ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Wat houdt de voorwaarde in dat het verblijf van de EER-burger in het gastland “van dien aard [moet zijn] geweest dat hij in staat is gesteld in die staat een gezinsleven op te bouwen en te bestendigen”, zoals onder meer vermeld in punt 80 van het arrest van het EVA-Hof van 26 juli 2016 in zaak E-28/15 Jabbi, in punt 51 van het arrest van het Hof van Justitie van de EU van 12 maart 2014 in zaak C-456/12 O. en B., in samenhang met de punten 56 en 57 van genoemd arrest, en in de punten 24 en 26 van het arrest van het Hof van Justitie van de EU van 5 juni 2018 in zaak C-673/16 Coman, en ook gelezen in het licht van artikel 35 (misbruik van rechten) van de richtlijn?
—

De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA is van mening dat sommige van de regels inzake ouderschapsuitkeringen in Noorwegen vaders direct discrimineren. Of de vader volledige, gedeeltelijke of geen ouderschapsuitkeringen ontvangt, hangt volgens die regels immers af van het feit of de moeder werkt of heeft gewerkt (of soortgelijke activiteiten uitoefent). De rechten van de moeder op ouderschapsuitkeringen hangen daarentegen niet af van de activiteiten van de vader.
1.

Het Koninkrijk Noorwegen heeft bepalingen van de wetshandeling waarnaar wordt verwezen in punt 2 van bijlage XVI bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (1)) geschonden door een overheidsopdracht foutief te classificeren en door een aanbestedingsprocedure voor de bouw en exploitatie van een ondergrondse parkeergarage onder Torvet in Kristiansand uit te voeren die niet in overeenstemming is met de vereisten van de EER-regels inzake openbare aanbestedingen. Specifiek heeft het Koninkrijk Noorwegen: i) een foutieve omschrijving van het voorwerp van de overheidsopdracht gegeven doordat geen correcte, of ten minste geen volledige en afdoende precieze, reeks CPV-codes werd gebruikt, en daardoor inbreuk gemaakt op artikel 58, lid 2, van de richtlijn in samenhang met artikel 1, punt 14, van de richtlijn en de wetshandeling waarnaar wordt verwezen in punt 6a van bijlage XVI bij de EER-overeenkomst (Verordening (EG) nr. 2195/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende de gemeenschappelijke woordenlijst overheidsopdrachten (CPV)); ii) nagelaten EER-breed een aankondiging van de opdracht in het Publicatieblad van de Europese Unie en de TED-database bekend te maken overeenkomstig de juridische vereisten van artikel 58 van de richtlijn, en iii) de in artikel 59 van de richtlijn vastgestelde minimale termijn voor de indiening van inschrijvingen bij een aanbestedingsprocedure niet aangehouden.
—

De Autoriteit heeft geen verdere informatie over de omzetting ontvangen totdat zij op 30 november 2017 formulier 1 ontving. In formulier 1 gaf de IJslandse regering aan dat zij de handeling volledig had omgezet in IJslands recht. Hoewel geen datum voor omzetting was vermeld, had de IJslandse regering aan formulier 1 een afschrift gehecht van wat, naar haar zeggen, een omzettingsmaatregel van 30 oktober 2014 was: de IJslandse wet nr. 105/2014 op het vrije recht op arbeid en verblijf binnen de Europese Economische Ruimte (wet nr. 105/2014).
1.

