ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 372/27

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 lipca 2019 r. w sprawie T-406/15, Mahmoudian/Rada, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Fereydouna Mahmoudiana

(Sprawa C-681/19 P)

(2019/C 372/29)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Fereydoun Mahmoudian (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami, N. Korogiannakis)

Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Tytułem głównym:

— częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku;

— wydanie prawomocnego orzeczenia w sporze;

— nakazanie Radzie zapłaty na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty 966 581 EUR tytułem wyrządzonej szkody oraz kwoty 500 000 EUR tytułem wyrządzonej krzywdy, powiększonych o odsetki za zwłokę;

— obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

Posiłkowo:

— częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku;

— przekazanie sprawy do Sądu;

— obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Co się tyczy szkody, w pierwszej kolejności Sąd naruszył prawo oraz zasadę naprawienia szkody w całości, a także pozbawił skuteczności (effet utile) art. 340 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Wymagany przez Sąd poziom dowodu uniemożliwia zasądzenie jakiegokolwiek odszkodowania, pomimo istnienia wystarczająco poważnego i kwalifikowanego naruszenia prawa Unii. W drugiej kolejności zaskarżony wyrok narusza prawo i zawiera sprzeczne uzasadnienie. W trzeciej kolejności Sąd przeinaczył dowody i okoliczności faktyczne.

Co się tyczy krzywdy, zaskarżony wyrok nie zawiera uzasadnienia dotyczącego kryteriów uwzględnionych w celu oszacowania ex aequo et bono kwoty odszkodowania.
Sąd pominął również istotne argumenty podniesione przez wnoszącego odwołanie, które w oczywisty sposób wynikały z akt sprawy, naruszając tym samym obowiązek uzasadnienia. Sąd przedstawił również błędne uzasadnienia, a w każdym razie jest ono niewystarczające. Wnoszący odwołanie podnosi nadto naruszenie prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej wnoszącego odwołanie (art. 47 Karty). Ponadto Sąd przeinaczył fakty i dowody. Do tego jeszcze Sąd błędnie zinterpretował i zastosował art. 263 ust. 4 TFUE.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 23 lipca 2019 r. – Impresa Pizzarotti & C SPA Italia Sucursala Cluj/Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

(Sprawa C-558/19)

(2019/C 372/15)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Cluj

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Impresa Pizzarotti & C SPA Italia Sucursala Cluj

Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem niniejszej sprawy [art. 11 ust. 2, art. 29 ust. 3 della Legea nr. 571/2003 privind Codul fiscal (ustawy nr 571/2003 ustanawiającej kodeks podatkowy)], które przewidują możliwość zmiany kwalifikacji bankowego przekazu środków pieniężnych z oddziału mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim do spółki dominującej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim na „transakcję generującą dochód”, do której mają zastosowanie przepisy dotyczące cen transferowych, chociaż gdyby ta sama transakcja została przeprowadzona między oddziałem a spółką dominującą, które mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim, to nie mogłaby ona zostać przekwalifikowana w ten sam sposób, a dotyczące cen transferowych przepisy nie miałyby do niej zastosowania?
a)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy dla skuteczności w rozumieniu art. 47 karty środka odwoławczego przewidzianego w art. 34 ust. 5 dyrektywy 2016/801 konieczne jest, aby umożliwiał on we wszystkich przypadkach dostęp do nadzwyczajnego postępowania odwoławczego, prowadzonego w sytuacjach wyjątkowo pilnych, jeżeli zainteresowana osoba wykaże, że dochowała należytej staranności i że zachowanie terminów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania zwykłego mogłoby utrudnić odbycie rozpatrywanych studiów?
C 372/23

Odwołanie od wyroku (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-353/15 NeXovation/Komisja, wniesione w dniu 5 września 2019 r. przez NeXovation, Inc.

