ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Artykuł 3 ust. 9 dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywy 84/450, 97/7, 98/27 i 2002/65 oraz rozporządzenie nr 2006/2004, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on mającemu na celu ochronę konsumenta przepisowi państwa członkowskiego, który przewiduje ogólny zakaz, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w wyczerpujący sposób w ustawie krajowej, kierowania do konsumenta ofert wiązanych, których co najmniej jeden z elementów jest usługą finansową.

W istocie motyw 9 dyrektywy 2005/29 przyznaje wyraźnie państwom członkowskim prawo do przyjmowania bardziej rygorystycznych przepisów odnośnie do usług finansowych w celu zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony konsumenta. Zamiarem prawodawcy unijnego jest zatem pozostawienie państwom członkowskim samodzielnej oceny restrykcyjnego charakteru, jaki zamierzają one nadać tym przepisom, oraz pozostawienie im w tym zakresie swobody działania, która może nawet sprowadzać się do wprowadzenia zakazu.

(por. pkt 27, 28, 38; sentencja)
Artykuł 168 lit. a) i art. 176 akapit drugi dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na podstawie których podatnik, który ponosi koszty związane z usługami przewozu, ubraniem roboczym, wyposażeniem ochronnym oraz delegacjami osób wykonujących pracę na jego rzecz, nie posiada prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej związanego z tymi kosztami z tego względu, że owe osoby zostały mu udostępnione przez inny podmiot i w związku z tym nie mogą być uważane w rozumieniu owych przepisów za pracowników owego podatnika, pomimo że wskazane koszty mogą być uznane za pozostające w bezpośrednim i ścisłym związku z ogólnymi kosztami związanymi z całą działalnością gospodarczą wskazanego podatnika.

Artykuł 176 akapit drugi dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie, aby w chwili przystąpienia do Unii Europejskiej państwo członkowskie wprowadziło ograniczenie prawa do odliczenia w zastosowaniu przepisu krajowego przewidującego wyłączenie prawa do odliczenia w przypadku towarów i usług przeznaczonych dla darmowych lub niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika dostaw lub świadczeń, podczas gdy tego rodzaju wyłączenie nie było przewidziane w przepisach krajowych będących w mocy do dnia przystąpienia.

Do sądu krajowego należy dokonanie wykładni przepisów krajowych – w zakresie, w jakim jest to tylko możliwe – zgodnie z prawem Unii. W przypadku gdyby tego rodzaju wykładnia była niemożliwa, sąd krajowy jest zobowiązany do niestosowania tych przepisów ze względu na niezgodność z art. 176 akapit drugi dyrektywy 2006/112.

(por. pkt 54; pkt 2 sentencji)
Sprawa C‑78/12

„Ewita-K” EOOD

przeciwko

Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, Sofija, pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad)

„Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dostawa towarów — Pojęcie — Prawo do odliczenia — Odmowa — Rzeczywiste dokonanie transakcji opodatkowanej — Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 — System identyfikacji i rejestracji bydła — Paski informacyjne”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r.

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie podatku naliczonego – Korekta wcześniej dokonanego odliczenia – Osoba zobowiązana do zapłaty podatku korzystająca wcześniej z prawa do odliczenia podatku – Dopuszczalność

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Obowiązki osób zobowiązanych do zapłaty podatku – Zgodność – Spoczywający na podatnikach niebędących producentami rolnymi, podlegających systemowi ryczałtowemu obowiązek zapisania w księgach rachunkowych dostaw zwierząt i do udowodnienia, iż przeszły one kontrolę zgodnie z międzynarodowym standardem rachunkowości IAS 41 „Rolnictwo” – Wyłączenie

Dyrektywę 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej pojęcie „dostawy towarów” w rozumieniu tej dyrektywy oraz dowód rzeczywistego dokonania takiej transakcji są niezależne od sposobu nabycia prawa własności dostarczanych towarów. Zadaniem sądu odsyłającego jest przeprowadzenie zgodnie z krajowym zasadami dowodowymi całościowej oceny okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy, w celu ustalenia, czy sporna w postępowaniu głównym dostawa towarów rzeczywiście miała miejsce oraz ewentualnie czy z jej tytułu przysługuje prawo do odliczenia. (por. pkt 43; pkt 1 sentencji)

