ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Pojęcie „spalarnia” zawarte w art. 3 pkt 4 dyrektywy 2000/76 w sprawie spalania odpadów oznacza każdą jednostkę techniczną lub wyposażenie, w którym dokonuje się termicznego przetwarzania odpadów, o ile substancje powstające w wyniku tego procesu termicznego są następnie spalane. Obecność linii spalania nie stanowi w tym kontekście kryterium niezbędnego do takiego zakwalifikowania.

W odniesieniu do kompleksu energetycznego, w którym położona obok elektrowni gazownia dostarcza do niej gaz oczyszczony uzyskany w wyniku zgazowania odpadów i wykorzystywany w tej elektrowni jako paliwo obok paliw kopalnych, do celów stosowania dyrektywy 2000/76 w sprawie spalania odpadów należy zasadniczo przeprowadzić w ten sam sposób odrębną analizę gazowni i elektrowni.

W ten sposób, podczas gdy gazownię, która realizuje cel uzyskania produktów w postaci gazowej, w niniejszym przypadku gazu oczyszczonego, poddając odpady przetwarzaniu termicznemu, należy zakwalifikować jako „współspalarnię” w rozumieniu art. 3 pkt 5 omawianej dyrektywy, to elektrownia, która wykorzystuje jako paliwo dodatkowe gaz oczyszczony uzyskany w wyniku spalania odpadów w gazowni, zastępując w ten sposób paliwa kopalne wykorzystywane w głównej mierze w jej działalności produkcyjnej, nie jest objęta zakresem stosowania tej dyrektywy. W tym względzie dla celów zakwalifikowania danej jednostki jako spalarni lub współspalarni nie należy brać pod uwagę, jaka kwalifikacja pozwoliłaby na osiągnięcie poziomu emisji bardziej korzystnego dla środowiska.

(por. pkt 25, 41–43; pkt 3 sentencji)
Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2001/23 w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, zgodnie z którym jeżeli umowa o pracę ulega rozwiązaniu, ponieważ przejęcie zakładu pracy pociąga za sobą poważną zmianę warunków pracy na niekorzyść pracownika, pracodawcę uważa się za odpowiedzialnego za rozwiązanie stosunku pracy, należy interpretować w taki sposób, że w przypadku rozwiązania umowy o pracę lub stosunku pracy spowodowanego spełnieniem przesłanek stosowania tego przepisu i niezwiązanego z jakimkolwiek uchybieniem zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy przez przejmującego, przepis ten nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku zapewnienia pracownikowi prawa do odszkodowania pieniężnego od przejmującego na takich samych zasadach, jakie mają zastosowanie do prawa, na które pracownik może się powołać w przypadku, gdy pracodawca niezgodnie z prawem rozwiązał umowę o pracę lub stosunek pracy. Jednakże sąd krajowy zobowiązany jest w ramach swoich uprawnień do zapewnienia, by przejmujący w takiej sytuacji poniósł przynajmniej te konsekwencje, które wynikają na podstawie prawa krajowego z rozwiązania umowy o pracę lub stosunku pracy, za które odpowiedzialność ponosi pracodawca, w tym zapewnił wypłatę wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących zgodnie z tym prawem za okres wypowiedzenia, do którego przestrzegania pracodawca ten jest zobowiązany.

(por. pkt 30, 35; sentencja)
Artykuł 49 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których odmawia się przedsiębiorstwom skorzystania z ulgi inwestycyjnej w związku z nabyciem środków trwałych tylko na tej podstawie, że środki, z tytułu których jest żądana ta ulga i które są udostępnione odpłatnie, są używane przede wszystkim w innych państwach członkowskich.

