ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Nowa żywność i nowe składniki żywności – Wprowadzenie do obrotu – Rozporządzenie nr 258/97 – Decyzja Komisji odmawiająca dopuszczenia do obrotu na rynku Unii żywności lub składnika żywności – Brak wiążącego charakteru dla osób innych niż adresaci owej decyzji – Sprzedaż na terytorium państwa członkowskiego towaru, którego cechy odpowiadają tym towaru, którego dotyczy decyzja odmawiająca dopuszczenia do obrotu na rynku – Obowiązki spoczywające na właściwych organach tego państwa członkowskiego

(rozporządzenie nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1 ust. 2, art. 7)

Summary

Decyzja Komisji wydana na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 258/97 dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności, odmawiająca dopuszczenia do obrotu na rynku Unii żywności lub składnika żywności, nie wiąże innych osób niż osoba, którą decyzja ta oznacza jako adresata. Z kolei właściwe organy danego państwa członkowskiego powinny zbadać, czy sprzedawany na terytorium tego państwa członkowskiego towar, którego cechy charakterystyczne wydają się odpowiadać cechom charakterystycznym towaru, który stanowi przedmiot owej decyzji Komisji, jest nową żywnością lub nowym składnikiem żywności w rozumieniu art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, i, w odpowiednim przypadku, nakazać zainteresowanej osobie, aby dostosowała się do przepisów rzeczonego rozporządzenia.

(por. pkt 36; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Unia celna – Obszar celny Unii – Księstwo Monako

(art. 34 TFUE, 36 TFUE; rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 3 ust. 2 lit. b))

2. Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym

(art. 34 TFUE)

Summary

1. Na mocy art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, terytorium Księstwa Monako uznaje się za część obszaru celnego Unii. W związku z tym do wymiany handlowej pomiędzy Monako a państwami członkowskimi nie mogą mieć zastosowania cła ani opłaty o skutku równoważnym, zatem towary pochodzące z Monako, będące przedmiotem bezpośredniego wywozu do jednego z państw członkowskich, należy traktować jako towary pochodzące z jednego z państw członkowskich. Zrównanie produktów monakijskich z produktami pochodzącymi z państw członkowskich skutkuje objęciem towarów pochodzących z Monako postanowieniami traktatu o swobodnym przepływie towarów.

(por. pkt 14)

2. Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego przewidywały wymóg złożenia kaucji aktorycznej przez powoda o monakijskiej przynależności państwowej, który do jednego z sądów cywilnych wspomnianego państwa wniósł przeciwko podmiotowi pochodzącemu z tego ostatniego państwa powództwo o zapłatę faktur wystawionych z tytułu dostawy towarów traktowanych na równi z towarami wspólnotowymi, podczas gdy tego rodzaju wymóg nie ciąży na podmiotach pochodzących z omawianego państwa członkowskiego.

Wprawdzie tego rodzaju rozwiązanie skutkuje poddaniem podmiotów gospodarczych, które pragną wnieść powództwo, odmiennej regulacji procesowej w zależności od tego, czy mają one przynależność zainteresowanego państwa członkowskiego, niemniej jednak, okoliczność, że podmioty pochodzące z innych państw członkowskich miałyby z tego względu zawahać się przed sprzedażą towarów kupującym mającym siedzibę w tym państwie członkowskim i jego przynależność państwową, jest zbyt niepewna i pośrednia, aby uznać, że tego rodzaju przepis krajowy może utrudniać wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, zatem związku przyczynowego pomiędzy możliwymi niekorzystnymi zmianami w handlu wewnątrzwspólnotowym a spornym odmiennym traktowaniem nie można uznać za istniejący.

(por. pkt 17, 21; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Postępowanie – Zarzut niedopuszczalności – Obowiązek przedstawienia zarzutu w odrębnym piśmie – Granice

(regulamin postępowania przed Sądem, art. 114)

2. Odwołanie – Interes prawny – Przesłanka – Odwołanie mogące przynieść korzyść stronie, która je wniosła – Zakres

3. Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Brak określenia podnoszonego naruszenia prawa – Niedopuszczalność

(art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 112 § 1 akapit pierwszy lit. c))

Summary

1. Artykuł 114 regulaminu postępowania przed Sądem w ogóle nie wymaga, aby każdy zarzut niedopuszczalności został przedstawiony w odrębnym piśmie. Wprost przeciwnie, należy przedstawić taki zarzut w odrębnym piśmie tylko w przypadku gdy strona go wnosząca zamierza wnioskować o wydanie przez sąd rozstrzygnięcia w kwestii dopuszczalności skargi bez rozpatrywania istoty sprawy.

