WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 25 stycznia 2016 r.

Marie-Pierre Darchy

przeciwko

Komisji Europejskiej

„Służba publiczna — Urzędnicy — Dodatki rodzinne — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Dzieci małżonka skarżącej — Wypłata z mocą wsteczną”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której M.P. Darchy żąda stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2014 r., mocą której Komisja Europejska przyznała jej prawo do dodatku na dziecko na utrzymaniu na dwoje dzieci jej małżonka od dnia 1 marca 2014 r. zamiast od pierwszego dnia miesiąca ich małżeństwa, czyli od dnia 1 września 2011 r.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona. Marie-Pierre Darchy pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Terminy do złożenia zażalenia i wniesienia skargi, które są bezwzględnie wiążące, a strony ani sąd nie mogą nimi rozporządzać, służą zagwarantowaniu w ramach instytucji Unii pewności prawa, niezbędnej do ich prawidłowego funkcjonowania, poprzez zapobieganie nieograniczonemu kwestionowaniu aktów Unii wywołujących skutki prawne. Zezwolenie na to, aby w odpowiedzi na złożony przez zainteresowanego urzędnika wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy urzędnik ten mógł uzyskać prawo do wypłaty z mocą wsteczną dodatków, których wypłaty uprzednio mu odmówiono, mogłoby powodować daleko idący brak pewności prawa oraz ryzyko w postaci nagromadzenia długów po stronie instytucji względem urzędników bez możliwości ograniczenia tego ryzyka przez instytucje. Ponadto wyrok nie może zostać uznany za nową, istotną okoliczność mogącą uzasadnić ponowne rozpoczęcie biegu terminów do złożenia zażalenia i wniesienia skargi w stosunku do decyzji administracyjnej, która stała się ostateczna, jeśli zainteresowany urzędnik nie był stroną postępowania w sprawie, w której wydano ten wyrok, ani akt, którego nieważność została stwierdzona na mocy tego wyroku, nie dotyczył go bezpośrednio. (zob. pkt 27, 29) Odesłanie Trybunał, wyrok z dnia 21 lutego 1974 r., Kortner i in./Rada i in., od 15/73 do 33/73, 52/73, 53/73, od 57/73 do 109/73, 116/73, 117/73, 123/73, 132/73 i od 135/73 do 137/73, EU:C:1974:16, pkt 36, 39 Sąd Pierwszej Instancji, wyrok z dnia 5 marca 2008 r., Combescot/Komisja, T‑414/06 P, EU:T:2008:58, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 13 kwietnia 2011 r., Sukup/Komisja, F‑73/09, EU:F:2011:40, pkt 62; postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r., Probst/Komisja, F‑75/13, EU:F:2014:20, pkt 23

Co się tyczy rzekomego naruszenia z jednej strony obowiązku staranności, a z drugiej strony zasad dobrej administracji i pewności prawa, wystarczy zauważyć, że obowiązek staranności, nie bardziej niż zasada dobrej administracji, nie może zmusić administracji do odejścia od terminów do złożenia zażalenia i wniesienia skargi, którymi nie można rozporządzać, gdyż mają one charakter bezwzględnie wiążący, przy ponownym rozpatrywaniu, w stosunku do przeszłości, decyzji, która stała się ostateczna. Co do zasady pewności prawa, to służy ona właśnie za podstawę poprzedniego wniosku. (zob. pkt 39)