(Sprawa C-665/19 P)

(2019/C 372/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: NeXovation, Inc. (przedstawiciele: adwokaci A. von Bergwelt, M. Nordmann, L. Hettstedt)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie zwraca się do Sądu o:

— stwierdzenie nieważności pkt 3 i 4 sentencji zaskarżonego wyroku oraz art. 3 ust. 2 i art. 1 tiret ostatnie decyzji Komisji (1) z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 udzielonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring (wraz ze sprostowaniem z dnia 13 kwietnia 2015 r.);

— posiłkowo, uchylenie pkt 3 i 4 sentencji zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach.

W odniesieniu do pierwszego zaskarżonego orzeczenia, Sąd błędnie zastosował art. 263 akapit czwarty TFUE, ponieważ akt dotyczył wnoszącego odwołanie indywidualnie. Sąd doszedł do błędnego wniosku, że sprawa nie dotyczy typowego scenariusza, w którym dochodzi do oddziaływania na konkurencję między kilkoma dostawcami produktów, lecz na konkurencję pomiędzy oferentami poszukującymi określonego produktu.

W odniesieniu do drugiego zaskarżonego orzeczenia, Sąd błędnie zastosował art. 107 ust. 1 i art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 4 ust. 3 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2), jak również zasadę starannego i bezstronnego badania.

(1) Decyzja Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 3634)] (Dz.U. 2016, L 34, s. 1).

(2) Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).
C 383/46

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 23 sierpnia 2019 r. – PAGE Internacional Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-630/19)

(2019/C 383/55)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PAGE Internacional Lda

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

Pytania prejudycjalne

Czy art. 168 lit. a) i art. 176 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”), jak również zasady neutralności VAT i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca portugalski jest uprawniony do ograniczenia w art. 21 ust. 1 lit. d) i ust. 2 lit. d) del Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado (kodeksu podatku od wartości dodanej) […] o 50 % prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków na wyżywienie, nawet jeśli podatnik wykaże, że wszystkie te wydatki zostały przeznaczone w całości na wykonywanie przez niego opodatkowanej działalności gospodarczej?

(1) Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz.U. 2006, L 347, s. 1.
—

Rozumowanie Sądu jest wewnętrznie niespójne, ponieważ wprawdzie Sąd uznał, że nie udowodniono kontaktów z udziałem Sony w odniesieniu do okresu dłuższego niż sześć miesięcy, lecz stwierdził on też, że kontakty te miały miejsce co „dwa lub trzy miesiące”.
1)

a. Czy pobranie pliku poprzez sieć równorzędną (peer-to-peer) i jednoczesne udostępnienie do wysłania („seedowanie”) jego części („pieces”) (niekiedy bardzo fragmentarycznych w stosunku do całości) należy uznać za publiczne udostępnienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1), mimo że takie pojedyncze „pieces” są jako takie bezużyteczne? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: b. Czy istnieje jakiś minimalny próg, po którego przekroczeniu „seedowanie” tych „pieces” stanowiłoby publiczne udostępnienie? c. Czy istotna jest okoliczność, że „seedowanie” może odbywać się automatycznie (w wyniku ustawień „torrent client”), a tym samym bez świadomości użytkownika?
Naruszenie w postępowaniu w sprawie odzyskania przed sekretarzem generalnym Parlamentu Europejskiego prawa do rzetelnego procesu (art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), oraz składających się na nie uprawnień (zasady kontradyktoryjnego postępowania, zasady równości broni oraz zasady prawa do obrony) w zakresie w jakim wnoszący odwołanie nie miał dostępu do sprawozdania OLAF, na którym oparła się decyzja, oraz do dowodów, na których opierało się owo sprawozdanie. Nie mógł on wykonać prawa do wcześniejszego wysłuchania sprzecznie z postanowieniami decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego nr 2009/C 159/01 dotyczącej przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”). Sąd w pkt 44 wyroku naruszył prawo powołując się na art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2013, ponieważ wspomniany artykuł nie reguluje postępowania w sprawie zwrotu przed sekretarzem generalnym, lecz postępowanie przed OLAF. W tym kontekście w pkt 45 wyroku Sąd błędnie zastosował orzecznictwo wynikające z pkt 35 wyroku IMG/Komisja. W pkt 48 wyroku Sąd dokonał wykładni contra legem art. 68 ust. 2 przepisów wykonawczych, zrównując prawo do przedstawienia uwag z prawe do bycia wysłuchanym. W pkt 51 wyroku Sąd dokonał również błędnej wykładni art. 68 przepisów wykonawczych regulujących postepowanie w sprawie odzyskania w zakresie, w jakim właściwy przepis nie ustanawia wobec wnoszącego odwołanie ani praw ani zobowiązań w odniesieniu do przedstawienia dowodów w postępowaniu przed sekretarzem generalnym.
1)

