ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
15.

Hof van Cassatie (sąd kasacyjny) skierował sprawę do Hof van Beroep Antwerpen (sądu apelacyjnego w Antwerpii, Belgia). Wyrokiem z dnia 20 września 2016 r. sąd ten orzekł, że udzielenie zgody na odpłatne wprowadzanie do obrotu oprogramowania komputerowego będącego albo wyłączną własnością strony skarżącej, albo niepodzielnie należącego do niej i NV IHC‑Group, podlega unormowaniu art. 18 § 1 akapit drugi pkt 7 kodeksu podatkowego w zakresie VAT, a zatem należy ją uznać za usługę podlegającą opodatkowaniu. Ponadto sąd orzekł, iż strona skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym nie może się ubiegać o zwolnienie przewidziane w art. 44 § 2 pkt 1 bis kodeksu podatkowego w zakresie VAT w odniesieniu do jej całej działalności ze względu na to, że nie ograniczała się ona do świadczenia usług swoim członkom, ale także, za pośrednictwem NV IHC‑Group, z którą zawarła umowę o współpracy, podejmowała się na rzecz osób niebędących jej członkami wprowadzania do obrotu oprogramowania komputerowego opracowanego przez nią lub na jej zlecenie.
84.

Jak dowiedziono wyżej, prawo odstąpienia w związku z brakiem pouczenia lub udzieleniem wadliwego pouczenia powinno przysługiwać ubezpieczającemu także po wypowiedzeniu umowy i po wypłacie wartości wykupu tej umowy ( 54 ). Znajduje to swoje uzasadnienie ostatecznie w tym, że skutki prawne wypowiedzenia i odstąpienia są odmienne, niezależnie od kształtu odpowiednich regulacji w porządkach krajowych. Nie należy do rzadkości, że wypowiedzenie wywołuje zasadniczo skutki ex nunc lub na przyszłość, natomiast odstąpienie prowadzi do przekształcenia stosunku prawnego ex tunc i skutkuje wzajemnym zobowiązaniem stron do rozliczenia się. Dyrektywy dotyczące ubezpieczeń przewidują wprawdzie, że w wypadku odstąpienia w związku z prawidłowo udzielonym pouczeniem ubezpieczającego zwalnia się „z jakichkolwiek przyszłych zobowiązań wynikających z umowy” ( 55 ). Zgodnie z zasadą skuteczności dyrektywy dotyczące ubezpieczeń powierzają jednak ustawodawcom krajowym uregulowanie pozostałych skutków prawnych odstąpienia, w tym odnośnie do już uiszczonych świadczeń.
177.

Ostateczny charakter decyzji administracyjnej, który nabywa ona wraz z upływem rozsądnego terminu na wniesienie środka odwoławczego lub przez wyczerpanie środków odwoławczych, przyczynia się w ten sposób do pewności prawnej, z czego wynika, że prawo Unii nie wymaga, by organ administracyjny miał co do zasady obowiązek zmiany decyzji administracyjnej, która uzyskała taki ostateczny charakter. ( 113 ). Państwa członkowskie mogą w imię zasady pewności prawa wymagać, by wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją w świetle późniejszej wykładni Trybunału sprzeczną z prawem Unii i jej wzruszenie został skierowany do właściwego organu administracji w rozsądnym terminie ( 114 ). W tym względzie – jeżeli chodzi o następczą zmianę ostatecznej decyzji podatkowej – można by rozważać co najwyżej, czy doszło do naruszenia zasady równoważności. Zakłada to jednak występowanie niekorzystnego traktowania sytuacji wchodzących w zakres prawa Unii.
56.

Jak wynika z części drugiej zarzutu pierwszego odwołania, nawet gdyby przyjąć – jak to uczynił Sąd – że niezgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy operacyjnej wynikała tylko z zastosowania wytycznych z 2014 r. (quod non), Sąd błędnie zinterpretował i zastosował w tym względzie wyrok Ferriere Nord w zakresie, w jakim regulacje zastosowane przy ocenie pomocy operacyjnej były co do istoty takie same jak regulacje zastosowane w decyzji 2014/883, przyjęte na podstawie wytycznych z 2005 r., a tym samym uwagi zainteresowanych stron co do wytycznych z 2014 r. nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji w tym zakresie.
34.

