ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
191

Z orzecznictwa wynika bowiem, że państwa członkowskie zobowiązane są zapewnić, by zasady postępowania dowodowego, a w szczególności reguły dotyczące rozłożenia ciężaru dowodu mające zastosowanie do środków zaskarżenia odnoszących się do sporów dotyczących naruszenia prawa wspólnotowego, nie były, po pierwsze, mniej korzystne od reguł mających zastosowanie do podobnych środków zaskarżenia odnoszących się do prawa krajowego, oraz, po drugie, aby nie czyniły one wykonywania przez jednostkę praw przyznanych jej przez wspólnotowy porządek prawny praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zob. wyrok z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawie C-228/98 Dounias, Rec. s. I-577, pkt 69 i przytoczone orzecznictwo).
114

Skutkiem tego Sąd słusznie uznał, ze kodowanie danych w SIG przeprowadzone po dniu 31 sierpnia może być uważane za dokonane po terminie. Tym samym mógł on słusznie uznać w tych okolicznościach, że Komisja, jak to został wskazane w pkt 67 zaskarżonego wyroku, słusznie twierdziła, iż kodowanie uniemożliwiło przystąpienie we właściwym czasie do kontroli administracyjnych, utrudniając tym samym dokonanie kontroli na miejscu, oraz że jak to zostało wskazane w pkt 69 przywołanego wyroku, pewna liczba działek nie została poddana kontrolom na miejscu.
113

Poza tym art. 136 akapit pierwszy WE, który definiuje cele w odniesieniu do których, w dziedzinach określonych w art. 137 WE, Rada może wdrażać, zgodnie z art. 139 ust. 2 WE, porozumienia zawarte pomiędzy partnerami społecznymi na poziomie wspólnotowym, odsyła do Europejskiej karty społecznej, podpisanej w Turynie w dniu 18 października 1961 r., która w części I, pkt 4, wymienia pomiędzy celami, które umawiające się strony zobowiązały się realizować zgodnie z art. 20, należące do części III tej karty prawo wszystkich pracowników do »sprawiedliwego wynagrodzenia, wystarczającego dla zapewnienia im, jak i ich rodzinom, godziwego poziomu życia«.
79

Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa uzasadnienie, jakiego wymaga art. 253 WE, powinno być dostosowane do charakteru rozpatrywanego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 253 WE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (zob., w szczególności, ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Sytraval i Brink’s France, pkt 63; z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawach połączonych C-346/03 i C-529/03 Atzeni i in., Zb.Orz. s. I-1875, pkt 73 oraz z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie C-266/05 P Sison przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I-1233, pkt 80).
19

W ocenie tego sądu do rozpowszechniania dochodzi zwykle wtedy, gdy oryginał utworu lub jego kopie przenoszone są z wewnętrznej sfery przedsiębiorstwa do odbiorców w drodze przeniesienia własności lub posiadania, przy czym przeniesienie posiadania na jedynie ograniczony czas może okazać się w tym względzie wystarczające. Powstaje jednak pytanie, czy za publiczne rozpowszechnianie w inny sposób niż w drodze sprzedaży w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy również uznać działanie polegające na umożliwianiu publiczności dostępu do chronionych prawem autorskim reprodukcji, bez przeniesienia ich własności lub posiadania, a zatem bez przejścia prawa do rozporządzania nimi, w sytuacji, gdy reprodukcje te umieszczone zostały, jak w niniejszej sprawie, w punktach sprzedaży, po to po prostu, by klienci mogli z nich korzystać.
10

Artykuł 6 królewskiego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu stanowi: „Wpis na listę osób wykonujących działalność zawodową zależy od pozytywnego zaliczenia stażu wynoszącego rok. Osoby posiadające [dyplom wymagany przez inne państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej lub państwo będące stroną porozumienia o Europejskim Obszarze Ekonomicznym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3), do dopuszczenia do wykonywania zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami na swym terytorium lub do jego wykonywania] są zwolnione z wymogu odbycia stażu. Jednak w przypadkach wymienionych w art. 4 [ust. 1 lit. b)] dyrektywy [89/48] mogą one zostać zobowiązane, według ich wyboru, do odbycia stażu adaptacyjnego lub przystąpienia do testu umiejętności. […]”.
16

