ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

1. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/10 w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem)

(Dyrektywa 2003/10 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3, 5–7)

2. Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/10 w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem)

(Dyrektywa 2003/10 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5)

Summary

1. Dyrektywę 2003/10 w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem), zmienioną dyrektywą 2007/30, należy interpretować w ten sposób, że pracodawca, w którego przedsiębiorstwie dzienny poziom ekspozycji na hałas pracowników, mierzony bez uwzględnienia skutków używania indywidualnych środków ochrony słuchu, wynosi ponad 85 dB, nie spełnia obowiązków wynikających z tej dyrektywy poprzez samo wydanie pracownikom takich środków ochrony słuchu umożliwiających obniżenie dziennej ekspozycji na hałas poniżej 80 dB, ponieważ na owym pracodawcy ciąży obowiązek wdrożenia programu środków technicznych lub organizacyjnych zmierzających do zmniejszenia takiej ekspozycji na hałas, mierzony bez uwzględnienia skutków używania indywidualnych środków ochrony słuchu, do poziomu poniżej 85 dB.

(por. pkt 34; pkt 1 sentencji)

2. Dyrektywę 2003/10 w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem), zmienioną dyrektywą 2007/30, należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga ona od pracodawcy, by wypłacał pracownikom narażonym na poziom hałasu, mierzony bez uwzględnienia skutku używania indywidualnych środków ochrony słuchu, wyższy od 85 dB dodatek do wynagrodzenia tylko z tego powodu, że nie wdrożył programu środków technicznych lub organizacyjnych zmierzających do zmniejszenia dziennego poziomu ekspozycji na hałas. Jednakże prawo krajowe powinno przewidywać odpowiednie mechanizmy zapewniające, by pracownik narażony na poziom hałasu, mierzony bez uwzględnienia skutku używania indywidualnych środków ochrony słuchu, wyższy od 85 dB mógł skutecznie dochodzić przestrzegania przez pracodawcę obowiązków w zakresie zapobiegania ustanowionych w art. 5 ust. 2 tej dyrektywy.

(por. pkt 43; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Transport – Transport lotniczy – Rozporządzenie nr 261/2004 – Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odwołania lotu – Zwolnienie z obowiązku odszkodowania w przypadku nadzwyczajnych okoliczności – Podjęcie przez przewoźnika lotniczego racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności

(rozporządzenie nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1)

Summary

Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów powinien być interpretowany w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, ponieważ jest zobowiązany do podjęcia wszelkich racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności, powinien rozsądnie na etapie planowania lotu uwzględnić ryzyko opóźnienia związanego z ewentualnym zaistnieniem takich okoliczności. Powinien w związku z tym przewidzieć określoną rezerwę czasu pozwalającą mu, w miarę możliwości, na wykonanie całego lotu po ustaniu nadzwyczajnych okoliczności. Ocena racjonalnego charakteru podjętych środków w celu utworzenia rezerwy czasu, która mogłaby pozwolić w miarę możliwości na uniknięcie sytuacji, w której opóźnienie wynikające z nadzwyczajnych okoliczności prowadzi do odwołania lotu powinna być dokonana nie tyle z punktu widzenia stwierdzonego opóźnienia w stosunku do przewidzianej godziny wylotu samolotu, co z uwzględnieniem opóźnienia, które mogło istnieć po zakończeniu lotu odbytego w nowych warunkach, wynikających z zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności. W konsekwencji ocena ta powinna uwzględniać wtórne ryzyka w zakresie, w jakim składające się na nie elementy są przewidywalne i obliczalne.

Z kolei rzeczony przepis nie może być interpretowany jako nakładający − tytułem racjonalnych środków − obowiązek planowania w sposób ogólny i jednolity minimalnej rezerwy czasu, mającej zastosowanie bez różnicy do wszystkich przewoźników lotniczych we wszystkich sytuacjach zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności. Ocena zdolności przewoźnika lotniczego do zapewnienia całego przewidzianego lotu w nowych warunkach wynikających z zaistnienia tych okoliczności powinna być dokonywana z troską o to, aby wymagany zakres rezerwy czasu nie skutkował doprowadzeniem przewoźnika lotniczego do dokonywania nadmiernych poświęceń z punktu widzenia możliwości jego przedsiębiorstwa w danym momencie.

