ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający zaocznie i posiadający uprawnienie, na podstawie krajowych norm proceduralnych, do zbadania z urzędu sprzeczności między warunkiem stanowiącym podstawę żądania i krajowymi zasadami porządku publicznego, ma obowiązek zbadania z urzędu, czy umowa zawierająca ten warunek należy do zakresu stosowania tej dyrektywy i – w danym wypadku – ewentualnie nieuczciwy charakter tego warunku.

Ponadto Trybunał już orzekł, że art. 6 dyrektywy 93/13, z uwagi na charakter i wagę interesu publicznego leżącego u podstaw ochrony udzielanej przez tę dyrektywę konsumentom, należy uznać za równoważny z krajowymi przepisami posiadającymi w ramach krajowego porządku prawnego rangę norm porządku publicznego. Należy uznać, że ta kwalifikacja rozszerza się na wszystkie przepisy dyrektywy, które są niezbędne do realizacji celu zamierzonego przez rzeczony art. 6 (wyrok z dnia 30 maja 2013 r., Asbeek Brusse i de Man Garabito, C‑488/11, EU:C:2013:341, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo).

Wynika stąd, że jeżeli sąd krajowy jest właściwy, zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi, do zbadania z urzędu sprzeczności żądania z krajowymi zasadami porządku publicznego, co według wskazówek dostarczonych w postanowieniu odsyłającym ma miejsce w belgijskim systemie sądowniczym sądu orzekającego zaocznie, powinien on również wykonywać to uprawnienie w celu oceny z urzędu, w świetle kryteriów ustanowionych przez dyrektywę 93/13, czy sporny warunek umowny, na którym opiera się żądanie, jak również umowa, która go zawiera, wchodzą w zakres stosowania tej dyrektywy i w danym wypadku czy warunek ten jest nieuczciwy (zob. analogicznie wyrok z dnia 30 maja 2013 r., Asbeek Brusse i de Man Garabito, C‑488/11, EU:C:2013:341, pkt 45).

(zob. pkt 35–37; pkt 1 sentencji)
Co się tyczy skargi skierowanej przeciwko Komisji w celu stwierdzenia nieważności decyzji o odrzuceniu wniosku o przyznanie pomocy finansowej Unii, w dziedzinie instrumentu „Łącząc Europę”, rzekomo zawartej w wiadomości przekazanej pocztą elektroniczną skarżącej przez Agencję Wykonawczą ds. Innowacyjności i Sieci (INEA), Sąd narusza prawo uznając skargę za niedopuszczalną i odrzucając wniosek skarżącego o uznanie jego skargi za wniesioną na decyzję Komisji w sprawie sporządzenia wykazu wniosków wybranych do otrzymania pomocy finansowej Unii.

Ponieważ bowiem w dniu wniesienia skargi, skarżący nie wiedział o istnieniu decyzji Komisji, która to decyzja wbrew wymogom wynikającym z ogólnej zasady dobrej administracji, nigdy nie została przekazana skarżącemu, ten ostatni nie mógł w swojej skardze wskazać owej decyzji jako decyzji, poprzez którą Komisja odrzuciła jego wniosek i mógł przyjąć w uzasadniony sposób, że przekazana przez INEA pocztą elektroniczną wiadomość, stanowiła poinformowanie go o odrzuceniu jego wniosku przez Komisję. Wynika stąd, że Sąd z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy i w celu zagwarantowania skarżącemu prawa do skutecznej ochrony sądowej powinien był uznać, że przedmiotem skargi było stwierdzenie nieważności nie tyle wiadomości INEA, na którą powołał się błędnie skarżący w swej skardze, ale decyzja Komisji. Jest tak tym bardziej, gdyż skarga wniesiona przez skarżącego była wyraźnie skierowana przeciwko Komisji i wyłącznie Komisja posiadała kompetencje w zakresie przyjęcia decyzji o odrzuceniu w postępowaniu w sprawie wyboru wniosków kwalifikujących się do dotacji w ramach instrumentu „Łącząc Europę”.