W istocie przepisy, które obejmują inwestycje dotyczące udostępnionych odpłatnie towarów, jakie są wykorzystywane w innych państwach członkowskich, systemem podatkowym mniej korzystnym niż ten zastrzeżony dla inwestycji dotyczących takich towarów używanych na terytorium kraju, co do zasady stanowią ograniczenie swobodnego świadczenia usług, ponieważ mogą zniechęcać przedsiębiorstwa mogące domagać się tej korzyści podatkowej do świadczenia usług najmu podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność w innych państwach członkowskich; w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo odpłatnie udostępnia towary innemu przedsiębiorstwu, które jest z nim ściśle związane na płaszczyźnie gospodarczej, wspomniane przepisy mogą również zniechęcać przedsiębiorstwo będące najemcą do prowadzenia działalności transgranicznej.

Przepisy takie nie mogą być uzasadnione wymogiem wyważonego rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi, ponieważ dochody z najmu uzyskiwane z udostępnienia środków trwałych, z tytułu których żąda się ulgi inwestycyjnej, są opodatkowane w państwie członkowskim udzielenia danej ulgi, a w związku z tym w przypadku braku przepisów będących przedmiotem postępowania prawo tego państwa członkowskiego do wykonywania jego kompetencji podatkowych w związku z działalnością prowadzoną na jego terytorium nie byłoby zagrożone.

Przepisów takich nie można także uzasadnić koniecznością zagwarantowania spójności krajowego systemu podatkowego, ponieważ z punktu widzenia systemu podatkowego nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy ulgą inwestycyjną przyznaną wynajmującemu z tytułu nabycia środków trwałych a ostatecznym opodatkowaniem po stronie najemcy dochodów osiąganych dzięki wykorzystywaniu tych środków udostępnionych mu odpłatnie.

Ponadto ponieważ przepisy te nie pozwalają na ograniczenie odmowy skorzystania z ulgi inwestycyjnej tylko do czysto sztucznych struktur, lecz mają wpływ na każdego wynajmującego mogącego domagać się ulgi inwestycyjnej, który odpłatnie udostępnia towary przedsiębiorstwom wykonującym działalność transgraniczną, i to niezależnie od braku obiektywnych elementów mogących wykazać istnienie takiej struktury, nie mogą one być uzasadnione koniecznością zapobiegania praktykom stanowiącym nadużycie.

(por. pkt 24–26, 32–35, 38–41; sentencja)
Artykuł 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja powinien być interpretowany w ten sposób, że dziecko pracownika tureckiego może korzystać z praw wynikających z tego przepisu, jeżeli w trzyletnim okresie wspólnego zamieszkiwania przez to dziecko z pracownikiem pracownik wykonywał działalność zawodową przez dwa i pół roku, a następnie był bezrobotny przez okres kolejnych sześciu miesięcy.

W istocie prawo przyznane dziecku pracownika tureckiego do przyjęcia każdej oferty pracy w przyjmującym państwie członkowskim jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek, zgodnie z którymi pracownik ten powinien należeć do legalnego rynku pracy tego państwa, a dziecko powinno zamieszkiwać w tym państwie legalnie od co najmniej trzech lat. Okoliczność, że przesłanka powstania prawa dostępu do rynku pracy w przyjmującym państwie członkowskim przestaje istnieć w stosunku do pracownika po nabyciu przez członka jego rodziny tego uprawnienia, nie podważa ze swej strony nabycia tego uprawnienia. Wynika stąd, że dla celów nabycia prawa dostępu do rynku pracy w przyjmującym państwie członkowskim przez członka rodziny pracownika tureckiego, przesłanka przynależności tego pracownika do legalnego rynku pracy powinna być spełniona przez co najmniej okres trzech lat wspólnego zamieszkiwania. Okoliczność bezrobocia nie z własnej woli sama w sobie nie stanowi przeszkody do dalszej przynależności pracownika tureckiego do legalnego rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego.

(por. pkt 22, 26, 36, 37, 40; pkt 1 sentencji)
Wykładni art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/533 w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych stanowiących, że układ zbiorowy zapewniający transpozycję do prawa krajowego przepisów tej dyrektywy stosuje się do pracownika także wtedy, gdy nie jest on członkiem organizacji związkowej będącej sygnatariuszem tego układu zbiorowego.

