ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Tegenwaarde van de drempels voor overheidsopdrachten, geldig vanaf 1 januari 2000

(2000/C 91/10)

1. Hierna wordt de tegenwaarde gegeven voor de drempels die vanaf 1 januari 2000 van toepassing zijn op overheidsopdrachten voor leveringen, overeenkomstig het in bijlage XVI, punt 3, van de EER-Overeenkomst bedoelde besluit (Richtlijn 93/36/EEG van de Raad):

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

2. Hierna wordt de tegenwaarde gegeven voor de drempels die vanaf 1 januari 2000 van toepassing zijn op overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, overeenkomstig het in bijlage XVI, punt 2, van de EER-Overeenkomst bedoelde besluit (Richtlijn 93/37/EEG van de Raad):

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

3. Hierna wordt de tegenwaarde gegeven voor de drempels die vanaf 1 januari 2000 van toepassing zijn op overheidsopdrachten voor dienstverlening, overeenkomstig het in bijlage XVI, punt 5b, van de EER-Overeenkomst bedoelde besluit (Richtlijn 92/50/EEG van de Raad):

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

4. Hierna wordt de tegenwaarde gegeven voor de drempels die vanaf 1 januari 2000 in de sector openbare diensten van toepassing zijn op overheidsopdrachten voor leveringen en dienstverleningen en voor de uitvoering van werken, overeenkomstig het in bijlage XVI, punt 4, van de EER-Overeenkomst bedoelde besluit (Richtlijn 93/38/EEG van de Raad):

>RUIMTE VOOR DE TABEL>
1.

te verklaren dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen door de in punt 19bi van bijlage IX bij die overeenkomst genoemde handeling (Gedelegeerde Verordening (EU) 2016/778 van de Commissie van 2 februari 2016 tot aanvulling van Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad voor wat betreft de omstandigheden en voorwaarden waaronder de betaling van buitengewone achteraf te betalen bijdragen geheel of gedeeltelijk kan worden opgeschort, en inzake de criteria voor de vaststelling van de activiteiten, diensten en bedrijfsactiviteiten ten aanzien van kritieke functies alsook inzake de criteria voor de vaststelling van de bedrijfsonderdelen en daarmee samenhangende diensten ten aanzien van kernbedrijfsonderdelen), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de EER-Overeenkomst, niet in zijn interne rechtsorde op te nemen;
1.

In het kader van de beoordeling van “hetzelfde beroep”, zie de artikelen 1 en 4 van de richtlijn, vereisen volgende vragen beantwoording: a. Wat is de juridische beoordeling en welke factoren zijn uit juridisch oogpunt relevant om vast te stellen of het beroep in de lidstaat waar de kwalificatie is verkregen, en dat in de ontvangende lidstaat “hetzelfde beroep” vormen? b. Moet de ontvangende lidstaat voor het vaststellen van “hetzelfde beroep” rekening houden met de beroepsactiviteiten die de betrokken aanvrager in de staat waar de beroepskwalificatie is verkregen, alleen onder toezicht mag uitoefenen en op voorwaarde dat de aanvrager een vervolgopleiding heeft gevolgd of zich ertoe heeft verbonden om binnen twee jaar een dergelijke opleiding aan te vangen? Zo ja, is het dan ook van belang dat de verzoeker ervoor heeft gekozen om een dergelijke voortgezette opleiding niet aan te vangen of zich niet daartoe te verbinden? c. Hoe belangrijk zijn, om vast te stellen of er sprake is van “hetzelfde beroep”, de verschillen in mate van zelfstandigheid bij het uitoefenen van een beroep en de verantwoordelijkheid over patiënten?
1.

De eerste vraag betreft de interpretatie van de term “schuldvordering uit hoofde van verzekering” in artikel 268, lid 1, onder g), van Richtlijn 2009/138/EG. a) Aan de hand van welke criteria dient te worden bepaald of niet alle elementen van de schuld bekend zijn? b) Moet een schuldvordering, ten minste in beginsel, zijn ontstaan, zijn toegelaten en/of zijn ingediend vóór de opening van een insolventieprocedure (of bij wijze van alternatief, vóór de annulering van de verzekeringsovereenkomsten als gevolg van de opening van een liquidatieprocedure) om als een schuldvordering uit hoofde van verzekering te worden behandeld? Indien niet, rijst de volgende vraag: c) Voorziet Richtlijn 2009/138/EG in een tijdsbeperking voor de mogelijkheid van het ontstaan van schuldvorderingen uit hoofde van verzekering na de opening van de insolventieprocedure, teneinde te voorkomen dat het opstellen van de eindafrekening en de uitbetaling aan de schuldeisers voortdurend worden uitgesteld omdat constant nieuwe schuldvorderingen worden ingediend, of bij wijze van alternatief, wat bepaalt Richtlijn 2009/138/EG over onbepaalde schulden van dat type? d) Betekent het zinsdeel “… of annulering…” dat alleen [door een verzekeringsonderneming] verschuldigde premies als gevolg van de annulering van een overeenkomst vóór de opening van de liquidatieprocedure beschouwd worden als schuldvorderingen uit hoofde van verzekering of betreft het ook schuldvorderingen uit hoofde van verzekering wanneer de verzekeringsonderneming de premie verschuldigd is als gevolg van de annulering van een overeenkomst nà de opening van de liquidatieprocedure?
—

Het verzoek betreft het feit dat IJsland op 3 april 2018 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 31 januari 2018 had uitgebracht met betrekking tot het door deze staat niet-implementeren in zijn nationale rechtsorde van Richtlijn 2014/52/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 tot wijziging van Richtlijn 2011/92/EU betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, als genoemd in punt 1a bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, zoals aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „de handeling” genoemd).
—

Het verzoek betreft de niet-naleving door IJsland, uiterlijk op 12 september 2017 van een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 12 juli 2017 tot IJsland had gericht en dat betrekking had op de niet-omzetting door deze staat in zijn nationaal recht van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/514 van de Commissie van 18 december 2014 inzake de informatie die moet worden verstrekt door de bevoegde autoriteiten aan de Europese Autoriteit voor effecten en markten overeenkomstig artikel 67, lid 3, van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad, als bedoeld in punt 31bbe van bijlage IX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en zoals aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „het besluit” genoemd).
—

het verzoek betreft het feit dat IJsland op 2 mei 2016 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 2 maart 2016 tot IJsland had gericht en dat betrekking had op het door deze staat niet in haar interne orde opnemen van Verordening (EU) nr. 98/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2013 over het op de markt brengen en het gebruik van precursoren voor explosieven, waarnaar wordt verwezen in punt l2zzq van hoofdstuk XV van bijlage II bij de EER-overeenkomst, en die is aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „het besluit” genoemd).
B.3

Indien er sprake is van een beperking: is het voor de beoordeling van de vraag of de beperking rechtmatig is of niet van belang, dat de onderneming met betrekking tot haar eigen havenarbeiders een andere collectieve overeenkomst toepast die is gesloten tussen de sociale partners in het land waar de haven is gelegen, wanneer die collectieve overeenkomst betrekking heeft op andere aspecten dan los-en laaddiensten?
1.

Moet Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme aldus worden uitgelegd dat de „aanbieders van trust- en bedrijfsdiensten” in de zin van artikel 2, lid 1, punt 3, onder c), en artikel 3, punt 7, onder b), van die richtlijn, uitsluitend conform de wetgeving van de lidstaat waarin die aanbieders zijn gevestigd (in welchem [der Dienstleister für Trusts und Gesellschaften] seinen rechtlichen Sitz hat) zijn onderworpen aan de verplichting om informatie in te winnen over het doel en de beoogde aard van de zakelijke relatie als bedoeld in artikel 8, lid 1, onder c), en artikel 9, lid 6, van de richtlijn?
—

Het verzoek betreft het feit dat de Republiek IJsland op 28 maart 2015 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 28 januari 2015 tot haar had gericht en dat betrekking had op het door deze staat niet in zijn interne rechtsorde opnemen van Richtlijn 2013/10/EU van de Commissie tot wijziging van Richtlijn 75/324/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende aerosols teneinde de etiketteringsvoorschriften ervan aan te passen aan Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, waarnaar wordt verwezen in punt 1 van hoofdstuk VIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en zoals aangepast aan die Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij („het besluit”).
—

De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA stelt dat Noorwegen, door niet vóór het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, de nodige maatregelen te nemen om het arrest in zaak E-9/11 na te leven, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 33 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, zoals uitgelegd door het Hof in zijn arrest in zaak E-18/10, Jurispr. EVA-Hof 2011, blz. 202, punten 29 en 30.
—

Dit verzoek van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betreft het feit dat de Republiek IJsland op 11 september 2012 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot haar had gericht op 11 juli 2012 en dat betrekking had op de niet-omzetting in nationaal recht van Richtlijn 2008/122/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 januari 2009 betreffende de bescherming van de consumenten met betrekking tot bepaalde aspecten van overeenkomsten betreffende gebruik in deeltijd, vakantieproducten van lange duur, doorverkoop en uitwisseling (het besluit), waarnaar wordt verwezen in punt 7b van bijlage XIX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte en zoals aangepast aan die Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij
—

Verzoeksters, Schenker North AB, Schenker Privpak AB en Schenker Privpak AS, maken deel uit van het concern DB Schenker, een internationaal concern voor vrachtvervoer en logistieke dienstverlening. Schenker North AB runt de concernactiviteiten in Noorwegen, Zweden en Denemarken, waaronder ook de dochterondernemingen Schenker Privpak AS en Schenker Privpak AB.
—

De zaak heeft betrekking op de toepassing van artikel 61, lid 1, EER, en de richtsnoeren inzake overheidssteun van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA over staatssteunelementen bij de verkoop van gronden en gebouwen door openbare instanties, op de verkoop van onroerend goed in het voormalig militair gebied van de VS op het schiereiland Reykjanes door de staat IJsland.
2.

Als dat het geval is, hoe moet een medische instelling, zoals eiser, die beweert dat er een IJslandse vergunning is voor het in de handel brengen van uit een andere overeenkomstsluitende partij van de EER ingevoerde geneesmiddelen, dan aantonen dat dat het geval is? Moet het eerste lid van artikel 51 van Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad aldus worden uitgelegd dat de medische instelling aan de verweerder als bevoegde bewakingsautoriteit een controleverslag moet overleggen? Is het mogelijk dat voor de invoer van geneesmiddelen uit Noorwegen minder strenge vereisten inzake de bewijslast gelden, wanneer die geneesmiddelen niet bestemd zijn voor doorverkoop of andere distributie of afzet in IJsland, maar uitsluitend voor gebruik door personen die worden verzorgd in een medische instelling?
—

artikel 7 van de EER-Overeenkomst bepaalt: „De in de bijlagen bij deze Overeenkomst of in beschikkingen van het Gemengd Comité van de EER vermelde of vervatte besluiten zijn verbindend voor de overeenkomstsluitende partijen en maken deel uit van of worden opgenomen in hun interne rechtsorde, zulks op de volgende wijze: a) een met een EEG-Verordening overeenstemmend besluit wordt als zodanig opgenomen in de interne rechtsorde van de overeenkomstsluitende partijen; b) een met een EEG-Richtlijn overeenstemmend besluit laat aan de instanties van de overeenkomstsluitende partijen de vrijheid om de vorm, middelen en wijze van tenuitvoerlegging te kiezen.”;
1.

verklaart dat de Republiek IJsland zich, door in gebreke te blijven binnen de voorgeschreven termijn de maatregelen die noodzakelijk zijn voor de tenuitvoerlegging van de Richtlijn waarnaar wordt verwezen in de tweede alinea, van punt 1, onder a), van hoofdstuk XXIV van Bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2002/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 december 2002 tot wijziging van Richtlijn 97/68/EG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake maatregelen tegen de uitstoot van verontreinigende gassen en deeltjes door inwendige verbrandingsmotoren die worden gemonteerd in niet voor de weg bestemde mobiele machines), zoals bij Protocol 1 hierop aangepast aan de EER-Overeenkomst, goed te keuren of de Autoriteit daarvan in kennis te stellen, niet aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 2 van die Richtlijn en van artikel 7 van de EER-Overeenkomst heeft gehouden; en
—

In artikel 33 van het besluit is bepaald dat de EER-staat van de verbintenis „de verzekeringnemer niet [kan] beletten een overeenkomst te sluiten met een verzekeringsonderneming die volgens de voorwaarden van artikel 4 een vergunning heeft verkregen, voorzover deze overeenkomst niet in strijd is met de wettelijke bepalingen van algemeen belang die in de lidstaat van de verbintenis gelden”.
EUROPESE ECONOMISCHE RUIMTE
EVA-HOF
Beroep tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, ingesteld door Transportbedriftenes
Landsforening en Nor-Way Bussekspress AS op 18 september 2003 –– Zaak E-3/03
(2003/C 294/07)
Op 18 september 2003 werd bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen de Toezichthoudende Autoriteit van
de EVA door Transportbedriftenes Landsforening en Nor-Way Bussekspress AS, vertegenwoordigd doorAdvokat Jan Magne Langseth en Advokat fullmektig Gro Bergeius Andersen, Advokatfirmaet Schjødt,Dronning Mauds gt. 11, N-0201 Oslo, Noorwegen.
Verzoekers eisen dat het Hof:1. het besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 16 juli 2003 in zaak 140/03/COL
nietig verklaart; en
2. de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA verwijst in de kosten van verzoekers.
Verzoekers voeren aan dat het besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA in zaak
140/03/COL wordt gekenmerkt door inadequate motivering, fouten bij de beoordeling van feiten, mani-feste beoordelingsfouten en fouten bij de toepassing van het begrip staatssteun op grond van de EER-Overeenkomst, waaronder:
— het niet volgen van de overlegprocedure van artikel 2 bij Protocol 3 bij de Toezichtovereenkomst;— toepassing van artikel 5, lid 1, van Richtlijn 92/82/EEG, die geen deel uitmaakt van de EER-Over-
eenkomst;
— verkeerdelijk toepassen van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst en vaststellen dat het Noorse
concessiesysteem voor lijndiensten staatssteun inhoudt, onder toepassing van Verordening nr. 1161/69van de Raad gewijzigd bij Verordening nr. 1893/91 van de Raad; en
— het niet rekening houden met artikel 59 van de EER-Overeenkomst.NL C 294/12 Publicatieblad van de Europese Unie 4.12.2003
Verzoek om een advies van het EVA-Hof, ingediend door de Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (/administratieve rechtbank van het Vorstendom Liechtenstein) overeenkomstig een uitspraak van deze rechtbank van 13 juni 2000, in de zaak van Dr. Johann Brändle

(Zaak E-4/00)

(2001/C 49/11)

Op 21 juni 2000 heeft de griffie van het EVA-Hof een verzoek om een advies ontvangen van de Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (/administratieve rechtbank van het Vorstendom Liechtenstein), overeenkomstig een uitspraak van deze rechtbank van 13 juni 2000, in de zaak van Dr. Johann Brändle, met betrekking tot de volgende vraag:

Is de "één-praktijkregel" die uit hoofde van het nationaal recht van Liechtenstein zonder uitzondering geldt voor alle geneesheren, inzonderheid artikel 9, lid 1, van de verordening van 8 november 1988 inzake de medische beroepen, luidende "het is een geneesheer uitsluitend toegestaan zijn beroep op zelfstandige basis uit te oefenen, als enig beroepsbeoefenaar of in samenwerking met anderen, indien hij hiertoe een vergunning bezit en indien hij in de betrokken praktijk voor eigen rekening werkzaam is. Het is een geneesheer niet toegestaan om, als enig beroepsbeoefenaar of in samenwerking met anderen, meer dan één praktijk te voeren", verenigbaar met de EER en/of de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER-Overeenkomst) van 2 mei 1992?
Verzoek aan het Hof van Justitie van de EVA, ingediend door Oslo byrett (stadsrechtbank Oslo) bij beschikking van deze rechtbank van 14 mei 1998, om een advies in de zaak Blyth Software Ltd tegen AlphaBit AS (Zaak E-4/98) (98/C 331/10)

Bij beschikking van 14 mei 1998, ter griffie van het Hof ontvangen op 2 juni 1998, verzocht Oslo byrett (stadsrechtbank Oslo), Noorwegen, om een advies in de zaak Blyth Software Ltd tegen AlphaBit AS betreffende de volgende vragen:

1. Is een nationaal procedurevoorschrift dat een Noorse rechtbank machtigt op verzoek van een verweerder te beslissen dat een onderneming die in een andere EVA-staat dan Noorwegen is gevestigd (haar domicilie heeft) een zekerheid ter dekking van de kosten moet stellen wanneer zij een actie instelt tegen een onderneming die in Noorwegen is gevestigd (haar domicilie heeft), wanneer een dergelijke zekerheid niet kan worden geëist van rechtspersonen die in Noorwegen zijn gevestigd (hun domicilie hebben), als onverenigbaar met artikel 4 van de EER-Overeenkomst te beschouwen?

2. Moet artikel 4 van de EER-Overeenkomst, als een dergelijke eis als uitgangsstelling niet verenigbaar is met de EER-Overeenkomst, niettemin in die zin worden uitgelegd dat de eis een zekerheid ter dekking van kosten te stellen gerechtvaardigd kan zijn, gelet op de nagestreefde doelstellingen en de objectieve beginselen die aan de wet ten grondslag
1.

Artikel 1, lid 2, van Richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten, en met name de term “tot stand brengen”, moet aldus worden uitgelegd dat niet noodzakelijk wordt uitgegaan van rechtstreekse betrokkenheid van de agent bij het plaatsen van bestellingen van klanten bij de principaal, of dat een scenario van rechtstreekse bestellingen van klanten bij de principaal is uitgesloten.
1.

De laatste alinea van artikel 16 van Richtlijn 2006/73/EG van de Commissie van 10 augustus 2006 tot uitvoering van Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de door beleggingsondernemingen in acht te nemen organisatorische eisen en voorwaarden voor de bedrijfsuitoefening en wat betreft de definitie van begrippen voor de toepassing van genoemde richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat een beleggingsonderneming in samengevatte vorm mededeling mag doen van de essentiële voorwaarden van de regelingen voor vergoedingen, provisies of niet-geldelijke voordelen, mits de beleggingsonderneming vóór de verrichting van een beleggings- of nevendienst duidelijk heeft medegedeeld aan de cliënt dat dergelijke inducements worden betaald aan of ontvangen van derden; zich ertoe heeft verbonden nadere bijzonderheden te verstrekken op verzoek van de cliënt; en deze verplichting nakomt. Mededeling in samengevatte vorm overeenkomstig artikel 26 mag gebeuren in algemene of vooraf geformuleerde voorwaarden, mits elke individuele cliënt de informatie met betrekking tot de specifieke beleggingsdienst ontvangt en de informatie de cliënt voldoende basis biedt om met kennis van zaken beleggingsbeslissingen te nemen.
ARREST VAN HET HOF

van 10 december 2020

in zaak E-13/19

Hraðbraut ehf./Het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, Verzlunarskóli Íslands ses., Tækniskólinn ehf., en Menntaskóli Borgarfjarðar ehf.

(Overheidsopdrachten – Richtlijn 2014/24/EU – overheidsopdracht voor diensten –Artikel 37 EER — Begrip “diensten” — Hoger secundair onderwijs)

(2021/C 113/06)

In zaak E-13/19 Hraðbraut ehf./Het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, Verzlunarskóli Íslands ses., Tækniskólinn ehf., en Menntaskóli Borgarfjarðar ehf. – VERZOEK aan het Hof op grond van artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door het Comité Klachten over Overheidsopdrachten (Kærunefnd útboðsmála) betreffende de uitlegging van Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG, en met name artikel 2, lid 1, punt 9, en artikel 74, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Bernd Hammermann, rechters, op 10 december 2020 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Contracten met kenmerken als beschreven in het verzoek, die geen betrekking hebben op het verrichten van diensten in de zin van Richtlijn 2014/24/EU, zijn geen overheidsopdrachten voor diensten in de zin van artikel 2, lid 1, punt 9, van die richtlijn.
1.

Stelt vast dat het Koninkrijk Noorwegen, in het kader van een in 2015 door de gemeente Kristiansand uitgeschreven aanbesteding voor de bouw en de exploitatie van een parkeergarage onder Torvet in Kristiansand, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, waarnaar wordt verwezen in punt 2 van bijlage XVI bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, door na te laten: i) overeenkomstig de wettelijke vereisten van artikel 58, lid 3, van de richtlijn in de gehele EER een aankondiging van een opdracht te publiceren; ii) in strijd met artikel 58, lid 2, van de richtlijn junctis artikel 1, punt 14, van de richtlijn en Verordening (EG) nr. 2195/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende de gemeenschappelijke woordenlijst overheidsopdrachten (CPV), waarnaar wordt verwezen in punt 6a van bijlage XVI bij de EER-overeenkomst, een volledige en voldoende nauwkeurige reeks CPV-codes te gebruiken, en iii) de minimumtermijn voor de indiening van aanvragen in het kader van een gunningsprocedure, als voorgeschreven in artikel 59 van de richtlijn, in acht te nemen.