ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3

Motywy 4–10 rozporządzenia nr 469/2009 mają następujące brzmienie: „(4) W chwili obecnej okres, który upływa między wypełnieniem wniosku o patent dla nowego produktu leczniczego a wydaniem zezwolenia na obrót tym produktem leczniczym [pozwolenia na dopuszczenie tego produktu leczniczego do obrotu], powoduje, że okres rzeczywistej ochrony w ramach patentu jest niewystarczający na pokrycie nakładów poniesionych na prace badawcze. (5) Sytuacja ta prowadzi do braku ochrony, co jest krzywdzące dla badań w dziedzinie farmacji. (6) Istnieje ryzyko, że ośrodki badawcze usytuowane w państwach członkowskich będą przenoszone do tych krajów, które przyznają większą ochronę. (7) Na poziomie wspólnotowym powinno być wprowadzone jednolite rozwiązanie, które zapobiegałoby wprowadzaniu zróżnicowanych rozwiązań w ustawodawstwach krajowych, prowadzących do dalszych rozbieżności, które mogłyby stanowić przeszkodę dla swobodnego przepływu produktów leczniczych we Wspólnocie i w ten sposób bezpośrednio hamować funkcjonowanie rynku wewnętrznego. (8) Z tego względu niezbędne jest ustanowienie dodatkowego świadectwa ochronnego, udzielanego na tych samych warunkach przez każde z państw członkowskich na wniosek posiadacza patentu krajowego lub europejskiego na produkt leczniczy, dla którego wydane zostało zezwolenie na obrót [pozwolenie na dopuszczenie do obrotu]. Rozporządzenie jest w tej sytuacji najwłaściwszym instrumentem prawnym. (9) Okres ochrony przyznanej na mocy świadectwa powinien zapewniać właściwą i skuteczną ochronę. W tym celu posiadacz zarówno patentu, jak i świadectwa powinien mieć możliwość korzystania z całego, maksymalnego 15‑letniego okresu wyłączności, liczonego od chwili uzyskania pierwszego zezwolenia na obrót [pozwolenia na dopuszczenie do obrotu] we Wspólnocie danego produktu leczniczego. (10) Niemniej jednak w sektorze tak złożonym i wrażliwym, jakim jest sektor farmaceutyczny, powinny być wzięte pod uwagę wszelkie wchodzące w grę interesy, włącznie z tymi dotyczącymi zdrowia publicznego. Do tego celu świadectwo nie może być wydane na okres powyżej pięciu lat. Udzielona ochrona powinna być później ściśle związana z produktem, który uzyskał zezwolenie na obrót [pozwolenie na dopuszczenie do obrotu]”.
11

Po pierwsze, należy przypomnieć, że na podstawie art. 267 TFUE, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ten ostatni jest upoważniony wypowiadać się w zakresie wykładni lub ważności aktu wspólnotowego wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przedstawionego mu przez sąd krajowy (zob. podobnie w szczególności wyrok z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie C-226/08 Stadt Papenburg, Rec. s. I-131, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Do tego ostatniego należy natomiast zastosowanie zasad prawa wspólnotowego do konkretnego przypadku (zob. w szczególności wyrok z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie C‑416/10 Križan i in. pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto w postępowaniu prejudycjalnym zagadnienia z zakresu okoliczności faktycznych nie podlegają ocenie Trybunału i należą do właściwości sądu krajowego (wyrok z dnia 22 marca 1972 r. w sprawie 80/71 Merluzzi, Rec. s. 175, pkt 10).
67

