ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 270/7

ARREST VAN HET HOF

van 25 maart 2013

in zaak E-10/12

Yngvi Harðarson tegen Askar Capital hf.

(Richtlijn 91/533/EEG — Verplichting werknemers te informeren — Wijziging van een schriftelijke arbeidsovereenkomst — Gevolgen van niet-kennisgeving van wijzigingen)

2013/C 270/05

In zaak E-10/12 Yngvi Harðarson tegen Askar Capital hf. — VERZOEK aan het Hof overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten voor de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door de Héraðsdómur Reykjavíkur (districtsrechtbank van Reykjavik) betreffende de uitlegging van Richtlijn 91/533/EEG van de Raad van 14 oktober 1991 betreffende de verplichting van de werkgever de werknemer te informeren over de voorwaarden die op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zijn, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 25 maart 2013 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Richtlijn 91/533/EEG van de Raad van 14 oktober 1991 betreffende de verplichting van de werkgever de werknemer te informeren over de voorwaarden die op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zijn, moet aldus worden uitgelegd dat zij niet vereist dat de compensatie voor een werknemer moet worden bepaald op grond van een schriftelijke arbeidsovereenkomst wanneer de werknemer binnen de in artikel 5 van de richtlijn vastgestelde termijnen geen schriftelijk document heeft gekregen betreffende eventuele tijdelijke of blijvende wijzigingen van de belangrijkste elementen van de arbeidsovereenkomst of -verhouding tussen de partijen. Dat geldt ook in de context van een insolventieprocedure of een vergelijkbare ontmanteling van een onderneming met beperkte aansprakelijkheid.
1.

Verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen, door in het kader van de kinderbijslagwet de administratieve praktijk te handhaven op grond waarvan niet wordt nagegaan of een kind dat buiten Noorwegen bij een andere ouder woont, in hoofdzaak wordt onderhouden op kosten van de ouder die in Noorwegen woont en gescheiden is van de andere ouder, inbreuk heeft gemaakt op artikel 1, onder f), i), tweede zin, van het in punt 1 van Bijlage VI bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte bedoelde besluit (Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij.
—

Bovendien mag een EER-staat de toestemming om het beroep van arts uit te oefenen alleen opschorten of intrekken op grond van informatie over de persoonlijke geschiktheid van een migrerende arts inzake andere beroepsvereisten dan de talenkennis zoals in het onderhavige geval, wanneer dergelijke vereisten objectief gerechtvaardigd zijn en evenredig zijn aan de te bereiken doelstelling inzake de bescherming van de volksgezondheid en wanneer diezelfde informatie ook de opschorting of intrekking van de toestemming voor een nationale arts met zich zou meebrengen. Wanneer de bevoegde autoriteiten op het moment van de beoordeling over dergelijke gronden voor opschorting of intrekking beschikken, mag de toestemming worden geweigerd.
1.

Artikel 1, lid 1, van Richtlijn 94/19/EG inzake de depositogarantiestelsels moet in die zin worden uitgelegd dat fondsen die een kredietverstrekkende kredietinstelling verstrekt aan een kredietnemende kredietinstelling, en die op een vooraf vastgestelde datum moeten worden terugbetaald, samen met een speciaal hiervoor overeengekomen rente, moeten worden beschouwd als een deposito in de zin van die bepaling. Dit geldt ook wanneer de fondsen niet op een speciale rekening op naam van de kredietverstrekkende kredietinstelling worden geplaatst, de kredietnemende kredietinstelling geen speciale documenten ter registratie van de ontvangst van de fondsen heeft opgesteld noch premies met betrekking tot de fondsen heeft betaald aan het Garantiefonds voor inleggers en beleggers, en de fondsen niet als een deposito in de boekhouding van de kredietnemende kredietinstelling zijn ingeschreven. Dergelijke fondsen die op grond van een leningovereenkomst door de ene kredietinstelling aan de andere zijn verstrekt, vormen echter geen deposito’s die zijn gedekt door de garantiestelsels waarin Richtlijn 94/19/EG voorziet. Dergelijke fondsen komen dus niet in aanmerking voor terugbetaling op grond van die richtlijn. Er kan derhalve een onderscheid worden gemaakt tussen een functionele definitie van in aanmerking komende deposito’s op grond van Richtlijn 94/19/EG, die gebaseerd is op artikel 1, lid 1, gelezen in het licht van artikel 2, en een technische definitie, die ook deposito’s omvat die niet gedekt zijn door de garantiestelsels waarin Richtlijn 94/19/EG voorziet en dus niet in aanmerking komen voor terugbetaling. Het is aan de nationale rechter om na te gaan of er in dit geval op grond van het nationale recht een technische of een functionele definitie van deposito moet worden toegepast;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 148/3

