ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ARREST VAN HET HOF

van 15 juli 2021

in zaak E-9/20

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen

(Vrij verkeer van werknemers – Vrijheid van vestiging – Verordening (EU) nr. 492/2011 – Gecombineerde vereisten inzake woonplaats en nationaliteit voor directieleden – Algemeen directeur – Bestuursleden – Consistentie)

(2021/C 426/08)

In zaak E-9/20, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen –VERZOEK tot vaststelling dat, door het handhaven van verschillende vereisten inzake nationaliteit en/of woonplaats die in het Noorse vennootschapsrecht zijn vastgesteld met betrekking tot personen die bepaalde leidinggevende functies vervullen in vennootschappen die in Noorwegen zijn opgericht en geregistreerd, het Koninkrijk Noorwegen zijn verplichtingen uit hoofde van de artikelen 31 en 28 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, alsook uit hoofde van artikel 1, lid 1, van Verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president, Per Christiansen en Bernd Hammermann (rechter-rapporteur), rechters, op 15 juli 2021 een arrest gewezen, waarvan het dictum luidt als volgt:

1. Stelt vast dat, door het handhaven van delen 6-11(1) en 6-36(2) van het Besluit inzake naamloze vennootschappen, delen 6-11(1) van het Besluit inzake besloten vennootschappen en delen 7-5 en 8-4(5) van het Besluit inzake financiële ondernemingen, het Koninkrijk Noorwegen zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 31 van de EER-Overeenkomst niet nagekomen.

2. Het verzoek wordt verworpen voor het overige.
2.

Iedere verblijfsperiode op grond van en in overeenstemming met de voorwaarden van artikel 7, leden 1 en 2, van Richtlijn 2004/38/EG door een EER-onderdaan in een andere EER-staat dan de EER-staat van herkomst, waarin de EER-onderdaan een gezinsleven heeft opgebouwd of bestendigd met een onderdaan van een derde land, creëert voor de onderdaan van een derde land een afgeleid verblijfsrecht wanneer de EER-onderdaan terugkeert naar de EER-staat van herkomst. Het begrip verblijf moet aldus worden uitgelegd dat het redelijke perioden van afwezigheid toestaat die al dan niet werkgerelateerd zijn, en die qua duur niet in strijd en niet onverenigbaar zijn met een daadwerkelijk verblijf. Dit laat artikel 35 van Richtlijn 2004/38/EG onverlet. Dat een EER-onderdaan bewust voor zichzelf een situatie creëert die hem of haar een verblijfsrecht in een andere EER-staat verleent, is op zich echter geen voldoende grond om aan te nemen dat er sprake is van misbruik.
2.

De gepensioneerde heeft het recht aanvragen tot vergoeding rechtstreeks in te dienen bij de bevoegde instelling in de EER-staat krachtens wiens wetgeving het pensioen wordt uitgekeerd, met name, maar niet uitsluitend, als de staat waar hij woont, de vergoeding heeft geweigerd. Overeenkomstig artikel 22, lid 1, van Verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels en artikel 76, lid 4, van Verordening (EG) nr. 883/2004 mag het feit dat de bevoegde instelling geen informatie betreffende de te volgen procedure ter beschikking van de gepensioneerde stelt, in geen geval afbreuk doen aan de rechten van de gepensioneerde ten aanzien van de instelling.
ARREST VAN HET HOF

van 24 april 2018

in zaak E-7/17

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Richtlijn 2014/29/EU)

(2018/C 280/04)