(por. pkt 30; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-161/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Austrii

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Uregulowania krajowe określające warunki rejestracji spółek na wniosek obywateli nowych państw członkowskich — Procedura w zakresie zaświadczenia o niezależności”

Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 18 września 2008 r. I ‐ 10673

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. I ‐ 10685

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia

(art. 43 WE i 46 WE)

Uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 43 WE, państwo członkowskie, którego ustawodawstwo wymaga dla celów rejestracji spółek w rejestrze handlowym na wniosek obywateli ośmiu nowych państw członkowskich, będących wspólnikami spółek osobowych lub wspólnikami mniejszościowymi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ustalenia przez urząd rynku pracy, że działają oni na zasadzie samozatrudnienia lub przedstawienia zwolnienia z wymogu uzyskania pozwolenia na pracę. W istocie art. 43 WE zakazuje każdemu państwu członkowskiemu zapisania w jego ustawodawstwie w odniesieniu do osób czyniących użytek ze swobody przedsiębiorczości innych warunków wykonywania ich działalności niż przewidziane dla jego własnych obywateli. Zatem poddanie wyłącznie obywateli ośmiu nowych państw członkowskich dodatkowym warunkom i formalnościom w stosunku do mających zastosowanie do obywateli krajowych w celu udzielenia im dostępu do tej działalności narusza właśnie ten wspomniany zakaz.

Różnica w traktowaniu może być objęta wyłącznie wyjątkiem przewidzianym w art. 46 WE, w którego świetle środki dyskryminujące mogą być uzasadnione wyłącznie względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego. W tym względzie nawet gdyby ryzyko obchodzenia przepisów przejściowych regulujących swobodny przepływ pracowników z ośmiu nowych państw członkowskich było takiej natury, że prowadziłoby do zakłóceń porządku publicznego w danym państwie członkowskim, to o ile państwo to nie wykaże w wystarczający sposób, że dla osiągnięcia przewidzianego przez sporne ustawodawstwo celu dobrego funkcjonowania rynku pracy niezbędne jest wprowadzenie ogólnego systemu uprzednich pozwoleń mającego zastosowanie do wszystkich zainteresowanych przedsiębiorców z ośmiu nowych państw członkowskich oraz że cel ten nie mógłby zostać osiągnięty za pomocą środków mniej restrykcyjnych dla swobody przedsiębiorczości, wspomniane ograniczenie swobody przedsiębiorczości nie jest uzasadnione.

(por. pkt 28–30, 32, 38, 41, 42; sentencja)
udostępnieniu ich w formie płyty CD-ROM na potrzeby wykorzystania do celów komercyjnych,

powinny zostać uznane za przetwarzanie danych osobowych „wyłącznie w celach dziennikarskich” w rozumieniu tego przepisu, jeśli ich wyłącznym celem jest publiczne rozpowszechnienie — za pomocą jakiegokolwiek środka przekazu — informacji, opinii lub myśli, co podlega ocenie sądu krajowego.

udostępnieniu ich w formie płyty CD-ROM na potrzeby wykorzystania do celów komercyjnych,

Do zakresu zastosowania dyrektywy 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należą działania polegające na przetwarzaniu danych osobowych, takie jak udostępnianie w formie płyty CD-ROM na potrzeby wykorzystania do celów komercyjnych danych zebranych w dokumentach jawnych organów podatkowych, dotyczących dochodu z tytułu działalności zarobkowej i z kapitału oraz danych dotyczących majątku osoby fizycznej i już upowszechnionych przez media. Do zakresu zastosowania omawianej dyrektywy należy również działanie polegające na przetwarzaniu takich danych na potrzeby serwisu SMS, pozwalającego użytkownikom na otrzymanie takich danych po wysłaniu krótkiej wiadomości tekstowej zawierającej imię, nazwisko i miejsce zamieszkania konkretnego użytkownika.

