Keywords

Summary



Keywords

1. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie przywozu towarów przeznaczonych do objęcia procedurą składu innego niż skład celny – Uregulowanie krajowe nakazujące fizyczne wprowadzenie towarów do składu – Dopuszczalność

(dyrektywa Rady 77/388, zmieniona dyrektywą 2006/18, art. 16 ust. 1)

2. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Zasada neutralności podatkowej – Nieprzestrzeganie nakazu fizycznego wprowadzenia towarów do składu – Uregulowanie krajowe nakazujące zapłatę podatku od wartości dodanej pomimo jego wcześniejszego uiszczenia w drodze odwrotnego obciążenia – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 77/388, zmieniona dyrektywą 2006/18)

Summary

1. Artykuł 16 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 2006/18 w brzmieniu wynikającym z art. 28c szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu uzależniającemu przyznanie przewidzianego przez nie zwolnienia z zapłaty podatku od wartości dodanej w przywozie od fizycznego wprowadzenia do składu podatkowego dla celów tego podatku towarów, które są przedmiotem przywozu i są przeznaczone do tegoż składu.

W istocie należy zauważyć, że obowiązek taki, pomimo że ma charakter formalny, umożliwia skuteczne osiągnięcie realizowanych celów, którymi są zapewnienie prawidłowego pobrania podatku od wartości dodanej i zapobieganie oszustwom w zakresie tego podatku, a także nie wykracza sam w sobie poza to, co konieczne do osiągnięcia tych celów.

(por. pkt 29, 30; pkt 1 sentencji)

2. Szóstą dyrektywę 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienioną dyrektywą 2006/18 należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej rzeczona dyrektywa stoi na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu, na którego podstawie państwo członkowskie wymaga zapłaty podatku od wartości dodanej w przywozie, chociaż został on już uregulowany w drodze odwrotnego obciążenia poprzez wystawienie faktury wewnętrznej i wpis w ewidencji zakupów i sprzedaży podatnika

Istotnie państwa członkowskie mogą zgodnie z prawem, w celu zapewnienia prawidłowego pobierania podatku i zapobiegania oszustwom, przewidzieć w swych przepisach krajowych odpowiednie sankcje służące karaniu niedochowania obowiązku fizycznego wprowadzenia towaru będącego przedmiotem przywozu do składu podatkowego, sankcje te nie powinny jednak wykraczać poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tych celów.

W tym względzie skoro przywieziony towar nie został fizycznie wprowadzony do składu podatkowego, podatek od wartości dodanej podlegał zapłacie w chwili przywozu i w konsekwencji zapłata w drodze odwrotnego obciążenia stanowi spóźnioną zapłatę podatku od wartości dodanej.

Tymczasem spóźnione uiszczenie podatku od wartości dodanej, w sytuacji gdy brak jest próby oszustwa lub uszczerbku dla budżetu państwa, stanowi jedynie naruszenie formalne, które nie może podważyć przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia. W każdym razie spóźniona zapłata podatku od wartości dodanej nie może sama z siebie zostać zrównana z oszustwem, które wymaga, z jednej strony, aby dana transakcja, mimo że spełnia przesłanki ustanowione przez odpowiednie przepisy szóstej dyrektywy i prawa krajowego transponującego tę dyrektywę, miała za skutek uzyskanie korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, jakiemu służą owe przepisy, oraz z drugiej strony, aby z ogółu obiektywnych czynników wynikało, że zasadniczym celem danej transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej.

W związku z tym, z uwagi na dominujące miejsce, jakie zajmuje prawo do odliczenia we wspólnym systemie podatku od wartości dodanej, który zmierza do zagwarantowania pełnej neutralności podatkowej tego podatku w odniesieniu do każdej działalności gospodarczej, jako że neutralność ta oznacza możliwość odliczenia przez podatnika podlegającego zapłacie lub uiszczonego podatku od wartości dodanej w ramach całej działalności gospodarczej, sankcja polegająca na odmowie prawa do odliczenia nie jest zgodna z szóstą dyrektywą, w wypadku gdy nie stwierdzono oszustwa ani uszczerbku dla budżetu państwa.

(por. pkt 33, 34, 38, 39, 41, 49; pkt 2 sentencji)