w rozumieniu art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Okoliczność, że umowa wiążąca tego asystenta z owym parlamentarzystą podlega prawu krajowemu — jak w przypadku umowy zawartej między Beatriz Salvador Garcíą a posłem, któremu do pomocy została zatrudniona — nie stanowi przeszkody dla takiej oceny. To, co jest moim zdaniem ważne, to fakt, że umowa ta zostaje zawarta między asystentem a posłem i że taka możliwość zatrudnienia przez członka Parlamentu współpracownika do pomocy w pełnieniu jego obowiązków jest przewidziana aktem prawnym Parlamentu.
3.

Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ( 2 ), dotyczący względnych podstaw odmowy rejestracji, stanowi: „1. W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: a) jest on identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym, a towary lub usługi, dla których wnioskuje się o rejestrację, są identyczne z towarami lub usługami, dla których wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. 2. Do celów ust. 1 »wcześniejsze znaki towarowe« oznaczają: a) znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu do tych znaków towarowych: i) wspólnotowe znaki towarowe; ii) znaki towarowe zarejestrowane w państwie członkowskim lub, w przypadku Belgii, Niderlandów lub Luksemburga, w Urzędzie Znaków Towarowych Beneluksu; iii) znaki towarowe rejestrowane na mocy międzynarodowych uzgodnień obowiązujących w państwie członkowskim; b) zgłoszenia znaków towarowych określone w lit. a), z zastrzeżeniem ich rejestracji; c) znaki towarowe, które w dniu dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub odpowiednio w dniu zastrzeżenia pierwszeństwa dla zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, są powszechnie znane w państwie członkowskim w znaczeniu, w jakim wyrażenie »powszechnie znane« jest używane w art. 6a konwencji paryskiej. […] 5. Ponadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą we Wspólnocie, i w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego”.
55.

Odpowiedź na pytanie pierwsze usuwa tę wątpliwość. „Prawo wspólnotowe”, do którego odnosi się pytanie, to właśnie dyrektywy będące „nowymi ramami regulacyjnymi” w sektorze łączności elektronicznej. Jak pozwalają to stwierdzić, zastosowane w niniejszej opinii, kryteria wykładni systemowej i celowościowej, ogólny system tych uregulowań nie tylko zachęca, ale wręcz zobowiązuje do przedłużenia wcześniejszych środków, dopóki nie zostanie poznana, w drodze odpowiednich badań, sytuacja na rynkach. Gdy to nastąpi, krajowe organy regulacyjne powinny wprowadzić w życie obecne ramy regulacyjne utrzymując, zmieniając lub uchylając poprzednie obowiązki.
14.

Trybunał wielokrotnie przypominał, że poszanowanie rozdziału kompetencji między Trybunałem a sądem krajowym wymaga uznania, iż „w ramach współpracy między Trybunałem a sądami krajowymi ustanowionej przez art. 234 WE wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który wobec tego musi przyjąć na siebie odpowiedzialność za wydane orzeczenie, należy ocena, w świetle konkretnych okoliczności sprawy, zarówno niezbędności orzeczenia prejudycjalnego do wydania wyroku, jak i istotnego charakteru pytań skierowanych do Trybunału” ( 6 ). W konsekwencji gdy pytania zadane przez sąd krajowy dotyczą wykładni normy prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do orzekania ( 7 ).
45.

Zróżnicowane traktowanie pod względem podatkowym przedmiotowych produktów (to znaczny pod względem możliwości zwolnienia od opłaty) w niniejszej sprawie oczywiście opiera się na obiektywnym kryterium, którym jest to, czy odpady powstają w trakcie zabezpieczania lub rekultywacji powierzchni potencjalnie skażonych wpisanych do Verdachtsflächenkataster lub skażonych miejsc wpisanych do Altlastenatlas. Cel tego zróżnicowanego traktowania, jakim jest zachęcanie do zabezpieczania lub rekultywacji takich miejsc z myślą o wzmożonej ochronie środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego, pozostaje na pierwszy rzut oka zgodny z celami ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego wymienionymi w traktacie WE ( 33 ). Niemniej jednak może to stanowić nadmierne uproszczenie. Cele wymienione w traktacie zostały w oczywisty sposób określone na szczeblu Wspólnoty. Również cele ALSAG zostały w oczywisty sposób określone na szczeblu krajowym. Struktura opłaty i zwolnienia skutkuje zniechęcaniem do zabezpieczania lub rekultywacji miejsc w innych państwach członkowskich w porównaniu z miejscami w Austrii. Już tylko z tej przyczyny nie jestem przekonana, iż zróżnicowane traktowanie pod względem podatkowym wynikające z ALSAG jest zgodne z art. 90 WE. Jakkolwiek by na tę sprawę nie spojrzeć, trzecia przesłanka zgodności nie została w żadnym razie spełniona: przepisy wykonawcze w oczywisty sposób nie pozwalają na uniknięcie wszelkiej formy bezpośredniej bądź pośredniej dyskryminacji produktów importowanych z innych państw członkowskich.
12.

Artykuł 4 ust. 1 wymienia różne rodzaje transakcji, które podlegają podatkowi kapitałowemu. Wyliczenie zawiera utworzenie spółki kapitałowej. Zawiera również w art. 4 ust. 1 lit. g) „przeniesienie z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego rzeczywistego centrum zarządzania spółki […], która do celów naliczania podatku kapitałowego jest uważana w tym drugim państwie członkowskim za spółkę kapitałową, natomiast w tym innym państwie członkowskim nie jest za taką uważana”. Innymi słowy art. 4 ust. 1 lit. g) znajduje zastosowanie, jeśli spółka ma rzeczywiste centrum zarządzania w państwie członkowskim, które nie uznaje jej za „spółkę kapitałową”, i decyduje się przenieść swoje rzeczywiste centrum zarządzania do innego państwa członkowskiego, które uznaje tę spółkę za „spółkę kapitałową”. Docelowe państwo członkowskie musi traktować to przeniesienie w taki sam sposób, jakby traktowało utworzenie spółki kapitałowej w ramach jego jurysdykcji. W istocie w kontekście przeniesienia rzeczywistego centrum zarządzania spółki z jednego państwa członkowskiego do drugiego art. 4 ust. 1 lit. g) odnosi się do rozbieżności, która może powstać w konsekwencji stosowania art. 3 ust. 2.
48.

Analiza wymienionych przepisów w związku z art. 10 tej samej dyrektywy potwierdza powyższą ocenę. Komisja uważa bowiem, że zakaz zawarty w art. 10 lit. a) i b) dyrektywy 69/335 nie ma na celu jedynie uniemożliwienia pobierania innych podatków mających taki sam charakter jak podatek kapitałowy, lecz również, ogólnie, ma na celu uniemożliwienie opodatkowania wkładów do spółek więcej niż jeden raz. Przyjmując tę dyrektywę prawodawca wspólnotowy zmierzał do zniesienia podatków mających ten sam skutek, co podatek kapitałowy, to znaczy takich, które nakładają obciążenia finansowe na wkład kapitałowy do spółki. Ponadto okoliczność, że art. 12 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy zawiera zakaz opodatkowywania wkładów wniesionych przez akcjonariuszy w zamian za akcje spółki otrzymującej wkład potwierdza, iż celem tego przepisu jest uniemożliwienie wprowadzania jakichkolwiek innych podatków innych niż podatek kapitałowy. Celem tego przepisu jest więc zapewnienie, by wniesienie aktywu przez akcjonariusza tytułem wkładu do spółki nie było traktowane jako rzeczywiste zbycie, to znaczy jako zbycie na rzecz osoby trzeciej, lecz raczej jako przekazanie kontroli nad jednym z aktywów należących do majątku zakładowego.
29.

Trudniejsze dla Trybunału jest wyrażenie poglądu co do stosunku między spółką a jej dyrektorem w prawie niderlandzkim ( 19 ). Z wyroku Hoge Raad nr 35 775 ( 20 ) wydaje się wynikać, że usługi świadczone przez dyrektora na rzecz spółki, w charakterze jej dyrektora, można uznać za wykonywane w ramach umowy o pracę. Gdyby tak było, wyrok może stanowić podstawę propozycji, zgodnie z którą do celów podatku VAT usługi takie niekoniecznie należy uznać za świadczone w taki sposób. Propozycja taka niekoniecznie kłóci się z wyłączeniem rzeczywistego zatrudnienia z zakresu podatku VAT. Może to oznaczać ponad to, że jeśli zostanie stwierdzone, w innym kontekście, że usługa mieści się w zakresie umowy o pracę, to jednak należy zbadać do celów podatku VAT, czy w rzeczywistości nie stanowi ona wykonywania samodzielnej działalności.