ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
83.

Chociaż wstępne informacje na poparcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej są od początku znane dzięki standardowemu formularzowi lub kwestionariuszowi, wnioskodawca może następnie, na etapie rozpoznawania jego wniosku, rzeczywiście przekazać informacje o faktach i okolicznościach, których doświadczył w kraju pochodzenia. W tym kontekście współpraca przewidziana w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83 pozwala wnioskodawcy na dokonanie oceny najistotniejszych elementów i na zebranie, wraz z właściwym organem krajowym, wszystkich informacji potrzebnych na poparcie jego wniosku. Co się tyczy indywidualnego przesłuchania lub przesłuchań, o których mowa w art. 12 dyrektywy 2005/85, to stanowią one dla wnioskodawcy kolejną okazję do porozmawiania z osobą posiadającą najlepsze kwalifikacje do dokonania oceny jego sytuacji osobistej. Wnioskodawca może przedstawić wszystkie powody, jakie skłoniły go do złożenia wniosku, jak również wszystkie nowe elementy, o których nie wspomniał wcześniej w swojej argumentacji, wraz z ich wyjaśnieniem. Jeśli chodzi o właściwy organ krajowy, to w trakcie rzeczonego przesłuchania może on konkretnie ocenić znaczenie wszystkich tych elementów w celu dokonania oceny zarówno osobowości danej osoby, jak i wiarygodności jej twierdzeń, a w razie konieczności doprecyzować wszelkie niejasności.
52.

Brzmienie tych przepisów przemawia za wykładnią, zgodnie z którą przedsiębiorstwa kolejowe takie jak Westbahn Management uprawnione są do danych aktualizowanych w czasie rzeczywistym. Większa integracja sektora kolejowego Wspólnoty jest bardzo istotnym elementem celu polegającym na osiągnięciu jednolitego rynku wewnętrznego (zobacz motyw 1 dyrektywy 2001/14). W świetle tego celu, pkt 1 lit. e) załącznika II do dyrektywy 2001/14 należy interpretować szeroko i w taki sposób, że obejmuje on wszystkie rodzaje informacji, które są niezbędne do świadczenia usług kolejowych i mogą być otrzymane wyłącznie od zarządcy infrastruktury.
54.

Należy również zauważyć, że jak podkreśliła Komisja w swych uwagach, załącznik I do dyrektywy, który zawiera wykaz podstawowych wymogów niezbędnych do certyfikacji wyrobu medycznego, stanowi w punkcie I.1, że warunkiem koniecznym do certyfikacji wyrobu medycznego jest fakt, iż „wszelkie ryzyko, które może być związane z przewidzianym użyciem wyrobów, stanowi ryzyko akceptowalne w stosunku do korzyści dla pacjenta”. Jak widać, takie sformułowanie w niniejszym przypadku powoduje co najmniej dwa problemy. Z jednej strony zdrowa osoba, która dobrowolnie bierze udział w eksperymencie naukowym, nie może, jak już wskazano, być uznana za „pacjenta”. Generalnie pacjentem jest osoba chora lub potencjalnie chora. Po drugie – i to jest prawdziwa trudność – produkt stosowany do przeprowadzenia badania, a nie do diagnozowania lub leczenia choroby, z definicji nie przynosi żadnych indywidualnych korzyści osobom, u których jest stosowany. Innymi słowy, ochotnicy uczestniczący w badaniu naukowym przeprowadzanym za pomocą systemu ActiveTwo nie czerpią żadnych bezpośrednich korzyści z tego udziału.
113.

W ramach postępowań związanych z wprowadzeniem w życie reguł konkurencji oznacza to, że grzywny nie powinny być nieproporcjonalne w stosunku do celów, do których dąży Komisja, oraz że ich wysokość powinna być proporcjonalna do naruszenia ocenianego „całościowo”, biorąc pod uwagę zwłaszcza wagę tego naruszenia. Jak zaś Trybunał przypomniał niedawno po raz kolejny w ww. wyroku w sprawie Tomra Systems i in. przeciwko Komisji, waga naruszenia powinna zostać ustalona na podstawie wielu elementów, do których należą szczególne okoliczności sprawy, jej kontekst i odstraszające oddziaływanie grzywien, przy czym nie istnieje żadna wiążąca lub wyczerpująca lista kryteriów, które należy obowiązkowo uwzględnić ( 32 ).
10.