Niektóre wersje językowe art. 30 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów sugerują co prawda rzeczywiście, że termin sześciu lat odnosi się wyłącznie do oceny, podczas gdy dokonanie przeglądu niekoniecznie jest nim objęte. Wynika to pod względem gramatycznym z kolejności słów na przykład w języku francuskim („que les programmes de prévention des déchets soient évalués au moins tous les six ans et révisés, s’il y a lieu”), angielskim („the waste management plans and waste prevention programmes are evaluated at least every sixth year and revised as appropriate”), włoskim („i piani di gestione e i programmi di prevenzione dei rifiuti siano valutati almeno ogni sei anni e, se opportuno, riesaminati”) i hiszpańskim („los planes de gestión de residuos y los programas de prevención de residuos se evalúen, como mínimo, cada seis años y se revisen en la forma apropiada”) [jak również polskim („aby plany gospodarki odpadami i programy zapobiegania powstawaniu odpadów były oceniane przynajmniej co sześć lat i zmieniane stosownie do potrzeb”).
3)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, a zatem jeżeli państwo członkowskie może stosować inne wymogi oprócz wymogu określonego w art. 10 ust. 2 dyrektywy [2003/86] (pozostawania »na utrzymaniu uchodźcy«): czy oznacza to, że państwo członkowskie jest uprawnione do wprowadzenia, jeżeli uzna to za stosowne, dowolnego wymogu, w tym wymogów określonych w art. 4 ust. 2 i 3 [tej dyrektywy] w odniesieniu do innych członków rodziny, czy też może stosować wyłącznie wymóg określony w art. 4 ust. 3 [wspomnianej dyrektywy]? Jaką sytuację faktyczną oznacza wówczas wymóg »objectively unable to provide for their own needs on account of their state of health« z art. 4 ust. 3 dyrektywy? Czy należy go interpretować w ten sposób, że członek rodziny nie może »zaspokoić własnych potrzeb« czy że »nie jest w stanie« zadbać »o siebie«, czy też należy go w danym przypadku interpretować jeszcze inaczej?”.
7.

Paragraf 7b Arbeitsvertragsrechts-Anpassungsgesetz (ustawy w sprawie dostosowania prawa stosowanego do umów o pracę) ( 3 ) w wersji mającej zastosowanie do sporu rozpatrywanego w postępowaniu głównym (zwanej dalej „AVRAG”) dotyczy praw pracowników względem pracodawców zagranicznych mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym. Zasadniczo stanowi on, że pracownik delegowany do pracy w Austrii przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego innym niż Austria ma w okresie delegowania i bez uszczerbku dla przepisów ustawowych i wykonawczych mających zastosowanie do stosunku pracy automatycznie prawo do co najmniej ustawowego minimalnego wynagrodzenia, ustalonego w drodze rozporządzenia lub układu zbiorowego, które w miejscu pracy musi być wypłacane porównywalnym pracownikom przez porównywalnych pracodawców. Ponadto osobę posiadającą siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego innym niż Austria uznaje się za pracodawcę w odniesieniu do pracowników pozostawionych do jej dyspozycji, którzy są delegowani do Austrii w celu wykonywania pracy. Pracodawcy są zobowiązani do zgłoszenia, co najmniej tydzień przed rozpoczęciem danej pracy, faktu korzystania z pracowników delegowanych do pracy w Austrii. Zgłoszenie takie należy złożyć odrębnie dla każdego oddelegowania i powinno ono zawierać następujące informacje: (i) nazwę, adres i licencję zawodową lub cel działalności pracodawcy; (ii) całkowity okres objęty oddelegowaniem, jak również datę rozpoczęcia i przewidywany okres zatrudnienia różnych pracowników w Austrii, normalny czas pracy i warunki miejsca pracy uzgodnione dla różnych pracowników; (iii) wysokość wynagrodzenia należnego poszczególnym pracownikom na mocy austriackich przepisów oraz datę rozpoczęcia stosunku pracy z pracodawcą; (iv) miejsce (dokładny adres) zatrudnienia w Austrii (również inne miejsca interwencji w Austrii); oraz (v) rodzaj działalności i korzystania z pracownika, z uwzględnieniem odpowiedniej austriackiej umowy zbiorowej. Gdy nie istnieje obowiązek przystąpienia pracowników delegowanych do systemu zabezpieczenia społecznego w Austrii, pracodawcy są zobowiązani do przechowywania dostępnych dokumentów dotyczących zgłoszenia pracownika do zabezpieczenia społecznego [dokument dotyczący zabezpieczenia społecznego E 101 zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71 ( 4 ), dokument dotyczący zabezpieczenia społecznego A1 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/04 ( 5 )], jak również kopii zgłoszenia o oddelegowaniu w miejscu wykonywania pracy (lub interwencji) na terytorium kraju, lub do bezpośredniego udostępnienia ich w formie elektronicznej służbom organu odpowiedzialnego za pobieranie składek.
80.

