Sprawa C‑93/16

Ornua Co-operative Ltd

przeciwko

Tindale & Stanton Ltd España SL

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante)

Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Znak towarowy Unii Europejskiej – Jednolity charakter – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 9 ust. 1 lit. c) – Jednolita ochrona prawa przyznanego przez unijny znak towarowy przed prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd oraz przed naruszeniami renomy – Zgodne współistnienie tego znaku towarowego oraz znaku krajowego używanego przez osobę trzecią w części Unii Europejskiej – Brak zgodnego współistnienia w innej części Unii – Sposób postrzegania przez przeciętnego konsumenta – Różnice w postrzeganiu mogące istnieć w różnych częściach Unii

Streszczenie – wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 lipca 2017 r.

Znak towarowy Unii Europejskiej–Skutki unijnego znaku towarowego–Prawa przyznane przez znak towarowy–Prawo do zakazania używania znaku towarowego–Używanie oznaczenia identycznego lub podobnego odnoszącego się do identycznych lub podobnych towarów lub usług–Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaku towarowego–Zgodne współistnienie w części Unii, cieszącego się renomą unijnego znaku towarowego oraz oznaczenia–Brak takiego zgodnego współistnienia w innej części Unii–Istnienie uzasadnionego powodu uprawniającego do używania tego oznaczenia–Brak

Znak towarowy Unii Europejskiej–Skutki unijnego znaku towarowego–Prawa przyznane przez znak towarowy–Prawo do zakazania używania znaku towarowego–Używanie oznaczenia identycznego lub podobnego odnoszącego się do identycznych lub podobnych towarów lub usług–Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w części Unii–Kryteria oceny–Uwzględnienie istotnych czynników występujących w części Unii w celu zakazania używania oznaczenia w innej części Unii–Warunki

Znak towarowy Unii Europejskiej–Skutki unijnego znaku towarowego–Prawa przyznane przez znak towarowy–Prawo do zakazania używania znaku towarowego–Używanie oznaczenia identycznego lub podobnego odnoszącego się do identycznych lub podobnych towarów lub usług–Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaku towarowego–Kryteria oceny–Zgodne współistnienie unijnego znaku towarowego oraz znaku krajowego używanego przez osobę trzecią w części Unii Europejskiej–Brak takiego zgodnego współistnienia w innej części Unii–Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd–Niedopuszczalność

Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [unijnego] znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że okoliczność zgodnego współistnienia unijnego znaku towarowego i krajowego znaku towarowego w części Unii Europejskiej nie prowadzi do wniosku, że w innej części Unii, gdzie brak jest zgodnego współistnienia unijnego znaku towarowego i oznaczenia identycznego z tym krajowym znakiem towarowym, nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku tego oznaczenia i rzeczonego unijnego znaku towarowego. W istocie, gdyby właściciel unijnego znaku towarowego był chroniony jedynie przed naruszeniem popełnionym na całym terytorium Unii, nie mógłby on przeciwstawić się używaniu oznaczeń identycznych lub podobnych, które stwarzają prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jedynie w części tego terytorium, podczas gdy art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ma na celu ochronę tego właściciela na całym obszarze Unii przed wszelkim używaniem, które wpływa negatywnie na pełnioną przez jego znak funkcję wskazywania pochodzenia. W konsekwencji, jeżeli używanie oznaczenia stwarza prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do unijnego znaku towarowego w części terytorium Unii, podczas gdy w innej części Unii to samo używanie nie powoduje powstania takiego prawdopodobieństwa, dochodzi do naruszenia wyłącznego prawa przyznanego przez ten znak. W tym przypadku sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych jest zobowiązany orzec zakaz sprzedaży danych towarów oznaczonych przedmiotowym oznaczeniem na całym obszarze Unii, z wyjątkiem tej części jej obszaru, w odniesieniu do której stwierdzono brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (wyrok z dnia 22 września 2016 r., combit Software, C‑223/15, EU:C:2016:719, pkt 25, 36). Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że badanie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w części Unii powinno opierać się na całościowej ocenie wszystkich istotnych w danym przypadku czynników i że ta ocena powinna obejmować porównanie wizualne, fonetyczne lub konceptualne znaku towarowego i oznaczenia używanego przez osobę trzecią, co może prowadzić – w szczególności ze względów językowych – do różnych wniosków w stosunku do różnych części Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 22 września 2016 r., combit Software, C‑223/15, EU:C:2016:719, pkt 31, 33 i przytoczone tam orzecznictwo). (zob. pkt 32, 33, 36, 38; pkt 1 sentencji)

Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że okoliczności, które byłyby – zdaniem sądu orzekającego w sprawach unijnych znaków towarowych rozpatrującego powództwo o stwierdzenie naruszenia – istotne przy ocenie, czy właściciel unijnego znaku towarowego jest uprawniony do zakazania używania oznaczenia w części Unii Europejskiej, do której nie odnosi się to powództwo, mogą być brane pod uwagę przez ten sąd przy ocenie, czy właściciel ten jest uprawniony do zakazania używania tego oznaczenia w części Unii, do której odnosi się rzeczone powództwo, o ile warunki rynkowe i okoliczności społeczno-kulturowe nie różnią się znacząco w jednej z tych części Unii. (zob. pkt 47; pkt 2 sentencji)