W następnej kolejności Sąd badał sprawę w odniesieniu do 19 statków pozostałych skarżących w pierwszej instancji, stwierdzając, co następuje: „105. Należy stwierdzić, iż art. 4 ust. 2 decyzji 97/413 […] nie nakłada żadnej granicy w zakresie wieku statku, który może skorzystać z powiększenia zdolności połowowej w dziedzinie bezpieczeństwa. Treść tego przepisu, na pierwszy rzut oka, dopuszcza wszelkie powiększenie zdolności połowowej wynikające z poprawy warunków bezpieczeństwa, przy założeniu, że powiększenie to nie powoduje wzrostu nakładu połowowego. Jeżeli Rada zamierzała wyłączyć nowe statki, byłaby to prawdopodobnie sprecyzowała […]. […] 108. Wbrew temu, co utrzymuje Komisja, pojęcie poprawy warunków zawarte w art. 4 ust. 2 decyzji 97/413 nie rozciąga się na poprawę warunków w stosunku do konkretnego statku, ale winno być rozumiane jako odnoszące się do całości floty krajowej. W tym względzie należy stwierdzić w szczególności, że pkt 3.3 załącznika do decyzji 98/125 odnosi się do »programu poprawy warunków bezpieczeństwa« floty krajowej w całości. 109. Należy ponadto uwzględnić cele decyzji 97/413. Decyzja ta ma w istocie na celu ochronę zasobów rybnych w wodach wspólnotowych. Niemniej jednak Rada wzięła pod uwagę »konieczność zapewnienia w ramach wspólnotowej floty rybackiej możliwie najwyższych standardów bezpieczeństwa« (motyw dwunasty). Stąd też włączyła ona art. 3 (dotyczący statków rybackich o długości całkowitej mniejszej niż dwanaście metrów, z wyłączeniem traulerów) i art. 4 ust. 2 do przywołanej decyzji. 110. Wbrew temu, co oświadcza Komisja, wyłączenie nowych statków z reżimu art. 4 ust. 2 decyzji 97/413 nie jest koniecznie dla zapewnienia jej wyżej przywołanego celu. Sąd podkreśla w tym względzie, że przepis ten pozostaje w zgodzie z przywołanym celem w zakresie, w jakim zakazuje on jakiegokolwiek podwyższania nakładu połowowego. Powołując się na znaczne zwiększenie rozmiaru statków, niepowodowane względami bezpieczeństwa, Komisja miała możliwość dokonania analizy każdego konkretnego przypadku, aby ustalić, czy miało miejsce, czy nie powiększenie nakładu połowowego. W istocie ona sama wskazuje, że zakaz tego rodzaju powiększenia zmierza do realizacji ogólnego celu decyzji 97/413, to jest zmniejszenia ilości poławianych ryb we Wspólnocie […]. […] 134. W świetle ogółu poprzedzających uwag należy orzec, że formułując w [spornej] decyzji kryteria nieprzewidziane w przepisach znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, Komisja przekroczyła swe uprawnienia. W konsekwencji należy uznać pierwszy zarzut za zasadny oraz stwierdzić nieważność [spornej] decyzji, bez potrzeby orzekania w przedmiocie pozostałych zarzutów”.
22

Niepewność co do możliwości interpretowania przez sąd krajowy, w następstwie odpowiedzi udzielonej przez Trybunał na pytanie prejudycjalne dotyczące interpretacji dyrektywy, przepisów prawa krajowego z poszanowaniem zasad sformułowanych przez Trybunał (zobacz podobnie wyroki z dnia 5 października 2004 r. w sprawach połączonych od C-397/01 do C-403/01 Pfeiffer i in., Zb.Orz. s. I-8835, pkt 113–116, oraz z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04 Adeneler i in., Zb.Orz. s. I-6057, pkt 110–112) i w świetle tej odpowiedzi, nie może mieć wpływu na ciążący na Trybunale obowiązek orzeczenia w przedmiocie zadanego pytania. Inne rozwiązanie byłoby bowiem niezgodne z samym celem kompetencji przyznanych Trybunałowi w art. 234 WE, które służą co do zasady zagwarantowaniu jednolitego stosowania prawa wspólnotowego przez sądy krajowe (wyroki z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawie C-461/03 Gaston Schul Douane-expediteur, Zb.Orz. s. I-10513, pkt 21, oraz z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie C-344/04 IATA i ELFAA, Zb.Orz. s. I-403, pkt 27).
30