(zob. pkt 68, 70–73)
Badanie pytania prejudycjalnego nie wykazało istnienia żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność art. 4 ust. 4 w związku z art. 2 lit. k) rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania w świetle art. 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 13 TFUE.

W tym kontekście należy stwierdzić, że art. 4 ust. 4 w związku z art. 2 lit. k) rozporządzenia nr 1099/2009, przewidując obowiązek dokonywania uboju rytualnego bez ogłuszenia w rzeźni zatwierdzonej, spełniającej wymogi rozporządzenia nr 853/2004, zmierza wyłącznie do zorganizowania i uregulowania – w aspekcie technicznym – swobodnego wykonywania w celach religijnych uboju bez uprzedniego ogłuszenia. Takie uregulowanie techniczne samo w sobie nie jest w stanie spowodować ograniczenia prawa praktykujących muzułmanów do wolności religii. Po pierwsze, należy bowiem zauważyć, że art. 4 ust. 4 w związku z art. 2 lit. k) rozporządzenia nr 1099/2009 uzależnia ubój rytualny od przestrzegania tych samych warunków technicznych, które mają co do zasady zastosowanie w przypadku każdego uboju zwierzęcia w Unii, niezależnie od stosowanej metody. Po drugie, należy uściślić, że wprowadzając takie warunki techniczne, ustawodawca Unii pogodził poszanowanie szczególnych metod uboju wymaganych przez obrzędy religijne z poszanowaniem zasadniczych norm ustanowionych rozporządzeniami nr 1099/2009 i nr 853/2004 w odniesieniu do ochrony dobrostanu zwierząt podczas ich uśmiercania oraz do zdrowia wszystkich konsumentów mięsa zwierzęcego.

(zob. pkt 58–60, 62, 84; sentencja)
Artykuły 63–65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależniają odliczenie zysków z udziałów posiadanych w spółce kapitałowej z zarządem i siedzibą w państwie trzecim od spełnienia bardziej rygorystycznych warunków niż w przypadku odliczenia zysków z udziałów posiadanych w spółce kapitałowej prawa krajowego niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania.

Z orzecznictwa Trybunału wynika, po pierwsze, że istnienie porównywalnego charakteru sytuacji transgranicznej i sytuacji wewnętrznej lub jego brak należy badać z uwzględnieniem celu realizowanego przez rozpatrywane przepisy krajowe, a także przedmiotu i treści tych przepisów (wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r., Pensioenfonds Metaal en Techniek, C‑252/14, EU:C:2016:402, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).

Ponadto przy ocenie, czy wynikająca z analizowanego uregulowania różnica w traktowaniu odzwierciedla obiektywnie istniejącą różnicę sytuacji, można brać pod uwagę tylko ustanowione w tym uregulowaniu właściwe kryteria rozróżniające (wyroki: z dnia 10 maja 2012 r., Santander Asset Management SGIIC i in., od C‑338/11 do C‑347/11, EU:C:2012:286, pkt 28; a także z dnia 2 czerwca 2016 r., Pensioenfonds Metaal en Techniek, C‑252/14, EU:C:2016:402, pkt 49).

W kontekście przepisów krajowych, tego rodzaju jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, zmierzających do zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu poprzez umożliwienie odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem od zysku z działalności operacyjnej dywidend z udziałów w jednej lub wielu spółek kapitałowych, sytuacja spółki uzyskującej dywidendy wypłacane przez spółki będące rezydentami jest porównywalna z sytuacją spółki uzyskującej dochody z udziałów w spółkach niebędących rezydentami (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 grudnia 2006 r., Test Claimants in the FII Group Litigation, C‑446/04, EU:C:2006:774, pkt 62; a także z dnia 10 lutego 2011 r., Haribo Lakritzen Hans Riegel i Österreichische Salinen, C‑436/08 i C‑437/08, EU:C:2011:61, pkt 113).

