ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 52/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 listopada 2017 r. – GE Power Controls Portugal – Unipessoal Lda / Fazenda Pública

(Sprawa C-643/17)

(2018/C 052/24)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: GE Power Controls Portugal – Unipessoal Lda.

Strona pozwana: Fazenda Pública.

Pytania prejudycjalne

[…] Pytanie prejudycjalne jest kierowane w celu znalezienia zgodnej wykładni i zgodnego stosowania prawa Unii przez sądy krajowe wobec istnienia uzasadnionych wątpliwości co do znaczenia i zakresu przepisu art. 313 ust. 1 PWWKC (1) w celu ustalenia, czy należy domniemywać, że towary, o których mowa w niniejszym postępowaniu, mają wspólnotowy charakter w braku dowodu na to, iż nie mają tego statusu, lub że należy je uznać za towary wprowadzone na obszar celny zgodnie z art. 3 Kodeksu (2), objęte zwolnieniem przewidzianym w owym art. 313 ust. 2 lit. a) części pierwszej, i przyjąć, że mają status wspólnotowy tylko te towary, w stosunku do których zostanie przedstawiony dowód, że zostały one poddane procedurze wprowadzenia do swobodnego obrotu na terytorium celnym WE.

(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. z 1993 r., L 253, str. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. z 1992 r., L 302, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 52/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Brindisi (Włochy) w dniu 17 listopada 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Gianluca Moro

(Sprawa C-646/17)

(2018/C 052/26)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Brindisi

Strony w postępowaniu głównym

Gianluce Morowi

Pytania prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 1 art. 3 ust. 1 lit. c), art. 6 ust. 1, 2,i 3 dyrektywy 2012/13/UE, a także art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom postępowania karnego państwa członkowskiego, na podstawie których warunki, na jakich zostają przyznane gwarancje dotyczące prawa do obrony wynikające ze zmiany zarzutów, różnią się, jakościowo i ilościowo, w zależności od tego, czy zmiana dotyczy okoliczności faktycznych objętych oskarżeniem, czy też ich kwalifikacji prawnej, w szczególności poprzez umożliwienie oskarżonemu jedynie w pierwszym przypadku wystąpienia z wnioskiem o alternatywny, uprzywilejowany tryb wymierzenia kary (tak zwane postępowanie ugodowe)?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 94/7

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2017 r. w sprawie T-138/15, Aanbestedingskalender BV i in./ Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 grudnia 2017 r. przez Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV

(Sprawa C-687/17 P)

(2018/C 094/08)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV (przedstawiciel: C. T. Dekker, L. Fiorilli, advocaten)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Republika Słowacji

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

— uchylenie zaskarżonego wyroku w całości albo w części w zakresie, w jakim skarga wniesiona w sprawie T-138/15 została oddalona i, następnie:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej w całości albo w części; lub

— tytułem ewentualnym, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości albo w części w zakresie, w jakim skarga wniesiona w sprawie T-138/15 została oddalona i zwrócenie sprawy do Sądu w celu wydania orzeczenia w przedmiocie zasadności skargi przy uwzględnieniu wytycznych Trybunału;

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, dokonał błędnej oceny stanu faktycznego i nie przedstawił właściwego oraz spójnego uzasadnienia poprzez wyrażenie opinii i stwierdzenie, że należy oddalić jedyny zarzut skarżącej i tym samym oddalić skargę w całości, ponieważ Komisja słusznie stwierdziła, iż czynności TenderNed nie miały charakteru gospodarczego i że środek będący przedmiotem niniejszej sprawy nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

Skarżące występują z żądaniem, aby gospodarczy albo niegospodarczy charakter działalności TenderNed, a w szczególności jego moduł służący do składania ofert nie mógł być postrzegany jako element jedynej działalności oraz aby postrzegać służący do składania ofert moduł TenderNed jako posiadający charakter gospodarczy i niezależny od kompetencji organów władzy. Skarżące podnoszą, że Sąd nie zastosował się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego kwestii, czy działalność ma charakter gospodarczy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 94/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2017 r. – M. Çoban / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