Artykuł 9 ust. 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia dotyczy informacji, które podmiot świadczący usługi przygotowawcze musi dostarczyć posiadaczowi odmiany, jeżeli między posiadaczem i tym podmiotem nie została zawarta umowa dotycząca tych informacji: „2. […] bez uszczerbku dla wymogów legislacji wspólnotowej lub ustawodawstwa państw członkowskich, przetwórca [podmiot świadczący usługi przygotowawcze] jest zobowiązany, na wniosek posiadacza odmiany, do złożenia posiadaczowi odmiany oświadczenia dotyczącego istotnych informacji. Poniższe kwestie uznawane są za istotne: a) nazwisko przetwórcy [podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze], adres zamieszkania oraz zarejestrowane w celu prowadzenia działalności nazwa i adres przedsiębiorstwa; b) fakt wykonania przez przetwórcę [podmiot świadczący usługi przygotowawcze] usługi przetwarzania materiału rozmnożeniowego ze zbioru należącego do jednej lub więcej odmian należących do posiadacza [do celów uprawy], w przypadku gdy odmiana lub odmiany zostały zgłoszone przetwórcy [podmiotowi świadczącemu usługi przygotowawcze] albo gdy przetwórca [podmiot świadczący usługi przygotowawcze] uzyskał informacje o nich z innych źródeł; c) jeżeli przetwórca [podmiot świadczący usługi przygotowawcze] wykonał taką usługę, ilość materiału ze zbioru, zaliczanego do odmiany lub odmian należących do posiadacza, który został przetworzony na materiał rozmnożeniowy przez przetwórcę [podmiot świadczący usługi przygotowawcze] [do celów uprawy], oraz całkowita ilość otrzymana w wyniku przetworzenia; d) daty i miejsca przetwórstwa określonego w lit. c); i e) nazwisko i adres osoby lub osób, dla których wykonał usługę przetwarzania określoną w lit. c) oraz referencyjne ilości. 3. Informacje na podstawie ust. 2 lit. b), c), d) i e) odnoszą się do bieżącego roku gospodarczego i do jednego lub więcej z trzech[ ( 6 )] poprzednich lat gospodarczych, za które posiadacz nie zgłosił uprzednio wniosku zgodnie z przepisami ust. 4 i 5; pierwszym rokiem gospodarczym, którego dotyczą informacje, jest jednak rok, w którym przedstawiono pierwszy wniosek w odniesieniu do danej odmiany lub danych odmian oraz zainteresowanego przetwórcy [podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze]. 4. Przepisy art. 8 ust. 4 stosuje się z potrzebnymi zmianami. […]”.
1)

Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku co do zasady zezwala ustawodawcy krajowemu na uzależnienie zwolnienia z podatku świadczeń z zakresu pozaszpitalnej opieki nad osobami chorymi i wymagającymi opieki od warunku, by w przypadku podmiotów realizujących te świadczenia w poprzednim roku kalendarzowym koszty opieki zostały pokryte w co najmniej dwóch trzecich przypadków w całości lub w przeważającej części przez ustawowe instytucje ubezpieczeń społecznych lub pomocy socjalnej. Jednakże należy stwierdzić, że warunek ten może być stosowany tylko w zakresie, w jakim nie narusza on zasady neutralności podatkowej.
93.

Natomiast uważam, iż to orzecznictwo, dotyczące wykonywania orzeczeń rozstrzygających co do istoty sprawy, które muszą być przełożone na każdy z krajowych porządków prawnych, nie może być stosowane do orzeczeń rozstrzygających w przedmiocie jurysdykcji międzynarodowej. O ile heterogeniczność krajowych porządków prawnych uzasadnia branie pod uwagę skutku wywoływanego przez orzeczenie w państwie członkowskim pochodzenia – z takim zastrzeżeniem, że w sytuacji, kiedy orzeczenie wywołuje skutki nieznane w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie, trzeba skorygować rozwiązanie, uwzględniając skutki, jakie miałoby podobne orzeczenie wydane w tym państwie – o tyle orzeczenia sądów rozstrzygających o swojej jurysdykcji międzynarodowej na podstawie rozporządzenia nr 44/2001 oraz konwencji z Lugano charakteryzuje ich jednorodność i w związku z tym powinny podlegać własnym zasadom. Z powodów, które przedstawiłem wcześniej, te akty prawne, wprowadzające normy jurysdykcyjne obowiązujące sądy wszystkich państw członkowskich po to, by w jednym sporze było wydane jedno orzeczenie o zasięgu międzynarodowym, implikują usankcjonowanie identycznego i jednolitego skutku wiążącego orzeczeń rozstrzygających w przedmiocie jurysdykcji, niezależnie od powagi rzeczy osądzonej przyznanej tym orzeczeniom w państwach członkowskich.
54.

