AANBEVELING VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA

van 2 december 2009

betreffende kennisgevingen, termĳnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), zoals aangepast bij Protocol 1 hierbij

2011/C 302/05

DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA (1),

GELET OP de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (2),

GELET OP de Overeenkomst tussen de EVA-staten inzake de invoering van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, en met name op artikel 5, lid 2, onder b),

GELET OP het in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst bedoelde besluit Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (3) (Kaderrichtlijn) zoals aangepast bij Protocol 1 hierbij, en met name artikel 19, lid 1, daarvan,

Overwegende hetgeen volgt:

Om ervoor te zorgen dat op nationaal niveau genomen besluiten geen nadelige gevolgen hebben voor de interne markt of de met het regelgevingskader nagestreefde doelstellingen, dienen de nationale regelgevende instanties de in artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) bedoelde ontwerp-besluiten ter kennis te brengen van de Autoriteit en van andere nationale regelgevende instanties.

Als aanvullend vereiste geldt dat nationale regelgevende instanties van de Autoriteit toestemming moeten krijgen voor de verplichtingen als bedoeld in artikel 8, lid 3, tweede alinea, van het besluit bedoeld in punt 5cj van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronische-communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (4) (de Toegangsrichtlijn), zoals aangepast bij Protocol 1 hierbij, hetgeen een afzonderlijke procedure is.

De Autoriteit zal nationale reguleringsinstanties, indien zij zulks verzoeken, de gelegenheid bieden elke ontwerp-maatregel te bespreken vóór de formele kennisgeving ervan overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en artikel 8, lid 3, van Richtlijn 2002/19/EG (de Toegangsrichtlijn). Wanneer overeenkomstig artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) de Autoriteit de nationale regelgevende instantie heeft meegedeeld dat zij van oordeel is dat de ontwerp-maatregel een belemmering voor de werking van de EER-Overeenkomst opwerpt of ernstige twijfels heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het EER-recht, moet de betrokken nationale regelgevende instantie tijdig de gelegenheid krijgen haar standpunt kenbaar te maken ten aanzien van de door de Autoriteit ter sprake gebrachte punten.

Om de doeltreffendheid van de samenwerking en van het in artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) bedoelde raadplegingsmechanisme te garanderen en om rechtszekerheid te bieden, werden voor de voornaamste procedurele aspecten van op grond van artikel 7 gedane kennisgevingen duidelijke regels opgesteld in de Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 14 juli 2004 betreffende kennisgevingen, termĳnen en raadplegingen als bedoeld in artikel 7 van Richtlĳn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelĳk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (5) . De Aanbeveling van 14 juli 2004 dient te worden vervangen door deze aanbeveling om de kennisgevingsprocedure verder te vereenvoudigen en te verbeteren, en een geharmoniseerde toepassing van het regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten in de gehele Europese Economische Ruimte te waarborgen.

Om de nationale regelgevende instanties meer richtsnoeren te geven over de inhoud van ontwerp-maatregelen en te zorgen voor meer rechtszekerheid met betrekking tot de volledigheid van de kennisgeving, moet bepaalde informatie worden verstrekt over wat een ontwerp-maatregel moet bevatten zodat deze naar behoren kan worden beoordeeld.

Er moet rekening worden gehouden met de behoefte om enerzijds te zorgen voor een effectieve beoordeling en anderzijds de administratie zo veel mogelijk te vereenvoudigen. In dit opzicht mag het kennisgevingsmechanisme dus geen onnodige administratieve last betekenen voor de nationale regelgevende instanties. Voorts zou het dienstig zijn de procedurele regelingen in het kader van artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (de Toegangsrichtlijn) te verduidelijken.

De EVA-Staten, overeenkomstsluitende partijen bij de EER-Overeenkomst, zijn overeengekomen dat het Engels zal worden gebruikt als werktaal voor alle communicatie tussen de EVA-Staten en de Autoriteit. Dit doet geen afbreuk aan het recht van particulieren en ondernemingen om overeenkomstig de EER-Overeenkomst documenten in een van de EER-talen in te dienen.

Voor bepaalde categorieën van ontwerp-maatregelen wordt in het algemeen een beknopt kennisgevingsformulier gebruikt om de administratieve last voor nationale regelgevende instanties en de Autoriteit te beperken. Kennisgeving van deze categorieën door middel van een standaardkennisgevingsprocedure blijft evenwel mogelijk.

