ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 20/19

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Belgium przeciwko Komisji

(Sprawa T-347/06)

(2007/C 20/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: AB Nynäs Petroleum (Sztokholm, Szwecja) i Nynas Belgium AB (Zaventem, Belgia) (Przedstawiciele: A. Howard, Barrister oraz M. Dean, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie, w jakim AB Nynas jest w nim pociągnięta do odpowiedzialności solidarnej;

— stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim nakłada się w nim na Nynas grzywnę w wysokości 13,5 mln EUR lub ewentualnie odpowiednie obniżenie grzywny oraz

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. w sprawie COMP/F/38.456 — Asfalt — Niderlandy, w której Komisja uznała, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyły art. 81 WE poprzez regularne wspólne ustalanie dla sprzedaży i zakupu asfaltu drogowego w Niderlandach ceny brutto, jednolitego rabatu od ceny brutto na rzecz przedsiębiorstw budownictwa drogowego uczestniczących w kartelu oraz mniejszego maksymalnego rabatu dla innych przedsiębiorstw budownictwa drogowego.

Na poparcie swej skargi skarżące w pierwszej kolejności podnoszą, że Komisja popełniła błędy co do prawa i błędy w ocenie, uznając spółkę Nynäs Petroleum za solidarnie odpowiedzialną za naruszenie popełnione przez Nynas Belgium, ponieważ Nynas Belgium prowadził działalność jako autonomiczny podmiot prawny, który określał swoją politykę handlową niezależnie od Nynäs Petroleum. Skarżące twierdzą, że Komisja nie wykazała, iż spółka Nynäs Petroleum była uprawniona do kierowania działaniami Nynas Belgium w stopniu pozbawiającym tę ostatnią faktycznej niezależności w określaniu własnego zachowania na rynku.

W drugiej kolejności skarżące stwierdzają, że Komisja naruszyła przepisy komunikatu w sprawie współpracy (1) z naruszeniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady równego traktowania, ponieważ nie uznała wartości informacji dobrowolnie przedstawionych przez skarżące na podstawie pkt B komunikatu w sprawie współpracy oraz odmówiła przyznania skarżącym obniżki z tytułu współpracy. Skarżące wskazują między innymi następujące błędy co do prawa i błędy w ocenie, jakie miała popełnić Komisja:

— Komisja niesłusznie stwierdziła, że informacje przedstawione przez skarżące przez wzgląd na ich charakter nie zwiększyły zdolności Komisji do udowodnienia naruszenia, ponieważ inni uczestnicy naruszenia wcześniej przyznali naruszenie, a inne odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji potwierdziły już istnienie systemu spotkań;

— Komisja niesłusznie stwierdziła, że informacje przedstawione przez skarżące nie przedstawiały istotnej wartości dodanej.

(1) Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3)
—

Część 4 punkt iv) załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158 z 8.7.1995, str. 6);
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 237/12

Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — Lucite International and Lucite International UK przeciwko Komisji

(Sprawa T-216/66)

(2006/C 237/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Lucite International Ltd (Hampshire, Zjednoczone Królestwo) i Lucite International UK Ltd (Lancashire, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: R. Thompson, QC, i S. Rose, Solicitor)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji COMP/F/38.645;

— zastąpienie grzywny nałożonej w art. 2 lit. d) decyzji COMP/F/38.645 grzywną w wysokości 18 268 750 lub inną, niższą kwotą, którą Sąd uzna za słuszną oraz

— obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 2098, wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r., w sprawie COMP/F/38.645 — Metakrylany, w której Komisja stwierdziła, że skarżące naruszyły art. 81 WE oraz art. 51 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez uczestnictwo w kartelu w sektorze metakrylanów, który to kartel polegał na omawianiu cen, uzgadnianiu, stosowaniu i nadzorowaniu porozumień cenowych dotyczących podwyżek cen lub co najmniej ich stabilizacji na aktualnym poziomie, na omawianiu kwestii przeniesienia kosztów dodatkowych usług na klientów, wymianie ważnych z handlowego punktu widzenia i poufnych informacji rynkowych, które dotyczyły przedsiębiorstw oraz na uczestnictwie w regularnie odbywających się spotkaniach i innych formach kontaktu, aby ułatwić popełnienie naruszenia.

