ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA nr. 68/95/COL van 19 juni 1995 houdende goedkeuring van het door Noorwegen ingediende plan voor de controle op en de bestrijding van salmonella bij pluimvee

DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,

Gelet op de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, gewijzigd bij het Protocol tot aanpassing van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, inzonderheid op artikel 17 en Protocol 1, punt 4, onder d),

Gelet op het in hoofdstuk I, punt 34c, van bijlage I bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte bedoelde besluit inzake maatregelen voor de bescherming tegen bepaalde zoönoses en bepaalde zoönoseverwekkers bij dieren en in produkten van dierlijke oorsprong teneinde door voedsel overgedragen infecties en vergiftigingen te voorkomen (Richtlijn 92/117/EEG van de Raad, hierna "zoönosebesluit" te noemen), inzonderheid op artikel 8, lid 3,

Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, gewijzigd bij het Protocol tot aanpassing van de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, inzonderheid op artikel 5, lid 2, onder d), en Protocol 1, artikel 1, onder e),

Overwegende dat Noorwegen, overeenkomstig artikel 8, lid 2, van het zoönosebesluit, bij schrijven van 24 april 1995 een plan voor het toezicht op en de bestrijding van salmonella bij pluimvee in Noorwegen heeft meegedeeld;

Overwegende dat het bovengenoemde plan aan de in artikel 8, lid 2, van het zoönosebesluit vastgestelde criteria voldoet;

Overwegende dat de in dit besluit vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Veterinair Comité van de EVA, dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA bijstaat;

Overwegende dat het plan bijgevolg moet worden goedgekeurd;

BESLUIT:

1. Het door Noorwegen ingediende plan voor het toezicht op en de bestrijding van salmonella bij pluimvee wordt goedgekeurd.

2. Noorwegen doet uiterlijk op 1 september 1995 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen in werking treden voor de tenuitvoerlegging van het in punt 1 bedoelde plan.

3. Dit besluit treedt in werking op 1 september 1995.

4. Dit besluit is gericht tot Noorwegen.

5. Van dit besluit is de tekst in de Engelse taal authentiek.

Gedaan te Brussel, 19 juni 1995.

Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

Björn FRIÐFINNSSON

Lid van het College
BESLUIT VAN DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA Nr. 18/95/COL van 17 maart 1995 houdende eerste wijziging van het Reglement van Orde van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

DE TOEZICHTHOUDENDE AUTORITEIT VAN DE EVA,

Gelet op de Overeenkomst tussen de EVA-Staten tot instelling van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie (Overeenkomst inzake de Toezichthoudende Autoriteit en het Hof van Justitie), met name op artikel 13,

Overwegende dat de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden op 1 januari 1995 tot de Europese Unie zijn toegetreden;

Overwegende dat de Overeenkomst inzake de Toezichthoudende Autoriteit en het Hof van Justitie daarom op een aantal punten is gewijzigd, als bepaald in de Overeenkomst tot aanpassing van bepaalde overeenkomsten tussen de EVA-Staten (1);

Overwegende dat de Overeenkomst inzake de Toezichthoudende Autoriteit en het Hof van Justitie, zoals zij vóór deze aanpassingen was geformuleerd, tijdens een overgangsperiode van toepassing zal blijven op bepaalde activiteiten van de Toezichthoudende Autoriteit, als bepaald in de Overeenkomst inzake overgangsregelingen voor een bepaalde periode na de toetreding van een aantal EVA-Staten tot de Europese Unie (2);

Overwegende dat overeenkomstig artikel 19 van de Overeenkomst tot aanpassing van bepaalde overeenkomsten tussen de EVA-Staten, de Toezichthoudende Autoriteit de door die Overeenkomst noodzakelijk geworden aanpassingen aan haar Reglement van Orde moet doorvoeren,

BESLUIT:

1. In de artikelen 8 en 13 en in de vierde alinea van artikel 14 van het Reglement van Orde van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (3) wordt "drie" vervangen door "twee".