Als een nationale regelgevende instantie regelgevende verplichtingen wil intrekken met betrekking tot markten die niet opgenomen zijn in de Aanbeveling van de Autoriteit van 5 november 2008 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronischecommunicatiesector die aan regelgeving ex ante kunnen worden onderworpen (6) , moet de kennisgeving van een dergelijke ontwerp-maatregel overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) gebeuren aan de hand van het beknopte kennisgevingsformulier.

Als een nationale regelgevende instantie een doorlichting uitvoert van een markt die in een vorige doorlichting effectief concurrerend is gebleken, en deze markt opnieuw concurrerend wordt bevonden, moet de kennisgeving gebeuren aan de hand van het beknopte kennisgevingsformulier.

Nationale regelgevende instanties brengen vaak wijzigingen aan in de technische details van de opgelegde verplichtingen, om rekening te houden met veranderingen in de economische indicatoren (zoals materiaal, werk, kapitaalkosten, huurtarieven voor eigendommen, enz.), of om voorspellingen of veronderstellingen te actualiseren. Voor veranderingen aan of updates van details die de aard of de algemene draagwijdte van de verplichtingen niet wijzigen (bv. verlenging van de verslagleggingsverplichting, details over verplichte verzekeringen, bedragen van boetes of leveringstijden), dient het beknopte kennisgevingsformulier te worden gebruikt. Alleen voor inhoudelijke wijzigingen van de aard of de draagwijdte van de verplichtingen die een merkbare invloed hebben op de markt (zoals prijsniveaus, wijzigingen van de methodes voor de berekening van kosten of prijzen, vastleggen van termijnen („glide paths”)), dient de standaardkennisgevingsprocedure te worden gebruikt.

Wanneer de nationale regelgevende instanties voor bepaalde markten (in het bijzonder gespreksafgiftemarkten) tot dezelfde conclusie komen als in een eerdere doorlichting en verplichtingen wensen op te leggen aan andere exploitanten (bv. nieuwkomers) met een soortgelijke klantenbasis of omzet als de bij de eerdere doorlichting bedoelde exploitanten en die verplichtingen inhoudelijk niet verschillen van de reeds ter kennis gebrachte ontwerp-maatregelen, dient het beknopte kennisgevingsformulier te worden gebruikt.

Om aan de doelstellingen van artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) te voldoen, en met name te zorgen voor een consistente regelgevingspraktijk en een consistente toepassing van die Richtlijn, is het essentieel dat het in artikel 7 bedoelde kennisgevingsmechanisme correct wordt nageleefd.

Met het oog op een consistente toepassing van de nieuwe regelgeving in de gehele EER en om de voordelen van de samenwerking tussen de nationale reguleringsinstanties geheel te kunnen benutten, is de informatiedoorstroming tussen de EVA en de EG-pijler van de EVA van essentieel belang. Een specifieke, met het oog hierop in Besluit nr. 11/2004 van het Gemend Comité van de EER opgenomen aanpassing van artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) luidt als volgt: „De informatie-uitwisseling tussen de nationale regelgevende instanties van de EVA-Staten, enerzijds,en de nationale regelgevende instanties van de EG-lidstaten, anderzijds, loopt via de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en de Commissie”.

BEVEELT AAN:

„kennisgeving”: de kennisgeving van een nationale regelgevende instantie aan de Autoriteit van een ontwerp-maatregel overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) of een verzoek overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn), vergezeld van het standaardkennisgevingsformulier of het beknopte kennisgevingsformulier als vastgelegd in de onderhavige aanbeveling (Bijlage I en Bijlage II).

Termen omschreven in Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en in de specifieke richtlijnen hebben in deze aanbeveling dezelfde betekenis. Daarnaast wordt verstaan onder:

Op de website van de Autoriteit en via elektronische middelen zullen de nationale regelgevende instanties in kennis worden gesteld van de datum van registratie van de kennisgeving, het onderwerp van de kennisgeving en alle eventuele bijgevoegde documenten.

Kennisgevingen gaan in op de datum dat zij door de Autoriteit worden geregistreerd („datum van registratie”). De datum van registratie is de datum waarop een volledige kennisgeving door de Autoriteit is ontvangen.