Czy § 6 ust. 1 i § 27 ust. 1 Verordnung über die EG-Genehmigung für Kraftfahrzeuge und ihre Anhänger sowie für Systeme, Bauteile und selbstständige technische Einheiten für diese Fahrzeuge (rozporządzenia o homologacji typu WE pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, Niemcy, zwanego dalej „EG-FGV”) (1) względnie art. 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że producent narusza obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodnie z § 6 ust. 1 EG-FGV (względnie obowiązek przedstawienia certyfikatu zgodności w myśl art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE), jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), a wprowadzenie takiego pojazdu do obrotu narusza zakaz wprowadzania do obrotu pojazdu nieposiadającego ważnego certyfikatu zgodności w myśl § 27 ust. 1 EG-FGV (względnie zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności w rozumieniu art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE)? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: 1a) Czy celem § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE jest ochrona również klienta końcowego, a – w przypadku odsprzedaży na rynku wtórnym – w szczególności kolejnego nabywcy samochodu, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie używanego pojazdu, który wprowadzono do obrotu bez ważnego certyfikatu zgodności, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tych norm?
3)

czy art. 1, 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 856/1984; art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3950/1992; art. 1 ust. 1 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 oraz art. 55, 64 i 65 rozporządzenia (WE) nr 1234/07 oraz załączniki do niego (wraz z krajowymi przepisami włoskimi stanowiącymi ich transpozycję, zawartymi w art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 49 z dnia 28 marca 2003 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 119 z dnia 30 maja 2003 r., i w art. 2 ustawy nr 468 z dnia 26 listopada 1992 r., w zakresie, w jakim jest on przywołany we wspomnianym art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 49/2003), które włączają, a nie wyłączają z obliczenia ilości przyznanej państwom członkowskim mleko wykorzystywane do produkcji serów objętych ChNP wywożonych lub przeznaczonych na rynek państw nienależących do Unii Europejskiej i w zakresie tego wywozu, są sprzeczne z celami ochrony określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/1992, które chroni produkty objęte ChNP, ze szczególnym uwzględnieniem art. 13, jak potwierdzono w rozporządzeniu (WE) nr 510/2006 i rozporządzeniu 1151/2012, a także w odniesieniu do celów ochrony określonych w art. 4 tego rozporządzenia, oraz czy są one ponadto sprzeczne z art. 32 (dawny art. 27), art. 39 (dawny art. 33), art. 40 (dawny art. 34), art. 41 (dawny art. 35) TFUE, jak również z zasadami: pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i niedyskryminacji oraz swobodnej inicjatywy gospodarczej dla celów wywozu poza UE?
C 399/33

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 18 września 2019 r. – Ryanair Ltd/PJ

(Sprawa C-687/19)

(2019/C 399/38)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour d'appel de Mons

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PJ

Strona pozwana: Ryanair Ltd

Pytania prejudycjalne

Czy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 889/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 maja 2002 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych (1) i w związku z tym art. 17 ust. 1 konwencji montrealskiej z dnia 28 maja 1999 r. o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby uraz psychiczny, taki jak stres pourazowy, był na podstawie tych przepisów i postanowień przedmiotem odszkodowania?