2. Dit besluit treedt in werking op 17 maart 1995. De wijzigingen aan het Reglement van Orde waarin het besluit voorziet zijn niet van toepassing op de werkzaamheden van de Toezichthoudende Autoriteit die worden uitgevoerd in overeenstemming met de Overeenkomst inzake overgangsregelingen voor een bepaalde periode na de toetreding van een aantal Staten tot de Europese Unie.

3. Dit besluit, waarvan de versie in de Engelse taal authentiek is, wordt bekendgemaakt in het EER-deel van en het EER-supplement bij het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.

Gedaan te Brussel, 17 maart 1995.

Voor de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

De Voorzitter

Knut ALMESTAD

(1) Gedaan te Brussel op 29 december 1994.

(2) Gedaan te Brussel op 28 september 1994.

(3) Besluit nr. 1/94/COL (PB nr. L 113 van 4. 5. 1994, blz. 19; EER-supplement nr. 6 van 4. 5. 1994, blz. 1).
2)

Is het voor het antwoord op vraag 1 relevant of een beroepsactiviteit vereist is om het recht op een uitkering te behouden wanneer het jongste kind een jaar oud wordt - zie afdeling 15-6 van de nationale verzekeringswet?
—

De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA heeft op 29 juni 2020 een besluit vastgesteld in zaak nr. 71480 (“het besluit”). De conclusie van dat besluit luidt dat Telenor inbreuk had gemaakt op artikel 54 van de EER-Overeenkomst door oneerlijke tarieven toe te passen. Daardoor waren even efficiënte concurrenten die afhankelijk waren van wholesalediensten voor toegang en gespreksopbouw op het openbare mobiele telefoonnetwerk van Telenor in Noorwegen, niet in staat om zonder verlies te maken dezelfde afzonderlijke mobiele breedbanddiensten (“MBB”) aan te bieden die door Telenor Norge AS aan particuliere klanten in Noorwegen werden aangeboden. Het ging om wholesaletarieven voor nationale roaming die van 1 augustus 2008 tot 31 augustus 2010 aan Netwerk Norway (NwN) in rekening werden gebracht, wholesaletarieven voor mobiele virtuele netwerkexploitanten (“MVNO”) die van 1 januari 2008 tot 30 november 2010 aan Ventelo in rekening werden gebracht en wholesaletarieven voor serviceproviders (“SP”) van 1 januari 2008 tot 31 december 2012.
3.

Indien verzekeringnemers overeenkomstig vraag 2 verplicht zijn om facturen eerst bij de instelling in de staat van hun woonplaats in te dienen: a) Geldt dit ook voor een verzekerde die reeds meerdere jaren uitkeringen in het kader van de contractuele relatie heeft ontvangen, of is het beroep van de socialeverzekeringsregeling op Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels in strijd met het beginsel van goede trouw? b) Is een socialeverzekeringsregeling, op grond van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, gerechtigd een verzekeringnemer met navorderingen te confronteren omdat zij in het verleden verzekeringsdekking heeft gegeven die het in de verordening genoemde niveau overschrijdt — dus uitkeringen heeft gedaan die volgens de voorschriften van die verordening niet hadden mogen worden betaald, of is het in strijd met het beginsel van goede trouw om navorderingen te doen? c) Geeft, gelet op Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, het feit dat de socialeverzekeringsregeling uitkeringen doet, zonder dat facturen zijn ingediend via de socialeverzekeringsinstelling in de woonplaats, de verzekeringnemer ook het recht om in de toekomst uitkeringen te ontvangen, zonder dat de facturen via de socialeverzekeringsinstelling in de woonplaats hoeven te worden ingediend?
—

Het verzoek betreft de niet-naleving door IJsland, uiterlijk op 12 september 2017, van een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 12 juli 2017 tot IJsland had gericht en dat betrekking had op de niet-omzetting door deze staat in zijn nationaal recht van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 448/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 tot vaststelling van een procedure voor het bepalen van de referentielidstaat van een niet-EU abi-beheerder ingevolge Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad, als bedoeld in punt 31bbc van bijlage IX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en zoals aangepast aan die Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „het besluit” genoemd).
—

dat andere EVA-staten moeten erkennen dat de vordering van de gelaedeerde partij op het orgaan is overgegaan en dat het bestaan en de omvang van de vordering afhankelijk is van de wetgeving van het land waar de schade is ingetreden, dan wel
3.

