ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
104

Po trzecie, przeciwnie do twierdzeń skarżącej, wspomniany w pkt 29 niniejszego wyroku obowiązek Komisji w zakresie badania skutków koncentracji dla wszystkich rynków, w odniesieniu do których istnieje ryzyko, że skuteczna konkurencja zostałaby znacząco zakłócona, implikuje, że bez względu na zmiany kierunku prowadzonego przez siebie badania Komisja zobowiązana jest zbadać zgłoszoną koncentrację zarówno w odniesieniu do sektora produktów stosowanych do powlekania, jak i sektora produktów stosowanych do wypełniania papieru. Oba te sektory były bowiem potencjalnie dotknięte skutkami tej koncentracji i były one nawet badane przez Komisję przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jeżeli zaś chodzi o twierdzenia, według których Komisja nie zweryfikowała prawidłowości danych z marca ani też nie ponowiła studium ekonometrycznego przed wysłaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, jak również twierdzenia dotyczące treści tego pisma, to należy przypomnieć, iż kwestie te zostały już omówione w pkt 45–48 niniejszego wyroku.
71

Po drugie, w odniesieniu do argumentu dotyczącego rzekomego naruszenia art. 43 WE i 49 WE, art. 89, 97, 98 i 100 rozporządzenia finansowego oraz art. 135 i 147 rozporządzenia wykonawczego należy przypomnieć, że zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału, znajdującego zastosowanie w stosunku do Sądu na mocy art. 53 akapit pierwszy tego statutu i zgodnie z art. 44 ust. 1 lit. c) regulaminu, skarga powinna określać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Zgodnie z orzecznictwem treść skargi powinna być na tyle jasna i szczegółowa, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi pozwolić na wydanie orzeczenia nawet bez żadnych dodatkowych informacji, jeżeli zajdzie taka potrzeba (wyroki Sądu z dnia 18 września 1996 r. w sprawie T-387/94 Asia Motor France i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-961, pkt 106, oraz z dnia w sprawie T-113/96 Dubois et Fils przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. II-125, pkt 29). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca ogranicza się do powołania się na naruszenie przywołanych przepisów, nie podając żadnej argumentacji na poparcie swego twierdzenia. W konsekwencji w świetle przytoczonych wyżej zasad twierdzenie skarżącej należy odrzucić jako niedopuszczalne.
48

Skarżąca utrzymuje, po trzecie, iż Komisja nie wzięła pod uwagę okoliczności, że aby zatwierdzić dodatkową pomoc poza tą, która została już przyznana, nie jest konieczne, aby istniały nowe, kwalifikujące się do objęcia pomocą, koszty. Istniejąca co do zasady możliwość otrzymania wielu środków pomocowych dla jednego i tego samego planu, a więc w odniesieniu do tych samych, kwalifikujących się do objęcia pomocą, kosztów wynika zasadniczo z motywu piątego rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. L 10, s. 30). Rozwiązanie to ma zastosowanie do pomocy regionalnej pod warunkiem uwzględnienia wynoszącego 35% pułapu pomocy określonego zgodnie z przepisami ram wielosektorowych. Intensywność pomocy na poziomie 35% jest w niniejszej sprawie zgodna ze wspólnym rynkiem, ponieważ wartość czynnika „stanu konkurencji” nie wynosi 0,75, lecz 1.
12

