9

Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 1–16 zaskarżonego wyroku w następujący sposób: „1 W dniu 17 marca 2006 r. Bariatrix Europe Inc. SAS dokonała w [OHIM] zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia […] nr 40/94 […]. 2 Znakiem towarowym, dla którego wniesiono o rejestrację, jest oznaczenie słowne PROTI SNACK. 3 Towary, dla których dokonano zgłoszenia, należą w szczególności do klas 5, 29 i 32 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami […]. […] 5 W dniu 9 marca 2007 r. […] B[.] Rintisch […] wniósł sprzeciw na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 […] wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów, o których mowa w pkt 3 powyżej. 6 Sprzeciw został w szczególności oparty na następujących prawach wcześniejszych: — niemieckim słownym znaku towarowym PROTIPLUS, zgłoszonym w dniu 4 grudnia 1995 r. i zarejestrowanym w dniu 20 maja 1996 r. pod numerem 39549559, wskazującym towary należące do klas 29 i 32; — niemieckim słownym znaku towarowym PROTI, zgłoszonym w dniu 22 stycznia 1997 r. i zarejestrowanym w dniu 3 marca 1997 r. pod numerem 39702429, wskazującym towary należące do klas 29 i 32; — niemieckim graficznym znaku towarowym […], zgłoszonym w dniu 24 lutego 1996 r. i zarejestrowanym w dniu 5 marca 1997 r. pod numerem 39608644, wskazującym towary należące do klas 29 i 32 […]. [….] 8 W celu udowodnienia istnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych wymienionych w pkt 6 powyżej, [B. Rintisch] załączył do sprzeciwu, po pierwsze, świadectwa rejestracyjne wydane przez Deutsches Patent- und Markenamt (niemiecki urząd ds. patentów i znaków towarowych), odpowiednio, z marca 1996 r., października 1996 r. i marca 1997 r., a po drugie, wyciągi z rejestru on‑line Deutsches Patent- und Markenamt z dnia 8 stycznia 2007 r., na których widniały w odniesieniu do każdego z wcześniejszych znaków towarowych w rubryce »Letzter Verfahrensstand« (ostatni etap postępowania) wpis »Marke eingetragen« (znak zarejestrowany), a w przypadku wcześniejszych znaków towarowych nr 39549559 i nr 39608644 w rubryce »Verlängerungsdatum« (data przedłużenia) daty z roku 2006. Tłumaczenie na język postępowania zostało przedstawione tylko dla świadectw rejestracyjnych każdego z wcześniejszych znaków towarowych. 9 W dniu 26 kwietnia 2007 r. OHIM powiadomił [B. Rintischa] […] o dacie wszczęcia spornego etapu postępowania w sprawie sprzeciwu. W powiadomieniu tym OHIM wskazał [B. Rintischowi], że konieczne jest przedstawienie świadectwa przedłużenia rejestracji w odniesieniu do znaków towarowych zarejestrowanych ponad dziesięć lat wcześniej. Ponadto podniósł, że istnienie i ważność wcześniejszych znaków towarowych powołanych na poparcie sprzeciwu powinny zostać wykazane za pomocą oficjalnych dokumentów przetłumaczonych na język postępowania. Dla tego celu OHIM wyznaczył termin na przedstawienie upływający w dniu 27 sierpnia 2007 r. Wreszcie OHIM pouczył [B. Rintischa], że w razie nieprzedłożenia w wymaganym terminie dowodów dotyczących istnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych sprzeciw zostanie odrzucony bez rozpatrywania go co do istoty zgodnie z zasadą 20 ust. 1 rozporządzenia [wykonawczego]. 10 W dniu 25 września 2007 r. [B. Rintisch] między innymi przekazał OHIM dla każdego z wcześniejszych znaków towarowych wyciąg z rejestru on‑line oraz oświadczenie Deutsches Patent- und Markenamt wraz z tłumaczeniem tego oświadczenia na język postępowania. Oświadczenie wskazywało, że prawa do wspomnianych wcześniejszych znaków towarowych zostały przedłużone przed złożeniem sprzeciwu, odpowiednio do 2015, 2016 i 2017 r. 11 W dniu 31 marca 2008 r. Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw na tej podstawie, że [B. Rintisch] nie przedstawił w wyznaczonym terminie dowodu istnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych powołanych na poparcie sprzeciwu. Przede wszystkim Wydział Sprzeciwów uznał, że choć można było stwierdzić na podstawie świadectw załączonych do sprzeciwu z dnia 9 marca 2007 r., iż wcześniejsze znaki towarowe zostały zarejestrowane, odpowiednio, w 1995, 1996 i 1997 r., nie jest to wystarczające do ustalenia ich ważności na dzień 27 sierpnia 2007 r. [...]. Ponadto Wydział Sprzeciwów stwierdził, że zgodnie z zasadą 19 ust. 4 rozporządzenia [wykonawczego] wyciągów z rejestru z dnia 8 stycznia 2007 r. nie można było uwzględnić w celu udowodnienia przedłużenia rejestracji wcześniejszych znaków towarowych, gdyż nie zostały one przetłumaczone na język postępowania. Wreszcie, co się tyczy dokumentów przekazanych w dniu 25 września 2007 r., Wydział Sprzeciwów odmówił ich uwzględnienia na podstawie zasady 20 ust. 1 rozporządzenia [wykonawczego] ze względu na ich przedstawienie po upływie terminu. 12 W dniu 8 maja 2008 r. na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94 […] [B. Rintisch] wniósł odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów do OHIM. W jego ramach [B. Rintisch] zażądał, aby izba odwoławcza odmówiła rejestracji zgłoszonego znaku towarowego z uwagi na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W tym celu do uzasadnienia odwołania dołączył dokumenty przedstawione Wydziałowi Sprzeciwów w dniu 25 września 2007 r. 13 [Sporną decyzją] Czwarta Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie bez rozpatrywania sprzeciwu co do istoty. Uznała, że Wydział Sprzeciwów słusznie stwierdził, iż skarżący nie wykazał należycie w wyznaczonych terminach istnienia i ważności wcześniejszych znaków towarowych powołanych na poparcie sprzeciwu. 14 W szczególności Izba Odwoławcza, po pierwsze, stwierdziła, że świadectwa rejestracyjne dołączone do sprzeciwu z dnia 9 marca 2007 r. nie są wystarczające dla celów udowodnienia, że wcześniejsze znaki towarowe były nadal ważne w dacie wniesienia sprzeciwu. Po drugie, uznała, że brak tłumaczenia wyciągów z rejestru on‑line z dnia 8 stycznia 2007 r. stanowi samo w sobie wystarczające uzasadnienie odmowy ich uwzględnienia. 15 Stwierdziła także, że dokumentów przekazanych w dniu 25 września 2007 r. nie można było uwzględnić na tej podstawie, że zostały one przedstawione po dniu 27 sierpnia 2007 r., dacie upływu terminu wyznaczonego przez OHIM. 16 Wreszcie według Izby Odwoławczej ani Wydział Sprzeciwów, ani ona sama nie dysponowały zakresem swobodnego uznania na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 […] w przedmiocie uwzględniania dokumentów, które nie zostały przedstawione przed upływem terminu wyznaczonego przez OHIM, w świetle zasady 20 ust. 1 rozporządzenia [wykonawczego], która w sposób wyraźny wymaga odrzucenia odwołania w razie przedstawienia dokumentów dowodowych po upływie terminu. Izba Odwoławcza dodała, że w każdym razie, nawet jeśliby należało uznać, że przysługują jej uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie przyjęcia lub nie dokumentów przedstawionych po upływie terminu przed Wydziałem Sprzeciwów, skorzystałaby z nich na niekorzyść [B. Rintischa] […]”.