Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy przepisów art. 18 WE, 39 WE, 43 WE i 49 WE, art. 28, 31 i 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), jak również art. 4 dyrektywy 92/96 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniającej dyrektywę 79/267 i dyrektywę 90/619 (trzecią dyrektywę dotyczącą ubezpieczeń na życie), który po zmianie podstawy prawnej stał się art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/83 dotyczącej ubezpieczeń na życie, państwo członkowskie, które:

— uzależnia możliwość odliczenia opłacanych przez pracodawcę składek ubezpieczeniowych należnych w wykonaniu dodatkowego ubezpieczenia emerytalnego i na wypadek nagłej śmierci od przesłanki, aby składki te były wpłacane zakładowi ubezpieczeń lub instytucji zabezpieczenia społecznego z siedzibą w tym państwie członkowskim;

— uzależnia zmniejszenie wymiaru podatku od oszczędności długoterminowych, przyznane w zakresie składek opłacanych osobiście przez ubezpieczonego na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne i na wypadek nagłej śmierci lub na dodatkową emeryturę, za pośrednictwem pracodawcy w postaci potrącenia zaliczek z wynagrodzenia pracowników lub za pośrednictwem przedsiębiorstwa w postaci potrącenia zaliczek z wynagrodzenia osób zajmujących kierownicze stanowiska w przedsiębiorstwie, których nie łączy z nim umowa o pracę, od przesłanki, iż składki te będą wpłacane zakładowi ubezpieczeń bądź funduszowi ubezpieczeń społecznych posiadającym siedzibę w tym państwie członkowskim;

— przewiduje, iż w sytuacji, gdy kapitał, wartość wykupu i oszczędności są wypłacane bądź przyznawane podatnikowi, który uprzednio przeniósł miejsce swego zamieszkania lub siedzibę swego majątku za granicę, przyjmuje się, że wypłata bądź przyznanie miały miejsce w dniu poprzedzającym owo przeniesienie oraz uważa za przyznanie wszelkie przeniesienie, tak iż każdy ubezpieczyciel ma obowiązek pobrania z urzędu podatku od płac z kapitału i wartości wykupu wypłacanych na rzecz osoby niemającej miejsca zamieszkania w tym państwie, która kiedyś miała w tym państwie członkowskim miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, w zakresie, w jakim przychody te w całości bądź częściowo powstały w okresie, gdy osoba zainteresowana miała w tym państwie członkowskim miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, mimo iż dwustronne umowy zawarte przez to państwo przyznają prawo do opodatkowania tego typu przychodów w drugim państwie stronie umowy;

— opodatkowuje przekazy kapitału lub wartości wykupu powstałe dzięki składkom na dodatkową emeryturę, opłacanym przez pracodawcę lub osobiście przez ubezpieczonego, dokonywane przez fundusze emerytalne lub zakłady ubezpieczeń, w których one powstały, na rzecz uprawnionego lub po nim uprawnionych, do innego funduszu emerytalnego lub zakładu ubezpieczeń z siedzibą poza granicami tego państwa członkowskiego, podczas gdy czynności te nie podlegają opodatkowaniu, jeśli kapitał lub wartości wykupu są przekazywane do innego funduszu emerytalnego lub zakładu ubezpieczeń z siedzibą w tym państwie;

— wymaga od zagranicznych ubezpieczycieli, którzy nie posiadają w tym państwie siedziby operacyjnej, aby zanim rozpoczną świadczenie usług w tym państwie, uzyskali zatwierdzenie swojego przedstawiciela tam zamieszkałego, który zobowiązałby się w formie pisemnej osobiście wobec tego państwa do zapłaty rocznego podatku od umów ubezpieczenia, jak również odsetek bądź grzywien, które mogłyby wynikać z umów dotyczących zdarzeń objętych ubezpieczeniem, które mają miejsce w tym państwie.

Ponieważ postanowienia traktatu i porozumienia EOG dotyczące swobody przepływu pracowników, swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej oraz swobody przemieszczania się osób sprzeciwiają się tym przepisom, nie jest konieczne przeprowadzanie odrębnego ich badania pod kątem art. 56 WE dotyczącego swobodnego przepływu kapitału.

(por. pkt 79, 80 i sentencja)