Rząd polski podkreśla, że ograniczenie w czasie prawa do odstąpienia w przypadku umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa w braku informacji lub w przypadku wadliwej informacji co do korzystania z tego prawa, co do zasady, nie jest sprzeczne z dyrektywą dotyczącą sprzedaży obwoźnej. To ograniczenie powinno być jednak ustanowione w taki sposób, aby umożliwić konsumentowi zapoznanie się z przysługującymi mu prawami za pośrednictwem informacji innych niż te przekazane przez przedsiębiorcę. Zdaniem rządu polskiego, rzeczone ograniczenie, które obejmuje również zdefiniowanie okresu czasu, w którym można skorzystać z prawa do odstąpienia, powinno zostać ustanowione, zgodnie z art. 4 akapit trzeci dyrektywy dotyczącej sprzedaży obwoźnej, w ustawodawstwie każdego państwa członkowskiego.
1)

Artykułu 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu nie należy interpretować w ten sposób, że pkt 48 ppkt 7 lit. b) załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., należy stosować do transportu morskiego pomiędzy punktem geograficznym we Wspólnocie Europejskiej a punktem geograficznym położonym w państwie trzecim, przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statku bez wyładowania zwierząt.
29

W tym miejscu należy przypomnieć, że z art. 225 WE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, iż odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych. W związku z tym jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy, a po drugie, do oceny ustalonych okoliczności faktycznych. Kiedy jednak Sąd dokona ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 225 WE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd. Trybunał nie jest zatem właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Z uwagi na to, że dowody te uzyskano w prawidłowy sposób, przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych dowodów. Zatem poza przypadkami wypaczenia dowodów, ocena ta nie stanowi zagadnienia prawnego, które jako takie poddane jest kontroli Trybunału (zob. w szczególności wyroki: z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie C-185/95 P Baustahlgewebe przeciwko Komisji, Rec. s. I-8417, pkt 23 i 24; z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie C-551/03 P General Motors przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-3173, pkt 51 i 52, a także z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie C-328/05 P SGL Carbon przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-3921, pkt 41).
25

Przepisy art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy, zarówno w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia okoliczności faktycznych postępowania przed sądem krajowym, jak i w brzmieniu wynikającym z dyrektywy 2001/115, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2004 r. i z tego względu nie ma zastosowania do sprawy przed sądem krajowym, a także przepisy ust. 5 tego artykułu, mają taki charakter, iż mogą odnosić się co do zasady do zaokrąglonych kwot podatku VAT, zgodnie z tym, co twierdzi sąd krajowy. Niemniej jednak wiadomo, że przepisy te nie przewidują żadnej wyraźnej zasady dotyczącej sposobu, w jakich powinno być dokonywane zaokrąglanie.
28

Zgodnie z art. 160 PDA: „Jeżeli niezatwierdzone przedsięwzięcie zostało zrealizowane, jest w trakcie realizacji lub prawdopodobnie będzie realizowane lub kontynuowane, High Court lub Circuit Court może na wniosek organu właściwego w zakresie zagospodarowania terenu lub każdej innej osoby — niezależnie od tego, czy ma ona interes prawny odnośnie do danego terenu — nakazać postanowieniem, aby wykonała, nie wykonała lub zaprzestała wykonywać to, co w danym przypadku sąd uzna za konieczne i określi w postanowieniu w celu zapewnienia odpowiednio: a) że przedsięwzięcie niezatwierdzone nie będzie realizowane lub kontynuowane; b) że każdy teren, na ile to możliwe, zostanie przywrócony do stanu sprzed rozpoczęcia niezatwierdzonego przedsięwzięcia; c) że każde przedsięwzięcie będzie realizowane zgodnie z odnoszącym się do niego zezwoleniem i zgodnie z warunkami, na jakich zostało wydane to zezwolenie. 2. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli okaże się to konieczne, sąd może nakazać realizację jakichkolwiek prac, włącznie z przywróceniem stanu, rekonstrukcją, usunięciem, zniszczeniem lub przebudową jakiejkolwiek struktury lub elementu”.
1)