Z klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego wynika, że odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony i porównywalnych pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony może być uzasadnione powodami o charakterze obiektywnym. Trybunał uznaje dwa takie powody: pierwszy to szczególny charakter obowiązków, do których wykonywania zawarto umowę na czas określony, i ich specyfika, a drugi – realizacja uzasadnionego celu polityki społecznej państwa członkowskiego. Według Trybunału rzeczone powody o charakterze obiektywnym powinny być uzasadnione istnieniem precyzyjnych i konkretnych elementów charakteryzujących jeden z warunków pracy, do którego się odnosi, w szczególnym kontekście, w który się wpisuje, oraz w oparciu o obiektywne i przejrzyste kryteria, tak by upewnić się, czy ta nierówność odpowiada rzeczywistej potrzebie, czy prowadzi do osiągnięcia realizowanego celu i czy jest do tego niezbędna ( 35 ).
67.

Tytułem przypomnienia, w ramach zarzutu drugiego ESDZ podnosi zasadniczo, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego jest przepisem, który ze względu na swój charakter wymaga przyjęcia OPW. Sąd miał uznać, że przepis ten jest niejasny i nieścisły do tego stopnia, że nie nadaje się on do stosowania pozbawionego arbitralnego charakteru. Tymczasem, jak podnosi ESDZ, w ramach przyjmowania przepisów wykonawczych dotyczących DWŻ, art. 10 ust. 1 akapit czwarty załącznika X do regulaminu pracowniczego wymaga zasięgnięcia opinii komitetu pracowniczego, co zostało spełnione w trakcie przyjmowania decyzji z dnia 17 grudnia 2013 r. i z dnia 3 grudnia 2014 r. Etap ten jest sam w sobie wystarczający, aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka związanego z tym, że administracja narzuci kryteria służące do ustalenia stawki DWŻ w celu uzyskania pożądanego wyniku. Już sam stopień szczegółowości art. 10, który to przepis ustanawia kryteria, jakie należy brać pod uwagę w celu ustalenia DWŻ i wprowadza coroczny przegląd tych dodatków, świadczy zresztą o tym, że omawiane przepisy nie pozostawiają swobody działania pozwalającej na stosowanie ich w sposób arbitralny.
53.

Odsyłając do opinii rzecznika generalnego P. Légera w tej sprawie ( 22 ), Trybunał podkreślił następnie, że może zaistnieć pewnego rodzaju sprzeczność pomiędzy czynnością „porady”, wykonywaną przez adwokata, a czynnością „kontroli”, wykonywaną przez biegłego księgowego. W tym przypadku biegły księgowy wykonywał zadania wiążące się z zatwierdzaniem sprawozdań finansowych, co wymagało badania przez niego i sprawdzania w sposób obiektywny rachunkowości jego klientów tak, aby mógł on przedstawić zainteresowanym osobom trzecim swoją osobistą opinię na temat rzetelności danych księgowych. Nie podlegał on zatem obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej, analogicznemu do tego, któremu podlega adwokat ( 23 ).
1)

Artykuł 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi opieki szpitalnej i medycznej świadczone przez podmiot inny niż podmiot prawa publicznego na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego podlegają zwolnieniu przewidzianemu w tym przepisie niezależnie od proporcji takich usług do ogółu usług świadczonych przez ten podmiot. Ocena, czy usługi są świadczone na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, należy do sądu krajowego. Dokonując tej oceny, sąd ten powinien wziąć pod uwagę w szczególności, czy usługi te są świadczone w ramach ubezpieczenia zdrowotnego mającego charakter obowiązkowy lub stanowiącego jeden z alternatywnych systemów ubezpieczenia, spośród których ubezpieczonych jest zobowiązany dokonać wyboru, oraz mającego na celu zaspokojenie podstawowych potrzeb w zakresie opieki medycznej.
53.