W trakcie oceny racjonalnego charakteru środków podjętych przez przewoźnika lotniczego w celu utworzenia rezerwy czasu pozwalającej mu na wykonanie całego lotu nie znajduje zastosowania art. 6 ust. 1 owego rozporządzenia. W rzeczywistości bowiem przepis ten dotyczy poszczególnych kategorii „opóźnień”, za których winę można przypisać przewoźnikowi lotniczemu i które nie są związane z zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszystkich racjonalnych środków.

(por. pkt 32, 34, 36, 37; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie nr 44/2001 – Jurysdykcja wyłączna – Spory dotyczące spółek i osób prawnych

(rozporządzenie Rady nr 44/2001, art. 22 pkt 2)

Summary

Artykuł 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do sporów prawnych, w których spółka podnosi, że nie można się wobec niej powoływać na porozumienie ze względu na wynikającą z naruszenia jej statutu nieważność decyzji jej organów, która doprowadziła do zawarcia tego porozumienia.

Przepis ten dotyczy wyłącznie sporów, których podstawowym przedmiotem jest ważność, nieważność lub rozwiązanie spółek bądź osób prawnych oraz ważność decyzji ich organów. Tymczasem w ramach sporu umownego wszelkie kwestie dotyczące ważności decyzji o zawarciu umowy podjętej przez organy jednej ze stron należy uważać za kwestie pomocnicze w ramach sporu umownego. Przedmiot takiego sporu umownego zdaje się nie wykazywać szczególnie ścisłego związku z sądem miejsca siedziby strony, która powołuje się na nieważność decyzji swoich organów. Poddanie takich sporów wyłącznej jurysdykcji sądów państwa członkowskiego miejsca siedziby jednej ze spółek, która zawarły umowę, byłoby w efekcie niezgodne z wymogiem prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości.

(por. pkt 39, 41, 44, 47; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Zwrot nadpłaty

(dyrektywa Rady 2006/112, zmieniona dyrektywą 2006/138, art. 183)

2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Zwrot nadpłaty

(dyrektywa Rady 2006/112, zmieniona dyrektywą 2006/138, art. 183)

3. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Zwrot nadpłaty

(dyrektywa Rady 2006/112, zmieniona dyrektywą 2006/138, art. 183)

Summary

1. Artykuł 183 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2006/138, w związku z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu przewidującemu, ze skutkiem wstecznym, przedłużenie terminu, w którym musi być dokonany zwrot nadwyżki podatku od wartości dodanej, ponieważ uregulowanie to pozbawia podatnika posiadanego przezeń przed jego wejściem w życie prawa do uzyskania odsetek za zwłokę od kwoty, jaka ma być mu zwrócona.

(por. pkt 41; pkt 1 sentencji)

2. W świetle zasady neutralności podatkowej art. 183 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym zwykły termin na dokonanie zwrotu nadwyżki podatku od wartości dodanej, po którego upływie należne są odsetki za zwłokę od kwoty, która ma być zwrócona, ulega przedłużeniu w przypadku wszczęcia procedury kontroli podatkowej, przy czym konsekwencją tego przedłużenia jest, iż odsetki te są należne dopiero od dnia, w którym procedura ta zostaje zakończona, gdy nadwyżka ta została już przeniesiona podczas trzech okresów podatkowych następujących po okresie, w którym nadwyżka ta powstała. Natomiast okoliczność, iż zwykły termin wyznaczono na 45 dni, nie jest sprzeczna z rzeczonym przepisem.

(por. pkt 61; pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 183 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby zwrot nadwyżki podatku od wartości dodanej był dokonywany w drodze potrącenia.

W istocie państwa członkowskie dysponują pewnym zakresem swobody przy ustalaniu warunków zwrotu nadwyżki podatku od wartości dodanej, o ile zwrot dokonywany jest w rozsądnym terminie w drodze wypłaty środków pieniężnych lub w sposób równoważny oraz niepociągający za sobą żadnego ryzyka finansowego dla podatnika.