Tak więc, zarzut niedopuszczalności może zostać podniesiony w odpowiedzi na skargę i rozpatrzony przez Sąd w ramach rozpoznania skargi.

(por. pkt 43–45)

2. Strona skarżąca nie może mieć uzasadnionego interesu w stwierdzeniu nieważności danej decyzji, jeżeli z góry wiadomo, że decyzja ta może zostać wyłącznie utrzymana w mocy wobec tejże strony. Ponadto zarzut mający na celu stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalny gdy z uwagi na brak interesu prawnego, jeżeli nawet ten zarzut okazałby się zasadny stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w oparciu o tenże zarzut nie będzie mogło przynieść korzyści stronie skarżącej Zatem Sąd może uznać, iż po oddaleniu pierwszego zarzutu nie zachodził potrzeba wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałych zarzutów, gdyż zarzuty te nie stwarzałyby możliwości wydania korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia w przedmiocie jej skargi.

(por. pkt 49, 50)

3. Odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku Sądu, do którego uchylenia zmierza, oraz argumenty prawne, które w szczegółowy sposób uzasadniają to żądanie. Nie spełnia tego wymogu zarzut odwołania, który nie obejmując nawet argumentacji mającej konkretnie na celu wskazanie wady, którą jest obarczona zaskarżona decyzja, ogranicza się jedynie do powtórzenia argumentów przedstawionych już przed Sądem. Taki zarzut stanowi bowiem w istocie wniosek o ponowne rozpatrzenie zarzutu przedstawionego przed Sądem, co nie należy do kompetencji Trybunału. Ponadto proste, abstrakcyjne sformułowanie zarzutu odwołania, niepoparte żadną precyzyjną informacją, nie wystarcza, aby obowiązek uzasadnienia odwołania został spełniony. Jest tak w wypadku gdy zarzut ogranicza się do wymienienia licznych przepisów prawa Unii nie wykazując tego, że mają one zastosowanie w danym przypadku ani tego w jaki sposób owe przepisy miałyby zostać naruszone..

(por. pkt 55, 61)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych – Dyrektywy 72/166, 84/5 i 90/232 – Określenie systemu odpowiedzialności cywilnej mającego zastosowanie do szkód wynikających z ruchu pojazdów

(dyrektywy Rady 72/166, 84/5 i 90/232)

Summary

Dyrektywa 72/166 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, druga dyrektywa 84/5 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych oraz trzecia dyrektywa 90/232 w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym należącym do prawa odpowiedzialności cywilnej, które pozwalają na wykluczenie lub ograniczenie prawa ofiary wypadku do dochodzenia odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego uczestniczącego w wypadku w oparciu o indywidualną ocenę wyłącznego lub częściowego przyczynienia się tej ofiary do własnej szkody.

Jest tak w szczególności, w przypadku ustawodawstwa krajowego, które wyłącza odpowiedzialność na zasadzie ryzyka kierowcy pojazdu, który uczestniczył w wypadku, tylko wtedy, gdy winę za wypadek można przypisać wyłącznie ofierze, i które przewiduje ponadto, że w przypadku gdy wina ofiary przyczyniła się do powstania lub zwiększenia jej szkody, jej odszkodowanie zostaje obniżone w sposób proporcjonalny do stopnia i powagi tego zawinienia. W istocie takie ustawodawstwo nie skutkuje – w przypadku przyczynienia się samej ofiary do powstania szkody – automatycznym wykluczeniem lub ograniczeniem w nieproporcjonalny sposób jej prawa do odszkodowania z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej kierowcy pojazdu uczestniczącego w wypadku. W związku z tym nie narusza ono gwarancji przewidzianej przez prawo Unii, że odpowiedzialność cywilna ustalona według właściwego prawa krajowego zostanie objęta ubezpieczeniem zgodnie z przepisami trzech ww. dyrektyw