Artykuł 242 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on podatników niebędących producentami rolnymi do zapisywania w księgach rachunkowych przedmiotu dokonywanych dostaw, jeżeli są to zwierzęta, i do udowodnienia, iż przeszły one kontrolę zgodnie z międzynarodowym standardem rachunkowości IAS 41 „Rolnictwo”. (por. pkt 47; pkt 2 sentencji)

Artykuł 226 pkt 6 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on podatnika dokonującego dostawy zwierząt objętych systemem identyfikacji i rejestracji ustanowionym w rozporządzeniu nr 1760/2000 ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącym etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającym rozporządzenie nr 820/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1791/2006, do wskazania na fakturze odnoszącej się do tej dostawy kodów z pasków informacyjnych dostarczanych zwierząt. (por. pkt 54; pkt 3 sentencji)
Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że ustalenie i sformułowanie pytań dotyczących wykładni prawa Unii, które sąd odsyłający uważa za istotne w celu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, należy wyłącznie do niego. Należy odstąpić od stosowania uregulowań krajowych, których skutkiem mogłoby być naruszenie tego uprawnienia.

W dziedzinie konkurencji, co się tyczy decyzji związku przedsiębiorstw w świetle art. 101 TFUE, nawet zalecenie cenowe, niezależnie od jego dokładnego statusu prawnego, może być uważane za stanowiące taką decyzję W niniejszej sprawie wiążący charakter kodeksu deontologicznego samorządu zawodowego, takiego jak samorząd zawodowy geologów oraz możliwość wymierzenia im kar w wypadku nieprzestrzegania tego kodeksu musi prowadzić do uznania, że wyrażone w nim normy stanowią decyzję w świetle art. 101 TFUE.

Normy takie jak ustanowione w kodeksie deontologicznym przewidujące, że kryterium ustalania wynagrodzenia, oprócz jakości i wartości świadczonej usługi, jest godność zawodowa, stanowią decyzję związku przedsiębiorstw w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, której skutkiem może być ograniczenie konkurencji na rynku wewnętrznym. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny w świetle ogólnego kontekstu, w którym kodeks ten wywołuje skutki, w tym w świetle całości krajowych ram prawnych i praktyki stosowania tego kodeksu przez krajową izbę geologów, czy wspomniany skutek występuje w danej sprawie. Wspomniany sąd powinien również ustalić, czy w świetle wszystkich mających znaczenie informacji, jakimi dysponuje, normy tego kodeksu – zwłaszcza jeżeli chodzi o stosowanie w nich kryterium odnoszącego się do godności zawodowej – można uważać za niezbędne do realizacji wspomnianego uzasadnionego celu związanego z gwarancjami przyznanymi konsumentom korzystającym z usług geologów, biorąc pod uwagę w szczególności, że wspomnianemu kryterium towarzyszą inne kryteria ustalania wynagrodzenia ściśle związane z jakością pracy tych geologów, takie jak wartość i trudność wykonanej pracy, umiejętności techniczne oraz konieczny nakład pracy.

(por. pkt 55, 57; pkt 2 sentencji)
Keywords

Summary



Keywords

Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Przywileje socjalne – Przepisy krajowe uzależniające przyznanie pomocy finansowej na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego od spełnienia warunku zamieszkania na terytorium kraju – Odmowa przyznania pomocy studentom, obywatelom Unii, niemającym miejsca zamieszkania na terytorium kraju, których rodzic jest pracownikiem przygranicznym – Dyskryminacja pośrednia – Uzasadnienie – Wzrost proporcji osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej – Nieproporcjonalny charakter tego uregulowania

(rozporządzenie Rady 1612/68, zmienione dyrektywą 2004/38, art. 7 ust. 2)

Summary

Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2004/38, należy interpretować w ten sposób, że co do zasady stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego, które uzależnia przyznanie pomocy finansowej na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego od spełnienia przez studenta warunku zamieszkania w tym państwie członkowskim oraz wprowadza stanowiące dyskryminację pośrednią odmienne traktowanie osób zamieszkałych w tym państwie członkowskim oraz osób, które – nie mieszkając w tym państwie członkowskim – są dziećmi pracowników przygranicznych wykonujących działalność w tymże państwie członkowskim.

