ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5

Artykuł 3 tej dyrektywy, zatytułowany „Obowiązki użyteczności publicznej i ochrona odbiorcy”, stanowi: „1. Państwa członkowskie, opierając się na swojej strukturze organizacyjnej i z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości, zapewniają, aby – bez uszczerbku dla ust. 2 – przedsiębiorstwa energetyczne działały zgodnie z zasadami niniejszej dyrektywy, mając na celu stworzenie konkurencyjnego, bezpiecznego i zrównoważonego pod względem środowiskowym rynku energii elektrycznej, oraz nie dyskryminują tych przedsiębiorstw w odniesieniu do ich praw lub obowiązków. 2. W pełni uwzględniając odpowiednie postanowienia [t]raktatu, w szczególności jego art. 86, państwa członkowskie mogą w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa działające w sektorze elektroenergetycznym obowiązki użyteczności publicznej, które mogą odnosić się do bezpieczeństwa, w tym również do bezpieczeństwa dostaw, regularności, jakości i ceny dostaw, a także ochrony środowiska, w tym również do efektywności energetycznej, energii ze źródeł odnawialnych i ochrony klimatu. Takie obowiązki muszą być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, weryfikowalne i gwarantować [unijnym] przedsiębiorstwom energetycznym równość dostępu do konsumentów krajowych. […] 3. Państwa członkowskie zapewniają wszystkim odbiorcom będącym gospodarstwami domowymi, a także, jeżeli państwa członkowskie uznają to za stosowne, małym przedsiębiorstwom […] możliwość korzystania z usługi powszechnej, to znaczy prawo do dostaw energii elektrycznej o określonej jakości, na ich terytorium, po uzasadnionych, łatwo i wyraźnie porównywalnych, przejrzystych i niedyskryminujących cenach. Aby zapewnić świadczenie usługi powszechnej, państwa członkowskie mogą wyznaczyć dostawcę z urzędu. […] […] 10. Państwa członkowskie wdrażają środki umożliwiające osiągnięcie celów spójności społecznej i gospodarczej oraz ochrony środowiska – co obejmuje środki w zakresie efektywności energetycznej/zarządzania popytem i środki przeciwdziałające zmianom klimatu – oraz, w stosownych przypadkach, bezpieczeństwa dostaw. Środki te mogą obejmować w szczególności odpowiednie zachęty ekonomiczne – w stosownych przypadkach z zastosowaniem wszystkich istniejących narzędzi krajowych i [unijnych] – w celu utrzymywania i budowy niezbędnej infrastruktury sieciowej, w tym również zdolności połączeń wzajemnych. […]”.
26

Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że nawet jeśli formalnie sąd odsyłający ograniczył swoje pytanie do wykładni art. 157 TFUE i dyrektywy 2006/54, to okoliczność ta nie sprzeciwia się temu, by Trybunał dostarczył temu sądowi wszystkich elementów wykładni prawa Unii, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści swych pytań, czy też nie. W tym względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego elementów rzeczonego prawa, które wymagają wykładni w kontekście przedmiotu sporu (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 stycznia 2010 r., Wolf, C‑229/08, EU:C:2010:3, pkt 32; z dnia 8 maja 2019 r., PI, C‑230/18, EU:C:2019:383, pkt 43).
19

W tych okolicznościach Oberster Gerichtshof (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 85 traktatu EWG, art. 81 WE i art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w celu zachowania pełnej skuteczności tych przepisów i praktycznej skuteczności zakazu wynikającego z tych przepisów niezbędne jest, aby naprawienia szkody od uczestników porozumienia kartelowego mogły żądać również te podmioty, które nie działają jako dostawcy lub nabywcy na właściwym rynku produktowym i geograficznym dotkniętym działaniem kartelu, lecz które w ramach przepisów ustawowych jako instytucje wspierające udzielają odbiorcom produktów oferowanych na rynku dotkniętym działaniem kartelu pożyczek preferencyjnych, a których szkoda polega na tym, że suma udzielonych przez nie pożyczek odpowiadająca określonej wartości procentowej kosztów produktu była wyższa, niż miałoby to miejsce w warunkach braku porozumienia kartelowego, a przez co nie mogły one z zyskiem ulokować tych kwot?”.
57