To, czy dostawa od B do Hersta nastąpiłaby wówczas w Republice Czeskiej, zależy od tego, czy transport należałoby przypisać pierwszej dostawie (A do B), co zakłada, że podczas transgranicznej dostawy pierwsze przedsiębiorstwo (A) ponosiło ryzyko przypadkowej utraty. To ostatnie byłoby nietypowe, ponieważ A zezwoliła B na odbiór towarów również przez osobę trzecią (tutaj Herst), której A nie zna. Prima facie nie jest zrozumiałe, dlaczego w takiej sytuacji A miałby ponosić ryzyko przypadkowej utraty także po chwili odbioru.
61.

W związku z tym sądy wyłączone z jurysdykcji, o której mowa w art. 81 rozporządzenia nr 6/2002, działają w znanej im dziedzinie, niezależnie od okoliczności, że nie są one uprawnione do orzekania co do istoty sporu dotyczącego naruszenia wzoru wspólnotowego lub unieważnienia prawa do niego.
72.

Niezależnie od tego można nałożyć na podatnika – który, jak podkreśla Trybunał w swoim utrwalonym orzecznictwie ( 26 ), jest jedynie inkasentem podatkowym na rzecz państwa – obowiązek przedsięwzięcia pewnych środków, jednakże tylko takich, jakich można od niego rozsądnie wymagać ( 27 ). Na przykład, jeżeli istnieją konkretne przesłanki, by podejrzewać uchylanie się od opodatkowania lub nadużycia podatkowe, można oczekiwać od podatnika zebrania pewnych dodatkowych informacji dotyczących jego dostawcy w celu upewnienia się co do wiarygodności tego dostawcy ( 28 ). To samo dotyczy – zobacz chociażby motyw 20 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 282/2011 – precyzyjnego określenia miejsca siedziby usługobiorcy.
84.

W związku z tym chociaż zachowanie funkcjonariuszy publicznych odmawiających zastosowania się do prawomocnego orzeczenia sądowego jest szkodliwe, uważam, że ciążący na sądzie krajowym obowiązek uczynienia wszystkiego, co leży w zakresie jego kompetencji, by zapewnić pełną skuteczność dyrektywy, w szczególności dyrektywy w dziedzinie środowiska, oraz zapewnić podstawowe prawo do skutecznego środka prawnego, nie może zostać spełniony z naruszeniem podstawowego prawa do wolności. Obowiązek ten nie powinien być zatem rozumiany jako pozwalający sądowi krajowemu – ani tym bardziej zmuszający go do tego – naruszać podstawowe prawo do wolności ( 42 ).
103.