O ile cel polegający na zwiększeniu liczby rezydentów posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej dla potrzeb wspierania rozwoju gospodarki tego państwa członkowskiego stanowi prawnie uzasadniony cel mogący uzasadnić takie odmienne traktowanie oraz o ile warunek zamieszkania, taki jaki został przewidziany w przepisach krajowych, których dotyczy postępowanie główne, jest właściwy dla zapewnienia realizacji tego celu, o tyle warunek taki wykracza jednak poza to, co konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu, w zakresie w jakim stanowi przeszkodę w uwzględnieniu innych elementów potencjalnie reprezentatywnych dla rzeczywistego stopnia powiązania osoby składającej wniosek o pomoc ze społeczeństwem lub rynkiem pracy danego państwa członkowskiego, takich jak fakt, że jedno z rodziców, które nadal przyczynia się do utrzymania studenta, ma trwałe zatrudnienie w tym państwie członkowskim oraz pracowało już w tym państwie przez długi czas.

(por. pkt 83; sentencja)
Artykuł 45 TFUE i art. 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie umożliwia swoim obywatelom zatrudnionym w organizacji międzynarodowej mającej siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego, przeniesienia do systemu zabezpieczenia społecznego tej organizacji kapitału reprezentującego uprawnienia emerytalne nabyte przez nich uprzednio na terytorium państwa członkowskiego ich pochodzenia, przy braku porozumienia pomiędzy tym państwem członkowskim i tą organizacją międzynarodową, przewidującego możliwość takiego przeniesienia.

W przypadku, w którym mechanizm przenoszenia kapitału reprezentującego uprawnienia emerytalne nabyte uprzednio w państwie członkowskim do systemu emerytalnego nowego pracodawcy w innym państwie członkowskim nie może mieć zastosowania, art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie umożliwia uwzględnienia – na potrzeby nabycia prawa do emerytury – okresów zatrudnienia ukończonych przez obywatela Unii w ramach organizacji międzynarodowej mającej siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego.

W istocie takie uregulowanie skutkowałoby tym, że osoby, które skorzystały ze swojego prawa do swobodnego przemieszczenia się, których ukończone okresy zatrudnienia nie osiągają poziomu okresu minimalnego, wymaganego przez ustawodawstwo krajowe w celu nabycia prawa do emerytury, ryzykowałyby utratę możliwości skorzystania za świadczenia z tytułu starości, do którego byłyby uprawnione, gdyby nie podjęły zatrudnienia, w innym państwie członkowskim, w ramach organizacji międzynarodowej. Takie uregulowanie mogłoby zatem stanowić przeszkodę w korzystaniu z prawa swobodnego przemieszczania się

(por. pkt 46, 49; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Prawo Unii – Bezpośrednia skuteczność – Prawa podmiotowe – Zapewnienie przez sądy krajowe – Skarga do sądu – Zasada autonomii proceduralnej – Określenie zarówno sądów właściwych do rozpoznania skarg opartych na prawie wspólnotowym, jak i zasad postępowania stosujących się do tych skarg – Granice – Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności – Badanie przez sąd krajowy

2. Prawo Unii – Bezpośrednia skuteczność – Prawa podmiotowe – Zapewnienie przez sądy krajowe – Skarga do sądu – Zasada autonomii proceduralnej – Określenie zarówno sądów właściwych do rozpoznania skarg opartych na prawie wspólnotowym, jak i zasad postępowania stosujących się do tych skarg – Krajowa reguła jurysdykcyjna powierzająca tylko jednemu sądowi wszelkie spory dotyczące decyzji organu krajowego, któremu powierzono wypłatę pomocy rolnej w ramach stosowania wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej – Dopuszczalność – Przesłanki

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 35–39, 42, 43, 48)

2. Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, jak też art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, nie sprzeciwia się krajowej regule jurysdykcyjnej, prowadzącej do powierzenia tylko jednemu sądowi wszelkich sporów dotyczących decyzji organu krajowego, któremu powierzono wypłatę pomocy rolnej z tytułu stosowania wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej, o ile skargi mające na celu zapewnienie ochrony praw, które jednostki wywodzą z prawa Unii, nie są wykonywane w warunkach mniej korzystnych niż warunki przewidziane dla skarg mających na celu ochronę praw wynikających z ewentualnych systemów pomocy dla rolników ustanowionych w prawie krajowym i o ile taka reguła jurysdykcyjna nie powoduje dla jednostek niedogodności proceduralnych, w szczególności pod względem długości postępowania, które mogłyby uczynić nadmiernie utrudnionym wykonywanie praw wynikających z prawa Unii, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

