ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/37

Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2009 r. – Kadi przeciwko Komisji

(Sprawa T-85/09)

2009/C 90/56

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Yassin Abdullah Kadi (przedstawiciele: D. Anderson, QC; M. Lester, Barrister; G. Martin, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1190/2008 w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej sprawie skarżący wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającego po raz 101. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (1) w zakresie w jakim figuruje on w wykazie osób fizycznych i prawnych, jednostek i organizacji których fundusze i zasoby ekonomiczne zostały zamrożone zgodnie z tym rozporządzeniem. Wyrokiem w sprawach połączonych C-402 i C-415/05 Kadi i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji (2) Trybunał stwierdził nieważność rozporządzenia nr 881/2002.

Skarżący podnosi cztery zarzuty na poparcie swej skargi.

Po pierwsze, skarżący podnosi, że zaskarżone rozporządzenie jest pozbawione wystarczającej podstawy prawnej z uwagi na to, iż wydaje się ono zmieniać rozporządzenie 881/2002 przy braku właściwej decyzji ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych, która w przekonaniu skarżącego stanowi warunek wstępny dla dokonania zmiany tego rozporządzenia.

Po drugie, skarżący twierdzi, iż zaskarżone rozporządzenie narusza jego prawo do obrony, jego prawo do bycia wysłuchanym jak również jego prawo do skutecznej ochrony sądowej i nie naprawia naruszeń tych praw stwierdzonych przez Trybunał wyrokiem w sprawach połączonych C-402/05 i C-415/05. Utrzymuje on ponadto, że zaskarżone rozporządzanie nie przewiduje procedury umożliwiającej notyfikowanie skarżącemu dowodów na podstawie których podjęto decyzję o zamrożeniu jego funduszy czy też umożliwiającej mu przedstawienie użytecznych uwag w odniesieniu do tych dowodów.

Po trzecie, skarżący uważa, że Komisja nie wykazała nadrzędnych względów uzasadniających utrzymanie wobec niego zamrożenia funduszy, naruszając jej obowiązek wynikający z art. 253 WE.

Po czwarte, skarżący twierdzi, że Komisja nie dokonała oceny całości właściwych faktów i okoliczności decydując o przyjęciu zaskarżonego rozporządzenia, a tym samym popełniła oczywisty błąd w ocenie.

Po piąte, skarżący utrzymuje, że sporne rozporządzenie stanowi nieusprawiedliwione i nieproporcjonalne ograniczenie jego prawa własności, które nie jest uzasadnione żadnymi przekonywującymi dowodami.

(1) Dz.U. L 322, s. 25.

(2) Dotychczas nie opublikowanym w Zbiorze Orzeczeń.
—

Stwierdzenie nieważności w części art. 2 decyzji Komisji C (2008) 8355 z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie obniżenia udziału Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, przyznanego w ramach jednolitego dokumentu planowania programów dla objętego celem nr 2 regionu Groningen-Drenthe – nr 97.07.13.003 – stosownie do decyzji Komisji C (1997) 1362 z dnia 26 maja 1997 r., w zakresie, w jakim pierwsza z wymienionych decyzji odnosi się do dokonanej korektury ryczałtowej w wysokości 1 139 346,24 EUR i określa kwotę wydatków niekwalifikujących się do dofinansowania łącznie jako 8 441 804 NLG;
—

stwierdzenie nieważności w części art. 2 decyzji Komisji C (2008) 8355 z dnia 11 grudnia 2008 r. o obniżeniu pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, która została przyznana w ramach jednolitego dokumentu programowego regionowi Groningen-Drenthe objętemu celem 2 – nr 97.07.13.003 – zgodnie z decyzją Komisji C (1997) 1362 z dnia 26 maja 1997 r., w zakresie w jakim pierwsza z tych decyzji odnosi się do dokonanej 2 % korekty ryczałtowej w wysokości 1 139 346,24 EUR i wydatków w łącznej wysokości 8 441 804 NLG, które zostały uznane za niekwalifikujące się do objęcia pomocą w formie subsydium, jak również w zakresie w jakim odnosi się ona do korekty ekstrapolacyjnej w wysokości 5,76 % oraz korekty w wysokości 1 160 456 NLG w związku z nieprzeprowadzeniem przetargu w celu udzielenia zamówień, których wartość leży poniżej progów określonych w dyrektywach dotyczących postępowań przetargowych;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 82/33

Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. — Nycomed Danmark przeciwko Europejskiej Agencji Leków

(sprawa T-52/09)

(2009/C 82/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nycomed Danmark ApS (Roskilde, Dania) (przedstawiciele: C. Schoonderbeek, H. Speyart van Woerden, adwokaci)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

— obciążenie Europejskiej Agencji Leków kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi, na podstawie art. 230 WE i art. 73a rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady, o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (zwanej dalej „Agencją”) EMEA-000194-IPI01-07 z dnia 28 listopada 2008 r. o oddaleniu wniosku o zastosowanie zwolnienia na podstawie art. 11 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

Skarżąca wniosła o przyznanie jej powyższego zwolnienia w odniesieniu do środka umożliwiającego obrazowanie w ultrasonokardiografii, który ma być sprzedawany pod nazwą Imagify, przeznaczonego do diagnozowania choroby wieńcowej u dorosłych. Zaskarżoną decyzją Agencja odmówiła przyznaniu skarżącej zwolnienia uzasadniając, że choroba lub stan, do leczenia, których produkt leczniczy jest przeznaczony to nie choroba wieńcowa, lecz wada przepływu mięśniowego występująca również u dzieci.

Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ opiera się na wykładni i stosowaniu pojęcia „choroba lub stan, do leczenia, których produkt leczniczy jest przeznaczony” w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1901/2006, które zdaniem skarżącej są błędne ze względu na nieuwzględnienie wskazań leczniczych opisanych w złożonym równocześnie wspólnotowym wniosku o dopuszczenie do obrotu oraz ze względu na to, że wady przepływu mięśniowego nie stanową choroby ani stanu, lecz są znakiem możliwości wystąpienia różnych chorób.

Skarżąca podnosi również, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na to, że stanowi próbę nadużycia przez Agencję przysługujących jej kompetencji zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b) i art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006, w celu osiągnięcia celu, którego przepisy te nie przewidują, to znaczy obowiązku przedstawienia planu badania pediatrycznego w odniesieniu do wskazań nieobjętych złożonym równocześnie wspólnotowym wnioskiem o dopuszczenie do obrotu.

(1) Rozporządzenie (CE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Radu z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywy 2001/20/WE i 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2006 L 378, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 82/29

Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Engelhorn przeciwko OHIM — The Outdoor Group (peerstorm)

(Sprawa T-30/09)

(2009/C 82/52)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Engelhorn KGaA (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Outdoor Group Limited (Northampton, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji R 167/2008-5 Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2008 r. oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „peerstorm” dla towarów i usług z klasy 25 (wspólnotowy znak towarowy nr 4 115 382)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: The Outdoor Group Limited

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „PETER STORM” dla towarów z klasy 25 (wspólnotowy znak towarowy nr 833 566) oraz brytyjski znak towarowy „PETER STORM” dla towarów z klasy 18

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, oraz zasady 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ uzasadniające utrzymanie praw do znaku używanie nie zostało wykazane w wystarczający sposób.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

(2) Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 82/32

Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2009 r. — Komisja przeciwko Antiche Terre

(Sprawa T-51/09)

(2009/C 82/57)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Dal Ferro, avocat et V. Joris, pełnomocnik)

Strona pozwana: Antiche Terre scarl Società Agricola Cooperativa (Arezzo, Włochy)

Żądania strony skarżącej

— zasądzenie od pozwanej zwrotu kwoty głównej w wysokości 47 933 240 EUR z odsetkami według stawki wskazanej w art. 5.4.3 ogólnych warunków umowy (stawka BCE + 2 %) w dacie uzyskania kwoty (od 4 grudnia 1997 r. dla kwoty 46 197 900 EUR i od 18 grudnia 1997 r. lda kwoty 1 735 340 EUR) i do 1 kwietnia 2003 r., oraz innych odsetek według tej samej stawki od dnia 4 stycznia 2004 r. do rzeczywistej zapłaty z odliczeniem kwoty 461 979 EUR, dokonanej w dniu 25 stycznia 2005 r.;

— tytułem subsydiarnym zasądzenie od pozwanej zwrotu kwoty głównej w wysokości 47 933 240 EUR z odsetkami według stawki przewidzianej w przepisach włoskich w dniu 4 stycznia 2004 r. do rzeczywistej zapłaty z odliczeniem kwoty 461 979 EUR, dokonanej w dniu 25 stycznia 2005 r.;

— obciążenie Antiche Terre Società Agricola Cooperativa kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze wniesione na postawie art. 238 WE Komisja wnosi o zwrot kwot wypłaconych na rzecz Antiche Terre scarl Società Agricola Cooperativa a responsabilità limitata (zwanej dalej: „Antiche Terre” lub „skarżącą”), w ramach programu THERMIE, na realizację jednostki produkcji energii elektrycznej (10 MWe) z zastosowaniem spalania biomasy. Umowa referencyjna (nr BM/188/96) została zawarta pomiędzy pozwaną, będącą koordynatorem, a dwoma innymi spółkami, mającymi siedzibę w Finlandii i Hiszpanii.

Antiche Terze dopuściła się szeregu istotnych opóźnień w uruchomieniu tego projektu; wystąpiła ona i uzyskała przedłużenie terminu na realizację prac. Ponadto pozwana zaproponowała istotne zmiany warunków umowy w zakresie odstąpienia od procesu spalania biomasy i produkcji energii elektryczne w ilości znacznie mniejszej niż uprzednio przewidziana.

Komisja nie mogła zgodzić się na te radykalne zmiany projektu, który nie mógł być finansowany w ramach programu THERMIE.

W konsekwencji stwierdziwszy, że pozwana nie wykonała tej jednostki zgodnie z tym co wskazano w pierwotnie przedstawionym projekcie, Komisja jest zmuszona do rozwiązania umowy BM/188/96 wskazując ponadto, że brak wykonania pierwotnego projekt może prowadzić do odzyskania całości lub części kwot przekazanych pozwanej.

Komisja kilkukrotnie bezskutecznie żądała od Antiche Terre zwrotu wypłaconej tytułem zaliczki kwoty 47 933 240 EUR. Po wykorzystaniu gwarancji i kolejnym żądaniu zwrotu tej kwoty Komisja wystąpiła do Sądu Pierwszej Instancji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/18

Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2009 r. – Deutsche Behindertenhilfe – Aktion Mensch przeciwko OHIM (diegesellschafter.de)

(Sprawa T-47/09)

2009/C 102/29

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Deutsche Behindertenhilfe – Aktion Mensch eV (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann i A. Piltz)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 listopada 2008 r., sprawa R 1094/2008-1;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „diegesellschafter.de” dla usług z klas 35 i 41 (zgłoszenie nr 4 606 372)

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego i nie ma konieczności pozostawienia tworzącego go oznaczenia do swobodnego używania przez wszystkich.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)
—

błędnej wykładni i stosowaniu art. 11 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 2200/96 (1) w zakresie w jakim wbrew temu co twierdzi Komisja rząd francuski spełnił przesłanki ustanowione w tym przepisie, ponieważ każdy producent dysponuje koniecznymi materiałami oraz zgodnie z celami skuteczności gospodarczej realizowanymi przez to rozporządzenie, przechowywanie przez każdego z producentów koniecznych materiałów może w pewnych okolicznościach być lepiej dostosowanie do ich potrzeb do niż korzystanie z jednego centrum sortowania, magazynowania i pakowania, udostępnionego przez organizację producentów;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/31

Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2009 r. – Mojo Concerts i Amsterdam Music Dome Exploitatie przeciwko Komisji

(Sprawa T-90/09)

2009/C 102/46

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Mojo Concerts BV (Delft, Niderlandy) i Amsterdam Music Dome Exploitatie BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: S. Beeston, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

Skarżące wnoszą o:

— stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2008 r. w sprawie inwestycji miasta Rotterdam w kompleks Ahoy (pomoc państwa C 4/2008 [ex N 97/2007, ex CP 91/2007]).

Ich zdaniem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika oczywisty błąd w ocenie popełniony przez Komisję; poszczególne etapy argumentacji są nietrafne lub niewystarczająco uzasadnione.

Skarżące twierdzą po pierwsze, że ustalona wartość czynszu i wartość akcji Ahoy nie odpowiadają warunkom rynkowym. Ponadto inwestycja, która prowadzi jedynie do utrzymania wartości, może jak najbardziej stanowić korzyść. Co więcej, przy ustalaniu wartości czynszu i wartości akcji nie uwzględniono inwestycji. Zdaniem skarżących ograniczenia uzgodnione między miastem i podmiotem eksploatującym ww. kompleks nie stoją również na przeszkodzie temu, by inwestycja prowadziła do powstania nadwyżki wartości. Wreszcie uregulowanie w sprawie podziału zysku nie daje dodatkowej gwarancji w odniesieniu do zgodności transakcji z warunkami rynkowymi.

Skarżące powołują się ponadto na błędy proceduralne i błędy w uzasadnieniu, gdyż Komisja nie uwzględniła przedstawionych przez nie argumentów bądź uwzględniła je w niewystarczającym stopniu, niesłusznie uznała część akt sprawy za poufną i w związku z tym nie udostępniła im całości akt sprawy, wskutek czego doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.
—

oddalenie skargi wniesionej przez Q do Trybunału do spraw Służby Publicznej w sprawie F-52/05 w zakresie, w jakim została uwzględniona przez Sąd do spraw Służby Publicznej;
d)

decyzja Komisji o uznaniu wniosków o wypłatę w ramach działania 1.7 za niedopuszczalne, ze względu na to, że „nie ma wystarczających gwarancji prawidłowego przeprowadzenia operacji współfinansowanych przez EFRR w ramach działania 1.7” nie mogła zostać przyjęta na podstawie drugiej hipotezy zawartej w art. 32 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) (toczące się postępowanie ws. naruszenia prawa wspólnotowego). Mogła ona co najwyżej zostać przyjęta na podstawie pierwszej z hipotez zawartych w tym przepisie (zawieszenie płatności na podstawie art. 39 ust. 2 rozporządzenia nr 1260/99). To jednak doprowadziłoby do powstania sporu, do uniknięcia którego zmierzała Komisja. Wreszcie skarżąca podnosi także naruszenie istotnych przepisów o charakterze formalnym w kontekście braków w uzasadnieniu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/23

Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Micro Shaping przeciwko OHIM (>packaging)

(Sprawa T-64/09)

2009/C 102/36

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Micro Shaping Ltd (Worthing, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Franke)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 grudnia 2008 r. – sprawa R 1063/2008-1 – zakresie dotyczącym zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 006354311 „>packaging”;

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „>packaging” dla towarów i usług z klas 16, 17 i 42 (zgłoszenie nr 6 354 311)

Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego i nie ma konieczności pozostawienia tworzącego go oznaczenia do swobodnego używania przez wszystkich, oraz prawa do bycia wysłuchanym wynikającego z art. 73 rozporządzenia nr 40/94.

(1) Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 102/23

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 grudnia 2008 r. w sprawie F-136/06 Enzo Reali przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2009 r. przez Enzo Reali

(Sprawa T-65/09 P)

2009/C 102/37

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Enzo Reali (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

— uchylenie zaskarżonego wyroku i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu wnosząca odwołanie żąda uchylenia wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-136/06 (1) oddalającego zażalenie skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów, na mocy której podejmując zatrudnienie w Komisji skarżący został zaszeregowany do grupy zaszeregowania i stopnia jako pracownik kontraktowy.

Na poparcie swojego odwołania skarżący podnosi cztery zarzuty.

Po pierwsze podnosi on, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo twierdząc, że zarzut niezgodności z prawem niektórych przepisów ogólnych przepisów wykonawczych (zwanych dalej „OPW”) podniesiony w postępowaniu w pierwszej instancji jest niedopuszczalny, ponieważ nie został podniesiony w zażaleniu w ramach postępowania administracyjnego. Skarżący twierdzi, że kwestia braku kompetencji Komisji, której dotyczy podniesiony zarzut niezgodności z prawem powinna zostać z urzędu podniesiona przez Sąd. Tytułem żądania ewentualnego skarżący twierdzi, że nawet jeżeli Sąd nie był zobowiązany do podniesienia tej kwestii z urzędu, należało ten zarzut uznać za dopuszczalny, ponieważ szczególne kryterium zaszeregowania skarżącego zostało zakwestionowane już w zażaleniu.

Po drugie skarżący twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo skarżącego w ramach oceny dyplomu skarżącego. Skarżący uważa, że oceny waloru jego dyplomu należy dokonać zgodnie z prawem krajowym państwa, w którym dyplom został uzyskany, ponieważ przeprowadzenie takiej oceny należy do wyłącznych kompetencji państw członkowskich, natomiast Sąd arbitralnie ograniczył zakres ustawodawstwa włoskiego i je przeinaczył.

Po trzecie skarżący podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasadę niedyskryminacji skarżącego ramach oceny dyplomów skarżącego i ich porównania z dyplomami osoby, która uzyskała licencjat.

Po czwarte zdaniem skarżącego zaskarżony wyrok zawiera sprzeczność w tym sensie, że Sąd do spraw Służby Publicznej wydaje się uwzględniać prawo włoskie i jednocześnie odmawiać jego stosowania w celu rozstrzygnięcia niniejszego sporu.

(1) Dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.
—

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2008) 6815 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe) oraz uzasadnienia leżącego u podstaw sentencji, w części w jakiej decyzja została skierowana do Compagnie de Saint-Gobain, jak też wyciągnięcie wszelkich wynikających stąd konsekwencji w stosunku do wysokości grzywny;