(Sprawa C-677/17)

(2018/C 094/06)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Centrale Raad van Beroep

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca środek odwoławczy: Ç. Coban

Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

Pytania prejudycjalne

Czy art. 6 ust. 1 decyzji 3/80 (1) z uwzględnieniem art. 59 Protokołu dodatkowego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji ustawowej państwa członkowskiego, takiej jak art. 4a ustawy [Toeslagenwet], na podstawie której dochodzi do cofnięcia przyznanego świadczenia dodatkowego po przeprowadzeniu się przez beneficjenta do Turcji, także wówczas, gdy beneficjent ten opuszcza terytorium państwa członkowskiego ze swojej własnej inicjatywy? Czy w takiej sytuacji znaczenie ma to, że w chwili wyjazdu zainteresowany nie ma już prawa pobytu na podstawie układu stowarzyszeniowego, ale ma za to zezwolenie na pobyt dla rezydentów długoterminowych UE? Czy w takiej sytuacji znaczenie ma okoliczność, że zgodnie z ustawodawstwem krajowym zainteresowany ma możliwość powrotu w ciągu jednego roku od momentu wyjazdu w celu odzyskania świadczenia dodatkowego i że możliwość taka utrzymuje się, dopóki posiada on zezwolenie na pobyt dla rezydentów długoterminowych UE?

(1) Decyzja Rady Stowarzyszeniowej 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin (Dz.U. 1983, C 110, s. 60).
1)

Czy art. 65 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowych uregulowań prawnych, które za naruszenie przewidzianego w art. 3 wspomnianego rozporządzenia obowiązku złożenia deklaracji przewidują kary o rodzaju i wysokości wskazanych w art. 251 Nakazatelen kodeks na Republika Byłgarija (kodeksu karnego Republiki Bułgarii), w którym w ust. 1 przewidziano jako alternatywne możliwości nałożenia kary „pozbawienie wolności” do sześciu lat z możliwością faktycznego skazania nawet przy pierwszym popełnieniu przestępstwa lub karę „grzywny” w podwójnej wysokości wartości przedmiotu przestępstwa, a łącznie z jedną z dwóch powyższych alternatywnie przewidzianych kar w art. 251 ust. 2 kumulatywnie przewidziano dodatkową karę w postaci przepadku na rzecz państwa niezadeklarowanych środków pieniężnych w pełnej wysokości, bez konieczności badania ich pochodzenia i przeznaczenia, mając na względzie że suma tych kar może przekraczać to, co jest niezbędne przy uwzględnieniu zamierzonych w tym rozporządzeniu celów – niezgodnie ze wskazaną w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadą proporcjonalności przestępstwa i kary – oraz stanowić ukryte ograniczenie swobodnego przepływu kapitału?
2.

Jeżeli zobowiązani do odszkodowania zostaną określeni bezpośrednio na podstawie artykułu 101 TFUE: czy za odszkodowanie odpowiadają ci, którzy są objęci pojęciem „przedsiębiorstwa” użytym w tym przepisie? Czy do określenia zobowiązanych do odszkodowania znajdują zastosowanie te same zasady, które Trybunał Sprawiedliwości stosował w sprawach dotyczących grzywien do określenia tam podmiotów odpowiedzialnych, i zgodnie z którymi odpowiedzialność może się opierać w szczególności na przynależności do tego samego kompleksu gospodarczego lub na ciągłości gospodarczej?
1)

Czy art. 13 ust. 1 dyrektywy 2010/24/UE w (1) zakresie, w jakim stanowi, że wierzytelności będące przedmiotem egzekucji na podstawie wniosku o odzyskanie wierzytelności we współpracującym państwie traktowane są jak wierzytelności współpracującego państwa członkowskiego, należy interpretować w ten sposób, a) że współpracujące państwo członkowskie jest również stroną postępowania sądowego w przedmiocie zwrotu do masy upadłości kwot uiszczonych wskutek odzyskania, lub b) że współpracujące państwo członkowskie jedynie podejmuje czynności w zakresie odzyskania wierzytelności w ramach egzekucji i dokonuje zgłoszenia wierzytelności we właściwym postepowaniu upadłościowym, w ramach skargi o uznanie czynności upadłego z bezskuteczną, dotyczącej zakresu majątku wchodzącego w skład masy upadłościowej, państwo współpracujące jest natomiast pozwanym?
1.