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przypomnianym w pkt 58 zaskarżonego postanowienia, przesłanka dotycząca fumus boni iuris jest spełniona wówczas, gdy co najmniej jeden z argumentów podnoszonych przez stronę wnioskującą o ustanowienie środków tymczasowych na poparcie skargi co do istoty nie wydaje się na pierwszy rzut oka pozbawiony solidnych podstaw [zob. podobnie postanowienia prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 1995 r. w sprawie C-149/95 P(R) Komisja przeciwko Atlantic Container Line i in., Rec. s. I-2165, pkt 26; z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie C-39/03 P-R Komisja przeciwko Artegodan i in., Rec. s. I-4485, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo]. Tak jest w szczególności w przypadku, co słusznie stwierdził prezes Sądu w pkt 58 zaskarżonego postanowienia, gdy jeden z podniesionych argumentów dotyczy istnienia złożonych kwestii prawnych, których rozwiązanie nie nasuwa się od razu i wymaga tym samym dogłębnej oceny, która nie może być dokonywana przez sędziego orzekającego co do środków tymczasowych, lecz powinna stanowić przedmiot postępowania co do istoty, lub jeżeli dyskusja pomiędzy stronami wskazuje na istnienie poważnej kontrowersji prawnej, której rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie Komisja przeciwko Atlantic Container Line i in., pkt 30).
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 lipca 2017 r. –

Peek & Cloppenburg/Peek & Cloppenburg

(sprawy połączone C‑325/13 P-DEP i C‑326/13 P-DEP)

Ustalenie kosztów

Postępowanie sądowe–Koszty–Ustalenie–Koszty podlegające zwrotowi–Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę–Swobodna ocena przysługująca Trybunałowi–Koszty poniesione w ramach odwołania

[regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 144 lit. b), art. 184 § 1]

(zob. pkt 20–22, 31)

Sentencja

Łączną kwotę kosztów jakie Peek & Cloppenburg KG, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), musi zwrócić Peek & Cloppenburg KG, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), w sprawach połączonych C‑325/13 P i C‑326/13 P ustala się w wysokości 16000 EUR, do której to kwoty zostaną dodane, począwszy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia aż do dnia zapłaty całkowitej kwoty, odsetki za zwłokę w oparciu o stopę procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny do jego ostatniej głównej operacji refinansowania przeprowadzonej przed pierwszym dniem miesiąca, w którym upływa termin zapłaty, powiększone o 3.5%.
Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2015 r. – Ediltecnica

(sprawa C‑592/13) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 191 ust. 2 TFUE — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości nałożenia przez administrację na właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych oraz przewidujące jedynie obowiązek zwrotu kosztów działań podjętych przez administrację — Zgodność z zasadami „zanieczyszczający płaci”, ostrożności, działania zapobiegawczego i naprawiania szkody w środowisku w pierwszym rzędzie u źródła”

1. Pytania prejudycjalne — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 10, 11)

2. Środowisko naturalne — Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Dyrektywa 2004/35 — Zasada „zanieczyszczający płaci” — Brak możliwości zidentyfikowania podmiotu odpowiedzialnego za zanieczyszczenie nieruchomości lub wyegzekwowania od tego podmiotu środków zaradczych — Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek zwrotu przez właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, kosztów działań podjętych przez właściwy organ — Dopuszczalność (dyrektywa 2004/35 Parlamentu Europejskiego i Rady) (por. pkt 12; sentencja)

Sentencja

Dyrektywę 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w sytuacji, gdy jest niemożliwe zidentyfikowanie podmiotu odpowiedzialnego za zanieczyszczenie nieruchomości lub wyegzekwowanie od tego podmiotu środków zaradczych, nie pozwalają właściwemu organowi na nałożenie obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych na właściciela tej nieruchomości, który nie jest odpowiedzialny za zanieczyszczenie, i jest on tylko zobowiązany do zwrotu kosztów działań podjętych przez właściwy organ w granicach wartości rynkowej terenu określonej po zakończeniu działań.

( 1 ) Dz.U. C 52 z 22.2.2014.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. – E.S.

