ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W zawieszonej na podstawie art. 91 ust. 4 regulaminu pracowniczego sprawie dorozumiana decyzja oddalająca zażalenie jest równoznaczna z końcem zawieszenia postępowania. Od tego momentu stronie pozwanej przysługuje na podstawie art. 39 i art. 100 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej dwumiesięczny termin, do którego dolicza się dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość, do złożenia odpowiedzi na skargę.

Obowiązek podania uzasadnienia stanowi podstawową zasadę prawa Unii. Tym samym wymóg ustanowiony w art. 296 akapit drugi TFUE, określony również w art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego, ma na celu umożliwienie Sądowi wykonywania kontroli zgodności z prawem decyzji niekorzystnych oraz zapewnienie zainteresowanym wystarczających wskazówek do ustalenia, czy decyzje te są zasadne lub czy są obarczone wadą pozwalającą na zakwestionowanie ich zgodności z prawem. Wynika z tego, że uzasadnienie powinno być co do zasady podane do wiadomości zainteresowanego w tym samym czasie co decyzja dla niego niekorzystna.

Jednakże, o ile decyzja została wydana w kontekście znanym zainteresowanemu, nie można uznać jej za decyzję całkowicie pozbawioną uzasadnienia, lecz jedynie za decyzję niewystarczająco uzasadnioną. Samo niewystarczające uzasadnienie przedstawione w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności wydanej decyzji, jeśli administracja dostarcza uzupełniających wyjaśnień w trakcie trwania postępowania.

(zob. pkt 34, 35)

Trybunał, wyrok z dnia 19 listopada 1998 r., Parlament/Gaspari, C‑316/97 P, Zb.Orz., EU:C:1998:558, pkt 29

Sąd, wyroki: z dnia 12 grudnia 2002 r., Morello/Komisja, T‑164/00, Zb.Orz.SP, EU:T:2002:312, pkt 36; z dnia 3 lutego 2005 r., Heurtaux/Komisja, T‑172/03, Zb.Orz.SP, EU:T:2005:34, pkt 44; z dnia 10 października 2014 r., EMA/BU, T‑444/13 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2014:865, pkt 37
Pilny charakter wniosku w przedmiocie środka tymczasowego należy oceniać w odniesieniu do niezbędności wydania orzeczenia tymczasowego w celu zapobieżenia poważnej i nieodwracalnej szkodzie, jaką ponieść może strona wnosząca o zastosowanie tego środka. To do wnioskodawcy należy przedstawienie poważnego dowodu na to, iż nie może on czekać do zakończenia postępowania co do istoty bez poniesienia osobiście szkody mającej taki charakter. W tym względzie, co się tyczy wniosku o zawieszenie wykonania decyzji w dziedzinie zamówień publicznych, jeżeli skarżąca ogranicza się do podkreślania znaczenia danego zamówienia dla ciągłości jej działalności nie popierając tego żadną konkretną i szczegółową informacją i nieprzedstawiając żadnego szczegółowego i potwierdzonego dokumentu, należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła ona żadnej konkretnej informacji dotyczącej jej sytuacji finansowej, która umożliwiałaby sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych ocenę poważnego i nieodwracalnego charakteru podnoszonej szkody, podczas gdy takie informacje są niezbędne do oceny pilnego charakteru i powinny były zostać przedstawione w samym wniosku w przedmiocie środków tymczasowych.

(por. pkt 65, 67)
1.

Skarga na bezczynność — Wezwanie instytucji — Wezwanie do działania — Brak — Pismo wzywające do działania, które nie zostało skierowane do instytucji — Niedopuszczalność (art. 265 akapit drugi TFUE) (por. pkt 30–35)
1.

Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub ze wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi — Cel — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania [rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. c)] (por. pkt 14)
Za akty podlegające zaskarżeniu w rozumieniu art. 263 TFUE uważa się wszelkie przepisy wydane przez instytucje Unii, bez względu na ich formę, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych. Kontroli sądowej przewidzianej w art. 263 TFUE nie podlegają natomiast wszelkie akty niewywołujące wiążących skutków prawnych, takie jak akty przygotowawcze, akty potwierdzające wcześniejsze decyzje, akty czysto wykonawcze, zwykłe zalecenia i opnie oraz, co do zasady, instrukcje wewnętrzne. Ustalenie zdolności aktu do wywierania skutków prawnych, a tym samym możliwości wniesienia względem niego skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, wymaga zbadania jego treści oraz kontekstu, w jaki się on wpisuje, jego istoty, a także zamiaru i uprawnień instytucji będącej jego autorem.

Jeżeli chodzi o zalecenie 2014/478 w sprawie zasad ochrony konsumentów i graczy korzystających z usług hazardowych online i w sprawie ochrony nieletnich przed grami hazardowymi online, sama okoliczność, iż zalecenie to formalnie określono jako zalecenie i że wydano je na podstawie art. 292 TFUE, nie może automatycznie wykluczać możliwości zakwalifikowania go jako aktu podlegającego zaskarżeniu. O ile bowiem z art. 288 akapit piąty TFUE rzeczywiście wynika, iż zalecenia nie mają mocy wiążącej, o tyle wybór formy nie może zmienić charakteru aktu, z uwagi na co należy rozważyć, czy treść aktu odpowiada przyjętej dla niego formie. W tym względzie, biorąc pod uwagę brzmienie, treść i kontekst zalecenia 2014/478, należy stwierdzić, że nie wywołuje ono ani nie ma na celu wywoływać wiążących skutków prawnych, z uwagi na co aktu tego nie można zakwalifikować jako aktu zaskarżalnego podlegającego zaskarżeniu w rozumieniu art. 263 TFUE. W tym kontekście sama okoliczność, iż Komisja zachęca państwa członkowskie, aby powiadomiły ją o działaniach podjętych zgodnie ze spornym zaleceniem w zastosowaniu zasad określonych w tymże zaleceniu oraz dostarczenia danych o stosowaniu przewidzianych w nim zasad, nie może spowodować, żeby stosowanie tych zasad było dla nich obowiązkowe.

(por. pkt 16–18, 20, 37, 66, 73)
2.

Postępowanie sądowe — Pismo wszczynające postępowanie — Wymogi formalne — Określenie przedmiotu sporu — Zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów — Skarga o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucję Unii — Brak wskazówek co do charakteru i zakresu poniesionej szkody oraz związku przyczynowego — Niedopuszczalność [statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c)] (por. pkt 32, 33, 36, 37)
Fakt, iż dopiero po wniesieniu skargi na decyzję potwierdzającą, skarga na wcześniejszą decyzję została uznana za wniesioną po terminie, nie pozwala stwierdzić, że wcześniejsza decyzja nie była ostateczna w dniu wniesienia tej skargi. O ile bowiem wniesienie skargi na decyzję po terminie skutkowało odroczeniem uzyskania przez tę decyzję przymiotu decyzji ostatecznej, o tyle zamierzony w orzecznictwie odnoszącym się do niedopuszczalności skarg skierowanych przeciwko aktom potwierdzającym cel – polegający na zapobieganiu wnoszeniu skarg skutkujących odnowieniem terminów do wniesienia spóźnionych środków odwoławczych – nie zostałby skutecznie osiągnięty.

Istnienie nowych i istotnych okoliczności faktycznych może bowiem uzasadniać przedstawienie wniosku mającego na celu ponowne rozpatrzenie wcześniejszej decyzji, która stała się ostateczna. Przeciwnie, gdy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie opiera się na nowych i istotnych okolicznościach faktycznych, należy stwierdzić niedopuszczalność skargi na decyzję, w której odmówiono żądanego ponownego rozpatrzenia sprawy.

