OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

ANTONIA TIZZANA

przedstawiona w dniu 15 stycznia 2004 r. ( )

Sprawa C-415/02

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Królestwu Belgii

Dyrektywa 69/335/EWG – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Opodatkowanie publicznego obrotu papierami wartościowymi – Opodatkowanie wydania papierów wartościowych na okaziciela

1. W niniejszej sprawie Komisja Wspólnot Europejskich zarzuca Królestwu Belgii, że uchybiło ono zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 11 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (zwanej dalej „dyrektywą 69/335” lub „dyrektywą”)( ), nakładając, w sprzeczności z tym przepisem, podatek od subskrypcji papierów wartościowych nowej emisji, jak też, w przypadku papierów wartościowych na okaziciela, od fizycznego wydania tych papierów subskrybentom, w ramach operacji zakładania spółki, podwyższania kapitału, tworzenia funduszy inwestycyjnych lub zaciągnięcia pożyczek.

I – Ramy prawne

A – Uregulowania wspólnotowe

2. Zgodnie z art. 10 dyrektywy 69/335:

„Oprócz podatku kapitałowego, Państwa Członkowskie nie naliczają żadnych podatków w odniesieniu do spółek, przedsiębiorstw, stowarzyszeń lub osób prawnych prowadzących działalność skierowaną na zysk w odniesieniu do:

a) operacji, o których mowa w art. 4( );

b) wkładów, pożyczek lub świadczenia usług w ramach operacji, o których mowa w art. 4;

c) rejestracji lub jakichkolwiek innych formalności wymaganych przed rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej, które mogą być wymagane od spółek, przedsiębiorstw, stowarzyszeń lub osób prawnych prowadzących działalność skierowaną na zysk ze względu na ich formę prawną”.

3. Artykuł 11 dyrektywy przewiduje ponadto, że:

„Państwa Członkowskie nie pobierają żadnego podatku od:

a) tworzenia, emisji, dopuszczenia do notowania na giełdzie, wprowadzenia na rynek lub obrotu akcjami, obligacjami lub innymi papierami wartościowymi tego samego rodzaju, a także świadectwami udziałowymi, bez względu na osobę emitenta;

b) pożyczek, łącznie z obligacjami państwowymi, zaciągniętych poprzez emisję obligacji lub innych zbywalnych papierów wartościowych, bez względu na osobę emitenta, lub jakichkolwiek związanych z tym formalności, ani od tworzenia, emisji, dopuszczenia do notowania na giełdzie, wprowadzenia na rynek lub obrotu tymi obligacjami lub innymi zbywalnymi papierami wartościowymi”.

4. Jednakże zgodnie z art. 12 dyrektywy:

„1. Niezależnie od art. 10 i 11 Państwa Członkowskie mogą naliczać:

a) podatki od przeniesienia papierów wartościowych, o stawce zryczałtowanej bądź nie”.

B – Uregulowania krajowe

5. Na mocy art. 120 i 121 code des taxes assimilées au timbre (belgijskiej ustawy o opłatach zbliżonych do opłaty skarbowej, zwanej dalej „CTAT”) podatek od publicznego obrotu papierami wartościowymi (taxe sur les opérations de bourse, zwany dalej „TOB”) dotyczy transakcji zawartych lub dokonanych w Belgii. Podlega mu w szczególności wszelki przydział na rzecz subskrybenta w związku z dokonywanymi w drodze publicznej subskrypcji emisją, wystawieniem, propozycją nabycia lub sprzedażą publiczną.

6. Ponadto, na mocy art. 159 CTAT, wydanie papierów wartościowych na okaziciela, dotyczących belgijskich lub zagranicznych funduszy publicznych podlega podatkowi od wydania papierów wartościowych na okaziciela (taxe sur les livraisons de titres au porteur, zwanemu dalej „TLT”).

II – Stan faktyczny i przebieg postępowania

7. Komisja, uznając, że TOB i TLT są sprzeczne z art. 11 dyrektywy 69/335, wystosowała do Królestwa Belgii w dniu 10 maja 1999 r. wezwanie do usunięcia uchybienia, wzywając je do przedstawienia uwag w terminie dwóch miesięcy. Władze belgijskie w dniu 2 sierpnia 1999 r. dostarczyły odpowiedź na rzeczone wezwanie. Komisja, nieusatysfakcjonowana odpowiedzią, którą otrzymała, wystosowała w dniu 26 stycznia 2000 r. uzasadnioną opinię, wzywając Królestwo Belgii do podjęcia niezbędnych kroków w celu usunięcia zarzucanego uchybienia. Wobec odmowy ze strony tego państwa zastosowania się do wspomnianej uzasadnionej opinii, w dniu 19 listopada 2002 r. Komisja wniosła do Trybunału niniejszą skargę.

