ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
96

Ponadto należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym Wydział Sprzeciwów stwierdził, że przeznaczenie oprogramowań jest bardzo odmienne. Wskazał on bowiem, że chociaż ich konkretne przeznaczenie nie jest takie samo („their specific purpose of use is not the same”), to jednak wszystkie te oprogramowania są wykorzystywane co do zasady do przetwarzania danych (data processing), a ponadto sposób ich wykorzystywania (za pomocą komputera) jest taki sam. Z decyzji tych wynika zatem również pokrywanie się przeznaczenia oprogramowań w zakresie, w jakim wszystkie te oprogramowania umożliwiają dokonywanie przetwarzania danych. […]
37

Skarżąca uważa, że te ustalenia Izby Odwoławczej są błędne. Zauważa ona, że charakter towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym z jednej strony i napojów alkoholowych oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym z drugiej strony różni się w zależności od obecności lub braku alkoholu w ich składzie, a także w odniesieniu do ich podstawowych składników, sposobu produkcji, koloru, zapachu i smaku. Wbrew stanowisku Izby Odwoławczej zdaniem skarżącej kwestie te przeważają, w przypadku właściwego konsumenta, nad ewentualnym wspólnym przeznaczeniem i metodą wykorzystania. Co się tyczy przeznaczenia i wykorzystania wód i napojów bezalkoholowych – nadal zdaniem skarżącej – spożycie napojów alkoholowych, nawet o niskiej zawartości alkoholu, nie wyklucza spożycia napojów bezalkoholowych (wody) i vice versa, lecz spożycie jednego z tych napojów niekoniecznie pociąga za sobą spożywanie drugiego. Ponadto napoje alkoholowe – nawet napoje o niskiej zawartości alkoholu – są co do zasady przeznaczone do degustacji, a nie do gaszenia pragnienia, a tym bardziej do ochrony zdrowia ludzkiego, podczas gdy napoje bezalkoholowe oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są co do zasady, a nawet wyłącznie, w przypadku wód mineralnych i wód gazowanych, przeznaczone do gaszenia pragnienia i ochrony zdrowia ludzkiego. Konsument spożywa bowiem w przekonaniu skarżącej coraz więcej wody nie tylko dlatego, by ugasić pragnienie, ale także pod wpływem dewizy „w zdrowym ciele zdrowy duch”. Wreszcie w opinii skarżącej przedmiotowe towary nie mają ani charakteru komplementarnego, ani konkurencyjnego.
94

Należy zauważyć, że termin trzech miesięcy na zbadanie indywidualnej sytuacji prawie trzystu pięćdziesięciu osób i podmiotów jest stosunkowo krótki. W tych okolicznościach wyznaczenie terminu do złożenia wniosków o dokonanie przeglądu jest prawnie uzasadnionym sposobem upewnienia się przez Radę, że uwagi i dowody zostaną jej przedstawione przez zainteresowane osoby i podmioty przed zakończeniem etapu przeglądu i że będzie dysponowała wystarczającym czasem na ich rozpatrzenie z należytą starannością. Prawdą jest, że termin dwunastu dni, który wynikał z ustalenia terminu końcowego w niniejszej sprawie, był terminem krótkim, zważywszy, że skarżący musiał zapoznać się z ogłoszeniem i z treścią powodów umieszczenia go w wykazie oraz sporządzić uwagi, do których mogły zostać załączone dowody. Niemniej jednak, po pierwsze, w celu złożenia wniosku o dokonanie przeglądu sprawy nie są wymagane żadne formalności. Podobnie, wbrew temu, co twierdzi skarżący, nie jest wymagane, by był on reprezentowany przez adwokata w celu złożenia takiego wniosku. Po drugie, złożenie wniosku o dokonanie przeglądu otwiera dialog między Radą a daną osobą lub danym podmiotem, który nie jest ograniczony ani w czasie, ani pod względem liczby wymienianych pism. Oznacza to, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby wniosek o dokonanie przeglądu zawierający zwięzłe uwagi został złożony w wyznaczonym terminie, a następnie, w razie potrzeby, uzupełniany kolejnymi uwagami lub dowodami w trakcie późniejszej wymiany stanowisk z Radą. Tak więc, sam w sobie, termin dwunastu dni wyznaczony przez Radę w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym z dnia 18 lutego 2020 r., o którym mowa w pkt 13 powyżej, na złożenie wniosku o dokonanie przeglądu decyzji nie pozwala uznać, że prawo skarżącego do bycia wysłuchanym zostało naruszone.
34