Ontwerpen van nationale maatregelen moeten samen met de argumenten waarop de maatregel is gebaseerd, het standaardkennisgevingsformulier (bijlage I) en het beknopte kennisgevingsformulier (bijlage II) in het Engels worden opgesteld.

Ontwerp-maatregelen waarvan de nationale regelgevende instanties kennisgeving doen, moeten vergezeld gaan van de documentatie die de Autoriteit nodig heeft om haar taken uit te voeren. Voor ontwerp-maatregelen die vallen onder punt 6 en waarvan kennisgeving wordt gedaan via het beknopte kennisgevingsformulier, heeft de Autoriteit in principe geen aanvullende documentatie nodig om haar taken uit te voeren.

ontwerp-maatregelen betreffende markten die, hoewel zij zijn opgenomen in de van kracht zijnde aanbeveling, in een eerdere marktdoorlichting concurrerend zijn bevonden en nog steeds concurrerend zijn;

ontwerp-maatregelen betreffende markten die uit de aanbeveling betreffende relevante markten zijn verwijderd of er voorheen niet in werden vermeld, en die ofwel door de nationale regelgevende instantie concurrerend worden bevonden, ofwel volgens de nationale regelgevende instantie niet langer voldoen aan de drie criteria uit punt 2 van de aanbeveling betreffende relevante markten die aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen;

De volgende ontwerp-maatregelen moeten aan de Autoriteit ter beschikking worden gesteld via het in Bijlage II opgenomen beknopte kennisgevingsformulier:

De Autoriteit, in nauwe samenwerking met de nationale regelgevende instanties, oefent toezicht uit op de praktische gevolgen van de beknopte kennisgevingsprocedure, om indien nodig verdere aanpassingen door te voeren of categorieën van ontwerp-maatregelen toe te voegen waarvoor de beknopte kennisgevingsprocedure dient te worden gebruikt.

in het geval van een kennisgeving van ontwerp-maatregelen die onder het toepassingsbereik van de artikelen 5 of 8 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) of artikel 16 van het in punt 5cm van bijlage XI bij de EER-Overeenkomst bedoelde besluit Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (9) (Universeledienstrichtlijn), zoals aangepast bij Protocol 1, vallen, de specifieke reguleringsverplichting(en) die wordt (worden) voorgesteld om het gebrek aan daadwerkelijke mededinging op de betrokken relevante markt aan te pakken of, ingeval gebleken is dat er op een relevante markt sprake is van een daadwerkelijke mededinging en dergelijke verplichtingen in verband daarmee al zijn opgelegd, de maatregelen die worden voorgesteld om die verplichtingen in te trekken.

elementen waaruit blijkt dat op het tijdstip van de kennisgeving aan de Autoriteit de nodige maatregelen genomen zijn om nationale reguleringsinstanties in alle overige EVA-EER-Staten in kennis te stellen van de ontwerp-maatregel, voor zover een dergelijke kennisgeving niet tot stand wordt gebracht door het elektronische systeem dat door de Autoriteit wordt beheerd;

voor zover toepasselijk, de ondernemingen die moeten worden aangewezen als ondernemingen die, hetzij individueel of gezamenlijk met anderen, aanzienlijke marktmacht bezitten in de zin van artikel 14 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) en de argumenten, bewijsstukken en andere relevante feitelijke informatie die dergelijke aanwijzing staven;

de resultaten van de analyse van de relevante markt, met name de bevindingen ten aanzien van het al dan niet aanwezig zijn van daadwerkelijke mededinging, alsmede de redenen daarvoor. Daartoe moet de ontwerp-maatregel een analyse van de marktaandelen van de verschillende ondernemingen bevatten, alsmede waar nodig een verwijzing naar andere relevante criteria, zoals toetredingsbelemmeringen, schaal- en toepassingsvoordelen, verticale integratie, controle over niet gemakkelijk te dupliceren infrastructuur, technologische voordelen of superioriteit, geen of lage kopersmacht die een tegenwicht kan vormen, gemakkelijke of bevoorrechte toegang tot kapitaalmarkten/financiële middelen, totale omvang van de onderneming, product-/dienstendiversificatie, sterk ontwikkeld distributie- en verkoopnetwerk, ontbreken van potentiële mededinging en belemmeringen voor expansie;

Ontwerp-maatregelen die niet onder punt 6 vallen, moeten aan de Autoriteit worden meegedeeld via het in bijlage I opgenomen standaardkennisgevingsformulier. De aldus ter kennis gebrachte ontwerp-maatregelen moeten, waar van toepassing, de volgende elementen bevatten:

Kennisgevingen aan de hand van het standaardkennisgevingsformulier, die de onder punt 8 hierboven vermelde toepasselijke informatie bevatten, worden geacht volledig te zijn. Wanneer de informatie, met inbegrip van documenten, uit de kennisgeving op een wezenlijk punt onvolledig is, deelt de Autoriteit dit binnen vijf werkdagen aan de betrokken nationale regelgevende instantie mee en geeft zij aan in hoeverre zij de kennisgeving als onvolledig beschouwt. De kennisgeving wordt niet geregistreerd totdat de nationale regelgevende instantie in kwestie de vereiste informatie heeft meegedeeld. In dergelijke gevallen zal, voor de toepassing van artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn), de kennisgeving pas van kracht worden op de datum waarop de Autoriteit de volledige informatie ontvangt.

Onverlet het bepaalde in punt 8 kan de Autoriteit na de registratie van een kennisgeving overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) verdere informatie of toelichting van de betrokken nationale reguleringsinstantie verlangen. Nationale regelgevende instanties moeten trachten de gevraagde informatie binnen drie werkdagen mee te delen, voor zover deze gemakkelijk beschikbaar is.

De Autoriteit gaat na of de via het beknopte kennisgevingsformulier meegedeelde ontwerp-maatregel onder de in punt 6 hierboven opgesomde categorieën valt. Indien de Autoriteit van oordeel is dat dit niet het geval is, deelt zij dit binnen vijf werkdagen mee aan de betrokken nationale regelgevende instantie en verzoekt zij die instantie om de ontwerp-maatregel in te dienen via de standaardkennisgevingsprocedure.

Wanneer de Autoriteit bij de toepassing van artikel 7, lid 4, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) oordeelt dat een ontwerp-maatregel een belemmering voor de werking van de EER-Overeenkomst opwerpt of indien zij ernstige twijfel heeft omtrent de verenigbaarheid van de ontwerp-maatregel met het EER-recht en met name met de in artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) genoemde doelstellingen; of wanneer zij vervolgens haar bezwaren intrekt of een beslissing neemt waardoor een nationale regelgevende instantie een ontwerp-maatregel dient in te trekken, zal zij de betrokken nationale regelgevende instantie daarvan via e-mail op de hoogte brengen en een bericht op haar website plaatsen.

Ten aanzien van kennisgevingen overeenkomstig artikel 8, lid 3, tweede alinea, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) neemt de Autoriteit overeenkomstig artikel 14, lid 2, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) in de regel binnen een periode van maximaal drie maanden een besluit dat de nationale regelgevende instantie toestaat of verhindert de voorgenomen ontwerp-maatregel te nemen. De Autoriteit kan besluiten deze periode met nog eens twee maanden te verlengen in het licht van de gebleken moeilijkheden.

Een nationale regelgevende instantie kan op elk tijdstip besluiten de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel in te trekken, in welk geval de ter kennis gebrachte maatregel geschrapt wordt uit het register. De Autoriteit zal daartoe een bericht publiceren op haar website.

Wanneer een nationale regelgevende instantie die overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) van de Autoriteit of andere nationale regelgevende instanties opmerkingen heeft ontvangen, de ontwerp-maatregel goedkeurt, stelt zij de Autoriteit en de overige nationale regelgevende instanties in kennis van de wijze waarop zij zoveel mogelijk rekening heeft gehouden met die opmerkingen.

Indien de laatste dag van een termijn een feestdag, een zondag of een zaterdag is, dan loopt deze termijn af bij het einde van de daaropvolgende werkdag.

feestdagen, zondagen en zaterdagen zijn bij de termijnen inbegrepen, tenzij deze uitdrukkelijk zijn uitgesloten of de termijnen in werkdagen zijn uitgedrukt; feestdagen zijn alle dagen die als zodanig zijn erkend door de desbetreffende EVA-Staat of door de Autoriteit;

een in weken of maanden omschreven termijn loopt af bij het einde van de laatste dag die — in de laatste week of maand — dezelfde naam of cijferaanduiding heeft als de dag van de gebeurtenis vanaf welke de termijn ingaat. Indien in de laatste maand van een in maanden omschreven termijn de dag die bepalend is voor het einde van de termijn ontbreekt, loopt de termijn af bij het einde van de laatste dag van die maand;

wanneer een in dagen, weken of maanden omschreven termijn ingaat op het ogenblik waarop een gebeurtenis of handeling plaatsvindt, wordt de dag waarop deze gebeurtenis of handeling plaatsvindt, niet bij de termijn inbegrepen;