W tym względzie izba odwoławcza nie musi ponownie rozpatrywać swej decyzji, która stała się ostateczna w świetle praktyki decyzyjnej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory). Nawet przyjmując założenie, że wcześniejsze rejestracje mogą zostać zakwalifikowane jako nowe okoliczności faktyczne – dlatego, że nie zostały one uwzględnione przy przyjmowaniu pierwszej decyzji, mimo że już istniały – nie mogą one zostać zakwalifikowane jako istotne okoliczności faktyczne. Okoliczność faktyczna jest bowiem istotna, gdy w istotny sposób może zmienić sytuację prawną, która została uwzględniona przez autorów wcześniejszego aktu, a mianowicie w szczególności w istotny sposób może zmienić warunki przyjęcia wcześniejszego aktu. Sytuacja taka ma miejsce w wypadku elementu wywołującego wątpliwości co do zasadności rozstrzygnięcia przyjętego we wspomnianym akcie.

Ocena dotycząca istnienia podstawy odmowy rejestracji nie może zostać podana w wątpliwość wyłącznie z tego względu, że izba odwoławcza w danym wypadku nie orzekała zgodnie z praktyką decyzyjną Urzędu. Badanie zgłoszenia do rejestracji musi bowiem mieć miejsce w każdym konkretnym wypadku, ponieważ rejestracja oznaczenia w charakterze znaku towarowego zależy od szczególnych kryteriów stosowanych w ramach okoliczności faktycznych danego wypadku, które to kryteria mają na celu rozpatrzenie, czy dane oznaczenie nie jest objęte jedną z podstaw odmowy rejestracji wskazanych w rozporządzeniu nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

(por. pkt 17, 21–24)
W ramach skarg o stwierdzenie nieważności wnoszonych przez państwa członkowskie lub przez instytucje za akty zaskarżalne w rozumieniu art. 263 TFUE uważa się wszelkie przepisy przyjęte przez instytucje, bez względu na ich formę, które mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych.

Takim aktem nie jest jednak pismo Komisji w sposób nieformalny wzywające państwo członkowskie do przekazania do dyspozycji budżetu Unii tradycyjnych środków własnych. Państwa członkowskie są bowiem zobowiązane do stosowania przepisów Unii w zakresie udostępnienia środków własnych. Żaden z ustanowionych w decyzji 2007/436 w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich przepisów nie udziela Komisji kompetencji do podejmowania decyzji w przedmiocie ich wykładni. Ponadto Komisja nie może naruszać wyłącznej kompetencji Trybunału do orzekania o zgodności zachowania państwa członkowskiego z rozporządzeniem nr 1150/2000. A zatem Komisja ma jedynie możliwość – zawsze jej oferowaną – wyrażenia opinii, która w żadnym wypadku nie jest wiążąca dla władz krajowych.

Dodatkowo, ponieważ etap poprzedzający wniesienie skargi w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 258 TFUE, ma wyłącznie na celu umożliwienie państwu członkowskiemu dobrowolnego dostosowania się do wymogów traktatu lub w razie potrzeby stworzenia mu okazji do uzasadnienia jego stanowiska, żaden z aktów przyjętych przez Komisję w tych ramach nie ma mocy wiążącej, w tym także pismo, w którym instytucja ta w sposób nieformalny wzywa państwo członkowskie do przekazania do dyspozycji budżetu Unii tradycyjnych środków własnych.

(por. pkt 25, 34, 38, 40, 43, 46, 48)
1.

Postępowanie sądowe — Skarga do Sądu — Możliwość oddalenia skargi co do istoty, bez orzekania wcześniej w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez stronę pozwaną (por. pkt 13)
Zgodnie z zasadami postępowania ze sprawami wniesionymi do Sądu, między innymi art. 5 ust. 8 instrukcji dla sekretarza, stronom postępowania sądowego przysługuje ochrona przed czynieniem z pism procesowych niewłaściwego użytku. Ochrona ta odzwierciedla istotny aspekt ogólnej zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, zgodnie z którą strony mają prawo do obrony swoich interesów niezależnie od wszelkich wpływów zewnętrznych, w szczególności ze strony społeczeństwa.