Zdaniem Izby Odwoławczej drugą przesłanką jest to, by nowy wniosek o unieważnienie prawa do znaku opierał się na tym samym wcześniejszym prawie lub prawie innym niż to, które stanowiło podstawę pierwotnego wniosku o unieważnienie prawa do znaku, podczas gdy mogłoby ono zostać skutecznie podniesione w ramach tego pierwotnego wniosku. Uznała ona, że wynika stąd, iż jeśli żaden nowy wniosek o unieważnienie prawa do znaku nie może zostać złożony na podstawie wcześniejszych praw, które nie stanowiły podstawy pierwotnego wniosku o unieważnienie prawa do znaku, tym bardziej nie może on zostać złożony na podstawie prawa, na którym został oparty ten pierwotny wniosek. Zasada ta opiera się na założeniu, że właściciel unijnego znaku towarowego po wygraniu sprawy w pierwszym postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku będzie miał pewność, iż wspomniany znak towarowy nie będzie mógł ponownie zostać zakwestionowany przez ten sam podmiot wnoszący o unieważnienie prawa do znaku. Zauważyła ona ponadto w istocie, że w odróżnieniu od art. 56 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 art. 53 ust. 4 tego rozporządzenia nie uściśla, że aby miał on zastosowanie, konieczne jest wydanie przez EUIPO decyzji co do istoty w sprawie pierwotnego wniosku o unieważnienie prawa do znaku. Uznała ona, że brak jasności tego ostatniego przepisu w tym względzie nie wydaje się wynikać ze zwykłego przeoczenia prawodawcy, lecz raczej z przemyślanego wyboru.
115

Skarżący uważa, że przyjęte przez Komisję stanowisko odmawiające mu dodatku zagranicznego może doprowadzić do skutków niekorzystnych dla Unii i jej urzędników lub pracowników. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedstawia cztery następujące argumenty: – wystarczy, że Komisja odroczy według własnego uznania rozpoczęcie służby przez pracownika, który zgodnie z prawem korzystał z dodatku zagranicznego w ramach poprzedniej umowy, aby pozbawić go tego dodatku; – pracownicy będą nakłaniani do ponoszenia kosztów przeprowadzki do innego państwa, aby nadal otrzymywać dodatek zagraniczny, do którego nabyli prawo w trakcie poprzedniego zatrudnienia, wówczas gdy przyjęli już ofertę zatrudnienia w agencji mającej siedzibę w tym samym miejscu, którego początek przypada za kilka miesięcy; – art. 27 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym podczas rekrutacji urzędników do służby należy uwzględniać jak najszerszy zasięg geograficzny, zostanie naruszony, ponieważ zatrudnieni na podstawie umów na czas określony pracownicy, którzy nabyli doświadczenie w instytucjach unijnych, zrezygnują być może z dalszego wykonywania pracy w tych instytucjach, aby powrócić do swoich państw pochodzenia; – kontekst, w jakim został opracowany art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienił się diametralnie z upływem czasu; obecnie trudniejsze jest zatrudnienie się od początku w instytucjach unijnych w charakterze urzędnika.
155

W każdym wypadku w szczególności z jego uwag do noty o ustaleniach faktycznych z dnia 4 grudnia 2019 r. wynika, iż skarżący podnosił już, że decyzja sekretarza generalnego EKES‑u o powołaniu A na urzędnika przyczyniła się jego zdaniem do pogłębienia napięć istniejących w dziale. Co więcej, fakt, że sekretarz generalny EKES‑u pełni funkcje organu właściwego do zawierania umów o pracę w stosunku do członków personelu sekretariatu grupy I, nie jest nowym elementem, o którym skarżący mógłby się dowiedzieć dopiero po przeczytaniu poufnej wersji załączników do raportu OLAF‑u.
59