In zaak E-7/17, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om een verklaring dat IJsland, door het niet aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting van het besluit waarnaar verwezen wordt in punt 6f van hoofdstuk VIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2014/29/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake het op de markt brengen van drukvaten van eenvoudige vorm), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, in zijn nationaal recht, of in elk geval door deze maatregelen niet aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA mee te delen, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president en rechter-rapporteur, Per Christiansen en Bernd Hammermann, rechters, op 24 april 2018 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart dat IJsland, door het niet binnen de vastgestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 6f van hoofdstuk VIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2014/29/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake het op de markt brengen van drukvaten van eenvoudige vorm), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.
ARREST VAN HET HOF

van 17 september 2018

in zaak E-10/17

Nye Kystlink AS tegen Color Group AS en Color Line AS

(Artikel 53 EER-overeenkomst — Artikel 54 EER-overeenkomst — Gelijkwaardigheidsbeginsel — Doeltreffendheidsbeginsel — Nationale regels verjaringstermijn voor instellen schadevorderingen)

(2018/C 459/16)

In zaak E-10/17, Nye Kystlink AS tegen Color Group AS en Color Line AS — VERZOEK aan het Hof, overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, door Borgarting lagmannsrett (gerechtshof Borgarting) betreffende de uitlegging van de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid in het kader van nationale regels inzake de verjaringstermijnen voor het instellen van vorderingen in gevallen waarin op grond van de artikelen 53 en 54 van de Overeenkomst betreffende Europese Economische Ruimte geldboeten zijn opgelegd, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president en rechter-rapporteur, Per Christiansen en Bernd Hammermann, rechters, op 17 september 2018 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

1. Het gelijkwaardigheidsbeginsel vereist dat een nationale verjaringsregel die een afzonderlijke verjaringstermijn van één jaar vaststelt om een vordering in te stellen tot vergoeding van schade voortvloeiend uit een strafbaar feit dat is komen vast te staan na een in kracht van gewijsde gegaan strafvonnis, overeenkomstig moet worden toegepast met betrekking tot een schadevordering voor inbreuken op de artikelen 53 en 54 van de EER-overeenkomst die zijn komen vast te staan na een eindbeschikking van de Toezichthoudende Autoriteit waarbij een geldboete is opgelegd, voor zover die vergelijkbaar zijn wat hun voorwerp, oorzaak en voornaamste kenmerken betreft.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 189/49

ARREST VAN HET HOF

van 16 november 2016

in zaak E-4/16

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen

(Niet-uitvoering van een niet-nakomingsarrest van het Hof — Artikel 33 Toezichtovereenkomst — Maatregelen nodig ter uitvoering van een arrest van het Hof)

(2017/C 189/13)

In zaak E-4/16, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen — VERZOEK om een verklaring dat het Koninkrijk Noorwegen, door het niet binnen de vastgestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof van 2 december 2013 in zaak E-13/13 (Toezichthoudende Autoriteit van de EVA/Noorwegen), de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten uit hoofde van artikel 33 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, president, en Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 16 november 2016 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen, door het niet binnen de vastgestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof van 2 december 2013 in zaak E-13/13 (Toezichthoudende Autoriteit van de EVA/Noorwegen), de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten uit hoofde van artikel 33 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie.
1.

Wanneer een orgaan dat de prestaties verschuldigd is, krachtens de door dit orgaan toegepaste wetgeving, in de rechten treedt of een onmiddellijk recht heeft ten opzichte van een derde die aansprakelijk is voor schade ingetreden in een andere EER-staat, verlangt artikel 93, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 1408/71 dat andere EER-staten die rechten erkennen zoals bepaald in het recht van de EER-staat waaraan dat orgaan is onderworpen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 18/26

ARREST VAN HET HOF

van 1 februari 2016

in zaak E-20/15

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-nakoming van verplichtingen door een EER-/EVA-staat — Niet-omzetting — Richtlijn 2013/10/EU tot wijziging van Richtlijn 75/324/EEG betreffende aerosols)

(2017/C 18/10)

In zaak E-20/15, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om een verklaring dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van hoofdstuk VIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2013/10/EU van de Commissie van 19 maart 2013 tot wijziging van Richtlijn 75/324/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende aerosols teneinde de etiketteringsvoorschriften ervan aan te passen aan Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels), zoals aangepast aan de Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 3 van het besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 1 februari 2016 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van hoofdstuk VIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2013/10/EU van de Commissie van 19 maart 2013 tot wijziging van Richtlijn 75/324/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende aerosols teneinde de etiketteringsvoorschriften ervan aan te passen aan Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels), zoals aangepast aan de overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 3 van het besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 108/14

ARREST VAN HET HOF

van 29 juli 2016

in zaak E-31/15

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-voldoen van een EVA-staat aan zijn verplichtingen — Niet-omzetting — Richtlijn 2011/77/EU tot wijziging van Richtlijn 2006/116/EG betreffende de beschermingstermijn van het auteursrecht en van bepaalde naburige rechten)

(2017/C 108/12)

In zaak E-31/15, de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om vast te stellen dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren of kennis geven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting van het besluit waarnaar is verwezen onder het streepje van punt 9f van bijlage XVII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2011/77/EU van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2011 tot wijziging van Richtlijn 2006/116/EG betreffende de beschermingstermijn van het auteursrecht en van bepaalde naburige rechten), aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 29 juli 2016, een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. stelt vast dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting van het besluit waarnaar is verwezen onder het streepje van punt 9f van bijlage XVII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2011/77/EU van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2011 tot wijziging van Richtlijn 2006/116/EG betreffende de beschermingstermijn van het auteursrecht en van bepaalde naburige rechten), aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 422/7

ARREST VAN HET HOF

van 28 september 2015

in zaak E-6/15

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen

(Niet-nakoming door EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Vrij verrichten van diensten — Richtlijn 2006/123/EG betreffende diensten op de interne markt — Lokale vergunningplicht voor bouwwerken)

(2016/C 422/06)

In zaak E-6/15, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen — VERZOEK om te verklaren dat het Koninkrijk Noorwegen, door het handhaven van sectie 20-1, tweede alinea, en sectie 22-3 van de Wet inzake bouwplanning, gelezen in samenhang met de secties 9-1 tot en met 9-4 en sectie 11-1 van de Bouwverordening, op grond waarvan ondernemingen die bouwwerkzaamheden uitvoeren, ertoe verplicht zijn om vóór de start van hun werkzaamheden goedkeuring te verkrijgen van de plaatselijke autoriteiten, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 16 van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van bijlage X bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt), of subsidiair artikel 36 van de EER-overeenkomst, niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 28 september 2015 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen, door het handhaven van sectie 20-1, tweede alinea, en sectie 22-3 van de Wet inzake bouwplanning, gelezen in samenhang met de secties 9-1 tot en met 9-4 en sectie 11-1 van de Bouwverordening, op grond waarvan ondernemingen die bouwwerkzaamheden uitvoeren, ertoe verplicht zijn om vóór de start van hun werkzaamheden goedkeuring te verkrijgen van de plaatselijke autoriteiten, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 16 van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van bijlage X bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt), niet is nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 131/8

ARREST VAN HET HOF

van 24 september 2014

in zaak E-5/14

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-nakoming van verplichtingen door een EER-staat — Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen)

(2015/C 131/08)

In zaak E-5/14, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om een verklaring dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen of het niet onverwijld kennis geven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 32ff van hoofdstuk V van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte („EER-overeenkomst”), te weten Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 40 van de richtlijn en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, president, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 24 september 2014 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart dat IJsland, door het niet vaststellen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 32ff van hoofdstuk V van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 40 van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 201/8

ARREST VAN HET HOF

van 28 januari 2015

in zaak E-14/14

Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

(Niet-nakoming van verplichtingen door een overeenkomstsluitende partij — Niet-omzetting — Richtlijn 2009/48/EG betreffende de veiligheid van speelgoed)

(2015/C 201/08)

In zaak E-14/14, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om een verklaring dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen en/of het niet onverwijld kennis geven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1a van hoofdstuk XXIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 betreffende de veiligheid van speelgoed), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij en bij Besluit nr. 127/2012 van het Gemengd Comité van 13 juli 2012, zijn verplichtingen uit hoofde van het eerstbedoelde besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, president, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 28 januari 2015 een arrest gewezen waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. Verklaart dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1a van hoofdstuk XXIII van bijlage II bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 betreffende de veiligheid van speelgoed), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij en bij Besluit nr. 127/2012 van het Gemengd Comité van 13 juli 2012, zijn verplichtingen uit hoofde van het eerstbedoelde besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.
1.

Verklaart dat door nationale bepalingen te handhaven die bepalen dat voor in het buitenland ingeschreven geleasede motorvoertuigen die door inwoners van Noorwegen tijdelijk in Noorwegen worden ingevoerd, volledige registratierechten verschuldigd zijn, zonder dat de betrokkene enig recht op ontheffing of terugbetaling heeft wanneer het voertuig niet in feite hoofdzakelijk permanent in Noorwegen wordt gebruikt of voor een dergelijk gebruik is bestemd, het Koninkrijk Noorwegen de krachtens artikel 36 van de EER-overeenkomst op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.
Het verschil in behandeling dat voortvloeit uit afdeling 10-60 van de Belastingwet is fiscaal nadelig voor ingezeten belastingplichtigen die onder de wetgeving op de gecontroleerde buitenlandse vennootschappen vallen, die tot gevolg heeft dat hun vrijheid van vestiging wordt belemmerd, doordat zij ervan worden afgebracht om een dochteronderneming op te richten, te verwerven of te behouden in een EER-staat waar deze tegen een laag tarief wordt belast. Er is derhalve sprake van een beperking van de vrijheid van vestiging in de zin van de artikelen 31 en 34 EER. Indien het fiscaal nadeel als gevolg van de gedifferentieerde behandeling van ingezeten belastingplichtigen uit hoofde van afdeling 10-60 van dien aard is dat de begunstigden worden belemmerd om middelen te investeren in een andere EER-staat, zonder invloed op het bestuur van en de zeggenschap over een onderneming te willen uitoefenen, en om deel te nemen aan het kapitaalverkeer van persoonlijke aard, vormt dit een beperking van het vrije verkeer van kapitaal in de zin van artikel 40 EER en bijlage XII bij de EER-overeenkomst.

Voorts vormt een regel van nationaal recht die tot gevolg heeft dat persoonlijke deelnemers aan een gecontroleerde buitenlandse vennootschap, anders dan deelnemers aan vergelijkbare binnenlandse entiteiten, in een andere EER-staat niet kunnen ontsnappen aan de uit de Noorse CFC-regels voortvloeiende economische dubbele belasting, een beperking van de vrijheid van vestiging in de zin van de artikelen 31 en 34 EER of, afhankelijk van de beoordeling van de nationale rechter, van het vrije verkeer van kapitaal, wat in beginsel verboden is door artikel 40 EER.
1.

Wanneer een kredietovereenkomst is gekoppeld aan een consumentenprijsindex, is het niet verenigbaar met Richtlijn 87/102/EEG om de totale kosten van het krediet en het jaarlijkse kostenpercentage te berekenen op basis van een inflatie van 0 % wanneer het bij het aangaan van de lening bekende inflatiepercentage niet 0 % was. Het is aan de nationale rechter om, rekening houdend met alle omstandigheden van de zaak, de rechtsgevolgen van en de rechtsmiddelen tegen dergelijke onjuiste informatie te beoordelen, op voorwaarde dat het beschermingsniveau waarin Richtlijn 87/102/EEG voorziet, zoals uitgelegd door het Hof, niet in gevaar wordt gebracht. Ingeval de verwijzende rechter de contractuele bedingen over de indexering van periodieke terugbetalingen van de betrokken consumentenlening niet als dwingende wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen in de zin van artikel 1, lid 2, van Richtlijn 93/13/EEG beschouwt, luiden de antwoorden van de volgende vragen als volgt.