W tym kontekście należy przypomnieć, że aby uznać przepisy krajowe za mające na celu unikanie oszustw podatkowych oraz nadużyć, szczegółowym celem tych przepisów powinno być ustanowienie przeszkody dla zachowań polegających na tworzeniu, w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych, struktur całkowicie sztucznych, w celu nienależnego skorzystania z ulgi podatkowej (wyroki: z dnia 5 lipca 2012 r., SIAT, C‑318/10, EU:C:2012:415, pkt 40; a także z dnia 7 września 2017 r., Eqiom i Enka, C‑6/16, EU:C:2017:641, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).

Ogólne domniemanie oszustw i nadużyć nie może uzasadniać środka naruszającego wykonywanie swobody podstawowej gwarantowanej traktatem i sama okoliczność, że spółka wypłacająca dywidendy znajduje się w państwie trzecim, nie może uzasadnić ogólnego domniemania oszustw podatkowych (zob. podobnie wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., A, C‑48/11, EU:C:2012:485, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).

(zob. pkt 88, 89, 92, 95, 96, 100; sentencja)
Sprawa C‑554/16

EP Agrarhandel GmbH

przeciwko

Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof)

Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 – Wsparcie dla rolników – Premie z tytułu krów mamek – Artykuł 117 akapit drugi – Przekazywanie informacji – Decyzja 2001/672/WE, zmieniona decyzją 2010/300/UE – Przemieszczanie bydła na pastwiska letnie w rejonach górskich – Artykuł 2 ust. 4 – Termin zgłoszenia przemieszczania – Obliczanie – Zgłoszenia po terminie – Kwalifikowalność do płatności premii – Warunek – Uwzględnienie czasu wysyłki

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r.

Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli – System identyfikacji i rejestracji bydła oraz etykietowanie wołowiny – Przewozy bydła na letnie pastwiska położone w różnych rejonach górskich – Obowiązek ustalenia listy bydła, którego to dotyczy – Termin notyfikacji właściwemu organowi krajowemu – Uregulowanie krajowe wymagające by zgłoszenie wpłynęło do właściwego organu w wyznaczonym terminie – Niedopuszczalność

(rozporządzenie nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady; decyzja Komisji 2001/672 zmieniona decyzją 2010/300, art. 2 ust. 4)

Artykuł 2 ust. 4 decyzji Komisji 2001/672/WE z dnia 20 sierpnia 2001 r. ustanawiającej szczególne zasady stosowane do przewozu bydła na letnie pastwiska położone w rejonach górskich, zmienionej decyzją Komisji 2010/300/UE z dnia 25 maja 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, na mocy którego dla zachowania terminu zgłoszenia przemieszczenia na letnie pastwiska za decydującą uznaje się datę wpływu zgłoszenia.

Stąd ani kontekst, ani cele rozporządzenia nr 1760/2000 i decyzji 2001/672 nie sprzeciwiają się temu, by termin będący przedmiotem postępowania głównego był rozumiany jako termin wysłania, co w danym wypadku może powodować, iż informacje, które należy przekazać, wpłyną do właściwego organu danego państwa członkowskiego dopiero kilka dni po wyznaczonym terminie.

(zob. pkt 45, 46; sentencja)
Artykuł 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG należy interpretować w ten sposób, że wszystkie informacje dotyczące nadzorowanego przedsiębiorstwa i przekazane przez nie właściwemu organowi, a także wszystkie oświadczenia tego organu zawarte w jego dokumentacji nadzorczej włącznie z korespondencją z innymi organami, nie stanowią bezwarunkowo poufnych informacji, objętych w związku z tym przewidzianym w tym przepisie obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej. Za takie informacje należy uznać informacje będące w posiadaniu władz wyznaczonych przez państwa członkowskie do wypełniania funkcji określonych tą dyrektywą, które, po pierwsze, nie mają publicznego charakteru i, po drugie, których ujawnienie mogłoby naruszać interesy przekazującej je osoby fizycznej lub prawnej lub interesy osób trzecich lub też zagrażać prawidłowemu funkcjonowaniu systemu nadzoru działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych, wprowadzonemu przez prawodawcę Unii poprzez przyjęcie dyrektywy 2004/39.