ARREST VAN HET HOF

van 10 december 2010

in zaak E-8/10

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen de Republiek IJsland

(Niet-nakoming van verplichtingen door een overeenkomstsluitende partij — Richtlijn 2005/36/EG betreffende de erkenning van beroepskwalificaties)

(2011/C 148/03)

In zaak E-8/10, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen de Republiek IJsland — VERZOEK om een verklaring dat de Republiek IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen of meedelen aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging in haar nationale wetgeving van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van bijlage VII bij de EER-Overeenkomst, namelijk Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, haar verplichtingen uit hoofde van artikel 63, eerste alinea, van de richtlijn en artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Thorgeir Örlygsson en Henrik Bull (rechter-rapporteur), rechters, op 10 december 2010 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart dat de Republiek IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen van de maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van bijlage VII bij de EER-Overeenkomst, namelijk Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, haar verplichtingen uit hoofde van artikel 63, eerste alinea, van de richtlijn en artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen.
3.

Verwijst Posten Norge AS in haar eigen kosten en in 75 % van de kosten van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en in de kosten van Schenker North AB, Schenker Privpak AB en Schenker Privpak AS.
1.

een EER-staat die bij de berekening van de maximale aftrek in verband met kredieten voor in een andere EER-staat betaalde belastingen, in toepassing van het beginsel van belasting over de netto-inkomsten, een deel van de uitgaven voor interesten over schulden van een onderneming toekent aan inkomsten die via een dochteronderneming in die andere EER-staat werden gegenereerd, beperkt daarmee de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 31 van de EER-Overeenkomst, in zoverre de uitgaven uitsluitend aan het opereren van de onderneming in de eerstgenoemde staat kunnen worden gekoppeld;
1.

Een eenheid zoals bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b), van Richtlijn 77/187/EEG van de Raad van 14 februari 1977 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan, zoals gewijzigd bij Richtlijn 98/50/EG en in de EER-Overeenkomst opgenomen, kan haar identiteit behouden in een situatie waarin een onderdeel van een onderneming van een bedrijf wordt overgedragen naar een ander bedrijf dat dezelfde of overeenkomstige activiteiten uitvoert samen met een ander gelieerd bedrijf in dezelfde groep van bedrijven en waarin elk bedrijf een aantal van de betrokken werknemers overneemt.
Arrest van het Hof van 19 juni 2003 in zaak E-2/02: Technologien Bau- und Wirtschaftsberatung GmbH en Bellona Foundation tegen Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Beroep tot nietigverklaring van een beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — Staatssteun — Ontvankelijkheid — Locus standi)



Publicatieblad Nr. C 222 van 18/09/2003 blz. 0008 - 0008



Arrest van het Hof van 19 juni 2003 in zaak E-2/02: Technologien Bau- und Wirtschaftsberatung GmbH en Bellona Foundation tegen Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Beroep tot nietigverklaring van een beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA - Staatssteun - Ontvankelijkheid - Locus standi) (2003/C 222/09) In zaak E-2/02: Technologien Bau- und Wirtschaftsberatung GmbH en Bellona Foundation tegen Toezichthoudende Autoriteit van de EVA - Verzoek om nietigverklaring van Beschikking 90/02/COL van 31 mei 2002 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA met betrekking tot de aanmelding van een voorstel tot wijziging van de afschrijvingsregels in de Wet petroleumbelasting voor de gasproductie-installaties en gaspijpleidingen in verband met de nieuwe grote LNG-installaties (vloeibaar aardgas) in de provincie Finnmark of de gemeenten Kåfjord, Skjervøy, Nordreisa of Kvænangen in de provincie Troms en de toepassing van die regels op het Snøhvit-project, heeft het Hof, samengesteld als volgt: Carl Baudenbacher, president, Per Tresselt en Thorgeir Örlygsson (rechter-rapporteur), rechters, op 19 juni 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt: 1. Verklaart het verzoek van 30 juli 2002 niet ontvankelijk. 2. Verwijst de eisers in de kosten van de gedaagde.
Arrest van het Hof

van 9 oktober 2002

in zaak E-6/01: Verzoek om een advies ingediend door Oslo byrett (Rechtbank van Oslo): CIBA Speciality Chemicals Water Treatment Ltd en anderen tegen de regering van Noorwegen, vertegenwoordigd door het ministerie van Arbeid en ambtenarenzaken

Reglement voor de procesvoering - Ontvankelijkheid - Bevoegdheid van het Hof - Bevoegdheid van het Gemengd Comité van de EER