Pismem przesłanym pocztą elektroniczną w dniu 20 lipca 2006 r. Komisja udzieliła następującej odpowiedzi na pismo FSA: „Szanowny Panie [F.]! Nam także jest miło, że w dniu wczorajszym mogliśmy ponownie wyjaśnić stanowisko [Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów] dotyczące kwestii mleka zawierającego antybiotyki oraz serwatki. Po przerwie letniej zamierzamy zaproponować państwom członkowskim instrument prawny, którego celem będzie określenie sposobu postępowania z tymi dwoma składnikami oraz zasad kontroli tych składników przeprowadzanej ilekroć przeznaczane są one do produkcji sera. Dziękujemy za skonsultowanie z nami projektu wiadomości przeznaczonej do rozpowszechnienia w systemie wczesnego ostrzegania. Co się tyczy jej ostatniego zdania, które brzmi »W tej sytuacji władze brytyjskie zezwalają na wprowadzenie do obrotu białego sera produkowanego przez Bowland«, rozumiemy, że jest to stanowisko prezentowane przez FSA, a nie stanowisko [Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów]. Z naszych wczorajszych rozmów wywnioskowaliśmy, że od dnia 26 czerwca (tj. dnia, w którym Bowland wznowiła produkcję) Bowland ponownie wykorzystuje mleko, co do którego nie potwierdzono, że poziom zawartych w nim antybiotyków jest niższy od maksymalnego limitu pozostałości, oraz serwatkę, co do której nieobecność produktów chemicznych nie została potwierdzona przy użyciu odpowiednich narzędzi. Wobec tego [Dyrekcja Generalna ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów] nie może przyjąć oświadczenia zawartego w Państwa wiadomości. Przedstawiony nam projekt tekstu możemy zaakceptować, tylko jeśli potwierdzą Państwo, że te dwa źródła mleka nie są wykorzystywane do produkcji białego sera. Możemy rozpowszechnić Państwa wiadomość w ramach SWO, ale w takim wypadku będzie jej towarzyszyć wiadomość [Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów] wyjaśniająca, że »służby Komisji stoją na stanowisku, że ser biały produkowany przez Bowland nie może być wprowadzany do obrotu«. Z poważaniem, [E. P.]”.
102

Ponadto, z racji tego, że skarżąca mogła, podobnie jak inni producenci, skorzystać z okresu przejściowego, który nastąpił po przyjęciu dyrektywy 2005/53, a zatem po włączeniu chlorotalonilu do załącznika I do dyrektywy 91/414, a w szczególności mogła przedstawić w jego ramach organom krajowym dokumentację zgodną z wymogami załącznika II do dyrektywy 91/414, nie może ona powoływać się na nierówne traktowanie w stosunku do innych producentów tej substancji lub jakiejkolwiek innej substancji przy jej włączeniu do załącznika I do tej dyrektywy. Skarżąca nie wykazała przy tym, że Komisja ustanowiła okresy przejściowe korzystne dla innych producentów przy wprowadzaniu zmian do specyfikacji substancji włączonej już do załącznika I do dyrektywy 91/414.
179

W zakresie, w jakim ETF zmierza, poprzez przedstawioną powyżej argumentację, do wykazania, iż istnieje sprzeczność między domaganiem się, co do zasady, aby decyzja o zwolnieniu stwierdzała w formie pisemnej przyczyny, na których się opiera, a jednoczesnym dopuszczeniem do sytuacji, w której przyczyny te mogą jednak zostać zakomunikowane zainteresowanej osobie w trakcie przeprowadzanych z nią spotkań oraz na etapie odpowiedzi na zażalenie, wystarczy zauważyć, po pierwsze, że nie ma żadnej sprzeczności w fakcie ustanowienia zasady i jednoczesnego przyjęcia, iż mogą wystąpić od niej pewne wyjątki. Po drugie, rozstrzygnięcie przyjęte przez Sąd ds. Służby Publicznej jest zgodne z orzecznictwem, w myśl którego okoliczność, iż zainteresowana osoba zna kontekst, w jakim podjęta została decyzja, może stanowić uzasadnienie tejże decyzji (zob. wyrok Sądu z dnia 14 lipca 1997 r. w sprawie T-123/95 B przeciwko Parlamentowi, RecFP s. I-A-245, II-697, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Podobnie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w odniesieniu do decyzji o awansie i mianowaniu organ powołujący nie jest zobowiązany do uzasadniania decyzji o awansie wobec kandydatów, których nie awansowano i wobec których uzasadnienie takie mogłoby być dla nich niekorzystne (zob. wyrok Sądu z dnia w sprawie T-218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji, Zb.Orz. SP s. I-A-267, II-1221, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo). Z drugiej jednak strony organ powołujący zobowiązany jest do przedstawienia uzasadnienia swojej decyzji o odrzuceniu kandydata na etapie decyzji oddalającej jego zażalenie, ponieważ uzasadnienie tej decyzji uważane jest za zbieżne z decyzją, przeciwko której złożone zostało zażalenie (wyrok Sądu z dnia w sprawie T-586/93 Kotzonis przeciwko EKES, Rec. s. II-665, pkt 105; ww. w pkt 37 wyrok w sprawie Huygens przeciwko Komisji, pkt 107).
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. – Arcandor przeciwko OHIM – dm drogerie markt (S-HE)

