ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
42.

Ograniczenie takie nieprzewidujące postępowania przetargowego nawet w minimalnym zakresie, również przy braku decyzji o udzieleniu lub odnowieniu koncesji należy przypisać zainteresowanemu państwu członkowskiemu. Do państw członkowskim należy bowiem przyjęcie środków niezbędnych dla dostosowania ich prawa krajowego do prawa wspólnotowego. Zarówno z art. 86 ust. 1 WE — gdy chodzi o przedsiębiorstwa publiczne korzystające z praw wyłącznych — jak i z art. 10 akapit drugi WE w związku z art. 43 WE i 49 WE — gdy koncesjonariusz nie jest objęty sytuacją, o której mowa w art. 86 WE — wynika, że państwa członkowskie zobowiązane są do wyeliminowania wszelkich środków sprzecznych z traktatem, w celu zapewnienia skuteczności prawa wspólnotowego. Wynika z tego, że państwa członkowskie muszą nie tylko zapewnić przeprowadzenie postępowania przetargowego między potencjalnymi operatorami podczas udzielenia lub odnawiania koncesji na usługi dystrybucji, lecz również uczynić wszystko, by koncesje udzielone pierwotnie bez przeprowadzenia postępowania przetargowego zostały doprowadzone do zgodności z prawem wspólnotowym.
115.

W wyroku z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie SFEI i in. przeciwko Komisji ( 38 ) Trybunał uznał, że akt umorzenia postępowania w sprawie skargi do Komisji opartej na art. 82 WE stanowi akt zaskarżalny z następujących przyczyn. Po pierwsze, instytucja, która posiada kompetencję do stwierdzenia naruszenia i nałożenia za nie sankcji i do której jednostki mogą skierować skargę, jak ma to miejsce w przypadku Komisji w zakresie prawa konkurencji, musi wydać akt wywołujący skutki prawne w chwili zakończenia postępowania rozpoczętego w następstwie tej skargi. Następnie, akt umorzenia postępowania w sprawie skargi do Komisji nie może być traktowany jako akt o charakterze wstępnym lub tymczasowym. W odróżnieniu bowiem od komunikatu, który ma na celu umożliwienie zainteresowanym przedsiębiorstwom wyrażenia swego punktu widzenia w przedmiocie zarzutów sformułowanych przez Komisję i który nie określa w sposób ostateczny jej stanowiska, akt umorzenia postępowania w sprawie skargi do Komisji stanowi ostateczne stadium procedury: nie zostanie po nim bowiem wydany żaden akt, który mógłby stanowić przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności ( 39 ).
114.

Uwzględniając powyższe uwagi, proponuję, aby Trybunał odpowiedział w następujący sposób na pytania przedłożone przez Verwaltungsgericht Sigmaringen i Verwaltungsgericht Chemnitz: Artykuły 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy należy rozumieć w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, by państwo członkowskie odmówiło uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, gdy posiadaczowi tego prawa jazdy w tym pierwszym państwie członkowskim cofnięto prawo jazdy z tego powodu, że kierował on pojazdem pod wpływem alkoholu lub narkotyków, jak również z tego powodu, że ponowne wydanie mu prawa jazdy z uwagi na stwarzane przez niego zagrożenie zostało uzależnione od pomyślnego przejścia badania medyczno-psychologicznego i jeżeli w państwie członkowskim wydającym prawo jazdy nie przeprowadzono badania, którego poziom byłby porównywalny z badaniem wymaganym w tym pierwszym państwie. Ponadto art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 należy rozumieć w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, by państwa członkowskie podejmowały środki tymczasowe, takie jak zawieszenie prawa jazdy na czas badania przez państwo członkowskie wydające, czy zostały spełnione warunki uzyskania tego prawa jazdy, jeżeli jego posiadacz przejawia zachowania potencjalnie niebezpieczne.
28.

O ile prawdą jest, że w ramach art. 234 WE, do sądu krajowego rozpatrującego spór należy ocena konieczności wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym i zasadności tego pytania, to jednak również prawdą jest, że to do Trybunału w razie potrzeby należy zbadanie jego własnej właściwości oraz okoliczności, w jakich skierowano do niego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ( 10 ).
61.

Dodam ponadto, że na konkretnej płaszczyźnie, wykraczającej jednak ponad to, co jest konieczne, aby udzielić odpowiedzi na pierwszą część drugiego pytania prejudycjalnego ( 37 ), z trudem można sobie wyobrazić, że H3G może w nieuzasadniony sposób ciągnąć korzyści z używania w spornej reklamie obrazów bąbelków podobnych do znaków towarowych z bąbelkami O2, jeżeli zauważyć, że przedmiotowa reklama wyraźnie identyfikuje również konkurenta poprzez odniesienia do znaku towarowego O2, którego dopuszczalność użycia nie została podważona przez O2, oraz że, jak wynika z postanowienia odsyłającego, w kontekście telefonii komórkowej konsumenci kojarzą obraz bąbelków z O2. Jeżeli zatem efekt powiązania z konkurentem następuje w wyniku odniesienia do znaku towarowego O2, czego O2 nie kwestionowała, nie widzę, jakie nieuzasadnione korzyści mogłaby wyciągnąć H3G z używania w spornej reklamie również znaków podobnych do znaków towarowych z bąbelkami, do których uprawniona jest właśnie O2.
16.

Prawdą jest, że celem obywatelstwa Unii, będącego „statusem o charakterze podstawowym obywateli państw członkowskich” ( 8 ), nie jest rozszerzenie przedmiotowego zakresu stosowania traktatu na sytuacje wewnętrzne niemające związku z prawem wspólnotowym ( 9 ). Jednakże wśród sytuacji, które wchodzą do zakresu prawa wspólnotowego znajdują się i te, które dotyczą korzystania z podstawowych swobód gwarantowanych w traktacie WE, w szczególności te dotyczące swobody przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, o której mowa w art. 18 WE ( 10 ). Ponadto H. Nerkowska osiedlając się w Niemczech skorzystała ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, którego jest obywatelem, i to właśnie ze względu na jej miejsce zamieszkania władze polskie odmówiły jej wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy, do której ma prawo. Nie można uznać skorzystania z uprawnienia gwarantowanego prawem wspólnotowym, mającego wpływ na wypłatę świadczenia przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe za sytuację czysto wewnętrzną ani za pozbawioną jakiegokolwiek związku z prawem wspólnotowym ( 11 ).
32.

Artykuł 3 dyrektywy 2005/53 stanowi: „Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG państwa członkowskie zmienią lub wycofają istniejące zezwolenia dotyczące środków ochrony roślin zawierających [określone chemikalia] jako substancje czynne do dnia 31 sierpnia 2006 r. Do tego dnia sprawdzą w szczególności, czy spełnione zostały warunki podane w załączniku I do tej dyrektywy w odniesieniu do [określonych chemikaliów], z wyjątkiem tych, które podano w części B wpisów dotyczących danych substancji czynnych, jak również czy posiadacz zezwolenia posiada dokumentację spełniającą wymagania załącznika II do tej dyrektywy zgodnie z warunkami jej art. 13 lub ma do niej dostęp. 2. W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin zawierającego [określone chemikalia] jako albo jedyną substancję czynną, albo jedną z kilku substancji czynnych, z których wszystkie zostaną wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, najpóźniej do dnia 28 lutego 2006 r. państwa członkowskie dokonają ponownej oceny takiego środka zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymagania załącznika III do tej dyrektywy oraz biorąc pod uwagę część B wpisów w załączniku I do tej dyrektywy, dotyczących [określonych chemikaliów]. Na podstawie tej oceny ustalą, czy produkt spełnia warunki podane w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG […]”.
84.

Z uwagi na powyższe proponuję, aby Trybunał udzielił następujących odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione przez Finanzgericht Köln: Na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. i rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 także zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 oraz z uwzględnieniem prawa do swobodnego przepływu osób oraz zasady równego traktowania osoba znajdująca się w sytuacji takiej jak w sprawie rozpatrywanej przez sąd krajowy nie może ubiegać się o zastosowanie wobec niej ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania, aby otrzymywać świadczenia na dzieci przewidziane w tymże prawie, bez względu na fakt, czy po każdym dniu pracy osoba ta powraca do miejsca zamieszkania rodziny.
134.

W pkt 33 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że zwolnienie wywozu „is justified by the fact that aggregate in the United Kingdom may be exempted if it is used for exempt processes […]. Since the United Kingdom authorities have no control over the use of aggregate outside their jurisdiction, the exemption for exports is necessary in order to provide legal certainty to aggregates exporters and to avoid imposing an unequal treatment on exports of aggregate that would otherwise qualify for an exemption within the United Kingdom”.
15.

Do Komisji wpłynęła skarga, z której wynikało, że Hiszpania w niewłaściwy sposób dokonała transpozycji dyrektywy do prawa krajowego. W dniu 13 lipca 2005 r. Komisja skierowała do Hiszpanii wezwanie do usunięcia uchybienia, w którym wskazała, że ustawa 3/2004 narusza art. 3 dyrektywy między innymi w ten sposób, że pozwala na odroczenie płatności za niektóre artykuły spożywcze i konsumpcyjne do 90 dni oraz że nie ogranicza terminu zapłaty do 60 dni przed dniem 1 lipca 2006 r.
29.

Rząd niderlandzki i Komisja w swych uwagach pisemnych twierdzą przede wszystkim, że ani art. 39 WE, ani art. 56 WE nie mają zastosowania w sytuacji, jaka występuje w postępowaniu przed sądem krajowym. Odnośnie do swobody przepływu pracowników uważają, odnosząc się do wyroków w sprawie Werner ( 7 ) i w sprawie Turpeinen ( 8 ), że obywatel państwa członkowskiego nie może powoływać się na tę swobodę, jeśli pracuje na stałe w swoim państwie pochodzenia i jedynie przeniósł swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego. Odnośnie do art. 56 WE uważają, opierając się na wyroku w sprawie van Hilten-van der Heijden ( 9 ), że samo przeniesienie miejsca zamieszkania z jednego państwa członkowskiego do innego nie stanowi przepływu kapitału. Niemniej jednak Komisja proponuje zbadanie sytuacji leżącej u podstaw postępowania przed sądem krajowym w świetle art. 18 WE, co powtórzyła w trakcie rozprawy.
47.

Biorąc pod uwagę powyższe, proponuję odpowiedzieć na pytania prejudycjalne w ten sposób, że po pierwsze, pkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy 91/628 ustanawia podstawowe wymogi mające zastosowanie do transportu morskiego, w tym także transportu promem typu ro-ro, o którym mowa w pkt 48 ppkt 7 lit.b) tego załącznika. Po drugie, istnienie związku pomiędzy okresem transportu drogowego poprzedzającego transport promem typu ro-ro i następującego po nim zależy od tego, czy został osiągnięty maksymalny czas transportu określony w pkt 48 ppkt 4 lit d) zgodnie z odesłaniem zawartym w 48 ppkt 7 lit b) załącznika do dyrektywy 91/628. W związku z tym, jeżeli czas transportu promem typu ro-ro nie osiąga długości czasu maksymalnego, który wynosi 28 godzin, okres transportu drogowego może rozpocząć się bezpośrednio po przybyciu do portu przeznaczenia. Aby obliczyć długość tego okresu w sposób zgodny z dyrektywą 91/628, należy uwzględnić długość okresu transportu drogowego poprzedzającego transport promem typu ro-ro, chyba że okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny zgodnie z pkt 48 ppkt 5 załącznika do dyrektywy 91/628 zneutralizował okres transportu drogowego poprzedzającego rejs. Do sądu krajowego należy ocena, czy w zawisłej przed nim sprawie przewóz będący przedmiotem sporu odpowiada wyżej wymienionym warunkom.
61.

W odniesieniu do ewentualnych trudności praktycznych o charakterze administracyjnym w określeniu wartości udziałów w spółkach mających siedzibę w innych państwach członkowskich należy, tak jak uczyniły to HBV i Komisja, przypomnieć, że istnieje dyrektywa 77/799, która zgodnie z jej art. 1 ust. 1 znajduje zastosowanie również do podatku od majątku ( 34 ). Przewiduje ona, że właściwe władze państwa członkowskiego mogą zwrócić się do właściwych władz innego państwa członkowskiego o pomoc w uzyskaniu wszelkich informacji, które pozwolą na prawidłowe określenie wysokości podatku ( 35 ).
90.

W tym kontekście należy przede wszystkim wskazać art. 2 konstytucji, który z jednej strony gwarantuje prawo narodowości i regionów Hiszpanii do autonomii, a jednocześnie nakłada na nie obowiązek solidarności. Ponadto zasada solidarności określona jest w art. 138 i 156 konstytucji. Czy zakres autonomii jest na tyle szeroki, że regiony mogą znaleźć się w sytuacji wzajemnej konkurencji podatkowej, czy też jest to sprzeczne z zasadą solidarności? Stanowi to zasadniczą kwestię całego sporu, a udzielenie na nią odpowiedzi należy nie do Trybunału, lecz do sądów krajowych.
212.

W zakresie w jakim Komisja zarzuca, iż nie można usprawiedliwiać tego, iż przedsiębiorstwa przyjmują ograniczenia konkurencji na jednostronnej podstawie w celu ograniczenia niekorzystnych skutków uregulowań krajowych, zarzut ten należy oddalić, ponieważ GSK powołuje się także na to, że OWS przyczyniły się do wystąpienia odczuwalnej obiektywnej korzyści w postaci popierania postępu technicznego w rozumieniu art. 81 ust. 3 WE. Wreszcie, wbrew zarzutowi Komisji, nie stanowi także sprzecznego uzasadnienia to, że Sąd z jednej strony stwierdza wprawdzie w pkt 192 zaskarżonego wyroku, a zatem w ramach analizy art. 81 ust. 1 WE, że cechy szczególne sektora produktów leczniczych, w szczególności istnienie krajowych uregulowań cenowych, nie wykluczają istnienia ograniczenia konkurencji, a drugiej strony zwraca uwagę na to, że Komisja w ramach swojej kompetencji do ustanawiania na podstawie art. 81 ust. 3 WE wyłączeń spod zakazu przewidzianego w art. 81 ust. 1 WE musi uwzględniać cechy szczególne sektora produktów leczniczych.
13.

Przy ustalaniu szkody dla wspólnotowego przemysłu Rada wzięła w szczególności pod uwagę, że od roku 2000 do okresu objętego dochodzeniem (od 1 kwietnia 2001 r. do 31 marca 2002 r.) przywozy CD-R z Indii do Wspólnoty wzrosły, a ceny sprzedaży CD-R we Wspólnocie spadły w tym samym okresie o 59%, przy czym w okresie objętym dochodzeniem wynosiły one średnio o 17,7% mniej niż ceny sprzedaży niepokrywające kosztów w przemyśle we Wspólnocie. Rada porównała przy tym dane, które wynikały z danych Eurostatu, z danymi przedstawionymi przez wnoszącą odwołanie i doszła do wniosku, że prowadziły one do porównywalnych wyników ( 10 ). Jeśli chodzi o poziom zapasów, Rada dla okresu odniesienia (1 stycznia 1998 r. do końca okresu objętego dochodzeniem) stwierdziła trend negatywny ( 11 ).
17.

Uznając, że poprzez to, iż Landkreise oraz Stadtreinigung Hamburg, działając jako strony umowy, zawarły z wolnej ręki umowę dotyczącą unieszkodliwiania odpadów bez przeprowadzania postępowania przetargowego i bez udzielania zamówienia na poziomie wspólnotowym, Republika Federalna Niemiec mogła naruszyć przepis art. 8 w związku z przepisami tytułów III–VI dyrektywy 92/50, Komisja w dniu 30 marca 2004 r., działając na podstawie art. 226 WE, wystosowała do Republiki Federalnej Niemiec wezwanie do usunięcia uchybienia.
36.

Po drugie, sporne przepisy prawa włoskiego wykraczają poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celu ochrony zdrowia, ponieważ można to zapewnić za pomocą środków mniej restrykcyjnych dla swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu kapitału. W szczególności obowiązek obecności farmaceuty w aptece wystarczyłby do tego, by zagwarantować klientowi usługę świadczoną zgodnie z odpowiednimi kwalifikacjami. Ponadto w stosunku do prowadzących apteki można by zastosować system odpowiednich kontroli i skutecznych sankcji. System taki pozwoliłby na sprawdzenie i zapewnienie prawidłowego funkcjonowania aptek w dążeniu do ochrony zdrowia pacjentów. Podobnie do umowy o pracę między właścicielem a farmaceutą odpowiedzialnym za prowadzenie apteki można by włączyć klauzulę o współodpowiedzialności. Tego rodzaju solidarna odpowiedzialność gwarantowałaby, że obydwie strony miałyby motywację do tego, by wypełniać cele i obowiązki z zakresu usługi publicznej związane z prowadzeniem apteki.
49.