Naruszenie prawa do korzystania ze swobody przedsiębiorczości zagwarantowanego w art. 49 TFUE i w art. 15 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym Artykuł 5 ust. 1 ustawy 3898/2010 oraz odnoszący się do niej dekret prezydencki nr 123/2011 stanowią, że instytucje szkoleniowe dla mediatorów muszą mieć wyłącznie formę prawną spółek o celu niezarobkowym, w ich skład muszą wchodzić co najmniej jedna izba adwokacka i jedna izba zawodowa w Grecji oraz mogą one podjąć działalność po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez organ, o którym mowa w art. 7 tej ustawy. Takie ograniczenia odnoszą się zarówno do instytucji, które zamierzają po raz pierwszy podjąć działalność w Grecji, jak i do instytucji, które pragną mieć przedsiębiorstwo dodatkowe w postaci spółki zależnej. Żadna osoba fizyczna lub prawna inna niż izby adwokackie lub izby zawodowe nie może założyć placówki szkoleniowej dla mediatorów, którzy na podstawie tego szkolenia mogą uczestniczyć w egzaminie w celu poświadczenia kwalifikacji mediatora w Grecji, jeżeli nie zawarła ona umowy z izbą adwokacką lub izbą zawodową tego kraju. Ponadto każda instytucja, której obecną formą prawną nie jest spółka o celu niezarobkowym, jest zasadniczo pozbawiona możliwości szkolenia kandydatów na mediatorów w zamian za zapłatę opłat wpisowych, którzy to kandydaci mogą uczestniczyć na podstawie tego szkolenia w egzaminie w celu poświadczenia kwalifikacji mediatora w Grecji. Wreszcie każda instytucja szkoleniowa pochodząca z innego państwa członkowskiego, która jest zainteresowana świadczeniem omawianych usług w zamian za zapłatę opłat wpisowych przez studentów zapisujących się na programy szkoleniowe dla mediatorów, co do zasady nie ma możliwości wejścia na rynek grecki i utworzenia przedsiębiorstwa dodatkowego w postaci spółki zależnej, jeżeli jej obecną formą prawną nie jest spółka o celu niezarobkowym i w ramach wyboru spółki zależnej nie ogranicza się ona do spółek o celu niezarobkowym. Komisja uważa, że wymienione wyżej przepisy stanowią ograniczenie prawa przedsiębiorczości, które jest przewidziane w art. 49 TFUE i w art. 15 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2006/123/WE w sprawie usług na rynku wewnętrznym. Takie ograniczenie nie wchodzi w zakres wyjątku przewidzianego w art. 51 akapit pierwszy TFUE, ponieważ świadczenie usług szkoleniowych dla mediatorów nie stanowi działalności związanej z państwem, z wykonywaniem władzy publicznej, a w szczególności „z administrowaniem wymiarem sprawiedliwości”. Ponadto nie może ono zostać uzasadnione interesem w ochronie jakości usług, która nie pozostaje w żadnym bezpośrednim związku z ograniczeniem formy prawnej instytucji szkoleniowych i posiadania udziału kapitałowego w spółce.
1)