(sprawa T‑391/06)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego S‑HE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SHE, wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy She i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy She – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 29–33, 55–68)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2006 r. (sprawa R 301/2006‑1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Karstadt Quelle AG a dm drogerie markt GmbH.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: dm drogerie markt GmbH Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy S-HE dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 16, 18, 24, 25, 28, 32, 38, 41 i 42 – zgłoszenie nr 2766723 Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Arcandor AG, dawniej Karstadt Quelle AG Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy SHE dla towarów z klas 3 i 25, niemiecki graficzny znak towarowy She dla towarów z klas 3, 9, 16, 18 i 25 oraz graficzny międzynarodowy znak towarowy She dla towarów z klas 3, 9, 16, 18 i 25 Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

zero Germany GmbH & Co. KG, dawniej zero International Holding GmbH & Co. KG
75

W tym względzie utrzymuje ona, że sektor słodu we Wspólnocie cechuje tendencja do przenoszenia zdolności produkcyjnych z niewydajnych zakładów produkcji słodu położonych z dala od morza do nowoczesnych, położonych w portach lub nad brzegami ważnych dróg żeglownych zakładów mających łatwy dostęp do jęczmienia do produkcji słodu. Opierając się na dotyczącym słodu sprawozdaniu RM International z dnia 22 kwietnia 2005 r. (zwanym dalej „sprawozdaniem RM International”) oraz na różnych sprawozdaniach H.M.G. twierdzi ona po pierwsze, że ów proces modernizacji doprowadził do wykształcenia się zdolności produkcyjnych ukierunkowanych bardziej na wywóz słodu do państw trzecich, aniżeli na wenątrzwspólnotową wymianę handlową, oraz wyraźniejszego podziału na zakłady produkcji słodu położone z dala od portów, które przeznaczają swoją produkcję na rynki krajowe we Wspólnocie, oraz na zmodernizowane zakłady produkcji słodu przeznaczające swoją produkcję do wywozu na rosnące rynki wywozowe poza Wspólnotą. Po drugie, proces ten wzmacnia tendencja, w której wyniku producenci słodu muszą sprostać wzrastającemu popytowi ze strony spółek piwowarskich na hurtowe dostawy słodu, a tylko nowoczesne, położone w portach zakłady produkcji słodu mogą ów popyt zaspokoić. Po trzecie, skarżąca twierdzi, że proces ten prowadzi do tworzenia raczej jednostek mających łatwy dostęp do jęczmienia do produkcji słodu, aniżeli jednostek niemających takiego dostępu, co skutkuje tym, że zakłady produkcji słodu, które nie mają wystarczająco łatwego dostępu do jęczmienia do produkcji słodu muszą zamknąć jednostki produkcyjne i zastąpić je zmodernizowanymi jednostkami produkcyjnymi położonymi w pobliżu źródeł jęczmienia do produkcji słodu.
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 8 lipca 2009 r. – Zenab przeciwko Komisji

(sprawa T‑33/06)

Wspólnotowe wsparcie finansowe – Program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus) – Zaproszenie do składania wniosków – Odrzucenie wniosku – Zarzucane niezgodne z prawem przekazanie kompetencji delegowanych Komisji – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Dostęp do dokumentów – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie

1. Kultura – Programy wspólnotowe – Program MEDIA Plus (decyzja Rady 2000/821, art. 8 ust. 2, 10) (por. pkt 58–75, 94–128)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty (por. pkt 76)

3. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja Komisji odmawiająca przyznania pomocy finansowej w ramach programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (art. 253 WE) (por. pkt 137–155)

4. Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki (art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 162, 163)

Przedmiot

Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 648599 z dnia 9 listopada 2009 r., oraz po drugie, stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty Europejskiej i nakazanie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 37 807 EUR tytułem odszkodowania za koszty poniesione w ramach procedury zaproszenia do składania wniosków, kwoty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z uwagi na naruszenie reputacji i kwoty odszkodowania za szkody materialne wynikające ze zwłoki w realizacji projektu EuroVOD, jak też powołania biegłego w celu oceny tych szkód.

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
68

W odniesieniu do warunku, że decyzja musi dotyczyć jednostki w sposób bezpośredni, z orzecznictwa wynika, że wspomniany warunek wymaga, by zaskarżony akt wspólnotowy wywoływał bezpośrednio skutek na sytuację prawną tej jednostki lub nie pozostawiał żadnego zakresu uznania po stronie jego adresatów, których obowiązkiem jest go wykonać, co ma mieć charakter automatyczny i wynikać z samej regulacji wspólnotowej, bez potrzeby stosowania przepisów pośrednich (wyrok Trybunału z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie C-386/96 P Dreyfus przeciwko Komisji, Rec. s. I-2309, pkt 43). Podobnie dzieje się w przypadku, gdy dla adresatów możliwość nienadania biegu takiemu aktowi jest czysto teoretyczna, ponieważ ich wola zastosowania się do aktu nie budzi żadnych wątpliwości (ww. wyrok Trybunału w sprawie Dreyfus przeciwko Komisji, pkt 44; zob. także podobnie wyrok Trybunału z dnia w sprawie 11/82 Piraiki-Patraiki i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 207, pkt 8–10). W niniejszym przypadku pismo z dnia nie pozostawiało żadnego zakresu uznania polskim władzom, także w odniesieniu do aspektów, co do których przedstawiły one Komisji w piśmie z dnia inną propozycję.
59

W odniesieniu do solidarnego zobowiązania HCz, RFG, MH i skarżącej Komisja twierdzi, że to do państwa członkowskiego należy odpowiednie wykonanie nakazu zwrotu pomocy publicznej udzielonej HCz. Komisja pragnie zauważyć, że przytoczona w decyzji w sprawie pomocy państwa pierwotna wartość rynkowa składników aktywów przejętych przez skarżącą różni się od wartości księgowej wskazanej w załączniku A.5. Dokładna wartość majątku była niemożliwa do ustalenia przez Komisję. W każdym razie państwo członkowskie w wypadku niemożliwości wykonania decyzji może zwrócić się do Komisji z wnioskiem o współpracę w celu pokonania takich trudności.
48

Skarżąca zarzuca Komisji, że nie określiła w decyzji w sprawie pomocy państwa stopy oprocentowania zwrotu spornej pomocy. Ze względu na brak pięcioletnich międzybankowych stóp transakcji swap w Polsce przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 794/2004 Komisja i Rzeczpospolita Polska powinny były zawrzeć porozumienie. Takie porozumienie powinno wynikać z decyzji w sprawie pomocy państwa lub innej decyzji wydanej przez Komisję, ponieważ jedynie w taki sposób można byłoby umożliwić podmiotom gospodarczym zobowiązanym do zwrotu pomocy publicznej wszczęcie z organami określającymi stopy oprocentowania sporu co do istoty sprawy.
19