(por. pkt 61; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Podatnicy – Działalność gospodarcza – Pojęcie – Eksploatacja modułu fotowoltaicznego zainstalowanego na dachu domu mieszkalnego pozwalająca na dostarczanie energii elektrycznej do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym – Włączenie

(dyrektywa Rady 77/388, art. 4 ust. 1 i 2)

Summary

Artykuł 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, należy interpretować w ten sposób, że eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym, stanowi „działalność gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów.

(por. pkt 37; sentencja)
Keywords

Summary



Keywords

1. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź – Pytania pozbawione związku z przedmiotem sporu przed sądem krajowym

(art. 267 TFUE)

2. Państwa członkowskie – Zachowane kompetencje – Dziedzina sankcji w kwestiach dotyczących podatku od wartości dodanej – Obowiązek wykonywania tej kompetencji z poszanowaniem prawa Unii i jego ogólnych zasad

3. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zasada neutralności podatkowej – Zakres – Przewidziana przez państwo członkowskie wobec podatnika kara za opóźnienie w wywiązaniu się z obowiązku zaksięgowania – Naprawienie uchybienia – Zapłata podatku – Dopuszczalność – Ocena przez sąd krajowy niektórych okoliczności w świetle art. 242 i 273 dyrektywy 2006/112 oraz w świetle zasady proporcjonalności

(dyrektywa Rady 2006/112, art. 4 ust. 242 i 273)

Summary

1. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 27)

2. Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 31)

3. Zasada neutralności podatkowej nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego nałożył na podatnika, który nie wywiązał się w przewidzianym przez przepisy krajowe terminie z obowiązku zaksięgowania i zadeklarowania okoliczności mających znaczenie dla ustalenia należnego od niego podatku od wartości dodanej, kary pieniężnej w wysokości niezapłaconego we wskazanym terminie podatku, jeżeli podatnik ten naprawił następnie to uchybienie i zapłacił należny podatek w pełnej wysokości wraz z odsetkami. Obowiązkiem sądu krajowego jest dokonanie oceny, przy uwzględnieniu art. 242 i 273 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, czy w świetle okoliczności występujących w postępowaniu głównym, w szczególności terminu skorygowania nieprawidłowości, wagi tej nieprawidłowości i ewentualnego występowania oszustwa po stronie podatnika lub obejścia przez niego obowiązujących przepisów, kwota nałożonej sankcji nie wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celów polegających na zapewnieniu prawidłowego poboru podatku i zapobieganiu oszustwom podatkowym.

W istocie podmioty prawa nie mogą powoływać się na normy prawa Unii w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie. Należy jednak podkreślić, że nieterminowe zapłacenie podatku nie może być samo w sobie zrównane z oszustwem.

(por. pkt 41–43; sentencja)
Na podstawie ogólnej zasady wykładni, zgodnie z którą akt prawny Unii powinien być interpretowany, tak dalece, jak to możliwe, w sposób, który nie podważa jego ważności, i w zgodzie z całością prawa pierwotnego, w tym w szczególności z postanowieniami karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego powinien być interpretowany w sposób zapewniający jego zgodność z prawem do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego postrzeganym jako zasada prawa socjalnego Unii, wyraźnie już zapisana w art. 31 ust. 2 karty. Tymczasem wymaga to zinterpretowania omawianego art. 1e ust. 2 w ten sposób, że dopuszcza on włączenie do regulaminu pracowniczego istoty art. 7 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, jako minimalnej normy ochronnej, mającej w razie potrzeby stanowić uzupełnienie pozostałych przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, a w szczególności art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego.

W istocie art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego należy interpretować w ten sposób, że nie dotyczy on kwestii przeniesienia corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, który nie mógł zostać wykorzystany przez urzędnika w okresie rozliczeniowym z powodu długotrwałego zwolnienia chorobowego, przez co wymagania wynikające w tym względzie z art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego, a w tym konkretnym przypadku z art. 7 dyrektywy 2003/88, należy uwzględniać jako minimalne wymagania znajdujące zastosowanie, o ile przepisy regulaminu pracowniczego nie regulują tej kwestii w sposób bardziej korzystny.

