Keywords

Summary



Keywords

1. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza – Kryteria oceny

(art. 81 WE)

2. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Osoba prawna odpowiedzialna za prowadzenie przedsiębiorstwa w trakcie naruszenia – Ustanie bytu lub zaprzestanie działalności

(art. 81 ust. 1 WE)

3. Postępowanie – Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania – Przesłanki – Nowy zarzut – Pojęcie

(regulamin postępowania przed Sądem, art. 48 § 2)

4. Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Rozbieżność między decyzją a pismem w sprawie przedstawienia zarzutów – Naruszenie prawa do obrony – Przesłanka

(rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 27 ust. 1)

Summary

1. W szczególnym przypadku, gdy spółka dominująca posiada 100% kapitału swej spółki zależnej, która popełniła naruszenie wspólnotowych zasad konkurencji, istnieje zwykłe domniemanie, że ta spółka dominująca może wywierać decydujący wpływ na zachowanie swej spółki zależnej.

W tych okolicznościach wystarczy, że Komisja wykaże, iż cały kapitał spółki zależnej znajduje się w posiadaniu spółki dominującej, aby przyjąć, że ta ostatnia wywiera decydujący wpływ na politykę handlową swej spółki zależnej. Komisja będzie zatem mogła uznać spółkę dominującą za solidarnie odpowiedzialną za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną, chyba że spółka dominująca, na której spoczywa ciężar obalenia domniemania, przedstawi wystarczające dowody mogące wykazać, że jej spółka zależna działa na rynku w sposób autonomiczny.

(por. pkt 49, 50)

2. Jeżeli podmiot, który popełnił naruszenie reguł konkurencji, podlega zmianom prawnym lub organizacyjnym, skutkiem tych zmian niekoniecznie jest utworzenie nowego przedsiębiorstwa, zwolnionego z odpowiedzialności za naruszenie, jeżeli między tymi podmiotami zachodzi tożsamość z gospodarczego punktu widzenia.

Do celów efektywnego egzekwowania reguł konkurencji może bowiem okazać się konieczne przypisanie odpowiedzialności za naruszenie nowemu podmiotowi prowadzącemu przedsiębiorstwo, które popełniło naruszenie, w sytuacji gdy może on zostać faktycznie uznany za następcę pierwotnego podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo.

To kryterium, zwane kryterium „ciągłości gospodarczej”, może mieć zastosowanie w szczególnych okolicznościach, w szczególności wówczas, gdy osoba prawna odpowiedzialna za prowadzenie przedsiębiorstwa przestała istnieć pod względem prawnym po popełnieniu naruszenia lub w przypadku wewnętrznej restrukturyzacji przedsiębiorstwa w zakresie powiązań strukturalnych między pierwotnym i nowym podmiotem prowadzącym przedsiębiorstwo, jeżeli pierwotny podmiot prowadzący przedsiębiorstwo niekoniecznie przestaje istnieć z prawnego punktu widzenia, ale nie wykonuje już istotnej działalności gospodarczej na danym rynku.

Przedsiębiorstwo nie może skutecznie powołać się na okoliczność, że pomimo jego połączenia ze spółkami stanowiącymi jednostkę gospodarczą odpowiedzialną za naruszenie, w rzeczywistości nie przejęło ono składników majątku i zasobów ludzkich, które miały udział w popełnieniu naruszenia. Kiedy bowiem określone przedsiębiorstwo przestaje istnieć, ponieważ zostało przejęte przez nabywcę, ten ostatni przejmuje jego aktywa i pasywa, łącznie z odpowiedzialnością za popełnione przez to przedsiębiorstwo naruszenie prawa Unii. Przy takim założeniu odpowiedzialność za naruszenie popełnione przez przedsiębiorstwo, które zostało przejęte, może być przypisana nabywcy.

(por. pkt 56–58, 61, 62)

3. Nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Niemniej jednak zarzut, który stanowi rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej, w sposób bezpośredni lub dorozumiany, w skardze wszczynającej postępowanie i który jest ściśle z nim związany, powinien zostać uznany za dopuszczalny.

(por. pkt 73)

4. Gwarancja proceduralna będąca celem art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 polega na stosowaniu zasady przestrzegania prawa do obrony, wymagającej w szczególności, by pismo w sprawie przedstawienia zarzutów skierowane przez Komisję do przedsiębiorstwa, na które zamierza ona nałożyć sankcję za naruszenie reguł konkurencji, zawierało istotne okoliczności uwzględnione przeciw temu przedsiębiorstwu, takie jak zarzucane mu czyny, ich kwalifikacja oraz dowody, na których opiera się Komisja, tak by owo przedsiębiorstwo mogło skutecznie przedstawić swe argumenty w ramach postępowania administracyjnego wszczętego przeciwko niemu.

Niemniej jednak kwalifikacja prawna faktów zawarta w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów z definicji może być jedynie tymczasowa, a późniejsza decyzja Komisji nie może zostać uznana za nieważną tylko dlatego, że ostateczne wnioski wysnute z tych okoliczności faktycznych nie odpowiadają dokładnie tamtej tymczasowej kwalifikacji. Doprecyzowując w ostatecznej decyzji tę kwalifikację pod względem prawnym, Komisja powinna móc przyznać większe znaczenie elementom uznanym wcześniej za drugorzędne, pod warunkiem jednak, że opiera się ona jedynie na tych okolicznościach, co do których zainteresowane strony miały okazję się wypowiedzieć, i że przedstawiła ona w toku postępowania administracyjnego elementy niezbędne do obrony. Komisja musi bowiem wysłuchać adresatów zarzutów i w razie potrzeby uwzględnić ich uwagi przedstawione w odpowiedzi na stawiane zarzuty poprzez zmianę swojej analizy właśnie w celu poszanowania prawa do obrony.

Należy stwierdzić nieważność decyzji opartej na istotnych okolicznościach, w przedmiocie których zainteresowane przedsiębiorstwo nie było w stanie przedstawić swojej obrony, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do innych okoliczności spółka może zostać uznana za odpowiedzialną.

(por. pkt 79–81, 87)