Podsumowując, pomimo że Rechtbank jest związany stwierdzeniem czynu niedozwolonego w decyzji Komisji, nie oznacza to w żaden sposób, że kontrola sądowa została ograniczona i że strony nie mają dostępu do „sądu”. Wręcz przeciwnie, zadaniem Rechtbank jest stwierdzenie istnienia szkody po stronie Unii oraz ocena jej rozmiaru po ustaleniu przez ten sąd właściwego związku przyczynowo-skutkowego. Te funkcje wymagają przeprowadzenia szczegółowej i kompleksowej oceny o charakterze sądowym. Jeżeli sąd będzie miał wątpliwości co do ważności decyzji Komisji, to nawet jeśli nie będzie mógł kwestionować jej treści ze względu na monopol sprawowania kontroli przez sądy Unii, to zawsze przysługiwać mu będzie prawo do zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na to, by Sąd lub Trybunał Sprawiedliwości potwierdziły ważność tego aktu. Tym samym należy stwierdzić, że jurysdykcja Rechtbank nie została ograniczona ani też strony pozwane nie zostały pozbawione prawa dostępu do sądu mającego pełną jurysdykcję. Wręcz przeciwnie, wskutek istnienia dwóch porządków prawnych, które wzajemnie na siebie wpływają i odpowiednio podlegają swoim własnym zakresom obowiązywania, postępowanie stanowi odzwierciedlenie funkcjonalnego podziału występującego między dwoma sądami, jedynym, unijnym, i drugim, krajowym, które to sądy są zobowiązane do orzekania w zakresie przyznanych im kompetencji.
69.

Szwecja obowiązana jest naturalnie przestrzegać norm kompetencyjnych przewidzianych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego, zgodnie z którymi właściwość do wszczęcia postępowania upadłościowego objętego zakresem regulacji tego rozporządzenia przysługuje sądom państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika. Szwedzkie sądy lub inne organy nie mogą wszcząć takiego postępowania, jeżeli na terytorium Szwecji nie znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika. Natomiast sądy szwedzkie (i organy administracji) pozostają w pełni właściwe do rozpoznawania innych postępowań, które nie są objęte zakresem regulacji tego rozporządzenia, bez naruszania przepisu art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia. Stanowisko rządu szwedzkiego stanowi dla mnie zagadkę. Z jednej strony uznaje on postępowanie o umorzenie zobowiązań za równoważne w tym kontekście do postępowań wymienionych w rozporządzeniu w sprawie postępowania upadłościowego. Z drugiej strony w związku z jego twierdzeniami dotyczącymi skuteczności umorzenia zobowiązań podkreśla on, że postępowanie „skuldsanering” nie zostało wymienione w załączniku A ani nie pociąga za sobą zajęcia majątku dłużnika ( 20 ).
65.

Na rozprawie Komisja przedstawiła dobry przykład w tym zakresie. Przypuśćmy, że gmina nie jest właścicielem boisk sportowych, jednak chciałaby nim zostać w celu ich wynajęcia. W takich okolicznościach istnieją dwie możliwości: a) wykupić boiska sportowe gotowe do wykorzystania i zapłacić podatek VAT od ceny nabycia, obejmującej wartość gruntu i koszt prac potrzebnych do budowy boisk; lub też b) gmina jest właścicielem gruntu dostępnego do wykorzystania. Przypuśćmy, że w sytuacji b) gmina jest właścicielem gruntu w lesie. Tym samym mogłaby przygotować i zabudować ten grunt w celu przekształcenia go w boiska sportowe. Po wynajęciu tychże boisk sportowych, to jest po użyciu przez podatnika na potrzeby jego działalności gospodarczej, na podstawie art. 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy, podatek VAT byłby również należny od całości – włączywszy w to wartość gruntu.
103.

Jedną rzecz pragnę jeszcze dodać. Na rozprawie pełnomocnik Niemiec posłużyła się przykładem skradzionej gęsi. Gdyby owo państwo członkowskie zostało wezwane do wykonania europejskiego nakazu aresztowania w odniesieniu do tego czynu zabronionego, a kara orzeczona w wyroku wydanym w wydającym nakaz państwie członkowskim wynosiłaby sześć lat, to zdaniem tej pełnomocnik nakaz ów nie zostałby wykonany. Uznała ona, że odmowa taka byłaby uzasadniona w świetle doktryny proporcjonalności, i zwróciła uwagę Trybunału na art. 49 ust. 3 karty, zgodnie z którym „[k]ary nie mogą być nieproporcjonalnie surowe w stosunku do czynu zabronionego pod groźbą kary”. Trybunał Sprawiedliwości nie wydał dotąd orzeczenia dokonującego wykładni tego przepisu. W kontekście konwencji Trybunał Praw Człowieka orzekł, że choć w zasadzie kwestie dotyczące kary, którą należy orzec, w dużym stopniu wykraczają poza zakres zastosowania konwencji, to kara, która jest „znacząco nieproporcjonalna”, może oznaczać niewłaściwe traktowanie pozostające w sprzeczności z art. 3, przy czym przesłanka ta będzie spełniona tylko „w rzadkich i wyjątkowych przypadkach” ( 62 ). Prowadzenie rozważań na temat wykładni art. 49 ust. 3 karty z uwzględnieniem wykładni przepisów art. 3 konwencji dokonanej przez Trybunał Praw Człowieka byłoby interesujące. Jednak nie zamierzam drążyć tej kwestii z tej prostej przyczyny, że nie dotyczy ona niniejszej sprawy. Nawet gdyby przyjąć, że zajęcie takiego stanowiska przez wykonujące nakazy organy sądowe w Niemczech świadczyłoby o braku wdrożenia przez to państwo członkowskie obowiązków wynikających z decyzji ramowej, to z punktu widzenia pytania piątego nie uzasadniałoby to odmowy zastosowania się do europejskiego nakazu aresztowania wydanego w Niemczech przez wykonujące nakaz państwo członkowskie.
63.

W powyższej kwestii Trybunał orzekł w ww. wyroku w sprawie IATA i ELFAA, że ponieważ pomoc pasażerom i opieka przewidziane w art. 6 rozporządzenia nr 261/2004 – artykule, który odsyła do art. 9 tego rozporządzenia – w przypadku dużego opóźnienia lotu stanowią ujednolicone i natychmiastowe środki służące naprawieniu szkody, nie należą one do środków, względem których konwencja ta określa warunki, w jakich mogą być egzekwowane ( 29 ). Prawdą jest, że w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie Walz ( 30 ) Trybunał wskazał, iż sprawiedliwa równowaga interesów wymaga w poszczególnych sytuacjach, w których przewoźnik lotniczy jest odpowiedzialny, ograniczenia odszkodowania, aby nie nakładać na przewoźników lotniczych zbyt ciężkiego obowiązku naprawienia szkody, trudnego do określenia i obliczenia, mogącego utrudnić, a nawet sparaliżować ich działalność gospodarczą ( 31 ). Niemniej w sprawie, która doprowadziła do wydania ww. wyroku, przedmiotem sporu nie było zobowiązanie do zapewnienia opieki pasażerom, lecz ich prawo do otrzymania zindywidualizowanego naprawienia poniesionej przez nich szkody zgodnie z rozdziałem III konwencji montrealskiej ( 32 ). Wspomniany wyrok mieści się zatem w kontekście prawnym różnym od niniejszej sprawy.
32.

