ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen — door te bepalen dat alleen zij die in de provincie Finnmark of in zeven welbepaalde gemeenten van de provincie Troms wonen, aanspraak kunnen maken op het Finnmark-supplement op de gezinstoeslagen — niet de verplichting is nagekomen die op hem rust krachtens artikel 73 van het in punt 1 van bijlage VI bij de EER-Overeenkomst vermelde besluit (Verordening (EEG) Nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 van diezelfde Overeenkomst; of subsidiair/anders verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen — door het hanteren van dit woonplaatsvereiste — niet de verplichting is nagekomen die op hem rust krachtens artikel 7, lid 2 van het in punt 2 van bijlage V vermelde besluit (Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 van diezelfde Overeenkomst; en
Verzoek om een advies van het EVA-Hof, ingediend door Gulating lagmannsrett overeenkomstig een uitspraak van deze rechtbank van 27 september 2001 in de zaak Hegelstad Eiendomsselskap A. B. Hegelstad en anderen tegen Hydro Texaco AS

(Zaak E-7/01)

(2002/C 81/08)

Op 3 oktober 2001 heeft de griffie van het EVA-Hof een verzoek om een advies ontvangen van de Gulating lagmannsrett (Hof van beroep van Gulating), Noorwegen, overeenkomstig een uitspraak van deze rechtbank van 27 september 2001, in de zaak Hegelstad Eiendomsselskap A. B. Hegelstad en anderen tegen Hydro Texaco AS, met betrekking tot de volgende vragen:

1. Valt een samenwerkingsovereenkomst tussen een onafhankelijke benzinestationexploitant die eigenaar is van het benzinestation en een leverancier van motorbrandstoffen en smeermiddelen, welke bepalingen bevat waarin is vastgelegd

- dat de leverancier gedurende de looptijd van de overeenkomst het exclusieve recht heeft om motorbrandstoffen en smeermiddelen aan de distributeur te leveren,

- dat de leverancier het recht heeft het eigendom van het benzinestation te verwerven voor een prijs van 4 miljoen NOK, zoals registreerd in het kadaster, of anders via huurkoop tegen een vaste huurprijs die overeenkomt met de contractperiode, in geval van een gerechtelijk akkourd of faillissement van de distributeur,

- dat de contractperiode niet door de eigenaar van het benzinestation/distributeur kan worden beeindigd en de bepalingen van de overeenkomst gedurende 15 jaar niet kunnen worden gewijzigd, en dat de leverancier de overeenkomst drie maanden voor de beginperiode kan beëindigen,

onder de groepsvrijstelling als bedoeld in artikel 53, lid 3 - zie verordening nr. 964 van 4 december 1992, hoofdstuk II, afdeling 10?

2. Indien de groepsvrijstelling van artikel 53, lid 3, niet van toepassing is, is de samenwerkingsovereenkomst dan onverenigbaar met artikel 53, lid 1?

3. Wat zijn de rechtsgevolgen van een eventueel geschil en welke beperking van de termijn moet worden gehanteerd, indien van toepassing?
Verzoek aan het Hof van Justitie van de EVA, ingediend door het Opperste Gerechtshof van Noorwegen (Norges Høyesterett) bij beschikking van dit gerecht van 23 juni 1999, om een advies in de zaak Storebrand Skadeforsikring AS tegen Veronika Finanger

(Zaak E-1/1999)

(1999/C 223/08)

Bij beschikking van 23 juni 1999 van het Opperste Gerechtshof van Noorwegen (Norges Høyesterett), ter Griffie van het EVA-Hof op 28 juni geregistreerd, heeft dit gerecht verzocht voor een advies in de zaak Storebrand Skadeforsikring AS tegen Veronika Finanger in verband met de volgende vraag:

Is het onverenigbaar met het EER-recht dat een passagier die letsel oploopt wanneer hij vrijwillig meerijdt in een motorvoertuig, geen recht heeft op schadevergoeding, behalve wanneer hiervoor bijzondere redenen zijn, indien hij wist of diende te weten dat de bestuurder van het motorvoertuig op het ogenblik van het ongeval onder invloed van alcohol reed en er een causaal verband is tussen het effect van de alcohol en het letsel?
Verzoek aan het Hof van Justitie van de EVA, ingediend door Høyesteretts Kjæremålsutvalg bij beschikking van deze rechtbank van 16 september 1997, om een advies in de zaak European Navigation Inc. tegen Star Forsikring AS (u.o.a.) (Zaak E-5/97) (97/C 376/13)