(por. pkt 33–35; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Prawo Unii – Prawa przyznane jednostkom – Naruszenie przez państwo członkowskie – Obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej jednostkom – Sposoby naprawienia

Summary

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ono na przeszkodzie powołaniu się przez państwo członkowskie na upływ rozsądnego terminu przedawnienia w stosunku do skargi sądowej wniesionej przez jednostkę w celu ochrony praw przyznanych jej przez dyrektywę, chociażby to państwo nie dokonało jej prawidłowej transpozycji, o ile poprzez swe zachowanie nie spowodowało ono opóźnienia we wniesieniu skargi. Stwierdzenie przez Trybunał Sprawiedliwości naruszenia prawa Unii nie ma wpływu na początek biegu terminu przedawnienia, jeżeli naruszenie jest niewątpliwe. W takiej bowiem sytuacji uprawnione osoby są świadome pełni swoich praw bez konieczności sądowego stwierdzenia tego naruszenia. Określenie początku biegu terminu na moment poprzedzający wspomniane stwierdzenie naruszenia nie czyni zatem ochrony praw wynikających z prawa Unii praktycznie niemożliwą lub nadmiernie utrudnioną.

(por. pkt 23, 24; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Swobodny przepływ kapitału – Postanowienia traktatu – Terytorialny zakres zastosowania – Kraje i terytoria zamorskie – Włączenie w charakterze państw trzecich

(art. 63 TFUE)

2. Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia w przepływie kapitału do lub z państw trzecich – Ograniczenia istniejące w dniu 31 grudnia 1993 r. – Podatek od wartości rynkowej nieruchomości

(art. 63, 64 ust. 1 TFUE)

Summary

1. Ponieważ art. 63 TFUE ma nieograniczony terytorialny zakres zastosowania, należy uznać, że artykuł ten reguluje także kwestię przepływów kapitałowych do krajów i terytoriów zamorskich oraz z takich krajów i terytoriów.

Tymczasem do krajów i terytoriów zamorskich mają zastosowanie szczególne zasady stowarzyszenia, ustanowione w części czwartej traktatu, co oznacza, że postanowienia ogólne traktatu – których terytorialny zakres zastosowania ograniczony jest co do zasady do państw członkowskich – nie znajdują zastosowania w stosunku do tych krajów i terytoriów bez wyraźnego odesłania. Do krajów i terytoriów zamorskich nie stosuje się zatem przepisów prawa Unii w sposób podobny jak do państw członkowskich, poza wypadkiem, gdy tego rodzaju zrównanie krajów i terytoriów zamorskich z państwami członkowskimi jest wyraźnie przewidziane na mocy prawa Unii.

Traktaty UE i FUE nie zawierają zaś żadnej wyraźnej wzmianki o przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a krajami i terytoriami zamorskimi. Wynika stąd, że liberalizacja przepływu kapitału wynikająca z art. 63 TFUE dotyczy krajów i terytoriów zamorskich w charakterze państw trzecich.

(por. pkt 20, 29-31)

2. Artykuł 64 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że art. 63 TFUE nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, obowiązujących w dniu 31 grudnia 1993 r., na mocy których zwalnia się z podatku od wartości rynkowej nieruchomości położonych na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, spółki mające siedzibę na terytorium tego państwa, przy równoczesnym uzależnieniu takiego zwolnienia w odniesieniu do spółek mających siedzibę na obszarze jednego z krajów lub terytoriów zamorskich od istnienia konwencji o współpracy administracyjnej zawartej pomiędzy tym państwem członkowskim a tym terytorium, mającej na celu zwalczanie oszustw podatkowych i unikania opodatkowania lub od okoliczności, by w oparciu o umowę międzynarodową zawierającą klauzulę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową wskazane osoby prawne nie mogły podlegać wyższemu opodatkowaniu, niż to, któremu podlegają spółki mające siedzibę na obszarze owego państwa członkowskiego.

