ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 93/33

Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Dimon Incorporated przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-41/05)

(2005/C 93/64)

Język postępowania: angielski

W dniu 28 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dimon Incorporated z siedzibą w Danville, Virginia (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanej przez L. Bergkamp, H. Coglrs i J. Dhont, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

— stwierdzenie nieważności art. 1, 3 i 5 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one Dimon Inc.;

— ewentualnie, o zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na Agroexpansión S.A. oraz na zasadzie solidarności o zmniejszenie grzywny nałożonej na Dimon Inc.;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Skarżąca zaskarża decyzję Komisji z dnia 20 października 2004 r., wydaną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 81 ust. 1 WE (Sprawa COMP/C.38238/B.2 – Surowiec tytoniowy Hiszpania). Skarżąca podnosi, iż nie jest ona właściwym adresatem decyzji.

Na poparcie swojej skargi, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 81 ust. 1 WE, art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz na naruszenie zasady proporcjonalności. Zdaniem skarżącej Komisja popełniła oczywisty błąd w ustaleniach stanu faktycznego stwierdzając, że skarżąca wywierała decydujący wpływ na Agroexpansión podczas trwania naruszenia, a przez to niewłaściwie skierowała decyzję do skarżącej oraz przekroczyła maksymalną wysokość grzywny, która mogła zostać nałożona na Agroexpansión, biorąc pod uwagę przy określaniu maksymalnej wysokości grzywny [skonsolidowany] obrót grupy Dimon.

Skarżąca podnosi ponadto naruszenie zasady proporcjonalności i odpowiedzialności w zakresie, w jakim stwierdzono odpowiedzialność skarżącej za pojedyncze, kompleksowe i długotrwałe uczestnictwo Agroexpansión w porozumieniu kartelowym, o którym skarżąca nie została poinformowana.

Skarżąca podnosi także naruszenie zasady proporcjonalności i odpowiedzialności oraz naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003. Jej zdaniem nie powinna ona ponosić odpowiedzialności za naruszenia mające miejsce przed tym, jak Agroexpansión stała się częścią grupy Dimon.

Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań odnośnie do zastosowania okoliczności łagodzących na podstawie pkt 3 Wytycznych Komisji z 1998 r. (2) ze względu na wczesne zaprzestanie naruszenia, to jest niezwłocznie po wszczęciu przez Komisję dochodzenia.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 2003 r., str. 1).

(2) Wytyczne odnośnie metod ustalania kar nakładanych zgodnie z artykułem 15 (2) rozporządzenia nr 17 oraz artykułem 65 (5) Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. C 9, str. 3).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 82/38

Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Standard Commercial Corporation, Standard Commercial Tobacco Corporation i Trans-Continental Leaf Tobacco Corporation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-24/05)

(2005/C 82/69)

Język postępowania: angielski

W dniu 21 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Standard Commercial Corporation z siedzibą w Wilson, Północna Karolina (USA), Standard Commercial Tobacco Corporation z siedzibą w Wilson, Północna Karolina (USA) oraz Trans-Continental Leaf Tobacco Corporation z siedzibą w Vaduz (Lichtenstein), reprezentowanych przez adwokatów A. M. Odriozolę, M.Marañón Hermoso i A. Emcha, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

— stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 20 października 2004 r. w sprawie COMP/C.38.238/B.2 – Surowiec tytoniowy Hiszpania, w zakresie dotyczącym skarżących;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżący, wraz z innymi przedsiębiorcami, naruszyli przepis art. 81 ust. 1 WE, zawierając porozumienia lub stosując praktyki uzgodnione w latach 1996-2001, mające na celu ustanowienie w poszczególnych latach, maksymalnej ceny za dostawę różnego rodzaju surowca tytoniowego (wszelkiej jakości) oraz podział między siebie zakupu określonych ilości różnego rodzaju surowca tytoniowego. Komisja uznała ponadto, że w okresie ostatnich trzech lat (1999-2000) uzgodnili oni również między sobą dodatkowe wymogi oraz widełki cenowe dla surowca tytoniowego w ramach poszczególnych stopni jakości.

Na poparcie swej skargi skarżący podnoszą przede wszystkim, że Komisja niewłaściwie zastosowała przepisy art. 81 ust. 1 WE oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), pociągając skarżących do odpowiedzialności za naruszenie dokonane przez ich spółki zależne.