Zijn de bepalingen betreffende de verplichtingen van de verzekeraar uit hoofde van bijlage III, onder B, b.2 van Richtlijn 2002/83/EG betreffende levensverzekering ook daadwerkelijk omgezet in nationaal recht wanneer in de nationale wetgeving en met name bijlage 4, II.2, van het Versicherungsaufsichtsgesetz (wet inzake verzekeringstoezicht) wordt bepaald dat er, in het geval van unit-linked verzekeringspolissen, tijdens de looptijd van een verzekeringspolis alleen informatie over de onderliggende units en de aard van de daarin opgenomen activa moet worden verstrekt wanneer de gewijzigde informatie het gevolg is van een „wijziging van de wetgeving” en dus niet wanneer er sprake is „van aanhangsels bij de overeenkomst” (bijlage III, onder B, b.2 van Richtlijn 2002/83/EG)?
—

Dit verzoek betreft het feit dat de Republiek IJsland op 26 augustus 2013 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot haar had gericht op 26 juni 2013 en dat betrekking had op de niet-omzetting in nationaal recht van Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen („het besluit”), waarnaar wordt verwezen in punt 32ff van hoofdstuk V van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, zoals aangepast aan die Overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij.
—

Het verzoek betreft het feit dat de Republiek IJsland op 20 augustus 2012 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot haar had gericht op 20 juni 2012 en dat betrekking had op het geen juiste uitvoering geven aan artikel 2, lid 1, onder a) tot en met d), en artikel 2, lid 2, onder a) en b), van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21b van bijlage XVIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking)) (de richtlijn).
—

Het bestreden besluit werd vastgesteld na een klacht van Míla ehf. over vermeende onrechtmatige staatssteun die zou zijn verleend door het ministerie van Buitenlandse Zaken van IJsland via de gesubsidieerde leasing voor het gebruik van twee optische vezels, die voorheen door de NAVO werden geëxploiteerd. In het besluit stelde de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vast dat de leasingovereenkomst tussen het Defensieagentschap van het ministerie van Buitenlandse Zaken van IJsland en Og fjarskipti (ook „Vodafone” genoemd) van 1 februari 2010 betreffende het gebruik en de exploitatie van optische vezels geen staatssteun inhoudt in de zin van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst en sloot zij de zaak af zonder verder onderzoek.
4.

Kan een EER-lidstaat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte en die wetgeving heeft aangenomen die het strafbaar stelt om met een andere persoon samen te spannen met het oog op het plegen van een handeling die deel uitmaakt van de activiteiten van een criminele organisatie zich beroepen artikel 27, lid 1, van Richtlijn 2004/38/EG (bedreiging van de openbare orde en de openbare veiligheid) of moet dergelijke wetgeving als algemene preventie in de zin van artikel 27, lid 2, van de richtlijn worden beschouwd? Deze vraag is gebaseerd op het feit dat „georganiseerde criminaliteit” in het interne recht wordt omschreven als een vereniging van drie of meer personen met als hoofddoel om met winstoogmerk, direct of indirect, doelbewust een delict te plegen of wanneer een substantieel deel van de activiteiten van de vereniging betrekking heeft op het plegen van een dergelijk delict;
2.

Wanneer de districtsrechtbank van oordeel is dat er sprake is van een beperking, welke criteria zijn dan doorslaggevend om te bepalen of de nationale regeling gegrond is op redenen van groot openbaar belang en of deze beperking in dat verband adequaat en noodzakelijk is?
1.

het Vorstendom Liechtenstein, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren of kennis geven aan de Autoriteit van de maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van het besluit waarnaar onder meer wordt verwezen in punt 7b van bijlage IX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2005/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2005 betreffende herverzekering en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG van de Raad en van Richtlijnen 98/78/EG en 2002/83/EG), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 64, lid 1, van dat besluit en uit hoofde van artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen alsmede dat
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 40/15

