ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Is een gemeente in een overeenkomstsluitende partij bij de EER-overeenkomst die in haar rechtsgebied instaat voor het afvalbeheer in overeenstemming met de bepalingen van de Richtlijnen 75/442/EEG, 1999/31/EG en 2000/76/EG, een onderneming in de zin van artikel 54 van de overeenkomst? In dit verband vraagt het verwijzende gerechtshof zich af of het, wanneer deze vraag is beantwoord, van belang is: a) dat afvalbeheer behoort tot de wettelijke taken van gemeenten volgens de wetgeving van de desbetreffende overeenkomstsluitende partij; b) dat er krachtens de wetgeving van de overeenkomstsluitende partij concurrentie kan bestaan tussen particuliere ondernemingen en publiekrechtelijke instanties op het gebied van afvalbeheer; c) dat de wetgeving van de overeenkomstsluitende partij voorschrijft dat een gemeente op dit gebied geen hogere vergoeding mag opleggen dan die welke de kosten van het afvalbeheer en de daarmee verband houdende activiteiten dekt.
1.

Is een gemiddelde wekelijkse arbeidstijd van 84 uur (7/7-rotatie) in een medisch-sociaal begeleidingscentrum in strijd met artikel 6 van Richtlijn 2003/88/EG (de arbeidstijdenrichtlijn) (zie ook artikel 22, lid 1, onder a), van die richtlijn)?
—

Het verzoek betreft het feit dat de Republiek IJsland binnen de gestelde termijnen nog geen gevolg had gegeven aan twee met redenen omklede adviezen die de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot haar had gericht en die betrekking hadden op het door deze staat niet in haar nationale rechtsorde omzetten van Verordening (EU) nr. 1007/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2011 betreffende textielvezelbenamingen en de desbetreffende etikettering en merking van de vezelsamenstelling van textielproducten, en houdende intrekking van Richtlijn 73/44/EEG van de Raad en Richtlijnen 96/73/EG en 2008/121/EG van het Europees Parlement en de Raad, alsook op het niet in haar rechtsorde opnemen van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 286/2012 van de Commissie van 27 januari 2012 tot wijziging van bijlage I, teneinde daarin een nieuwe textielvezelbenaming op te nemen, en van de bijlagen VIII en IX, teneinde die aan te passen aan de vooruitgang van de techniek, bij Verordening (EU) nr. 1007/2011 van het Europees Parlement en de Raad betreffende textielvezelbenamingen en de desbetreffende etikettering en merking van de vezelsamenstelling van textielproducten (hierna „de besluiten” genoemd), waarnaar is verwezen in punt 4d van hoofdstuk XI van bijlage II bij de EER-overeenkomst, aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij.
—

Dit verzoek heeft betrekking op het feit dat het Koninkrijk Noorwegen op 30 maart 2013 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot hem had gericht op 30 januari 2013 en dat betrekking had op de niet-omzetting in nationaal recht van Richtlijn 2009/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2009 inzake luchthavengelden (hierna „de richtlijn” genoemd), waarnaar wordt verwezen in punt 65a van bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij.
—

De FIFA is de organisator en de enige oorspronkelijke houdster van de rechten voor de FIFA World CupTM, die in de Noorse lijst is opgenomen als goedgekeurd door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA. De FIFA is van mening dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, door haar goedkeuring te hechten aan de opneming in die lijst van de FIFA World CupTM in zijn geheel, en met name van de in het kader van dat toernooi gespeelde „gewone” wedstrijden, een kennelijke fout heeft gemaakt en het EER-recht en de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie (de Toezichtsovereenkomst) heeft geschonden.
1.