Ponadto skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania poprzez niezastosowanie w stosunku do skarżących tych samych kryteriów, które zastosowała przy wykluczaniu odpowiedzialności innych spółek-matek za ich spółki zależne mające udział w przedmiotowym naruszeniu. To dotyczy niewzięcia pod uwagę faktu, iż interes jednej ze skarżących w jej spółce zależnej ma wyłącznie charakter finansowy, gdy w stosunku do innych skarżących Komisja na tej samej podstawie wykluczyła ich odpowiedzialność.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.01.2003, str. 1)
—

rząd włoski nie był zobowiązany do zgłoszenia spornego przywileju podatkowego po wejściu w życie dyrektywy 2003/96/WE, ponieważ art. 18 w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy wyraźnie nie naruszał obowiązywania spornego zwolnienia z podatku akcyzowego aż do 31 grudnia 2006 r. Poza tym wspomniane przepisy miały analogiczną treść jak art. 1 ust. 2 decyzji Rady 2001/224/WE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 96/20

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — Kendrion przeciwko Komisji

(Sprawa T-54/06)

(2006/C 96/36)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Kendrion N.V. (Zeist, Niderlandy) (Przedstawiciele: P. Glazener i C.C. Meijer, adwokaci)]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej do skarżącej;

— uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w której stwierdzono odpowiedzialność skarżącej za naruszenie reguł konkurencji oraz nałożono na nią grzywnę.

Na poparcie swej skargi skarżąca wskazuje na naruszenie art. 81 WE, art. 253 WE i art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ dyspozycja decyzji jest niezgodna z motywami decyzji. Skarżąca twierdzi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zarzuca się jej uczestnictwa w popełnionym naruszeniu, natomiast w dyspozycji przypisuje się jej naruszenie art. 81 WE.

Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła art. 81 WE, art. 253 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ niesłusznie przyjęła, iż skarżąca oraz Fardem Packaging B.V. stanowiły jedną całość pod względem gospodarczym, wskutek czego niesłusznie nałożyła na skarżącą grzywnę, za naruszenie popełnione przez Fardem Packaging.

Skarżąca utrzymuje, że poza art. 81 WE, art. 253 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja naruszyła także ogólne zasady prawa, w tym zasadę staranności, zakaz arbitralnego działania oraz zasady równości i proporcjonalności.

Skarżąca twierdzi następnie, że Komisja obciążyła ją odpowiedzialnością za naruszenie popełnione przez Fardem Packaging, w przeciwieństwie do innych decyzji Komisji, w których spółka dominująca nie ponosiła odpowiedzialności. Skarżąca dodaje, że jako spółka dominująca została obciążona grzywną większą od grzywny, nałożonej na spółkę zależną, która popełniła naruszenie. Skarżąca twierdzi także, że została potraktowana odmiennie niż inne spółki dominujące, które pociągnięto do odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez spółki zależne. Zdaniem skarżącej, nałożona na nią grzywna narusza zasady proporcjonalności i staranności.

Skarżąca wskazuje wreszcie na naruszenie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ nie został zastosowany pkt 5 lit. b) tych wytycznych. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła konkretnej charakterystyki tego przedsiębiorstwa.
—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. w wersji zmienionej decyzją Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe — C(2005) 4634 wersja ostateczna) lub też stwierdzenie ich nieważności w zakresie, w jakim stwierdzono w nich, że Stempher naruszył art. 81 WE; w zakresie, w jakim nałożono w nich za to na tę spółkę grzywnę; w zakresie, w jakim nakazano tej spółce zaprzestanie tego naruszenia oraz zakazano ponawiania określonych w art. 1 działań i zachowań, a także wszelkich działań i zachowań mających taki sam lub podobny przedmiot i skutek; w zakresie w jakim decyzja ta została skierowana do spółki Stempher;
—

częściowe stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej, że spółka Rosenlew Saint Frères Emballage brała udział w spotkaniach Valveplast na szczeblu europejskim od dnia 18 lipca 1994 r. do dnia 31 stycznia 1999 r. oraz że popełniono jedno ciągłe naruszenie wynikające z krótkotrwałego brania udziału przez spółkę Rosenlew Saint Frères Emballage w spotkaniach Valveplast (od dnia 21 listopada 1997 r. do dnia 26 listopada 1998 r.) oraz z uczestniczenia przez tę spółkę we francuskich spotkaniach dotyczących worków z otworami;
—

braku kompetencji Komisji Europejskiej i naruszenia art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001, które, zdaniem skarżącej, upoważnia Komisję Europejską do ustalenia wyłącznie jednego współczynnika, o jednakowej wysokości dla całej Wspólnoty, co potwierdzają, w opinii skarżącej, jednoznaczne i zgodne w tej mierze różne wersje językowe przepisów rozporządzenia. Dodatkowo skarżąca utrzymuje, że zasady wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru nie tylko nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla odstępstwa od językowej wykładni przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ale dodatkowo wykluczają takie odstępstwo;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 60/50

Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. — Alliance One International przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-25/06)

(2006/C 60/93)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Alliance One International, Inc. (Danville, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro, adwokaci]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. a) decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy, Włochy) w zakresie, w jakim dotyczy on SCC, Dimon Inc. i Alliance One;

— odpowiednie obniżenie grzywien nałożonych na Transcatab i Dimon Italia- Mindo, tak by nie przekraczały one 10 % obrotu tych przedsiębiorstw w ostatnim roku obrotowym;

— ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na Transcatab i Dimon Italia-Mindo w związku z tym, że współczynnik mnożny nie znajduje zastosowania;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że kilka przedsiębiorstw, w tym skarżąca oraz jej spółki zależne, Transcatab i Dimon Italia, następnie pod nazwą Mindo, naruszyło art. 81 ust. 1 WE, zawierając porozumienia lub stosując praktyki uzgodnione we włoskim sektorze surowca tytoniowego.

Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji, twierdząc w pierwszej kolejności, że Komisja naruszyła zasady regulujące odpowiedzialność spółek macierzystych poprzez pociągnięcie skarżącej do odpowiedzialności solidarnej ze spółkami zależnymi. W tym względzie skarżąca kwestionuje argumenty i dowody przedstawione przez Komisję na poparcie jej ustaleń.

Skarżąca jest również zdania, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) poprzez nałożenie grzywien w wysokości przekraczającej 10 % całkowitego obrotu wspomnianych spółek zależnych.

Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja nie powinna była zastosować współczynnika mnożnego w odniesieniu do wspomnianych spółek zależnych, ponieważ nie było to usprawiedliwione wysokością obrotów stron oraz praktyką decyzyjną Komisji. Skarżąca dodaje, że współczynnik mnożny zastosowany względem niej jest wyższy od współczynnika zastosowanego w odniesieniu do innego przedsiębiorstwa, co oznacza oczywiste naruszenie zasady proporcjonalności oraz obowiązku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi ponadto, że uzasadnienie zastosowania wobec Mindo współczynnika mnożnego jest niespójne, ponieważ przyjęte zostały różne kryteria w celu ustalenia tej samej grzywny.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).
—

naruszenie art. 81 traktatu WE, jako że skarżącej błędnie przypisano naruszenie reguł konkurencji popełnione przez spółkę Ausimont. Z jednej strony Komisja błędnie założyła, że posiadanie wszystkich udziałów w spółce jest wystarczające dla przyjęcia domniemania, zgodnie z którym spółka kontrolująca wywiera decydujący wpływ na zachowanie spółki kontrolowanej i w związku z tym spółka kontrolująca może być uznawana za odpowiedzialną solidarnie za naruszenie popełnione przez spółkę kontrolowaną. Z drugiej strony, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna i że brak w niej uzasadnienia, oraz powołuje się na naruszenie art. 81 traktatu WE w związku z tym, że zostało w niej stwierdzone, że w niniejszej sprawie występują „inne elementy”, które wskazują na to, że spółka Ausimont nie jest niezależną jednostką zdolną do decydowania o swojej własnej strategii handlowej.
—

błędnego ustalenia czasu trwania naruszenia; naruszenie to miało miejsce od maja/września 1997 r. do maja 2000 r., a nie — jeśli chodzi o skarżącą — od maja 1995 r. do grudnia 2000 r.;
—

ewentualnie naruszenie art. 81 ust. 1 WE oraz zasad pewności prawa oraz równego traktowania przez błędną kwalifikację naruszenia jako „jednolitego i ciągłego” w odniesieniu do skarżącej, nieprawidłowe określenie jej indywidualnej odpowiedzialności oraz dyskryminacja w stosunku do Stempher B.V., która według danych Komisji miała również uczestniczyć w spornym naruszeniu,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 96/20

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — RKW przeciwko Komisji

(Sprawa T-55/06)

(2006/C 96/37)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: RKW AG Rheinische Kunststoffwerke (Worms, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): H.-J. Hellman, Rechtsanwalt]

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 30 marca 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE [C(2005) 4634 wersja ostateczna, sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe], która została doręczona skarżącej w dniu 14 grudnia 2005 r., w zakresie w jakim dotyczy skarżącej, ewentualnie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą

— obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe. W tej decyzji Komisja nałożyła na skarżącą grzywnę za naruszenie art. 81 traktatu WE, ponieważ uznała, że uczestniczyła ona w systemie porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze plastikowych worków przemysłowych na terytorium Belgii, Niemiec, Hiszpanii, Francji, Luksemburga i Niderlandów.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę legalności działania administracji. Praktyka pozwanej w dziedzinie grzywien nie jest objęta upoważnieniem ustanowionym w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 (1) ani w art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2). W związku z tym skarżąca wskazuje także na naruszenie zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności.

Skarżąca podnosi następnie błędne zastosowanie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 i wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. W szczególności postępowanie dowodowe i ocena dowodów zawierają uchybienia w odniesieniu do skarżącej. Z uwagi na dotychczasową praktykę administracyjną skarżąca została ukarana w nieproporcjonalny sposób. Jeśli chodzi o kwotę wyjściową ustaloną w oparciu o wagę naruszenia skarżąca wskazuje pod kilkoma względami na nierówne traktowanie w stosunku do innych adresatów zaskarżonej decyzji. Skarżąca podnosi także, że Komisja naruszyła prawo, jeśli chodzi o ocenę czasu trwania naruszenia oraz nieuwzględnienie okoliczności łagodzących. Wreszcie skarżąca utrzymuje, że również został naruszony art. 15 ust. 2 rozporządzenia 17/1962, ponieważ grzywna została obliczona nieprawidłowo w odniesieniu do stosowania komunikatu w sprawie nienakładania lub obniżenia kwoty grzywien.

(1) Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. nr 13 z 21 lutego 1962, str. 204)

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1)
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 20/20

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Total Nederland przeciwko Komisji

(Sprawa T-348/06)

(2007/C 20/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Total Nederland NV (Voorburg, Niderlandy) (Przedstawiciel: adwokat A. Vandencasteele)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

— stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 13 września 2006 r. (sprawa COMP/38.456 — Asfalt — Niderlandy) w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że skarżąca popełniła naruszenie o jednolitym i ciągłym charakterze w latach 1994–2002, nie zaś w latach 1996–2002;

— stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim: (i) nie uwzględnia się w nim krótszego czasu trwania naruszenia, o którym mowa powyżej; (ii) niewłaściwie oceniono w nim wagę naruszenia; (iii) nie uwzględniono w nim występowania okoliczności łagodzących; (iv) zwiększono w nim grzywnę w celu odstraszania na podstawie obrotów spółki Total SA, która została błędnie uznana za uczestniczącą w naruszeniu popełnionym przez skarżącą;

— w ramach nieograniczonego prawa orzekania na podstawie art. 31 rozporządzenia Rady nr 1/2003, obniżenie kwoty grzywny w ten sposób, by właściwie odzwierciedlała ona charakter uczestnictwa skarżącej w spornych praktykach;

— obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. w sprawie COMP/F/38.456 — Asfalt — Niderlandy, w której Komisja uznała, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE poprzez regularne i zbiorowe ustalanie dla sprzedaży i zakupu asfaltu drogowego w Niderlandach ceny brutto, jednolitego rabatu od ceny brutto na rzecz przedsiębiorstw budownictwa drogowego uczestniczących w kartelu oraz mniejszego maksymalnego rabatu dla innych przedsiębiorstw budownictwa drogowego.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w związku z nieuwzględnieniem dowodów wskazujących na to, że skarżąca przystąpiła do porozumienia z 1994 r. tylko na jeden rok i zerwała je przed upływem tego okresu, jak również w związku ze zniekształceniem dowodów w drodze uznania za udowodniony fakt ciągłego uczestnictwa skarżącej w 1995 r. do niektórych warunków porozumienia z 1994 r.

Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja nie udowodniła wykonania spornego porozumienia przez skarżącą, chociaż opiera się ona na tej okoliczności przy określaniu wagi naruszenia.

Skarżąca podnosi dodatkowo, że Komisja nie uwzględniła dowodów wskazujących na zerwanie przez skarżącą tego porozumienia.

Wreszcie skarżąca uważa, że Komisja naruszyła prawo w związku z obliczaniem współczynnika odstraszania zastosowanego do grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie obrotów spółki dominującej względem skarżącej, a więc spółki Total SA. Skarżąca stwierdza, że w ten sposób Komisja bezzasadnie oparła się na przypuszczeniu uczestnictwa spółki dominującej w naruszeniu i przyjęła koncepcję obiektywnej odpowiedzialności spółki dominującej.
—

stwierdzenie nieważności podanej do jej wiadomości w dniu 25 września 2006 r. decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), w zakresie w jakim decyzja ta jest do niej skierowana;
—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), w każdym wypadku w zakresie w jakim zostało w niej stwierdzone, że BAM dopuściła się naruszenia art. 81 WE, w zakresie w jakim z tego powodu nałożono na BAM grzywnę, w zakresie w jakim BAM zostaje wezwana do zaniechania tego naruszenia i do powstrzymywania się w przyszłości od wszelkich wymienionych w art. 1 działań i praktyk, jak również od wszelkich działań lub praktyk o takim samym lub podobnym celu lub skutku oraz w zakresie w jakim decyzja ta jest skierowana do BAM;
—

stwierdzenie w stosunku do niej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), która została podana do wiadomości Koninklijke Wegenbouw Stevin w dniu 25 listopada 2006 r.;