ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA Nr. 71/94/COL van 27 juni 1994 betreffende de status van Noorwegen ten aanzien van infectieuze hematopoïetische necrose en virale hemorragische septikemie

DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,

Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, als gewijzigd bij het Protocol tot aanpassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, met name op artikel 17, en Protocol nr. 1, lid 4, onder d),

Gelet op het in hoofdstuk I, punt 5, van bijlage I bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte bedoelde besluit inzake veterinairrechtelijke voorschriften voor het in de handel brengen van aquicultuurdieren en aquicultuurprodukten (Richtlijn 91/67/EEG van de Raad, hierna "Besluit Aquicultuur" te noemen), met name op artikel 5,

Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, als gewijzigd bij het Protocol tot aanpassing van de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, met name op artikel 5, lid 2, onder d), en Protocol nr. 1, artikel 1, onder e),

Overwegende dat een EVA-Staat voor één of meer continentale gebieden en kustgebieden de status kan verkrijgen van erkend gebied dat vrij is van bepaalde ziekten waarmee vis en weekdieren kunnen worden besmet;

Overwegende dat Noorwegen bij schrijven van 3 mei 1994 de nodige bewijsstukken heeft overgelegd om zijn grondgebied, ten aanzien van infectieuze hematopoïetische necrose (IHN) en virale hemorragische septikemie (VHS) de status te verlenen van erkend gebied, en mededeling heeft gedaan van de nationale voorschriften om erop toe te zien dat aan de voorwaarden voor het behoud van de erkenning wordt voldaan;

Overwegende dat aan Noorwegen bijgevolg, ten aanzien van IHN en VHS, de status van erkend continentaal gebied en erkend kustgebied moet worden verleend;

Overwegende dat de in dit besluit vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Veterinair Comité van de EVA dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA bijstaat,

BESLUIT:

1. Aan Noorwegen wordt ten aanzien van infectieuze hematopoïetische necrose en virale hemorragische septikemie de status van erkend continentaal gebied en erkend kustgebied verleend.

2. Dit besluit treedt in werking op 1 juli 1994.

3. Dit besluit is gericht tot de EVA-Staten.

4. Van dit besluit is de tekst in de Engelse taal authentiek.

Gedaan te Brussel, 27 juni 1994.

Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

Pekka SÄILÄ

Lid van het College
Mededeling van het Koninkrijk Noorwegen overeenkomstig het in punt 12 van bijlage IV bij de EER-Overeenkomst bedoelde besluit betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruik maken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de produktie van koolwaterstoffen (1) (96/C 169/08)

De instantie die op grond van artikel 10 van Richtlijn 94/22/EG bevoegd is productielicenties op het Noorse Continentaal Plat te verlenen en het gebruik daarvan en de daarop betrekking hebbende wetgeving te controleren is

Het Noorse Ministerie van Industrie en Energie

P.O. Box 8148 Dep

0033 Oslo

Noorwegen.

De instantie die bevoegd is voor het toezicht op de veiligheid en de werkomgeving en de daarop betrekking hebbende wetgeving is:

Het Ministerie voor Lokaal Bestuur en Arbeid

P.O. Box 8112 Dep

0032 Oslo

Noorwegen.

(1) Richtlijn 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 (PB nr. L 164 van 30. 6. 1994, blz. 3).
2.

de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA in de kosten van de procedure te verwijzen. Feiten en argumenten: — Eviny AS (“de verzoeker”) is een Noorse vennootschap voor hernieuwbare energie naar Noors recht die elektriciteit produceert en distribueert in West-Noorwegen. — Besluit nr. 161/22/COL (“de bestreden beslissing”) werd vastgesteld na een klacht van Nelfo, een Noorse handelsvereniging, van 11 mei 2017. De klacht betrof staatssteun verleend door de gemeente Bergen. — De bestreden maatregelen betreffen overcompensatie van exploitatie- en onderhoudskosten en kapitaalkosten voor straatverlichtingsinfrastructuur in Bergen. — De verzoeker vordert de nietigverklaring van de bestreden beslissing en baseert haar verzoek op de volgende middelen: — de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt bij de toepassing van het begrip onderneming door tot de conclusie te komen dat de eigendom en de exploitatie van straatverlichting een economische activiteit is; — de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door te concluderen dat de verzoeker een economisch voordeel heeft genoten door overcompensatie; — er is geen verstoring van de mededinging of beïnvloeding van het handelsverkeer; — de vermeende steun moet worden beschouwd als bestaande steun die niet moet worden terugbetaald; en — de bestreden beslissing is gebaseerd op een ontoereikend onderzoek van de feiten en bevat geen behoorlijke motivering. Dit is in strijd met artikel 16 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie.
(6)

Indien vraag 3 ontkennend wordt beantwoord, is artikel 4, 6 of 7 van Richtlijn 2004/38/EG van toepassing in een situatie waarin een werkloze tijdelijk in een andere EER-staat verblijft? Indien artikel 4, 6 of 7 van toepassing is en tegen de staat van herkomst kan worden ingeroepen, worden, voor zover van toepassing, dezelfde vragen gesteld als in de vragen 3 tot en met 5.
1.

Volgt uit Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming), of uit een andere bepaling van het EER-recht dat een algemene procedure op tegenspraak om een klacht te behandelen in het kader van de algemene verordening gegevensbescherming, kan worden gevoerd zonder dat de naam en het adres van de klager in de klachtenprocedure worden bekendgemaakt? Als het antwoord op de vraag bevestigend luidt, is het in dit geval noodzakelijk dat een legitieme reden voor de anonimisering op zijn minst op het eerste gezicht blijkt of zijn geen redenen vereist voor de anonimisering?
I/1.

Is het verenigbaar met Richtlijn 2009/110/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het prudentieel toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld (de richtlijn elektronisch geld) dat elektronisch geld wordt uitgegeven tegen een andere waarde dan de nominale waarde in ruil voor ontvangen geld in de periode tussen de uitgifte (artikel 11, lid 1) en de terugbetaling (artikel 11, lid 2), mits de terugbetaling (artikel 11, lid 2) ten minste tegen de nominale waarde plaatsvindt?
—

Marine Harvest voert aan dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA over de nodige bevoegdheid beschikt om na te gaan of steun voor de productie en de afzet van visserij- en aquacultuurproducten verenigbaar is met de EER-overeenkomst, en om toezicht uit te oefenen, overeenkomstig artikel 62 van de EER-overeenkomst, conform Protocol nr. 26 van de EER-overeenkomst, en voorts dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA verplicht is een dergelijk toezicht uit te oefenen overeenkomstig hetzelfde artikel.
1.

Vast te stellen dat het Vorstendom Liechtenstein zijn verplichtingen uit hoofde van de artikelen 9, 10, 13 en 16 van het besluit bedoeld in punt 1 van bijlage X bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, alsmede, voor zover vestiging en de verrichting van grensoverschrijdende diensten buiten het toepassingsgebied van voornoemd besluit vallen, de artikelen 31 en 36 van de EER-overeenkomst, niet is nagekomen: a) door artikel 7 van de Liechtensteinse handelswet te handhaven, houdende een stelsel van voorafgaande vergunning voor ondernemingen die voornemens zijn zich in Liechtenstein te vestigen, en b) door artikel 8, lid 1, van de Liechtensteinse handelswet te handhaven, voor zover hierin aan het verlenen van een voorafgaande vergunning aan ondernemingen die voornemens zijn zich in Liechtenstein te vestigen, voorwaarden worden gesteld die duidelijk noch ondubbelzinnig zijn (namelijk de verplichting om over het nodige personeel te beschikken en de verplichting om de Duitse taal voldoende te beheersen), en c) door er niet voor te zorgen dat vereisten die gelijkwaardig of gezien hun doel in wezen vergelijkbaar zijn met vereisten waaraan de dienstverrichter al in een andere EER-staat of in dezelfde EER-staat onderworpen is in de procedure voor voorafgaande vergunning voor ondernemingen die zich in Liechtenstein wensen te vestigen, niet overlappen en dat de procedure en formaliteiten voor het in de handelswet neergelegde vergunningstelsel duidelijk worden vastgesteld, en d) door artikel 21 van de Liechtensteinse handelswet te handhaven, houdende een stelsel van voorafgaande vergunning voor ondernemingen die grensoverschrijdende diensten in Liechtenstein wensen te verrichten.
—

Het verzoek betreft het feit dat IJsland op 9 september 2014 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 9 juli 2014 tot hem had gericht en dat betrekking had op de niet-omzetting in het nationale recht van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 104/2013 van de Commissie van 4 februari 2013 houdende wijziging van Verordening (EU) nr. 185/2010 voor wat betreft beveiligingsonderzoeken van passagiers en andere personen door middel van apparatuur voor detectie van explosievensporen (ETD), in combinatie met draagbare metaaldetectieapparatuur (HHMD), waarnaar is verwezen in punt 66he van bijlage XIII bij de EER-overeenkomst en zoals aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „het besluit” genoemd).
—

Dit verzoek betreft het feit dat de Republiek IJsland op 3 september 2013 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot haar had gericht op 3 juli 2013 en dat betrekking had op de niet-omzetting in nationaal recht van Richtlijn 2008/43/EG van de Commissie van 4 april 2008 tot instelling van een systeem voor de identificatie en de traceerbaarheid van explosieven voor civiel gebruik overeenkomstig Richtlijn 93/15/EEG van de Raad („het besluit”), waarnaar wordt verwezen in punt 5 van hoofdstuk XXIX van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, zoals aangepast aan die Overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij.
—

Verzoekster, Kimek Offshore, maakt deel uit van Kimek Group. Kimek Offshore is een dienstenbedrijf in de olie- en gassector dat voornamelijk lassers, pijplassers, technici en ingenieurs ter beschikking stelt. De administratie en het beheer bevinden zich in Kirkenes, Noorwegen.
4.

Indien de eerste of derde hoofdvraag bevestigend wordt beantwoord: houden de Noorse regels inzake gecontroleerde buitenlandse vennootschappen (CFC) een of meer beperkingen in van de vrijheid van vestiging of van het recht op vrij verkeer van kapitaal?
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 324/12

Verzoek van 21 mei 2012 van Borgarting lagmannsrett om een advies van het EVA-Hof, in de zaak Staten v/Arbeidsdepartementet tegen Stig Arne Johnsson

(Zaak E-3/12)

2012/C 324/10

Bij schrijven van 21 mei 2012 van Borgarting lagmannsrett (Hof van Beroep van Borgarting) is bij het EVA-Hof een verzoek ingediend, dat ter griffie van het Hof is binnengekomen op 29 mei 2012, om een advies in de zaak Staten v/Arbeidsdepartementet tegen Stig Arne Johnsson, betreffende onderstaande vraag:

Wanneer volgens de nationale wetgeving onder meer vereist is dat een persoon daadwerkelijk verblijft in de staat om recht te hebben op een werkloosheidsuitkering, is het dan verenigbaar met artikel 71, lid 1, onder b), van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad, om een voortgezet verblijf in de bevoegde staat (de staat van de laatste dienstbetrekking) te eisen om dergelijke uitkeringen van deze staat te verkrijgen, ook in het geval van een volledige werkloze die daar gedurende zijn laatste dienstbetrekking als „onechte” grensarbeider verbleef?

Is het voor het antwoord op deze vraag van belang of:

1. de werkloze in een land dichtbij de bevoegde staat (de staat van de laatste dienstbetrekking) woont, zodat deze persoon zich in de praktijk bij het werkloosheidsbureau van die staat kan aanmelden, zelfs indien hij daar niet verblijft?
2.

Is het voor het antwoord op vraag 1 van belang of de EU-burger met permanent verblijfsrecht vóór het bereiken van de pensioenleeftijd als werknemer of zelfstandige heeft gewerkt in de ontvangende lidstaat?
1.

Is het in strijd met artikel 11 of artikel 16, lid 1, van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, dat een overeenkomstsluitende partij in haar wettelijke of bestuursrechtelijke voorschriften bepaalt, dat een orgaan dat een staatsmonopolie op de detailverkoop van alcohol bezit, mag weigeren in zijn winkels alcoholische dranken die stimulerende stoffen zoals cafeïne bevatten, te verkopen?
2.

In de veronderstelling dat er sprake is van een beperking: welke criteria zijn doorslaggevend om te bepalen of een aanprijzingsverbod, dat als doel heeft het publiek in het algemeen en jongeren in het bijzonder minder tabak te doen gebruiken, passend en noodzakelijk is in het kader van de volksgezondheid?
—

Verzoekster voert aan dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA: — haar verplichting om de formele onderzoeksprocedure in te leiden, niet is nagekomen; — artikel 59, lid 2, en artikel 61, lid 1, EER, verkeerd heeft uitgelegd en toegepast; — artikel 16 van de Overeenkomst betreffende de Toezichthoudende Autoriteit en het Hof heeft geschonden inzake de motiveringsverplichting en de beginselen van behoorlijk bestuur, in het bijzonder de verplichting om een onpartijdig en zorgvuldig onderzoek van de zaak te voeren.
—

Op 25 februari 2004 heeft de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA beschikking nr. 21/04/COL gegeven waarin zij tot de bevinding kwam dat de fiscale maatregelen staatssteun vormden in de zin van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst, dat de steun op procedurele gronden onrechtmatig was omdat geen aanmelding had plaatsgevonden, en dat de steun met de werking van de EER-Overeenkomst onverenigbaar was.
Beroep tegen het Koninkrijk Noorwegen, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 10 april 2000

(Zaak E-3/00)

(2000/C 165/07)

Op 10 april 2000 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen het Koninkrijk Noorwegen door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Peter Dryberg, optredend als gemachtigde van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Trierstraat 74, B-1040 Brussel.

Verzoekster eist dat het Hof:

1. verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 11 van de EER-overeenkomst niet heeft nagekomen omdat het zijn wetgeving zo toepast dat in andere lidstaten rechtmatig geproduceerde en in de handel gebrachte cornflakes die verrijkt werden met 1 mg thiamine, 1 mg riboflavine, 10 mg niacine en 7 mg ijzer (per 100 ), niet in Noorwegen mogen worden geïmporteerd of in de handel gebracht;

2. het Koninkrijk Noorwegen verwijst in de kosten van de procedure.

Feiten en argumenten:

- Krachtens artikel 11 van de EER-overeenkomst zijn kwantitatieve invoerbeperkingen en alle maatregelen van gelijke werking verboden, tenzij een dergelijke maatregel gerechtvaardigd is op grond van artikel 13 van de EER-overeenkomst.

- Door een aanvraag voor een importvergunning van cornflakes, die verrijkt werden met 1 mg thiamine, 1 mg riboflavine, 10 mg niacine en 7 mg ijzer (per 100 g), te weigeren heeft Noorwegen, volgens verzoekster, artikel 11 van de EER-overeenkomst niet nageleefd.

- Verzoekster voert aan dat voor dit verbod geen rechtvaardiging te vinden is in artikel 13 van de EER-overeenkomst betreffende redenen van volksgezondheid, aangezien er geen bewijs is dat het verrijkte product een gezondheidsrisico inhoudt.
Beroep op 7 mei 1994 ingesteld door Alexander Flandorfer Friedman, Erna Flandorfer Friedman en GFG Bau Dachdecker Spengler GmbH tegen Republiek Oostenrijk (94/C 250/05)

Op 7 mei 1994 werd door Alexander Flandorfer Friedman, Sloveens onderdaan, Erna Flandorfer Friedman, beiden wonende te Wenen (Oostenrijk) en GFG Bau Dachdecker Spengler GmbH, Wenen, bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen Republiek Oostenrijk. Verzoekers voerden aan dat de eerste verzoeker een permanente verblijfsvergunning in Oostenrijk werd geweigerd.

Verzoekers vragen veroordeling van verweerder wegens inbreuk op:

a) de artikelen 6 en 7, artikel 28, leden 1 tot en met 3, en de artikelen 31 en 34 van de EER-Overeenkomst, de artikelen 10 en 11 van Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad en artikel 4, lid 4, van Richtlijn 68/360/EEG van de Raad, alsmede

b) verzoekers rechten op het vrije verkeer van personen overeenkomstig de artikelen 31 en 34 van de EER-Overeenkomst en artikel 8, lid 1, en artikel 12 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

Verzoekers vragen eveneens vergunning om kosteloos te procederen, onder meer inhoudende de toewijzing van een advocaat.
3.

Een wijziging in materiële zin voor de toepassing van artikel 32 van Richtlijn 2004/38/EG is een wijziging die de grond voor het oorspronkelijke besluit uit hoofde van hoofdstuk VI van de richtlijn tot beperking van het vrije verkeer op basis van het gedrag van de betrokkene wegneemt. Er mag niet van worden uitgegaan dat er geen wijziging in materiële zin in het persoonlijke gedrag zal plaatsvinden, en elke aanvraag moet per geval worden beoordeeld. Er moet rekening worden gehouden met alle factoren die een wijziging in materiële zin in het persoonlijke gedrag kunnen aantonen. Dit is afhankelijk van de aard van het gedrag van de betrokkene en de bedreiging die het voor de samenleving vormde. Er moet rekening worden gehouden met elk bewijs waaruit blijkt dat de betrokkene positieve en legale activiteiten heeft ontplooid waardoor het onwaarschijnlijk is dat hij/zij zou terugvallen in het soort activiteiten dat tot de verwijdering heeft geleid. Hierbij kan het onder meer gaan om bewijs dat een persoon zich niet meer heeft beziggehouden met criminele activiteiten, bewijs van re-integratie in de samenleving van het gastland, het opnemen en voortzetten van een stabiele economische activiteit, de resultaten van psychologische beoordelingen, geloofwaardige uitingen van berouw, bewijs van positieve en constructieve betrokkenheid bij de samenleving, en met name de sociale rehabilitatie van de EER-onderdaan in de staat waar hij/zij werkelijk geïntegreerd is.
3.

Volgens artikel 6, lid 5, van Verordening (EG) nr. 561/2006 hoeft de bestuurder van een speciaal voor geld- en/of waardetransporten uitgerust voertuig geen tijd die is besteed volgens de omschrijving in artikel 4, onder e), van Verordening (EG) nr. 561/2006 en tijd die is besteed aan rijden, als “andere werkzaamheden” te registreren, wanneer de EER-staat op grond van artikel 13, lid 1, onder m), van Verordening (EG) nr. 561/2006 een uitzondering heeft toegestaan.
1.

vastgesteld dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 5 van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van deel 1.1 van hoofdstuk I van bijlage I bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 89/662/EEG van de Raad van 11 december 1989 inzake veterinaire controles in het intracommunautaire handelsverkeer in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt), zoals gewijzigd en aangepast aan de overeenkomst bij Protocol 1 en bijlage I daarbij, niet is nagekomen door het handhaven van: i) het vergunningenstelsel voor de invoer van vers vlees en vleesproducten, zoals vastgesteld in artikel 10 van de IJslandse wet nr. 25/1993 en artikel 3 bis en de artikelen 4 en 5 van de IJslandse verordening nr. 448/2012; ii) het vergunningenstelsel voor de invoer van rauwe eieren en producten op basis van rauwe eieren, zoals vastgesteld in artikel 10 van de IJslandse wet nr. 25/1993 en artikel 3, onder e), en artikel 4 van de IJslandse verordening nr. 448/2012; iii) het vergunningenstelsel voor de invoer van niet-gepasteuriseerde melk en zuivelproducten verkregen uit niet-gepasteuriseerde melk, zoals vastgesteld in artikel 3, onder f), en artikel 4 van de IJslandse verordening nr. 448/2012, en de bijkomende vereisten betreffende bepaalde kazen, zoals vastgesteld in artikel 5, lid 3, van de IJslandse verordening nr. 448/2012, en iv) een administratieve praktijk waarbij importeurs van behandelde eieren en zuivelproducten worden verplicht gegevens te verstrekken aan de bevoegde nationale autoriteit waaruit blijkt dat de producten zijn behandeld in overeenstemming met de nationale wetgeving.
Beschikking van het Hof

van 26 juli 2019

in zaak E-1/17 COSTS

Nettbuss AS tegen Konkurrenten.no AS

(Begroting van kosten — Invorderbare kosten — Achterstandsrente)

(2019/C 378/05)

In zaak E-1/17 COSTS, Nettbuss AS tegen Konkurrenten.no AS — VERZOEK tot begroting van de kosten die door het Hof aan Nettbuss AS zijn toegekend in zijn beschikking van 22 december 2017 in zaak E-1/17 Konkurrenten.no tegen Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Jurispr. EVA-Hof 2017, blz. 989, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president (rechter-rapporteur), Bernd Hammermann en Ola Mestad (ad hoc), rechters, op 26 juli 2019 een beschikking gegeven, waarvan het dictum als volgt luidt:

1. De kosten die Konkurrenten.no aan Nettbuss AS moet betalen, worden vastgesteld op 351 738 NOK.
1.

Verklaart dat het Vorstendom Liechtenstein niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van de artikelen 9, 10, 13 en 16 van het besluit bedoeld in punt 1 van bijlage X bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij: a) door artikel 7 van de Liechtensteinse handelswet te handhaven, houdende een stelsel van voorafgaande vergunning voor ondernemingen die voornemens zijn zich in Liechtenstein te vestigen; b) door artikel 8, lid 1, van de Liechtensteinse handelswet te handhaven, voor zover hierin aan het verlenen van een voorafgaande vergunning aan ondernemingen die zich in Liechtenstein wensen te vestigen, voorwaarden worden gesteld die duidelijk noch ondubbelzinnig zijn, namelijk de verplichting om over het nodige personeel te beschikken en de verplichting om de Duitse taal voldoende te beheersen; c) door er niet voor te zorgen dat de in de Liechtensteinse handelswet vastgestelde voorwaarden voor de voorafgaande vergunning niet overlappen met vereisten die gelijkwaardig of, gezien hun doel, in wezen vergelijkbaar zijn met vereisten waaraan de dienstverrichter al in een andere EER-staat is onderworpen; d) door er niet voor te zorgen dat de procedures en formaliteiten betreffende de door de Liechtensteinse handelswet voorgeschreven voorafgaande vergunning duidelijk worden vastgesteld, en e) door artikel 21 van de Liechtensteinse handelswet te handhaven, waarin wordt bepaald dat ondernemingen vooraf kenbaar moeten maken dat zij voornemens zijn om in Liechtenstein grensoverschrijdende diensten te verrichten.
2.

Het is niet verenigbaar met artikel 11 van Richtlijn 2011/92/EU een algemeen besluit over de verenigbaarheid met het milieu te nemen en tegelijk cruciale kwesties in verband met de verenigbaarheid met het milieu van het project, zoals die welke zijn bedoeld in artikel 5, lid 3, van Richtlijn 2011/92/EU, vervolgens te regelen in het kader van vergunningsprocedures, zonder dat milieuorganisaties recht op toegang hebben tot een toetsingsprocedure voor een rechter. De nationale rechter is bevoegd om vast te stellen of er sprake is van cruciale kwesties.