(2003/C 10/09)

In zaak E-6/01: verzoek aan het Hof overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten inzake de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door Oslo byrett (Rechtbank van Oslo), om een advies in het voor dit gerecht aanhangige geding tussen CIBA Speciality Chemicals Water Treatment Ltd en anderen en de Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Arbeid en ambtenarenzaken, betreffende de uitlegging van de artikelen 92, 93, 98 en 102 van de EER-Overeenkomst; artikel 97 van het reglement voor de procesvoering van het Hof; bijlage II bij de EER-Overeenkomst, hoofdstuk XV (gevaarlijke stoffen), punt 1, en met name de verklaring inzake de mogelijke uitzondering van een EVA-staat op de communautaire wetgeving inzake de indeling en etikettering van gevaarlijke stoffen; de gemeenschappelijke verklaring van het Gemengd Comité van de EER van 22 juni 1995 betreffende de EER-Overeenkomst - bijlage II, hoofdstuk XV - in het kader van de herzieningsclausules op het gebied van gevaarlijke stoffen (PB C 6 van 11.1.1996, blz. 7), en met name de bijlage bij die gemeenschappelijke verklaring, die in bepaalde afwijkingen voor Noorwegen voorziet, en de gemeenschappelijke verklaring van het Gemengd Comité van de EER van 26 maart 1999, betreffende de EER-Overeenkomst - bijlage II, hoofdstuk XV - in het kader van de herzieningsclausules op het gebied van gevaarlijke stoffen (PB C 185 van 1.7.1999, blz. 6), met name de bijlage bij die gemeenschappelijke verklaring, die in bepaalde afwijkingen voor Noorwegen voorziet, heeft het Hof, samengesteld uit Thór Vilhjálmsson (rechter-rapporteur), president, Carl Baudenbacher en Per Tresselt, rechters, op 9 oktober 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Gemengd Comité van de EER was bevoegd om de gemeenschappelijke verklaring van 26 maart 1999 aan te nemen, waarbij Noorwegen bepaalde afwijkingen werden toegestaan met betrekking tot de relevante communautaire voorschriften inzake de indeling en etikettering van gevaarlijke stoffen.
ARREST VAN HET HOF van 30 april 1998 in zaak E-7/97: Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen (Niet-nakoming door een overeenkomstsluitende partij van haar verplichtingen - bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers in de winningsindustrieën in dagbouw of ondergronds - Richtlijn 92/104/EEG van de Raad) (98/C 263/11)

In Zaak E-7/97: Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen inzake een verzoek aan het Hof om vast te stellen dat het Koninkrijk Noorwegen, door niet binnen de voorgeschreven termijn de nationale bepalingen vast te stellen die nodig zijn om zich te voegen naar het in punt 16 f van bijlage XVII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte ("de EER-Overeenkomst") bedoelde besluit ("het besluit"), d.w.z. Richtlijn 92/104/EEG van de Raad van 3 december 1992 betreffende de minimumvoorschriften ter verbetering van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers in de winningsindustrieën in dagbouw of ondergronds, zoals gewijzigd bij protocol nr. 1 bij de EER-Overeenkomst, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 13 van dat besluit en artikel 7 van de EER-Overeenkomst op hem rusten heeft het Hof, samengesteld als volgt: Bjørn Haug, President Thór Vilhjálmsson en Carl Baudenbacher (Rechter-rapporteur), Rechters op 30 april 1997, een arrest gewezen waarvan het dictum als volgt luidt:

1. verklaart voor recht dat het Koninkrijk Noorwegen, door niet binnen de voorgeschreven termijn de nationale bepalingen vast te stellen die nodig zijn om zich te voegen naar de in punt 16 f van bijlage XVIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte bedoelde besluit, d.w.z. Richtlijn 92/104/EEG van de Raad van 3 december 1992 betreffende de minimumvoorschriften ter verbetering van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers in de winningsindustrieën in dagbouw of ondergronds, zoals gewijzigd bij protocol nr. 1 bij de EER-Overeenkomst, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 13 van dat besluit en artikel 7 van de EER-Overeenkomst op hem rusten;

2. verwijst het Koninkrijk Noorwegen in de
ADVIES VAN HET HOF van 14 mei 1997 in de zaak E-5/96 (adviesaanvrage van Borgarting lagmansrett): Ullensaker kommune en anderen tegen Nille AS (1) (Ontvankelijkheid - vrij verkeer van goederen - vergunningensysteem) (97/C 282/08)

(Overeenkomstig artikel 27, lid 5, van het Reglement voor de procesvoering, authentiek in het Engels en in het Noors)

