ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawa C-219/07

Nationale Raad van Dierenkwekers en Liefhebbers VZW i Andibel VZW

przeciwko

Belgische Staat

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia)]

„Artykuł 30 WE — Rozporządzenie (WE) nr 338/97 — Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory — Zakaz utrzymywania ssaków niektórych gatunków wymienionych w tym rozporządzeniu lub nieobjętych nim — Utrzymywanie dozwolone w innych państwach członkowskich”

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. I - 4477

Streszczenie wyroku

Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 28 WE, 30 WE; rozporządzenie Rady nr 338/97)

Artykuły 28 WE i 30 WE rozpatrywane odrębnie lub w związku z rozporządzeniem nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi nie sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi zakaz przywozu, utrzymywania i sprzedaży ssaków należących do gatunków innych niż te wyraźnie wymienione w tych przepisach znajduje zastosowanie do gatunków ssaków nieobjętych załącznikiem A do tego rozporządzenia, jeżeli ochrona lub poszanowanie interesów i wymogów związanych z ochroną dobra zwierząt, ochroną zdrowia i życia zwierząt, jak również ochroną środowiska nie mogą być równie skutecznie zapewnione przy pomocy środków w mniejszym stopniu ograniczających wymianę handlową we Wspólnocie.

Sąd krajowy powinien zbadać:

— czy ustanowienie krajowego wykazu gatunków ssaków, których utrzymywanie jest dozwolone, i późniejsze zmiany w nim są oparte na obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriach;

— czy procedura umożliwiająca zainteresowanym uzyskanie wpisu gatunków ssaków do tego wykazu jest łatwo dostępna, czy możliwe jest zakończenie jej w rozsądnym terminie oraz, jeżeli kończy się wydaniem odmowy wpisu, która powinna być uzasadniona, czy od tej decyzji przysługuje środek zaskarżenia do sądu;

— czy wnioski mające na celu uzyskanie wpisu gatunku ssaków do wskazanego wykazu lub których celem jest uzyskanie indywidualnego odstępstwa zezwalającego na utrzymywanie okazów gatunków niewymienionych w tym wykazie mogą być odrzucone przez właściwe władze administracyjne wyłącznie, jeżeli utrzymywanie okazów tych gatunków stanowi rzeczywiste zagrożenie dla ochrony wyżej wymienionych interesów i wymogów, oraz

— czy przesłanki dotyczące utrzymywania okazów gatunków ssaków nieobjętych tym wykazem są obiektywnie uzasadnione i nie wykraczają poza to, co konieczne dla zapewnienia realizacji celu założonego w ogóle przepisów krajowych

(por. pkt 27–29, 42, 43; sentencja)
1)

Transponując do prawa krajowego przepisy dotyczące wyznaczania przedsiębiorstw do zagwarantowania świadczenia usługi powszechnej, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 2, art. 12 i 13 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) oraz na mocy załącznika IV do tej dyrektywy.
Jeśli do sądu krajowego zwrócono się z wnioskiem o umorzenie należności celnych na podstawie art. 239 ust. 1 kodeksu celnego i z tego względu sąd ten musi wskazać elementy mogące stanowić szczególną sytuację wynikającą z okoliczności nieobejmujących oszustwa ani oczywistego zaniedbania ze strony importera, pytanie o reżim prawny uwag wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej jest istotne. Wynika z tego, że pytanie prejudycjalne dotyczące skutków prawnych, jakie powodują zmiany wprowadzone w tych uwagach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, jest dopuszczalne.

Klasyfikacji camcordera do podpozycji 85254099 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej można dokonać wyłącznie, jeżeli funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon (funkcja DV-in) jest uruchomiona w momencie odprawy celnej lub jeżeli — nawet w przypadku, gdy zamiarem producenta nie było podkreślanie tej właściwości — funkcja ta może zostać uruchomiona później poprzez prostą zmianę ustawień urządzenia przez użytkownika nieposiadającego specjalnych umiejętności, bez dokonywania materialnej modyfikacji camcordera. W przypadku późniejszego uruchomienia konieczne jest również, po pierwsze, aby po dokonaniu tego camcorder działał podobnie do camcordera, którego funkcja DV-in jest uruchomiona w momencie odprawy celnej oraz, po drugie, aby taki camcorder działał w sposób autonomiczny. Występowanie tych przesłanek powinno być możliwe do sprawdzenia w momencie odprawy celnej. Dokonanie oceny, czy przesłanki te zostały spełnione, należy do sądu krajowego. Jeżeli przesłanki te nie zostaną spełnione, camcordery te muszą zostać zaklasyfikowane do podpozycji 85254091 Nomenklatury Scalonej.