(sprawa C‑646/13) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 8 ust. 1 — Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny — Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego — Wniosek o przyznanie emerytury — Odmowa”

1. Pytania prejudycjalne — Pytania identyczne z już rozstrzygniętymi przez orzecznictwo — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 20–24)

2. Zabezpieczenie społeczne — Pracownicy migrujący — Uregulowania Unii — Zastąpienie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Charakter bezwzględny — Umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych — Umowa niewymieniona w załączniku II do rozporządzenia nr 883/2004 — Przemieszczenie przed zawarciem umowy — Brak możliwości zastosowania umowy (rozporządzenie nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 8 ust. 1, załącznik II) (por. pkt 25; sentencja)

Sentencja

Wykładni art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych – którą państwa te zawarły przed przystąpieniem do Unii Europejskiej i która nie została wymieniona w załączniku II do tego rozporządzenia – nie znajduje w dalszym ciągu zastosowania do sytuacji uchodźców politycznych, którzy powrócili do ojczyzny przed zawarciem tej umowy dwustronnej i przed wejściem w życie tego rozporządzenia.

( 1 ) Dz.U. C 39 z 8.2.2014.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Guletsou

(sprawa C‑598/13) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 7 ust. 2 lit. c) — Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny — Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego — Wniosek o przyznanie emerytury — Odmowa”

1. Pytania prejudycjalne — Pytania identyczne z już rozstrzygniętymi przez orzecznictwo — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 18–20)

2. Zabezpieczenie społeczne — Pracownicy migrujący — Uregulowania Unii — Zastąpienie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Charakter bezwzględny — Umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych — Umowa niewymieniona w załączniku III do rozporządzenia nr 1408/71 — Przemieszczenie przed zawarciem umowy — Brak możliwości zastosowania umowy [rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 6, art. 7 ust. 2 lit. c), załącznik III] (por. pkt 21; sentencja)

Sentencja

Wykładni art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2006 r., należy dokonywać w ten sposób, że umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych – którą państwa te zawarły przed przystąpieniem do Unii Europejskiej i która nie została wymieniona w załączniku III do tego rozporządzenia – nie znajduje w dalszym ciągu zastosowania do sytuacji uchodźców politycznych, którzy powrócili do ojczyzny przed zawarciem tej umowy dwustronnej i przed wejściem w życie tego rozporządzenia.

( 1 ) Dz.U. C 24 z 25.1.2014.
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Paraskevopoulou

(sprawa C‑668/13) ( 1 )

„Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 7 ust. 2 lit. c) — Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny — Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego — Wniosek o przyznanie emerytury — Odmowa”

1. Pytania prejudycjalne — Pytania identyczne z już rozstrzygniętymi przez orzecznictwo — Stosowanie art. 99 regulaminu postępowania (art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 99) (por. pkt 18–20)

2. Zabezpieczenie społeczne — Pracownicy migrujący — Uregulowania Unii — Zastąpienie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Charakter bezwzględny — Umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych — Umowa niewymieniona w załączniku III do rozporządzenia nr 1408/71 — Przemieszczenie przed zawarciem umowy — Brak możliwości zastosowania umowy [rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 6, art. 7 ust. 2 lit. c), załącznik III] (por. pkt 21; sentencja)

Sentencja

Wykładni art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2006 r., należy dokonywać w ten sposób, że umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych – którą państwa te zawarły przed przystąpieniem do Unii Europejskiej i która nie została wymieniona w załączniku III do tego rozporządzenia – nie znajduje w dalszym ciągu zastosowania do sytuacji uchodźców politycznych, którzy powrócili do ojczyzny przed zawarciem tej umowy dwustronnej i przed wejściem w życie tego rozporządzenia.

( 1 ) Dz.U. C 85 z 22.3.2014.
7

W uzasadnieniu swojego żądania powódka w postępowaniu głównym podnosi, że była ofiarą aktu przemocy seksualnej popełnionego przez A.M. Ten ostatni został skazany między innymi na wypłacenie jej zaliczki na poczet odszkodowania w wysokości 20000 EUR. A.M. jednak kwoty tej nie uiścił, w chwili skazania był już bowiem pozbawiony wolności, bez majątku, bezrobotny i bez mieszkania. Zdaniem Paoli C. po wyjściu na wolność A.M. nie będzie wypłacalny i zostanie wydalony z Włoch, w wyniku czego utraci ona wszelkie szanse na uzyskanie od niego sprawiedliwej i odpowiedniej kompensaty. Republika Włoska tymczasem nie przyjęła przepisów niezbędnych do zagwarantowania jej mimo wszystko sprawiedliwej i odpowiedniej kompensaty, naruszając obowiązek ciążący na tym państwie członkowskim na mocy art. 12 dyrektywy 2004/80.
2)