In zaak E-5/96: verzoek aan het Hof overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten inzake de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door Borgarting lagmansrett (arrondissementsrechtbank Borgarting), Noorwegen, om een advies in het voor dit gerecht aanhangig geding tussen Ullensaker kommune (de gemeente Ullensaker) e.a. en Nille AS betreffende de uitlegging van de artikelen 11 en 13 van de EER-Overeenkomst, heeft het Hof samengesteld als volgt: Bjørn Haug, president, Thór Vilhjálmsson en Carl Baudenbacher (rapporteur), rechters; Per Christiansen, griffier, op 14 mei 1997 een advies gewezen waarvan het dictum als volgt luidt:

Artikel 11 van de EER-Overeenkomst moet aldus worden uitgelegd dat het niet verbiedt dat een gemeente een vergunning voor de verkoop van bespeelde videocassettes (videogrammen) mag weigeren met als motivering dat een dergelijke vergunning alleen moet worden verleend aan handelaren (speciaalzaken) die zijn gespecialiseerd in videogrammen en/of dat vakkennis moet worden opgebouwd door gevestigde handelaren, indien het nationale voorschrift dienaangaande rechtens of feitelijk geen onderscheid maakt tussen binnenlandse producten en uit andere EER-landen ingevoerde producten en buitenlandse producten bijgevolg niet worden gediscrimineerd. Ingeval de nationale rechter oordeelt dat het vergunningensysteem rechtens of feitelijk discriminerend is, kan de in artikel 13 vervatte uitzondering niet toepasselijk worden geacht.

(1) PB C 350 van 21. 11. 1996, blz. 7, en EER supplement bij het Publicatieblad van de Europees Gemeenschappen 55 van 21. 11. 1996, blz. 5.
BIJLAGE I

Lijst van nieuwe vergunningen om een geneesmiddel in de handel te brengen

In de EER-EVA-staten zijn in de periode 1 juli – 31 december 2020 de volgende vergunningen om een geneesmiddel in de handel te brengen, afgegeven:
BIJLAGE I

Lijst van nieuwe vergunningen om een geneesmiddel in de handel te brengen

In de EER-EVA-staten zijn in de periode 1 juli-31 december 2019 de volgende vergunningen om een geneesmiddel in de handel te brengen, afgegeven:
(7)

De procedure die van toepassing is wanneer de EU-Commissie aan een Comité een ontwerp-maatregel moet voorleggen of dit anderszins moet raadplegen, is uiteengezet in het desbetreffende besluit. De toepasselijke procedure voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA wanneer zij dit moet doen overeenkomstig een in de bijlagen bij de EER-Overeenkomst vermeld besluit, dient de procedure te zijn als uiteengezet in het besluit van het Permanent Comité van de EVA-Staten nr. 3/2012 (betreffende de comitologieprocedures) die het meest overeenkomt met de procedure die is uiteengezet in het in de bijlagen bij de EER-Overeenkomst vermelde besluit. Bij de aanwijzing van het comité is het derhalve niet nodig de toepasselijke procedure voor dit comité nader te omschrijven.
Door Noorwegen overeenkomstig artikel 27 van Richtlijn 92/46/EEG (1) aangewezen nationale referentielaboratoria voor de analyse en het testen van melk en producten op basis van melk (98/C 263/04)

De Noorse autoriteit voor de controle op levensmiddelen heeft het volgende laboratorium aangewezen als nationaal referentielaboratorium voor de analyse en het testen van melk en producten op basis van melk:

Norwegian Institute for Food and Environmental Analysis

(Noors Instituut voor de analyse van levensmiddelen en van het milieu)

PO Box 174, Økern

N-0609 Oslo

Telefoon (47) 23 17 26 50

Telefax (47) 23 17 26 51

(1) PB L 268 van 14.9.1992, blz. 1.
(2)

Bij Verordening (EU) 2016/429 is een nieuw wetgevingskader vastgesteld voor de preventie en bestrijding van ziekten die kunnen worden overgedragen op dieren of mensen. In artikel 226, lid 1, is bepaald dat Noorwegen en IJsland nationale maatregelen mogen treffen om te voorkomen dat een andere dan een in de lijst opgenomen ziekte als bedoeld in artikel 9, lid 1, punt d), van die verordening wordt binnengebracht of om de verspreiding ervan te bestrijden, indien die ziekte een significant risico vormt voor de gezondheid van waterdieren in die EER-staat. Andere dan de in de lijst opgenomen ziekten als bedoeld in artikel 9, lid 1, punt d), van Verordening (EU) 2016/429 omvatten ziekten van waterdieren die onder geen enkele van de in artikel 9, lid 1, vermelde categorieën van in de lijst opgenomen ziekten vallen (“niet in de lijst opgenomen ziekten”) en de in de lijst opgenomen ziekte Koi herpesvirus waarvoor overeenkomstig artikel 9, lid 1, punt e), van Verordening (EU) 2016/429 binnen de EER bewaking nodig is.
(64)