W trzeciej kolejności, i w każdym razie, przy założeniu, że – jak twierdzą skarżące – odmienne traktowanie ustanowione przez rozpatrywany środek może być utożsamiane z dyskryminacją ze względu na to, iż przysparza korzyści jedynie AUA, należy zbadać, czy jest ono uzasadnione zgodnym z prawem celem oraz czy jest konieczne, odpowiednie i proporcjonalne do jego osiągnięcia. Podobnie w zakresie, w jakim skarżące odwołują się do art. 18 akapit pierwszy TFUE, należy podkreślić, że zgodnie z tym postanowieniem zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową w zakresie stosowania traktatów „bez uszczerbku dla postanowień szczególnych, które one przewidują”. Należy zatem zbadać, czy to odmienne traktowanie jest dopuszczalne w świetle art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE, który stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Badanie to wymaga ustalenia z jednej strony, czy cel rozpatrywanego środka spełnia wymogi przewidziane w tym ostatnim postanowieniu, a z drugiej strony, czy zasady przyznania rozpatrywanego środka, a mianowicie w niniejszej sprawie fakt, że przysparza on korzyści tylko AUA, mogą umożliwić osiągnięcie tego celu i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.
43

Nie można jednak wykluczyć, że aspekt znaku towarowego odnoszący się do jego estetyki znajdujący wyraz w opakowania towaru, w niniejszym przypadku jego pojemniku, może, obok innych elementów, być wzięty pod uwagę w celu ustalenia, czy odbiega on od norm i zwyczajów panujących w danej branży, pod warunkiem, że ów aspekt odnoszący się do estetyki będzie rozumiany jako wyraz obiektywnego i oryginalnego efektu wizualnego wywieranego przez konkretny wzór wspomnianego znaku towarowego (wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., EUIPO/Wajos, C‑783/18 P, niepublikowany, EU:C:2019:1073, pkt 32).
41

W przedmiocie wymawiania przez właściwy krąg odbiorców słowa należącego do języka obcego Sąd orzekł, że trudno z pewnością ustalić sposób wymawiania takiego słowa przez przeciętnego konsumenta w jego języku ojczystym. Po pierwsze, nie jest pewne, że to słowo jest uważane za słowo obcojęzyczne. Po drugie, nawet jeśli nie ma wątpliwości co do obcego pochodzenia rozpatrywanego słowa, jego wymowa nie jest koniecznie taka sama jak wymowa w języku pochodzenia. Poprawna wymowa według języka pochodzenia słowa zakłada bowiem nie tylko znajomość tej wymowy, ale również zdolność do wymówienia danego słowa z poprawnym akcentem. Po trzecie, w ramach oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należałoby dodatkowo wykazać, że znacząca część właściwego kręgu odbiorców posiada taką zdolność [zob. podobnie wyrok z dnia 1 lutego 2005 r., SPAG/OHIM – Dann i Backer (HOOLIGAN), T‑57/03, EU:T:2005:29, pkt 58].
24

Z motywu 14 rozporządzenia nr 6/2002 wynika bowiem, że określenie, czy wzór ma indywidualny charakter, powinno być uzależnione od faktu, czy całościowe wrażenie wywierane na poinformowanym użytkowniku dokonującym oglądu danego wzoru różni się wyraźnie od wrażenia związanego z ogółem istniejących wcześniej wzorów, przy uwzględnieniu natury produktu, do którego odnosi się „wzór” lub w którym się on zawiera, w szczególności do branży przemysłu, do której należy, oraz stopnia swobody twórcy podczas tworzenia danego „wzoru”. Wskazanie „wzoru” w liczbie pojedynczej dla potrzeb określenia branży przemysłu, do której należy, oraz stopnia swobody twórcy przy jego opracowywaniu, w przeciwieństwie do poczynienia odniesienia do „ogółu istniejących wcześniej wzorów”, wskazuje wyraźnie, że trzy pierwsze etapy analizy, a mianowicie określenie danej branży, poinformowanego użytkownika i stopnia swobody, należy przeprowadzić wyłącznie w odniesieniu do wzoru, którego indywidualny charakter się ocenia, czyli w tym wypadku w odniesieniu do spornego wzoru.
25

Co się tyczy przede wszystkim struktury kontroli pomocy państwa, należy przypomnieć, że obowiązek zgłoszenia stanowi jeden z podstawowych elementów wprowadzonego traktatem FUE systemu kontroli pomocy państwa, który obejmuje ustanowioną w art. 108 ust. 3 TFUE prewencyjną kontrolę planów nowej pomocy mającą na celu to, by wdrażana była jedynie pomoc zgodna z rynkiem wewnętrznym, co może nastąpić dopiero po wyeliminowaniu wątpliwości co do jej zgodności z rynkiem wewnętrznym w drodze końcowej decyzji Komisji (wyrok z dnia 24 listopada 2020 r., Viasat Broadcasting UK, C‑445/19, EU:C:2020:952, pkt 18, 19). Ów system kontroli prewencyjnej stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie, które wypłacają pomoc z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE, były uprzywilejowane w stosunku do państw, które zgodnie z tym postanowieniem zgłaszają pomoc w fazie projektu i powstrzymują się od jej wprowadzenia w życie do czasu wydania przez Komisję końcowej decyzji (wyrok z dnia 4 marca 2021 r., Komisja/Fútbol Club Barcelona, C‑362/19 P, EU:C:2021:169, pkt 92). W tym względzie należy również przypomnieć, że ocena zgodności środków pomocy z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 TFUE należy do wyłącznych kompetencji Komisji działającej pod kontrolą sądów Unii Europejskiej (zob. wyrok z dnia 19 lipca 2016 r., Kotnik i in., C‑526/14, EU:C:2016:570, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).
19

Izba Odwoławcza uznała za konieczne wzięcie pod uwagę dodatkowych dowodów przedstawionych przed nią przez interwenienta. Uznała ona, że są one istotne i popierają dowody przedstawione przed Wydziałem Unieważnień. W szczególności podkreśliła ona, że załącznik 32 został przedstawiony na poparcie ujawnienia etykiety R5015 zawartej w załączniku 8, przedstawionej w ramach wniosku o unieważnienie prawa do wzoru. Wskazała ona również, że dowody te zostały podane do wiadomości skarżącej, która przedstawiła uwagi na ich temat, że nie istnieje termin do złożenia wniosku o unieważnienie i że ich wzięcie pod uwagę mogłoby przyczynić się do zagwarantowania, iż zarejestrowany wzór wspólnotowy, którego ważność mogłaby następnie zostać skutecznie zakwestionowana w drodze innego postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru, nie zostanie wpisany do rejestru. Wreszcie, Izba Odwoławcza dodała, że dowody te zostały przedstawione w celu zaskarżenia decyzji Wydziału Unieważnień, zgodnie z którą dowody ujawnienia były niewystarczające. Uznała je ona zatem za dopuszczalne. [DA 40–42]
24

Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności skarżący podnosi trzy zarzuty. W zarzucie pierwszym podnosi on naruszenie art. 266 TFUE ze względu na to, że Komisja przyjęła niewłaściwe środki w celu wykonania wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., Kerstens/Komisja (T‑270/16 P, niepublikowanego, EU:T:2017:74), dotyczącego decyzji z dnia 15 kwietnia 2014 r., na mocy której nałożono na niego karę nagany w ramach postępowania dyscyplinarnego CMS 12/063 (obecnie CMS 17/010), oraz naruszyła zasadę non bis in idem. W zarzucie drugim podnosi on naruszenie art. 266 TFUE, zasady dobrej administracji, w tym obowiązku bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrywania spraw, zasady domniemania niewinności i prawa do obrony. W zarzucie trzecim podnosi on naruszenie art. 266 TFUE, przepisów proceduralnych mających zastosowanie do dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych, prawa do obrony i obowiązku uzasadnienia.
12

W dniu 27 kwietnia 2020 r. skarżąca złożyła w EUIPO pismo przedstawiające podstawy odwołania, w którym twierdziła, że decyzja Wydziału Sprzeciwów jest błędna, ponieważ z naruszeniem art. 34 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 wspomniany wydział nie uczynił zadość wymogowi identyczności towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu unijnego znaku towarowego z towarami i usługami oznaczonymi znakiem towarowym stanowiącym podstawę prawa pierwszeństwa. Przyznała ona, że duża liczba towarów i usług oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym jest albo identyczna, albo objęta towarami i usługami wskazanymi w zgłoszeniu libańskiego znaku towarowego. Stwierdziła ona natomiast, że niektóre oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym towary i usługi należące do klas 9, 38 i 39, a mianowicie „sprzęt informatyczny; sprzęt nawigacyjny, sterowniczy, do śledzenia, nakierowywania i kartograficzny; oprogramowanie nawigacyjne”, należące do klasy 9, „elektroniczne przesyłanie danych, świadczenie elektronicznych usług komunikacyjnych”, należące do klasy 38, oraz „organizowanie podróży; organizowanie transportu”, należące do klasy 39, nie były ani identyczne z towarami i usługami wskazanymi w zgłoszeniu libańskiego znaku towarowego, ani nimi objęte. Uznała ona zatem, że zgłoszony znak towarowy nie może korzystać z zastrzeżenia pierwszeństwa dla tych towarów i usług należących do klas 9, 38 i 39. W konsekwencji wniosła ona w tym samym piśmie o częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie, w jakim dotyczyła ona tylko tych towarów i usług.
39