(1) Dz.U. 2002, L 140, s. 2.
1)

Czy zasady równego traktowania i niedyskryminacji zawarte w klauzuli 4 dyrektywy 99/70/WE (1) w sprawie warunków zatrudnienia stoją na przeszkodzie przepisom art. 1 akapit drugi i art. 10 decreto legislativo [dekretu legislacyjnego] 23/15, które, w odniesieniu do niezgodnych z prawem zwolnień grupowych ze względu na naruszenie kryteriów selekcji, przewidują dwa różne systemy ochrony, zgodnie z którymi w ramach tej samej procedury zapewniona jest odpowiednia, skuteczna i odstraszająca ochrona stosunków pracy na czas nieokreślony nawiązanych przed dniem 7 marca 2015 r., w odniesieniu do których przewidziano środki zaradcze w postaci przywrócenia do pracy i opłacenia składek przez pracodawcę, natomiast wprowadzają ochronę o charakterze wyłącznie odszkodowawczym w ramach minimalnej i maksymalnej granicy, o mniejszej skuteczności i mniejszym oddziaływaniu odstraszającym w odniesieniu do stosunków pracy na czas określony o takim samym stażu pracy, ponieważ zostały one nawiązane przed wspomnianą datą, lecz zostały przekształcone w stosunki pracy na czas nieokreślony po dniu 7 marca 2015 r.?
1)

Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) jest nieważne ze względu na naruszenie art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 7 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (3), ponieważ Komisja nie umożliwiła w odpowiednim czasie chińskim producentom/eksporterom zapoznania się z informacjami dotyczącymi typu produktów, na podstawie których ustalana jest wartość normalna i/lub dlatego, że w ramach obliczania wysokości marginesu dumpingu dla przedmiotowych produktów, porównując wartość normalną produktów producenta z Indii z ceną eksportową podobnych produktów chińskich, Komisja odmówiła uwzględnienia czynników, co do których można dokonać dostosowania, a mających związek z przywozowymi należnościami celnymi nakładanymi na surowce i podatkami pośrednimi w państwie stanowiącym punkt odniesienia, tj. Indiach oraz różnicami w (kosztach) produkcji?
6)

Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ze zmianami) stanowi, że indywidualna stawka cła antydumpingowego stosowana w odniesieniu do Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd., Ningbo City i wynosząca 64,4% jest uwarunkowana przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w załączniku II, a w przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw. Czy indywidualna stawka cła antydumpingowego może zostać jeszcze przyznana w ramach wezwania do pokrycia ceł antydumpingowych po wszczęciu dochodzenia przez OLAF wobec dokonującego zgłoszenia w dobrej wierze, gdy OLAF stwierdził, że przedmiotowe elementy złączne nie pochodzą, wbrew wskazaniu, z Indonezji, lecz są w rzeczywistości wytwarzane w Chinach przez przedsiębiorstwo Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd., lecz nie istnieje możliwość przedłożenia faktury zawierającej żądaną informację dla potrzeb indywidualnego cła antydumpingowego, ponieważ celem eksporterów było właśnie wprowadzenie w błąd organów państw członkowskich?
1)

Czy art. 56 [WE] (obecnie art. 63 TFUE) dotyczący swobodnego przepływu kapitału lub art. 49 [WE] (obecnie art. 56 TFUE) dotyczący swobody świadczenia usług stoją na przeszkodzie systemowi podatkowemu, takiemu jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, określonemu w art. 22 Estatuto dos Benefícios Fiscais (ustawy o korzyściach podatkowych), który przewiduje pobór podatku u źródła o charakterze ostatecznym od dywidend wypłacanych przez spółki portugalskie na rzecz instytucji zbiorowego inwestowania niebędących rezydentami Portugalii i mających siedzibę w innych [państwach członkowskich] […] Unii, przy czym jednocześnie instytucje zbiorowego inwestowania utworzone zgodnie z portugalskim ustawodawstwem podatkowym i będące rezydentami do celów podatkowych w Portugalii mogą skorzystać ze zwolnienia z podatku pobieranego u źródła od wspomnianych dochodów?
1)