(por. pkt 40, 46, 56)
Artykuł 1 lit. u) ppkt (i) i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1407/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie należy interpretować w ten sposób, że zasiłek wychowawczy przyznawany na podstawie ustawowo określonej sytuacji, w oderwaniu od jakiejkolwiek indywidualnej i uznaniowej oceny osobistych potrzeb beneficjenta, stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu tego rozporządzenia.

W istocie, po pierwsze, zasiłek taki nie może być kwalifikowany jako wynagrodzenie w rozumieniu art. 157 TFUE, ponieważ z jednej strony pracownik znajduje się w sytuacji charakteryzującej się tym, że umowa o pracę ulega zawieszeniu, i z drugiej strony nie wynika, że zasiłek ten jest wypłacany, choćby w sposób pośredni, przez samego pracodawcę.

Po drugie, zasiłek taki nie stanowi również dochodu zastępczego należącego do świadczeń z tytułu bezrobocia, ponieważ korzystająca zeń osoba nie utraciła zatrudnienia, a jedynie zdecydowała się zawiesić swój stosunek pracy.

Po trzecie, świadczenia rodzinne mają na celu pomoc społeczną dla pracowników mających na utrzymaniu rodzinę poprzez udział całej społeczności w pokryciu związanych z tym kosztów. W tym względzie pojęcie wyrównania kosztów utrzymania rodziny, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1408/71, dotyczy w szczególności wkładu publicznego do budżetu rodzinnego, mającego na celu ulżenie kosztom związanym z utrzymaniem dzieci. Co się tyczy zasiłków z tytułu przerwy w karierze wypłacanych pod pewnymi warunkami pracownikom, którzy przerywają swoją karierę w kontekście urlopu wychowawczego, tego rodzaju świadczenie, analogiczne do zasiłku wychowawczego, należy zrównać ze świadczeniem rodzinnym.

(por. pkt 41–44, 49, 51–55, 58–60; sentencja)
Dyrektywę 2005/36 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie zorganizowaniu przez państwo członkowskie programu kształcenia specjalistycznego – zarówno w dziedzinie medycyny, jak i w dziedzinie lekarsko‑dentystycznej – którego nazwa nie odpowiada nazwom wymienionym w odniesieniu do tego państwa członkowskiego w załączniku V do wspomnianej dyrektywy. Takie kształcenie specjalistyczne może być dostępne zarówno dla osób, które ukończyły wyłącznie kształcenie medyczne na podstawowym poziomie, jak i dla osób, które ukończyły jedynie studia w ramach podstawowego kształcenia lekarsko‑dentystycznego i uzyskały stosowne potwierdzenie. W istocie, jeśli państwo członkowskie organizuje kształcenie specjalistyczne, które nie odpowiada nazwą jednej ze specjalizacji wymienionych w załączniku V do dyrektywy 2005/36, i nie daje prawa do uzyskania dokumentu wymienionego w tym załączniku, to specjalizacja ta nie jest kształceniem w rozumieniu art. 25 i 35 tej dyrektywy, tak że wspomniana dyrektywa nie reguluje warunków podjęcia i zawartości organizowanego w ten sposób kształcenia.

Jednakże przy uwzględnieniu dyrektywy 2005/36 takie kształcenie specjalistyczne, które nie jest wymienione we wspomnianym załączniku V, skoro nie spełnia wymogów określonych w art. 24 lub 34 tejże dyrektywy w odniesieniu do kształcenia medycznego na podstawowym poziomie lub podstawowego kształcenia lekarsko‑dentystycznego, nie może prowadzić do wydania dokumentu potwierdzającego odbycie kształcenia medycznego na podstawowym poziomie lub dokumentu potwierdzającego odbycie podstawowego kształcenia lekarsko‑dentystycznego. W istocie dyrektywa 2005/36 stoi na przeszkodzie temu, by osoba nieposiadająca dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia medycznego wykonywała zawód lekarza medycyny, i odpowiednio, by osoba nieposiadająca dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji lekarzy dentystów wykonywała zawód lekarza dentysty.

(por. pkt 38–41, 44, 45; pkt 1 sentencji)