8. Komisja i Królestwo Belgii przedstawiły Trybunałowi pisemne uwagi.

III – Analiza prawna

9. Komisja zarzuca Królestwu Belgii, jak zostało to już wspomniane, że poprzez nałożenie obydwu spornych podatków naruszyło ono zakaz opodatkowania emisji papierów wartościowych ustanowiony w art. 11 dyrektywy 69/335. Zdaniem Komisji, zakaz ten niewątpliwie obejmuje przedmiotowe podatki, z uwagi na to, że podatki te, odnosząc się do operacji takich jak przydział i wydanie nowych papierów wartościowych, obciążają w rzeczywistości samą emisję tych papierów, niezależnie od tego, czy chodzi o emisję akcji przy zakładaniu spółki, podwyższaniu kapitału, czy przy tworzeniu funduszy inwestycyjnych lub zaciąganiu pożyczek.

10. Rząd belgijski kwestionuje to stanowisko, przeciwstawiając mu różnorodne argumenty, do których powrócę w dalszej kolejności.

11. Ze swej strony sądzę, że dla lepszego naświetlenia problemu należy przede wszystkim za Trybunałem przypomnieć, że dyrektywa ma na celu „wspieranie swobodnego przepływu kapitału uznawanego za zasadniczy element tworzenia unii ekonomicznej o cechach podobnych do cech rynku wewnętrznego”. ( )

12. Dla osiągnięcia tego celu ustanowiony został w dyrektywie system, na mocy którego gromadzenie kapitału podlega jednemu podatkowi (podatkowi kapitałowemu) „pobieranemu jednokrotnie w obrębie wspólnego rynku i na jednakowym poziomie we wszystkich Państwach Członkowskich”( ), z wyłączeniem wszelkich innych podatków o odmienym charakterze lub wysokości, oprócz tych wyraźnie wymienionych w art. 12 dyrektywy( ).

13. Wynika to jednoznacznie zarówno ze sprawozdania towarzyszącego projektowi dyrektywy, w którym stwierdzone zostało, że „niniejszy projekt dyrektywy zakłada zniesienie wszelkich podatków pośrednich od gromadzenia kapitału innych niż podatek kapitałowy”( ), jak i z ostatniego motywu samej dyrektywy, zgodnie z którym „utrzymanie innych podatków pośrednich o takich samych cechach jak podatek kapitałowy lub opłaty stemplowej od papierów wartościowych może udaremnić cel środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, w związku z czym te podatki powinny zostać zniesione”.

14. Komisja słusznie zatem podkreśla, że zakaz opodatkowania „w jakikolwiek sposób emisji akcji, udziałów lub innych papierów wartościowych tego samego rodzaju”, zawarty w art. 11 dyrektywy powinien objąć nie tylko właściwą emisję nowych papierów wartościowych przez spółkę emitującą, ale w nieodzowny sposób również przydział i wydanie tych papierów subskrybentom. Jest tak z tego prostego powodu, że przepływ kapitału nie dokonuje się w próżni, a zatem jego gromadzenie – dokonane w zamiarze założenia spółki, podwyższenia kapitału bądź emisji obowiązkowej pożyczki – nie może odbyć się bez przydziału lub wydania subskrybentom papierów wartościowych nowej emisji. Opodatkowanie tych operacji z gospodarczego punktu widzenia byłoby równoznaczne z opodatkowaniem ich emisji, a zatem z opodatkowaniem gromadzenia kapitału, które operacje te reprezentują.

15. Wynika z tego, że wyrażenie „emisja” użyte w art. 11 dyrektywy należy rozumieć jako obejmujące również przydział (lub, w przypadku papierów wartościowych na okaziciela, wydanie) papierów wartościowych subskrybentom.

16. Stanowisko to w sposób pośredni znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie Trybunału, który jednoznacznie opowiedział się na rzecz konieczności przyjęcia rozszerzającej wykładni przedmiotowego przepisu, zgodnie z celami dyrektywy.

17. W wyroku z dnia 27 października 1998 r. w sprawach połączonych C 31/97 i C 32/97 Trybunał stwierdził bowiem, że „wykładni art. 11 lit. b) dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że zakaz nakładania podatku od obowiązkowej pożyczki obejmuje także zakaz opodatkowania spłaty takiej pożyczki”. Skądinąd „[o ile] prawdą jest, że [przepis ten] nie wymienia wyraźnie spłaty obowiązkowej pożyczki, o tyle zakaz naliczania podatku od emisji obowiązkowej pożyczki przy zezwoleniu na opodatkowanie spłaty takiej pożyczki prowadziłby, w sprzeczności z celem dyrektywy, do opodatkowania pożyczki jako całkowitej operacji gromadzenia kapitału” ( ).

18. Tymczasem całkowity zakaz opodatkowania „w jakikolwiek sposób” emisji papierów wartościowych dotyczy właśnie „całej operacji gromadzenia kapitału”, a zatem również operacji niezbędnych dla rzeczywistego jej przeprowadzenia.

19. Zdaniem natomiast rządu belgijskiego „emisja” papierów wartościowych, o której mówi art. 11 dyrektywy, różni się od nabycia tych papierów przez subskrybentów, w wyniku czego zakaz opodatkowania obejmowałby jedynie pierwszą z tych operacji, z wyłączeniem drugiej.

20. Rząd ten dostrzega pośrednie potwierdzenie tej tezy przede wszystkim w projekcie dyrektywy Rady w sprawie podatków pośrednich od obrotu papierami wartościowymi (zwanym dalej „projektem dyrektywy z 1976 r.”), który to projekt nie został skądinąd przyjęty ( ). Projekt ten czynił wyraźnie rozróżnienie między „emisją papierów wartościowych i pierwotnym nabyciem tych papierów w ramach emisji” ( ), definiując przy tym emisję jako „zbycie papierów wartościowych przez emitenta” ( ) i zakazując wyraźnie opodatkowania obydwu tych operacji.

21. Zgodnie ze stanowiskiem rządu belgijskiego, ponieważ rzeczony projekt dyrektywy nie został przyjęty, Państwa Członkowskie zachowały możliwość opodatkowania pierwotnego nabycia papierów wartościowych w ramach emisji, z wyłączeniem jedynie możliwości opodatkowania przez nie „emisji” tych papierów, na mocy art. 11 dyrektywy 69/335.

22. Argument ten, sam w sobie, wydaje się raczej naciągany. Niezależnie od tego należy jednak zaznaczyć, jak czyni to skądinąd słusznie Komisja, że rozróżnienie poczynione w projekcie dyrektywy z 1976 r. miało w rzeczywistości zupełnie inne uzasadnienie. Artykuł 2 ust. 1 wspomnianego projektu przewidywał bowiem, że „każde zbycie lub nabycie papierów [a zatem, należy to podkreślić, również emisja i nabycie papierów wartościowych w ramach emisji] [stanowi] odrębną transakcję podlegającą opodatkowaniu”. Należy zatem dodać, że jeśli projekt zostałby przekształcony w dyrektywę, zakaz zawarty w art. 11 dyrektywy 69/335 obowiązywałby względem obydwu operacji będących przedmiotem rozróżnienia. Projekt ten potwierdzał w istocie jedynie to, co zawierał już wspomniany art. 11.

23. Następnie, jeśli chodzi w szczególności o TOB, rząd belgijski, powołując się także na orzecznictwo Trybunał ( ), zauważa, że zakaz opodatkowania operacji wymienionych w art. 11 dyrektywy nałożony na Państwa Członkowskie dotyczy „spółek kapitałowych” (lub emitentów papierów wartościowych), a nie inwestorów (lub pierwotnych subskrybentów tych papierów). TOB nie obejmuje zesztą każdej operacji związanej z papierami wartościowymi, lecz wyłącznie operacje dokonywane z udziałem zawodowych pośredników, jako że jego celem jest opodatkowanie transakcji papierami wartościowymi przeprowadzanych na zlecenie giełdowe. W rezultacie obowiązek uiszczenia TOB obejmuje nie emitujące spółki, ale wyłącznie dealerów giełdowych pośredniczących w operacjach papierami wartościowymi na rzecz ich klientów (nabywców, sprzedających, subskrybentów), nawet jeśli w następstwie tego rzeczone obciążenie podatkowe zostaje przeniesione na tych klientów. Rząd ten wnioskuje z tego, że przedmiotowy podatek nie jest objęty zakresem zastosowania dyrektywy.