(por. pkt 25–27; pkt 1 sentencji)
Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych jest normą, której stosowanie przez państwo członkowskie zakłada uprzednią konsultację z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej oraz przyjęcie przepisów krajowych umożliwiających zaniechanie uznawania osób, w szczególności spółek, mających swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju i prawnie niezależnych, lecz ściśle związanych ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, za odrębnych podatników w zakresie podatku od wartości dodanej, aby zostały one uznane za jednego podatnika, któremu zostaje przyznany jeden indywidualny numer identyfikacji podatkowej dotyczący tego podatku i który w konsekwencji jest wyłącznie uprawniony do składania zgłoszeń w zakresie podatku od wartości dodanej. W braku uprzedniej konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej przepisy krajowe spełniające te kryteria stanowią transpozycję dokonaną z naruszeniem wymogów proceduralnych określonych w art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388.

(por. pkt 23; pkt 1 sentencji)
—

do pozycji CN 6404, jeśli materiał włókienniczy w górnej części sandała, pozbawiony elementów skórzanych, pełni funkcję cholewki, to znaczy jeśli zapewnia wystarczające podtrzymanie stopy, by umożliwić użytkownikowi rzeczonego sandała chodzenie;
Świadczenie takie jak zaliczkę dla bezrobotnych, o którą skarżący ubiegał się na poczet świadczenia z tytułu obniżonej zdolności do pracy bądź inwalidztwa w ramach ustawowego ubezpieczenia emerytalno-rentowego lub wypadkowego, należy uznać za „zasiłek dla bezrobotnych” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1408/71.

W istocie, co się tyczy, po pierwsze, celu tego świadczenia, to ma ono na celu zapewnienie osobie bezrobotnej lub nieuzyskującej żadnego dochodu, ubiegającej się o rentę inwalidzką i znajdującej się w okolicznościach, w których można przewidywać przyznanie takiego świadczenia, środków finansowych pozwalających na zaspokojenie potrzeb w oczekiwaniu na ostateczną decyzję w sprawie złożonego wniosku, a zatem w okresie, w którym istnieje stan niepewności w odniesieniu do możliwości powrotu tej osoby do aktywności zawodowej. Świadczenie to, które jest wypłacane przez właściwe organy ds. bezrobocia, ma co do zasady na celu zastąpienie wynagrodzenia utraconego z powodu bezrobocia, tak aby pomóc w utrzymaniu bezrobotnego pracownika. Co się tyczy podstawy obliczenia wysokości tego świadczenia, jego wysokość jest ustalana w taki sam sposób co zasiłek dla bezrobotnych. Wreszcie w odniesieniu do warunków, od których spełnienia zależy przyznanie tego świadczenia, poza tym, iż kwestię niniejszego świadczenia reguluje ustawa o ubezpieczeniu na wypadek bezrobocia i że jest ono przyznawane przez właściwe organy ds. bezrobocia, to ubiegający się o rentę inwalidzką musi spełnić warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych dotyczące ekspektatywy świadczenia i niewyczerpania okresu pobierania zasiłku W tej sytuacji, bez względu na fakt, że świadczenie to jest związane ze świadczeniem z tytułu inwalidztwa, odnosi się ono bezpośrednio do ryzyka bezrobocia, o którym mowa w przywołanym art. 4 ust. 1 lit. g).

(por. pkt 23, 25, 29, 30, 35, 36; pkt 1 sentencji)
W ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ocena stanu faktycznego sprawy należy w pełni do sądu krajowego. Zatem Trybunał może jedynie orzekać o wykładni lub ważności aktów prawa wspólnotowego w oparciu o fakty przedstawione mu przez sąd krajowy. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy — przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy — zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W konsekwencji jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia.

(por. pkt 27, 52)
Ponadto na obecnym etapie rozwoju prawa wspólnotowego, w ramach którego zaopatrzenie szpitali w produkty lecznicze nie stanowi przedmiotu harmonizacji na szczeblu wspólnotowym, państwom członkowskim pozostawiona zostaje kompetencja do określenia uregulowań w tej dziedzinie, przy czym są one zobowiązane do poszanowania postanowień traktatu, a w szczególności postanowień dotyczących swobodnego przepływu towarów.

