Subwencja inwestycyjna mająca na celu modernizację i podniesienie zdolności produkcyjnych danego przedsiębiorstwa umacnia niewątpliwie pozycję konkurencyjną tego ostatniego w stosunku do pozycji jej konkurentów, którzy bądź to muszą finansować takie inwestycje z własnych środków, bądź z nich zrezygnować.

Wytycznych nie można interpretować, mając na względzie jedynie ich brzmienie. Interpretować je należy w świetle art. 87 WE i celu tego przepisu, którym jest zapewnienie niezakłóconej konkurencji na wspólnym rynku. Podobnie Komisja jest związana wytycznymi i komunikatami, które wydaje w zakresie kontroli pomocy państwa, o ile teksty te nie stanowią odstępstwa od właściwego stosowania norm traktatu; ich wykładni nie można dokonywać w sposób, który zawęża zakres stosowania art. 87 WE i 88 WE lub który jest sprzeczny z celami tych postanowień.

Przy stosowaniu art. 87 ust. 3 WE Komisji przysługuje szeroki zakres uprawnień dyskrecjonalnych, których wykonywanie pociąga za sobą złożoną ocenę gospodarczą i społeczną, jaka musi być dokonana w kontekście wspólnotowym. Komisja może ponadto ustanowić dla siebie instrukcje korzystania z zakresu uprawnień dyskrecjonalnych poprzez akty takie jak wytyczne w zakresie, w jakim określają one orientacyjne cechy kierunku, w jakim powinna ona podążać, i o ile nie odbiegają one od postanowień traktatowych.

Pomoc inwestycyjna państwa z samej swej natury umacnia pozycję konkurencyjną beneficjenta w stosunku do pozycji jego konkurentów, ponieważ przyznana kwota zmniejsza koszty, jakie musi on ponieść, uprzywilejowując go w stosunku do innych producentów w sektorze, którzy dokonali lub mają zamiar dokonać podobnej inwestycji na własny koszt. Większa konkurencyjność beneficjenta wynika z pomocy, sama zaś pomoc skutkuje umożliwieniem beneficjentowi znalezienia zbytu dla jego produktów łatwiejszego w porównaniu z produktami, które nie były subwencjonowane. Im bowiem większa jest subwencja, tym łatwiej znaleźć można zbyt dla produktów beneficjenta.

Wynika z tego, że jeżeli badanie w rozumieniu pkt 4.2.5 wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy w sektorze rolnym, zgodnie z którym nie można przyznać pomocy gdy nie jest możliwe przedstawienie wystarczających dowodów na to, że dla danych produktów możliwe jest znalezienie normalnych możliwości zbytu na rynku, przeprowadzone zostałoby zasadniczo z założeniem istnienia możliwości zbytu dla subwencjonowanej produkcji beneficjenta omawianej pomocy, a nie z uwzględnieniem ogólnej sytuacji na rynku, na którym beneficjent konkuruje z innymi producentami o te same możliwości zbytu, umożliwiłoby ono zatwierdzenie pomocy, która zakłócając konkurencję, zapewnia możliwości zbytu produktom beneficjenta nawet na rynku cechującym się nadprodukcją lub nadwyżką zdolności produkcyjnych, na którym konkurenci nieotrzymujący subwencji napotykają trudności z wprowadzaniem do obrotu swych produktów. Taka interpretacja wytycznych byłaby więc sprzeczna z art. 87 WE.

Ponadto kryterium wymienione w pkt 4.2.5 wytycznych odzwierciedla przesłankę wynikającą z art. 87 ust. 3 lit. c) WE, według której pomoc zmieniająca warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem nie może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.

(por. pkt 91, 135, 136, 176)