Skarżący kwestionuje te argumenty. Utrzymuje on przede wszystkim, że – jak wynika z notatki wewnętrznej z dnia 26 kwietnia 2019 r. – postępowanie w sprawie orzeczenia niepełnosprawności zostało umorzone w tym samym dniu, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Dalej, ponieważ ostateczne umorzenie postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności nie różni się materialnie od zaskarżonej decyzji, to właśnie ta decyzja bezpośrednio i ostatecznie określa jego sytuację również w odniesieniu do postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności. Wspomniana decyzja jest więc dla niego niekorzystna w zakresie, w jakim na jej mocy wydalono go ze służby, ostatecznie uniemożliwiono kontynuowanie postępowania w sprawie orzeczenia niepełnosprawności i w całości pozbawiono wynagrodzenia i innych świadczeń. Zdaniem skarżącego jest to więc w istocie akt decyzyjny o wieloaspektowym charakterze. Skarżący twierdzi wreszcie, po pierwsze, że akt niekorzystny może stanowić nawet odmowa wydania decyzji, a po drugie, że taka sytuacja jest zbliżona do sporów dotyczących awansu. Ponadto, odnosząc się do argumentu podniesionego na rozprawie, skarżący odpowiada, że nie mógł zaskarżyć pisma z dnia 16 lutego 2018 r., ponieważ pismo to było jedynie aktem pośrednim.
62

Wreszcie, co się tyczy stwierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym skarżąca nie podniosła, a tym bardziej nie dowiodła, że zgłoszony znak towarowy jest używany w Zjednoczonym Królestwie i że używanie to dotyczy towarów niewyprodukowanych z oryginalnego ryżu basmati, należy zauważyć, że rzeczywiste używanie zgłoszonego znaku towarowego nie zalicza się do przesłanek powództwa opartego na bezprawnym używaniu nazwy. Z orzeczenia Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sądu apelacyjnego (Anglia i Walia) (wydział cywilny)], Maier v ASOS Plc (2015) F.S.R. 20, pkt 71–85, wynika bowiem, że należy zakładać hipotetyczne i uczciwe używanie zgłoszonego znaku towarowego. W odniesieniu do rozszerzającej formy powództwa opartego na bezprawnym używaniu nazwy rezultat ten potwierdza również decyzja Basmati Bus, w której urząd ds. własności intelektualnej Zjednoczonego Królestwa nie wymagał dowodu na to, że odnośny znak towarowy (Basmati Bus) był rzeczywiście używany dla ryżu ze standardowego asortymentu, lecz ograniczył się do stwierdzenia, że „[j]eżeli [rozpatrywane usługi] nie oferują ryżu basmati, na co zezwala istniejąca specyfikacja, to istnieje ryzyko mylącego przedstawienia” (decyzja Basmati Bus, pkt 54).
41

W odpowiedzi na zarządzone przez Sąd środki organizacji postępowania (zob. pkt 18 powyżej) Komisja wskazała, co następuje: „4. Co się tyczy wpływu, jaki wykreślenie wzmianki o [pierwszej karze] w aktach osobowych skarżącego mogłoby mieć na decyzję zaskarżoną w ramach niniejszego sporu, jeśli skarżący zamierza tym samym podnieść, że ów element powinien był zostać uwzględniony w celu złagodzenia kwestionowanej kary, argument taki jest dopuszczalny, lecz bezzasadny […]. Komisja wykazała bowiem, że to wykreślenie nie skutkuje bezwzględnym zatarciem [pierwszej kary]. Ponieważ akta postępowania dyscyplinarnego dotyczące tej kary są przechowywane przez 20 lat, mogły one zgodnie z prawem zostać uwzględnione do celów stosowania art. 10 lit. h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego. […] 25. Na podstawie art. 26 akapit szósty regulaminu pracowniczego dla każdego urzędnika prowadzi się tylko jedne akta osobowe. 26. Akta postępowania dyscyplinarnego różnią się od akt osobowych. Te pierwsze zawierają bowiem wszystkie dokumenty związane z konkretnym postępowaniem dyscyplinarnym. Dokumenty te są przechowywane zgodnie z [wyżej] wskazanymi terminami przechowywania. Są dostępne jedynie dla członków personelu [OUZU] i nie znajdują się w aktach osobowych. 27. Tylko decyzja o nałożeniu kary jest włączana do akt osobowych, co jest zgodne z art. 26 akapit szósty regulaminu pracowniczego. Tym samym jest ona dostępna w bezpiecznym systemie elektronicznym wykorzystywanym przez Komisję do zarządzania zasobami ludzkimi […] tylko dla członków personelu, którzy mają prawo dostępu. Jest ona w nim przechowywana przez [trzy] lata (w odniesieniu do pisemnego upomnienia lub nagany) lub [sześć] lat w odniesieniu do wszystkich pozostałych kar wymienionych w art. 9 lit. c)–h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego”.
76