Ingevolge een beschikking van 16 september 1997 van Høyesteretts Kjæremålsutvalg (interlocutoire commissie van beroep van het Opperste Gerechtshof), Noorwegen, heeft de griffie van het EVA-Hof op 19 september 1997 een aanvraag ontvangen voor een advies in de zaak European Navigation Inc. tegen Star Forsikring AS (u.o.a.), in verband met de volgende vragen:

1. Is een nationaal procedurevoorschrift dat een Noorse rechtbank machtigt op verzoek van een verweerder te beslissen dat een onderneming die in een andere EVA-staat dan Noorwegen is gevestigd (haar domicilie heeft) een zekerheid ter dekking van de kosten moet stellen wanneer zij een actie instelt tegen een onderneming die in Noorwegen is gevestigd (haar domicilie heeft), wanneer een dergelijke zekerheid niet kan worden geëist van rechtspersonen die in Noorwegen zijn gevestigd (hun domicilie hebben), als onverenigbaar met artikel 4 van de EER-Overeenkomst te beschouwen?

2. Moet artikel 4 van de EER-Overeenkomst, als een dergelijke eis als uitgangsstelling niet verenigbaar is met de EER-Overeenkomst, niettemin in die zin worden uitgelegd dat de eis een zekerheid ter dekking van kosten te stellen gerechtvaardigd kan zijn, gelet op de nagestreefde doelstellingen en de objectieve beginselen die aan de wet ten grondslag
Adviesaanvrage van Marknadsdomstolen, gedaan bij beschikking van dat gerecht van 30 augustus 1994 in de zaak Konsumentombudsmannen tegen TV-Shop i Sverige AB (Zaak E-5/94) (94/C 347/12)

Ingevolge een beschikking van 30 augustus 1994 van Marknadsdomstolen (handelsgerecht) in Zweden, heeft de griffie van het EVA-Hof op 12 september 1994 een aanvraag ontvangen voor een advies in de zaak Konsumentombudsmannen (de consumentenombudsman) tegen TV-Shop i Sverige AB, in verband met de volgende vraag:

Vormt artikel 2, lid 2, van Richtlijn 89/552/EEG van de Raad (de TV-richtlijn) of het daarin vervatte beginsel van de uitzendende Staat een beletsel voor een ontvangende Staat om maatregelen te nemen tegen een reclameboodschap die door een adverteerder wordt verspreid via televisie-uitzendingen uit andere EER-Staten?
1.

Een vereiste dat de werkloze in de bevoegde staat moet blijven om in geval van werkloosheid recht te hebben op een uitkering in gevallen waarin niet is voldaan aan de voorwaarden van de artikelen 64, 65 of 65 bis, is verenigbaar met Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, met inbegrip van artikel 5, punt b).
1.

Een schuldvordering uit hoofde van verzekering moet gebaseerd zijn op een verzekerde gebeurtenis die zich vóór de opzegging van een verzekeringsovereenkomst heeft voorgedaan om te worden beschouwd als schuldvordering uit hoofde van verzekering in de zin van artikel 268, lid 1, onder g), van Richtlijn 2009/138/EG. De omvang van een schuldvordering uit hoofde van verzekering kan echter niet worden beperkt tot vorderingen die zijn ontstaan, ingediend of toegelaten voordat de liquidatieprocedure is geopend indien de vordering nog niet volledig kan worden vastgesteld. Overeenkomstig artikel 274, lid 2, onder g), van Richtlijn 2009/138/EG moet het toekomen aan het nationale recht om de specifieke regels en voorwaarden betreffende de indiening, verificatie en toelating van vorderingen vast te stellen, waaronder tijdslimieten voor de indiening van vorderingen en de definitieve vaststelling van het bedrag van vorderingen in gevallen waarin elementen van de schuld nog niet bekend zijn, mits schuldvorderingen uit hoofde van verzekering absoluut bevoorrecht zijn boven andere vorderingen overeenkomstig artikel 275, lid 1, onder a), van Richtlijn 2009/138/EG. Een vordering wegens verschuldigde premie die voortvloeit uit de annulering van een verzekeringsovereenkomst na de opening van een liquidatieprocedure, vormt geen schuldvordering uit hoofde van verzekering in de zin van artikel 268, lid 1, onder g), van Richtlijn 2009/138/EG.
1.