Skargę swą skarżące opierają na tym, że, obliczając nałożone na nie grzywnę, Komisja w niewłaściwy sposób zastosowała swe wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien.

W pierwszej kolejności, ustalając kwotę wyjściową grzywny, Komisja nie uwzględniła charakteru, w jakim skarżące uczestniczyły w kartelu i roli, jakiej odegrały w naruszeniu jego podstaw.

Po drugie, Komisja nie uwzględniła w należyty sposób na korzyść skarżących okoliczności łagodzących.
—

nakazanie uchylenia następujących postanowień dyrektywy 2006/132: Artykuł 3 ust. 2 : „do 30 czerwca 2008 r.” Załącznik I : „do 30 czerwca 2008 r.” Załącznik I część A : „do następujących upraw” „— ogórki szklarniowe (zamknięte systemy hydroponiczne), — śliwki (przeznaczone do przetworzenia)” Załącznik I część B : „Państwa członkowskie wymagają przedstawienia dalszych badań w celu uwzględnienia ewentualnych właściwości procymidonu powodujących zaburzenia endokrynologiczne w terminie dwóch lat od przyjęcia przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) wytycznych odnoszących się do badań dotyczących zaburzeń endokrynologicznych. Państwa członkowskie powinny zadbać o to, aby zgłaszający, na wniosek którego procymidon został włączony do niniejszego załącznika, dostarczył Komisji odnośne badania w ciągu dwóch lat od wejścia w życie wyżej wspomnianych wytycznych odnoszących się do badań.”
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 42/29

Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Kaimer i inni przeciwko Komisji

(Sprawa T-379/06)

(2007/C 42/50)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Kaimer GmbH & Co. Holding (Essen, Niemcy), SANHA GmbH Kaimer & Co. KG (Essen, Niemcy) i Sanha Italia srl. (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: J. Brück, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r., zmienionej przez decyzję pozwanej z dnia 29 września 2006 r., doręczonej trzem skarżącym w dniu 5 października 2006 r., dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe),

— ewentualnie skrócenie czasu trwania domniemanego naruszenia popełnionego przez trzy skarżące, które zostało ustalone w art. 1 wspomnianej decyzji oraz uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na trzy skarżące w art. 3 zaskarżonej decyzji,

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe. W zaskarżonej decyzji na skarżące nałożono grzywnę za naruszenie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG. W opinii Komisji uczestniczyły one w szeregu porozumień w formie ustaleń cen, uzgodnień cenników i rabatów, uzgodnień mechanizmów stosowania podwyżek cen, podziału rynków i klientów oraz wymiany innych informacji gospodarczych na rynku miedzianych złączy rurowych i złączy rurowych ze stopu miedzi.

Skarżące przytaczają cztery zarzuty na poparcie swojej skargi.

W pierwszej kolejności skarżące w szczególności podnoszą, że w celu uzasadnienia decyzji pozwana wykorzystała dokumenty, co do których skarżącym odmówiono prawa do obrony.

W drugiej kolejności skarżące w szczególności podnoszą, że Komisja naruszyła wynikający z art. 253 WE obowiązek uzasadnienia. W opinii skarżących zaskarżona decyzja nie została dostatecznie uzasadniona ze względu na nieprawidłowe ustalenie faktów będących przedmiotem postępowania. Ponadto okoliczności odciążające nie zostały uwzględnione, a dowody zostały błędnie ocenione.

W dalszej kolejności skarżące kwestionują uznanie przez Komisję stwierdzonych faktów za złożone naruszenie art. 81 ust. 1 WE.

W czwartej kolejności podnoszą one posiłkowo, że ustalenie wysokości grzywny nastąpiło w oparciu o zbyt długi czas trwania naruszenia, stanowiąc nadużycie władzy, oraz że w stosunku do skarżących nie uwzględniono okoliczności łagodzących.