Is het verenigbaar met het EER-recht en met name artikel 6 van Richtlijn 2003/98/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake het hergebruik van overheidsinformatie (cfr. Besluit nr. 105/2005 van het Gemengd Comité van de EER tot wijziging van bijlage XI (Telecommunicatiediensten) bij de EER-Overeenkomst) om een vergoeding in rekening te brengen voor elk geautomatiseerd verzoek om informatie uit het register wanneer bij de bepaling van die vergoeding geen berekening beschikbaar is van de „totale inkomsten” en de „kosten” in de zin van artikel 6 van de richtlijn?
1.

vast te stellen dat de Republiek IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen of kennis geven aan de Autoriteit van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 10 van deel 7.1 van hoofdstuk I van bijlage I bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 90/167/EEG van de Raad van 26 maart 1990 tot vaststelling van de voorwaarden voor de bereiding, het in de handel brengen en het gebruik van diervoeders met medicinale werking), aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, haar verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen, en
—

Verzoekster voert onder andere aan dat de Toezichthoudende Autoriteit van EVA het bestreden besluit heeft gebaseerd op kennelijk onjuiste rechtsopvattingen en/of een kennelijk onjuiste beoordeling: — op grond van artikel 59, lid 2, van de EER-Overeenkomst met betrekking tot het recht van de Noorse regering om ervoor te zorgen dat de taakuitvoering van een onderneming belast met het beheer van diensten van algemeen economisch belang niet wordt verhinderd wanneer de continuïteit van de diensten in gevaar is, en de hoogte van de compensatie die in die omstandigheden kan worden toegekend; — op grond van artikel 61, lid 1, van de EER-overeenkomst en het door het Altmark-arrest geschapen kader en de aansluitende tenuitvoerlegging van het besluit; — op grond van artikel 61, lid 3, van de EER-Overeenkomst en de toepasselijkheid van de Richtsnoeren betreffende reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden: en — dat het besluit nietig moet worden verklaard op grond dat de Toezichthoudende Autoriteit van EVA haar besluit niet heeft gemotiveerd zoals voorgeschreven door artikel 16 van de Overeenkomst betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, het beginsel van behoorlijk bestuur is geschonden, de zorgvuldigheidsplicht is geschonden, een rechtsgrond in protocol 3 bij de Overeenkomst betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie ontbreekt en/of het rechtszekerheidsbeginsel is geschonden.
1.

Het Vorstendom Liechtenstein, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren of kennisgeven aan de Autoriteit van de nodige maatregelen voor de volledige tenuitvoerlegging van het besluit waarnaar is verwezen in punt 1 van bijlage VII bij de EER-Overeenkomst (Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, zoals gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1430/2007 van de Commissie van 5 december 2007 tot wijziging van de bijlagen II en III van Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de erkenning van beroepskwalificaties en bij Verordening (EG) nr. 755/2008 van de Commissie van 31 juli 2008 tot wijziging van bijlage II bij Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de erkenning van beroepskwalificaties), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 63, lid 1, van de richtlijn en artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen;
1.

Is een bepaling als artikel 57bis van de Liechtensteinse wet betreffende de advocatuur (Rechtsanwaltsgesetz), op grond waarvan, in procedures waarin een partij wordt vertegenwoordigd door een advocaat of waarin een beroep moet worden gedaan op een procesvertegenwoordiger, de Europese advocaat die diensten verricht, verplicht is om een plaatselijke advocaat in te schakelen om mee samen te werken (Einvernehmensrechtsanwalt) overeenkomstig artikel 49 van de Liechtensteinse wet betreffende de advocatuur, verenigbaar met de bepalingen van de EER-Overeenkomst betreffende het vrij verrichten van diensten (artikel 36, lid 1, van de EER-Overeenkomst), en in het bijzonder met Richtlijn 77/249/EEG van de Raad van 22 maart 1977 tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening door advocaten van het vrij verrichten van diensten, en met name artikel 5, tweede streepje?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 40/16

Verzoek om een advies van het EVA-Hof door Gulating lagmannsrett bij beschikking van die rechtbank van 28 mei 2004 in de zaak Tsomakas Athanasios m.fl. tegen Staten v/Rikstrygdeverket

(Zaak E-3/04)

(2005/C 40/09)

Bij beschikking van 28 mei 2004, ter griffie van het Hof ontvangen op 4 juni 2004, heeft Gulating lagmannsrett (Hof van beroep van Gulating), Bergen, Noorwegen, verzocht om een advies in de zaak Tsomakas Athanasios m.fl. tegen Staten v/Rikstrygdeverket, betreffende de volgende vraag:

Is het verenigbaar met de collisieregels, vervat in Titel II van Verordening (EEG) nr. 1408/71, dat de vlaggenstaat uitgaat van de veronderstelling dat de staat van de woonplaats een formulier E 101 of een verklaring met gelijkwaardige informatie als die in formulier E 101 moet hebben afgegeven opdat de wetgeving van de staat van de woonplaats van toepassing is overeenkomstig artikel 14 ter, punt 4 en dat bij ontstentenis van degelijke documenten de wetgeving van de vlaggenstaat van toepassing is overeenkomstig artikel 13, lid 2, onder c)?
Verzoek aan het Hof van Justitie van de EVA ingediend door Oslo byrett (stadsrechtbank Oslo) om een advies in de zaak Allied Colloids e.a. tegen de regering van Noorwegen, vertegenwoordigd door het ministerie voor Plaatselijke Overheden en Regionale Ontwikkeling

(Zaak E-2/00)

(2000/C 130/12)

Op 25 februari heeft de griffie van het EVA-Hof een door Oslo byrett (stadsrechtbank Oslo) ingediend verzoek ontvangen om een advies in de zaak Allied Colloids e.a. tegen de regering van Noorwegen, vertegenwoordigd door het ministerie voor Plaatselijke Overheden en Regionale Ontwikkeling, in verband met de volgende vraag:

Is Noorwegen uit hoofde van de gemeenschappelijke verklaring die is goedgekeurd tijdens de bijeenkomst van het gemengd comité van de EER van 22 juni 1995 betreffende bijlage II, hoofdstuk XV, bijlage II met latere wijzigingen, van de EER-Overeenkomst, gemachtigd om een etiketteringsvoorschrift in te voeren voor polyacrylamide met een acrylamideconcentratie van minder dan 0,1 % (zie Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 met latere wijzigingen en Richtlijn 88/379/EEG van de Raad van 7 juni 1988 met latere wijzigingen)?
Adviesaanvrage van Héra ssdómur Reykjavíkur (rechtbank van Reykjavik), gedaan bij beschikking van die rechtbank van 12 november 1997 in de zaak Erla María Sveinbjörnsdóttir tegen regering van IJsland (Zaak E-9/97) (98/C 84/05)

Ingevolge een beschikking van 12 november 1997 van Héra ssdómur Reykjavíkur (rechtbank van Reykjavik), IJsland, is een aanvraag bij het EVA-Hof ingediend, welke door de griffie van het Hof op 18 november 1997 werd ontvangen, om een advies in de zaak Erla María Sveinbjörnsdóttir tegen de regering van IJsland, in verband met de volgende vragen:

1. Moeten het besluit waarnaar in punt 24 van bijlage XVIII van de EER-Overeenkomst (Richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980, zoals gewijzigd bij Richtlijn 87/164/EEG van de Raad van 2 maart 1987), inzonderheid artikel 1, lid 2, en artikel 10 van de richtlijn, aldus worden uitgelegd dat in de nationale wetgeving kan worden bepaald dat het loongarantiefonds van de staat kan weigeren het loon te betalen dat een werknemer van een failliete boedel vordert, op grond dat er een familierelatie bestaat met de eigenaar van 40 % van de aandelen in de insolvente vennootschap? De betrokken familierelatie is in dit geval verwantschap in de zijlijn, d.w.z. een van broers en/of zusters.

2. Indien het antwoord op vraag 1 inhoudt dat het loon dat een dergelijke werknemer vordert niet mag worden ingehouden, is de staat dan aansprakelijk ten opzichte van de werknemer wegens niet-aanpassing van de nationale wetgeving ten tijde van zijn toetreding tot de EER-Overeenkomst, zodat de werknemer een wettelijk recht heeft op voldoening van de
Adviesaanvrage van Marknadsdomstolen, gedaan bij beschikking van dat gerecht van 30 augustus 1994 in de zaak Konsumentombudsmannen tegen De Agostini (Svenska) Förlag AB (Zaak E-4/94) (94/C 347/11)

Ingevolge een beschikking van 30 augustus 1994 van Marknadsdomstolen (handelsgerecht) in Zweden, heeft de griffie van het EVA-Hof op 12 september 1994 een aanvraag ontvangen voor een advies in de zaak Konsumentombudsmannen (de consumentenombudsman) tegen Agostini (Svenska) Förlag AB, in verband met de volgende vragen:

1. Vormt artikel 2, lid 2, van Richtlijn 89/552/EEG van de Raad (de TV-richtlijn) of het daarin vervatte beginsel van de uitzendende Staat een beletsel voor een ontvangende Staat om maatregelen te nemen tegen een reclameboodschap die door een adverteerder wordt verspreid via televisie-uitzendingen uit andere EER-Staten?