Artykuł 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, w okolicznościach takich jak mające miejsce w postępowaniach przed sądami krajowymi, odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie poza okresem zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy nałożonego na zainteresowaną osobę, a zatem ważności tego prawa jazdy, dopóki jego posiadacz nie spełni warunków wymaganych w tym pierwszym państwie członkowskim do wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia wcześniejszego prawa jazdy, w tym badania zdolności do kierowania potwierdzającego, że nie istnieją już powody uzasadniające to cofnięcie. W tych samych okolicznościach przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie, jeżeli na podstawie zapisów w nim zamieszczonych lub innych niepodważalnych informacji pochodzących z państwa członkowskiego wydającego wiadome jest, że gdy to prawo jazdy zostało wydane, jego posiadacz, wobec którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu poprzedniego prawa jazdy, nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego.
70

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania na przedłożone pytania należy odpowiedzieć, iż art. 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, w okolicznościach takich jak występujące w postępowaniach przed sądem krajowym, odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie poza okresem zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy nałożonego na zainteresowaną osobę, a zatem ważności tego prawa jazdy, dopóki jego posiadacz nie spełni warunków wymaganych w tym pierwszym państwie członkowskim do wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia wcześniejszego prawa jazdy, w tym badania zdolności do kierowania potwierdzającego, że nie istnieją już powody uzasadniające to cofnięcie. W tych samych okolicznościach przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie, jeżeli na podstawie figurujących w nim wzmianek lub innych niepodważalnych informacji pochodzących z państwa członkowskiego wydającego wiadome jest, że gdy to prawo jazdy zostało wydane, jego posiadacz, wobec którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu poprzedniego prawa jazdy, nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego.
95

Podkreślić wreszcie trzeba, że o ile art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. nie przewiduje expressis verbis obowiązku przechowywania dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli w Luksemburgu przed rozpoczęciem prac, postanowienie to uściśla, że tożsamość przedstawiciela winna być zakomunikowana właściwym władzom najpóźniej przed świadczeniem zamierzonej pracy. Stąd też wykładnia broniona przez Wielkie Księstwo Luksemburga, zgodnie z którą dokumenty te muszą być dostępne dopiero w dniu rozpoczęcia prac nie znajduje oparcia w spornym przepisie. W każdym razie taki obowiązek przechowywania owych dokumentów wcześniej, niż rozpoczęcie prac, stanowiłby przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług, która musiałaby być przez Wielkie Księstwo Luksemburga uzasadniona argumentami innymi, niż tylko same wątpliwości, co do skuteczności zorganizowanego systemu współpracy i wymiany informacji między państwami członkowskimi, o którym stanowi art. 4 dyrektywy 96/71.
Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. – Komisja przeciwko Niemcom

(sprawa C‑39/06)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pomoc państwa – Dotacje na cele inwestycji i zatrudnienia – Obowiązek odzyskania – Brak wykonania – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieprzestrzeganie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa – Środki obrony – Podanie w wątpliwość zgodności decyzji z prawem – Niedopuszczalność – Granice – Akt nieistniejący (art. 88 ust. 2 akapit drugi WE, art. 226 WE, 227 WE, 230 WE, 232 WE) (por. pkt 18–20)

2. Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot – Uprawnienie Komisji do pozostawienia władzom krajowym zadania dokładnego obliczenia kwot podlegających zwrotowi (art. 88 ust. 2 WE) (por. pkt 37)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 249 i art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji 2003/643/WE z dnia 13 maja 2003 w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH oraz Kahla/Thüringen Porzellan GmbH [notyfikowana jako dokument C (2003) 1520; pomoc nr C‑62/00, ex NN 142/99] (Dz.U. L 227, s. 12) – Niepodjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich kroków koniecznych w celu odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