(por. pkt 64, 67; pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Uregulowania Unii – Przedmiotowy zakres stosowania – Świadczenia w razie choroby – Pojęcie

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 4 ust. 1 lit. a))

2. Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Przywileje socjalne

(rozporządzenie Rady nr 1612/68, art. 7 ust. 2)

Summary

1. Świadczenie można uznać za świadczenie zabezpieczenia społecznego, jeśli przyznawane jest uprawnionym w oderwaniu od jakiejkolwiek indywidualnej i uznaniowej oceny ich osobistych potrzeb, na podstawie prawnie określonej sytuacji oraz jeżeli odnosi się ono do jednego z rodzajów ryzyka enumeratywnie wyliczonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71. W przypadku zaistnienia określonego w przepisach prawnych stanu faktycznego – przyznawane w sposób obiektywny świadczenia mające na celu poprawę stanu zdrowia i warunków życia osób wymagających opieki służą zasadniczo uzupełnieniu świadczeń w razie choroby i powinny być tym samym uznawane za „świadczenia w razie choroby” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) owego rozporządzenia. Tak jest w przypadku, dotyczącym świadczeń wypłacanych przez niektóre kraje związkowe Republiki Federalnej Niemiec na podstawie ich ustawodawstwa, niewidomym, głuchoniemym i niepełnosprawnym, ponieważ świadczenia te mają na celu pokrycie, w formie ryczałtowego dodatku, dodatkowych kosztów życia codziennego spowodowanych ich niepełnosprawnością.

(por. pkt 27-29)

2. Zasada równego traktowania, zapisana w art. 7 rozporządzenia nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty zabrania nie tylko jawnej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ale również wszelkich ukrytych form dyskryminacji, które poprzez stosowanie innych kryteriów rozróżniających powodują de facto ten sam skutek. Jeśli przepis prawa krajowego nie jest obiektywnie uzasadniony ani proporcjonalny do realizowanego celu, należy go uznać za pośrednio dyskryminujący, gdy ze swej natury dotyka on bardziej pracowników migrujących niż pracowników krajowych i w konsekwencji istnieje ryzyko postawienia tych pierwszych w gorszej sytuacji. Tak jest w przypadku warunku miejsca zamieszkania, stawianego przez przepisy krajowe celem przyznania, w formie korzyści socjalnej, świadczeń dla niewidomych, głuchoniemych i niepełnosprawnych, który to warunek łatwiej spełnić pracownikom krajowym niż pracownikom z innych państw członkowskich.

(por. pkt 34-38)
Keywords

Summary



Keywords

1. Środki własne Unii Europejskiej – Rozporządzenie w sprawie ochrony interesów finansowych Unii – Postępowanie w sprawie nieprawidłowości – Termin przedawnienia – Stosowanie dłuższych krajowych okresów przedawnienia

(rozporządzenie Rady nr 2988/95, art. 3 ust. 3)

2. Środki własne Unii Europejskiej – Rozporządzenie w sprawie ochrony interesów finansowych Unii – Postępowanie w sprawie nieprawidłowości – Termin przedawnienia – Stosowanie dłuższych krajowych okresów przedawnienia

(rozporządzenie Rady nr 2988/95, art. 3 ust. 1 akapit pierwszy 1, art. 3 ust. 3)

3. Środki własne Unii Europejskiej – Rozporządzenie w sprawie ochrony interesów finansowych Unii – Postępowanie w sprawie nieprawidłowości – Termin przedawnienia – Stosowanie dłuższych krajowych okresów przedawnienia

(rozporządzenie Rady nr 2988/95, art. 3 ust. 1 akapit pierwszy, art. 3 ust. 3)

Summary

1. Zasada pewności prawa nie sprzeciwia się co do zasady temu, aby w kontekście ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej określonej przez rozporządzenie nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i na podstawie art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia organy i sądy krajowe danego państwa członkowskiego stosowały w drodze analogii do sporów dotyczących zwrotu nienależnie wypłaconych refundacji wywozowych termin przedawnienia ustalony w krajowym przepisie prawa powszechnego, pod warunkiem jednak, że takie stosowanie wynika z praktyki sądowej, która jest wystarczająco przewidywalna, co powinien zweryfikować sąd krajowy.