(por. pkt 49; pkt 3 sentencji)
W odniesieniu do wspólnotowego aktu normatywnego do prawodawcy wspólnotowego należy ustalenie kryteriów obiektywnych przytoczonych w uzasadnieniu aktu i przedstawienie Trybunałowi dowodów koniecznych w celu zbadania istnienia owych kryteriów.

Różnica traktowania jest uzasadniona, o ile jest ona oparta na kryterium racjonalnym i obiektywnym, tzn. w sytuacji gdy pozostaje ona w związku z dopuszczalnym prawnie celem realizowanym przez dane przepisy oraz gdy różnica ta jest proporcjonalna do celu realizowanego za pomocą danego traktowania.

Prawodawcy wspólnotowemu przysługuje w ramach wykonywania przyznanych mu kompetencji szeroki zakres uznania w dziedzinach zakładających konieczność podejmowania przez niego decyzji natury politycznej, gospodarczej i społecznej oraz wymagających od niego dokonywania kompleksowych ocen. Ponadto w przypadku restrukturyzacji lub tworzenia kompleksowego systemu może on działać etapowo i postępować w szczególności stosownie do uzyskanych doświadczeń.

Korzystając z przysługującego mu zakresu uznania w dziedzinie ochrony środowiska, prawodawca wspólnotowy oprócz podstawowego celu, jakim jest ochrona środowiska naturalnego, uwzględnia również w pełni zaangażowane interesy. Na podstawie analizy ograniczeń wynikających z różnych możliwych do zastosowania środków należy stwierdzić, że chociaż znaczenie realizowanych celów może uzasadniać powstanie negatywnych skutków gospodarczych, nawet znaczących, po stronie niektórych operatorów, to stosowanie zakresu uznania, jaki przysługuje prawodawcy wspólnotowemu, nie może powodować skutków w sposób oczywisty mniej adekwatnych niż te będące wynikiem zastosowania innych środków, równie dostosowanych do ich celów.

(por. pkt 57, 59)
Sprawa C-491/07

Postępowanie karne

przeciwko

Vladimirowi Turanskiemu

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien)

„Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 — Zasada „ne bis in idem” — Zakres stosowania — Pojęcie „procesu zakończonego wydaniem prawomocnego wyroku” — Postanowienie organu policji o umorzeniu postępowania — Orzeczenie, które zgodnie z prawem krajowym nie powoduje definitywnie wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do oskarżenia i nie wywołuje skutku „ne bis in idem””

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. I ‐ 11041

Streszczenie wyroku

Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Protokół włączający dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Zasada ne bis in idem

(konwencja wykonawcza do układu z Schengen, art. 54)

Zasada ne bis in idem, o której mowa w art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen, której celem jest uniknięcie sytuacji, by osoba z tego powodu, że skorzystała z przysługującego jej prawa swobodnego przepływu osób, była ścigana za te same czyny na terytorium kilku państw członkowskich, nie stosuje się do orzeczenia, którym organ umawiającego się państwa, po zbadaniu wniesionej do niego sprawy co do istoty, umorzył wszczęte postępowanie karne przed przedstawieniem zarzutów osobie podejrzewanej o popełnienie przestępstwa, jeżeli takie orzeczenie o umorzeniu nie powoduje definitywnie wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do oskarżenia, a zatem nie stanowi w tym państwie przeszkody dla nowego postępowania karnego o te same czyny.

W związku z tym postanowienie organu policji, które mimo umorzenia postępowania karnego nie zamyka definitywnie możliwości ścigania w myśl danego porządku prawnego, nie może stanowić orzeczenia pozwalającego na uznanie, że „proces” tej osoby „zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku” w rozumieniu art. 54 wskazanej konwencji.