2. Is toepassing van de bepaling van artikel 11, lid 1, van Radiolagen (de Zweedse omroepwet), die op kinderen gerichte reclame verbiedt, verenigbaar met artikel 11 van de EER-Overeenkomst?
ARREST VAN HET HOF

van 29 juli 2022

in zaak E-5/21

Anna Bryndís Einarsdóttir tegen de IJslandse Schatkist

(Artikelen 6 en 21 van Verordening (EG) nr. 883/2004 – Sociale zekerheid – Migrerende werknemer – Gelijke behandeling – Berekening van moederschapsuitkering)

(2023/C 29/06)

In zaak E-5/21, Anna Bryndís Einarsdóttir tegen de IJslandse Schatkist – VERZOEK aan het Hof krachtens artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie door de districtsrechtbank van Reykjavik (Héraðsdómur Reykjavíkur), inzake de uitlegging van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1), en met name de artikelen 6 en 21 van die verordening, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Bernd Hammermann, rechters, op 29 juli 2022 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Artikel 6 en artikel 21, leden 2 en 3, van Verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels verplichten de bevoegde instelling van een EER-staat er niet toe om de hoogte van een uitkering als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, te berekenen op basis van in een andere EER-staat ontvangen inkomsten. Artikel 21, leden 2 en 3, van Verordening (EG) nr. 883/2004, uitgelegd overeenkomstig de doelstelling van artikel 29 van de EER-Overeenkomst, vereist echter dat de hoogte van een uitkering als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die wordt toegekend aan een migrerende werknemer die tijdens de in het nationale recht vastgestelde referentieperiode uitsluitend inkomsten had in een andere EER-staat, wordt berekend op basis van de inkomsten van een persoon die beschikt over vergelijkbare beroepservaring en -bekwaamheid en die een vergelijkbare activiteit uitoefent in de EER-staat waar de betrokken uitkering wordt gevraagd.

(1) PB L 166 van 30.4.2004, blz. 1.
1.

De tijd die een werknemer zoals de verzoeker in het hoofdgeding nodig heeft om te reizen naar een andere plaats dan zijn vaste of gebruikelijke werkplek om er zijn werkzaamheden of functie uit te oefenen, zoals verlangd door zijn werkgever, vormt “arbeidstijd” in de zin van artikel 2, lid 1, van Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstĳd. Het is niet van belang of deze reis volledig binnen de EER dan wel van of naar derde landen plaatsvindt als de arbeidsovereenkomst is gesloten krachtens en wordt geregeld door het nationale recht van een EER-staat.
1.

Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens noch enige andere bepaling van het EER-recht vormt een beletsel voor de bekendmaking van de persoonsgegevens van een klager tijdens een procedure inzake een klacht die op grond van artikel 77 van die verordening is ingediend, of tijdens een procedure op grond van artikel 78, lid 1, van die verordening. De kwestie van de niet-bekendmaking van de persoonsgegevens van een klager moet worden onderzocht in het licht van de beginselen voor de verwerking van persoonsgegevens van de artikelen 5 en 6 van Verordening (EU) 2016/679. Niet-bekendmaking mag niet worden toegestaan indien dit de nakoming van de verplichtingen op grond van Verordening (EU) 2016/679 of de uitoefening van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en een eerlijke rechtsbedeling als bedoeld in artikel 58, lid 4, en het grondrecht op een doeltreffende voorziening in rechte zou belemmeren.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 130/3

ARREST VAN HET HOF

van 21 december 2017

in zaak E-5/17

Merck Sharp & Dohme Corp. tegen het IJslands octrooibureau (Einkaleyfastofan)

(Verordening (EEG) nr. 1768/92 — Geneesmiddelen — Aanvullend beschermingscertificaat — Certificaat van negatieve duur)