Należy następnie podkreślić, że art. 54 dyrektywy 2004/39 wprowadza ogólną zasadę obejmującą zakaz ujawniania poufnych informacji będących w posiadaniu właściwych władz i w sposób wyczerpujący wymienia szczególne przypadki, w których ten ogólny zakaz w drodze wyjątku nie stoi na przeszkodzie ich przekazaniu lub wykorzystaniu (zob. podobnie wyrok z dnia 12 listopada 2014 r., Altmann i in., C‑140/13, EU:C:2014:2362, pkt 34, 35). Artykuł ten nie ma zatem na celu ustanowienia prawa publicznego dostępu do informacji będących w posiadaniu właściwych władz lub uregulowania w szczegółowy sposób korzystania z takiego prawa dostępu przyznanego ewentualnie na mocy prawa krajowego. Należy wreszcie podkreślić, że ponieważ jedynym celem art. 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39 jest nałożenie na właściwe władze obowiązku udzielenia zasadniczej odmowy ujawnienia informacji poufnych w rozumieniu tego przepisu, państwa członkowskie mają swobodę w podejmowaniu decyzji o rozszerzeniu ochrony przed ujawnieniem całej treści dokumentacji nadzorczej właściwych władz lub przeciwnie o zapewnieniu dostępu do informacji będących w posiadaniu właściwych władz, które nie są poufnymi informacjami w rozumieniu tegoż przepisu.

(zob. pkt 38, 39, 44, 46; pkt 1 sentencji)
W sytuacji gdy obywatel Unii skorzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do państwa członkowskiego innego niż to, którego przynależność państwową posiada, i efektywnie w nim przebywając, zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, oraz rozwinął lub umocnił przy tej sposobności życie rodzinne z obywatelem państwa trzeciego tej samej płci, z którym związał się poprzez małżeństwo legalnie zawarte w przyjmującym państwie członkowskim, art. 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii, odmówiły prawa pobytu rzeczonemu obywatelowi państwa trzeciego z tego powodu, że prawo tego państwa członkowskiego nie przewiduje małżeństwa osób tej samej płci.

(zob. pkt 51; pkt 1 sentencji)
Ochrona przyznana na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej znakom towarowym cieszącym się renomą ma szeroki zakres. Szczególnym warunkiem objęcia tą ochroną jest używanie identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym lub podobnego do niego oznaczenia bez uzasadnionego powodu, co mogłoby powodować czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy tego znaku towarowego bądź też mogłoby działać na ich szkodę. Jednakże użytkownik oznaczenia podobnego do znaku towarowego cieszącego się renomą może powołać się – jak wynika to z art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 – na „uzasadniony powód” używania tego oznaczenia, który jest wyrazem realizowanego przez wspomniane rozporządzenie ogólnego celu, jakim jest wyważenie z jednej strony interesów właściciela znaku towarowego w zapewnieniu podstawowej funkcji znaku, a z drugiej strony interesów osoby trzeciej związanych z używaniem w obrocie gospodarczym takiego oznaczenia dla celów oznaczania sprzedawanych przez nią towarów i usług. W wykonaniu tego przepisu powołanie się przez osobę trzecią na uzasadniony powód w celu używania oznaczenia podobnego do znaku towarowego cieszącego się renomą nie może prowadzić do uznania – z korzyścią dla niej – praw związanych z zarejestrowanym znakiem towarowym, lecz zobowiązuje właściciela cieszącego się renomą znaku towarowego do tolerowania używania podobnego oznaczenia.

