Sprawy połączone C-71/11 i C-99/11

Bundesrepublik Deutschland

przeciwko

Y i Z

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht)

„Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznawania statusu uchodźcy lub statusu w ramach ochrony uzupełniającej — Artykuł 2 lit. c) — Uznanie za „uchodźcę” — Artykuł 9 ust. 1 — Pojęcie „akt prześladowania” — Artykuł 10 ust. 1 lit. b) — Wyznanie jako powód prześladowania — Związek między powodem prześladowania a aktami prześladowania — Obywatele pakistańscy będący członkami wspólnoty religijnej ahmadiyya — Działania władz pakistańskich mające na celu ograniczenie prawa do publicznego uprawiania praktyk religijnych — Akty wystarczająco poważne, by uzasadnić obawę zainteresowanego przed prześladowaniem z powodu wyznania — Indywidualna ocena okoliczności faktycznych — Artykuł 4”

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2004/83 – Warunki przyznania statusu uchodźcy – Zagrożenie aktem prześladowania – Pojęcie aktu prześladowania – Zewnętrzne manifestowanie wolności wyznania – Zaliczenie – Warunki – Rzeczywiste niebezpieczeństwo ścigania albo nieludzkiego i poniżającego traktowania lub karania (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 10 ust. 1; dyrektywa Rady 2004/83, art. 6, art. 9 ust. 1 lit. a)) Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2004/83 – Warunki przyznania statusu uchodźcy – Rzeczywiste zagrożenie aktem prześladowania przy wykonywaniu praktyk religijnych (dyrektywa Rady 2004/83, art. 2 lit. c))

Artykuł 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, należy interpretować w ten sposób, że nie każde naruszenie wolności wyznania sprzeczne z art. 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej można uznać za „akt prześladowania” w rozumieniu wskazanego przepisu dyrektywy. Z brzmienia art. 9 ust. 1 dyrektywy wynika przeciwnie, że uznanie aktu za prześladowanie wymaga „poważnego naruszenia” wskazanej wolności zainteresowanego w sposób istotny. Zatem aktów, których znaczenie nie jest równoważne z naruszeniem podstawowych praw człowieka, od których żadne odstępstwa nie są dopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka, również nie można uznać za prześladowanie w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2004/83 i art. 1 A konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców. Akty mogące stanowić „poważne naruszenie” w rozumieniu tego artykułu to nie tylko akty naruszające wolność zainteresowanego w zakresie praktykowania wiary prywatnie, lecz także przeżywania jej w sposób publiczny. Zatem akt prześladowania może polegać na naruszeniu prawa do zewnętrznego manifestowania wolności wyznania. W celu ustalenia, czy naruszenie wolności wyznania sprzeczne z art. 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej może stanowić „akt prześladowania”, właściwy organ powinien zbadać, z uwzględnieniem osobistej sytuacji zainteresowanego, czy z powodu korzystania z owej wolności w kraju pochodzenia narażony jest on na rzeczywiste niebezpieczeństwo ścigania albo nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania ze strony podmiotów wymienionych w art. 6 dyrektywy 2004/83. (por. pkt 59, 61, 63, 72; pkt 1 sentencji) Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, należy interpretować w ten sposób, że obawa wnioskodawcy przed prześladowaniem jest uzasadniona, jeżeli zdaniem właściwego organu w związku z osobistą sytuacją wnioskodawcy można racjonalnie przyjąć, iż po powrocie do kraju pochodzenia będzie on dokonywał czynności religijnych narażających go na rzeczywiste niebezpieczeństwo prześladowania. Oceniając w sposób indywidualny wniosek o przyznanie statusu uchodźcy, właściwy organ nie może racjonalnie oczekiwać, że wnioskodawca zrezygnuje z owych czynności religijnych. (por. pkt 80; pkt 2 sentencji)

Sprawy połączone C-71/11 i C-99/11

Bundesrepublik Deutschland

przeciwko

Y i Z

(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht)

„Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznawania statusu uchodźcy lub statusu w ramach ochrony uzupełniającej — Artykuł 2 lit. c) — Uznanie za „uchodźcę” — Artykuł 9 ust. 1 — Pojęcie „akt prześladowania” — Artykuł 10 ust. 1 lit. b) — Wyznanie jako powód prześladowania — Związek między powodem prześladowania a aktami prześladowania — Obywatele pakistańscy będący członkami wspólnoty religijnej ahmadiyya — Działania władz pakistańskich mające na celu ograniczenie prawa do publicznego uprawiania praktyk religijnych — Akty wystarczająco poważne, by uzasadnić obawę zainteresowanego przed prześladowaniem z powodu wyznania — Indywidualna ocena okoliczności faktycznych — Artykuł 4”

Streszczenie – wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r.

Kontrole graniczne, azyl i imigracja — Polityka azylowa — Status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej — Dyrektywa 2004/83 — Warunki przyznania statusu uchodźcy — Zagrożenie aktem prześladowania — Pojęcie aktu prześladowania — Zewnętrzne manifestowanie wolności wyznania — Zaliczenie — Warunki — Rzeczywiste niebezpieczeństwo ścigania albo nieludzkiego i poniżającego traktowania lub karania (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 10 ust. 1; dyrektywa Rady 2004/83, art. 6, art. 9 ust. 1 lit. a)) Kontrole graniczne, azyl i imigracja — Polityka azylowa — Status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej — Dyrektywa 2004/83 — Warunki przyznania statusu uchodźcy — Rzeczywiste zagrożenie aktem prześladowania przy wykonywaniu praktyk religijnych (dyrektywa Rady 2004/83, art. 2 lit. c))