Sentencja

1) Nie podejmując wszystkich kroków koniecznych w celu odzyskania określonej pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem w art. 1 ust. 2 lit. d) i g) decyzji Komisji z dnia 30 października 2002 r., wymienionej w decyzji 2003/643/WE z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH i Kahla/Thüringen Porzellan GmbH, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 1–3 tej decyzji.
W tym zakresie, jeżeli, zgodnie z tym co wskazuje sąd krajowy, wino do gotowania jest jako takie produktem służącym do wytwarzania środków spożywczych, objętym zakresem zastosowania rozdziału 21 nomenklatury scalonej załączonej do rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), to oznacza to, że ów produkt służący do wytwarzania środków spożywczych zawiera alkohol etylowy należący do pozycji 2207 i 2208 tej nomenklatury.
1)

Artykuł 5 ust. 1 i 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia października 1997 r., powinny być interpretowane w ten sposób, iż uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego nie może zakazać używania przez osobę trzecią w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego z jego znakiem towarowym lub do niego podobnego, jeśli reklama ta spełnia wszystkie warunki dopuszczalności wymienione we wspomnianym art. 3a ust. 1. Jednak, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki, od wystąpienia których art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 uzależnia możliwość zakazania używania oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego, nie jest możliwe, by reklama porównawcza, w której wykorzystano to oznaczenie, mogła spełniać wymóg dopuszczalności wymieniony w art. 3a ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450 zmienionej dyrektywą 97/55.
29

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2006 r. High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court), postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w odniesieniu do cieśnin wykorzystywanych w żegludze międzynarodowej, wyłącznej strefy ekonomicznej lub równoważnej strefy państwa członkowskiego oraz otwartego morza art. 5 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE jest nieważny w zakresie, w jakim ogranicza on wyjątki określone w prawidle 11 lit b) załącznika I oraz prawidle 6 lit. b) załącznika II do konwencji Marpol 73/78 do właścicieli, kapitanów i członków załogi? 2) Czy w odniesieniu do morza terytorialnego państwa członkowskiego: a) art. 4 dyrektywy [2005/35] jest nieważny w zakresie, w jakim zobowiązuje państwa członkowskie do traktowania rażącego niedbalstwa jako podstawy odpowiedzialności za zrzut substancji zanieczyszczających, oraz czy b) art. 5 ust. 1 dyrektywy [2005/35] jest nieważny w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie wyjątków określonych w prawidle 11 lit b) załącznika I oraz prawidle 6 lit. b) załącznika II do konwencji Marpol 73/78? 3) Czy art. 4 dyrektywy [2005/35], który zobowiązuje państwa członkowskie do przyjęcia przepisów krajowych określających rażące niedbalstwo jako podstawę odpowiedzialności i przewidujących sankcje za zrzuty na morzu terytorialnym, narusza prawo nieszkodliwego przepływu przyjęte w konwencji [z Montego Bay], a jeśli tak, to czy art. 4 jest nieważny w tym zakresie? 4) Czy użycie w art. 4 dyrektywy [2005/35] pojęcia rażącego niedbalstwa narusza zasadę pewności prawa, a jeśli tak, to czy art. 4 jest nieważny w tym zakresie?”.
25

Jeżeli chodzi o to, czy naruszenie takiego obowiązku ze strony beneficjenta uprawnia właściwy organ do odmowy wypłaty pomocy finansowej w całości, należy przypomnieć, że zasada proporcjonalności, która stanowi zasadę ogólną prawa wspólnotowego i została wielokrotnie potwierdzona w orzecznictwie Trybunału, szczególnie w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, powinna być przestrzegana jako taka zarówno przez prawodawcę wspólnotowego, jak i ustawodawców i sądy krajowe, które stosują prawo wspólnotowe. Zasada ta wymaga, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów danej regulacji, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować te najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (zob. wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawach połączonych C-37/06 i C-58/06 Viamex Agrar Handel i ZVK, Zb.Orz. s. I-69, pkt 33 i 35 oraz przytoczone tam orzecznictwo).