verklaart dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in de punten 7d, 7f en 7j van bijlage XIX bij de Overeenkomst genoemde handeling (Verordening (EU) nr. 524/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende onlinebeslechting van consumentengeschillen en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 en Richtlijn 2009/22/EG (verordening ODR consumenten)), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de Overeenkomst, niet binnen de gestelde termijn in zijn interne rechtsorde op te nemen.
ARREST VAN HET HOF

van 14 juni 2018

in zaak E-12/17

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Verordening (EU) nr. 448/2013)

(2018/C 414/09)

In zaak E-12/17, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om vast te stellen dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in punt 31bbc van bijlage IX bij die overeenkomst genoemde handeling (Uitvoeringsverordening (EU) nr. 448/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 tot vaststelling van een procedure voor het bepalen van de referentielidstaat van een niet-EU abi-beheerder ingevolge Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de overeenkomst, niet in zijn rechtsorde op te nemen, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, voorzitter, Per Christiansen en Bernd Hammermann (rechter-rapporteur), rechters, op 14 juni 2018 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. stelt vast dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in punt 31bbc van bijlage IX bij die overeenkomst genoemde handeling (Uitvoeringsverordening (EU) nr. 448/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 tot vaststelling van een procedure voor het bepalen van de referentielidstaat van een niet-EU abi-beheerder ingevolge Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad), zoals aangepast aan de overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, niet in zijn interne rechtsorde op te nemen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 321/11

ARREST VAN HET HOF

van 7 juni 2017

in zaak E-18/16

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting van Verordening (EU) nr. 98/2013 over het op de markt brengen en het gebruik van precursoren voor explosieven)

(2017/C 321/10)

In zaak E-18/16, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om te verklaren dat IJsland heeft verzuimd de maatregelen vast te stellen die nodig zijn om het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 12zzq van hoofdstuk XV van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Verordening (EU) nr. 98/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2013 over het op de markt brengen en het gebruik van precursoren voor explosieven), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de EER-overeenkomst, op te nemen in zijn interne rechtsorde, zoals vereist op grond van artikel 7 van de EER-overeenkomst, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Benedikt Bogason (ad hoc), rechters, op 7 juni 2017 een arrest gewezen waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart dat IJsland heeft verzuimd de maatregelen vast te stellen die nodig zijn om het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 12zzq van hoofdstuk XV van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Verordening (EU) nr. 98/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2013 over het op de markt brengen en het gebruik van precursoren voor explosieven), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de EER-overeenkomst, op te nemen in zijn interne rechtsorde, zoals vereist op grond van artikel 7 van de EER-overeenkomst.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 18/29

ARREST VAN HET HOF

van 1 februari 2016

in zaak E-23/15

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Vorstendom Liechtenstein

(Niet-nakoming van verplichtingen door een EER-/EVA-staat — Niet-omzetting — Richtlijn 2010/53/EU)

(2017/C 18/13)

In zaak E-23/15, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Vorstendom Liechtenstein — VERZOEK om een verklaring dat het Vorstendom Liechtenstein, door het niet binnen de gestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van de artikelen 15 en 16 van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 15zn van hoofdstuk XIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2010/53/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 inzake kwaliteits- en veiligheidsnormen voor menselijke organen, bestemd voor transplantatie, zoals gerectificeerd), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij en bij Besluit nr. 164/2013 van het Gemengd Comité van 8 oktober 2013, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 31 van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, president, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 1 februari 2016 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart dat het Vorstendom Liechtenstein, door het niet binnen de gestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van de artikelen 15 en 16 van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 15zn van hoofdstuk XIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2010/53/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 inzake kwaliteits- en veiligheidsnormen voor menselijke organen, bestemd voor transplantatie, zoals gerectificeerd), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 31 van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.
2.