Ostatecznie skarżące utrzymują, że z uwagi na kwotę grzywny Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności.
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy) w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że BAM NBM i HBG Civiel naruszyły art. 81 WE, w zakresie, w jakim z tego tytułu wymierzono BAM NBM i HBG Civiel grzywny, w zakresie, w jakim BAM NBM i HBG Civiel zostały wezwane do zaprzestania naruszeń i powstrzymania się w przyszłości od działań i zachowań określonych w art. 1 oraz od wszelkich działań i zachowań, które mają taki sam lub podobny cel, lub taki sam lub podobny skutek, oraz w zakresie, w jakim decyzja jest skierowana do BAM NBM i HBG Civiel,
—

stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim jest on do niej skierowany, o ile dotyczy on czasu trwania naruszenia do października 2000 r. oraz odpowiednie obniżenie kwoty grzywny wymierzonej w art. 2 decyzji;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 20/16

Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-343/06)

(2007/C 20/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Shell Petroleum NV (Haga, Niderlandy), The Shell Transport and Trading Company Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV (Capelle aan den IJssel, Niderlandy) (Przedstawiciele: adwokaci O.W. Brouwer, W. Knibbeler i S. Verschuur)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd wnoszą do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (w sprawie COMP/F/38.456 — Asfalt — Niderlandy, zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy ona Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd lub

— tytułem żądania ewentualnego, częściowe stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd naruszyły art. 81 WE w okresie między 1 kwietnia 1994 r. i 19 lutego 1996 r. oraz obniżenie nałożonej na nie grzywny oraz

— w każdym razie, obniżenie grzywny nałożonej na Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd na podstawie decyzji;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd w związku z zapłatą grzywny w całości lub w części albo też z ustanowieniem gwarancji bankowej;

— podjęcie jakichkolwiek innych środków uznanych za właściwe przez Sąd.

Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV wnosi do Sądu o:

— częściowe stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że spółka Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV naruszyła art. 81 WE w okresie między 1 kwietnia 1994 r. i 19 lutego 1996 r. oraz obniżenie nałożonej na nią grzywny oraz

— w każdym razie, obniżenie grzywny nałożonej na Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV na podstawie decyzji;

— obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Shell Verkoopmaatschappij BV w związku z zapłatą grzywny w całości lub w części albo też z ustanowieniem gwarancji bankowej;

— podjęcie jakichkolwiek innych środków uznanych za właściwe przez Sąd.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżące stwierdzają, że błędy co do prawa i błędy w ocenie leżą u podstaw następujących elementów decyzji:

a) stwierdzenia, że Shell Verkoopmaatschappij BV był inicjatorem i liderem kartelu;

b) przypisania The Shell Transport and Trading Company Ltd oraz Shell Petroleum NV odpowiedzialności za naruszenie;

c) podwyższenia grzywny z powodu powtarzających się naruszeń;

d) obliczenia kwoty wyjściowej grzywny dla Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 20/26

Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Heijmans przeciwko Komisji

(Sprawa T-360/06)

(2007/C 20/39)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Heijmans NV (przedstawiciele: adwokaci M.A.F.M. Smeets i A. M. van den Oord

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi o:

— stwierdzenie nieważności w całości lub w części skierowanej do niej decyzji;

— uchylenie nałożonej na nią grzywny lub obniżenie jej kwoty;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.

Skarżąca powołuje się przede wszystkim na naruszenie art. 81 WE oraz art. 2, 7 i 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. Komisja nie udowodniła, że skarżąca stanowi jednolitą organizację składającą się ze środków osobowych, materialnych i niematerialnych, która naruszyła art. 81 WE, regulując kształtowanie się ceny asfaltu w Niderlandach. Ponadto nie istnieje podstawa prawna do pociągnięcia skarżącej do odpowiedzialności solidarnej, jak również to pociągnięcie do odpowiedzialności jest nieproporcjonalne.

