Keywords

Summary



Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty, których celem jest wywołanie skutków prawnych – Pojęcie – Przesłanki

(art. 263 TFUE)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Skierowana do państwa członkowskiego decyzja Komisji nakazująca udzielenie informacji w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa, przyjęta na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 – Włączenie

(art. 263 akapit pierwszy TFUE, art. 288 akapit czwarty TFUE; rozporządzenie Rady nrº 659/1999, art. 10 ust 2, 3)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Akty przygotowawcze – Wyłączenie – Skierowana do państwa członkowskiego decyzja Komisji nakazująca udzielenie informacji w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa, przyjęta na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 – Akt wywierający samodzielne skutki prawne – Włączenie

(art. 258 TFUE, art 263 TFUE; rozporządzenie Rady nrº 659/1999, art. 10 ust 3)

4. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Skierowana do państwa członkowskiego decyzja Komisji nakazująca udzielenie informacji dotyczących przedsiębiorstwa publicznego, przyjęta na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 – Skarga wniesiona przez to przedsiębiorstwo – Dopuszczalność

(art. 263 TFUE; rozporządzenie Rady nrº659/1999, art. 10 ust 3)

Summary

1. W ramach skarg o stwierdzenie nieważności wnoszonych przez państwa członkowskie za akty zaskarżalne w rozumieniu art. 263 TFUE uważa się wszelkie przepisy wydane przez instytucje, bez względu na ich formę, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych. Państwo członkowskie posiada ponadto legitymację procesową czynną do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności aktu wywołującego wiążące skutki prawne bez potrzeby wykazywania, że ma w tym interes prawny.

W sytuacji, gdy skarga o stwierdzenie nieważności aktu wydanego przez instytucje zostaje złożona przez osobę fizyczną lub prawną, legitymacja procesowa czynna przysługuje takiej osobie jedynie w wypadku, gdy wiążące skutki prawne tego aktu są tego rodzaju, iż mogą wpłynąć na interes skarżącej, zmieniając w określony sposób jej sytuację W sytuacji, gdy skarga o stwierdzenie nieważności zostaje złożona przez nieuprzywilejowaną skarżącą na akt, który nie jest do niej skierowany, ten wymóg wpływu na interes skarżącej, częściowo pokrywa się z wymogami określonymi w art. 263 akapit czwarty TFUE.

(por. pkt 36–38)

2. Decyzja Komisji wydana na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE nakazująca państwu członkowskiemu dostarczenie Komisji informacji o jakoby nielegalnej pomocy, ma na celu wywołanie wiążących skutków prawnych a zatem stanowi akt podlegający zaskarżeniu na mocy art. 263 TFUE. W istocie taki nakaz udzielenia informacji jest częścią drugiego etapu procedury ustanowionej w art. 10 owego rozporządzenia w celu umożliwienia Komisji uzyskania od zainteresowanego państwa członkowskiego niezbędnych informacji dotyczących takiej pomocy, i który to etap oznacza wydanie decyzji w rozumieniu art. 288 TFUE przez Komisję. Stwierdzając, że nakaz udzielenia informacji wydaje się w formie decyzji, ustawodawca Unii miał na celu przypisanie temu aktowi wiążącego charakteru.

(por. pkt 41, 43–45)

3. Środki pośrednie, których celem jest przygotowanie decyzji końcowej, nie stanowią, co do zasady, aktów zaskarżalnych za pomocą skargi o stwierdzenie nieważności. Skarga o stwierdzenie nieważności na akt wyrażający tymczasową opinię Komisji mogłaby bowiem zobowiązać sąd Unii do dokonania oceny zagadnień, co do których ta instytucja nie miała jeszcze możności się wypowiedzieć, co doprowadziłoby do sytuacji, w której nastąpiłoby uprzedzenie dyskusji merytorycznej, a także przemieszanie poszczególnych etapów postępowania administracyjnego i sądowego. Dopuszczenie takiej skargi byłoby więc niekompatybilne z zasadami podziału kompetencji pomiędzy Komisję i sądy Unii oraz z systemem środków zaskarżenia, jak też z wymogami prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości i właściwego przebiegu postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komisję

Akt pośredni również nie może być zaskarżony, jeżeli zostanie wykazane, że bezprawność, jaką jest on dotknięty, może być także powołana w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji końcowej, względem której akt ten ma charakter aktu przygotowawczego. W takich bowiem okolicznościach skarga na decyzję kończącą postępowanie zapewnia wystarczającą ochronę sądową. Niemniej jednak, jeżeli ta ostatnia przesłanka nie jest spełniona, zostanie uznane, że akt pośredni – niezależnie od tego, czy wyraża on tymczasowe stanowisko zainteresowanej instytucji – wywiera samodzielne skutki prawne i wobec tego jest zaskarżalny za pomocą skargi o stwierdzenie nieważności.

Jest tak w wypadku nakazującej państwu członkowskiemu dostarczenie informacji o przychodach i rozchodach przedsiębiorstwa publicznego w ramach postepowania o stwierdzenie pomocy państwa, decyzji Komisji przyjętej na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE. W istocie skarga na decyzję kończącą postępowanie dotyczące takiej pomocy państwa nie jest bowiem tego rodzaju, by zapewnić skarżącym wystarczającą ochronę sądową, ponieważ po pierwsze bezprawność, jaką dotknięty jest akt pośredni – czyli nieproporcjonalność nakazu wynikająca z okoliczności, że żądane informacje nie są istotne dla sprawy –, nie może wpływać na legalność decyzji końcowej wydanej przez Komisję, gdyż ta ostatnia decyzja nie będzie oparta na informacjach uzyskanych w wyniku wydania omawianego nakazu, oraz po drugie odmowa podporządkowania się przez zainteresowane państwo członkowskie takiemu nakazowi stanowi uchybienie zobowiązaniom, jakie w rozumieniu art. 258 TFUE ciążą na nim na mocy traktatów przy czym wskazanie na rzekomą bezprawność decyzji nie może w sposób ważny uzasadniać niepodporządkowania się jej. W konsekwencji kwestionowanie legalności takiego nakazu powinno bowiem odbywać się w ramach procedury odrębnej, tj. procedury ze skargi o stwierdzenie nieważności, o której mowa w art. 263 TFUE

(por. pkt 50–60)

4. Zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę na decyzję skierowaną do innej osoby wyłącznie w sytuacji, gdy decyzja ta dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. W tym względzie decyzja Komisji nakazująca państwu członkowskiemu dostarczenie informacji o przychodach i rozchodach przedsiębiorstwa publicznego w ramach postepowania o stwierdzenie pomocy państwa, przyjęta na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, dotyczy owego przedsiębiorstwa bezpośrednio, ponieważ jako beneficjent środka, którego dotyczą informacje objęte spornym aktem i jako posiadacz tych informacji, jest zobowiązane zrealizować nakaz udzielenia informacji oraz po drugie, ostateczna i wyczerpująca treść żądanych informacji wynika z samego spornego aktu, nie pozostawiając w tym względzie państwu członkowskiemu żadnego zakresu swobodnego uznania. Ponadto taki nakaz dotyczy owego przedsiębiorstwo indywidualnie gdy wyłącznie jego dotyczą żądane informacje, w ramach procedury badania domniemanej pomocy państwa, której beneficjentem miałoby być to przedsiębiorstwo.

(por. pkt 65, 68–70, 74)