Czy przy uwzględnieniu art. 3 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) oraz wyroku Nolan (ECLI:EU:C:2012:638) Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne sądu niderlandzkiego dotyczące wykładni przepisów tej dyrektywy w sprawie, która dotyczy prawa pobytu członka rodziny beneficjenta ochrony uzupełniającej, jeżeli w prawie niderlandzkim przyjęto zastosowanie rzeczonej dyrektywy w sposób bezpośredni i bezwarunkowy do beneficjentów ochrony uzupełniającej? (zob. postanowienie odsyłające Afdeling bestuursrechtspraak, Raad van State z dnia 21 czerwca 2017 r., ECLI:NL:RVS:2017:1609; figurujące w rejestrze Trybunału jako sprawa C-380/17)
2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy art. 9 ust. 7 przedmiotowej dyrektywy sprzeciwia się obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, na mocy którego do odszkodowania przewidzianego w tym przepisie dyrektywy zastosowanie powinny mieć przepisy ogólne państwa członkowskiego odnoszące się do odpowiedzialności cywilnej i odszkodowań, zgodnie z którymi sąd nie może zobowiązać powoda do naprawienia szkody spowodowanej środkiem tymczasowym, który następnie okazał się bezzasadny ze względu na nieważność patentu, i która powstała przez to, że pozwany nie działał tak jak powszechnie można by oczekiwać w danej sytuacji, lub za której powstanie odpowiedzialny jest z tego samego powodu pozwany, pod warunkiem że powód, wnosząc o zastosowanie środka tymczasowego, działał tak jak powszechnie można by oczekiwać w danej sytuacji?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 grudnia 2017 r. – Mohammed Bilali

(Sprawa C-720/17)

(2018/C 104/20)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof.

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca rewizję: Mohammed Bilali.

Pozwany organ: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 19 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. (1). (dyrektywy kwalifikacyjnej) stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu możliwości cofnięcia statusu osoby uprawnionej do ochrony uzupełniającej, zgodnie z którym to przepisem o cofnięciu statusu osoby uprawnionej do ochrony uzupełniającej można postanowić, w sytuacji gdy nie zmieniły się same okoliczności faktyczne istotne dla nadania tego statusu, lecz nastąpiła jedynie zmiana w stanie wiedzy organu w tym względzie, przy czym ani zniekształcenie, ani pominięcie faktów przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca nie było decydujące dla nadania statusu ochrony uzupełniającej?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony; Dz.U. 2011, L 337, s. 9.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 28 grudnia 2017 r. – Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

(Sprawa C-730/17)

(2018/C 104/22)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich

Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 3, 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 261/2004”) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy obsługujący wspólnotowy przewoźnik lotniczy w rozumieniu tego rozporządzenia nr 261/2004 zawiera z konsumentami umowę przewozu lotniczego pasażerów, który obejmuje przejazd pociągiem z dworca kolejowego znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego, na którym mają miejsce zamieszkania wspomniani konsumenci, na lotnisko znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego, z którego konsumenci odlecą do miejsca docelowego, to jest na lotnisko znajdujące się na terytorium państwa trzeciego, gdy wspomniani konsumenci nie wchodzą w żaden związek prawny z przedsiębiorstwem realizującym przejazd koleją, lecz wyraźnie to przewoźnik lotniczy zawarł umowy z tym przedsiębiorstwem, i gdy objęty umową przejazd pociągiem znacznie się opóźnił, co spowodowało, że konsumenci nie zdążyli na swój lot z tego lotniska znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego, to mogą oni powoływać się na prawa przysługujące im na podstawie rozporządzenia nr 261/2004 i żądać rekompensaty zgodnie z art. 5,6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004?

(1) Dz.U. L 46, s. 1
1)

Czy art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 288 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 6 i art. 7 dyrektywy 2008/50/WE (1) […] należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku, gdy podnoszone jest, że państwo członkowskie nie umieściło punktów pomiarowych zgodnie z kryteriami określonymi w punkcie B.1.a) załącznika nr III do w/w dyrektywy, sąd krajowy jest upoważniony do badania, na wniosek jednostek, na które ma bezpośrednio wpływ przekroczenie wartości dopuszczalnych określonych w art. 13 ust. 1 przedmiotowej dyrektywy, czy punkty pomiarowe zostały umieszczone zgodnie z powyższymi kryteriami, a jeśli tak by nie było, to czy może on stosować wszelkie niezbędne środki, takie jak nakaz, wobec organów krajowych w celu zapewnienia, aby punkty pomiarowe zostały umieszczone zgodnie z tymi kryteriami?
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 9 listopada 2017 r. – Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. w Warszawie przeciwko Jackowi Michalskiemu