Alle termijnen waarvan sprake in Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) of in onderhavige aanbeveling zullen als volgt worden berekend:

De Autoriteit zal, samen met de nationale regelgevende instanties, de noodzaak onderzoeken van een herziening van onderhavige aanbeveling, na de datum voor de omzetting door de EVA-Staten in nationaal recht die bepaald werd in het herziene regelgevingskader zoals opgenomen in het EER-recht.

(1) Hierna „de Autoriteit” genoemd.

(2) Hierna „de EER-Overeenkomst” genoemd.

(3) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33. Richtlijn gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 717/2007, PB L 171 van 29.6.2007, blz. 32.

(4) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 7.

(5) Vastgesteld bij Beschikking nr. 193/04/COL, PB L 113 van 27.4.2006, blz. 10.

(6) Aanbeveling van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 5 november 2008 betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig het besluit bedoeld in punt 5cl van bijlage XI bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten), zoals aangepast bij Protocol nr. 1 hierbij, aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen. Hierna de Aanbeveling betreffende relevante markten genoemd. De Aanbeveling is vastgesteld bij Beschikking nr. 688/08/COL van 5 november 2008 tot vaststelling van een Aanbeveling betreffende relevante markten in de elektronische-communicatiesector die aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen en is gepubliceerd in het PB C 156 van 9.7.2009, blz. 18 en in het EER-supplement nr. 36 van 9.7.2009, blz. 1.

(7) PB L 200 van 30.7.2002, blz. 38, zoals gewijzigd.

(8) Zie voetnoot 5.

(9) PB L 108 van 24.04.2002, blz. 51.

BIJLAGE I

Standaardformulier voor kennisgeving van ontwerp-maatregelen overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn)

(„Standaardkennisgevingsformulier”)

INLEIDING

Het standaardkennisgevingsformulier bevat de samengevatte informatie die nationale regelgevende instanties aan de Autoriteit moeten verstrekken bij kennisgeving van ontwerp-maatregelen volgens de standaardkennisgevingsprocedure overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).

De Autoriteit is voornemens vraagstukken in verband met de toepassing van artikel 7 met de nationale regelgevende instanties te bespreken, met name tijdens bijeenkomsten voorafgaand aan de kennisgeving. De nationale regelgevende instanties worden dan ook aangemoedigd de Autoriteit te raadplegen over enigerlei aspect van het standaardkennisgevingsformulier en met name over het soort inlichtingen dat zij verzocht worden te verstrekken of, integendeel, over de mogelijkheid af te zien van de verplichting bepaalde informatie te verstrekken in verband met de marktanalyse die wordt uitgevoerd overeenkomstig de artikelen 15 en 16 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn).

CORRECTE EN VOLLEDIGE INFORMATIE

Alle door nationale regelgevende instanties meegedeelde informatie moet correct en volledig zijn en beknopt worden weergegeven op het hierna voorgeschreven standaardkennisgevingsformulier. Dit formulier is niet bedoeld ter vervanging van de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, maar moet de Autoriteit en de nationale regelgevende instanties in andere EER-Staten in staat stellen na te gaan of de ter kennis gebrachte ontwerp-maatregel, volgens de in het formulier gegeven informatie, inderdaad alle informatie bevat die nodig is opdat de Commissie haar opdracht krachtens artikel 7 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn) uit kan voeren binnen het in dat artikel voorgeschreven tijdskader.

De gevraagde informatie moet worden weergegeven in de delen en punten van het standaardkennisgevingsformulier, met kruisverwijzingen naar de tekst van de ontwerp-maatregel waar bedoelde informatie is te vinden.

TAAL

Het standaardkennisgevingsformulier wordt ingevuld in het Engels.

Afdeling 1

Marktdefinitie

Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

1.1. De relevante product-/dienstenmarkt. Wordt deze markt vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten?

1.2. De relevante geografische markt.

1.3. Een beknopte samenvatting van het standpunt van de nationale mededingingsautoriteit, indien voorhanden.

1.4. Een beknopt overzicht van de resultaten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde marktomschrijving (bv. hoeveel opmerkingen zijn ontvangen, welke respondenten instemden met de voorgestelde marktomschrijving, welke respondenten het daarmee juist oneens waren).