Uściśliwszy powyższe, należy przypomnieć, że zakres stosowania karty w odniesieniu do działań państw członkowskich został określony w art. 51 ust. 1 karty, zgodnie z którym jej postanowienia mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii (wyrok z dnia 6 października 2016 r., Paoletti i in., C‑218/15, EU:C:2016:748, pkt 13 i przytoczone tam orzecznictwo).
3

Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000, L 18, s. 1) stanowi: „W przypadkach, gdy pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w odniesieniu do sierocego produktu leczniczego zostaje wydane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93 lub wszystkie państwa członkowskie wydały pozwolenia o dopuszczeniu do obrotu zgodnie z procedurami wzajemnego uznawania ustanowionymi w art. 7 i 7a dyrektywy 65/65/EWG lub art. 9 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 75/319/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych, oraz bez naruszenia prawa własności intelektualnej lub wszelkich innych przepisów prawa [Unii], [Unia Europejska] i państwa członkowskie przez okres 10 lat nie przyjmą innego wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, nie wydadzą pozwolenia, ani nie przyjmą wniosku o rozszerzenie istniejącego pozwolenia, dla tego samego wskazania terapeutycznego, w odniesieniu do podobnego produktu leczniczego”.
12

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz.U. 2014, L 149, s. 1) stanowi w art. 128 ust. 1: „Nie naruszając przepisów art. 129 ust. 2, rozporządzenia (WE) nr 2328/2003 (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006, (WE) nr 791/2007, (UE) nr 1255/2011, i art. 103 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 uchyla się z dniem 1 stycznia 2014 r.”.
116

Natomiast zgodnie z tym, co orzeczono w pkt 95 i 96 niniejszego wyroku, wnoszące odwołanie powinny przedstawić EMA na etapie postępowania administracyjnego wyjaśnienia co do charakteru, przedmiotu i zakresu danych, których ujawnienie naruszyłoby ich interesy handlowe. Należy zauważyć w tym względzie, że jednego z dwóch omawianych wyjaśnień nie przedstawiono EMA przed przyjęciem spornej decyzji w dniu 25 listopada 2015 r., ponieważ jest ono opatrzone datą 17 grudnia 2015 r. Jeśli chodzi o drugie wyjaśnienie, wprawdzie jest ono opatrzone datą 16 listopada 2015 r., jednak nawiązuje wyraźnie do wyjaśnienia z dnia 17 grudnia 2015 r., co koniecznie oznacza, że także ono nie zostało przedstawione EMA przed przyjęciem spornej decyzji. W każdym razie to drugie wyjaśnienie odnosi się w ogólny sposób wyłącznie do ryzyka, że ujawnienie spornego sprawozdania pozwoli konkurentom wnoszących odwołanie na łatwiejsze uzyskanie PDO poza Unią.
128

W szczególności, jak przypomniano w pkt 14 niniejszego wyroku, zwrócili się oni, po pierwsze, o włączenie do rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu Unii przepisu zakazującego finansowania przez Unię działań, które niszczą embriony ludzkie lub zakładają ich niszczenie, po drugie, o dołączenie do wniosku dotyczącego rozporządzenia Unii ustanawiającego program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji przepisu wyłączającego z finansowania w ramach tego programu ramowego działalność badawczą, która niszczy embriony ludzkie, w szczególności te, których celem jest pozyskiwanie komórek macierzystych, oraz badania obejmujące wykorzystywanie ludzkich zarodkowych komórek macierzystych w kolejnych etapach ich pozyskiwania, a po trzecie, dodanie do rozporządzenia Unii ustanawiającego instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju przepisu przewidującego co do istoty, że pomoc finansowa Unii nie może być wykorzystywana, bezpośrednio ani pośrednio, do finansowania aborcji.
82

