ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 297/22

Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — RWE Transgas przeciwko Komisji

(Sprawa T-381/09)

2009/C 297/33

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: RWE Transgas a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, D. Seeliger i S. Einhaus)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— Stwierdzenie nieważności pkt 89 lit. a) zdanie trzecie decyzji Komisji C(2009) 4694 z dnia 12 czerwca 2009 r., zgodnie z którym rezerwacje skarżącej i Gazpromu należy rozpatrywać łącznie i nie mogą one przekraczać razem 50 % tak długo, jak istnieją między nimi długoterminowe i istotne porozumienia w sprawie dostaw gazu;

— ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji w całości, i

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, importer gazu do Republiki Czeskiej, kwestionuje pismo z dnia 12 czerwca 2009 r. adresowane przez Komisję do niemieckiego organu regulacji energetyki Bundesnetzagentur, w którym Komisja wzywa ten organ do zmiany niektórych aspektów odstępstwa przyznanego w odniesieniu do projektu gazociągu Ostseepipeline-Anbindungsleitung (zwanego dalej „OPAL”) na podstawie art. 22 dyrektywy 2003/55/WE (1). Skarżąca krytykuje to, że jeden z wymogów Komisji prowadzi do ograniczenia dostępu skarżącej do zdolności transportowych w punktach wyjścia OPAL w Republice Czeskiej bądź do uniemożliwienia jej tego dostępu.

Na poparcie skargi skarżąca twierdzi po pierwsze, że pozwana naruszyła przysługujące jej prawo do bycia wysłuchanym, gdyż nie dała jej możliwości do zajęcia stanowiska w kwestii ciążącego na niej wymogu przed jego nałożeniem.

Po drugie, skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła jej prawo dostępu do akt, gdyż nie umożliwiła jej wglądu do akt postępowania.

Wreszcie skarżąca zarzuca pozwanej, że błędnie zastosowała art. 22 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE oraz naruszyła zasadę proporcjonalności, zasadę równości i obowiązek uzasadnienia (art. 253 WE).

(1) Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).
—

Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 lipca 2009 r. w sprawie F-39/08 Giorgio LEBEDEF, zamieszkały 4, Neie Wee, L-1670, Senningerberg, Luksemburg, urzędnik Komisji Europejskiej, wspierany i reprezentowany przez adwokata Frédérica FRABETTI’ego, 5, rue Jean Bertels, L-1230 Luksemburg, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez swoich pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającego za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 maja 2007 r., 20 czerwca 2007 r., 28 czerwca 2008 r., 6 lipca 2007 r., jak również dwóch decyzji z dnia 26 lipca 2007 r. oraz decyzji z dnia 2 sierpnia 2007 r. dotyczących pomniejszenia o 32 dni prawa do urlopu skarżącego za 2007 r.;
—

Posiłkowo, brak zastosowania zasady 40 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95 na podstawie art. 241 WE, ponieważ jest to niezgodne z art. 76 ust. 1 i art. 57 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 i art. 162 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, z art. 202 WE, jak również z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, a w szczególności z zasadą państwa prawnego, zasadą proporcjonalności, podstawowym prawem własności i prawem do rzetelnego procesu;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/31

Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Holding Slovenske elektrarne d.o.o. (HSE) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-399/09)

2009/C 312/52

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Holding Slovenske elektrarne d.o.o. („HSE”) (Ljubljana, Słowenia) (przedstawiciel: F. Urlesberger, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 lit g) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim obciąża ona stronę skarżącą odpowiedzialnością za naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG;

— stwierdzenie nieważności art. 2 lit i) zaskarżonej decyzji;

— tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na stronę skarżącą w art. 2 lit i) zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lipca 2009 r. (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego), w zakresie, w jakim Komisja uznała, że strona skarżąca jest winna popełnienia jednego ciągłego naruszenia art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG poprzez podział rynków, kwot i klientów, ustalanie cen oraz wymianę poufnych informacji handlowych między dostawcami węglika wapnia i granulatów magnezu. Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca wnosi o obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.

W uzasadnieniu swoich żądań strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 81 WE i rozporządzenie 1/2003 dopuszczając się następujących błędów co do prawa:

Po pierwsze, strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie może przypisać jej odpowiedzialności za postępowanie spółki TDR Metalurgija d.d. („TDR”), ponieważ spółka HSE wraz ze spółką TDR nigdy nie stanowiły jednolitej jednostki gospodarczej. W braku wzruszalnego domniemania odpowiedzialności strony skarżącej (takie domniemanie mogłoby znaleźć swoje zastosowanie tylko gdyby spółka HSE posiadała 100 % [akcji lub udziałów] w spółce TDR) Komisja nie zdołała wykazać, że spółka HSE sprawowała istotnie decydującą kontrolę nad spółką TDR.

Po drugie, strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie nałożyła na wszystkie strony [postępowania] zwiększoną o 17 % kwotę podstawową grzywny w celu zapewnienia skutku odstraszającego. Według strony skarżącej, Komisja powinna była wziąć pod uwagę, że czynnik odstraszający nie jest uzasadniony w odniesieniu do spółki HSE, ponieważ Komisja postanowiła nie nakładać grzywny na podmiot bezpośrednio popełniający naruszenie, tj. spółkę TDR, (dla której odstraszająca wysokość grzywny mogła być odpowiednia), a strona skarżąca nie była bezpośrednio zaangażowana w praktyki antykonkurencyjne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/36

Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — Henkel przeciwko OHIM — JLO Holding (LIVE)

(Sprawa T-414/09)

2009/C 312/59

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Milbradt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: JLO Holding Company LLC (Santa Monica, Stany Zjednoczone)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 lipca 2009 r. (sprawa R 609/2008-1) w zakresie, w jakim wspólnotowy znak towarowy nr 984 245 („LIVE”) został unieważniony dla towarów: mydła, produkty perfumeryjne, środki do pielęgnacji ciała i kosmetyki;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zarejestrowany wspólnotowy

znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „LIVE” dla towarów z klasy 3 (wspólnotowy znak towarowy nr 984 245)

Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: JLO Holding Company LLC

Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ pozwalające na utrzymanie praw do znaku używanie zostało dowiedzione również dla towarów: mydła, produkty perfumeryjne; środki do pielęgnacji ciała i kosmetyki.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/38

Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie

(Sprawa T-423/09)

2009/C 312/62

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd (Dashiqiao City, Chine) (przedstawiciele: J.-F. Bellis et R. Luff, avocats)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

stwierdzenie nieważności cła antydumpingowego nałożonego na skarżącą rozporządzeniem Rady (WE) nr 826/2009 z dnia 7 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1659/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2009, L 240/7), w zakresie w jakim ustanowione w nim cło antydumpingowe przekracza cło jakie znajdowałoby zastosowanie jeżeli zostałoby określone na podstawie metody stosowanej w dochodzeniu pierwotnym z uwzględnieniem braku zwrotu chińskiego podatku VAT przy wywozie zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego;

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca będąca spółką z siedzibą w Chinach zwraca się o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 826/2009 z dnia 7 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1659/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim nałożone w nim cło antydumpingowe przekracza cło jakie znajdowałoby zastosowanie, jeżeli zostałoby określone na podstawie metody stosowanej w dochodzeniu pierwotnym z uwzględnieniem braku zwrotu chińskiego podatku VAT przy wywozie zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) (rozporządzenie podstawowe).

Skarżąca na poparcie swojej skargi podnosi dwa zarzuty.

Po pierwsze, skarżąca uważa, że metoda stosowana przez Komisję przy uwzględnieniu braku zwrotu podatku VAT przy wywozie w przeglądzie w wyniku którego przyjęto zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę rzetelnego porównania między ceną eksportową i normalną wartością ustanowioną w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Zamiast bowiem odliczyć od ceny eksportowej niezwróconą kwotę podatku VAT przy wywozie, jak uczyniła w dochodzeniu pierwotnym, Komisja porównała cenę eksportową z normalną wartością wraz z podatkiem VAT opierając się na błędnej wykładni art. 2 ust. 10 lit. B) rozporządzenia podstawowego.

Po drugie, skarżąca twierdzi, że rozporządzenie narusza również art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w zakresie w jakim metoda zastosowana przy uwzględnieniu braku zwrotu podatku VAT przy porównaniu ceny eksportowej i normalnej wartości różni się znacząco od tej stosowanej w dochodzeniu pierwotnym bez jakiegokolwiek ważnego uzasadnienia.

(1) Dz.U. L 240, s. 7.

(2) Dz.U. L 56, s. 1.
W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że Komisja nie ustaliła na poziomie wymaganego poziomu oceny dowodów istnienia naruszenia art. 1 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do magnezu. Skarżąca uważa, że niezgodnie z prawem zatrzymane dokumenty, które zostały dopuszczone do akt sprawy Komisji charakteryzuje zasadniczy brak dokładności i spójności. Zgodnie z twierdzeniami skarżącej na pozostałą część materiału dowodowego składa się ustny wniosku o złagodzenie sankcji, który nie dość, że jest nieprecyzyjny to błędnie przedstawia niektóre okoliczności faktyczne i jest kwestionowany przez inne strony. Na tej podstawie skarżąca twierdzi, że ciężar dowodu w odniesieniu do tego naruszenia w dalszym ciągu spoczywa na Komisji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 312/30

Skarga wniesiona w dniu 26 września 2009 r. — Applied Microengineering przeciwko Komisji

(Sprawa T-387/09)

2009/C 312/50

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Applied Microengineering Ltd (Didcot, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci P. Walravens i J. De Wachter)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2009 r. nakazującej zwrot kwoty 258 560,61 EUR wraz z odsetkami;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009)5797 z dnia 16 lipca 2009 r. dotyczącej zwrotu przez skarżącą pewnych kwot wraz z odsetkami w odniesieniu do przedsięwzięć IST-199-11823 FOND MST („Formation of a New Design House for MST”) i IST-2000-28229 ANAB („Assessment of a New Anodic Bander”) finansowanych w ramach szczegółowego programu wdrażania działań w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w przyjaznym społeczeństwie informatycznym (1998-2002).

Na poparcie swoich żądań skarżąca wysuwa siedem zarzutów.

Po pierwsze, podnosi, że Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne wskutek nieprzeprowadzenia pełnego i właściwego audytu. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie poinformowała jej o rozpoczęciu audytu, o jego zamknięciu i nie uwzględniła zastrzeżeń wysuniętych przez skarżącą. Skarżąca ponadto utrzymuje, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony oraz zasadę dobrej administracji i obowiązek staranności.

Po drugie, skarżąca twierdzi, że działanie Komisji nastąpiło po upływie terminu przedawnienia co najmniej w odniesieniu do płatności dokonanych ponad pięć lat przed oficjalnym rozpoczęciem audytu.

Po trzecie, skarżąca dowodzi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez zastosowanie dokonanej przez audytora błędnej interpretacji zasad dotyczących kosztów kwalifikowanych.

Po czwarte, twierdzi, że Komisja naruszyła podstawowe prawa socjalne i prawo do godziwego wynagrodzenia poprzez zaakceptowanie stawek godzinowych dla robotników poniżej minimalnego wynagrodzenia.

Po piąte, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań co do ważności roboczej metody przeciętnych kosztów zatrudnienia, zaproponowanej przez skarżącą, i co do aprobaty wykonawcy dla praktyki „docelowych zarobków”.

Po szóste, dowodzi, że Komisja zignorowała obowiązek uzasadnienia, jako że w pełni oparła się na sprawozdaniu z audytu, nie rozpatrzywszy uwag i wniosków skarżącej o ponowne przeprowadzenie audytu.

Wreszcie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji i obowiązek staranności wskutek przesłania pism pod złym adresem i wskutek nierozpatrzenia argumentów wysuniętych przez skarżącą.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 297/30

Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-401/09)

2009/C 297/44

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od jej formy, w której strona pozwana oddala wniosek z dnia 24 maja 2009 r. złożony przez stronę skarżącą i przekazany stronie pozwanej.

— stwierdzenie nieważności pisma sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 czerwca 2009 r.

— zasądzenie od strony pozwanej kwoty 10 000 EUR (słownie: dziesięciu tysięcy EUR), lub innej kwoty wyższej bądź niższej w zależności od uznania Sąd, z tytułu odszkodowania.

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Motywy i główne argumenty

Przedmiotem niniejszego postępowania jest odmowa strony pozwanej uznania żądania zasądzenia odszkodowania za szkodę jaka miałaby wynikać z doręczenia adwokatowi, który nie byłby już uprawniony do otrzymania go, odwołania wniesionego przez Komisję od orzeczenia Sądu do spraw Służby Publicznej, w którym uwzględniono częściowo żądania strony skarżącej.

Na poparcie swoich żądań strona skarżąca podnosi całkowity brak uzasadnienia, naruszenie obowiązku dobrej administracji, a także naruszenie prawa i wystąpienie oczywistego błędu w ocenie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 297/26

Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — NEC Display Solutions Europe przeciwko OHIM — Nokia (NaViKey)

(Sprawa T-393/09)

2009/C 297/38

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: NEC Display Solutions Europe GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Munzinger)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nokia Corp. (Helsinki, Finlandia)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie R 1143/2008-2;

— oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Nokia Corp. wobec rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego;

— obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą;

— obciążenie Nokia Corp. kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą przed Izbą Odwoławczą, w razie gdyby w niniejszej sprawie Nokia Corp. występowała w charakterze interwenienta.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NaViKey” dla towarów z klasy 9