(por. pkt 35; pkt 1 sentencji)

2. Zasada proporcjonalności sprzeciwia się, w ramach korzystania przez państwa członkowskie z możliwości przyznanej im przez art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich stosowaniu trzydziestoletniego okresu przedawnienia do sporów dotyczących zwrotu nienależnie pobranych refundacji.

Z punktu widzenia celu ochrony interesów finansowych Unii – w odniesieniu do którego prawodawca unijny uznał, że czteroletni, a nawet trzyletni okres przedawnienia był już sam w sobie wystarczający, aby umożliwić organom krajowym wszczęcie postępowania dotyczącego nieprawidłowości zagrażających tym interesom finansowym, i które to nieprawidłowości mogłyby doprowadzić do wydania takiego środka jak odzyskanie nienależnie otrzymanej korzyści – przyznanie rzeczonym organom trzydziestoletniego okresu wykracza poza to, co jest konieczne dla starannej administracji.

(por. pkt 43, 47; pkt 2 sentencji)

3. W sytuacji objętej zakresem rozporządzenia nrº2988/95, w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich zasada pewności prawa sprzeciwia się temu, aby „dłuższy” termin przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 3 owego rozporządzenia mógł wynikać z okresu przedawnienia prawa powszechnego skróconego w praktyce orzeczniczej w tym celu, aby był on zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ w każdym wypadku w takich okolicznościach zastosowanie znajdzie czteroletni okres przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95.

(por. pkt 50, 54; pkt 3 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólnoty Europejskie – Reprezentacja przed sądami krajowymi – Delegowanie przez Komisję swoich uprawnień do reprezentacji na inną instytucję wspólnotową – Warunki

(art. 282 WE)

Summary

Upoważnienie, w którego drodze Komisja delegowała na inną instytucję wspólnotową swoje uprawnienie wynikające z art. 282 WE do reprezentowania Wspólnoty przed sądem krajowym w sporze dotyczącym tej instytucji, zostało udzielone w sposób ważny, zarówno jeżeli w upoważnieniu tym została wyznaczona imiennie osoba fizyczna, jak i jeżeli nie została ona wyznaczona do celów tej reprezentacji. W tego rodzaju przypadkach zarówno upoważniona instytucja, jak i osoba fizyczna, jeżeli taką wyznaczono, mogły udzielić upoważnienia do reprezentowania Wspólnoty adwokatowi.

(por. pkt 25; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – „Malt beer base”, o zawartości alkoholu 14% obj., otrzymany z piwa warzonego, które poddano klarowaniu, a następnie ultrafiltracji prowadzącej do rozcieńczenia składników charakterystycznych dla piwa

(rozporządzenie Rady nr 2658/87, załącznik I)

Summary

Rozporządzenie nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienione rozporządzeniem nr 2587/91, powinno być interpretowane w ten sposób, że płyn zwany „malt beer base”, o zawartości alkoholu 14% obj., otrzymany z piwa warzonego, które poddano klarowaniu, a następnie ultrafiltracji prowadzącej do rozcieńczenia takich składników jak substancje goryczkowe i białko, należy zaklasyfikować do pozycji 2208 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do wskazanego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu.

Z jednej strony ponieważ „malt beer base” nie stanowi produktu końcowego przeznaczonego do konsumpcji, lecz produkt pośredni używany do wytwarzania napoju mieszanego nie powinien on być uważany za napój alkoholowy. Z drugiej strony, „malt beer base” nie jest otrzymywany wyłącznie i bezpośrednio w wyniku fermentacji, lecz po fermentacji następuje ultrafiltracja. Wskutek owego dodatkowego procesu, omawiany produkt, uzyskiwany z warzonego piwa, traci szczególne, obiektywne cechy i właściwości piwa objętego pozycją 2203 nomenklatury. Obiektywne cechy i właściwości „malt beer base” odpowiadają natomiast tym alkoholu objętego pozycją 2208, a w każdym razie im odpowiadają.