Po pierwsze bowiem, wymogi sformułowane w ustawie Hogueta i przywołane przez sąd odsyłający, a mianowicie zasadniczo obowiązek posiadania licencji zawodowej, dotyczą podejmowania działalności usługowej umożliwiającej nawiązywanie kontaktu pomiędzy gospodarzami dysponującymi miejscami zakwaterowania i osobami poszukujących takiego zakwaterowania w rozumieniu art. 2 lit. h) ppkt (i) dyrektywy 2000/31 i nie należą do żadnej z kategorii wyłączonych zgodnie z art. 2 lit. h) ppkt (ii) tej dyrektywy. Po drugie, znajdują one zastosowanie w szczególności do usługodawców mających siedzibę w państwach członkowskich innych niż Republika Francuska, utrudniając im w ten sposób świadczenie usług we Francji.
3

Artykuł 9 konwencji z Aarhus, zatytułowany tytuł „Dostęp do wymiaru sprawiedliwości”, stanowi: „[…] 2. Każda ze stron zapewnia, w ramach krajowego porządku prawnego, że członkowie zainteresowanej społeczności: a) mający wystarczający interes; lub, alternatywnie, b) powołujący się na naruszenie uprawnień, jeśli przepisy postępowania administracyjnego strony wymagają tego jako przesłanki, mają dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy dla kwestionowania legalności z przyczyn merytorycznych lub formalnych każdej decyzji, działania lub zaniechania w sprawach regulowanych postanowieniami art. 6 oraz, jeśli przewiduje tak prawo krajowe i z zastrzeżeniem ust. 3 poniżej, innymi postanowieniami niniejszej konwencji. Określenie tego, co stanowi wystarczający interes oraz naruszenie uprawnień, następuje zgodnie z wymaganiami prawa krajowego i stosownie do celu, jakim jest przyznanie zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w zakresie określonym niniejszą konwencją. Dla osiągnięcia tego interes organizacji pozarządowej spełniającej wymagania, o których mowa w art. 2 ust. 5, uważa się za wystarczający w rozumieniu lit. a). Taką organizację uważa się również za posiadającą uprawnienia mogące być przedmiotem naruszeń w rozumieniu lit. b). […] 3. Dodatkowo i bez naruszania postanowień odnoszących się do procedur odwoławczych, o których mowa w ust. 1 i 2, każda ze stron zapewnia, że członkowie społeczeństwa spełniający wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym, mają dostęp do administracyjnej lub sądowej procedury umożliwiającej kwestionowanie działań lub zaniechań osób prywatnych lub władz publicznych naruszających przepisy jej prawa krajowego w dziedzinie środowiska. 4. Dodatkowo i bez naruszania postanowień ust. 1 procedury, o których mowa powyżej w ust. 1, 2 i 3, przewidują odpowiednie i prawnie skuteczne środki zaradcze, włączając w to, jeśli okaże się to potrzebne, wstrzymanie wykonania kwestionowanego działania, oraz są bezstronne, oparte na zasadzie równości, terminowe i niedyskryminacyjne ze względu na koszty. Rozstrzygnięcia regulowane niniejszym artykułem przedstawia się lub dokumentuje w formie pisemnej. Rozstrzygnięcia sądów i, tam gdzie to możliwe, innych organów są publicznie dostępne. […]”.
23

Pierwszy pogląd opiera się na założeniu, że pojęcie „wypadku” w rozumieniu art. 17 ust. 1 konwencji montrealskiej obejmuje wyłącznie sytuacje, w których dochodzi do materializacji ryzyka typowego dla przewozów lotniczych. Zgodnie z tym poglądem konieczne jest, by doszło do materializacji ryzyka, które wynika z właściwości, stanu lub eksploatacji statku powietrznego lub urządzeń techniki lotniczej wykorzystywanych w trakcie jakiejkolwiek z czynności związanych z wsiadaniem i wysiadaniem. Konsekwencją tego poglądu jest to, że wypadki, takie jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, które nie mają żadnego związku z działalnością w zakresie transportu lotniczego i mogą wystąpić także w innych okolicznościach, nie mogą prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie przewoźnika. Taki był zamiar państw stron konwencji montrealskiej. W takiej sytuacji wypadku ciężar dowodu spoczywa na osobie dochodzącej naprawienia szkody. Na gruncie niniejszej sprawy prowadziłoby to – z uwagi na niewyjaśnienie przyczyn wypadku – do oddalenia powództwa.
7