(Sprawa C-632/17)

(2018/C 104/16)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. w Warszawie

Strona pozwana: Jacek Michalski

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), zwłaszcza art. 6 ust. l i art. 7 ust. l, oraz przepisy dyrektywy 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/l 02/EWG (2), zwłaszcza art. 10 i art. 22 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie w dochodzeniu przez bank (kredytodawcę) przeciwko konsumentowi (kredytobiorcy) roszczenia na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych podpisanego przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku i opatrzonego pieczęcią banku oraz dowodu doręczenia dłużnikowi pisemnego wezwania do zapłaty, w ramach postępowania nakazowego, określonego przepisami art. 485 § 3 kpc i nast.

(1) Dz.U. L 95 s.29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293.

(2) Dz.U. L 133, s.66.
7.

Jeśli zawarto umowę, nieformalną lub formalną, to czy ogrzewanie wspólnych części budynku (w tym klatki schodowej) stanowi część przedmiotu transakcji, oraz czy odbiorca zamówił usługę w tej części, gdy nie ma jego wyraźnego żądania w tym względzie lub nawet żądania całej wspólnoty odrębnych właścicieli lokali (na przykład w wypadku zdemontowanych grzejników, co jest częstą sytuacją – a biegli nie wskazują na istnienie urządzeń grzewczych we wspólnych częściach budynku)?
1)

Czy art. 13 [ust.] 2 dyrektywy 2006/32/WЕ (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. [w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/76/EWG] dopuszcza, aby przedsiębiorstwo dostarczające energię cieplną dochodziło wartości zużytej energii cieplnej – emitowanej z sieci do objętych odrębną własnością lokali – proporcjonalnie do ocieplanej powierzchni nieruchomości określonych w projekcie, bez względu na faktycznie przesłaną do lokalu ilość energii cieplnej?
1.

Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE Wyrok stanowi naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE, ponieważ Sąd przy bezbłędnej pod względem prawnym ocenie zaskarżonej decyzji powinien był dojść do wniosku, że zaniechanie odrębnego zbadania, czy i w jakim zakresie przyznanie pomocy wywołałoby skutki w postaci zakłócenia konkurencji, stanowi naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Zaskarżony wyrok dokonuje błędnej oceny, w myśl której druga strona odwołania nie mogła ograniczyć swojej oceny do samego ustalenia szacowanych ex ante kosztów projektu w lokalizacji w regionie znajdującym się w niekorzystnej sytuacji oraz „przyjęcia” zakłócenia konkurencji w odniesieniu do każdej pomocy wykraczającej ponadto – przy całkowitym pominięciu konkretnej pozycji rynkowej wnoszącej odwołanie.
1)

Czy prawo do odszkodowania zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) przysługuje również wówczas, gdy pasażer z powodu opóźnienia w przylocie poniżej trzech godzin nie zdążył na lot łączony, co skutkowało opóźnieniem w miejscu docelowym wynoszącym trzy godziny lub więcej, a obydwa loty były wykonywane przez różnych przewoźników lotniczych?
1.

a) Czy mamy do czynienia ze skuteczną zgodą w rozumieniu art. 5 ust. 3 i art. 2 lit. f) dyrektywy 2002/58/WE (1) w związku z art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE (2), w sytuacji gdy przechowywanie informacji lub dostęp do informacji, które są już przechowywane w urządzeniu końcowym użytkownika, są dozwolone na podstawie domyślnie zaznaczonego okienka wyboru, które użytkownik musi odznaczyć w celu odmowy wyrażenia zgody? b) Czy na stosowanie art. 5 ust. 3 i art. 2 lit. f) dyrektywy 2002/58/WE w związku z art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE ma wpływ fakt, że przechowywane lub pobierane informacje są danymi osobowymi? c) Czy w okolicznościach określonych w pytaniu prejudycjalnym 1 a) została wyrażona skuteczna zgoda w rozumieniu art 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/679 (3)?