(2018/C 130/03)

In zaak E-5/17, Merck Sharp & Dohme Corp. tegen het IJslands octrooibureau (Einkaleyfastofan) — VERZOEK aan het Hof, overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, door het Hooggerechtshof van IJsland (Hæstiréttur Íslands) betreffende de uitlegging van Verordening (EEG) nr. 1768/92 van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 21 december 2017 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Verordening (EEG) nr. 1768/92 staat toe dat een aanvullend beschermingscertificaat wordt afgegeven wanneer de periode die is verstreken tussen de datum van de aanvraag voor het basisoctrooi en de datum van de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de EER, minder dan vijf jaar bedraagt. Aan deze uitkomst wordt niet afgedaan door de omstandigheid dat het besluit van het Gemengd Comité om Verordening (EG) nr. 1901/2006 en Verordening (EG) nr. 469/2009 in de EER-overeenkomst op te nemen, niet van kracht is geworden.
3.

Een systeem van voorafgaande controle en toestemming voor individuele sponsorcontracten — en een concrete weigering in het kader van dat systeem — is rechtmatig voor zover het systeem en de weigering een legitiem doel nastreven dat wordt gerechtvaardigd door een dwingende reden van algemeen belang, geschikt zijn om dat doel te bereiken en niet verder gaan dan wat nodig is om het te bereiken. Bij die beoordeling kunnen het systeem en de concrete weigering niet geïsoleerd worden beschouwd, doch moeten zij worden bekeken in het licht van de mogelijkheden voor de atleten of de atleet om individuele marketingactiviteiten uit te oefenen.
2.

Of de inschrijving als merk van tekens die bestaan uit kunstwerken moet worden geweigerd op basis van de goede zeden in de zin van artikel 3, lid 1, onder f), van Richtlijn 2008/95/EG, hangt met name af van de status of de perceptie van het kunstwerk in het betrokken EER-land. Bij die beoordeling kan het risico op verduistering of schending van een werk van belang zijn.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 108/15

ARREST VAN HET HOF

van 29 juli 2016

in zaak E-32/15

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Vorstendom Liechtenstein

(Niet-nakoming door een EVA-staat van de op hem rustende verplichtingen — Niet-nakoming — Richtlijn 2006/126/EG — Richtlijn 2011/94/EU — Richtlijn 2012/36/EU)

(2017/C 108/13)

In zaak E-32/15, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Vorstendom Liechtenstein — VERZOEK om een verklaring dat het Vorstendom Liechtenstein niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van de handelingen waarnaar wordt verwezen in punt 24f van bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (herschikking), Richtlijn 2011/94/EU van de Commissie van 28 november 2011 houdende wijziging van Richtlijn 2006/126/EG en Richtlijn 2012/36/EU van de Commissie van 19 november 2012 tot wijziging van Richtlijn 2006/126/EG), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, en uit hoofde van artikel 7 van de overeenkomst, door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van de handelingen, of in elk geval door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA daarvan niet in kennis te stellen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 29 juli 2016 een arrest gewezen, waarvan het dictum luidt als volgt:

Het Hof:

1. Verklaart dat het Vorstendom Liechtenstein niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van de handelingen waarnaar wordt verwezen in punt 24f van bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (herschikking), Richtlijn 2011/94/EU van de Commissie van 28 november 2011 houdende wijziging van Richtlijn 2006/126/EG en Richtlijn 2012/36/EU van de Commissie van 19 november 2012 tot wijziging van Richtlijn 2006/126/EG), zoals aangepast aan de Overeenkomst bij Protocol 1 daarvan, en uit hoofde van artikel 7 van de Overeenkomst, door niet binnen de gestelde termijnen de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van de handelingen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 467/23

ARREST VAN HET HOF

van 27 oktober 2015

in zaak E-10/15

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-nakoming door een EER/EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-uitvoering — Richtlijn 2009/126/EG inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations)

(2016/C 467/10)

In zaak E-10/15, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om te verklaren dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21au van hoofdstuk III van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2009/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 27 oktober 2015 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. verklaart dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21au van hoofdstuk III van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2009/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.