Vanuit het oogpunt van een particuliere schuldeiser is de uitwinning van een opeisbare vordering een vanzelfsprekende norm. Dit geldt ook wanneer de schuldenaar in financiële moeilijkheden verkeert of in het geval van insolventie. Particuliere schuldeisers zullen in dergelijke omstandigheden normaliter niet bereid zijn een verder uitstel van betaling te accepteren als dit hun geen duidelijk voordeel oplevert. Integendeel, zodra een schuldenaar in financiële moeilijkheden terechtkomt, zouden verdere leningen slechts worden toegekend onder striktere voorwaarden, bijvoorbeeld tegen een hogere rentevoet of met uitgebreidere zekerheden, aangezien de terugbetaling in gevaar is. Uitzonderingen kunnen worden gerechtvaardigd in individuele gevallen waarin niet-uitwinning economisch gesproken een zinniger alternatief lijkt. Dit zou het geval zijn wanneer niet-uitwinning duidelijk de kans vergroot dat een aanzienlijk groter deel van de vorderingen wordt geïnd in vergelijking met andere mogelijke alternatieven, of wanneer daardoor nog grotere verliezen kunnen worden afgewend. Het kan in het belang van een particuliere schuldeiser zijn het bedrijf van de schuldenaar operationeel te houden in plaats van zijn vermogen te liquideren en zo, in bepaalde omstandigheden, slechts een deel van de schulden te innen. Wanneer een particuliere schuldeiser accepteert af te zien van de volledige uitwinning van zijn vordering, zal hij normaliter van de schuldenaar verlangen dat die aanvullende zekerheden stelt. Als dit bijvoorbeeld in verband met financiële moeilijkheden niet mogelijk is, dan zal de particuliere schuldeiser trachten een maximale compensatie te krijgen, mocht de financiële toestand van de schuldenaar later verbeteren. In geval van ontoereikende zekerheden of verbintenissen van de kant van de schuldenaar zal een particuliere schuldeiser doorgaans niet accepteren overeenkomsten tot herschikking van schulden te sluiten of de schuldenaar extra leningen te verstrekken.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 150/4

Aankondiging overeenkomstig artikel 2 van Beschikking 2005/15/EG (1)

Verzoek om toepassing van artikel 30, lid 1, van Richtlijn 2004/17/EG

Logistieke diensten in de postsector (Noorwegen)

(2015/C 150/04)

Op 23 maart 2015 heeft de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA een verzoek ontvangen uit hoofde van artikel 30, lid 5, van Richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (2). De eerste werkdag volgende op de ontvangst van het verzoek is 24 maart 2015.

Dit verzoek, ingediend door Posten Norge AS, heeft betrekking op de verrichting van verschillende logistieke diensten in de postsector. In het bovengenoemde artikel 30 is bepaald dat Richtlijn 2004/17/EG niet van toepassing is indien de betrokken activiteit rechtstreeks aan mededinging blootstaat op marktgebieden tot welke de toegang niet beperkt is. De beoordeling van deze voorwaarden vindt uitsluitend uit hoofde van Richtlijn 2004/17/EG plaats en laat de toepassing van de mededingingsregels onverlet.

De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA beschikt vanaf 24 maart over een termijn van drie maanden om een besluit over dit verzoek te nemen. Deze termijn loopt dus af op 24 juni 2015.

Deze termijn kan in naar behoren gemotiveerde gevallen worden verlengd met maximaal drie maanden, met name wanneer de gegevens in het verzoek of in de bijbehorende documenten onvolledig of onjuist zijn of wanneer de vermelde feiten belangrijke wijzigingen ondergaan. In geval van een dergelijke verlenging wordt een desbetreffende aankondiging gepubliceerd. Krachtens artikel 30, lid 6, tweede alinea, worden latere verzoeken betreffende de verrichting van logistieke diensten in de postsector die worden ingediend vóór het verstrijken van de termijn die is geopend voor dit verzoek, niet beschouwd als nieuwe procedures, maar in het kader van dit verzoek behandeld.

(1) Beschikking 2005/15/EG van de Commissie van 7 januari 2005 betreffende de praktische regels voor de toepassing van de procedure van artikel 30 van Richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (PB L 7 van 11.1.2005, blz. 7).

(2) PB L 134 van 30.4.2004, blz. 1.