vast te stellen dat IJsland niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 17d van hoofdstuk II van bijlage XIII bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 95/50/EG van de Raad van 6 oktober 1995 betreffende uniforme procedures voor de controle op het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, door i) niet ervoor te zorgen dat een representatief deel van het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg wordt onderworpen aan de controles, zoals voorgeschreven in artikel 3, lid 1; ii) bij de uitoefening van die controles geen gebruik te maken van de controlelijst in bijlage I bij de richtlijn, zoals voorgeschreven in artikel 4, lid 1; iii) niet ervoor te zorgen dat de controles op grond van de richtlijn worden uitgevoerd door middel van steekproeven en zoveel mogelijk een groot deel van het wegennet omvatten, zoals voorgeschreven in artikel 4, lid 2; iv) niet ervoor te zorgen dat de plaats voor de controleposten zodanig wordt gekozen dat het mogelijk is de voertuigen die in overtreding zijn, opnieuw met de voorschriften in overeenstemming te brengen of, wanneer de controle-instantie zulks nodig acht, ter plaatse of op een daartoe door bedoelde instantie aangewezen plaats een doorrijverbod op te leggen, zonder dat de veiligheid daardoor in gevaar wordt gebracht, zoals voorgeschreven in artikel 4, lid 3; v) niet ervoor te zorgen dat zo nodig, en op voorwaarde dat de veiligheid daardoor niet in gevaar wordt gebracht, van de vervoerde producten monsters kunnen worden genomen met het oog op het onderzoek ervan door laboratoria die door de bevoegde instantie zijn erkend, zoals voorgeschreven in artikel 4, lid 4; vi) niet ervoor te zorgen dat de controles niet langer duren dan redelijk is, zoals voorgeschreven in artikel 4, lid 5; vii) niet ervoor te zorgen dat, wanneer tijdens het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg een of meer inbreuken op de veiligheidsnormen zijn vastgesteld, ter plaatse of op een daartoe door de controle-instanties aangewezen plaats, aan de betrokken voertuigen een doorrijverbod kan worden opgelegd en de verplichting kan worden opgelegd dat zij vóór het voortzetten van de reis in overeenstemming met de voorschriften worden gebracht ofwel het mogelijk is dat er naar gelang van de omstandigheden of veiligheidseisen andere passende maatregelen worden toegepast, zoals voorgeschreven in artikel 5; viii) niet ervoor te zorgen dat controles eveneens plaats kunnen hebben in de ondernemingen, zoals voorgeschreven in artikel 6, lid 1; alsmede ix) na te laten ETA jaarlijks een verslag toe te sturen, zoals voorgeschreven in artikel 9, lid 1.
3.

Vormt een vaste bestuurspraktijk waarbij personen of ondernemingen niet meer dan 20 tot 25 procent van de aandelen in financiële instellingen mogen houden, behalve in gevallen waarin de wet zelf de oprichting van een financiële groep toestaat of wanneer de financiële instelling alleen actief zal zijn in een zogeheten „nicheactiviteit”, een beperking overeenkomstig artikel 31, artikel 36 of artikel 40 van de EER-overeenkomst, indien de aanvraag voor een vergunning niet uitsluitend een nicheactiviteit betreft? a) In de aanname dat dit soort vaste bestuurspraktijk een beperking vormt in de zin van de EER-overeenkomst: dient deze beperking een rechtmatig openbaar belang? b) In de aanname dat deze beperking een rechtmatig openbaar belang dient: is dit soort beperking passend in de zin van het EER-recht? c) In de aanname dat deze beperking een rechtmatig openbaar belang dient: is dit soort beperking noodzakelijk in de zin van het EER-recht?
—

Het verzoek betreft het feit dat het Vorstendom Liechtenstein op 11 april 2015 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 11 februari 2015 tot hem had gericht en dat betrekking had op het door deze staat niet in zijn interne rechtsorde opnemen van Richtlijn 2011/62/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, om te verhinderen dat vervalste geneesmiddelen in de legale distributieketen belanden en Richtlijn 2012/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG, wat de geneesmiddelenbewaking betreft, waarnaar wordt verwezen in punt 15q van hoofdstuk XIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij („de besluiten”).
—

Verzoekster, de Icelandic Financial Services Association, is een vereniging die alle geregistreerde financiële ondernemingen in IJsland vertegenwoordigt, waaronder algemene, investerings- en spaarbanken, alsook verzekerings-, leasing-, effecten- en creditcardbedrijven. De vereniging heeft tot doel de totstandbrenging van een concurrerend bedrijfsklimaat voor financiële ondernemingen in IJsland te ondersteunen en hun belangen internationaal te behartigen.
2.

Is het verenigbaar met de bepalingen van Richtlijn 94/19/EG inzake de depositogarantiestelsels, dat een lidstaat naar aanleiding van een systeemcrisis, wet- of regelgeving vaststelt op basis waarvan een voorgefinancierd depositogarantiestelsel een nieuwe afdeling of rekening kan oprichten om premies te innen en kan besluiten dat deze premies worden gekanaliseerd naar de nieuwe afdeling of rekening met het oog op het opbouwen van een fonds dat uitsluitend bestemd is om eventuele toekomstige schokken op te vangen en niet beschikbaar is voor de betalingen van vroegere verplichtingen?
—

Het verzoek betreft het feit dat de Republiek IJsland op 5 mei 2014 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 5 maart 2014 tot haar had gericht en dat betrekking had op het door deze staat niet naar behoren uitvoering geven aan Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 betreffende de veiligheid van speelgoed (hierna „het besluit” genoemd), waarnaar is verwezen in punt 1a van hoofdstuk XXIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij.
—

Verzoeksters, Schenker North AB en Schenker Privpak AB, beide gevestigd in Zweden, en Schenker Privpak AS, gevestigd in Noorwegen, maken deel uit van het concern DB Schenker. Dat concern is een onderneming voor internationaal vrachtvervoer en logistieke dienstverlening die eigendom is van Deutsche Bahn AG.
—

Dit verzoek van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betreft het feit dat de Republiek IJsland op 3 december 2012 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot haar had gericht op 3 oktober 2012 en dat betrekking had op de niet-omzetting in nationaal recht van Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (het besluit), waarnaar wordt verwezen in punt 21ar van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte en zoals aangepast aan die Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij;
3.

Indien het antwoord op de tweede vraag luidt dat Richtlijn 93/13/EEG de bevoegdheid van de in die vraag bedoelde lidstaat niet beperkt, wordt een beding in de overeenkomst als individueel onderhandeld beschouwd in de zin van artikel 3, lid 1, van de richtlijn, als a) in de schuldbrief die de consument bij de opname van de lening ondertekent, bedongen is dat zijn verplichting aan een index gekoppeld is en de bij de berekening van de prijswijzigingen in aanmerking te nemen basisindex in de schuldbrief vastgesteld is, b) bij de schuldbrief een aflossingsplan met de geraamde en gespecificeerde terugbetalingen op de vervaldagen van de lening gevoegd is en in dat plan vermeld is dat die ramingen volgens het indexeringsbeding in de schuldbrief kunnen wijzigen, en c) de consument en de kredietgever het aflossingsplan op hetzelfde ogenblik ondertekenen samen met de ondertekening van de schuldbrief door de consument?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 270/8

Verzoek van 13 maart 2013 van Skatteklagenemnda ved Sentralskattekontoret for storbedrifter, om een advies van het EVA-Hof in de zaak Fred Olsen e.a. tegen Staten v/Sentralskattekontoret for storbedrifter

(Zaak E-3/13)

2013/C 270/06

Bij schrijven van 13 maart 2013 van Skatteklagenemnda ved Sentralskattekontoret for storbedrifter (de Beroepscommissie van de Centrale Belastingdienst voor grote ondernemingen) is bij het EVA-Hof een verzoek ingediend, dat bij de griffie van het Hof is binnengekomen op 18 maart 2013, om een advies in de zaak Fred Olsen en anderen tegen Staten v/Sentralskattekontoret for storbedrifter, betreffende onderstaande vragen:

1. Vallen trusts als een vorm van vestiging binnen de werkingssfeer van de in artikel 31 EER bedoelde vrijheid van vestiging? Aanvullende vraag: zo ja, wie bezit dan rechten uit hoofde van de bepalingen van de EER-Overeenkomst?

2. Indien de eerste hoofdvraag bevestigend wordt beantwoord: voldoet een trust aan het in artikel 31 EER neergelegde vereiste van economische activiteit?

3. Indien de eerste hoofdvraag ontkennend wordt beantwoord: valt een trust binnen de werkingssfeer van het in artikel 40 EER bedoelde recht op vrij verkeer van kapitaal?

4. Indien de eerste of derde hoofdvraag bevestigend wordt beantwoord: houden de Noorse cfc-regels (controlled foreign companies) een of meer beperkingen in van de vrijheid van vestiging of van het recht op vrij verkeer van kapitaal?
3.

De bestreden beschikking in zaak nr. 68736 (DB Schenker) van de Toezichthoudende Autoriteit waarvan verzoeksters op 2 juli 2012 is kennis gegeven, nietig te verklaren voor zover deze de toegang ontzegt tot: a) de procedures voor het beheer van dossiers, onder meer over de praktijken voor het registreren van inkomende/uitgaande correspondentie en interne documenten; de vraag wie bevoegd is om zaaknummers te openen/af te sluiten en documenten/events met betrekking tot een zaak te registreren; de vraag welk soort informatie over ieder document/event in de database van verweerster moet worden geregistreerd; b) de procedures voor het behandelen van verzoeken om toegang van het publiek tot documenten in het kader van de regels inzake toegang tot documenten die zijn vastgesteld bij Beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nr. 407/08/COL van 27 juni 2008; c) de besluiten van het College van de Toezichthoudende Autoriteit waarmee verweerster momenteel machtiging heeft verleend aan de directeur van het directoraat Administratie, de directeur van het directoraat Concurrentie en Staatssteun, en de directeur van het directoraat Juridische Zaken en Bedrijfsvoering.
—

Verzoekster voert met name aan dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA: — artikel 61, lid 1, EER verkeerd heeft toegepast om na te gaan of Asker Brygge economisch voordeel heeft verkregen in de zin van artikel 61, lid 1, EER; — een beoordelingsfout heeft gemaakt met betrekking tot het tijdstip waarmee rekening wordt gehouden om te bepalen of er sprake is van staatssteun in de zin van artikel 61, lid 1, EER, en — niet naar behoren rekening heeft gehouden met het feit dat de verkoop is gebaseerd op een optieovereenkomst.
—

In Besluit nr. 97/10/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 24 maart 2010 werd verklaard dat de belastingvoorschriften die in Liechtenstein van toepassing zijn voor (her)verzekeringscaptives, krachtens de artikelen 82, lid a), en 88, lid d), onder 3, van de Liechtensteinse belastingwet, staatssteun in de zin van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst vormden, aangezien zij (her)verzekeringscaptives aan een gunstiger belasting onderwierpen dan „gewone” verzekeringsmaatschappijen. De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA besloot voorts dat de beweerde steun onwettige steun vormde die vanaf 6 november 2001 van de (her)verzekeringscaptives moest worden teruggevorderd.
—

Verzoekster, Aleris Ungplan AS, is een private aanbieder van jongerendiensten in Noorwegen. Aleris Ungplan AS is een volledige dochteronderneming van de Aleris Groep, die haar hoofdzetel heeft in Stockholm, Zweden.
1.

de Republiek IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren of kennis geven aan de Autoriteit van de maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van het besluit waarnaar onder meer wordt verwezen in punt 7b van bijlage IX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2005/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2005 betreffende herverzekering en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG van de Raad en van Richtlijnen 98/78/EG en 2002/83/EG), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol nr.1 daarbij, haar verplichtingen uit hoofde van artikel 64, lid 1, van dat besluit en uit hoofde van artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen, en
4.

Is het voor de antwoorden op de bovengestelde vragen van belang of: a) de thuisstaat inderdaad de buitenslands genoten behandeling niet aanbiedt; b) de patiënt inderdaad de behandeling in kwestie in de thuisstaat niet is aangeboden, ook al wordt de behandeling aldaar op zich wel aangeboden; c) de patiënt in de thuisstaat is onderzocht, maar hem geen verdere operatieve behandeling is aangeboden aangezien patiënt niet geacht werd aantoonbaar baat bij de behandeling te hebben; d) de buitenslands verleende behandeling daadwerkelijk tot een verbetering van de specifieke gezondheidstoestand van de patiënt heeft geleid?
1.

Staan de artikelen 11 en 16 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte er aan in de weg dat een staatsbedrijf, dat het uitsluitend recht bezit op de detailverkoop van alcoholische dranken, van zijn leveranciers eist dat zij deze onderneming alcoholische dranken voor detailverkoop op een specifiek type pallet (EUR pallet) leveren en dat de prijs van het pallet bovendien in de prijs van het product is inbegrepen?
1.

Aangezien wijn niet is opgenomen in de lijst met producten als bedoeld in artikel 8, lid 3, van de EER-Overeenkomst: Moet de Overeenkomst — met inbegrip van de artikelen 18 en 23 cf. Protocol 47 — zo worden opgevat dat artikel 11 en/of artikel 36 van toepassing zijn op wijn?
Verzoek om een advies van het EVA-Hof betreffende een bij de districtsrechtbank van Reykjavik aanhangige zaak - Alda Viggósdóttir tegen IJslandse Post (Íslandspóstur hf.)

(Zaak E-3/01)

(2001/C 237/04)

Verzoek aan het EVA-Hof om een advies in verband met volgende vragen:

1) Moet artikel 1, lid 1, van Richtlijn 77/187/EEG van de Raad zodanig worden geïnterpreteerd dat de omzetting van een entiteit in overheidshanden in een besloten vennootschap die volledig in overheidshanden is, een overdacht vormt in de zin van dat artikel?

2) Moet artikel 3, lid 1, van Richtlijn 77/187/EEG van de Raad zodanig worden geïnterpreteerd dat het verboden is dat in een arbeidscontract dat wordt gesloten in verband met een overdracht in de zin van artikel 1, lid 1, van de richtlijn, een bepaling wordt opgenomen welke voorziet in minder gunstige voorwaarden inzake de beëindiging van het arbeidscontract dan die welke voor de werknemer golden vóór de datum van de overdracht?
Verzoek aan het Hof van Justitie van de EVA, ingediend door Hæstiréttur Íslands (hoogste rechterlijke instantie van IJsland) bij beschikking van dit gerecht van 26 juni 1998, om een advies in de zaak Fagtún ehf. tegen Byggingarnefnd Borgarholtsskóla en anderen (Zaak E-5/98) (98/C 331/11)

Bij beschikking van 26 juni 1998, ter griffie van het EVA-Hof ontvangen op 29 juni 1998, verzocht Hæstiréttur Íslands (hoogste rechterlijke instantie van IJsland) het EVA-Hof om een advies in de zaak Fagtún ehf. tegen Byggingarnefnd Borgarholtsskóla en anderen, in verband met de volgende vragen:

1. Is het op grond van artikel 4 van de EER-Overeenkomst verboden dat in een overeenkomst tot uitvoering van werken een bepaling wordt opgenomen inhoudende dat de dakelementen in IJsland moeten worden vervaardigd?

