ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W istocie w celu ustalenia, czy dana sprawa wchodzi w zakres stosowania wspomnianego rozporządzenia, należy zbadać elementy, które charakteryzują stosunek prawny między stronami sporu lub przedmiot tego sporu. W tym zakresie nawet jeśli powództwo cywilne zostaje wytoczone w ramach postępowania karnego, to powództwo to, którego przedmiotem jest naprawienie szkody wyrządzonej jednostce w wyniku przestępstwa, zachowuje swój cywilny charakter. W konsekwencji, o ile celem zawiadomienia o przestępstwie połączonego z powództwem adhezyjnym jest doprowadzenie do wszczęcia śledztwa i o ile śledztwo prowadzone przez sąd, do którego zostało złożone zawiadomienie o przestępstwie, ma charakter karny, o tyle celem tego zawiadomienia jest także rozstrzygnięcie sporu pomiędzy osobami prywatnymi, dotyczącego odszkodowania za szkodę, którą jedna z tych osób uważa, że poniosła w wyniku mających znamiona oszustwa czynów popełnionych przez pozostałe osoby. Tak więc stosunek prawny pomiędzy stronami należy uznać za „stosunek prywatnoprawny”, a zatem objęty „pojęciem spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu rozporządzenia nr 44/2001.

Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, należy interpretować w ten sposób, że sprawa jest zawisła w rozumieniu tego przepisu wtedy, gdy do sędziego śledczego złożono zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym, mimo że śledztwo w danej sprawie nie zostało jeszcze zakończone.

W istocie, jeśli dana osoba wniosła powództwo cywilne do sędziego śledczego, wytoczenie takiego samego powództwa przed jakikolwiek inny sąd innego państwa członkowskiego, czyli powództwa pomiędzy tymi samymi stronami i mającego tę samą podstawę i ten sam przedmiot, prowadziłoby – w przypadku gdyby stosowanie tego artykułu było wyłączone – do prowadzenia równoległych postępowań i wiązałoby się z niebezpieczeństwem wydania niezgodnych ze sobą orzeczeń, co byłoby sprzeczne ze tym celem. W tym zakresie nie ma znaczenia okoliczność, że istnieje niepewność co do wyniku śledztwa. Taka niepewność jest bowiem właściwa dla każdego rodzaju zawisłej sprawy, a tym samym dla każdego przypadku, w którym może pojawić się kwestia zawisłości sporu.

(por. pkt 50–52; pkt 2 sentencji)
Pojęcie osoby trzeciej odpowiedzialnej za szkodę, o którym mowa w art. 85a ust. 1 regulaminu pracowniczego, powinno mieć autonomiczną i jednolitą wykładnię w ramach porządku prawnego Unii.

Zgodnie z art. 1a regulaminu pracowniczego bowiem, w przypadkach, w których ma zastosowanie regulamin pracowniczy, urzędnicy uprawnieni są do równego traktowania, co oznacza, że regulamin pracowniczy powinien być interpretowany co do zasady w sposób autonomiczny i jednolity w całej Unii. W tych okolicznościach pojęcie osoby trzeciej odpowiedzialnej za szkodę, decydujące o zakresie subrogacji przewidzianej w art. 85a regulaminu pracowniczego, powinno być interpretowane w sposób umożliwiający jego jednolite stosowanie w całej Unii.

(por. pkt 24, 25, 28; pkt 1 sentencji)
Pojęcie projektu będącego przedmiotem wspólnego zainteresowania, w rozumieniu art. 171 ust. 1 TFUE i art. 172 akapit drugi TFUE powinno być interpretowane w ten sposób, że nie ma ono zastosowania do projektu ograniczającego się do przedłużenia istniejącego kolejowego korytarza towarowego. Natomiast pojęcie to obejmuje projekty wykraczające poza etap prostego mechanizmu koordynacji ruchu i zawierające strukturalną jakościową poprawę pierwszego kolejowego korytarza towarowego.