Przepisy krajowe, które określają wymogi, jakie muszą spełniać apteki zewnętrzne, by móc zaopatrywać szpitale w produkty lecznicze, i które nie odnoszą się do cech produktów leczniczych, lecz dotyczą jedynie metod ich zbycia, należy uznać za przepisy dotyczące sposobów sprzedaży. Chociaż przepisy te mają zastosowanie, bez różnicy, do wszystkich podmiotów gospodarczych wykonujących działalność na terytorium państwa członkowskiego, które je ustanowiło, mogą skutkować tym, że zaopatrzenie szpitali tego państwa w produkty lecznicze będzie trudniejsze i bardziej kosztowne dla aptek usytuowanych w innych państwach członkowskich niż dla aptek w nim usytuowanych, ponieważ ustanawiają one szereg kryteriów kumulatywnych, które de facto wymagają zaistnienia pewnej bliskości geograficznej pomiędzy apteką dostarczającą produkty lecznicze a szpitalem, do którego są one dostarczane. W konsekwencji tego rodzaju przepisy mogą utrudniać wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie zabroniony na podstawie art. 28 WE.

Jednakże uregulowanie ograniczające swobodę podstawową zagwarantowaną przez traktat, taką jak swobodny przepływ towarów, może być uzasadnione względami ochrony zdrowia publicznego, gdy jest ono odpowiednie do osiągnięcia zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia. W tym zakresie, po pierwsze, rozpatrywane przepisy nadają się do realizacji celu polegającego na zagwarantowaniu pewnego i należytej jakości zaopatrzenia szpitali danego państwa członkowskiego w produkty lecznicze i w związku z tym również do ochrony zdrowia publicznego. Po drugie, przenoszą one w rzeczywistości przez analogię wymogi charakteryzujące system zaopatrzenia wewnętrznego na system zaopatrzenia zewnętrznego. Ponieważ zawarcie umowy zaopatrzenia z apteką innego szpitala lub z apteką zewnętrzną jest podporządkowane spornym przepisom, które przewidują analogiczne warunki do tych, które mają zastosowanie w ramach systemu zaopatrzenia wewnętrznego, a mianowicie wymóg, aby farmaceuta był odpowiedzialny za zaopatrzenie w produkty lecznicze i aby był on jednocześnie w szerokim zakresie i w krótkim czasie dyspozycyjny na miejscu, zapewniają one równoważność i zgodność pomiędzy wszystkimi elementami systemu zaopatrzenia szpitali danego państwa członkowskiego w produkty lecznicze i gwarantują w ten sposób jedność i równowagę tego systemu. W związku z tym przepisy te okazują się konieczne dla realizacji celu polegającego na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego i nie przekraczają granic tej konieczności.

(por. pkt 30, 31, 33–35, 44, 48, 49, 55–57)
Sprawa C-274/07

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Litewskiej

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Usługa powszechna i związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej prawa użytkowników — Artykuł 26 ust. 3 — Jeden europejski numer alarmowy — Udostępnianie informacji o miejscu przebywania osoby wywołującej”

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2008 r. I - 7119

Streszczenie wyroku

Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22, art. 26 ust. 3)

Na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników państwa członkowskie zobowiązane są do zapewnienia, aby przedsiębiorstwa, które eksploatują publiczne sieci telefoniczne, udostępniały władzom zajmującym się ratownictwem informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej, w stopniu, w jakim jest to technicznie możliwe, w odniesieniu do wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego 112.

Przywołany przepis ma na celu podniesienie poziomu ochrony i bezpieczeństwa użytkowników numeru 112 oraz pomoc służbom ratowniczym w wykonywaniu ich zadań.

Z brzmienia i z celu tego przepisu wynika, że nakłada on na państwa członkowskie — z zastrzeżeniem warunku technicznej możliwości — zobowiązanie rezultatu, które nie ogranicza się do wprowadzenia odpowiednich ram regulacyjnych, lecz wymaga, by informacje o lokalizacji osób wywołujących numer 112 były rzeczywiście przekazywane służbom ratowniczym.

