ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

de Republiek IJsland haar verplichtingen uit hoofde van artikel 36 van de EER-Overeenkomst en artikel 3 van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 30 van bijlage XVIII bij de EER-Overeenkomst (Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, niet is nagekomen door de artikelen 5 en 7 van Wet nr. 45/2007 betreffende de rechten en verplichtingen van buitenlandse ondernemingen die werknemers tijdelijk in IJsland ter beschikking stellen en betreffende de arbeidvoorwaarden van hun werknemers te handhaven;
1.

het Vorstendom Liechtenstein, door de leden van de raad van bestuur en van de directie van in Liechtenstein gevestigde banken te verplichten een verblijfplaats te hebben waardoor zij hun functies werkelijk en probleemloos kunnen uitoefenen en hun taken uitvoeren, de krachtens de EER-Overeenkomst, en met name de artikelen 28 en 31, op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
1.

het Koninkrijk Noorwegen, door de bepalingen van de Lov av. 28. juli 1949 nr. 26 om Statens Pensjonskasse betreffende pensioenrechten, die zijn opgebouwd op basis van tijdvakken van arbeid na 1 januari 1994, op grond waarvan het overlevingspensioen van een weduwnaar van wie de echtgenote vóór 1 oktober 1976 lid is geworden van het Pensioenfonds van de overheidsdienst, wordt ingekort in verhouding tot zijn ander inkomen terwijl een weduwe in dezelfde omstandigheden haar overlevingspensioen zonder inkorting krijgt, te handhaven, de krachtens artikel 69, lid 1, van de EER-Overeenkomst en artikel 5 van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 20 van bijlage XVIII bij de EER-Overeenkomst (Richtlijn 86/378/EEG van de Raad van 24 juli 1986 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, zoals gewijzigd bij Richtlijn 96/97/EG van de Raad van 20 december 1996), zoals aangepast bij Protocol 1, op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, en dat
—

Bij de wet nr. 103 van 28 augustus 1992 (hierna „de kansspelenwet” genoemd) werden verscheidene voorheen toegestane gokactiviteiten (Lotto, paardenwedrennen en voetbaltoto) samengebundeld onder de exploitatie van Norsk Tipping AS, een onderneming die volledig in handen was van de Noorse overheid.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 319/70

Beroep tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, ingesteld door Fesil ASA en Finnfjord Smelteverk AS op 31 augustus 2004

(Zaak E-5/04)

(2004/C 319/12)

Op 31 augustus 2004 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA door Fesil ASA en Finnfjord Smelteverk AS, vertegenwoordigd door Jan Magne Langseth, Advokat, Advokatfirmaet Schjødt AS, Dronning Mauds gt. 11, P.b. 2444 Solli, N-0201 Oslo.

Verzoekster eist dat het Hof:

1. overgaat tot nietigverklaring van Besluit 148/04/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 30 juni 2004, en

2. de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA verwijst in de kosten van de procedure.

Feiten en argumenten:

— In Besluit 148/04/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (het „Besluit”) wordt geconcludeerd dat de maatregel van Noorwegen waarbij de verwerkende en de mijnbouwindustrie worden vrijgesteld van de belasting op elektriciteitsverbruik staatssteun vormt en vanaf 1 januari 2002 nieuwe steun vormt.

— In het Besluit wordt geconcludeerd dat de betrokken maatregelen onverenigbaar zijn met de EER-Overeenkomst en dat deze onverenigbare steun teruggevorderd moet worden van de steunontvangers.

— De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA heeft artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst niet correct geïnterpreteerd.

— De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA maakt misbruik van haar bevoegdheden krachtens de EER-Overeenkomst door een onjuiste toepassing van artikel 61, lid 3, van de EER-Overeenkomst en de richtsnoeren inzake het milieu.
Verzoek om een advies van het EVA-Hof door Héraðsdómur Reykaness bij beschikking van die rechtbank van 27 juni 2003 in de zaak Officier van Justitie vs. Ásgeir Logi Ásgeirsson, Axel Pétur Ásgeirsson en Helgi Már Reynisson

(Zaak E-2/03)

(2003/C 248/05)

Bij beschikking van 27 juni 2003, ter griffie van het Hof ontvangen op 9 juli 2003, heeft Héraðsdómur Reykaness (arrondissementsrechtbank Reykjanes), Hafnarfirði, IJsland, verzocht om een advies in de zaak Officier van Justitie vs. Ásgeir Logi Ásgeirsson, Axel Pétur Ásgeirsson en Helgi Már Reynisson, betreffende de volgende vragen:

1. Is de term "handelsregeling" van artikel 7 van protocol nr. 9 bij de EER-Overeenkomst en aanhangsel 3 van datzelfde protocol ook van toepassing op de oorsprongregels van de overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek IJsland, ondertekend op 22 juli 1972, zodat deze voorrang heeft op de oorsprongregels van protocol nr. 4 bij de EER-Overeenkomst?

2. Ingeval de oorsprongregels van protocol nr. 4 bij de EER-Overeenkomst, niettegenstaande het bepaalde in artikel 7 van procotol nr. 9, geacht worden van toepassing te zijn op de omstandigheden in deze zaak, is er dan bij het ontdooien, onthoofden, fileren, verwijderen van graten, trimmen, zouten en verpakken van vis die in IJsland in zijn geheel bevroren is ingevoerd vanuit landen buiten de EER, sprake van een voldoende vorm van be- en verwerking in de zin van deze bepalingen om het product als van oorsprong uit IJsland te beschouwen?

3. Ongeacht of het Hof een standpunt inneemt ten aanzien van de uitlegging van protocol nr. 3 bij de overeenkomst van 1972, wordt om een uitlegging verzocht van de oorsprongregels van protocol nr. 4 bij de EER-Overeenkomst wat betreft de vraag of ontdooien, onthoofden, fileren, verwijderen van graten, trimmen, zouten en verpakken van vis die in IJsland in zijn geheel bevroren is ingevoerd vanuit landen buiten de EER, een voldoende vorm van be- en verwerking is om het product als van oorsprong uit IJsland te beschouwen?

4. Ingeval artikel 7 van protocol nr. 9 bij de EER-Overeenkomst wordt geacht uitsluitend van toepassing te zijn op de oorsprongregels van de in vraag 1 bedoelde Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek IJsland, en ingeval deze oorsprongregels worden geacht voorrang te hebben op de oorsprongregels van protocol nr. 4 bij de EER-Overeenkomst, en ingeval het EVA-Hof bevoegd is om een advies uit te brengen over de uitlegging van de oorsprongregels van deze overeenkomst, wordt dan de verwerking van het soort beschreven in vraag 2 aangemerkt als een voldoende vorm van be- en verwerking in de zin van het betrokken protocol om het product als van oorsprong uit IJsland te beschouwen?

5. Onder datzelfde voorbehoud inzake de bevoegdheid van het EVA-Hof voor de uitlegging van de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Republiek IJsland, ondertekend op 22 juli 1972, op welke lidstaten van de Europese Unie is protocol nr. 6 bij die overeenkomst van toepassing?
Verzoek van het byrett van Oslo om een advies van het EVA-Hof, gedaan bij beschikking van dat gerecht van 22 augustus 2001 in de zaak CIBA Specialty Chemicals e.a./de Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Lokale Besturen en Regionale Ontwikkeling

(Zaak E-6/01)

(2001/C 335/07)

Bij beschikking van 22 augustus 2001 heeft het byrett van Oslo (stadsgerecht van Oslo), Noorwegen, bij het EVA-Hof een verzoek ingediend, dat bij de griffie van het Hof binnenkwam op 31 augustus 2001, om in de zaak CIBA Specialty Chemicals e.a./de Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Lokale Besturen en Regionale Ontwikkeling, advies uit te brengen over de volgende rechtsvraag:

Is het Gemengd Comité van de EER sinds de aanneming van de Gemeenschappelijke Verklaring van 22 juni 1995 bevoegd om te beslissen dat Noorwegen afwijkingen van het bestaande communautaire acquis mag toestaan, zoals bijvoorbeeld de afwijkingen die vervat zijn in de Gemeenschappelijke Verklaring van 26 maart 1999 van het Gemengd Comité van de EER, zoals uitgelegd door het EVA-Hof in zaak E-2/00?
Verzoek om een advies van het Hof van de EVA, ingediend door Héraðsdómur Reykjavíkur (districtsrechtbank Reykjavik) in de zaak Halla Helgadóttir t. Daníel Hjaltason en Iceland Insurance Company Ltd

(Zaak E-7/00)

(2000/C 368/17)

Er is door Héraðsdómur Reykjavíkur (de districtsrechtbank te Reykjavik) een verzoek ingediend bij het Hof van de EVA, dat op 10 juli 2000 door het Hof werd ontvangen, om een advies in de zaak Halla Helgadóttir t. Daníel Hjaltason en Iceland Insurance Company Ltd met betrekking tot de volgende vragen:

1. Is het verenigbaar met de bepalingen van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, met name de richtlijnen van de Raad van de Europese Gemeenschap inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten met betrekking tot de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid op het gebied van motorrijtuigen 72/166/EEG van 24 april 1972, 84/5/EEG van 30 december 1983 en 90/232/EEG van 14 mei 1990, zoals gewijzigd, om de schadevergoeding die uit hoofde van de wettelijke aansprakelijkheidsverzekering van een motorvoertuig aan slachtoffers moet worden uitgekeerd, vast te stellen overeenkomstig nationale voorschriften inzake onrechtmatige daad waarin een gestaandaardiseerde schadevergoeding is voorzien op basis van een bepaalde schaal van niet-geldelijk verlies (invaliditeitsschaal), afgezien van een schaal van blijvende invaliditeit (beroepsongeschiktheid), bij slachtoffers die, op de datum van een ongeval, gebruikmaken van hun arbeidsgeschiktheid op een wijze waarbij zij weinig of geen inkomsten uit arbeid verwerven?

2. Indien de eerste vraag met ja wordt beantwoord, voorzien de richtlijnen dan in een minimale schadevergoeding voor een slachtoffer dat zich in die situatie bevindt?

3. Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, op welke basis moet de minimale vergoeding welke aan een slachoffer in die situatie moet worden uitgekeerd, worden vastgesteld en, met name, welke betekenis moet in dit verband worden gehecht aan actuariële berekeningen die gebaseerd zijn op verschillende premissen inzake verrekening en inkomen?

4. Is het in dit verband van belang of een slachtoffer recht heeft op schadevergoeding uit andere bron?
Verzoek aan het EVA-Hof, ingediend door Oslo byrett bij beschikking van deze rechtbank van 21 oktober 1997, om een advies in de zaak TV 1000 Sverige AB tegen de Noorse regering, vertegenwoordigd door het Koninklijk Ministerie van Culturele Zaken (Zaak E-8/97) (98/C 20/10)

Bij beschikking van 21 oktober 1997, ter griffie van het Hof ontvangen op 24 oktober 1997, verzocht Oslo byrett (stadsrechtbank Oslo), Noorwegen, het EVA-Hof om een advies in de zaak TV 1000 Sverige tegen de Noorse regering, vertegenwoordigd door het Koninklijk Ministerie van Culturele Zaken, betreffende de volgende vragen:

1. Wordt bij artikel 22, eerste zin, van Richtlijn 89/552/EEG van de Raad een gemeenschappelijke norm ingevoerd ten aanzien van programma's "die de lichamelijke, geestelijke of zedelijke ontwikkeling van minderjarigen ernstig zouden kunnen aantasten", of wordt het aan elke individuele lidstaat van de EU of de EVA overgelaten om te bepalen vanaf welk punt pornografische of gewelddadige scenes de in artikel 22 bedoelde schadelijke gevolgen worden geacht te hebben?

2. Ingeval bij artikel 22, eerste zin, van Richtlijn 89/552/EEG een gemeenschappelijke norm voor de Europese Economische Ruimte wordt ingevoerd, is de Zweedse norm op grond waarvan close-ups mogen worden getoond van personen die masturberen, orale sex bedrijven, geslachtsgemeenschap hebben, in de mond van vrouwen ejaculeren of die groepssex bedrijven verenigbaar met de in artikel 22 neergelegde gemeenschappelijke norm, die voor de Europese Economische Ruimte moet worden toegepast?

3. Kan de bepaling in artikel 22, eerste alinea, tweede zin, van Richtlijn 89/552/EEG met betrekking tot de keuze van het tijdstip van uitzending en het treffen van technische maatregelen worden toegepast op situaties die onder artikel 22, eerste alinea, eerste zin, vallen?

4. Indien een film onverenigbaar wordt geacht met het bepaalde in artikel 22, eerste alinea, eerste zin, van Richtlijn 89/552/EEG, vormt artikel 2, lid 2, onder a), dan een bijkomende hindernis voor de voorlopige schorsing van de doorgifte van televisie-uitzendingen op grond van artikel 2, lid 2?

5. Vallen herhaalde inbreuken op artikel 22 van de richtlijn "Televisie zonder grenzen" onder punt a) of onder punt b) van artikel 2, lid
Adviesaanvrage van Gulating lagmanssrett, gedaan bij beschikking van dat gerecht van 21 mei 1996 in de zaak Tor A. ASK en anderen tegen ABB Offshore Technology AS en Aker Offshore Partner AS (Zaak E-3/96) (96/C 332/09)

Ingevolge een beschikking van 21 mei 1996 van Gulating lagmannsrett (arrondissementsrechtbank Gulating), Noorwegen, heeft de griffie van het EVA-Hof op 28 mei 1996 een aanvraag ontvangen voor een advies in de zaak Tor A. ASK en anderen tegen ABB Offshore Technology AS en Aker Offshore Partner AS, in verband met de volgende vragen:

1. Valt een situatie waarin een overeenkomst van beperkte duur voor onderhoud en aanpassing afloopt en de opdrachtgever nieuwe overeenkomsten van beperkte duur voor hetzelfde of ander onderhoudswerk sluit met een of meer andere contractanten, onder artikel 1, lid 1, van Richtlijn 77/187/EEG van de Raad?

2. Maakt het voor het antwoord op vraag 1 verschil of de Richtlijnen 90/531/EEG en 93/38/EEG van de Raad van toepassing zijn op de overeenkomst?

3. Maakt het verschil of er sprake is van overname of overplaatsing van werknemers en/of uitrusting tussen ondernemingen die onderhoudscontracten met Statoil hebben?
Verzoek om een rechtskundig advies, ingediend ingevolge de beschikking van de tullilautakunta van 19 april 1994 in het beroep van Ravintoloitsijain Liiton Kustannus Oy Restamark tegen de beslissing van de Helsingin piiritullikamari (Zaak E-1/94) (94/C 199/08)

Bij beschikking van de tullilautakunta (Commissie van beroep van de Nationale Douaneraad) van 19 april 1994, op 27 april 1994 ter Griffie van het EVA-Hof ingekomen, werd het EVA-Hof verzocht zijn advies uit te brengen in het beroep dat door Ravintoloitsijain Liiton Kustannus Oy Restamark was ingesteld tegen de beslissing van de Helsingin piiritullikamari (douanekantoor van het district Helsinki) betreffende de volgende vragen:

1. Mag ervan worden uitgegaan, gezien enerzijds het wettelijke monopolie van Oy Alko Ab (de in alcoholhoudende dranken handelende onderneming) om alcoholhoudende dranken in te voeren, maar anderzijds ook de machtigingsmaatregelen die de onderneming heeft verklaard bereid te zijn te nemen om de commerciële invoer van alcohol op door de onderneming zelf vastgestelde voorwaarden mogelijk te maken, dat de commerciële invoer van alcohol uit andere overeenkomstsluitende Staten niet kwantitatief wordt beperkt of belemmerd door een met artikel 11 van de EER-Overeenkomst strijdige maatregel van gelijke werking indien de administratieve raad van beroep de beslissing van de bevoegde douanedienst bevestigt dat de ingevoerde consignatiezending alcoholhoudende drank niet in het vrije verkeer mag worden gebracht zonder toestemming van Oy Alko Ab, welke toestemming wettelijk verplicht is?

2. Is het hierboven bedoelde wettelijke monopolie in strijd met artikel 16 van de Overeenkomst?

Zo ja:

Is dit artikel zo onvoorwaardelijk en zodanig exact dat het rechtstreekse werking heeft, en dient het invoermonopolie derhalve te worden geacht vanaf 1 januari 1994 vervallen te zijn?
1.

Om te bepalen of er sprake is van een schijnhuwelijk in de zin van artikel 35 van Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, in omstandigheden waarin er redelijke twijfels bestaan over de echtheid van het betrokken huwelijk, moeten de nationale autoriteiten aan de hand van een onderzoek van geval tot geval vaststellen dat ten minste één echtgenoot in het huwelijk in wezen in het huwelijk is getreden met het oog op de ongerechtvaardigde verkrijging van het recht van vrij verkeer en verblijf door een echtgenoot die onderdaan van een derde land is, en niet om een echt huwelijk tot stand te brengen.
De vraag of een product onder de definitie van een geneesmiddel valt in de zin van artikel 1, punt 2 van Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, moet per geval worden bepaald, met inachtneming van de factoren genoemd in die bepaling, zoals de aanbiedingsvorm van het product of de farmacologische, immunologische of metabolische eigenschappen ervan.

Een product, zoals dat in het hoofdgeding, dat intraveneus hoort te worden toegediend, aangeboden volgens de formule van een arts en als verlichting van de symptomen van ziekten bij de mens, is een geneesmiddel in de zin van artikel 1, punt 2.
ARREST VAN HET HOF

van 16 juli 2020

in zaak E-7/19

Tak - Malbik ehf. tegen de IJslandse Wegen- en Kustadministratie en Þróttur ehf.

(Overheidsopdracht - Richtlijn 2014/24/EU — Overheidsopdracht voor werken - Overheidsopdracht voor diensten)

(2020/C 374/07)

In zaak E-7/19, Tak - Malbik ehf./IJslandse Wegen- en Kustadministratie en Þróttur ehf., VERZOEK aan het Hof krachtens artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door het Klachtencomité inzake overheidsopdrachten (Kærunefnd útboðsmála) betreffende de uitlegging van Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG, en met name de punten (6), (7) en (9) van artikel 2, lid 1, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president, Per Christiansen en Bernd Hammermann (rechter-rapporteur), rechters, op 16 juli 2020 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

In omstandigheden als die van het hoofdgeding is er geen overheidsopdracht voor werken in de zin van punt (6) van artikel 2, lid 1, van Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG. Een overheidsopdracht die betrekking heeft op andere dan de in punt (6) van artikel 2, lid 1, van Richtlijn 2014/24/EU bedoelde diensten, vormt een overheidsopdracht voor diensten in de zin van punt (9) van artikel 2, lid 1, van deze richtlijn.
ARREST VAN HET HOF

van 13 december 2019

in zaak E-1/18

Toezichthoudende autoriteit van de EVA

tegen

het Koninkrijk Noorwegen

(Richtlijn 2006/54/EG – werkgelegenheid en arbeidsvoorwaarden – ouderschapsuitkeringen)

(2020/C 90/03)

In zaak E-1/18, Toezichthoudende autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen – VERZOEK tot vaststelling dat Noorwegen, door bepalingen te handhaven zoals artikel 14-13, eerste, tweede en derde paragraaf, en artikel 14-14, eerste paragraaf, van de nationale wet op de sociale verzekering, op grond waarvan het recht van de vader op ouderschapsuitkeringen afhangt van de situatie van de moeder terwijl het recht van de moeder niet afhangt van de situatie van de vader, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 14, lid 1, onder c), van de in punt 21b van bijlage XVIII bij de EER-Overeenkomst genoemde handeling (Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking)) niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, voorzitter, Bernd Hammermann (rechter-rapporteur) en Siri Teigum (ad hoc rechter), op 13 december 2019 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. verwerpt het beroep;
ARREST VAN HET HOF

van 7 juni 2018

in zaak E-17/17

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Richtlijn 2014/54/EU)

(2018/C 414/14)

In zaak E-17/17, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om vast te stellen dat IJsland de verplichtingen die krachtens de in punt 8 van bijlage V bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte genoemde handeling (Richtlijn 2014/54/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende maatregelen om de uitoefening van de in de context van het vrije verkeer van werknemers aan werknemers verleende rechten te vergemakkelijken), zoals aan de Overeenkomst aangepast door Protocol 1 daarbij, en krachtens artikel 7 van de Overeenkomst op hem rusten, niet is nagekomen door de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting van de handeling niet binnen de gestelde termijn vast te stellen of althans niet ter kennis van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA te brengen, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Bernd Hammermann, rechters, op 7 juni 2018 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. stelt vast dat IJsland de verplichtingen die krachtens de in punt 8 van bijlage V bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte genoemde handeling (Richtlijn 2014/54/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende maatregelen om de uitoefening van de in de context van het vrije verkeer van werknemers aan werknemers verleende rechten te vergemakkelijken), zoals aan de Overeenkomst aangepast door Protocol 1 daarbij, en krachtens artikel 7 van de Overeenkomst op hem rusten, niet is nagekomen door de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting van de handeling niet binnen de gestelde termijn vast te stellen.
5.

Indien de verwijzende rechter vaststelt dat een of meer nationale maatregelen geschikt zijn voor het verwezenlijken van een legitieme doelstelling, moet hij ook nagaan of deze verder gaan dan nodig is om dat doel te bereiken. In de onderhavige procedure is gebleken dat andere maatregelen dan de aangevochten maatregelen minder restrictief zijn, maar het legitieme doel even doeltreffend bereiken.
1.

Het toepassingsgebied van de EER-overeenkomst, zoals omschreven in artikel 8 daarvan, houdt niet in dat een EER-staat volledige beoordelingsvrijheid heeft met betrekking tot de vaststelling van voorschriften inzake de invoer van rauwe vleesproducten, aangezien die beoordelingsvrijheid kan worden beperkt door bepalingen in een bijlage bij de EER-overeenkomst.