Załącznik II do ustawy z 1996 r. o uchodźcach stanowi, że Refugee Appeals Tribunal składa się z przewodniczącego i członków zwyczajnych w liczbie, którą Minister for Justice, Equality and Law Reform za zgodą Minister for Finance uzna za konieczną do szybkiego rozpatrzenia spraw wniesionych do Refugee Appeals Tribunal, przy czym każdy członek, przed mianowaniem, musi posiadać co najmniej pięcioletnie praktyczne doświadczenie jako barrister lub solicitor. Członków Refugee Appeals Tribunal mianuje Minister for Justice, Equality and Law Reform. Każdy z członków zwyczajnych jest mianowany na trzyletnią kadencję zgodnie z zasadami, które – z zastrzeżeniem postanowień tego załącznika – wyznacza Minister for Justice, Equality and Law Reform w momencie mianowania. Przewodniczący Refugee Appeals Tribunal pełni swoją funkcję na podstawie pisemnej umowy o świadczenie usług określającej warunki, które od czasu do czasu mogą zostać wyznaczone przez Minister for Justice, Equality and Law Reform za zgodą Minister for Finance. Każdy członek zwyczajny otrzymuje wynagrodzenie, diety i zwrot kosztów, które od czasu do czasu mogą zostać wyznaczone przez Minister for Justice, Equality and Law Reform za zgodą Minister for Finance.
74.

Taka ocena nie oznacza jednak, że naruszenie zasady kontradyktoryjności doprowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonego wyroku w szerszym zakresie, niż to zostało już zaproponowane w niniejszej opinii, to znaczy nie tylko do uchylenia pkt 1, ale również pkt 2 sentencji tegoż wyroku.
58.

Brzmienie kategorii 4, obejmując sprzęt medyczny, sprzęt pomocniczy oraz pozostałe urządzenia, nie zawiera jednocześnie żadnego odniesienia do stosowania takich wyrobów do celów weterynaryjnych. Skoro w kategorii 3 wyraźnie wymieniony jest cel weterynaryjny, to można stwierdzić, że gdyby zamiarem prawodawcy Unii Europejskiej było uwzględnienie sprzętu do łagodzenia skutków lub leczenia fizycznych ułomności zwierząt, to sformułowałby on brzmienie kategorii 4 stosownie do tego zamiaru.
47.

Jak wskazała Komisja w swoich uwagach na piśmie, art. 4 ust. 2 dyrektywy 90/434 nakłada ten wymóg na spółkę przejmująca nie bez powodu. Czyni tak w celu uniknięcia sytuacji, w której neutralność podatkowa mogłaby doprowadzić do zwolnienia z opodatkowania od zysków kapitałowych, podczas gdy dyrektywa 90/434 dąży jedynie do odroczenia opodatkowania do chwili zrealizowania zysku kapitałowego. Jak już wyjaśniałem, w stosunku do spółki przejmującej art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy 90/434 nakładają zasadę ciągłości w wycenie przekazanych aktywów na potrzeby wyliczenia nowych odpisów amortyzacyjnych lub zysków i strat w odniesieniu do aktywów i pasywów. Jest to warunek wstępny neutralności podatkowej.
56.

Ta ostatnia przesłanka jest spełniona, ponieważ ASL di Lecce zobowiązała się do zapłaty świadczenia wzajemnego. Nie jest natomiast jasne, czy spełnione są pozostałe przesłanki omawianego wyjątku. Albowiem nawet jeśli zgodnie z umową doradztwa własność jakichkolwiek rezultatów pracy badawczej miała przysługiwać ASL di Lecce, to była ona jednak zobowiązana do wyraźnego powoływania się na właściwy wydział Università w przypadku publikacji wyników prac w zakresie techniczno-naukowym. To nasuwa pytanie, w jakim zakresie własność rezultatów badań przysługiwała ASL di Lecce. Nie można zasadniczo wykluczyć, że miało to miejsce. Z uwagi jednak na brak bliższych informacji dotyczących treści umowy i wiążących się z nią skutków prawnych przewidzianych w prawie krajowym nie jest możliwe stwierdzenie z pewnością, czy spełnione są przesłanki wyjątku określonego w art. 16 lit. f) dyrektywy 2004/18. W tym celu konieczne byłyby ustalenia i analiza stanu faktycznego, do czego Trybunał nie jest jednak uprawniony w ramach postępowania na podstawie art. 267 TFUE ( 32 ). Przeciwnie, należy to do właściwości sądu krajowego. Do niego należy zatem ocena, czy w świetle całokształtu okoliczności sporu głównego ma zastosowanie wyjątek określony w art. 16 lit. f) dyrektywy 2004/18.
Artykuł 42 rozporządzenia zatytułowany „Rozpatrywanie sprzeciwu” stanowi:

„2. Na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody [przyczyny] nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się. Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług.