2. Bevat artikel 11 van de EER-Overeenkomst een verbod van een dergelijke
Door de Varbergs Tingsrätt bij beschikking van 2 maart 1995 ingediend verzoek om een advies in de zaak Samuelsson tegen het Koninkrijk Zweden (Zaak E-1/95) (95/C 142/08)

Bij het EVA-Hof werd, bij beschikking van 2 maart 1995 van de Varbergs Tingsrätt (Rechtbank van Varberg), een verzoek om een advies ingediend in de zaak Ulf Samuelsson v. het Koninkrijk Zweden: Het verzoek is op 6 maart 1995 ter Griffie ontvangen en luidt als volgt:

Dient artikel 10, onder a), van Richtlijn (80/987/EEG) van de Raad van 20 oktober 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever (1) aldus te worden uitgelegd dat artikel 9, onder a), van de Zweedse Loongarantiewet, waarin wordt bepaald dat een werknemer geen recht heeft op een loon indien hij binnen twee jaar vóór de faillietverklaring, op basis van de loongarantie naar aanleiding van aanspraken die in hoofdzaak voortvloeien uit dezelfde werkzaamheid, een loon heeft ontvangen, gezien de algemene strekking van dat artikel, het in artikel 10, onder a), van de richtlijn verleende recht om afwijkende regels vast te stellen, kennelijk overschrijdt?

(1) PB nr. L 283 van 20. 10. 1980, blz. 23.
Beroep, ingesteld op 13 juni 1994 door Reinhard Helmers tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en het Koninkrijk Zweden (Zaak E-6/94) (95/C 51/06)

Op 13 juni 1994 werd door Reinhard Helmers, ingezetene van Lund, Zweden, beroep ingesteld bij het EVA-Hof tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en het Koninkrijk Zweden.

Verzoeker eist dat het Hof:

1. Het Koninkrijk Zweden gelast:

a) een einde te maken aan de tegen de verzoeker gerichte discriminatie,

b) verzoeker zijn positie aan de universiteit van Lund terug te geven,

c) verzoeker volledig schadeloos te stellen overeenkomstig de collectieve arbeidsovereenkomst,

d) de benodigde bijdragen voor de sociale zekerheid en het pensioen te betalen en

e) rente te betalen overeenkomstig de toepasselijke Zweedse wet;

2. Verklaart dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA inbreuk heeft gemaakt op artikel 37, tweede en derde alinea, van de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie door niet binnen twee maanden na de indiening ervan een besluit te nemen over zijn klacht;

3. De beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 20 juli 1994 om de zaak van verzoeker tegen het Koninkrijk Zweden inzake ongerechtvaardigde discriminatie te sluiten omdat deze kwestie buiten de taak van de Toezichthoudende Autoriteit zou vallen, nietig te verklaren overeenkomstig artikel 36, vierde alinea, van de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie.
ARREST VAN HET HOF

van 25 februari 2021

in zaak E-5/20

SMA SA en Société mutuelle d’assurance du Bâtiment et des Travaux publics/Finanzmarktaufsicht Liechtenstein

(Overheidsaansprakelijkheid — Richtlijn 2009/138/EG — Toezichtsverplichtingen — Verzekeringsclaims — Verzekeringnemers en begunstigden)

(2021/C 245/16)

In zaak E-5/20, SMA SA en Société Mutuelle d’assurance du Bâtiment et des Travaux Publics/Finanzmarktaufsicht Liechtenstein — VERZOEK aan het Hof krachtens artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door het Hooggerechtshof van het Vorstendom Liechtenstein (Fürstlicher Oberster Gerichtshof) betreffende de uitlegging van Richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II), met name de artikelen 27 en 28, en de voorgangers van die richtlijn, namelijk Richtlijn 73/239/EEG, Richtlijn 88/357/EEG en Richtlijn 92/49/EEG, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Bernd Hammermann, rechters, op 25 februari 2021 een arrest gewezen, waarvan het dictum luidt als volgt:

De artikelen 27 en 28 van Richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II), Richtlijn 73/239/EEG, Richtlijn 88/357/EEG en Richtlijn 92/49/EEG verlenen geen uitdrukkelijke rechten aan marktdeelnemers die stellen schuldeisers te zijn van een verzekeringsonderneming in de omstandigheden als die van de hoofdprocedure, en vormen geen grond voor een schadevordering tegen een toezichthoudende autoriteit op grond van het beginsel van overheidsaansprakelijkheid.