Gesetz zur Verbesserung der betrieblichen Altersversorgung (Betriebsrentengesetz) (ustawa o poprawie pracowniczych programów emerytalnych) z dnia 19 grudnia 1974 r. (BGBl. 1974 I, s. 3610), zmieniona ustawą z dnia 17 sierpnia 2017 r. (BGBl. 2017 I, s. 3214) (zwana dalej „ustawą o pracowniczych programach emerytalnych”), w § 1, zatytułowanym „Zobowiązanie pracodawcy w zakresie pracowniczego programu emerytalnego”, stanowi: „1) Jeżeli w związku ze stosunkiem pracy pracodawca zobowiązuje się do zapewnienia pracownikowi świadczenia z zakresu ubezpieczenia emerytalnego, ubezpieczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy lub ubezpieczenia uprawniającego do renty rodzinnej (pracowniczego programu emerytalnego), to stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Pracowniczy program emerytalny może być realizowany bezpośrednio przez pracodawcę lub przez jeden z podmiotów zarządzających funduszami emerytalnymi wskazanych w § 1b ust. 2–4. Pracodawca odpowiada za spełnienie świadczeń, które zagwarantował, także w przypadku gdy nie zajmuje się realizacją bezpośrednio. […]”.
20

Poprzez zadane pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 98 ust. 2 dyrektywy w sprawie VAT w związku z pkt 12 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obniżona stawka podatku od wartości dodanej określona w tym przepisie w odniesieniu do wynajmu miejsc kempingowych i miejsc do parkowania dla przyczep kempingowych ma także zastosowanie do wynajmu miejsc do cumowania łodzi.
3)

Skarga Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA zostaje oddalona w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności części decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 1 kwietnia 2015 r. częściowo odmawiającej dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w której EBC odmówił dostępu do informacji o kwocie kredytu znajdującej się w wyciągach z protokołów odnotowujących decyzję Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.
54

W świetle powyższych rozważań na pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć, że art. 4 ust. 1 dyrektywy 90/435 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje, że dywidendy otrzymane przez spółkę dominującą od spółki zależnej podlegają najpierw włączeniu do podstawy opodatkowania spółki dominującej, a następnie 95% kwoty wypłaconych dywidend podlega odliczeniu, których nadwyżka może zostać przeniesiona na kolejne okresy podatkowe bez ograniczenia w czasie, przy czym odliczenie to następuje w pierwszej kolejności w stosunku do odliczenia podatkowego innego rodzaju, którego przeniesienie jest ograniczone w czasie.
–

stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym, które – w świetle ich wykładni dokonanej przez właściwe sądy krajowe – przewidują, że termin przedawnienia mający zastosowanie do dochodzenia zwrotu nienależnie uiszczonych opłat produkcyjnych w sektorze cukru wygasa przed wejściem w życie tego rozporządzenia, co czyni praktycznie niemożliwym wykonywanie przez te podmioty gospodarcze przyznanego im przez porządek prawny Unii prawa do uzyskania zwrotu tych opłat w odniesieniu do wskazanych w rzeczonym rozporządzeniu lat gospodarczych.
69

Jak podkreślił rzecznik generalny w pkt 90 opinii, z brzmienia art. 17 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w związku z art. 1d ust. 1 akapit drugi regulaminu pracowniczego i art. 1 ust. 2 lit. c) załącznika VII do regulaminu pracowniczego wynika, że prawo do renty rodzinnej nie jest uzależnione od przesłanek dotyczących zasobów lub majątku oznaczających niezdolność żyjącego małżonka do zaspokojenia swoich potrzeb, a tym samym jego dotychczasową zależność finansową od zmarłego.
80