Brak nabycia lub dostosowania niezbędnych urządzeń nie może być traktowany jako brak możliwości technicznej w rozumieniu art. 26 ust. 3.

Jeśli chodzi o metodę, jaka musi być stosowana do przekazywania informacji o lokalizacji dzwoniącego na nr 112, przywołany art. 26 ust. 3 nie zawiera żadnej wskazówki w tym zakresie, zostawiając tym samym państwom członkowskim wybór konkretnego sposobu, w jaki zamierzają zapewnić przekazywanie tych informacji.

(por. pkt 38–40, 46, 47)
Jeżeli, jak art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, ten sam przepis tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 97/11, przyznaje państwom członkowskim zakres uznania w celu ustalenia, czy przedsięwzięcie należące do kategorii wymienionych w załączniku II do tej ostatniej powinno podlegać ocenie wpływu na środowisko, to granice tej swobody uznania wyznacza wskazany w art. 2 ust. 1 wspomnianej zmienionej dyrektywy obowiązek poddania ocenie skutków przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji. W ramach wykonywania zakresu uznania państwa członkowskie powinny uwzględniać każde z tych kryteriów w celu ustalenia, czy przedsięwzięcia mogą oddziaływać na środowisko.

W tym względzie zmieniona dyrektywa, w taki sam sposób jak dyrektywa 85/337, nawiązuje do ogólnej oceny wpływu przedsięwzięć lub ich zmiany na środowisko. Sprzeczne i zawężające w stosunku do tego podejścia byłoby uwzględnienie w zakresie oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez przedsięwzięcie lub jego zmianę jedynie bezpośrednich skutków planowanych robót jako takich, z pominięciem skutków wywieranych na środowisko naturalne, które mogą wynikać z użytkowania i eksploatacji systemów będących rezultatem tych robót.

(por. pkt 38, 39)
Wykładni art. 12 ust. 7 dyrektywy 97/33 w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci, zmienionej dyrektywą 98/61, oraz art. 4c dyrektywy 90/388 w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych, zmienionej dyrektywą 96/19, w związku z motywem 5 i 20 dyrektywy 96/19 należy dokonywać w ten sposób, iż krajowy organ regulacyjny nie może zobowiązać operatora sieci mającej wzajemne połączenie z siecią publiczną do zapłaty w 2003 r. na rzecz dominującego na rynku operatora sieci lokalnej opłaty za podłączenie, dodatkowej względem opłaty za połączenie wzajemne, celem wyrównania deficytu, który powstał po stronie tego operatora w związku z udzieleniem dostępu do pętli lokalnej.

Po pierwsze bowiem, taka opłata za podłączenie jest objęta zakresem zastosowania art. 12 ust. 7 dyrektywy 97/33 i w związku z tym podlega ona tym samym wymogom dotyczącym jej ustalenia jak te dotyczące opłaty za połączenie wzajemne sensu stricto, czyli wymaga zachowania zasady określania taryf w zależności od kosztów. Zasada ta, ustanowiona w art. 7 ust. 2 dyrektywy 97/33, zobowiązuje do ustalenia opłaty w zależności od rzeczywistych kosztów. W związku z tym art. 12 ust. 7 dyrektywy 97/33 nie umożliwia krajowemu organowi regulacyjnemu na wydanie zezwolenia na pobieranie opłaty za podłączenie, której wysokość nie jest określona w zależności od kosztów, jeżeli posiada ona te same cechy co opłata za połączenie wzajemne i jest pobierana oprócz tej opłaty.

Po drugie, jedynym skutkiem takiej opłaty jest ochrona dominującego na rynku operatora sieci lokalnej poprzez umożliwienie mu utrzymania kosztu połączeń własnych abonentów poniżej rzeczywistego kosztu i w efekcie finansowania jego deficytu przez abonentów innych operatorów sieci wzajemnie połączonych. Takie finansowanie, wykraczające poza finansowanie obowiązków w zakresie usługi powszechnej, jest sprzeczne z zasadą wolnej konkurencji.

Po trzecie, wprowadzenie takiej opłaty jest niedopuszczalne, jeżeli ma ono miejsce po dniu 1 stycznia 2000 r., który jak wynika z motywów 5 i 20 dyrektywy 96/19 w związku z art. 4c dyrektywy 90/388, był ostateczną datą na dokonanie rzeczonego zrównoważenia taryf przez państwa członkowskie.

(por. pkt 22–24, 28–33; pkt 1 sentencji)
Sprawa C-94/07

Andrea Raccanelli

przeciwko

Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Bonn)

„Artykuł 39 WE — Pojęcie „pracownik” — Pozarządowa organizacja pożytku publicznego — Stypendium doktoranckie — Umowa o pracę — Przesłanki”

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. I - 5942

Streszczenie wyroku

Naukowca przygotowującego pracę doktorską na podstawie umowy o stypendium zawartej ze stowarzyszeniem pożytku publicznego, zarządzającym instytutami badań naukowych, utworzonym według prawa prywatnego danego państwa członkowskiego, można uznać za pracownika w rozumieniu art. 39 WE, jeżeli przez pewien okres wykonuje on czynności pod kierownictwem instytutu należącego do tego stowarzyszenia oraz otrzymuje wynagrodzenie jako świadczenie wzajemne za te czynności. Do sądu krajowego należy sprawdzenie okoliczności faktycznych w celu ustalenia, czy ma to miejsce w sprawie, którą rozpatruje. W tym względzie pojęcie „pracownik” w rozumieniu art. 39 WE ma znaczenie wspólnotowe i nie wolno go interpretować zawężająco. Za „pracownika” należy uznać każdego, kto wykonuje konkretne i rzeczywiste zajęcie, z wyłączeniem działalności, której zakres jest na tyle ograniczony, że jest ona całkowicie marginalna i dodatkowa. Cechą charakteryzującą stosunek pracy jest fakt, że dana osoba wykonuje przez pewien okres na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem świadczenia, za które w zamian otrzymuje wynagrodzenie. (por. pkt 33–35, 37; pkt 1 sentencji)

Organizacja prawa prywatnego pod postacią stowarzyszenia pożytku publicznego jest zobowiązana do przestrzegania wobec pracowników w rozumieniu art. 39 WE zasady niedyskryminacji. Na podstawie tego przepisu z jednej strony swobodny przepływ osób we Wspólnocie Europejskiej oznacza zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy. Z drugiej strony zasada niedyskryminacji, o której mowa w art. 39 WE, jest sformułowana w sposób ogólny i nie odnosi się konkretnie do państw członkowskich lub instytucji prawa publicznego. Tym samym zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową obowiązuje nie tylko w stosunku do działań władz publicznych, lecz obejmuje swym zakresem również przepisy innego rodzaju, które służą zbiorowemu uregulowaniu pracy najemnej i świadczenia usług. Zniesienie przeszkód między państwami członkowskimi w zakresie swobodnego przepływu osób byłoby bowiem zagrożone, jeśli bariery, które początkowo nakładało państwo, mogłyby zostać zastąpione przeszkodami, jakie wynikają z wykonywania uprawnień w zakresie niezależności prawnej przez stowarzyszenia i instytucje, które nie podlegają prawu publicznemu. Zatem w odniesieniu do art. 39 WE, który dotyczy swobody podstawowej i stanowi przykład szczególnego stosowania ogólnego zakazu dyskryminacji z art. 12 WE, zakaz dyskryminacji obejmuje zarówno wszelkie układy regulujące w sposób zbiorowy pracę najemną, jak i umowy pomiędzy osobami fizycznymi. (por. pkt 41–46, 48; pkt 2 sentencji)
W istocie, ponieważ taki podatek akcyzowy opodatkowuje jedynie czynności sprzedaży pojazdów samochodowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju, nie można uznać, że ten podatek jest nakładany w sposób ogólny na wszystkie czynności, których przedmiotem są towary lub usługi, a w związku z tym, że odróżnia się od podatku od wartości dodanej w taki sposób, że nie można go zakwalifikować jako podatku mającego charakter podatku obrotowego w rozumieniu wspomnianego przepisu.

Artykuł 33 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 91/680, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu opodatkowującemu każdą sprzedaż pojazdów samochodowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju.

Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu opodatkowującemu każdą sprzedaż pojazdów samochodowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju w zakresie, w jakim kwota podatku, któremu podlega sprzedaż przed pierwszą rejestracją pojazdów używanych sprowadzonych z innego państwa członkowskiego, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy krajowe uregulowanie ma takie skutki.

(por. pkt 39; pkt 2 sentencji)