W tym względzie użycie imienia wnioskodawcy, czyli Kenzo, w ramach znaku towarowego KENZO ESTATE nie wystarcza do tego, by stanowić uzasadniony powód używania tego oznaczenia w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Sama bowiem okoliczność, że określenie „kenzo” składające się na znak towarowy KENZO ESTATE odpowiada imieniu wnioskodawcy, jest bez znaczenia dla kwestii, czy użycie tego określenia stanowi uzasadniony powód w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ analiza wyważenia wchodzących w grę interesów nie może negatywnie wpływać na podstawową funkcję wcześniejszego znaku towarowego KENZO, którą jest zagwarantowanie pochodzenia produktu.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę rozszerzony zakres ochrony przyznanej przez rozporządzenie nr 207/2009 znakom towarowym cieszącym się renomą, Izba Odwoławcza mogła uznać, że żaden uzasadniony powód nie został wykazany przez zgłaszającego słowny znak towarowy KENZO ESTATE i że w związku z tym ten ostatni zamierzał czerpać nienależną korzyść z renomy znaku towarowego KENZO.

(zob. pkt 89–92, 94, 95)
Artykuł 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady uregulowaniu krajowemu, które przewiduje szczególne wymogi proceduralne, takie jak omawiane w postępowaniu głównym, dla pozwów wnoszonych przez konsumentów, którzy zawarli umowy kredytu denominowane w walucie obcej zawierające warunek ustanawiający różnicę pomiędzy kursem wymiany mającym zastosowanie do uruchomienia kredytu i kursem wymiany mającym zastosowanie do jego zwrotu lub warunek ustanawiający opcję jednostronnej zmiany pozwalającą kredytodawcy na zwiększenie odsetek, opłat i kosztów, o ile stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunków zawartych w takiej umowie zezwala na przywrócenie sytuacji prawnej i faktycznej, w jakiej konsument znajdowałby się w braku takich nieuczciwych warunków.

Choć Trybunał ustalił już w ten sposób wielokrotnie i z uwzględnieniem wymogów art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 ramy, w jakich których sąd krajowy powinien zapewnić ochronę praw, jakie konsumenci wywodzą z dyrektywy 93/13, to jednak prawdą jest również i to, że prawo Unii nie dokonało harmonizacji postępowań mających zastosowanie do oceny potencjalnie nieuczciwego charakteru warunku umownego, a zatem postępowania te należą do porządku krajowego państw członkowskich, pod warunkiem jednak, że nie będą one mniej korzystne niż te, które regulują sytuacje podobne podlegające prawu krajowemu (zasada równoważności), oraz że będą one przewidywały skuteczną ochronę sądową, taką jak przewidziana w art. 47 karty (zob. wyrok z dnia 14 kwietnia 2016 r., Sales Sinués i Drame Ba, C‑381/14 i C‑385/14, EU:C:2016:252, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).

(zob. pkt 35, 55; pkt 1 sentencji)
Artykuł 15 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim, jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że lekarze weterynarii mają wyłączne prawo do sprzedaży detalicznej i wykorzystywania produktów biologicznych, środków przeciwpasożytniczych specjalnego przeznaczenia i weterynaryjnych produktów leczniczych.

W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak w postępowaniu głównym zastrzegają wykonywanie działalności w zakresie sprzedaży detalicznej i wykorzystywania pewnych produktów weterynaryjnych jedynie dla lekarzy weterynarii i zawierają w związku z tym wymóg, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123. W konsekwencji tego rodzaju wymóg musi spełniać trzy warunki określone w art. 15 ust. 3 tej dyrektywy, a mianowicie warunki niedyskryminacji, konieczności i proporcjonalności przy realizacji nadrzędnego interesu publicznego. W zakresie dotyczącym drugiego elementu owego trzeciego warunku, polegającego na tym, by dany wymóg nie wykraczał poza to, co niezbędne dla osiągnięcia wskazanego celu, należy przypomnieć, że ochrona zdrowia publicznego ma pierwszorzędne znaczenie pośród dóbr i interesów chronionych traktatem UE, oraz że do państw członkowskich należy decyzja o poziomie, na którym chcą zapewnić ową ochronę, a także o sposobie osiągnięcia tego poziomu. Jako że poziom ten może być różny w poszczególnych państwach członkowskich, należy przyznać państwom członkowskim swobodę uznania w tym zakresie. (zob. podobnie wyrok z dnia 11 września 2008 r., Komisja/Niemcy, C‑141/07, EU:C:2008:492, pkt 51).