W istocie pojęcie projektu będącego przedmiotem wspólnego zainteresowania, które występuje w tych przepisach, nie zostało zdefiniowane w traktacie FUE. Z art. 171 ust. 1 tiret pierwsze i trzecie TFUE wynika bowiem, że aby osiągnąć cele określone w art. 170 TFUE, Unia ustanawia, wytyczne i że wytyczne te wskazują projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz że Unia może wspierać takie projekty. W tym zakresie co się tyczy infrastruktur transportowych, rozporządzenie nr 1315/2013 w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej, wskazuje projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania jako główny instrument do realizacji transeuropejskiej sieci transportowej. Z motywu 8 tego rozporządzenia wynika, że owa sieć powinna być rozwijana poprzez tworzenie nowej infrastruktury transportowej, rehabilitację i modernizację istniejącej infrastruktury oraz poprzez środki służące promocji zasobooszczędnego korzystania z niej. W tym względzie, choć prawdą jest, że uznanie danego środka za projekt będący przedmiotem wspólnego zainteresowania nie wymaga tworzenia całkowicie nowej infrastruktury transportowej, to jednak projekt taki powinien obejmować inwestycję, która służy co najmniej rehabilitacji i modernizacji istniejącej infrastruktury transportowej w celu uczynienia jej bardziej skuteczną i wydajną, jak wynika w szczególności z art. 7 rozporządzenia nr 1315/2013.

Ponadto z art. 48 ust. 1 rozporządzenia nr 1315/2013, który wspomina wyłącznie o właściwej koordynacji między korytarzami sieci bazowej a korytarzami towarowego transportu kolejowego, wynika, że wykonując uprawnienie przyznane im w art. 171 ust. 1 TFUE i art. 172 akapit pierwszy TFUE, Parlament i Rada uznały, iż kolejowe korytarze transportowe nie stanowią wskazanych w tym rozporządzeniu projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. Rozporządzenie nr 913/2010 w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy nie przewiduje zresztą, nawet w odniesieniu do istniejących kolejowych korytarzy transportowych, że będą one rozwijane jako projekty infrastrukturalne.

(por. pkt 43, 44, 46, 51–53, 55, 58, 60)
Prawodawca unijny, uzależniając stosowanie praw przyznanych pracownikom we wspomnianym przepisie od kryteriów liczbowych, zamierzał uwzględnić całkowity stan zatrudnienia w poszczególnych przedsiębiorstwach, po to, aby nie nakładać na pracodawców ciężaru nieproporcjonalnego w stosunku do rozmiarów ich przedsiębiorstwa. Tymczasem, dla celów obliczania stanu zatrudnienia w przedsiębiorstwie w ramach stosowania dyrektywy 98/59, charakter stosunku pracy nie ma znaczenia.

Po drugie, osoby zatrudnione na umowach o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego, i których umowy ulegają prawidłowo rozwiązaniu wskutek upływu terminu lub wykonania zadania, mogą korzystać z takiej samej ochrony jak ta przyznana pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony, jeśli znajdują się w analogicznej sytuacji, a mianowicie gdy stosunek pracy ulega rozwiązaniu przed terminem określonym w umowie lub zanim wykonane zostanie zadanie, do którego zostali oni zatrudnieni.

Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że pracowników zatrudnionych na umowę na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego należy uważać za pracowników „zwykle” zatrudnionych w danym przedsiębiorstwie w rozumieniu tego przepisu.

W celu ustalenia, czy ma miejsce „zwolnienie grupowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 98/59 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, pociągające za sobą stosowanie tej dyrektywy, znajdujący się w akapicie drugim tego przepisu warunek, „że zwolnień tych jest co najmniej pięć”, należy interpretować w ten sposób, iż nie dotyczy on przypadków rozwiązania umowy o pracę zrównanych ze zwolnieniem, lecz jedynie zwolnień w ścisłym tego słowa znaczeniu.