Na wstępie należy zauważyć, że chociaż w pytaniu drugim sąd odsyłający odniósł się do art. 107 ust. 3 TFUE, to z postanowienia odsyłającego wynika, że pytanie to w rzeczywistości odnosi się do art. 108 ust. 3 TFUE, zgodnie z którym państwa członkowskie są zobowiązane do informowania Komisji w odpowiednim czasie o swoich planach przyznania lub zmiany pomocy.
7

Artykuł 13 tego rozporządzenia, zatytułowany „Uprawnienia posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin i jego ograniczenia”, stanowi: „1. Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin wywiera taki skutek, iż posiadaczowi lub posiadaczom wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, zwanym dalej »posiadaczami«, przysługuje prawo do wykonywania działań wymienionych w ust. 2. 2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 15 i 16 następujące działania w odniesieniu do składników odmiany lub materiału ze zbioru odmiany chronionej, zwanych dalej »materiałem«, wymagają upoważnienia [zgody] posiadacza: a) wytwarzanie lub rozmnażanie (reprodukcja); b) przygotowanie do rozmnażania; c) oferowanie do sprzedaży; d) sprzedaż lub inne wprowadzenie do obrotu; e) eksport ze Wspólnoty; f) import do Wspólnoty; g) przechowywanie do każdego z celów wymienionych w lit. a)–f). Posiadacz może udzielić swojego upoważnienia [swojej zgody] na określonych warunkach i z ograniczeniami. 3. Przepisy ust. 2 stosuje się do materiału ze zbioru tylko wówczas, jeżeli ten materiał otrzymano w drodze nieupoważnionego użytkowania składników chronionej odmiany i o ile posiadacz nie miał wystarczającej możliwości wykonywania jego prawa w odniesieniu do wymienionych składników odmiany. […]”.
19

Po drugie, sąd ten uważa, że spożytkowanie doświadczenia zawodowego można zapewnić w inny sposób, na przykład poprzez mechanizm przydzielania dodatkowych punktów w ramach postępowania przetargowego na rzecz farmaceutów zatrudnionych w aptece. Ponadto sąd odsyłający ma wątpliwości co do tego, czy doświadczenie zawodowe zdobyte w aptece gminnej zasługuje na takie spożytkowanie. W tym względzie podkreśla on, że zawód farmaceuty jest zawodem regulowanym, że przejęcie apteki może być dokonane wyłącznie na rzecz farmaceuty wpisanego do rejestru farmaceutów izby aptekarskiej, który uzyskał już uprawnienie do nabycia apteki lub ma co najmniej dwa lata praktyki zawodowej. Podobnie doświadczenie zdobyte na stanowisku farmaceuty zatrudnionego w aptece gminnej nie pozwala na wyciągnięcie żadnego wniosku co do zdolności tego pracownika do zarządzania apteką.
10