(por. pkt 34, 37, 41; sentencja)
Keywords

Subject of the case

Sentencja



Keywords

Postanowienia podatkowe – Podatki wewnętrzne – Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego na terytorium kraju – Podatek mający zastosowanie do przywożonych pojazdów używanych i niemający żadnego odpowiednika w odniesieniu do znajdujących się na rynku krajowym pojazdów w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia – Niedopuszczalność (art. 110 TFUE) (por. pkt 28–29; sentencja)

2. Pytania prejudycjalne – Wykładnia – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni – Skutek wsteczny – Ograniczenie przez Trybunał – Przesłanki – Znaczenie konsekwencji finansowych wyroku dla zainteresowanego państwa członkowskiego – Kryterium niemające decydującego znaczenia (art. 110 TFUE) (por. pkt 32–36)

Subject of the case

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ‑ Tribunalul Gorj – Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim – Podatek środowiskowy ciążący na pojazdach samochodowych przy ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim – Kwalifikacja kryterium „daty pierwszej rejestracji” – Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE – Ważność zwolnienia z zapłaty podatku, wprowadzonego dla pewnych kategorii pojazdów – Ewentualne zastosowanie zasady „zanieczyszczający płaci”

Sentencja

Sentencja

Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.
Keywords

Summary



Keywords

Umowy międzynarodowe – Układ stowarzyszeniowy Wspólnoty–Bułgaria – Przepływ pracowników – Dostęp do zawodów regulowanych

(Układ stowarzyszeniowy Wspólnoty–Bułgaria, art. 38 ust. 1, art. 47)

Summary

Zasadę niedyskryminacji określoną w art. 38 ust. tiret pierwsze Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, należy interpretować w ten sposób, że nie stała ona na przeszkodzie przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej przepisom państwa członkowskiego, na mocy których obywatel bułgarski ze względu na nałożoną przez te przepisy przesłankę związaną z obywatelstwem nie mógł uzyskać wpisu na listę aplikantów adwokackich ani w konsekwencji zaświadczenia o uprawnieniu do reprezentowania przed sądem.

W istocie omawiany układ stowarzyszeniowy nie zawiera żadnej wskazówki pozwalającej wywieść z art. 38 ust. tiret pierwsze tego układu lub innych jego przepisów woli umawiających się stron dotyczącej wyeliminowania wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do dostępu obywateli bułgarskich do zawodów regulowanych. W tym względzie należy ponadto wziąć pod uwagę okoliczność, że przepis ten znajduje się w tytule IV wspomnianego układu, rozdział I, który to rozdział zatytułowany jest „Przepływ pracowników”, podczas gdy tenże układ wymienia zawody regulowane w art. 47, który zawarty jest w rozdziale II tegoż układu, poświęconym zakładaniu przedsiębiorstw, i który dotyczy dostępu do zawodów regulowanych, przy czym nie nakłada w tym względzie obowiązku niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

Zatem nie może zostać uznane, że wpis na listę aplikantów adwokackich, który stanowi warunek dostępu do regulowanego zawodu adwokata, stanowi warunek pracy w rozumieniu wspomnianego art. 38 ust. 1 tiret pierwsze.

(por. pkt 27, 28, 30; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Prawo najmu i użyczenia utworów objętych ochroną – Dyrektywa 92/100 – Wynagrodzenie twórców w przypadku publicznego użyczenia

(dyrektywa Rady 92/100, art. 5 ust. 1)

Summary

Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Rady 92/100 w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej sprzeciwia się przepisom ustanawiającym system, zgodnie z którym wynagrodzenie należne twórcom w przypadku publicznego użyczenia obliczane jest wyłącznie w zależności od liczby wypożyczających zapisanych do placówek publicznych na podstawie ryczałtowej kwoty ustalonej od wypożyczającego na rok.

Przy uwzględnieniu, że wynagrodzenie stanowi wyrównanie szkody wyrządzonej twórcom w wyniku używania ich dzieł bez zezwolenia, ustalenie wysokości tego wynagrodzenia nie może być całkowicie oddzielone od elementów konstytutywnych takiej szkody. Jako że szkoda ta wynika z publicznego użyczenia, to znaczy z przekazywania przez dostępne dla ogółu placówki chronionych przedmiotów do korzystania, wysokość należnego wynagrodzenia powinna brać pod uwagę zakres tego przekazywania, zarówno z punktu widzenia liczby wypożyczających zapisanych do placówki, jak i z punktu widzenia liczby chronionych przedmiotów udostępnianych przez placówkę zajmującą się publicznym użyczaniem.

(zob. pkt 37–39, 43, sentencja)