ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
7

W dniu 26 czerwca 2002 r. Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zawiadomienie dla importerów dotyczące przywozu do Wspólnoty cukru pochodzącego z krajów Bałkanów Zachodnich (Dz.U. C 152, s. 14, zwane dalej „zawiadomieniem dla importerów”). Zawiadomienie to brzmi następująco: „Komisja zawiadamia wspólnotowe podmioty gospodarcze, że pojawiła się uzasadniona wątpliwość co do prawidłowego stosowania zasad preferencyjnych ustanowionych w odniesieniu do cukru zaliczanego do pozycji CN 1701 i 1702, zgłaszanego przy przywozie jako pochodzący z Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii, w tym z Kosowa w rozumieniu rezolucji 1244 ONZ z czerwca 1999 r. oraz byłej Republiki Macedonii, w celu skorzystania z zasad preferencyjnych. Od początku 2001 r. zanotowano szybki i znaczny wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z niektórych państw Bałkanów Zachodnich do Wspólnoty, podczas gdy w zainteresowanych państwach jeszcze niedawno występował deficyt produkcji cukru. Jednocześnie odnotowano wzrost wywozu cukru ze Wspólnoty do krajów tego regionu na praktycznie tym samym poziomie. Ten wzrost wymiany handlowej w obu kierunkach wydaje się w wysokim stopniu sztuczny i istnieją oznaki wskazujące na istnienie nadużyć finansowych. Wzywa się zatem podmioty gospodarcze przedstawiające dokumenty mające wykazać pochodzenie w celu uzyskania preferencyjnego traktowania cukru zaliczanego do pozycji CN 1701 i 1702 do podjęcia wszelkich niezbędnych środków ostrożności, gdyż dopuszczenie do swobodnego obrotu wskazanych towarów mogłoby spowodować powstanie długu celnego i być źródłem nadużyć finansowych naruszających interesy skarbowe Wspólnoty”.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Landessozialgericht Berlin – Wykładnia art. 18, 49 i 50 WE oraz art. 34 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972°r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, s.1) – Zwrot kosztów leczenia związanych z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku obywatelowi państwa członkowskiego w prywatnym szpitalu innego państwa członkowskiego, wynikającym z odmowy udzielenia tego świadczenia przez szpital publiczny ze względu na brak wystarczającej liczby miejsc – Uregulowanie krajowe państwa członkowskiego wyłączające zwrot kosztów leczenia poniesionych w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku w szpitalu prywatnym innego państwa członkowskiego, lecz dopuszczające zwrot takich kosztów wykazanych w fakturze przez szpital prywatny znajdujący się na terytorium krajowym
Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. – Makhteshim-Agan Holding i in. przeciwko Komisji

(sprawa C‑517/08 P)

Odwołanie – Dyrektywa 91/414/EWG – Niewłączenie endosulfanu do załącznika I do tej dyrektywy – Cofnięcie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu – Odwołanie oczywiście bezzasadne

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie (art. 230 WE) (por. pkt 54)

2. Odwołanie – Zarzuty – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58) (por. pkt 62)

3. Odwołanie – Zarzuty – Zarzuty wobec uzasadnienia nie mające wpływu na sentencję zaskarżonego wyroku – Zarzut nieistotny dla sprawy (art. 225 WE; Trybunału Sprawiedliwości, art. 56) (por. pkt 77, 80, 89)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 września 2008 r. w sprawie T‑75/06 Bayer CropScience AG i in. przeciwko Komisji, w którym sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/864/WE z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [notyfikowanej pod nr C(2005) 4611] (Dz.U. L 317, s. 25)

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Makhteshim-Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies SA i Aragonesas Agro SA zostają obciążone kosztami postępowania.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Wykładnia art. 43 WE, 49 WE i 56 WE – Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz jednego podmiotu obsługę w systemie monopolu gier hazardowych i gier liczbowych i kwalifikujące jako przestępstwo organizację, promocję i przyjmowanie, także przez Internet, zakładów sportowych – Zakazanie przedsiębiorstwu wykonującemu „on line” działalność w zakresie obsługi zakładów i gier liczbowych, mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim promocji, organizowania i obsługi zakładów i gier liczbowych przez Internet oraz wypłaty zwycięzcom wartości nagrody.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 15 października 2008 r. w sprawach połączonych od T–305/06 do T–307/06 Air Products and Chemicals przeciwko OHIM, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 12 września 2006 r. oddalających odwołania wniesione przez właściciela słownych wspólnotowych znaków towarowych „FERROMAXX”, „INOMAXX” i „ALUMAXX” dla towarów należących do klasy 1 od decyzji Wydziału Unieważnień oddalających częściowo sprzeciw wobec zgłoszenia do rejestracji słownych znaków towarowych „FERROMIX”, „INOMIX” i „ALUMIX” dla towarów należących do klas 1 i 4.
14