Prawo Unii nie stoi co do zasady na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe, które przewiduje, iż lokalne grupy działania mogą prowadzić swą działalność jedynie w określonej formie prawnej, mogło być stosowane po upływie rocznego okresu przejściowego do lokalnych grup działania, które zostały utworzone w innej formie prawnej na podstawie wcześniej obowiązującego uregulowania krajowego, mimo że programy pomocowe są już realizowane, a związany z nimi okres programowania właśnie trwa. Sąd odsyłający musi jednak upewnić się, czy – w szczególności ze względu na indywidualne cechy wspomnianych kolejnych uregulowań krajowych i ich konkretne skutki – stosowanie nowego uregulowania w odniesieniu do takich lokalnych grup działania dookreśla korzystanie z zakresu swobodnego uznania przyznanego państwom członkowskim na mocy rozporządzenia nr 1698/2005 w taki sposób, iż granice wyznaczone przepisami tego rozporządzenia pozostają nieprzekroczone, a stosowanie to odbywa się z poszanowaniem postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólnych zasad prawa Unii.
29

W pytaniu pierwszym sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 i 9 dyrektywy 90/314 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak to będące przedmiotem postępowania głównego, które zgodnie z informacjami przekazanymi przez sąd odsyłający ogranicza się do ustalenia kwoty gwarancji, jaką organizator lub punkt sprzedaży detalicznej imprez turystycznych jest zobowiązany przedstawić w stosunku do określonego procentu przychodów netto ze sprzedaży pakietów turystycznych przewidywanych w roku gospodarczym uznanym za mający znaczenie dla tej sprawy lub określonej kwoty minimalnej.
3

Motyw 5 dyrektywy Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze (Dz.U. L 26, s. 41; sprostowanie Dz.U. L 32, s. 15) ma następujące brzmienie: „Niniejsza dyrektywa ma na celu zachęcanie do ubiegania się o pomoc prawną w sporach transgranicznych przez osoby, które nie posiadają wystarczających środków, tam gdzie pomoc jest konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Powszechnie uznane prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości zostało także potwierdzone w art. 47 [karty]”.
11

W dniu 14 września 2012 r. Úřad průmyslového vlastnictví otrzymał złożony przez MF 7 wniosek o stwierdzenie nieważności praw do znaków towarowych Mladá fronta DNES i MLADÁ FRONTA DNES przysługujących spółce MAFRA. Na poparcie swojego żądania spółka MF 7 podniosła, że wnioskujący o przyznanie przedmiotowych praw do znaków towarowych nie działał w dobrej wierze, składając wniosek o zarejestrowanie, w szczególności ze względu na istnienie, w odniesieniu do znaku „Mladá fronta”, wcześniejszych praw innego podmiotu, to znaczy spółki Mladá fronta a.s.
17

Sąd odsyłający, do którego spółka Pohotovosť w dniu 7 czerwca 2012 r. wniosła skargę na to postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, zauważa w swym postanowieniu, po pierwsze, że w sprawie, w której pozwany nie ma stałego miejsca zamieszkania, co wydaje się zachodzić w przypadku J. Soroki, wskazane jest, aby Združenie HOOS mogło być dopuszczone jako interwenient, tym bardziej że stowarzyszenie to w niniejszym przypadku bierze udział w postępowaniu w celu ochrony interesów zainteresowanego. Po drugie, sąd ten zauważa, że w dniu 10 października 2012 r. Najvyšší súd Slovenskej republiky (sąd najwyższy Republiki Słowackiej) orzekł w ramach orzeczenia wydanego w innej sprawie, że interwencja osoby trzeciej jest dopuszczalna wyłącznie w postępowaniach spornych i nie jest ona możliwa w postępowaniach egzekucyjnych, gdyż ze swej natury nie stanowią one postępowania spornego. Członek składu orzekającego Najvyšší súd Slovenskej republiky wyraził jednak w tym postanowieniu odrębne stanowisko, zgodnie z którym interwencja osoby trzeciej nie jest możliwa w odniesieniu do całego postępowania egzekucyjnego, lecz powinna być jednak dopuszczona w odniesieniu do niektórych stron tego postępowania.
31