Komisja zwróciła uwagę na trudności napotkane przez trzy zakłady ubezpieczeń z Francji, Belgii i Irlandii, które oferowały obowiązkowe ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych we Włoszech w ramach swobody świadczenia usług. Pierwszy przypadek dotyczył francuskiego zakładu ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, mającego oddziały w 14 państwach członkowskich, w których prowadzi podobny zakres działalności, obejmujący ubezpieczenia handlowe i przemysłowe oraz oferuje ubezpieczenia komunikacyjne dla dużych parków samochodowych. Od 2003 r. ISVAP twierdził, że ze względu na stosowane przez siebie taryfy przedsiębiorstwo to próbuje obchodzić obowiązki ciążące na nim na mocy art. 11 ustawy nr 990. ISVAP żądał od tego zakładu, by regularnie informował go o swoich taryfach składek i by oferował taryfy wszystkim kategoriom ubezpieczających na wszystkich obszarach geograficznych, włączając w to te, co do których zakład ten nie miał zamiaru się angażować. ISVAP nałożył na to przedsiębiorstwo kary wynoszące milion EUR. Komisja podała również przykład belgijskiego zakładu ubezpieczeń mającego oddziały w 13 państwach członkowskich, oferującego przedsiębiorstwom międzynarodowym, w ramach swobody świadczenia usług, między innymi przedmiotami ubezpieczenia także ubezpieczenia komunikacyjne. W 2003 r. ISVAP stwierdził, że zakład obchodzi obowiązki wynikające z art. 11 ustawy nr 990, a w szczególności, że stosowane przez niego taryfy są znacząco wyższe od średniej rynkowej i mają na celu obejście obowiązku ubezpieczania. ISVAP nałożył na belgijski zakład kary w wysokości miliona EUR. Wreszcie Komisja powołała się na zakład ubezpieczeń z siedzibą w Irlandii, będący częścią międzynarodowej grupy zajmującej się wynajmem samochodów. Zakład, mający oddziały w ośmiu państwach członkowskich, jest niewielką jednostką zatrudniającą jedynie dziesięciu pracowników, zapewniającą ochronę ubezpieczeniową swoim spółkom dominującym, niemającą żadnego zamiaru, by oferować powszechnie dostępną ochronę tego typu w którymkolwiek z dziewięciu państw członkowskich, w których prowadzi działalność. Choć interesy tego zakładu we Włoszech od 1997 r. ograniczały się do ubezpieczeń komunikacyjnych dla spółek należących do jego spółek dominujących, ISVAP uznał, że zakład ten musi przestrzegać art. 11 ustawy nr 990. Zdaniem Komisji, przestrzeganie wymogów ISVAP wymagałoby ze strony tego zakładu bardzo dużych inwestycji, takich jak stworzenie strony internetowej, obliczanie taryf zgodnie z wytycznymi ISVAP, aktualizowanie strony internetowej i powołanie jednostki udzielającej odpowiedzi na zapytania potencjalnych ubezpieczających o kosztorys. Ponadto jeżeli przedsiębiorstwo to miałoby oferować ubezpieczenia komunikacyjne dostępne dla wszystkich we Włoszech, odbiłoby się to bezpośrednio na jego obowiązkach w zakresie marginesu wypłacalności. Ze względu na poważne obciążenia nałożone przez ISVAP omawiany zakład zakończył działalność we Włoszech, a jego spółki dominujące ubezpieczają się obecnie w niezwiązanym z nimi zakładzie ubezpieczeń.
114.