in zoverre echter een dergelijke wetgeving aanleiding geeft tot moeilijkheden en extra kosten voor activiteiten die worden uitgevoerd in het kader van de bepalingen inzake het vrij verrichten van diensten en bovenop de controles zou kunnen komen die reeds zijn uitgevoerd in de EER-lidstaat van herkomst van de aanbieder van trust- en bedrijfsdiensten, waardoor deze laatste ontmoedigd wordt om dergelijke activiteiten verrichten, vormt zij een beperking van de vrijheid van dienstverrichting. Artikel 36 moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een dergelijke regeling, mits zij op niet-discriminerende wijze wordt toegepast, wordt gerechtvaardigd door de doelstelling van bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme, geschikt is om de verwezenlijking van dat doel te waarborgen en niet verder gaat dan noodzakelijk is om dit doel te bereiken. Om met name nationale controlemaatregelen van de ontvangende EER-lidstaat als evenredig aan te kunnen merken, mag er geen algemeen vermoeden zijn van fraude dat leidt tot volledige en systematische controles van alle personen die in andere EER-staten zijn gevestigd en die tijdelijk in de ontvangende EER-lidstaat diensten verrichten. Voorts moet de ontvangende EER-lidstaat wanneer hij om informatie, zoals documenten, verzoekt die zich in EER-staat van vestiging bevinden, de dienstverrichter een redelijke termijn geven voor het verstrekken van die informatie, bv. door de overdracht van afschriften van documenten. Wat in dit verband een passende termijn voor de kennisgeving is, zal afhangen van de hoeveelheid verlangde documenten en het medium waarop deze zijn opgeslagen;
1.

verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen: i) door het in de jaren 2009-2012 verscheidene keren overschrijden van de grenswaarden voor zwaveldioxide (SO2) en zwevende deeltjes (PM10) in de lucht in de zones NO3, NO4 en NO6, zoals bedoeld in de artikelen 3 en 5 van Richtlijn 1999/30/EG, huidig artikel 13 van Richtlijn 2008/50/EG; ii) door het in de jaren 2010-2012 verscheidene keren overschrijden van de grenswaarden voor stikstofdioxide (NO2) in de lucht in de zones NO1, NO3 en NO5, zoals bedoeld artikel 4 van Richtlijn 1999/30/EG, huidig artikel 13 van Richtlijn 2008/50/EG, en iii) door het verscheidene keren niet voldoen aan de verplichting om met betrekking tot de zones NO1, NO2, NO3, NO4 en NO5 een plan inzake luchtkwaliteit op te stellen, zoals bedoeld in artikel 8, lid 3, van Richtlijn 96/62/EG, huidig artikel 23 van Richtlijn 2008/50/EG, zijn verplichtingen uit hoofde van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 14c van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa) niet is nagekomen.
1.

Het is verenigbaar met artikel 3, lid 3, van Richtlijn 2001/23/EG dat de salarisvoorwaarden die de overgegane werknemers op grond van een collectieve overeenkomst met de vervreemder genieten, overeenkomstig het nationale recht worden vervangen door salarisvoorwaarden die zijn vastgelegd in de bij de verkrijger van kracht zijnde collectieve overeenkomst nadat de eerstbedoelde collectieve overeenkomst is vervallen. Een (al dan niet significante) verlaging van het salaris heeft geen invloed op deze beoordeling. De nationale rechter moet evenwel beoordelen of het toepasselijke nationale recht voorziet in voortdurende effecten in een situatie als in casu. Artikel 3, lid 3, van Richtlijn 2001/23/EG moet aldus worden uitgelegd dat de voorwaarden die zijn vastgelegd in een collectieve overeenkomst waarvoor dergelijke voortdurende effecten gelden, „in een collectieve overeenkomst vastgelegde arbeidsvoorwaarden” vormen zolang de arbeidsbetrekkingen niet aan een nieuwe collectieve overeenkomst worden onderworpen en er geen nieuwe individuele overeenkomsten zijn gesloten met de betrokken werknemers.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 422/6