1.5. Wanneer de relevante markt verschilt van die vermeld in de aanbeveling betreffende relevante markten, een samenvatting van de belangrijkste redenen die de voorgestelde marktomschrijving rechtvaardigden onder verwijzing naar deel 2 van de richtsnoeren van de Autoriteit van 14 juli 2004 voor de marktanalyse en de beoordeling van aanmerkelijke marktmacht in het bestek van het regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (1) en de drie belangrijkste criteria vermeld in overwegingen 6 tot en met 14 van de aanbeveling betreffende relevante markten en deel 2.2 van de begeleidende toelichting bij de overeenkomstige aanbeveling van de Commissie betreffende relevante markten (2).

Afdeling 2

Aanwijzing van ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht

Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

2.1. De naam van de ondernemingen die werden aangewezen als ondernemingen die, individueel of gezamenlijk, aanmerkelijke marktmacht bezitten. Waar van toepassing, de ondernemingen die niet langer beschouwd worden als ondernemingen met aanmerkelijke marktmacht.

2.2. De criteria aan de hand waarvan een onderneming al dan niet als onderneming met aanmerkelijke marktmacht is aangewezen, individueel of gezamenlijk.

2.3. De namen van de belangrijkste ondernemingen (concurrenten) die op de relevante markt actief zijn.

2.4. De marktaandelen van bovenvermelde ondernemingen en de basis die werd gebruikt voor de berekening ervan (bv. omzet, aantal abonnees).

Gelieve een beknopte samenvatting te geven van:

2.5. Het standpunt van de nationale mededingingsautoriteit, indien voorhanden.

2.6. De resultaten tot dusver van de openbare raadpleging over de voorgestelde aanwijzing(en) als onderneming met aanzienlijke marktmacht (bv. het totale aantal ontvangen opmerkingen, hoeveel eens/hoeveel oneens).

Afdeling 3

Wettelijke verplichtingen

Gelieve te vermelden (waar van toepassing):

3.1. De rechtsgrond voor de verplichtingen die zullen worden opgelegd, behouden, gewijzigd of ingetrokken (artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn)).

3.2. De redenen waarom het opleggen, behouden of wijzigen van verplichtingen voor ondernemingen wordt beschouwd als evenredig en gerechtvaardigd in het licht van de doelstellingen uit artikel 8 van Richtlijn 2002/21/EG (Kaderrichtlijn). Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina’s van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden.

3.3. Indien de voorgestelde oplossingen andere zijn dan die welke zijn vermeld in de artikelen 9 tot en met 13 van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn), gelieve aan te geven welke „uitzonderlijke omstandigheden” in de zin van artikel 8, lid 3, van genoemde richtlijn het opleggen van dergelijke oplossingen rechtvaardigen. Gelieve anders aan te geven in welke punten of delen of op welke pagina’s van de ontwerp-maatregel die informatie is te vinden.

Afdeling 4

Naleving internationale verbintenissen

Met betrekking tot artikel 8, lid 3, eerste alinea, derde streepje, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn) gelieve, voorzover van toepassing, te vermelden:

4.1. Of de voorgenomen ontwerp-maatregel bedoeld is om voor marktpartijen geldende verbintenissen op te leggen, te wijzigen of op te heffen als bepaald in artikel 8, lid 5, van Richtlijn 2002/19/EG (Toegangsrichtlijn).

4.2. De naam van de betrokken ondernemingen.

4.3. Welke internationale verbintenissen de EVA-Staat moet nakomen.

(1) Richtsnoeren van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 14 juli 2004 voor de marktanalyse en de beoordeling van aanzienlijke marktmacht in het bestek van het nieuwe regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten als bedoeld in bijlage XI van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte. Vastgesteld bij Beschikking nr. 194/04/COL, PB C 101 van 27.4.2006, blz. 1 en EER-supplement nr. 21 van 27.4.2006, blz. 1.

(2) Toelichting bij de Aanbeveling van de Commissie betreffende relevante producten- en dienstenmarkten in de elektronische-communicatiesector die overeenkomstig Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten aan voorafgaande regelgeving kunnen worden onderworpen, SEC(2007) 1483 definitief.