Z powyższego wynika, że strona, której udzielono dostępu do akt postępowania innych stron, może wykorzystać to prawo tylko w celu obrony własnych interesów, z wyłączeniem każdego innego celu, takiego jak wywołanie publicznej krytyki dotyczącej argumentów podniesionych przez inne strony postępowania. Zakaz wykorzystywania przez stronę jej prawa dostępu do akt postępowania innych stron do celów innych niż związane z obroną własnych interesów ma bowiem na celu zapewnienie przestrzegania ogólnej zasady dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości, nie zaś ochronę rzekomo poufnej treści wspomnianych aktów.

Przyczynia się to do zapewnienia w czasie całego postępowania sądowego, aby dyskusje między stronami, jak również narady danego sądu dotyczące toczącej się sprawy odbywały się w niczym niezakłócony sposób, i do uniknięcia wywierania, choćby było to tylko tak postrzegane przez społeczeństwo, zewnętrznych nacisków na działalność orzeczniczą i naruszenia niezakłóconego przebiegu dyskusji.

Działanie sprzeczne z powyższym aspektem ogólnej zasady dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości stanowi nadużycie proceduralne, które może zostać uwzględnione przy podziale kosztów.

Ponadto ochrona przyznana stronom postępowania sądowego na mocy powyższego aspektu ogólnej zasady dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości powinna obejmować podmiot wnioskujący o dopuszczenie do sprawy przed Sądem w charakterze interwenienta. Ów podmiot wnioskujący o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta uczestniczy bowiem w działalności orzeczniczej i z tego tytułu powinien korzystać z takiego samego poziomu ochrony jak strony postępowania, jeżeli chodzi o obronę jego interesów niezależnie od wszelkich wpływów zewnętrznych, w szczególności ze strony społeczeństwa.

Publikacja w witrynie internetowej wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawiająca wnioskującego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w sposób niekorzystny, zmierzając w ten sposób do wytworzenia w społeczeństwie negatywnych uczuć w stosunku do niego, stanowi nadużycie proceduralne, które może zostać uwzględnione przy podziale kosztów zgodnie z art. 135 § 2 regulaminu postępowania.

(por. pkt 49–53, 60, 61)
4)

Komisja Europejska, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. i China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products pokrywają własne koszty.
Artykuł 122 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, dotyczący sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych lub oczywistych omyłek, nie ma zastosowania do postępowania przed Sądem, które podlega wyłącznie jego własnemu regulaminowi postępowania. Skarżący nie może więc naprawić swego zaniechania działania na podstawie tego przepisu, żądając od Sądu poprawienia lub sprostowania wskazywanych przez siebie błędów pisarskich lub oczywistych omyłek zawartych w zaskarżonych orzeczeniach Sądu do spraw Służby Publicznej.

Do zadań sądu rozpatrującego odwołanie nie należy uzupełnianie uzasadnień orzeczeń wydanych przez Sąd do spraw Służby Publicznej. Ponadto, w sytuacji gdy wspomniany Sąd uwzględnił żądanie skarżącego i stwierdził nieważność spornej decyzji, zarzut dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie zbadał drugiego podniesionego przed nim argumentu i że wyrok należy uzupełnić, uwzględniając ten argument, nie może mieć wpływu na sentencję tego wyroku i przysporzyć skarżącemu korzyści. W tym względzie, ponieważ odwołanie w rozumieniu art. 9 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości może zostać wniesione jedynie przez stronę, której żądania nie zostały uwzględnione, w całości lub w części, taki zarzut należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalny.

(zob. pkt 35)

Trybunał, wyroki: z dnia 19 października 1995 r., Rendo i in./Komisja, C‑19/93 P, Zb.Orz., EU:C:1995:339, pkt 13; z dnia 13 lipca 2000 r., Parlament/Richard, C‑174/99 P, Zb.Orz., EU:C:2000:412, pkt 33
POSTANOWIENIE SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 21 września 2015 r.

Carlo De Nicola

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI)

„Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Coroczna ocena — Przepisy wewnętrzne — Postępowanie odwoławcze — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne”

Przedmiot

:

Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2014 r., De Nicola/EBI (F‑59/09 RENV, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:248).