ARREST VAN HET HOF

van 23 september 2015

in zaak E-23/14

Kimek Offshore AS tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

(Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Niet-inleiding van de formele onderzoeksprocedure — Ontvankelijkheid — Rechtmatig belang — Status van belanghebbende — Twijfel of ernstige moeilijkheden — Algemene maatregelen — Steunregeling)

(2016/C 422/05)

In zaak E-23/14, Kimek Offshore AS tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — BEROEP tot nietigverklaring van Besluit 225/14/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 18 juni 2014 betreffende de verenigbaarheid van de Noorse regeling inzake regionaal gedifferentieerde socialezekerheidsbijdragen met de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 23 september 2015 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. verklaart nietig Besluit 225/14/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 18 juni 2014 betreffende de verenigbaarheid van de Noorse regeling inzake regionaal gedifferentieerde socialezekerheidsbijdragen met de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, voor zover daarmee het vooronderzoek werd gesloten ten aanzien van door artikel 1, lid 4, van Besluit nr. 1482 van het Noorse parlement van 5 december 2013 inzake de vaststelling van het belastingtarief e.d. in het kader van de nationale wet op de sociale verzekering.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 68/4

ARREST VAN HET HOF

van 7 juli 2014

in zaak E-5/13

Schenker North AB, Schenker Privpak AB en Schenker Privpak AS tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

(Beroep tot nietigverklaring van een besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — Toegang tot documenten — Ontvankelijkheid — Maatregelen tot organisatie van de procesgang — Regels van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA inzake toegang tot documenten 2012)

(2015/C 68/04)

In zaak E-5/13, Schenker North AB, Schenker Privpak AB en Schenker Privpak AS tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — VERZOEK tot nietigverklaring van de besluiten van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 25 januari 2013 en 18 februari 2013 in zaak nr. 73075 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA houdende weigering van toegang tot documenten uit de dossiers die hebben geleid tot Besluit nr. 321/10/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Posten Norge — getrouwheids-/kortingssysteem) op grond van haar nieuwe regels inzake toegang tot documenten, die zijn neergelegd in Besluit nr. 300/12/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 5 september 2012 („de regels van 2012”) (niet bekendgemaakt in het Publicatieblad), heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter en rechter-rapporteur, Per Christiansen en Páll Hreinsson, rechters, op 7 juli 2014 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart het besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 25 januari 2013 in zaak nr. 73075 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (DB Schenker) nietig, voor zover daarin op grond van artikel 4, leden 4 en 6, van de regels van 2012 de volledige of gedeeltelijke toegang werd geweigerd tot de documenten uit de dossiers die hebben geleid tot Besluit nr. 321/10/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Posten Norge — getrouwheids-/kortingssysteem) alsook de toegang tot de volledige versie van Besluit nr. 321/10/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA.

2. Het verzoek wordt voor het overige afgewezen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 81/13

BESCHIKKING VAN HET HOF

van 23 oktober 2013

in zaak E-2/13

Bentzen Transport AS tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

(Weigering om een procedure te starten voor vermeende nalatigheid van een EER-staat om zijn verplichtingen na te komen op het gebied van overheidsopdrachten — Voor beroep vatbare maatregelen — Ontvankelijkheid)

2014/C 81/13

In zaak E-2/13, Bentzen Transport AS tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — BEROEP krachtens artikel 36, tweede alinea, van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie tot nietigverklaring van Beschikking nr. 507/12/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 19 december 2012 in zaak nr. 71620 houdende afsluiting van een zaak tegen Noorwegen die was opgestart na ontvangst van een klacht tegen die staat met betrekking tot overheidsopdrachten, heeft het Hof, samengesteld als volgt: Carl Baudenbacher, president en rechter-rapporteur, Per Christiansen en Páll Hreinsson, rechters, op 23 oktober 2013 een beschikking gegeven, waarvan het dictum als volgt luidt:

1. Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
1.

Verklaart dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting in zijn nationale wetgeving van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 10 van deel 7.1 van hoofdstuk I van bijlage I bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 90/167/EEG van de Raad van 26 maart 1990 tot vaststelling van de voorwaarden voor de bereiding, het in de handel brengen en het gebruik van diervoeders met medicinale werking), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1, of de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA daarvan geen kennisgeving te hebben gedaan, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 15 van de richtlijn en artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen.