Sąd do spraw Służby Publicznej, postanowienia: z dnia 10 lipca 2014 r., Mészáros/Komisja, F‑22/13 , EU:F:2014:189 , pkt 39 ; z dnia 23 kwietnia 2015 r., Bensai/Komisja, F‑131/14 , EU:F:2015:34 , pkt 28

W szczególności, odrzucenie skargi w drodze postanowienia z uzasadnieniem wydanego na podstawie art. 81 regulaminu postępowania nie tylko przyczynia się do ekonomiki procesowej, ale również oszczędza stronom kosztów, jakie wiązałyby się z przeprowadzeniem rozprawy, w sytuacji gdy po zapoznaniu się z aktami sprawy Sąd stwierdzi, że na podstawie tych akt ma wystarczającą wiedzę o sprawie, jest całkowicie przekonany o niedopuszczalności skargi lub o tym, że jest ona całkowicie pozbawiona podstaw prawnych, a przede wszystkim uważa, że przeprowadzenie rozprawy nie wniosłoby żadnego nowego elementu mogącego zmienić jego przekonanie.

Zgodnie z art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jeżeli skarga jest w całości lub w części oczywiście niedopuszczalna albo oczywiście pozbawiona podstawy prawnej, Sąd może, bez dalszych czynności procesowych, orzec postanowieniem z uzasadnieniem.

Obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg proceduralny, który należy odróżnić od kwestii zasadności uzasadnienia, odnoszącej się do materialnej zgodności z prawem spornego aktu. Zarzuty i argumenty zmierzające do podważenia zasadności aktu są tym samym nieistotne w ramach zarzutu opartego na braku uzasadnienia lub niewystarczającym uzasadnieniu.

Umowy o pracę dotyczące stanowisk przewidzianych w art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP) mogą, zgodnie z art. 8 akapit pierwszy WZIP, zostać zawarte na czas nieokreślony. Nie jest tak natomiast w wypadku umów, które dotyczą stanowisk określonych w art. 2 lit. b) WZIP, ponieważ czas, na jaki mogą one zostać zawarte, jest obowiązkowo ograniczony na podstawie art. 8 akapit drugi WZIP.

Ponadto nic nie stoi na przeszkodzie temu, by – mając na względzie zadania wykonywane przez pracownika i okoliczności faktyczne – sąd zakwalifikował pod względem prawnym jako umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego umowę o pracę formalnie przedstawioną jako umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, na podstawie której pracownik rzeczywiście wykonywał zadania odpowiadające stanowisku ujętemu na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do danej instytucji i które władze budżetowe zaklasyfikowały jako stanowisko tymczasowe.

W tym względzie to zainteresowany urzędnik powinien wykazać, po pierwsze, że stanowiska odpowiadające obowiązkom rzeczywiście przez niego wykonywanym były w tym czasie ujęte na liście stanowisk załączonej do sekcji budżetu odnoszącej się do danej instytucji i że stanowiska te były dostępne, oraz po drugie, że zadania, jakie wykonywał w charakterze członka personelu kontraktowego, odpowiadały określonym stałym zadaniom służby publicznej. W braku jakiegokolwiek przepisu WZIP ustanawiającego szczególne zasady dowodowe zainteresowany pracownik może wykazać przy pomocy każdego dowodu o rozstrzygającym charakterze, że wykonywał określone stałe zadania służby publicznej.

(zob. pkt 47–49)

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 21 września 2011 r., Adjemian i in./Komisja, T‑325/09 P, EU:T:2011:506, pkt 81, 87, 88