Towary i usługi, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 3, 9, 14, 16, 18, 21, 25, 28, 30, 32, 33, 38 i 41 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi: – klasa 3: „środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; mydła; środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji włosów, środki do czyszczenia zębów”; – klasa 9: „nagrane nośniki danych wszelkiego rodzaju; publikacje elektroniczne (do pobrania), mianowicie dane audio, wideo, dane tekstowe, obrazowe i graficzne w formacie cyfrowym; urządzenia i przyrządy fotograficzne, kinematograficzne i do celów dydaktycznych; urządzenia do nagrywania, transmisji, reprodukcji dźwięku lub obrazu […]”; – klasa 14: „wyroby jubilerskie; kamienie szlachetne […]”; – klasa 16: „druki; fotografie; artykuły piśmienne; artykuły biurowe […]”; – klasa 18: „kufry i walizki; parasolki i parasole; laski; bagaż […]”; – klasa 21: „wyroby szklane, porcelanowe i ceramiczne nieujęte w innych klasach; świeczniki”; – klasa 25: „odzież, obuwie, nakrycia głowy”; – klasa 28: „gry i zabawki; artykuły gimnastyczne i sportowe nieujęte w innych klasach; ozdoby choinkowe”; – klasa 30: „kawa, herbata, kakao i kawa nienaturalna; ryż; tapioka i sago; mąka i produkty zbożowe, chleb, wyroby cukiernicze i słodycze; lody jadalne; cukier, miód, melasa; drożdże, proszek do pieczenia […]”; – klasa 32: „piwo; wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe […]”; – klasa 33: „napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa)”; – klasa 38: „usługi telekomunikacyjne; zapewnianie dostępu do internetowych pokojów rozmów [chatroomów] i forów internetowych, przesyłanie danych przez Internet […]”; – klasa 41: „nauczanie, kształcenie; rozrywka, w szczególności telewizyjna i filmowa, montaż programów radiowych i telewizyjnych, produkcja radiowa, telewizyjna i filmowa, wypożyczanie filmów kinowych, prezentacje filmów w kinach; działalność sportowa i kulturalna”.
62

Na swoją obronę Królestwo Belgii podnosi, że zasadniczy zakaz zawarty w art. 21 ust. 1 dawnego kodeksu etyki zawodowej IPCF dotyczył ograniczonych w swej liczbie rodzajów działalności, wymienionych w sposób wyczerpujący, które stwarzają ryzyko naruszenia niezależności i bezstronności księgowych należących do IPCF, co oznacza, że nie wykraczał on poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów.
33

Co się tyczy, po pierwsze, brzmienia art. 15 pkt 5 rozporządzenia nr 1215/2012, z pewnością można by uznać, że skoro pkt 5 wymienia jedynie umowy dotyczące umowy ubezpieczenia, a nie wymienia – w przeciwieństwie do art. 15 pkt 3 i 4 – stron umowy, to jeżeli ważna klauzula prorogacyjna została zawarta w umowie ubezpieczenia obejmującej „duże ryzyko”, mogą się na nią powołać wszelkie osoby pragnące wykonać swoje prawa wynikające z owej umowy, i to również wobec ubezpieczonego mającego status osoby trzeciej.
44

Pozostałe argumenty przedstawione przez ESDZ również nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, okoliczność, że art. 3 załącznika X do regulaminu pracowniczego wyraźnie przewiduje konieczność przyjęcia OPW do tego artykułu, jest, jak stwierdził już Sąd do spraw Służby Publicznej w pkt 24 i 25 wyroku z dnia 25 września 2014 r., Osorio i in./ESDZ (F‑101/13, EU:F:2014:223), bez znaczenia. Skoro bowiem art. 3 załącznika X do regulaminu pracowniczego został przewidziany jako odstępstwo od art. 1 akapit pierwszy tego załącznika, który dotyczy przepisów wspomnianego załącznika, to OPW, o których mowa w tym art. 3, nie mogą odsyłać do OPW przewidzianych w art. 1 akapit trzeci ani w konsekwencji podważyć obowiązku przyjęcia OPW do całego załącznika X do regulaminu pracowniczego wynikającego ze wspomnianego art. 1 akapit trzeci. Po drugie, okoliczność, że art. 10 tego załącznika wymaga przyjęcia „szczegółowych przepisów dotyczących stosowania” tego przepisu, nie stoi na przeszkodzie temu, by przepisy te przybrały formę OPW w rozumieniu art. 110 regulaminu pracowniczego, co potwierdził Sąd do spraw Służby Publicznej w pkt 26 wskazanego wyżej wyroku. Po trzecie, ustanowienie wymogu przyjęcia OPW do całości tego załącznika, jak i uzyskania opinii Komitetu Pracowniczego przed dokonaniem corocznego dostosowania wysokości DWŻ dla każdego miejsca zatrudnienia nie ma paradoksalnego charakteru.