24. Należy jednak przede wszystkim zauważyć, że potwierdzenie tego argumentu w orzecznictwie Trybunału sprowadza się do tego, że w odniesieniu do dyrektywy 69/335 Trybunał orzekał dotychczas wyłącznie w sporach dotyczących podatków nałożonych na „spółki kapitałowe”. Tymczasem oczywistym jest, że chodzi tu o okoliczność zupełnie przypadkową, która nie może sama w sobie stanowić przekonywającego argumentu.

25. Skądinąd nie dostrzegam, w jaki sposób argument przedstawiony przez rząd belgijski znajdowałby zastosowanie w kwestii rozpatrywanej w niniejszej sprawie. Jak podkreśla to bowiem Komisja, dyrektywa ogranicza się do zakazu wyłącznie podatków od gromadzenia kapitału, innych niż podatek kapitałowy lub podatki wymienione w art. 12 dyrektywy, niezależnie od tego, czy podmiotami obciążonymi podatkiem są pośrednicy, czy ich klienci, inwestorzy (na których ostatecznie spoczywa obciążenie fiskalne). Kwestia zgodności z prawem TOB nie ulega zatem zmianie.

26. Nie przekonuje mnie również argument dotyczący TLT przedstawiony przez rząd belgijski (zob. pkt 6 niniejszej opinii), aby uniknąć objęcia tego podatku zakazem zawartym w art. 11 dyrektywy. Rząd ten twierdzi, że należy dokonać rozróżnienia między „zdematerializowaną” emisją papierów wartościowych a „fizyczną” operacją przydziału (wydania) papierów subskrybentom. Ta ostatnia byłaby całkowicie różna i niezależna od pierwszej i mogłaby samodzielnie podlegać opodatkowaniu. Byłoby to zresztą uzasadnione z uwagi na zadanie, jakie spełnia TLT w kraju takim jak Belgia, w którym papiery wartościowe na okaziciela występują nadal w postaci fizycznej. To bowiem w celu unowocześnienia belgijskich rynków finansowych i zachęcenia inwestorów do dokonywania operacji na „zdematerializowanych” papierach wartościowych, sporne przepisy ustanowiły podatek zrównany z opłatą skarbową od wydania papierów wartościowych na okaziciela.

27. W związku z tym ostatnim twierdzeniem można zauważyć, że z ostatniego motywu dyrektywy wynika między innymi, iż to właśnie „inne podatki pośrednie o takich samych cechach jak […] opłaty skarbowe od papierów wartościowych [mogą] udaremnić cel środków przewidzianych […] w niniejszej dyrektywie, w związku z czym te podatki powinny zostać zniesione” ( ).

28. Tym samym fakt, że podatek ten, w celu unowocześnienia belgijskich rynków finansowych, ma zniechęcić do wydawania papierów wartościowych w postaci fizycznej, jest mało znaczący w niniejszej sprawie, a w każdym razie nie może on stanowić ważnego uzasadnienia dla TLT. Cel ten można bowiem osiągnąć, podobnie jak ma to miejsce w innych Państwach Członkowskich, za pomocą różnorodnych i bardziej zgodnych z celami dyrektywy środków, jak np. przepisy zakazujące spółkom kapitałowym emisji papierów wartościowych na okaziciela.

29. Zasadniczym jednak, dla podważenia zasadności rozróżnienia rządu belgijskiego pomiędzy emisją papierów wartościowych na okaziciela i wydaniem ich subskrybentom, poczynionego w celu uzasadnienia przedmiotowego podatku, pozostaje argument przedstawiony w pkt 14 niniejszej opinii. Mam mianowicie na myśli okoliczność, że każda z dwóch operacji w celu gromadzenia kapitału jest odwrotną stroną tej drugiej, a zatem opodatkowanie nawet jedynie tej drugiej prowadziłoby do obłożenia gromadzenia kapitału podatkiem wyższym od obowiązującego w przypadku wkładów kapitałowych. Pozostawałoby to jednak w jawnej sprzeczności z przedstawionymi powyżej celami dyrektywy.

30. Sądzę zatem, iż można zasadnie przyjąć, że zdarzenia powodujące powstanie obowiązku zapłaty obydwu spornych podatków – a mianowicie przydział subskrybentom papierów wartościowych nowej emisji (w przypadku TOB) i fizyczne wydanie subskrybentom papierów wartościowych na okaziciela nowej emisji (w przypadku TLT) – objęte są zakresem pojęcia „emisji” papierów wartościowych zawartego w art. 11 dyrektywy 69/335 i, co za tym idzie, powinny być uznane, na mocy tego przepisu, za operacje niepodlegające opodatkowaniu.

31. Pozostaje jeszcze do rozważenia kwestia, czy operacje te nie mogą jednak podlegać opodatkowaniu na mocy art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy, który, jak wskazałem to powyżej, zezwala na nałożenie podatku „od przeniesienia papierów wartościowych”, niezależnie od art. 11 (i art. 10).

32. Zdaniem rządu belgijskiego, przepis ten jest bowiem sformułowany w sposób stanowiący wyraźne odstępstow od przepisów poprzedzających, a zatem zawęża on zakres zakazów obejmujących te podatki. W związku z tym przepisem tym objęty jest również przydział (lub wydanie) papierów wartościowych subskrybentom.

33. Wniosku tego, jak zauważa rząd belgijski, nie podważa argument Komisji, zgodnie z którym pojęcie „przeniesienia” papierów wartościowych, użyte w art. 12 dyrektywy, zakłada z konieczności istnienie poprzedniego właściciela tych papierów, a zatem w konsekwencji, ich uprzedni przydział lub, w przypadku papierów wartościowych na okaziciela, ich wcześniejsze wydanie subskrybentom. Taka wykładnia nie tylko nie znajduje potwierdzenia w tekście ani w pracach przygotowawczych nad dyrektywą 69/335, ale ponadto pozostaje w sprzeczności z wyrokiem z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie Codan, który, jak twierdzi dalej rząd belgijski, potwierdza rozszerzającą wykładnię art. 12 ( ).

34. Komisja kwestionuje to twierdzenie za pomocą argumentów, które, jak chciałbym to od razu podkreślić, uznaję za bardziej przekonywające.

35. Zgodnie ze wstępną i ogólną uwagą Komisji art. 12 dyrektywy, jako przepis derogacyjny, powinien być interpretowany w sposób ścisły, tak aby w jak najmniejszym stopniu oddziaływać na cele i zakres ogólnych zasad zawartych w dyrektywie. Dodam jeszcze, że nie chodzi zatem o to, aby art. 12 nie został pozbawiony treści poprzez rozszerzającą wykładnię art. 11 dyrektywy, lecz wręcz odwrotnie.

36. Nie wydaje mi się, aby przyjęcie takiej wykładni, która z pewnością odpowiada stanowisku utrwalonemu w orzecznictwie wspólnotowym, zostało podważone z uwagi na ww. wyrok w sprawie Codan, na który powołuje się rząd belgijski.

37. W tej sprawie – jak należy przypomnieć – spółka kapitałowa z siedzibą w Danii sprzeciwiła się obciążeniu jej przez duńskie organy podatkowe podatkiem od przeniesienia akcji, twierdząc, że art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy zezwala Państwom Członkowskim wyłącznie na opodatkowanie operacji papierami wartościowymi notowanymi na giełdzie lub związanymi z notowanymi na giełdzie spółkami. Na poparcie swojego stanowiska rzeczona spółka przywołała brzmienie przedmiotowego art. 12 w duńskiej i niemieckiej wersji językowej, który zamiast wyrażenia „podatki od przeniesienia papierów wartościowych”, występującego we wszystkich innych wersjach językowych dyrektywy, zawiera wyrażenie „podatki od operacji giełdowych”. Trybunał odrzucił jednak ten argument, a przede wszystkim odrzucił roszczenie dokonania zróżnicowanej wykładni tego przepisu w zależności od poszczególnych wersji językowych. Przeciwnie, w sposób wyraźny uznał on, że „odrzucenie jasnego brzmienia art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy, występującego w większości wersji językowych i przyjęcie, co za tym idzie, rozróżnienia pomiędzy spółkami notowanymi na giełdzie i tymi, które nie są notowane, byłoby sprzeczne nie tylko z wymogiem jednolitej wykładni dyrektywy, ale mogłoby również prowadzić do zakłócenia konkurencji i rezygnacji przez niektóre spółki z wejścia na giełdę” (pkt 29 wyroku w sprawie Codan).

38. Tybunał podjął zatem w tym przypadku staranie, z zamiarem uniknięcia zakłócenia konkurencji, nie tyle aby dokonać rozszerzającej wykładni art. 12 ust. 1 lit. a), ale aby zapewnić jednolitą wykładnię tego przepisu. Nie uważam jednak, by ww. wyrok w sprawie Codan mogł być użyteczny dla poparcia stanowiska przyjętego przez rząd belgijski w niniejszej sprawie.

39. Natomiast stanowisko Komisji, do którego się przychylam, zakłada, że art. 12 dyrektywy, o ile odpowiada to danej sytuacji, powinien być rozumiany w ten sposób, że przepis ten odnosi się do każdego „przeniesienia” papierów wartościowych, oprócz ich przydziału (lub wydania, jeśli chodzi o papiery wartościowe na okaziciela) subskrybentom.

40. Z uwagi bowiem na ich charakter, operacje te, w znaczeniu technicznym, zakładają nie tyle „przeniesienie”, ile nabycie niemalże „pierwotne” papierów wartościowych, zatwierdzając pierwsze nabycie ich własności. Dopiero zatem od momentu takiego nabycia można mówić następnie o ich „przeniesieniu”.

41. Z tego punktu widzenia jest oczywiste, że jeśli art. 12 ust. 1 lit. a) należy rozumieć w ten sposób, że Państwa Członkowskie mogą opodatkować również przydział papierów wartościowych na okaziciela przez spółkę emitującą, to wówczas zakaz opodatkowania emisji papierów wartościowych zawarty w art. 11 rzeczonej dyrektywy pozbawiony byłby jakiegokolwiek znaczenia, co pozostawałoby w wyraźnej sprzeczności z zasadami wykładni przywołanymi w pkt 35 niniejszej opinii.

42. Nie ulega wątpliwości, co wynika również z projektu dyrektywy z 1976 r., że zakaz opodatkowania „wszelkich transakcji papierami wartościowymi stanowiłby, z punktu widzenia właściwego funkcjonowania rynków finansowych, rozwiązanie najbardziej pożądane” ( ). W tymże projekcie Komisja stwierdziła także, że ścisłe przestrzeganie tego zakazu nie byłoby możliwe z uwagi na „wymogi budżetowe Państw Członkowskich”.

43. W celu zaspokojenia tych wymogów dyrektywa 69/335 w art. 11 i 12 ust. 1 lit. a) zezwoliła na opodatkowanie jedynie operacji przeniesienia, które następując po przydziale (lub wydaniu) papierów wartościowch nie są związane z gromadzeniem kapitału i stanowią właśnie „transakcje papierami wartościowymi”.

44. Przyjęcie odwrotnej wykładni prowadziłoby, moim zdaniem, do zaprzeczenia wspomnianym celom dyrektywy, jak też odnoszącemu się do niej orzecznictwu. Nie sądzę bowiem, aby można było faktycznie wątpić, że utrzymanie w niektórych tylko Państwach Członkowskich pośrednich podatków od nabycia papierów wartościowych nowej emisji stanowi, niezależnie od podmiotu obciążonego tym podatkiem, jedną z przeszkód w swobodnym przepływie kapitału, które dyrektywa stara się usunąć.

45. Proponuję zatem, aby Trybunał orzekł, że nakładając podatek od subskrypcji papierów wartościowych nowej emisji, jak też, w przypadku papierów wartościowych na okaziciela, od wydania tych papierów subskrybentom, w ramach operacji zakładania spółki, podwyższania kapitału, tworzenia funduszy inwestycyjnych lub zaciągania pożyczek, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 dyrektywy 69/335.

IV – W przedmiocie kosztów

46. Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu Trybunału kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja zgłosiła takie żądanie i zważywszy na przyjęte przeze mnie stanowisko w kwestii rozstrzygnięcia skargi, uważam, że wniosek ten należy uwzględnić.

V – Wnioski

47. Na podstawie powyższych rozważań proponuję Trybunałowi wydanie następującego orzeczenia:

„1) Nakładając podatek od subskrypcji papierów wartościowych nowej emisji, jak też, w przypadku papierów wartościowych na okaziciela, od wydania tych papierów subskrybentom, w ramach operacji zakładania spółki, podwyższania kapitału, tworzenia funduszy inwestycyjnych lub zaciągania pożyczek, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału.

2) Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania”.