Zdaniem sądu krajowego środek tego rodzaju, jak przewidziano w art. 1012 CA 2006 jest środkiem wywłaszczającym. O ile zasadniczo tego rodzaju środki nie mogą wywoływać skutków poza granicami państwa członkowskiego, w którym zostały ustanowione, to zasada ta nie ma jednak zastosowania w postępowaniu przed sądem krajowym. Zdaniem tego sądu, gdy w wykonaniu swobody przedsiębiorczości na podstawie art. 43 WE i 48 WE spółka świadomie poddaje się prawu spółek jednego państwa członkowskiego, nie może ona powoływać się na korzystniejsze prawo spółek obowiązujące w innym państwie członkowskim, na którego terenie znajduje się część jej aktywów, celem uniknięcia niekorzystnych skutków prawnych wynikających z rozwiązania tej spółki na podstawie prawa państwa członkowskiego, w którym została utworzona. Tego rodzaju „wybieranie rodzynek z ciasta” jest niezgodne z prawem wspólnotowym i brak jest możliwości powoływania się w tym zakresie na niemieckie pojęcia spółki pozostałej lub spółki podzielonej, ponieważ stanowią one przestarzałe konstrukcje prawne z czasu zimnej wojny.
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawie T‑37/04 Região autónoma dos Açores przeciwko Radzie, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty, i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2847/93 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95 (Dz.U. L 289, s. 1) – Wymóg indywidualnego oddziaływania zaskarżonego aktu.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 lutego 2010 r. — Municipio de Barcelos przeciwko Estado Português

(sprawa C-408/09)

„Pojęcie „sąd krajowy” — Oczywisty brak właściwości”

Pytania prejudycjalne — Wystąpienie do Trybunału — Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE — Pojęcie — Ustalenie w oparciu o kryteria strukturalne i funkcjonalne — Jednostka samorządowa — Brak charakteru sądowego (art. 234 WE) (por. pkt 4–11)

Przedmiot

Wykładnia dyrektywy Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającej dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne (Dz.U. L 73, s. 5) — Pytania, które nie zostały zadane przez sąd — Właściwość Trybunału — Oczywista niedopuszczalność.

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Município de Barcelos.

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 lutego 2010 r. — Municipio de Barcelos przeciwko Estado Português

(sprawa C-408/09)

„Pojęcie „sąd krajowy” — Oczywisty brak właściwości”

Pytania prejudycjalne — Wystąpienie do Trybunału — Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE — Pojęcie — Ustalenie w oparciu o kryteria strukturalne i funkcjonalne — Jednostka samorządowa — Brak charakteru sądowego (art. 234 WE) (por. pkt 4–11)

Przedmiot

Wykładnia dyrektywy Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającej dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne (Dz.U. L 73, s. 5) — Pytania, które nie zostały zadane przez sąd — Właściwość Trybunału — Oczywista niedopuszczalność.

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Município de Barcelos.
Keywords

Summary



Keywords

1. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Odrębne badanie różnych podstaw odmowy rejestracji w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem – Obowiązek uzasadnienia odmowy rejestracji – Zakres

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1, art. 73)

2. Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Odrębne badanie różnych podstaw odmowy rejestracji – Nakładanie się na siebie zakresów stosowania podstaw wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia nr 40/94

(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1)

Summary

1. Badanie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji wymienionych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego musi, po pierwsze, dotyczyć każdego z towarów lub każdej z usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, a po drugie, decyzja właściwego organu o odmowie rejestracji znaku towarowego co do zasady musi być uzasadniona w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z usług.

Jednakże właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług, jeżeli ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług. Ta kompetencja właściwego organu nie może w szczególności naruszać podstawowego wymogu, aby wszelkie decyzje odmawiające możliwości skorzystania z uprawnienia uznanego przez prawo wspólnotowe mogły podlegać kontroli sądowej mającej na celu zapewnienie skutecznej ochrony tego prawa, która to kontrola musi przez to dotyczyć zgodności z prawem uzasadnienia decyzji.

Po pierwsze, taka kompetencja dotyczy tylko towarów i usług, między którymi istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię lub jedną grupę towarów lub usług o dostatecznie jednorodnym charakterze. Po drugie, sama okoliczność, iż objęte zgłoszeniem towary lub usługi należą do tej samej klasy w rozumieniu porozumienia nicejskiego, nie jest wystarczająca do stwierdzenia takiej jednorodności, ponieważ klasy te często zawierają bardzo różnorodne towary lub usługi, które niekoniecznie muszą wykazywać między sobą związek dostatecznie bezpośredni i konkretny.

(por. pkt 37–40)

2. Nawet jeżeli w pewnym stopniu zakresy stosowania poszczególnych bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji znaku towarowego określonych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nakładają się na siebie, to wciąż każda z wymienionych w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia podstaw odmowy rejestracji jest niezależna od pozostałych i powinna podlegać odrębnemu rozpatrzeniu.

Nakładanie się na siebie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji oznacza, że słowny znak towarowy opisujący właściwości towarów lub usług może być, przez sam ten fakt, pozbawiony charakteru odróżniającego w stosunku do tych samych towarów lub usług, co nie wyklucza innych przyczyn, które mogą uzasadniać brak charakteru odróżniającego.

(por. pkt 50, 52)
Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 stycznia 2010 r. — Makhteshim-Agan Holding i in. przeciwko Komisji

(sprawa C-69/09 P)

„Odwołanie — Dyrektywa 91/414/EWG — Pozytywna lista — Azynfos metylowy — Decyzja 1999/468/WE — Pismo Komisji — Decyzja o braku dalszego prowadzenia procedury oceny — Akt mogący być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności — Odwołanie oczywiście bezzasadne”

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Procedura zgłaszania i oceny substancji czynnych na rynku środków ochrony roślin — Pismo Komisji informujące o jej zamiarze nieprowadzenia dalszej procedury oceny substancji (art. 230 WE; dyrektywa Rady 91/414, załącznik I; decyzja Rady 1999/468, art. 5) (por. pkt 37, 38, 41, 44, 45)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie T-393/06 Makhteshim-Agan Holding BV i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd uznał skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzedstawieniu propozycji włączenia substancji czynnej azynfosu metylowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1), która to decyzja rzekomo została zawarta w piśmie z dnia (D/531125) — Akt zaskarżalny.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.

2) Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl i Magan Italia Srl ponoszą koszty zostają obciążone kosztami postępowania.

Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 stycznia 2010 r. — Makhteshim-Agan Holding i in. przeciwko Komisji

(sprawa C-69/09 P)

„Odwołanie — Dyrektywa 91/414/EWG — Pozytywna lista — Azynfos metylowy — Decyzja 1999/468/WE — Pismo Komisji — Decyzja o braku dalszego prowadzenia procedury oceny — Akt mogący być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności — Odwołanie oczywiście bezzasadne”

Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Pojęcie — Akty wywołujące wiążące skutki prawne — Procedura zgłaszania i oceny substancji czynnych na rynku środków ochrony roślin — Pismo Komisji informujące o jej zamiarze nieprowadzenia dalszej procedury oceny substancji (art. 230 WE; dyrektywa Rady 91/414, załącznik I; decyzja Rady 1999/468, art. 5) (por. pkt 37, 38, 41, 44, 45)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie T-393/06 Makhteshim-Agan Holding BV i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd uznał skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzedstawieniu propozycji włączenia substancji czynnej azynfosu metylowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1), która to decyzja rzekomo została zawarta w piśmie z dnia (D/531125) — Akt zaskarżalny.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2010 r. — Calestani i Lunarni przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Parma

(sprawy połączone C-292/09 i C-293/09)

„Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność”

1. Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Granice — Właściwość sądu krajowego — Ustalenie i ocena stanu faktycznego sporu — Niezbędność orzeczenia prejudycjalnego oraz znaczenie zadanych pytań — Ocena przez sąd krajowy (art. 234 WE) (por. pkt 18–19)

2. Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego (art. 234 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23) (por. pkt 20–29)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Parma — Wykładnia art. 13 część B lit. c) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie od podatków dostaw towarów przeznaczonych w całości do celów działalności zwolnionej od podatku lub w przypadku których nie przysługiwało prawo do odliczenia — Przepisy krajowe wykluczające zwolnienie.

Sentencja

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) postanowieniami z dnia 9 i 17 czerwca 2009 r. są oczywiście niedopuszczalne.

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2010 r. — Calestani i Lunarni przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Parma

(sprawy połączone C-292/09 i C-293/09)

„Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność”

1. Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Granice — Właściwość sądu krajowego — Ustalenie i ocena stanu faktycznego sporu — Niezbędność orzeczenia prejudycjalnego oraz znaczenie zadanych pytań — Ocena przez sąd krajowy (art. 234 WE) (por. pkt 18–19)

2. Pytania prejudycjalne — Dopuszczalność — Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia kontekstu faktycznego i prawnego (art. 234 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 23) (por. pkt 20–29)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Parma — Wykładnia art. 13 część B lit. c) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie od podatków dostaw towarów przeznaczonych w całości do celów działalności zwolnionej od podatku lub w przypadku których nie przysługiwało prawo do odliczenia — Przepisy krajowe wykluczające zwolnienie.

Sentencja

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) postanowieniami z dnia 9 i 17 czerwca 2009 r. są oczywiście niedopuszczalne.
Sprawa C-112/09 P

Sociedad General de Autores y Editores (SGAE)

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Niedopuszczalność ze względu na przekroczenie terminu — Pojęcie „usprawiedliwiony błąd” — Odwołanie w sposób oczywisty bezzasadne”

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. I ‐ 353

Streszczenie postanowienia

Postępowanie – Termin do wniesienia skargi – Prekluzja – Usprawiedliwiony błąd – Pojęcie – Zakres

W ramach uregulowań wspólnotowych dotyczących terminów procesowych pojęcie usprawiedliwionego błędu, pozwalającego na odstąpienie od nich, dotyczy jedynie wyjątkowych okoliczności, w szczególności kiedy zachowanie danej instytucji samo doprowadziło albo w decydującym zakresie przyczyniło się do powstania zrozumiałych wątpliwości w świadomości osoby działającej w dobrej wierze, zachowującej wszelką staranność wymaganą od osoby przeciętnie zorientowanej. Zainteresowaną instytucją jest instytucja, która przyjęła zaskarżony akt. Usprawiedliwiony błąd może również wynikać z zachowania samego sądu, prowadzącego do powstania wątpliwości w świadomości osoby.

Ponadto w odniesieniu do terminów do wniesienia skargi do Sądu, ponieważ brzmienie art. 101 § 1 lit. a) i b) regulaminu Sądu jest jasne, zrozumiałe i nie przedstawia szczególnych trudności interpretacyjnych, nie istnieje żadna potrzeba, aby celem zastosowania tego przepisu przeciętnie zorientowana osoba uciekała się do interpretacji dokonanej przez inną instytucję w odniesieniu do innego, podobnego przepisu, takiego jak art. 3 rozporządzenia nr 1182/71 określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów.

Ponadto biorąc pod uwagę, że do zadań i kompetencji urzędników sekretariatu Sądu nie należy wypowiadanie się w przedmiocie obliczenia terminu do wniesienia skargi, skarżąca nie może skutecznie podnosić, że szukając potwierdzenia dokładności swoich obliczeń w sekretariacie Sądu, zachowała wszelką staranność wymaganą od osoby przeciętnie zorientowanej.

(por. pkt 20, 22, 24, 27, 29)
Sprawa C-278/09

Olivier Martinez i Robert Martinez

przeciwko

MGN Ltd

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris)

„Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Sąd nieuprawniony, w rozumieniu art. 68 ust. 1 WE, do wniesienia do Trybunału sprawy w trybie prejudycjalnym — Niewłaściwość Trybunału”

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 20 listopada 2009 r. I ‐ 11101

Streszczenie postanowienia

Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Akt przyjęty na podstawie tytułu IV części trzeciej traktatu – Rozporządzenie nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych

(art. 68 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 44/2001)

Z art. 68 ust. 1 WE wynika, że art. 234 WE stosuje się do tytułu IV traktatu, gdy pytanie w sprawie wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej na podstawie tego tytułu, takich jak rozporządzenie nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego. Ponieważ orzeczenia w przedmiocie właściwości sądowej, które zostaną wydane przez sąd odsyłający w ramach postępowania przed sądem krajowym, podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, Trybunał nie jest właściwy, aby rozstrzygnąć w kwestii wykładni rozporządzenia nr 44/2001.

(por. pkt 12–16)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Państwa członkowskie

–

Zobowiązania

–

Obowiązek lojalnej współpracy z instytucjami Unii Europejskiej

–

Nieuwzględnienie lat pracy przepracowanych w służbie instytucji lub organu Unii dla celów nabycia w ramach systemu krajowego wcześniejszego lub zwykłego prawa do emerytury

–

Niedopuszczalność (art. 10 WE; regulamin pracowniczy urzędników, załącznik VIII, art. 11 § 2) (por. pkt 32-34; sentencja)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Corte d'appello di Roma – Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie – Wykładnia art. 17, 39 i 42 WE – Świadczenia w razie starości – Sumowanie okresów ubezpieczeniowych – Nieuwzględnienie okresu przynależności do wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich

Sentencja

Sentencja

Wykładni art. 10 WE w związku z Regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które nie zezwala na uwzględnienie lat pracy przepracowanych przez obywatela Unii w służbie instytucji Unii, takiej jak Komisja Wspólnot Europejskich lub organu Unii, takiego jak Komitet Społeczno-Ekonomiczny dla celów nabycia prawa do emerytury w ramach systemu krajowego, niezależnie od tego czy chodzi o wcześniejszą czy zwykłą emeryturę zainteresowanego.