Na poparcie skargi podnosi ona ponadto zarzuty i argumenty takiego samego rodzaju, co skarżąca w sprawie T-358/06 Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV przeciwko Komisji.
—

stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie odnoszącym się do skarżących w odniesieniu do okresu od 23 listopada 2001 r. do 1 kwietnia 2004 r.;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 20/22

Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Vermeer Infrastructuur przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-353/06)

(2007/C 20/32)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Vermeer Infrastructuur BV (przedstawiciel: adwokat M. Slotboom)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— tytułem żądania głównego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy),

— tytułem żądania ewentualnego stwierdzenia nieważności art. 1, art. 2 lit. d) i art. 3 decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w nich, że Vermeer uczestniczyła w ustaleniu ceny brutto sprzedaży oraz dostawy asfaltu drogowego w Niderlandach oraz w zakresie, w jakim w tej sprawie nałożono na nią grzywnę oraz zakaz,

— w dalszej kolejności tytułem żądania ewentualnego stwierdzenia nieważności art. 2 lit. d) tej decyzji w zakresie, w jakim wymierzono w nim Vermeer grzywnę,

— w ostatniej kolejności tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny wymierzonej Vermeer w art. 2 lit. d) decyzji,

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (Sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.

Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 81 WE, ponieważ nie udowodniła, że skarżąca uczestniczyła w ustaleniu ceny brutto bitumu lub, że także miała w tym interes. W ten sposób Komisja niesłusznie doszła do wniosku, że dostawcy bitumu i przedsiębiorstwa zajmujące się budową dróg uczestniczyły w jednym i tym samym naruszeniu art. 81 WE.

Skarżąca podnosi także, że Komisja nie udowodniła, iż skarżąca uczestniczyła w zmowie pomiędzy grupą dostawców bitumu a grupą dużych przedsiębiorstw zajmujących się budową dróg po to, aby regularnie ustalać mniejszy rabat ceny brutto dla innych przedsiębiorstw zajmujących się budową dróg.

W dalszej kolejności, zdaniem skarżącej, Komisja naruszyła art. 81 WE oraz wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ nie udowodniła, że skarżąca uczestniczyła w bardzo poważnym naruszeniu art. 81 WE i że udział skarżącej w domniemanym naruszeniu trwał od dnia 1 kwietnia 1994 r. do dnia 15 kwietnia 2002 r. W konsekwencji ustalając wysokość nałożonej grzywny Komisja uwzględniła zbyt długi okres.

Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie art. 253 i istotnych wymogów formalnych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 56/31

Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

(Sprawa T-2/07)

(2007/C 56/61)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M. Rodríguez Cárcamo)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5102 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz grupy projektów 2001 ES 16 C PE 050 (rekultywacja dorzecza Júcar 2001 — grupa 2).

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga dotyczy decyzji Komisji C(2006) 5102 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz grupy projektów nr 2001 ES 16 C PE 050 realizowanych w Hiszpanii pod nazwą „rekultywacja dorzecza Júcar 2001 — grupa 2”.

Skarga dotyczy grupy trzech różnych przedsięwzięć korzystających z całkowitej pomocy w wysokości 11 266 701 EUR, zmniejszonej na mocy zaskarżonej decyzji do kwoty 1 900 281 EUR.

Na poparcie swych żądań państwo skarżące powołuje błędną i niespójną interpretację dyrektywy 93/37/EWG (1) tak co do kryterium doświadczenia (art. 30, ust. 1 i 2) jak i zastosowania systemu cen średnich (art. 30 ust. 1).

Co się tyczy włączenia kryterium doświadczenia do kryteriów udzielania zamówień, nie określonych wyraźnie w znajdujących zastosowanie przepisach, Królestwo Hiszpanii twierdzi, że orzecznictwo wspólnotowe dopuszcza taką możliwość i że posłużenie się tym kryterium nie stanowi ciężkiego i oczywistego naruszenia wspólnotowego porządku prawnego, a co najwyżej stanowić może usprawiedliwiony błąd w stosowaniu prawa wynikający z braku jasności spornego przepisu.

