ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/32

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — H & R ChemPharm przeciwko Komisji

(Sprawa T-551/08)

(2009/C 55/60)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: H & R ChemPharm GmbH (Salzbergen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Klusmann i S. Thomas)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

— ewentualnie, odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

W zarzucie pierwszym skarżąca zarzuca naruszenie prawa do obrony, gdyż w zaskarżonej decyzji nie dokonano rozróżnienia między nią i innymi przedsiębiorstwami, na które zostały nałożone odrębne grzywny, lecz jest w niej mowa jednolicie o „H & R/Tudapetrol”. Dla skarżącej niezrozumiałe jest, jakie elementy naruszenia są jej konkretnie przypisywane. Stanowi to naruszenie prawa do obrony, ponieważ z przedstawienia zarzutów i z decyzji powinno w sposób niebudzący wątpliwości wynikać, jakie konkretne działania prowadzą do zarzucenia naruszenia prawa i opierającej się na nim grzywny.

Pomocniczo w zarzucie drugim skarżąca powołuje się na brak dowodu na istnienie naruszenia po stronie skarżącej. Z uwagi na całościowe przeprowadzenie dowodów wobec wszystkich adresatów decyzji Komisja nie spostrzegła się, że nie ma żadnych dowodów naruszenia popełnionego przez skarżącą. Skarżąca zarzuca Komisji to, że nie dokonała wystarczająco selektywnej i zindywidualizowanej oceny dowodów, która mogła i powinna była wykazać daremny charakter środków dowodowych przedstawionych w odniesieniu do naruszenia popełnionego przez skarżącą.

Również pomocniczo w zarzucie trzecim skarżąca twierdzi, iż przy obliczaniu grzywny kwota wyjściowa została błędnie ustalona na zbyt wysokim poziomie.

W zarzucie czwartym, który również został podniesiony pomocniczo, skarżąca zarzuca naruszenie zasady proporcjonalności oraz naruszenie zasady niedyskryminacji z tego powodu, iż przy obliczaniu grzywny popełniony został błąd w ocenie. W szczególności powołuje się ona na błąd w ocenie przy ustaleniu na 17 % części obrotu związanego z naruszeniem z uwagi na wagę naruszenia, jak i opłaty za wejście oraz nieproporcjonalny charakter wysokości grzywny ze względu na dysproporcjonalne uwzględnienie rozmiaru przedsiębiorstwa. Wreszcie skarżąca wskazuje na niedopuszczalne zastosowanie ze skutkiem wstecznym wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. do niniejszego przypadku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/39

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 października 2008 r. w sprawie F-49/06, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Barta Nijsa

(Sprawa T-567/08 P)

(2009/C 55/70)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

— stwierdzenie dopuszczalności odwołania;

— stwierdzenie jego zasadności;

— w konsekwencji, uchylenie postanowienia z dnia 9 października 2008 r., wydanego w sprawie F-5/07 Bart Nijs przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie wnosi w nim o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 9 października 2008 r., wydanego w sprawie F-49/06 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, którym została częściowo odrzucona jako niedopuszczalna i częściowo oddalona jako bezzasadna jego skarga, z jednej strony, o stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu go do grupy A*11 w postępowaniu w sprawie awansów za rok 2005 i z drugiej strony o przyznanie mu odszkodowania.

W celu uzasadnienia odwołania wnoszący je przedstawia następujące cztery zarzuty:

— przeinaczenie argumentów zawartych w skardze i replice, ponieważ zaskarżony wyrok zastąpił zarzut dotyczący braku aktu decyzyjnego organu powołującego, zakładający całkowity brak uzasadnienia przez zupełnie inny zarzut;

— pominięcie lub wypaczenie środków dowodowych, które SSP odrzucił;

— błędne obarczenie ciężarem dowodu, gdyż SSP powinien był wymagać przedstawienia przez stronę pozwaną dowodów na poparcie jej twierdzeń;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/29

Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. przeciwko Radzie

(Sprawa T-537/08)

(2009/C 55/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co. Ltd, Cixi Santai Chemical Fiber Co. Ltd, Cixi Sansheng Chemical Fiber Co. Ltd, Jiangyin Changlong Chemical Fibre Co. Ltd, Ningbo Dafa Chemical Fiber Co. Ltd, Xiake Color Spinning Co. Ltd, Zhejiang Waysun Chemical Fiber Co. Ltd, Zhejiang Anshun Pettechs Fibre Co. Ltd (Chiny) (przedstawiciele: adwokat J.-F. Bellis i G. Vallera, barrister)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) z mocą wsteczną od dnia 29 grudnia 2006 r., tj. dnia, w którym przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Tajwanu i Malezji zaczął podlegać tymczasowym cłom antydumpingowym, których Komisja postanowiła nie pobierać na mocy swojej decyzji nr 2007/430/WE z dnia 19 czerwca 2007 r. (2);

— obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące, spółki mające siedzibę w Chinach, żądają w swojej skardze stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady nr 893/2008 utrzymującego środki antydumpingowe m.in. w stosunku do przywozu poliestrowych włókien odcinkowych (PSF) wytwarzanych przez skarżące i pochodzących z Chin. Skarżące twierdzą, że PSF pochodzące z Chin powinny być potraktowane w ten sam sposób, jak PSF pochodzące z Tajwanu i Malezji zostały potraktowane w decyzji Komisji nr 2007/430/WE. Dlatego też cło antydumpingowe na PSF pochodzące z Chin powinno zostać uchylone od tego samego dnia, tj. od dnia 29 grudnia 2006 r.

Skarżące podniosły te same zarzuty i główne argumenty, jak w sprawie T-536/08 Huvis przeciwko Radzie.

(1) Dz.U. L 247, s. 1.

(2) 2007/430/WE: decyzja Komisji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów (PSF) pochodzących z Malezji i Tajwanu oraz zwolnienia kwot zabezpieczonych z tytułu nałożenia ceł tymczasowych (Dz.U. L 160, s. 30).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 82/25

Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — CISAC przeciwko Komisji

(Sprawa T-442/08)

(2009/C 82/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.–F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC); oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi — na podstawie art. 230 WE — o stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) stanowiącego, że 24 zrzeszone w CISAC organizacje zbiorowego zarządzania z terenu EOG uczestniczyły w uzgodnionych praktykach stanowiących naruszenie art. 81 WE i art. 53 EOG, polegających na „koordynowaniu terytorialnych rozgraniczeń upoważnień do wzajemnej reprezentacji udzielanych sobie nawzajem w sposób powodujący ograniczenie licencji do terytorium krajowego każdej z organizacji zbiorowego zarządzania”.

Strona skarżąca podnosi, że w decyzji tej ograniczono się do stwierdzenia naruszenia jedynie w odniesieniu do trzech konkretnych sposobów korzystania z praw do publicznych wykonań (internet, przekaz satelitarny i przekaz drogą kablową), mimo iż umowy o wzajemnej reprezentacji obejmują generalnie wszystkie sposoby korzystania z praw do publicznych wykonań.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące dwa zarzuty główne:

i) Według strony skarżącej Komisja popełniła błąd w ocenie i naruszyła art. 81 WE, jak również art. 253 WE, stwierdzając, że równoległe rozgraniczenie terytorialne wynikające z umów o wzajemnej reprezentacji zawieranych przez członków CISAC z terenu EOG stanowi uzgodnioną praktykę. Strona skarżąca twierdzi, iż okoliczność występowania klauzuli rozgraniczenia terytorialnego we wszystkich umowach o wzajemnej reprezentacji zawieranych przez jej członków nie jest rezultatem uzgodnionej praktyki zmierzającej do ograniczenia konkurencji. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest raczej to, że wszystkie organizacje zbiorowego zarządzania uważają, iż umieszczanie takiej klauzuli w umowach o wzajemnej reprezentacji leży w interesie ich członków.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69/43

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

(Sprawa T-589/08)

(2009/C 69/97)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis, P. Katsimani, M. Dermitzakis, prawnicy)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie odrzucenia ofert skarżącej oraz w przedmiocie udzielenia zamówień publicznych wybranemu oferentowi;

— nakazanie, by Komisja naprawiła szkodę poniesioną przez skarżącą na skutek spornej procedury przetargowej w wysokości 920.000 EUR, która może wzrosnąć do 1.700.000 EUR, zależnie od ostatecznej wartości projektu CITL;

— obciążenie Komisji poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji pozwanej w przedmiocie odrzucenia ofert skarżącej złożonych w odpowiedzi na otwarte ogłoszenie o zamówieniu nr ENV.C2/FRA/2008/0017 dotyczące „systemu handlu uprawnieniami do emisji — CITL/CR” (1) oraz w przedmiocie udzielenia zamówień publicznych wybranemu oferentowi. Skarżąca domaga się także zasądzenia na jej rzecz odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w toku procedury przetargowej.

Na poparcie swych żądań skarżąca podniosła dwa zarzuty.

Po pierwsze, skarżąca twierdzi, iż Komisja popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie trzech ofert złożonych przez skarżącą w ramach trzech części zamówienia.

Po drugie, skarżąca twierdzi, iż Komisja uchybiła zasadom przejrzystości i równego traktowania, naruszając tym samym odpowiednie przepisy odzwierciedlające te zasady, takie jak art. 92 i art. 100 rozporządzenia finansowego (2). Ponadto, skarżąca twierdzi, iż instytucja zamawiająca naruszyła obowiązek należytego uzasadnienia swojej decyzji. Twierdzi ona także, iż Komisja nie udostępniła jej dodatkowych informacji, których skarżąca zażądała po wydaniu decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego wybranemu oferentowi. Skarżąca twierdzi ponadto, iż instytucja zamawiająca zastosowała kryteria, które nie zostały określone z góry, a tym samym nie były znane kandydatom.

(1) Dz.U. 2008/S 72-096229.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 s. 1).
—

naruszenie zasad materialnego prawa administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji o wykluczeniu wnoszącego odwołanie z konkursu, ponieważ, w opinii wnoszącego odwołanie: — decyzja nie została dołączona do akt w wersji oryginalnej; — decyzja nie zawierała nie zawierała uzasadnienia faktycznego wystarczająco precyzyjnego, by umożliwić adresatowi zapoznanie się z tymi właśnie faktami, które stanowiły podstawę decyzji; — komisja nie wezwała wnoszącego odwołanie celem złożenia wyjaśnień co do zarzucanych mu faktów, tj. wysłania do komisji dwóch pism;
—

naruszenie „prawo do sędziego” oraz zasady bezstronności sądu, ponieważ SSP odrzucił skargę skarżącego jako oczywiście niedopuszczalną, nie pozwalając mu na uzupełnienie braków skargi i to na takim etapie, że wnoszący odwołanie nie mógł już wnieść nowej skargi, prawidłowej pod względem formalnym, ponieważ termin do wniesienia skargi wygasł;
—

uznanie go za zasadne co do istoty
—

braku uzasadnienia i naruszenia praw do obrony skarżącej i prawa do skutecznego sądowego środka zaskarżenia związanych z faktem, iż zbyt duża liczba danych i informacji została utajniona w zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło skarżącej zrozumienie jej treści, uzasadnienia i zakresu;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/44

Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Cantiere Navale De Poli przeciwko Komisji

(Sprawa T-584/08)

(2009/C 55/79)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Cantiere Navale De Poli SpA (przedstawiciele: A. Abate, adwokat, i R. Longanesi Cattani, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/2008 (ex N 62/2008) przyznanej przez Włochy,

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1177/2002 (Dz.U. L 172 z dnia 2.7.2002, s. 1) jest oparte na art. 87 ust. 3 lit. e) WE i ustanawia mechanizm tymczasowej ochrony przemysłu stoczniowego w celu ponownego ustanowienia warunków rynkowych zmienionych przez praktyki antykonkurencyjne stoczni koreańskich. Wygaśniecie rozporządzenia, pierwotnie przewidziane na dzień 31 marca 2004 r., zostało następnie przesunięte o rok, co pozwoliło stoczniom wspólnotowym na zawarcie do dnia 31 marca 2005 r. (nowa data wygaśnięcia rozporządzenia) innych umów na budowę dla określonych typów statków transportowych i towarowych. Rozporządzenie przewiduje, na korzyść tych umów, pomoc odpowiadającą 6 % wartości umownej. Skarżąca zawarła pięć umów na budowę statków transportujących produkty chemiczne.

W celu sfinansowania wszystkich umów obowiązujących w latach 2002-2005 Włochy notyfikowały dwie transze finansowe każda w wysokości 10 mln EUR. Komisja udzieliła zezwolenia na pierwszą w decyzji z dnia 19 maja 2004 r., podczas gdy w zaskarżonej decyzji odmówiła zezwolenia na drugą. W tym zakresie Komisja potwierdziła, że uzupełniające finansowanie stanowi „nową pomoc”, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 140 z dnia 30.4.2004, s. 1), gdyż przekracza o 20 % początkowy budżet reżimu. Podnosi ona ponadto, że uzupełniające finansowanie jest niezgodne ze wspólnym rynkiem, ponieważ notyfikacja nastąpiła po dniu 31 marca 2005 r., dacie wygaśnięcia rozporządzenia (WE) nr 1177/2002.

Skarżąca uważa, że rząd włoski nie mógł przewidzieć przed dniem 31 marca 2008 r. finansowania umów, o których nie mógł wiedzieć, gdyż przedsiębiorstwa miały prawo do ich zawarcia do ostatniego dnia zastosowania rozporządzenia (31 marca 2005 r.)

Z tych względów skarżąca podnosi przeciwko zaskarżonej decyzji w szczególności następujące zarzuty:

— naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1177/2002 w zakresie szczególnych celów realizowanych przez prawodawcę w ramach przepisów art. 87 ust. 3 lit. e) WE,

— naruszenie art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 w zakresie kwalifikacji finansowania uzupełniającego w wysokości 10 mln EUR jako „nowej pomocy”,

— brak znaczenia rekomendacji z dnia 20 czerwca 2005 r. organu koncyliacyjnego WTO w zakresie umów budownictwa okrętowego zawartych zgodnie z prawem w ramach reżimu rozporządzenia (WE) nr 1177/2002,

— brak uzasadnienia w zakresie rzekomego braku podstawy prawnej pozwalającej na dopuszczenie finansowania uzupełniającego,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/28

Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Tuzzi fashion GmbH przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)

(Sprawa T-535/08)

(2009/C 55/52)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tuzzi fashion GmbH (Fulda, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze i G. Würtenberger, avocats)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2008 r. w sprawie R-1561/2007-2; oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Emidio Tucci” dla towarów należących do klasy 25

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „TUZZI” zarejestrowany w Niemczech pod nr 1 078 843 dla towarów należących do klasy 25; słowny znak towarowy „TUZZI” zarejestrowany w Austrii, we Francji, w Beneluksie i w Polsce pod nr 496 835 dla towarów należących do klasy 25; firma „TUZZI FASHION GMBH” używana w obrocie handlowym w Niemczech dla towarów odzieżowych.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza źle oceniła ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd odnośnie do rozpatrywanych znaków towarowych; naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie odpowiedziała wyczerpująco na żądania strony skarżącej i nie przedstawiła obiektywnie uzasadnienia swojej decyzji; naruszenie art. 74 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie ograniczyła swego badania do zarzutów podniesionych przez strony; naruszenie art. 79 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ w swojej ocenie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa, Izba Odwoławcza nie uwzględniła zasad proceduralnych uznanych powszechnie w państwach członkowskich.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55/41

Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

(Sprawa T-571/08)

(2009/C 55/74)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2008 r. w sprawie nakazu udzielenia informacji wydanej w postępowaniu „Pomoc państwa C 36/07 — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji Wspólnot Europejskich C(2008) 6468 z dnia 30 października 2008 r. wydaną w postępowaniu w sprawie pomocy państwa C 36/2007 (ex NN 25/2007), w której Komisja nakazała Niemcom, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) dostarczenie wszelkich dokumentów, informacji i danych koniecznych do oszacowania przychodów i kosztów Deutsche Post w okresie od 1989 r. do 2007 r.

Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, iż nakaz udzielenia informacji narusza istotne wymogi formalne.

— Nie zostały spełnione wymogi w zakresie skutecznego wyznaczania terminów ani też wymogi dotyczące„ponaglenia przewidującego właściwy dodatkowy termin” w rozumieniu art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999. Pomocniczo strona skarżąca podnosi, że sam termin wyznaczony w nakazie udzielenia informacji jest nieproporcjonalny.

— Nakaz udzielenia informacji nie zapewniał także w odniesieniu do Deutsche Post AG przewidzianej w art. 287 WE ochrony tajemnicy handlowej, gdyż dane zostałyby prawdopodobnie udostępnione — celem dokonania analizy — przedsiębiorstwu zewnętrznemu, które mogło także działać w interesie podmiotów konkurencyjnych względem Deutsche Post AG, zaś Komisja odmówiła podania bardziej szczegółowych informacji na ten temat.

W swym drugim zarzucie strona skarżąca podnosi, że nakaz udzielenia informacji narusza także art. 87 ust. 1 i 86 ust. 2 WE w związku z zasadami proporcjonalności i pewności prawa, bowiem żądane dane nie były niezbędne do oceny żadnego z trzech podjętych przez państwo środków będących przedmiotem tego postępowania.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).