W tym względzie należy podkreślić, że załącznik do dyrektywy 93/13, do którego odsyła art. 3 ust. 3 tej dyrektywy, zawiera jedynie przykładowy i niewyczerpujący wykaz postanowień, które mogą być uznane za nieuczciwe (zob. wyrok Invitel, C‑472/10, EU:C:2012:242, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo), wśród których znajdują się w pkt 1 lit. q) tego załącznika dokładnie te warunki, których celem lub skutkiem jest wyłączenie lub ograniczenie prawa konsumenta do wystąpienia z powództwem, w szczególności zobowiązujące go do zwrócenia się wyłącznie do sądu polubownego nieobjętego przepisami prawa.
25

Jak Trybunał wielokrotnie powtarzał w swoich orzeczeniach, odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, do którego uchylenia zmierza, oraz zawierać argumenty prawne, które w konkretny sposób uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności odwołania lub danego zarzutu (zob. w szczególności wyroki: z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C-205/02 P do C-208/02 P i C-213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-5425, pkt 426; z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie C‑501/11 P Schindler Holding i in. przeciwko Komisji, pkt 43; z dnia 3 października 2013 r. w sprawie C‑120/12 P Rintisch przeciwko OHIM, pkt 49; a także z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie C‑560/12 P Wam Industriale przeciwko Komisji, pkt 42). Wymogu tego nie spełnia odwołanie niezawierające żadnej argumentacji mającej na celu wskazanie konkretnie naruszenia prawa, którym ma być obarczony dany wyrok (zob. w szczególności postanowienie z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie C‑566/12 P Baleanu przeciwko Komsiji, pkt 13; ww. wyrok w sprawie Wam Industriale przeciwko Komisji, pkt 42).
68

Co więcej, wbrew temu, co uważa OHIM, rozumowanie Sądu przedstawione w pkt 24 zaskarżonego wyroku nie ma charakteru okrężnego. Po pierwsze, w zdaniu pierwszym pkt 24 zaskarżonego wyroku określono bowiem w istocie, że wcześniejsze zachowanie osoby zarządzającej ultra air, spółki wnoszącej o unieważnienie prawa do zakwestionowanego znaku towarowego, nie ma w żaden sposób znaczenia w odniesieniu do przysługującego tej spółce prawa do złożenia do OHIM takiego wniosku. Zdanie drugie tego punktu uzasadnia to stwierdzenie charakterem i przedmiotem rozpatrywanego postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku, które polega na ochronie interesów ogólnych leżących u podstaw art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009. Jako że prawo do znaku towarowego, który nie powinien był zostać zarejestrowany ze względu na charakter opisowy lub brak charakteru odróżniającego, powinno móc być unieważnione, na ochronę interesów ogólnych nie mają wpływu wcześniejsze działania osoby zarządzającej spółką, która spowodowała wszczęcie rozpatrywanego postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku.
5

Na pisemnym etapie postępowania rząd Zjednoczonego Królestwa zwrócił uwagę na to, że postanowienie o zajęciu zostało uchylone. Mówiąc dokładniej, z całości danych będących do dyspozycji Trybunału wynika, że postanowienie to zostało unieważnione przez sąd, który je wydał, orzekający co do istoty w innym składzie, w drodze orzeczenia z dnia 12 lipca 2012 r. W postępowaniu apelacyjnym orzeczenie te zostało utrzymane w mocy orzeczeniem z dnia 19 czerwca 2013 r. wydanym przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division). W dniu 26 lipca 2013 r. skarga na to drugie orzeczenie została oddalona przez Supreme Court of the United Kingdom, tak że uchylenie postanowienia o zajęciu uzyskało powagę rzeczy osądzonej.