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Nokia Corp.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „NAVI” dla towarów i usług z klas 9 i 38; zarejestrowany w Finlandii słowny znak towarowy „NAVI” dla towarów z klasy 9

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza: i) popełniła błąd, określając właściwy krąg odbiorców, którego postrzeganie należy wziąć pod uwagę; ii) popełniła błąd, dokonując oceny podobieństwa między rozpatrywanymi znakami towarowymi i objętymi nimi towarami; i iii) nie uwzględniła tego, że Nokia Corp. nie jest uprawniona do zakazywania używania późniejszych znaków towarowych zawierających element „NAVI” w wyniku braku charakteru odróżniającego lub niskiego stopnia charakteru odróżniającego i z tego względu nie jest uprawniona do powoływania się na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 w celu uzyskania odrzucenia wniosku o rejestrację rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na nieuzasadnienie przez Izbę Odwoławczą jej ustalenia, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 297/29

Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — ECKA Granulate i non ferrum Metallpulver przeciwko Komisji

(Sprawa T-400/09)

2009/C 297/43

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: ECKA Granulate GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy) i non ferrum Metallpulver GmbH & Co. KG (St. Georgen bei Salzburg, Austria) (przedstawiciele: H. Janssen i M. Franz, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

— tytułem ewentualnym, odpowiednie obniżenie wysokości grzywien nałożonych na skarżące w zaskarżonej decyzji,

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 czerwca 2009 r. w sprawie COMP/39.396 — Węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu wykorzystywane w przemyśle stalowym i gazowym. W zaskarżonej decyzji Komisja nałożyła na skarżące oraz na inne przedsiębiorstwa grzywnę za naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG. W opinii Komisji skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze węglika wapnia i magnezu, obejmującego swym zasięgiem obszar EOG za wyjątkiem Hiszpanii, Portugalii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa i polegającego na podziale rynków, podziale kwot sprzedaży, podziale klientów, ustalaniu cen i wymianie poufnych informacji El cenach, klientach i wielkości sprzedaży.

Skargę swą skarżące opierają na następujących zarzutach:

— naruszenia art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) wbrew zasadzie precyzji, ponieważ przy nakładaniu kwoty Komisja dysponuje niemal nieograniczonym zakresem swobodnego uznania;

— sprzeczne z prawem ustalenie kwoty grzywny, ponieważ wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2) stanowią, że przy ustalaniu kwoty grzywny Komisja dysponuje niemal nieograniczonym zakresem swobodnego uznania;

— nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę wcześniejszej efektywnej współpracy ze strony skarżących;

— nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę tego, że skarżące nie miały żadnego doświadczenia w dziedzinie stanowiących naruszenie karteli;

— nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę zastosowania przez skarżące środków zmierzających do wprowadzenia zgodności z obowiązującymi przepisami oraz tego, że, ze względów osobowych, nie zachodzi ryzyko recydywy;

— nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę jako okoliczności łagodzącej tego, że skarżące nie spowodowały zmniejszenia się podaży magnezu;

— nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ nie wzięto pod uwagę braku zdolności finansowej skarżących.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz. U. L 1, s. 1).

(2) Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 11/35

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 września 2009 r. w sprawie F-9/08, Rosenbaum przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 listopada 2009 r. przez Eckeharda Rosenbauma

(Sprawa T-452/09 P)

2010/C 11/65

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Eckehard Rosenbaum (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.-J. Rüber)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Rosenbaum przeciwko Komisji;

— stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej w pierwszej instancji z dnia 13 lutego 2007 r. w przedmiocie zaszeregowania służbowego;

— nakazanie stronie pozwanej w pierwszej instancji dokonania zaszeregowania służbowego wnoszącego odwołanie w sposób pozbawiony dyskryminacji i odpowiadający jego doświadczeniu zawodowemu oraz podjęcia dalszych niezbędnych środków wynikających z wyroku;

— obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 września 2009 r. w sprawie F-9/08 Rosenbaum przeciwko Komisji, w drodze którego skarga wnoszącego odwołanie została oddalona.

Wnoszący odwołanie podnosi, w celu jego uzasadnienia, w pierwszej kolejności okoliczność, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie przeprowadził pełnej analizy pierwszego zarzutu skargi. Dalej podnosi on, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo odrzucając trzy pozostałe zarzuty skargi, ponieważ w przeciwieństwie do przekonania Sądu mogły one doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego środka. Wreszcie wnoszący odwołanie twierdzi, że brak konkursów na wyższe stanowiska ma znaczenie dla kwestii zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i zatem nieuwzględnienie przedstawionych w tym względzie dowodów jest niezgodne z prawem.