Z drugiej strony państwo wnoszące skargę zaprzecza, by odwołanie do systemu cen średnich, użytego w trakcie analizy oferty najkorzystniejszej ekonomicznie w odniesieniu do projektów będących przedmiotem przetargu, naruszało zasadę równego traktowania, dyskryminując niskie oferty w stosunku do ofert droższych.

Dodatkowo państwo skarżące powołuje się na niezgodność z prawem art. H ust. 2 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 (2), jako że narusza on zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, a konkretnie w stosunku do umowy nr 2000/GV/2005 państwo to podnosi naruszenie zasady proporcjonalności, jak również art. 19 dyrektywy nr 93/37.

(1) Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 1).

(2) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. L 130 z dnia 25.5.1994, str. 1).
—

naruszenie art. 87 ust. 1 WE, jako że zaskarżona decyzja przyjmuje, iż zwolnienie z podatku akcyzowego przewidziane we włoskim porządku prawnym stanowi pomoc państwa. Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że — tak jak potwierdza to treść dyrektywy 2003/96/WE (1) — wspomniane zwolnienia z podatku akcyzowego nie stanowią pomocy państwa, lecz wpisują się raczej w charakter i logikę krajowego systemu podatkowego. W istocie nawet, gdyby chodziło o pomoc państwa, to wspomniana dyrektywa zezwoliłaby na nią, przynajmniej do dnia 31 grudnia 2006 r. Co się tyczy rzekomo selektywnego charakteru omawianych środków, należy zauważyć, że dotyczą one w sposób ogólny wszystkich przedsiębiorstw, które wykorzystują oleje mineralne do produkcji tlenku glinu. Okoliczność, że na obszarze Włoch istnieje tylko jedna fabryka wykorzystująca oleje mineralne w procesie produkcyjnym, ma charakter czysto faktyczny i nie pozbawia środka charakteru generalnego;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129/18

Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2007 r. — BVGD przeciwko Komisji

(Sprawa T-104/07)

(2007/C 129/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Belgische Vereniging van handelaars in- en uitvoerders geslepen diamant (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci: G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 stycznia 2007 r. mocą której Komisja Europejska oddaliła skargę wniesioną przez BVGD w związku z brakiem podstaw wystarczających do nadania skardze dalszego biegu (Sprawa COMP/39.221/B-2-BVGD/De Beers);

— obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/39.221/B-2 — BVGD/De Beers z zakresu konkurencji, mocą której Komisja oddaliła wniesioną przez skarżącą skargę dotyczącą naruszeń art. 81 i 82 WE związanych z systemem „Supplier of Choice ”stosowanym przez Grupę De Beers dla dystrybucji surowca diamentowego.

Skarżąca utrzymuje, że De Beers będąca producentem surowca diamentowego, działająca w opinii skarżącej głównie na poziomie rynku upstream poprzez sprzedaż surowca diamentowego przy zastosowaniu systemu Supplier of Choice dąży do rozszerzenia jej kontroli nad rynkiem, obejmując nią całość procesu od momentu wydobycia surowca w kopalni do przekazania gotowego produktu klientowi, tj. rozszerzenie jej również na działalność na poziomie rynków downstream.

Na poparcie jej skargi, skarżąca utrzymuje w pierwszej kolejności naruszenie uprawnień proceduralnych przysługujących jej jako skarżącej. Skarżąca utrzymuje, że i) Komisja uniemożliwiła jej wykonywanie przysługującego jej na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 773/2004 (1) prawa dostępu do dokumentów, co stanowiło dla Komisji podstawę do przeprowadzenia tymczasowej oceny ii) zarządzając terminami sprawy, Komisja wywarła na skarżącą niepotrzebną presję iii) w korespondencji ze skarżącym Komisja spowodowała zamieszanie co do etapu postępowania oraz iv) Komisja w nienależyty sposób zapewniła udział skarżącego w postępowaniu.

W drugiej kolejności, skarżąca utrzymuje naruszenie przez Komisję pojęcia interesu wspólnotowego, dopuszczenie się przez nią oczywistych błędów w ocenie, naruszenie prawa i naruszenie obowiązku uzasadnienia.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz.U. L 123 z 2004 r., str. 18).