Badając następnie zgodność z prawem decyzji Rady, Trybunał wypowiedział się wyłącznie co do zarzutu dotyczącego niewłaściwego wyboru artykułu 95 WE jako podstawy prawnej tej decyzji. Trybunał stwierdził, iż art. 95 WE w związku z art. 25 dyrektywy 95/46 nie może stanowić podstawy dla zawarcia przez Wspólnotę Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Ceł i Ochrony Granic (zwanego dalej „porozumieniem”) przyjętego przez Wspólnotę w drodze decyzji ( 27 ). Na poparcie tego twierdzenia Trybunał podkreślił, iż porozumienie to dotyczyło tego samego przekazywania danych, co decyzja o odpowiedniej ochronie, a zatem przetwarzania danych, które są wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy. Trybunał wywnioskował z tego, iż decyzja Rady nie mogła być w sposób ważny przyjęta na podstawie artykułu 95 WE.
28.

Z powyższych rozważań wynika, że — w świetle okoliczności niniejszej sprawy — odpowiedź na trzecie pytanie okazuje się być zależna od analizy zasadniczo podobnej do tej, która doprowadziła do odpowiedzi na pytanie dotyczące dyskryminacji ze względu na przynależność państwową. Wyjaśniłem już, że istnieją trzy elementy budzące sprzeciw w przedmiotowym systemie przetwarzania. Co się tyczy dwóch pierwszych, odpowiedź na pytanie o ich konieczność w świetle dyrektywy 95/46/WE jest taka sama jak wnioski kończące rozważania dotyczące zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową: nie są one konieczne, przynajmniej w celu egzekwowania przepisów regulujących prawo wjazdu i pobytu cudzoziemców będących obywatelami Unii, co — jak podnosi rząd niemiecki, powołując się na art. 7 lit. e) dyrektywy 95/46/WE — leży w interesie publicznym. Do osiągnięcia tego celu wystarczające jest przetwarzanie danych osobowych obywateli Unii przez właściwy organ, w tym wypadku federalny urząd ds. migracji i uchodźców. Transmisja ( 20 ) danych do innych organów publicznych nie spełnia wymogu konieczności ustanowionego przez dyrektywę. To samo dotyczy zakresu danych gromadzonych w centralnym rejestrze. Jedynymi informacjami, jakie mogą być prawnie gromadzone i przetwarzane, są te, które są niezbędne dla egzekwowania przepisów dotyczących imigracji i statusu pobytu. W stosunku do obywateli Unii te informacje są enumeratywnie wymienione w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE; wszystko, co wykracza poza ten katalog, nie może być uznane za konieczne dla celów imigracyjnych. Z tych względów ujęcie w centralnym rejestrze cudzoziemców dodatkowych danych nie spełnia wymogu konieczności przewidzianego w dyrektywie 95/46/WE.
53.

Rezultat, jaki uzyskał wspomniany obywatel na podstawie dyrektywy przy całkowitym spełnieniu wymogów formalnych jej zastosowania, nie odpowiada ani wykonywaniu zawodu przez osobę pracującą na własny rachunek lub przez pracownika najemnego w państwie członkowskim innym niż to, w którym zdobył kwalifikacje zawodowe, ani zdobyciu kwalifikacji zawodowych w danym państwie członkowskim innym niż państwo, którego jest obywatelem, ani zdobyciu w innym państwie członkowskim kwalifikacji na poziomie studiów wyższych jako kwalifikacji uzupełniających wcześniej uzyskane wykształcenie. W tych okolicznościach skorzystanie z wzajemnego uznawania umożliwiłoby danej osobie w państwie jej pochodzenia podjęcie i wykonywanie zawodu, do którego nie miałaby ona, ze względu na obowiązujące prawo krajowe, niezbędnych kwalifikacji zawodowych. Natomiast motyw 10 dyrektywy wskazuje wyraźnie, że celem ustanowionego ogólnego systemu uznawania „[…] nie jest ani wprowadzanie zmian w przepisach, łącznie z tymi, które odnoszą się do etyki zawodowej i obowiązują wszystkie osoby wykonujące zawód na terytorium danego państwa członkowskiego, ani też zwolnienie migrantów od obowiązku stosowania się do tych przepisów”. Przy tym założeniu, pomimo formalnego zachowania warunków w odniesieniu do zakresu zastosowania prawa wspólnotowego, uzyskany rezultat byłby wówczas sprzeczny z celem realizowanym przez dyrektywę.