Sprawa T-187/11

Mohamed Trabelsi i in.

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy — Artykuł 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Skarga o odszkodowanie — Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność”

Streszczenie – wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 28 maja 2013 r.

Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Ograniczenie przez Trybunał – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji – Zamrożenie funduszy osób biorących udział w sprzeniewierzeniu państwowych środków finansowych oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych – Stwierdzenie nieważności prowadzące do stwierdzenia nieważności rozporządzenia i pozbawiające podstawy prawnej każdy środek ograniczający – Ryzyko zaszkodzenia w sposób poważny i nieodwracalny skuteczności wszelkiego zamrożenia aktywów, o jakim, wobec osób, o których mowa w akcie, którego nieważność została stwierdzona, mogłaby w przyszłości zadecydować Rada – Utrzymanie w mocy skutków decyzji, której nieważność została stwierdzona do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania lub do dnia jego oddalenia

Skarga o stwierdzenie nieważności – Właściwość sądu Unii – Żądania zmierzające do uzyskania ochrony jednego ze skarżących lub udzielenia prawa do odpowiedzi jednemu lub kilku skarżącym – Niedopuszczalność

Żadne postanowienie traktatów ani żadna zasada nie przyznają Trybunałowi właściwości do rozpoznania żądania ochrony skarżącego lub udzielenia prawa do odpowiedzi jednemu lub kilku skarżącym. W tych okolicznościach tego rodzaju żądanie należy odrzucić jako wniesione do sądu oczywiście niewłaściwego do jego rozpoznania. (por. pkt 36–38)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 40, 41)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 43, 45)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 46–48)

Prawu utworzonemu na podstawie traktatu UE i traktatu FUE, pochodzącemu z niezależnego źródła, nie można, ze względu na jego szczególną naturę, przeciwstawiać w postępowaniu sądowym jakiegokolwiek wewnętrznego aktu prawnego, gdyż oznaczałoby to zakwestionowanie podstaw prawnych samej Unii. Zatem nie można skutecznie powołać się na przepis prawa krajowego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności aktu Unii. (por. pkt 50, 61)

Z art. 16 ust. 9 TUE, art. 18 ust. 3 TUE oraz art. 2 ust. 5 akapit drugi regulaminu wewnętrznego Rady wynika, że organem posiadającym kompetencję do podpisywania aktów przyjętych przez Radę w składzie zajmującym się sprawami zagranicznymi jest co do zasady wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Ten ostatni jednak może w razie potrzeby zostać zastąpiony przez członka tego składu będącego przedstawicielem państwa członkowskiego sprawującego półroczną prezydencję w Radzie bez upoważnienia do podpisu. (por. pkt 57, 58)

Błąd popełniony przy oznaczeniu znajdującego zastosowanie tekstu prawnego nie może prowadzić do stwierdzenia niedopuszczalności podniesionego zarzutu, jeśli przedmiot i zwięzłe przedstawienie tego zarzutu wynikają ze skargi w sposób wystarczająco jasny. Należy z tego wywieść, że strona skarżąca nie jest również zobowiązana wyraźnie wskazać konkretnej normy prawa, na której opiera swój zarzut, pod warunkiem że jej argumentacja jest wystarczająco jasna, by strona przeciwna i sąd Unii mogli bez trudności określić tę normę. (por. pkt 63)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 66–72)

Artykuł 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantuje prawo własności. Nie jest to jednak uprawnienie absolutne. Z art. 52 ust. 1 tej karty wynika, że – by pozostawać w zgodzie z prawem Unii – ograniczenie wykonywania prawa własności powinno w każdym wypadku spełniać trzy przesłanki. Po pierwsze, ograniczenie powinno być przewidziane ustawą i rozpatrywany środek powinien zatem mieć podstawę prawną. Po drugie, powinno ono odpowiadać celowi interesu ogólnego uznanemu za taki w prawie Unii. Po trzecie, ograniczenie nie może być nadmierne. W odniesieniu do tej ostatniej przesłanki z jednej strony ograniczenie powinno być niezbędne i proporcjonalne do zamierzonego celu, a z drugiej strony nie może zostać naruszona zasadnicza treść danego prawa lub danej wolności. Decyzja wykonująca decyzję o zamrożeniu funduszy skierowaną wobec niektórych osób lub podmiotów w związku z sytuacją w Tunezji, która stosuje kryterium inne niż to przewidziane w decyzji stanowiącej jej podstawę prawną, narusza pierwszą z tych przesłanek. Tak jest, w przypadku gdy tego rodzaju decyzja wykonawcza, która umieściła skarżącego wśród osób objętych zamrożeniem aktywów z tego powodu, że był on objęty śledztwem sądowym w związku z czynami popełnionymi jako część operacji prania pieniędzy, podczas gdy decyzja podstawowa nakłada obowiązek zamrożenia aktywów należących do osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych, w sytuacji gdy, po pierwsze, nie wykazano, że w świetle prawa karnego zainteresowanego państwa pojęcie sprzeniewierzenia państwowych środków finansowych obejmuje pojęcie prania pieniędzy, oraz gdy, po drugie, definicja prania pieniędzy, która wynika z art. 1 ust. 2 dyrektywy 2005/60 w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, nie odpowiada wyłącznie działaniom mającym na celu ukrycie nielegalnego pochodzenia aktywów pochodzących ze sprzeniewierzenia środków państwowych. Tego rodzaju decyzji wykonawczej nie można uznać za przewidzianą ustawą w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. (por. pkt 75, 78–81, 91, 93–96)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 82)

Zobacz tekst orzeczenia. (por. pkt 115)