Ponadto, z akt przedstawionych Trybunałowi nie wynika, jakoby przyjmując krajowe przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, państwo członkowskie, o którym mowa wykroczyło poza zakres swobody, który należy mu przyznać w tej dziedzinie. Co się wreszcie tyczy trzeciego elementu trzeciego warunku zawartego w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123 dotyczącego braku mniej restrykcyjnych środków umożliwiających osiągnięcie tego samego celu Komisja podkreśliła, że cel ochrony zdrowia publicznego mógłby zostać osiągnięty w tak samo skuteczny sposób poprzez środek umożliwiający sprzedaż rozpatrywanych produktów przez innych fachowców o odpowiednich kwalifikacjach, takich jak farmaceuci lub inne osoby posiadające zaawansowane wykształcenie zawodowe w dziedzinie farmaceutyki. Jednakże, jeżeli owi inni fachowcy mogą rzeczywiście posiadać pogłębioną wiedzę w zakresie właściwości różnych składników weterynaryjnych produktów leczniczych, nic nie wskazuje na to, by posiadali szczególne wykształcenie dostosowane do zdrowia zwierzęcego. W związku z tym nie można stwierdzić z pewnością, że środek proponowany przez Komisję może zapewnić ten sam rezultat, co rezultat przewidziany w przepisach krajowych tego rodzaju, jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym.

(zob. pkt 53, 54, 64, 67–70, 73; pkt 1 sentencji)
Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego rozpoznający w pierwszej instancji skargę na decyzję w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej ma obowiązek uwzględnienia zarówno tych okoliczności faktycznych i prawnych – takich jak możliwość zastosowania w sytuacji wnioskodawcy art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/95 – które organ, który wydał tę decyzję, miał obowiązek lub możliwość uwzględnić, jak i tych, które wystąpiły po wydaniu rzeczonej decyzji.

I tak art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 przewiduje, że państwa członkowskie związane tą dyrektywą powinny – by zastosować się do jej art. 46 ust. 1 – zapewnić, by sąd, do którego zaskarżono decyzję w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przeprowadził „pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, w tym, w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy [2011/95]”. Wobec braku odesłania do prawa państw członkowskich oraz w świetle celu dyrektywy W tej kwestii należy wskazać, że wyrażenie „ex nunc” uwydatnia obowiązek sądu polegający na przeprowadzeniu oceny uwzględniającej w stosownym wypadku nowe okoliczności, które ujawniły się po wydaniu decyzji będącej przedmiotem skargi. Taka ocena pozwala bowiem na rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w sposób wyczerpujący, bez potrzeby przekazywania sprawy organowi rozstrzygającemu. Zawarty w art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 przymiotnik „pełne” potwierdza ze swej strony, że sąd ma obowiązek rozpatrzenia zarówno okoliczności, które organ rozstrzygający powinien był lub miał możliwość uwzględnić, jak i te, które wystąpiły po wydaniu decyzji przez ten organ. Jeżeli chodzi o wyrażenie „w stosownych przypadkach”, figurujące we fragmencie zdania „w tym, w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy [2011/95]”, to – jak wskazała na rozprawie Komisja – podkreśla ono fakt, że pełne rozpatrzenie ex nunc, do którego zobowiązany jest sąd, nie musi koniecznie obejmować rozpatrzenia co do istoty potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej i że może ono dotyczyć dopuszczalności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, jeżeli prawo krajowe na to pozwala, na podstawie art. 33 ust. 2 dyrektywy 2013/32.

(zob. pkt 106, 111–113, 115, 118; pkt 3 sentencji)