(por. pkt 40, 41, 45; sentencja)
Sprawa C-414/07

Magoora sp. z o.o.

przeciwko

Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie)

„Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 2 i 6 — Uregulowania krajowe — Odliczenie podatku VAT związanego z zakupem paliwa do niektórych pojazdów niezależnie od celu, w jakim są używane — Rzeczywiste ograniczenie prawa do odliczenia — Wyłączenia przewidziane przez przepisy krajowe w chwili wejścia w życie dyrektywy”

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. I ‐ 10923

Streszczenie wyroku

Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Wyłączenia prawa do odliczenia

(dyrektywa Rady 77/388, art. 17 ust. 6 akapit drugi)

Artykuł 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej dyrektywy na swym terytorium, przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli — co winien ocenić sąd krajowy — te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń. W tym względzie pojęcie „prawo krajowe” w rozumieniu art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie dyrektywy. Klauzula „standstill” przewidziana w art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy nie ma na celu umożliwienia nowym państwom członkowskim dokonania zmiany swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów tej dyrektywy. Artykuł ten w każdym razie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zmieniło później swoje ustawodawstwo, obowiązujące od wyżej wskazanego dnia, w sposób, który rozszerza zakres zastosowania tych ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejącej przed tym dniem.

(por. pkt 38, 39, 45; sentencja)
Według zasad wspólnych dla praw państw członkowskich, osoba ponosząca stratę, która powoduje przysporzenie w majątku innej osoby bez podstawy prawnej tego wzbogacenia, tytułem zasady ogólnej ma prawo do odszkodowania do wysokości tej straty ze strony wzbogaconej osoby. Skarga oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu, jaka jest przewidziana w większości krajowych systemów prawnych, nie zawiera przesłanki bezprawnego zachowania lub winy po stronie pozwanej. Natomiast istotne jest, aby wzbogacenie było pozbawione jakiejkolwiek ważnej podstawy prawnej.

Skarga oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu nie należy do systemu odpowiedzialności pozaumownej w sensie ścisłym, której powstanie jest uzależnione od spełnienia szeregu przesłanek dotyczących bezprawności zachowania zarzucanego Wspólnocie, faktycznej szkody i istnienia związku przyczynowego pomiędzy tym zachowaniem a powoływaną szkodą. Odróżnia się ona od skarg wniesionych na mocy tego systemu tym, że nie wymaga wykazania bezprawnego zachowania pozwanego, czy też w ogóle istnienia zachowania, lecz wyłącznie wykazania wzbogacenia pozwanego bez ważnej podstawy prawnej oraz zubożenia skarżącego związanego z tym wzbogaceniem.

Jednakże mimo tych cech nie można odmówić podmiotowi prawa możliwości wniesienia przeciwko Wspólnocie skargi opartej na bezpodstawnym wzbogaceniu tylko na tej podstawie, że traktat nie przewiduje wyraźnie trybu przeznaczonego dla tego rodzaju skargi. Wykładnia art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, która wykluczałaby tę możliwość, prowadziłaby do rezultatu sprzecznego z zasadą skutecznej ochrony sądowej, usankcjonowanej przez orzecznictwo Trybunału i potwierdzonej w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(por. pkt 49, 50)
Jeżeli chodzi o nałożenie długu celnego w celu przystąpienia do poboru a posteriori należności celnej od przywozu, termin od 8 do 15 dni wyznaczony importerowi podejrzanemu o popełnienie przestępstwa celnego na przedstawienie uwag co do zasady jest zgodny z wymogami prawa wspólnotowego.

Termin taki zasadniczo nie czyni niemożliwym lub nadmiernie uciążliwym wykonywania prawa do obrony przyznanego przez wspólnotowy porządek prawny. W rzeczywistości bowiem przedsiębiorstwa, które mogą zostać objęte postępowaniem, są podmiotami zawodowo trudniącymi się przywozem. Ponadto właściwe uregulowanie wspólnotowe przewiduje, że przedsiębiorstwa te powinny być w stanie uzasadnić na potrzeby kontroli zgodność z prawem wszystkich dokonanych przez nie transakcji. Wreszcie ogólny interes Wspólnoty Europejskiej, a zwłaszcza interes w poborze tych wpływów w jak najkrótszym terminie wymaga, aby kontrola mogła zostać przeprowadzona szybko i skutecznie.

