Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Legitymacja procesowa – Skarga organizacji nieposiadającej osobowości prawnej podlegającej środkom ograniczającym – Dopuszczalność

(art. 263 akapit czwarty TFUE, art. 4 TFUE; decyzje Rady: 2010/413/WPZiB; 2012/635/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 267/2012; nr 945/2012)

2. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Środki ograniczające wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom – Wymogi minimalne

(art. 296 TFUE; decyzje Rady: 2010/413/WPZiB; 2012/635/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 267/2012; nr 945/2012)

3. Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Środki ograniczające wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom – Prawo dostępu do dokumentów – Prawo uzależnione od złożenia w tym celu wniosku do Rady

(decyzje Rady: 2010/413/WPZiB; 2012/635/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 267/2012; nr 945/2012)

4. Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Środki ograniczające wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom – Obowiązek przekazania dowodów obciążających wraz z przyjęciem lub możliwie najszybciej po przyjęciu niekorzystnego aktu – Zajęcie stanowiska przez zainteresowanych w następstwie przyjęcia środków ograniczających – Uregulowanie określające obowiązek dokonania przez Radę przeglądu jej decyzji po zajęciu stanowiska – Dochowanie rozsądnego terminu – Naruszenie – Konsekwencje

(decyzje Rady: 2010/413/WPZiB, art. 24 ust. 2–4; 2012/635/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 267/2012, art. 46 ust. 3, 4; nr 945/2012)

5. Unia Europejska – Kontrola sądowa zgodności z prawem aktów instytucji – Środki ograniczające wobec Iranu – Środki przyjęte w ramach walki z rozprzestrzenianiem broni jądrowej – Zakres kontroli

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; decyzje Rady: 2010/413/WPZiB; 2012/635/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 267/2012; nr 945/2012)

6. Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom – Udzielanie wsparcia finansowego rządowi Iranu – Pojęcie – Działalność z zakresu eksportu energii elektrycznej – Włączenie – Świadczenie nierentownych usług użyteczności publicznej – Brak wpływu

(decyzje Rady: 2010/413/WPZiB; 2012/635/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 267/2012; nr 945/2012)

7. Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych osób, podmiotów lub organów zaangażowanych w rozprzestrzenianie broni jądrowej lub udzielających wsparcia takim działaniom – Ograniczenie prawa własności – Naruszenie zasady proporcjonalności – Brak

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 17; decyzje Rady: 2010/413/WPZiB; 2012/635/WPZiB; rozporządzenia Rady: nr 267/2012; nr 945/2012)

Summary

1. Na mocy art. 263 akapit czwarty TFUE skargę o stwierdzenie nieważności może wnieść każda osoba fizyczna lub prawna.

W ramach skargi o stwierdzenie częściowej nieważności niektórych środków ograniczających wobec Iranu, skoro Rada uznaje, iż ministerstwo rządu Iranu, które nie posiada osobowości prawnej odrębnej od osobowości prawnej tego rządu istnieje w zakresie wystarczającym, by podlegać środkom ograniczającym, to względy spójności i sprawiedliwości nakazują przyznać, że tenże podmiot istnieje również w zakresie wystarczającym do zaskarżenia owych środków. Jakikolwiek inny wniosek mógłby prowadzić do sytuacji, w której określona organizacja mogłaby zostać umieszczona w wykazie bez możliwości odwołania się od tego umieszczenia.

Ponadto obejmując w sposób wyraźny nie tylko osoby, ale także podmioty i organy, uregulowanie w sprawie przyjęcia takich środków ograniczających wyraźnie ma zatem na celu objęcie środkami ograniczającymi podmiotów, które nie posiadają własnej osobowości prawnej.

(por. pkt 21–24)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 32–37)

3. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 59)

4. W przypadku uregulowania przewidującego obowiązek dokonania przez Radę przeglądu umieszczenia nazwy danej osoby lub podmiotu w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi wobec Iranu, w sytuacji gdy ta osoba lub ten podmiot zgłosiły uwagi w wyniku przekazania przez Radę jej decyzji o umieszczeniu ich w tym wykazie, tego rodzaju przegląd powinien wobec braku dokładnego terminu nastąpić w terminie rozsądnym.

I tak, przy badaniu, czy termin, który upłynął, może być uznany za rozsądny, należy uwzględnić okoliczność, że przedmiotowe uwagi stanowią dla tego rodzaju osoby lub podmiotu pierwszą sposobność do przedstawienia swego stanowiska w kwestii zasadności umieszczenia jego nazwy w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, co oznacza, że ma ona lub on szczególny interes w tym, żeby Rada przystąpiła do przeglądu i poinformowała je o jego wyniku. Rada nie ma obowiązku uprzedniego przekazania danej osobie lub danemu podmiotowi powodów, na których zamierza oprzeć pierwotne umieszczenie jej nazwiska lub jego nazwy w wykazie osób i podmiotów, których środki finansowe zostają zamrożone, gdyż taki środek, aby jego skuteczność nie była zagrożona, musi mieć możliwość wykorzystania elementu zaskoczenia i być natychmiast zastosowany. W takim wypadku zasadniczo wystarczy, by instytucja powiadomiła o powodach zainteresowaną osobę lub podmiot i umożliwiła im bycie wysłuchanym równocześnie z przyjęciem decyzji lub bezpośrednio po jej przyjęciu.