Na wstępie należy podnieść, że tak jak stwierdziła Izba Odwoławcza w pkt 22 zaskarżonej decyzji, określenie „cannabis” posiada trzy możliwe znaczenia. Po pierwsze określenie „cannabis” odnosi się do rośliny włóknistej, której wspólna organizacja rynku jest uregulowana w ramach wspólnotowych i której produkcja podlega bardzo restrykcyjnemu prawu w odniesieniu do zawartości tetrahydrokanabinolu (THC), składnika aktywnego konopi, który nie może przekroczyć progu 0,2% [zob. art. 5a zmienionego rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych (Dz.U. L 160, s. 1) oraz art. 7b ust. 1 oraz załączniki XII i XIII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2316/1999 z dnia ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 (Dz.U. L 280, s. 43), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 206/2004 z dnia (Dz.U. L 34, s. 33)]. Po drugie, określenie „cannabis” odnosi się do środka odurzającego zakazanego w większości państw członkowskich. Po trzecie, określenie to oznacza substancję, której ewentualne wykorzystanie lecznicze jest rozważane zgodnie z odpowiedzią Komisji na pytanie pisemne E-0039/02 z dnia , (Dz.U. C 147 E, s. 232).
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. – Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (1000)

(sprawa T‑298/06)

Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 1000 – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 24–31)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2006 r. (sprawa R 447/2006‑4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego 1000 jako wspólnotowego znaku towarowego.

Informacje dotyczące sprawy

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy 1000 dla towarów i usług z klas 16, 28 i 41 – zgłoszenie nr 4372264 Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania





Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
13

W motywie 30 zaskarżonego rozporządzenia stwierdzono zasadniczo, że ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty trzech eksporterów indyjskich, w tym skarżącej, były bardzo zbliżone do MCI, podczas gdy ich ceny eksportowe stosowane w wywozie do państw trzecich były znacznie niższe od cen stosowanych w wywozie do Wspólnoty. Zdaniem Rady fakt ten wskazuje na prawdopodobieństwo, że w przypadku braku zobowiązań ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty zostałyby ujednolicone z cenami takich samych rodzajów produktów stosowanymi w wywozie do państw trzecich. W związku z tym, zdaniem Rady, ceny eksportowe tych eksporterów stosowane w wywozie do Wspólnoty nie mogą zostać użyte do celów ustalenia wiarygodnych cen eksportowych w rozumieniu art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Z tego względu, zgodnie z motywem 31 zaskarżonego rozporządzenia, podjęto decyzję o ustaleniu ceny eksportowej tych eksporterów na podstawie ich cen stosowanych przy sprzedaży do państw trzecich.
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. – Legris Industries przeciwko Komisji

(sprawa T‑376/06)

Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia

1. Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów – Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi – Niedopuszczalność (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)) (por. pkt 30-32)

2. Konkurencja – Reguły wspólnotowe – Naruszenia – Przypisanie – Spółka dominująca i spółki zależne – Jednostka gospodarcza – Kryteria oceny – Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółkę zależną przez spółkę dominującą posiadającą 100% jej kapitału – Spółka zależna posiadana przez spółkę holdingową – Okoliczność niewystarczająca do obalenia domniemania (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 47-54, 58)

Przedmiot

Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza).

Sentencja

1) Skarga zostaje oddalona.
1)

Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza) w zakresie, w jakim dotyczy on okresu od dnia 30 lipca 1996 r. do dnia 31 lipca 1997 r. ze względu na uczestnictwo Kaimer GmbH & Co. Holding KG i Sanha Kaimer GmbH & Co. KG oraz okresu od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 14 lipca 1999 r. ze względu na uczestnictwo Sanha Italia Srl.
2)

IMI plc, IMI Kynoch Ltd, Yorkshire Fittings Ltd, VSH Italia Srl, Comap SA i Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.
2)

Artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie w brzmieniu zmienionym po raz sześćdziesiąty trzeci rozporządzeniem Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. jest nieważny w zakresie w jakim dotyczy skarżących Al-Bashira Mohammeda Al-Faqiha, Tahera Nasufa, Ghunii Abdrabbaha oraz Sanabel Relief Agency Ltd.
1)

Stwierdza się nieważność art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 (Dz.U. L 271, s. 12), zmienionego przez art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006.
Żądanie obniżenia grzywny nałożonej na skarżące na mocy art. 2 lit. d) decyzji Komisji C (2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. odnoszącej się do postępowania zgodnie z art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.645 – Metakrylany).