Na podstawie powyższych rozważań proponuję, aby na pytania przedłożone przez Augstākā tiesa (sąd najwyższy, Łotwa) Trybunał odpowiedział w następujący sposób: 1) Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego przyznającym organowi posiadającemu, na mocy art. 80–82 dyrektywy 2007/64, właściwość w zakresie rozpatrywania skarg w związku z domniemanymi dokonanymi przez dostawców usług płatniczych naruszeniami przepisów prawa krajowego wdrażających tę dyrektywę uprawnienia do rozpatrywania skarg – a zatem do stwierdzania naruszeń ustawy i nakładania sankcji – także w odniesieniu do usług płatniczych, których nie dokonano w euro lub w oficjalnej walucie któregoś państwa członkowskiego. 2) Właściwy do rozpatrywania skarg organ wyznaczony na mocy art. 82 dyrektywy 2007/64 nie może rozstrzygać sporów między podmiotami prywatnymi w ramach procedur wnoszenia skarg, chyba że dane państwo członkowskie przyznało mu również rolę właściwego organu w zakresie pozasądowych procedur odszkodowawczych w rozumieniu art. 83 dyrektywy 2007/64. W przypadku otrzymania skargi dotyczącej niewykonania lub wadliwego wykonania zlecenia płatniczego właściwy organ może, zgodnie z przepisem krajowym wdrażającym art. 75 dyrektywy 2007/64, zweryfikować zasadność tej skargi i określić, w stosownych przypadkach, podmiot odpowiedzialny za niewykonanie lub wadliwe wykonanie zlecenia płatniczego. Jednakże nie jest to możliwe, w przypadku gdy użytkownik usług płatniczych nie jest konsumentem, jeżeli strony uzgodniły wyłączenie zastosowanie przepisu prawa krajowego wdrażającego art. 75 dyrektywy 2007/64. Do sądu odsyłającego należy ocena zgodności takiej umowy między stronami z przepisami prawa krajowego, w tym z przepisami wdrażającymi dyrektywę 2007/64. 3) Co do zasady do prawa każdego państwa członkowskiego należy ustalenie znaczenia orzeczenia sądu arbitrażowego w ramach procedur wnoszenia skarg przewidzianych w art. 80–82 dyrektywy 2007/64. Regulując ten aspekt, państwa członkowskie muszą zagwarantować skuteczność dyrektywy 2007/64, w związku z czym nie powinny naruszać funkcji wykonywanych przez właściwe organy w ramach procedur wnoszenia skarg. W związku z tym, w kontekście procedury wnoszenia skarg, właściwy organ nie może być zobowiązany do wykonania orzeczenia sądu arbitrażowego, które jest sprzeczne z wynikami procedury wnoszenia skarg.
111.

Proponuję zatem Trybunałowi, by na pytania przedstawione przez Corte suprema di cassazione (sąd kasacyjny, Włochy) odpowiedział następująco: – Wypowiedź wygłoszona przez osobę udzielającą wywiadu radiowego, zgodnie z którą osoba ta nie zatrudniłaby osoby homoseksualnej w swojej kancelarii prawnej ani nie chciałaby współpracować z taką osobą, może wchodzić w zakres stosowania art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy jako mogąca utrudnić dostęp do zatrudnienia. – Jeżeli owa wypowiedź padła w oderwaniu od konkretnego postępowania rekrutacyjnego, do sądu krajowego należy ocena, czy związek z dostępem do zatrudnienia nie ma charakteru hipotetycznego, w świetle statusu i uprawnień autora wypowiedzi, ich charakteru, treści i kontekstu, a także stopnia, w jakim takie wypowiedzi oświadczenia mogą zniechęcić osoby poszukujące pracy należące do chronionej grupy do ubiegania się o zatrudnienie u tego pracodawcy. – Wynikający z art. 2 i 3 dyrektywy 2000/78 zakaz wyrażania opinii stanowiących przejaw bezpośredniej dyskryminacji w zakresie dostępu do zatrudnienia nie może być uznany za ograniczenie wolności wypowiedzi stanowiące naruszenie praw chronionych przez art. 11 ust. 1 Karty praw podstawowych. – Artykuł 8 ust. 1 i art. 9 ust. 2 dyrektywy 2000/78 zezwalają na to, aby przepisy prawa krajowego przyznawały stowarzyszeniom mającym uzasadniony interes czynną legitymację procesowej w sprawach dotyczących egzekwowania obowiązków wynikających z dyrektywy 2000/78 w braku możliwej do zidentyfikowania osoby poszkodowanej. Do prawa krajowego należy określenie kryteriów pozwalających na stwierdzenie, czy dane stowarzyszenie ma taki uzasadniony interes, z zastrzeżeniem zasad równoważności i skuteczności. – Stowarzyszenie, które ma uzasadniony interes we wszczęciu postępowania, może domagać się ukarania dyskryminującego zachowania w drodze nałożenia skutecznych, proporcjonalnych i dolegliwych sankcji, w tym w drodze zasądzenia odszkodowania, na warunkach przewidzianych w prawie krajowym.
48.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada skutecznej ochrony sądowej jest zasadą ogólną prawa Unii wynikającą ze wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich, chronioną na mocy art. 6 i 13 europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności, potwierdzoną również w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, zgodnie z którym państwa członkowskie mają obowiązek zapewnić ochronę sądową praw jednostki wynikających z prawa Unii ( 29 ). Z powyższego wynika, że o ile co do zasady to prawo krajowe normuje legitymację i interes podmiotów prawa do wniesienia sprawy do sądu, o tyle prawo Unii wymaga między innymi, by przepisy krajowe nie naruszały prawa do skutecznej ochrony sądowej ( 30 ). Co ważne, jak orzekł Trybunał w wyroku Unibet ( 31 ), państwa członkowskie są zobowiązane do stworzenia w prawie krajowym nowych środków prawnych w celu zapewnienia skutecznej ochrony sądowej praw przysługujących jednostkom na mocy prawa Unii tylko wtedy, gdy środki takie nie istnieją.
35.

Po pierwsze, wyniki finansowe przywołane w omawianych punktach obejmują okres do roku 2012, a w każdym razie negatywne wyniki z 2009 r. Po drugie, wyniki finansowe z 2008 r. również są późniejsze w stosunku do udzielenia gwarancji z 2008 r., ponieważ nie zakończył się jeszcze rok obrachunkowy, wciąż nie sporządzono sprawozdań finansowych, a zatem nie podano ich do wiadomości państwa greckiego w czasie udzielania tej gwarancji. Co za tym idzie, Sąd nie dokonał analizy z uwzględnieniem kontekstu danego okresu, jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału. Po trzecie, w każdym razie nawet przy założeniu, że dane z 2008 r. nie były późniejsze w stosunku do gwarancji z 2008 r., to jednak miały one na tym etapie charakter danych krótkoterminowych. W tym względzie Larko twierdzi, że z pkt 9–11 wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji wynika, iż analiza sytuacji majątkowej przedsiębiorstwa powinna opierać się na danych z wystarczająco długiego okresu, a nie na chwilowym obrazie sytuacji.
73.

Jeżeli w tym przypadku miano by założyć wystąpienie strat ostatecznych już ze względu na samo przeniesienie siedziby, a orzecznictwo Trybunału dotyczące strat ostatecznych miałoby zastosowanie również do rozliczania strat w kolejnych okresach, państwo, do którego spółka się przenosi, musiałoby uwzględnić straty (powstałe jeszcze przed przeniesieniem siedziby). Miałoby to zastosowanie, mimo że państwu, do którego spółka się przenosi, własne kompetencje podatkowe przysługują dopiero od momentu przeniesienia siedziby. Orzecznictwo Trybunału dotyczące opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych (zob. w tej kwestii już pkt 35 i 36 powyżej) wyraźnie pokazuje jednak, że zyski osiągnięte przez spółkę przed przeniesieniem siedziby (a w związku z zasadą symetrii również straty spółki) są objęte kompetencją państwa, które spółka opuszcza (w tym przypadku Niderlandów), a nie państwa, do którego się przenosi (w tym przypadku Republiki Czeskiej) ( 46 ).
14.

Spółka Darie wniosła skargę do College van Beroep voor het Bedrijfsleven (administracyjnego sądu apelacyjnego do spraw gospodarczych, Niderlandy). Sąd apelacyjny w ramach niniejszego postępowania kieruje do Trybunału Sprawiedliwości następujące pytania: „1) Czy pojęcie »produktu biobójczego« w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 528/2012 należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono również do środków, które zawierają jeden lub więcej rodzajów bakterii, enzymów lub innych składników, jeżeli z uwagi na swój specyficzny sposób działania nie mają one bezpośredniego wpływu na szkodliwe organizmy, które mają zwalczać, lecz wpływają na powstanie lub zachowanie ewentualnego środowiska życia tych organizmów szkodliwych, i jakie wymogi muszą być zatem w stosownych wypadkach sformułowane w odniesieniu do takiego działania? 2) Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że użycie takiego środka wymaga usunięcia szkodliwego organizmu, a jeśli tak – to według jakich kryteriów należy oceniać, że został on usunięty? 3) Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, w jakim okresie czasu ma miejsce działanie środka?”.