Czy art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą 2009/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „urządzenia” obejmuje również sytuację taką jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której kogenerator zbudowany przez skarżącą na jej obiekcie przemysłowym w celu zapewnienia energii dla jej zakładu produkcyjnego został następnie zbyty, w drodze zbycia części przedsiębiorstwa, innej spółce działającej w sektorze energetycznym na podstawie umowy przewidującej, po pierwsze, przeniesienie na nabywcę urządzenia kogeneracyjnego do produkcji energii elektrycznej i ciepła, świadectw, dokumentów, deklaracji zgodności, licencji, koncesji, zezwoleń i pozwoleń wymaganych do eksploatacji urządzenia oraz prowadzenia działalności, ustanowienie na rzecz nabywcy prawa zabudowy na obszarze zakładu, który jest odpowiedni i służy do eksploatacji oraz utrzymania urządzenia, a także praw służebności na rzecz urządzenia wykorzystywanego jako kogenerator, wraz z otaczającym je obszarem wyłącznym, a po drugie, dostawy energii wyprodukowanej we wspomnianym urządzeniu dokonywane przez nabywcę na rzecz zbywcy przez okres 12 lat, po cenach określonych w umowie?
b)

oferuje swoim klientom plany obejmujące wyłącznie usługi związane z poprawą kondycji fizycznej i plany, które obejmują usługi związane z poprawą kondycji fizycznej oraz usługi doradztwa żywieniowego, do celów przepisów art. 2 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy 2006/112/WE (1) z dnia 28 [listopada 2006 r.] należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie doradztwa żywieniowego ma charakter pomocniczy w stosunku do działalności związanej z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej, w związku z czym świadczenie pomocnicze powinno być traktowane pod względem podatkowym tak samo jak świadczenie główne, czy też przeciwnie, należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie doradztwa żywieniowego i działalność związana z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej są względem siebie odrębne oraz niezależne, a zatem stosuje się do nich traktowanie pod względem podatkowym przewidziane dla każdej z tych działalności?
1)

Czy art. [55 ust. 1], 56–58 i 60–66 rozporządzenia nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE [zwanego dalej „RODO”], rozpatrywane w związku z art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że organ nadzorczy, który na mocy prawa krajowego przyjętego na podstawie art. [58 ust. 5] tego rozporządzenia, jest uprawniony do wszczęcia przed sądem państwa członkowskiego, do którego przynależy ów organ, postępowania sądowego mającego za przedmiot naruszenie przedmiotowego rozporządzenia, nie może wykonać tej kompetencji w odniesieniu do transgranicznego przetwarzania danych, jeżeli nie jest on wiodącym organem nadzorczym w sprawie owego transgranicznego przetwarzania?
1)

Czy art. 19 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (1) w zakresie w jakim określa, że produkty kosmetyczne na pojemnikach i opakowaniach zewnętrznych powinny zawierać nieusuwalne, łatwe do odczytania i widoczne informacje co do funkcji produktu kosmetycznego, o ile nie wynikają one jednoznacznie z jego prezentacji należy rozumieć jako podstawowe funkcje produktu kosmetycznego w rozumieniu art. 2 ust. 1 a rozporządzenia 1j. oczyszczająca (utrzymanie w czystości), pielęgnacyjna i ochronna (utrzymanie w dobrej kondycji), zapachowa, upiększająca (zmiana wyglądu) czy też zawierać bardziej szczegółowe funkcje umożliwiające identyfikację właściwości danego kosmetyku?
2)

Czy wymogi ustanowione dla państw członkowskich w art. 3 dyrektywy 2003/88/WE (obowiązek podjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, że każdy pracownik jest uprawniony do minimalnego dobowego odpoczynku w wymiarze 11 nieprzerwanych godzin, w okresie 24-godzinnym) oraz w art. 6 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE (ustalenie przeciętnego wymiaru czasu pracy w okresie siedmiodniowym, łącznie z pracą w godzinach nadliczbowych, nieprzekraczającego 48 godzin) należy interpretować w ten sposób, że ustanawiają one limity w odniesieniu do pojedynczej umowy czy w odniesieniu do wszystkich umów zawartych z tym samym pracodawcą lub z różnymi pracodawcami?