To orzecznictwo Sądu i Sądu do spraw Służby Publicznej jest zgodne ze ścisłym związkiem, jaki istnieje, jak przypomniano w pkt 47 powyżej, między obowiązkiem uzasadnienia a skuteczną ochroną sądową, a także z ograniczeniem do wyjątkowych przypadków, które wynika z orzecznictwa Trybunału przypomnianego w pkt 49 powyżej, prawa do uzupełnienia niewystarczającego uzasadnienia informacjami udzielonymi w trakcie postępowania. Otóż w braku zaznajomienia się w odpowiednim czasie z zastosowaną przez komisję konkursową metodą ustalania ogólnej oceny dyskwalifikującej przyznawanej kandydatowi za dany egzamin, na podstawie dokonanych przez komisję konkursową ocen wyników tego kandydata w poszczególnych częściach składowych tego egzaminu określonych w ogłoszeniu o konkursie, kandydat ów nie jest w stanie zrozumieć, czy komisja konkursowa popełniła błąd nie przy dokonywaniu tych ocen, chronionych tajnością prac komisji konkursowej, lecz przy ustalaniu ogólnej oceny dyskwalifikującej. Kandydat ten nie jest zatem nawet w stanie ocenić celowości wniesienia skargi do Sądu.
45

W tym kontekście należy dla uzupełnienia dodać, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, okoliczność – przy założeniu, że zostanie ona wykazana – że w dniu dokonania zgłoszenia towary oznaczone spornym znakiem towarowym spełniały warunki określone w rozporządzeniu nr 1151/2012, aby korzystać z ochrony z tytułu chronionych oznaczeń geograficznych, nie ma znaczenia dla niniejszego badania. Po pierwsze, taka okoliczność oznacza jedynie, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 1151/2012 podmiot gospodarczy, który sprzedaje te towary, może używać danego oznaczenia geograficznego, co jednak nie daje mu prawa do używania takiego oznaczenia jako znaku towarowego. Po drugie, rozpatrywane towary mogą w przyszłości przestać spełniać te warunki. Tymczasem nawet w takim wypadku rozpatrywany znak towarowy nadal zawierałby symbol ChOG i mógłby ewentualnie wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia lub właściwości oznaczonych nim towarów.
11

W dniu 31 stycznia 2020 r. skarżąca przesłała Komisji pocztą elektroniczną wiadomość zatytułowaną „Ponowny wniosek zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001”, w której ponowiła swój wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów i informacji, o których mowa w pkt 9 powyżej. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca powołała się w szczególności na motyw 11 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43; sprostowanie Dz.U. 2013, L 333, s. 83), a także na art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39). Ponadto skarżąca utrzymywała, że Komisja nie przedstawiła powodów, dla których dostęp do dokumentów i informacji, które skarżąca wymieniła we wspomnianym wniosku, miałby naruszać tajność obrad komisji konkursowej, że wyjątki od prawa dostępu do dokumentów powinny być interpretowane w sposób zawężający i że wykazała istnienie uprawnionego interesu w uzyskaniu dostępu do wspomnianych dokumentów i informacji, w szczególności w celu zrozumienia przyznanej jej całościowej oceny.
126

Skarżący twierdzi, że EBI, zmuszając go do wniesienia skargi, mimo iż opinia komitetu ds. inwalidztwa nie pozostawiała wątpliwości co do jego niepełnosprawności, wyrządził mu krzywdę polegającą na pogłębieniu się jego stanu niepokoju, która to krzywda wymaga naprawienia poprzez zapłatę kwoty 5000 EUR oszacowanej ex æquo et bono.