(por. pkt 38; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Uregulowania Unii – Przedmiotowy zakres stosowania – Krótkookresowe świadczenie z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych – Zaliczenie jako świadczenie z tytułu inwalidztwa a nie jako świadczenie w razie choroby

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 4 ust. 1 lit. b))

2. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Świadczenia – Klauzula miejsca zamieszkania – Uchylenie – Udzielenie krótkookresowego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych uwarunkowane miejscem zamieszkania

(rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 10 ust. 1 akapit pierwszy)

3. Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Przywileje socjalne – Krótkookresowe świadczenie z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych

(art. 21 ust. 1 TFUE)

Summary

1. Krótkookresowe świadczenie z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych, stanowi świadczenie z tytułu inwalidztwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 647/2005, jeżeli od chwili złożenia wniosku jest bezsprzeczne, iż osoba ubiegająca się o świadczenie jest dotknięta stałą lub długoterminową niepełnosprawnością. W takiej sytuacji rzeczone świadczenie dotyczy bezpośrednio ryzyka inwalidztwa, o którym mowa w owym przepisie.

(por. pkt 53, 54; pkt 1 sentencji)

2. Artykuł 10 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 647/2005, stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie uzależniło uzyskanie prawa do krótkookresowego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych od przesłanki dotyczącej posiadania zwykłego miejsca zamieszkania na jego terytorium.

(por. pkt 70; pkt 2 sentencji)

3. Artykuł 21 ust. 1 TFUE stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie uzależniło uzyskanie prawa do świadczenia z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych od:

- przesłanki dotyczącej uprzedniej obecności osoby ubiegającej się o świadczenie na jego terytorium, wykluczając wszelkie inne elementy mogące posłużyć do wykazania, iż istnieje rzeczywisty związek między osobą ubiegającą się a tym państwem członkowskim, oraz

- przesłanki obecności osoby ubiegającej się o świadczenie na jego terytorium w chwili złożenia wniosku.

(por. pkt 104, 109, 110; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Zbliżanie ustawodawstw – Wspólny system opodatkowania stosowany do odsetek i należności licencyjnych pomiędzy powiązanymi spółkami z różnych państw członkowskich – Dyrektywa 2003/49 – Zakres stosowania

(dyrektywa Rady 2003/49, art. 1 ust. 1)

Summary

Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49 w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego prawa podatkowego, zgodnie z którym odsetki od kwoty pożyczki, wypłacane przez spółkę z siedzibą w państwie członkowskim powiązanej z nią spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, wlicza się do podstawy opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej, któremu podlega ta pierwsza spółka.

W istocie powyższy przepis, w świetle motywów 2–4 tej dyrektywy, ma na celu unikanie podwójnego opodatkowania transgranicznej wypłaty odsetek, poprzez zakaz opodatkowania odsetek w państwie członkowskim źródła w sposób obciążający wierzyciela. Omawiany przepis dotyczy więc wyłącznie sytuacji podatkowej wierzyciela z tytułu tych odsetek. Przepisy prawa krajowego dotyczące podstawy opodatkowania zobowiązanego do zapłaty odsetek, jak zasady odliczania pewnych wydatków i ich charakter, uzależnione są od polityki podatkowej poszczególnych państw członkowskich.

Stąd, w braku przepisu regulującego zasady określania podstawy opodatkowania zobowiązanego do zapłaty odsetek, zakresu zastosowania art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49 nie można rozciągać poza zwolnienie przewidziane w tym przepisie.

(por. pkt 28, 33, 34, 36; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona zwierząt podczas transportu – Dyrektywa 91/628 – Przepisy wprowadzające wymogi dotyczące rozładunku, karmienia, pojenia i minimalnego okresu odpoczynku zwierząt po ich transporcie – Stosowanie do transportu kolejowego

(dyrektywa Rady 91/628 zmieniona dyrektywą 95/29, załącznik rozdział VII pkt 48 ust. 5)

2. Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Refundacje wywozowe – Warunki przyznania – Poszanowanie uregulowań Unii dotyczących dobrostanu żywych zwierząt podczas transportu

(rozporządzenie Komisji nrº615/98, art. 5 ust 3; dyrektywa Rady 91/628 zmieniona dyrektywą 95/29)

Summary

1. Punkt 48 ust. 5 rozdziału VII załącznika do dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmieniającej dyrektywy 90/425 oraz 91/496, zmienionej dyrektywą 95/29, znajduje zastosowanie również do transportu kolejowego.

Z brzmienia różnych ustępów tego pkt 48 rozdziału VII załącznika dyrektywy 91/628 wynika, że te z nich, których zakres stosowania jest ograniczony do konkretnego środka transportu, zawierają o tym wyraźną wzmiankę. Z brzmienia pkt 48 ust. 4, 6 i 7 wynika zatem, że znajdują one zastosowanie odpowiednio do transportu drogowego, kolejowego i morskiego. Ze względu na to, że pkt 48 ust. 5 nie zawiera takiej wzmianki, uznać należy, że dotyczy on wszystkich środków transportu.

Wykładnię zgodnie z którą pkt 48 ust. 5 rozdziału VII załącznika do dyrektywy 91/628 ma zastosowanie także do transportu kolejowego, z jednej strony potwierdza struktura dyrektywy 91/628. Z podanych w jej art. 2 ust. 2 definicji pojęć „transportu” i „okresu odpoczynku” wynika bowiem, że okresy pomiędzy załadunkiem zwierząt do środka transportu a ich wyładunkiem muszą obejmować zarówno transport, jak i odpoczynek. W zakresie zaś, w jakim nie ma wątpliwości co do tego, że ustanowione w pkt 48 ust. 2 i 3 rozdziału VII załącznika do dyrektywy 91/628 przepisy dotyczące maksymalnego czasu przewozu mają zastosowanie także do transportu kolejowego, uznać należy, iż przepisy dotyczące okresu odpoczynku, jaki ma nastąpić po przewozie, znajdują również zastosowanie do tego środka transportu.

Z drugiej strony, wykładnię tą potwierdza również cel dyrektywy 91/628, polegający, zgodnie z motywem dziewiątym jej preambuły, na zagwarantowaniu skutecznej ochrony zwierząt podczas transportu.

(por. pkt 24–28; pkt 1 sentencji)

2. W przypadku gdy naruszenie dyrektywy 91/628 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmieniającej dyrektywy 90/425 oraz 91/496, zmienionej dyrektywą 95/29 nie spowodowało śmierci transportowanych zwierząt, właściwe organy państw członkowskich i sprawujące nad nimi kontrolę sądy są zobowiązane do stosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98 ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu w sposób zgodny z zasadą proporcjonalności, odmawiając wypłaty refundacji wywozowej w odniesieniu do tych zwierząt, w przypadku których nie przestrzegano tych przepisów dyrektywy, które dotyczą ich dobrostanu.

(por. pkt 41; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt – Kontrole weterynaryjne i zootechniczne w handlu wewnątrzwspólnotowym żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego – Środki ochronne przed gąbczastą encefalopatią bydła

(dyrektywa Rady 90/425, art. 10 ust. 1, 4; decyzja Rady 2000/766; decyzja Komisji 94/381)

Summary

Przepisy krajowe, które tytułem ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła wprowadziły tymczasowy zakaz produkcji i obrotu przetworzonym białkiem zwierzęcym w celu żywienia zwierząt gospodarskich, ponieważ sytuacja w tym państwie członkowskim miała charakter naglący, uzasadniający natychmiastowe przyjęcie takich środków z ważnych powodów związanych ze zdrowiem publicznym oraz zdrowiem zwierząt, nie są sprzeczne z prawem Unii, a w szczególności z dyrektywą 90/425 dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, a także decyzją 94/381 dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków oraz decyzją 2000/766 dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do przenośnych encefalopatii gąbczastych oraz do stosowania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy ten ostatni warunek został spełniony i czy przestrzegano zasady proporcjonalności.

Przyjęcie przez Komisję decyzji, która nie ma natychmiastowego zastosowania, nie może być uznane jako takie za zakazujące państwu członkowskiemu podjęcia tymczasowych środków zapobiegawczych na mocy art. 10 ust. 1 akapit czwarty dyrektywy 90/425.

(por. pkt 66, 70; sentencja)