Jako bowiem że art. 1 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 98/59 precyzuje sposób obliczania zwolnień określonych w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) tej dyrektywy, a ów drugi przepis ustanawia progi liczbowe „zwolnień”, poniżej których rzeczona dyrektywa nie ma zastosowania, jakiekolwiek inne rozumienie mające na celu rozszerzenie lub zawężenie zakresu stosowania tej dyrektywy prowadziłoby do pozbawienia skuteczności (effet utile) omawianego warunku, „że zwolnień tych jest co najmniej pięć”. Co więcej taki sposób wykładni znajduje oparcie w ogólnej systematyce dyrektywy 98/59. Zamiarem prawodawcy Unii przy przyjmowaniu przepisów dotyczących zwolnień grupowych było bowiem objęcie nimi tych „prawdziwych” zwolnień.

(por. pkt 44–46; pkt 2 sentencji)
Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem nr 669/2008, winien być interpretowany w ten sposób, że przemieszczanie do państwa tranzytu odpadów takich jak te, o których mowa w załączniku IV do tego rozporządzenia, przez przejście graniczne inne niż przejście wskazane w dokumencie zgłoszeniowym, na które właściwe organy wyraziły zgodę, należy uznać za istotną zmianę dotyczącą charakterystyki lub warunków przemieszczania, na które wydana została zgoda, w związku z czym fakt, iż właściwe organy nie zostały zawiadomione o tej zmianie, ma ten skutek, że przemieszczanie odpadów jest nielegalne, ponieważ odbywa się w sposób, który nie jest zgodny z tym określonym w dokumencie zgłoszeniowym w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. d) tego rozporządzenia. Odmienna wykładnia pozbawiłaby wszelkiej skuteczności procedury i systemy kontroli ustanowione na podstawie rozporządzenia nr 1013/2006.

Artykuł 50 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem nr 669/2008, zgodnie z którym sankcje stosowane przez państwa członkowskie za naruszenie przepisów tego rozporządzenia muszą być proporcjonalne, należy interpretować w ten sposób, że nałożenie grzywny za przemieszczanie do państwa tranzytu odpadów takich jak te, o których mowa w załączniku IV do rzeczonego rozporządzenia, przez przejście graniczne inne niż przejście wskazane w dokumencie zgłoszeniowym, na które właściwe organy wyraziły zgodę, jeśli kwota podstawowa tej grzywny odpowiada kwocie grzywny nakładanej w przypadku naruszenia obowiązku uzyskania zgody i dokonania uprzedniego pisemnego zgłoszenia, może zostać uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności charakteryzujące popełnione naruszenie pozwalają stwierdzić, że chodzi o naruszenia o jednakowej wadze.

Ponieważ konkretne stosowanie zasady proporcjonalności należy do sądu krajowego, który powinien zbadać zgodność środków krajowych z prawem Unii, ten sąd krajowy winien sprawdzić, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne charakteryzujące rozpatrywaną przez niego sprawę, a w szczególności ryzyko, jakie może zaistnieć w wyniku naruszenia w dziedzinie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, czy kwota grzywny nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów polegających na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia ludzi.

(por. pkt 54, 57; pkt 2 sentencji)
W unijnym prawie konkurencji, umowy dzierżawy, które dotyczą dzierżawy znajdującego się w centrum handlowym lokalu wielkopowierzchniowego i zawierają postanowienie uprawniające najemcę do sprzeciwienia się wynajmowi znajdujących się w tym centrum powierzchni handlowych innym najemcom, mogą zostać uznane za mające znamiona porozumienia, którego skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, jeśli po przeprowadzeniu pogłębionej analizy kontekstu ekonomicznego i prawnego, w jaki wpisują się te umowy, a także cech szczególnych danego rynku referencyjnego, okaże się, że znacząco przyczyniają się one do ewentualnego wprowadzenia barier na tym rynku. To, w jakim stopniu każda z tych umów przyczynia się do tego wprowadzenia barier, jest uzależnione od zajmowanej przez strony umów pozycji na danym rynku oraz czasu, na jaki umowy te są zawierane.

(por. pkt 31; pkt 2 sentencji)
Zasada wykładni zgodnej wymaga, by sądy krajowe czyniły wszystko, co leży w zakresie ich kompetencji, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni, by zapewnić pełną skuteczność prawa Unii i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanymi przez nie celami.

W wypadku gdy sąd krajowy stwierdzi, że umowy zawarte między jednostką publiczną a przedsiębiorstwem wiążą się z pomocą państwa, która została wprowadzona w życie z naruszeniem art. 108 ust. 3 zdanie trzecie TFUE, lecz uważa, że nie może spełnić ciążącego na nim obowiązku wyciągnięcia wszelkich konsekwencji z tego naruszenia z powodu powagi rzeczy osądzonej, która przysługuje orzeczeniu krajowemu potwierdzającemu, że sporne umowy nadal obowiązują, do sądu tego należy zbadanie możliwości zarządzenia takiego środka jak tymczasowe zawieszenie spornych umów do momentu wydania decyzji Komisji kończącej postępowanie, co mogłoby umożliwić temu sądowi dopełnienie obowiązków spoczywających na nim zgodnie z art. 108 ust. 3 zdanie trzecie TFUE bez potrzeby orzekania w przedmiocie ważności spornych umów.

Ponadto wyroki mają powagę rzeczy osądzonej w zakresie, w jakim rozstrzygnięto w przedmiocie roszczenia podniesionego w powództwie lub w powództwie wzajemnym. Do sądu odsyłającego należy zatem sprawdzenie, czy takie ograniczenie, wyraźnie wymienione w jego prawie krajowym, nie upoważnia go do dokonania wykładni tego prawa w taki sposób, że w przypadku powołania się na naruszenie art. 108 ust. 3 zdanie trzecie TFUE powaga rzeczy osądzonej rozciąga się tylko na roszczenia prawne, w przedmiocie których orzekł sąd i nie stoi zatem na przeszkodzie, by sąd wypowiedział się w ramach późniejszego sporu w kwestiach prawnych, które nie zostały rozstrzygnięte w tym ostatecznym orzeczeniu. Tymczasowe zawieszenie spornych umów lub wykładnia prawa krajowego w sposób umożliwiający wdrożenie prawa Unii nie skutkowałyby bowiem zakwestionowaniem powagi rzeczy osądzonej.

(por. pkt 27, 34–37)
W tym kontekście to do państw członkowskich należy uregulowanie zasad postępowania w przypadku powództw o odszkodowanie. Te zasady postępowania nie mogą jednak być mniej korzystne niż w przypadku podobnych postępowań w zakresie ochrony uprawnień wywodzonych z wewnętrznego porządku prawnego (zasada równoważności) i nie mogą powodować w praktyce, że korzystanie z uprawnień wynikających z prawa Unii stanie się niemożliwe lub nadmiernie utrudnione (zasada skuteczności).

Artykuł 1 ust. 1 i 3 dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66, zobowiązuje państwa członkowskie do przedsięwzięcia niezbędnych środków, aby zapewnić istnienie skutecznego, a w szczególności możliwie szybkiego odwołania od podjętych przez instytucje zamawiające decyzji niezgodnych z prawem Unii i zapewnić szeroką dostępność procedur odwoławczych dla każdego podmiotu, który ma lub miał interes w uzyskaniu danego zamówienia i który poniósł szkodę lub może ponieść szkodę w wyniku domniemanego naruszenia.

Prawo Unii Europejskiej, a w szczególności zasada skuteczności, sprzeciwia się przepisom krajowym, które uzależniają wystąpienie ze skargą o odszkodowanie w związku z naruszeniem normy prawa zamówień publicznych od wcześniejszego stwierdzenia niezgodności z prawem procedury w sprawie udzielenia danego zamówienia w związku z brakiem uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu, w wypadku gdy ten wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem jest obwarowany terminem zawitym sześciu miesięcy, którego bieg rozpoczyna się od dnia następującego po dniu udzielenia analizowanego zamówienia publicznego, i to niezależnie od kwestii, czy występujący wnioskiem mógł mieć wiedzę o istnieniu niezgodności z prawem, jaką była obarczona decyzja instytucji zamawiającej.

Uzależnienie dopuszczalności powództw o odszkodowanie od wcześniejszego stwierdzenia niezgodności z prawem danego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia w związku z brakiem uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu, w wypadku gdy ten wniosek o stwierdzenie jest obwarowany terminem zawitym sześciu miesięcy, bez uwzględnienia tego, czy podmiot poszkodowany mógł mieć wiedzę o istnieniu naruszenia normy, może bowiem uczynić wykonanie prawa do wystąpienia ze skargą o odszkodowanie praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym. tymczasem w wypadku braku uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu istnieje ryzyko, że termin sześciu miesięcy nie pozwoli podmiotowi poszkodowanemu na zebranie informacji koniecznych dla ewentualnej skargi, co stanowi zatem przeszkodę we wniesieniu skargi.

(por. pkt 41, 42, 46; sentencja)
Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, ma on zastosowanie w sytuacji, w której obywatel państwa członkowskiego, mieszkający i pracujący w tym państwie członkowskim, posiada dyplom uzyskany w innym państwie członkowskim, na który powołuje się w celu wzięcia udziału w konkursie na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation pierwszego państwa członkowskiego, a po drugie, tego rodzaju sytuacja nie jest objęta zakresem art. 45 ust. 4 TFUE.

W rezultacie stanowisko to nie stanowi zawodu regulowanego w rozumieniu dyrektywy 2005/36.

Z tego względu dyplomy te nie potwierdzają posiadania określonych kwalifikacji zawodowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36, od czego uzależniony jest dostęp do stanowiska referendarza przy Cour de cassation lub możliwość wykonywania tego zawodu.

Tymczasem dyplomy, których posiadania wymaga się w celu ubiegania się o stanowisko referendarza przy Cour de cassation, nie są specjalnie nakierowane na przygotowanie osób do pełnienia tej funkcji, ale umożliwiają dostęp do dużej liczby zawodów prawniczych.

Z art. 3 ust. 1 lit. b), c) i e) owej dyrektywy wynika, że pojęcie określonych kwalifikacji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, obejmuje swoim zakresem nie tylko ogólne kwalifikacje potwierdzone dyplomem, ale też kwalifikacje potwierdzone dyplomem, których szczególnym celem jest przygotowanie kandydatów do wykonywania danego zawodu.

Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby komisja konkursowa zajmująca się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy sądzie państwa członkowskiego, rozpatrując zgłoszenie udziału w konkursie złożone przez obywatela tego państwa członkowskiego, uzależniała możliwość dopuszczenia go do udziału w tym konkursie od posiadania dyplomów wymaganych przepisami tego państwa członkowskiego lub od uznania równoważności dyplomu magistra wydanego przez uniwersytet innego państwa członkowskiego, bez uwzględnienia wszystkich dyplomów, świadectw i innych dokumentów oraz odpowiedniego doświadczenia zawodowego zainteresowanego w wyniku porównania kwalifikacji zawodowych potwierdzonych przez owe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty z kwalifikacjami wymaganymi w świetle tych przepisów.

(por. pkt 67; pkt 3 sentencji)
Ponadto obowiązek ścisłej wykładni wyjątku określonego w art. 13 wspomnianego rozporządzenia stoi na przeszkodzie rozszerzającej wykładni zakresu zastosowania tego przepisu, która to rozszerzająca wykładnia umożliwiłaby osobie, która odniosła korzyść z czynności dokonanej z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli, uniknąć zastosowania lex fori concursus poprzez powołanie się wyłącznie w sposób abstrakcyjny na brak możliwości zaskarżenia danej czynności na podstawie przepisu lex causae.

Dla celów stosowania art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego i w sytuacji, gdyby pozwany, przeciw któremu skierowano powództwo o stwierdzenie nieważności lub bezskuteczności czynności, powołał się na przepis prawa właściwego dla tej czynności (lex causae), zgodnie z którym czynność ta podlega zaskarżeniu wyłącznie w okolicznościach określonych w tym przepisie, to ten pozwany powinien powołać się na nieistnienie takich okoliczności oraz wykazać owo nieistnienie.

Z samego brzmienia art. 13 tego rozporządzenia wynika bowiem, że to pozwany, przeciw któremu skierowano powództwo o stwierdzenie nieważności lub bezskuteczności czynności, powinien wykazać, że owa czynność nie podlega zaskarżeniu na podstawie lex causae. Ponadto – stanowiąc, iż to pozwany musi wykazać, że rozpatrywana czynność w żaden sposób nie podlega zaskarżeniu i to przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy – wspomniany art. 13 przynajmniej w sposób dorozumiany wymaga także, aby ów pozwany wykazał zarówno istnienie okoliczności faktycznych pozwalających na stwierdzenie, iż dana czynność nie podlega zaskarżeniu, jak i brak wszelkiej okoliczności, która mogłaby stać na przeszkodzie wyprowadzeniu takiego wniosku.

(por. pkt 25, 31; pkt 2 sentencji)
W istocie art. 2 pkt 1 dyrektywy 97/67 wymienia w sposób wyczerpujący usługi wchodzące w zakres pojęcia „usługi pocztowej” w rozumieniu tej dyrektywy i pkt 6 tego artykułu szczegółowo wyjaśnia, co należy rozumieć przez „przesyłkę pocztową” w rozumieniu tej dyrektywy. Jednak ani art. 2, ani żaden inny przepis tej dyrektywy nie wspomina o usługach finansowych, w tym o usługach świadczonych dodatkowo przez podmioty świadczące usługi pocztowe.

Dyrektywa 97/67 w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmieniona dyrektywą 2008/6, powinna być interpretowana w ten sposób, że usługa przekazu pocztowego, poprzez którą nadawca przesyła kwoty pieniężne do adresata za pośrednictwem operatora zobowiązanego do świadczenia powszechnej usługi pocztowej, nie wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy.

Do celów stosowania przepisów prawa Unii w dziedzinie konkurencji, po pierwsze, przedsiębiorstwem jest każda jednostka prowadząca działalność gospodarczą, niezależnie od formy prawnej tej jednostki i sposobu jej finansowania. Po drugie, działalność gospodarczą stanowi wszelka działalność polegająca na oferowaniu towarów lub usług na danym rynku.

Artykuł 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że również przy założeniu, iż działalność w zakresie przekazów pocztowych umożliwiająca wypłacanie emerytur i rent stanowi działalność gospodarczą, przepis ten nie dotyczy udzielania przez państwo członkowskie krajowemu operatorowi pocztowemu, wyłącznego prawa do dokonywania wypłaty emerytur i rent przekazem pocztowym, ponieważ usługa ta jest usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, za którą rekompensata stanowi świadczenie wzajemne za świadczenia wykonane przez to przedsiębiorstwo w celu wypełnienia zobowiązań z zakresu usługi publicznej.

W dziedzinie pomocy państwa, z art. 11 i art. 12 decyzji 2012/21 w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, wynika że decyzja ta uchyla decyzję 2005/842 i wchodzi w życie dnia 31 stycznia 2012 r. Artykuł 10 decyzji 2012/21 przewiduje, że programy pomocy wprowadzone przed wejściem w życie tej decyzji, które były zgodne z rynkiem wewnętrznym i były zwolnione z wymogu zgłoszenia na podstawie decyzji 2005/842, są nadal zgodne z rynkiem wewnętrznym i pozostają zwolnione z wymogu uprzedniego zgłoszenia na dodatkowy okres dwóch lat, czyli do dnia 31 stycznia 2014 r. Od tego dnia program pomocy państwa musi spełniać warunki decyzji 2012/21, aby mógł być zwolniony z obowiązku zgłoszenia.

Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji 2012/21 w przypadku gdy dostawca usług wykonuje usługę w ogólnym interesie gospodarczym od ponad dziesięciu lat, ową decyzję stosuje się wyłącznie w takim zakresie, w jakim dostawca usług był zobowiązany przeprowadzić znaczne inwestycje, aby móc wywiązać się ze zobowiązania w zakresie usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, która to ocena należy do sądu krajowego.

(por. pkt 53–55)