Jeśli odpowiedź Rady została wysłana ponad 15 miesięcy po przedstawieniu przez tą osobę lub ten podmiot pierwszych uwag, należy stwierdzić, że Rada odpowiedziała na uwagi w oczywiście nierozsądnym terminie.

Jednak, z uwagi na to, że odpowiedź Rady odpowiada celowi analizowanego obowiązku, jakim jest zapewnienie, żeby środki ograniczające obejmujące daną osobę lub dany podmiot były uzasadnione w chwili ich zastosowania, przedmiotowe naruszenie prawa do obrony nie uzasadnia stwierdzenia nieważności aktów nakładających te środki ograniczające, gdyż naruszenie, o którym mowa, nie wywiera niekorzystnego wpływu na sytuację danej osoby lub danego podmiotu.

(por. pkt 64, 70–76)

5. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 81–85)

6. W odniesieniu do środków ograniczających wobec Iranu, takich jak zamrożenie środków finansowych podmiotów udzielających wsparcia rządowi Iranu, kryterium wspierania tego rządu dotyczy własnych działań danej osoby lub danego podmiotu, które nawet jeżeli same w sobie nie mają żadnego bezpośredniego lub pośredniego związku z rozprzestrzenianiem broni jądrowej, mogą jednak sprzyjać temu rozprzestrzenianiu poprzez dostarczanie rządowi Iranu zasobów lub środków natury rzeczowej, finansowej lub logistycznej, umożliwiających mu dalsze działania w tym zakresie. Tak więc kryterium to obejmuje formy wsparcia, które – z uwagi na swój zakres ilościowy lub jakościowy – sprzyjają kontynuowaniu irańskich działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych. Jego celem jest pozbawienie rządu Iranu jego źródeł dochodów w celu zmuszenia go do zaprzestania rozwoju programu rozprzestrzeniania broni jądrowej wobec braku wystarczających źródeł finansowania.

Działalność ministerstwa rządu Iranu w zakresie eksportu energii elektrycznej polegająca zwłaszcza na poborze kwot uiszczanych przez nabywców eksportowanej energii elektrycznej jest źródłem dochodów rządu Iranu, a tym samym stanowi wsparcie dla tego rządu w postaci wsparcia finansowego.

Jednak fakt, że ministerstwo to świadczy nierentowne usługi użyteczności publicznej, nie oznacza, że jego działalność polegająca na eksporcie energii elektrycznej nie może zostać uznana za wsparcie finansowe rządu Iranu, a w konsekwencji uzasadniać zastosowania wobec niego środków ograniczających.

Działalność tego ministerstwa związana z eksportem energii elektrycznej różni się bowiem od jego pozostałych uprawnień i obowiązków tym, że nie stanowi ona usługi użyteczności publicznej na rzecz ludności Iranu. Nie istnieje zatem nierozerwalny związek między wszystkimi elementami działalności oraz uprawnień i obowiązków ministerstwa, który wymagałby ich całościowego badania. Jest tak tym bardziej, że zasoby finansowe pochodzące z eksportu energii elektrycznej nie podlegają szczególnemu przeznaczeniu budżetowemu.

Podobnie ograniczenie kwalifikacji jako podmiotu udzielającego wsparcia finansowego rządowi Iranu wyłącznie do takich podmiotów, których cała działalność przynosi zyski, pozwoliłoby na obchodzenie celu rozpatrywanych środków ograniczających i miałoby negatywny wpływ na ich skuteczność. By uniknąć zastosowania takich środków, wystarczyłoby bowiem powierzyć każdemu zainteresowanemu podmiotowi – oprócz kompetencji i działalności generujących zasoby – kompetencje i działalność przynoszące straty w porównywalnej wysokości.

Ponadto zamrożenie środków finansowych ministerstwa, uzasadnione jego działalnością z zakresu eksportu energii elektrycznej, odpowiada celowi, który polega na pozbawieniu rządu Iranu jego źródeł dochodów, i to niezależnie od nierentownego charakteru innej działalności ministerstwa. Wskutek tego zamrożenia rząd Iranu, którego ministerstwo jest integralną częścią, został pozbawiony korzystania z części zasobów finansowych niezbędnych w celu umożliwienia mu wszystkich jego działań, w tym niepodlegających resortowi ministerstwa, a związanych z rozprzestrzenianiem broni jądrowej.

W konsekwencji kwestia zasadnicza dla oceny, czy ministerstwo wspiera finansowo rząd Iranu, nie sprowadza się do jego całościowej zyskowności, lecz do tego, czy zysk przynosi jego działalność w zakresie eksportu energii elektrycznej.

(por. pkt 88–91, 93–97)

7. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 113, 114, 116–118)