3. Ustęp 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. a), zastępując używanie w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony, używaniem we Wspólnocie [zastępując używanie we Wspólnocie używaniem w państwie członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony]”.
59.

Pozostaję przy poglądzie, wyrażonym w pkt 85–89 i 103–109 wydanej przeze mnie opinii w sprawie Bolbol, że odnośne uprawnienie dotyczy materialnoprawnych dobrodziejstw statusu uchodźcy, z których korzystać można wyłącznie, jeśli status ten został przyznany. W konsekwencji osoby, do których znajduje zastosowanie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy, uprawnione są do tego, by faktycznego nadano im status uchodźcy, bez względu na to, czy odpowiadają definicji art. 2 lit. c) w taki sam sposób, jaki wymagany jest od innych wnioskodawców. Dodałabym również następujące rozważania do wyrażonych wcześniej.
46.

Jeżeli przyjęte zostałoby rozstrzygnięcie, iż płatność nie mogła zostać zatwierdzona, nie powinno to wykluczyć, jak się wydaje, możliwości wystąpienia K. Antonopoulosa z roszczeniem o odszkodowanie i zasądzenia tego roszczenia przez sądy administracyjne, które nie będą związane przedmiotowym rozstrzygnieciem ( 28 ). W związku z tym okazuje się, że niekorzystne orzeczenie Elegktiko Synedrio nie będzie miało wiążącego wpływu na jakiekolwiek uprawnienia K. Antonopoulosa do wynagrodzenia. W tej sytuacji zasadne mogłoby być przyjęcie, że wyłącznie sądy administracyjne, których orzeczenie będzie ostateczne i wiążące dla wszystkich stron, są właściwe do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału. Stwierdzenie to jednak nie jest prawdziwe w przeciwnym wypadku, to znaczy komisarz nie może wystąpić do sądów administracyjnych o wydanie zakazu dokonania wydatku sprzecznie z orzeczeniem wydziału ( 29 ). Jeśli wydział postanowi, że wydatek powinien zostać zatwierdzony, to jego rozstrzygnięcie nie może zostać zaskarżone przez komisarza, a z istoty sporu wynika, że ani ministerstwo, ani K. Antonopoulos nie będą go zaskarżać. W takim wypadku zostanie wydane ostateczne wiążące prawnie orzeczenie i nie jest możliwe zaskarżenie go do innego sądu, ani w drodze odwołania, ani też w postępowaniu innego rodzaju, a tym samym, jeśli Elegktiko Synedrio nie zostanie uznany za sąd lub trybunał państwa członkowskiego, niemożliwe będzie wystąpienie z wnioskiem do Trybunału Sprawiedliwości ( 30 ).
7.

Odnośnie do „związku pomiędzy [art. 81 WE] […] a krajowym prawem konkurencji” w art. 3 rozporządzenia nr 1/2003 zawarte są między innymi następujące regulacje: „1. Jeżeli organy ochrony konkurencji państw członkowskich lub krajowe sądy stosują krajowe prawo konkurencji do porozumień, decyzji związków przedsiębiorstw lub praktyk uzgodnionych w rozumieniu art. 81 ust. 1 [WE], które mogą wpływać na handel między państwami członkowskimi w rozumieniu tego przepisu, stosują również art. 81 [WE] do takich porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych. […] 2. Zastosowanie krajowego prawa konkurencji nie może prowadzić do zakazania porozumień, decyzji związków przedsiębiorstw lub praktyk uzgodnionych, które mogą wpływać na handel między państwami członkowskimi, lecz nie ograniczają konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 [WE] lub spełniają przesłanki art. 81 ust. 3 [WE], lub które objęte są rozporządzeniem w celu stosowania art. 81 ust. 3 [WE] […] […]”.
70.

W odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa własności prywatnej, które zostało podkreślone w szczególności w pisemnych uwagach Mobistaru i Belgacomu, nakładanie nowych opłat w kontekście przedłużenia obowiązywania ograniczonych czasowo praw użytkowania częstotliwości radiowych nie może stanowić naruszenia prawa do poszanowania „mienia” w rozumieniu art. 1 protokołu nr 1 do EKPC lub też art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, szczególnie że postanowienia umowne dotyczące takich praw użytkowania wydają się wyraźnie korzystać z możliwości do ich odwołania ( 29 ). Argument ten nie nadaje się zatem do obrony.