(por. pkt 41, 52; pkt 1 sentencji)
2.

Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Prawo Komisji do wniesienia skargi — Termin — Brak — Wyjątek — Zbyt długi czas trwania postępowania poprzedzającego wniesienie skargi szkodliwy dla prawa do obrony — Ciężar dowodu (art. 226 WE) (por. pkt 26, 27)
O ile w ramach odwołania Trybunał jest właściwy do oceny rozstrzygnięcia prawnego dokonanego w kwestii zarzutów, które były roztrząsane przed Sądem, to musi on także — pod rygorem pozbawienia postępowania odwoławczego istotnej części jego sensu — być właściwy do dokonania oceny skutków prawnych wyciągniętych przez Sąd z takiego rozstrzygnięcia, które stanowią również kwestię prawną i które ponadto nie mogą zostać koniecznie przewidziane przez strony w trakcie postępowania przed Sądem. Z powyższego wynika, że zarzut podniesiony w ramach odwołania wobec skutku prawnego wyciągniętego przez Sąd z rozstrzygnięcia prawnego, jakiego dokonał on w kwestii roztrząsanego przed nim zarzutu, nie może być traktowany jako zmieniający przedmiot postępowania, które toczyło się przed Sądem, w rozumieniu art. 113 § 2 regulaminu Trybunału.

Jest tak w przypadku zarzutu podniesionego przez Komisję, wyciągniętego z okoliczności, że Sąd z naruszeniem zasady proporcjonalności, na podstawie wniosku dotyczącego jedynie obliczania odsetek, stwierdził jakoby nieważność w całości decyzji nakazującej odzyskanie pomocy państwa. Zarzut taki nie stanowi również nowego wniosku, niedopuszczalnego zgodnie z art. 113 § 1 tiret drugie wspomnianego powyżej regulaminu, ponieważ przedstawione przez Komisję przed Sądem żądanie oddalenia skargi na tę decyzję zawiera w sobie również węższe żądanie ewentualnego oddalenia skargi jedynie w części.

(por. pkt 96–101)
Co się tyczy korzyści nienależnie uzyskanych z budżetu wspólnotowego ze względu na nieprawidłowości, których dopuszczono się przed wejściem w życie rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, należy stwierdzić, że poprzez ustanowienie art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia i bez uszczerbku dla ust. 3 tego artykułu prawodawca wspólnotowy określił ogólną regułę przedawnienia, poprzez którą dobrowolnie skrócił do czterech lat okres, w którym władze państw członkowskich, działając w imieniu i na rachunek budżetu wspólnotowego, powinny lub powinny były odzyskać takie nienależnie uzyskane korzyści.

Co się tyczy długów powstałych pod rządami krajowych przepisów o przedawnieniu, które to długi nie uległy jeszcze przedawnieniu, konsekwencją wejścia w życie rozporządzenia nr 2988/95 jest to, że w zastosowaniu art. 3 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia dług taki musi co do zasady ulec przedawnieniu w terminie czterech lat, który zaczyna bieg z datą dopuszczenia się nieprawidłowości. W tych okolicznościach w zastosowaniu omawianego przepisu wszelkie kwoty nienależnie uzyskane przez przedsiębiorców przed wejściem w życie rozporządzenia nr 2988/95 muszą, co do zasady, zostać uznane za przedawnione z braku czynności zawieszającej podjętej w okresie czterech lat następujących po dopuszczeniu się takiej nieprawidłowości, z zastrzeżeniem jednakże możliwości, którą zachowują państwa członkowskie na mocy art. 3 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, ustalenia dłuższych terminów przedawnienia.

Termin przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 ma zatem zastosowanie do nieprawidłowości, których dopuszczono się przed wejściem w życie tego rozporządzenia, i rozpoczyna swój bieg z datą dopuszczenia się rzeczonej nieprawidłowości.

(por. pkt 29, 31–34; pkt 2 sentencji)