Orzeczenie

:

Odwołanie zostaje w części oddalone, a w części odrzucone. Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

Streszczenie

Odwołanie — Zarzuty — Zarzut mający na celu sprostowanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej — Brak właściwości Sądu

(art. 270 TFUE; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 122 § 1)

Artykuł 122 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, dotyczący sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych lub oczywistych omyłek, nie ma zastosowania do postępowania przed Sądem, które podlega wyłącznie jego własnemu regulaminowi postępowania. Skarżący nie może więc naprawić swego zaniechania działania na podstawie tego artykułu, żądając od Sądu poprawienia lub sprostowania wskazywanych przez siebie błędów pisarskich lub oczywistych omyłek zawartych w zaskarżonych orzeczeniach Sądu do spraw Służby Publicznej.

(zob. pkt 30)

Odesłanie

Sąd, postanowienie z dnia 13 stycznia 2014 r., Lebedef/Komisja, T‑116/13 P i T‑117/13 P, Zb.Orz.SP, EU:T:2014:21, pkt 44, 45
2.

Zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść, na warunkach przewidzianych w akapitach pierwszym i drugim tego postanowienia, skargę na akt, którego nie jest adresatem, w dwóch alternatywnych przypadkach: z jednej strony wtedy, gdy dany akt dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, oraz z drugiej strony wtedy, gdy w grę wchodzi akt regulacyjny, który dotyczy jej bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych. Oba przypadki zakładają, iż zaskarżony akt dotyczy bezpośrednio strony skarżącej. W tym względzie pojęcie bezpośredniego oddziaływania występujące w drugim z wymienionych powyżej przypadków nie może być interpretowane bardziej restrykcyjnie niż pojęcie występujące w pierwszym przypadku. Ponadto nie ma podstaw by uznać, że w niniejszym przypadku warunek bezpośredniego oddziaływania należałoby interpretować mniej restrykcyjnie w sytuacji, gdyby zaskarżony akt stanowił akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych. Warunek, iż akt Unii musi dotyczyć bezpośrednio osoby fizycznej lub prawnej, wymaga, by zakwestionowany akt wywierał bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki i nie pozostawiał żadnego uznania swoim adresatom, na których ciąży obowiązek jego wykonania, gdyż wykonanie ma charakter czysto automatyczny i wynika wyłącznie z uregulowania Unii, bez potrzeby stosowania innych przepisów pośrednich. Taka sama sytuacja ma miejsce, gdy przysługująca adresatom aktu Unii możliwość niezastosowania się do niego jest czysto teoretyczna, ponieważ ich wola dostosowania się do niego nie wzbudza żadnych wątpliwości. (por. pkt 16–18, 20–21)
Akt dotyczy indywidualnie osoby fizycznej lub prawnej, która nie jest jego adresatem, tylko wtedy, gdy wspomniany akt ma wpływ na jej sytuację ze względu na szczególne dla niej cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia ją od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje ją w sposób podobny jak adresata.

Jeśli chodzi o skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 537/2014 w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, to ani to rozporządzenie ogólnie, ani jego art. 21 nie dotyczą indywidualnie skarżącego, który wykonuje omawianą działalność jako biegły rewident, w związku z czym temu ostatniemu nie przysługuje legitymacja procesowa na mocy art. 263 akapit czwarty TFUE. Po pierwsze bowiem, okoliczność, że rozporządzenie nr 537/2014 stosuje się do sytuacji obiektywnie określonych w przepisach tego aktu i wywołuje skutki prawne w stosunku do kategorii osób oznaczonych w sposób ogólny i abstrakcyjny, wskazuje na brak indywidualnego oddziaływania. Rozporządzenie to dotyczy skarżącego jedynie w charakterze biegłego rewidenta, który wykonuje działalność dotyczącą badania jednostek interesu publicznego, co jest sytuacją, którą zaskarżone rozporządzenie określa obiektywnie, przy czym ustawodawca nie brał pod uwagę w jakikolwiek sposób indywidualnej sytuacji przedstawicieli tego zawodu. Ponadto wymogi dotyczące składu organów odpowiedzialnych za nadzór nad biegłymi rewidentami wykonującymi taką działalność są sformułowane w sposób ogólny i stosują się bez różnicy do wszystkich podmiotów gospodarczych i każdego organu, który jest objęty zakresem stosowania zaskarżonego rozporządzenia.

Po drugie, osoby, których dotyczą wymogi opisane w art. 21 rozporządzenia nr 537/2014, ani nie były, ani nie mogły być zidentyfikowane w chwili wydania tego rozporządzenia. Natomiast jeśli nieznana liczba podmiotów gospodarczych może przyłączyć się do kategorii osób, do której skarżący należał w chwili wydania wspomnianego rozporządzenia, to kategorii tej nie można uznać za krąg ograniczony. Przeciwnie, chodzi tu o nieokreślony i niemożliwy do określenia ogół podmiotów gospodarczych, których krąg może powiększyć się po wydaniu tego rozporządzenia. Rozpatrywany akt nie dotyczy zaś indywidualnie podmiotów gospodarczych należących do takiej otwartej kategorii. Po trzecie, podnoszone prawo do tego, by być nadzorowanym przez autonomiczną organizację zawodową złożoną z przedstawicieli wykonywanego przez siebie zawodu, nawet jeśli założyć, że jest ustalone, nie indywidualizuje w żaden sposób skarżącego w stosunku do nieokreślonego i niemożliwego do określenia ogółu podmiotów wykonujących wspomniany zawód, którzy badają jednostki interesu publicznego.

(por. pkt 31, 39, 40, 42, 45, 46, 48, 49, 51)
POSTANOWIENIE SĄDU (izba ds. odwołań)

z dnia 7 lipca 2014 r.

Sprawa T‑39/14 P

Joaquim Paulo Gomes Moreira

przeciwko

Europejskiemu Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

Odwołanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Odwołanie oczywiście niedopuszczalne

Przedmiot:

Odwołanie mające na celu uchylenie wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) wyroku z dnia 23 października 2013 r., Gomes Moreira/ECDC (F‑80/11, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:159).

Orzeczenie:

Odwołanie zostaje odrzucone. Joaquim Paulo Gomes Moreira pokrywa własne koszty postępowania.

Streszczenie

Odwołanie – Termin – Charakter bezwzględnie wiążący – Badanie z urzędu przez sąd Unii

(statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 9 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 102 § 2)

Zgodnie z art. 9 akapit pierwszy załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie może zostać wniesione do Sądu w terminie dwóch miesięcy od doręczenia zaskarżonego orzeczenia, od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej kończących postępowanie w sprawie i od orzeczeń tego Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności. W tym względzie zgodnie z art. 102 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem termin ten podlega przedłużeniu o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość. Terminy procesowy i uwzględniający odległość nie są odrębne w tym sensie, że jeśli upływa termin procesowy, należy przedłużyć go o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość.

Ponadto termin do wniesienia skargi ma charakter bezwzględnie wiążący, ponieważ został ustanowiony w celu zapewnienia jasności i pewności stanów prawnych oraz uniknięcia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnego traktowania w zarządzaniu wymiarem sprawiedliwości, a zadaniem sądu Unii Europejskiej jest sprawdzenie z urzędu, czy został on dotrzymany.

(zob. pkt 5, 6)

Odesłanie,

Trybunał, postanowienie Emsland-Stärke/Komisja, C‑122/90, EU:C:1991:209, pkt 9; wyrok Coen, C‑246/95, EU:C:1997:33, pkt 21

Sąd, wyrok Mutual Aid Administration Services/Komisja, T‑121/96 i T‑151/96, EU:T:1997:132, pkt 38, 39; postanowienia: Horeca-Wallonie/Komisja, T‑85/97, pkt 25, 26; kolegium przedstawicieli personelu EBI i in./Bömcke, T‑213/11 P(I), EU:T:2011:397, pkt 11