Verzoek om een advies van het EVA-Hof door Follo tingrett van 24 oktober 2007 in de zaak L'Oréal Norge AS v Per Aarskog AS en anderen

(Zaak E-9/07)

(2008/C 40/06)

Bij schrijven van 24 oktober 2007 van Follo tingrett (Districtsrechtbank Follo) is aan het EVA-Hof een verzoek gedaan dat ter griffie van het Hof is ontvangen op 31 oktober 2007, ten behoeve van een advies in de zaak L'Oréal Norge AS v Per Aarskog AS en Anderen, betreffende onderstaande vragen:

1. Moet artikel 7, lid 1, van Richtlijn 89/104/EEG van de Raad dusdanig worden opgevat dat de houder van een merk ertoe gerechtigd is de invoer uit derde landen van buiten de EER te verhinderen wanneer dit soort invoer zonder de toestemming van de merkhouder plaatsvindt?
2.

Is het in overeenstemming met de EER-Overeenkomst dat een lidstaat uitsluitend handelt met de uitkerende vennootschap bij de beoordeling en herbeoordeling van de dividendbelasting (belastingheffing aan de bron) in de gevallen waarin de beoordelingsbeslissing voor buitenlandse belastingplichtigen wordt gebaseerd op de veronderstelling dat de eigenaar voor belastingdoeleinden iemand anders is dan de persoon die (1) volgens het privaatrecht de eigenaar is; (2) in het VPS-register als eigenaar is geregistreerd en (3) als eigenaar is opgegeven bij de belastingautoriteiten zonder dat de eigenaar voor belastingdoeleinden of de in het VPS-register ingeschreven eigenaar volgens privaatrecht in kennis is gesteld van de reclassificatie?
Verzoek om een advies van het EVA-Hof, ingediend door de Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (/administratieve rechtbank van het Vorstendom Liechtenstein) overeenkomstig een uitspraak van deze rechtbank van 13 juni 2000, in de zaak van Dr. Josef Mangold

(Zaak E-5/00)

(2001/C 49/12)

Op 21 juni 2000 heeft de griffie van het EVA-Hof een verzoek om een advies ontvangen van de Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (/administratieve rechtbank van het Vorstendom Liechtenstein), overeenkomstig een uitspraak van deze rechtbank van 13 juni 2000, in de zaak van Dr. Josef Mangold, met betrekking tot de volgende vraag:

Is de "één-praktijkregel" die uit hoofde van het nationaal recht van Liechtenstein zonder uitzondering geldt voor alle geneesheren, inzonderheid artikel 9, lid 1, van de verordening van 8 november 1988 inzake de medische beroepen, luidende "het is een geneesheer uitsluitend toegestaan zijn beroep op zelfstandige basis uit te oefenen, als enig beroepsbeoefenaar of in samenwerking met anderen, indien hij hiertoe een vergunning bezit en indien hij in de betrokken praktijk voor eigen rekening werkzaam is. Het is een geneesheer niet toegestaan om, als enig beroepsbeoefenaar of in samenwerking met anderen, meer dan één praktijk te voeren", verenigbaar met de EER en/of de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER-Overeenkomst) van 2 mei 1992?
Verzoek aan het Hof van Justitie van de EVA, ingediend door Nedre Romerike herredsrett bij beschikking van deze rechtbank van 2 september 1997, om een advies in de zaak Jan og Kristian Jaeger AS tegen Opel Norge AS (Zaak E-3/97) (97/C 376/12)

Bij beschikking van 2 september 1997, ter griffie van het Hof ontvangen op 4 september 1997, verzocht Nedre Romerike Herredsrett (arrondissementsrechtbank van Nedre Romerike), Noorwegen, om een advies in de zaak Jan og Kristian Jaeger AS tegen Opel Norge AS betreffende de volgende vragen:

1. a) Is het een importeur krachtens artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst, cf. de regels inzake selectieve distributie, verboden bij het aangaan van een distributieovereenkomst voor motorvoertuigen voorwaarden te stellen betreffende een bepaalde aandeelhoudersstructuur van de dealermaatschappij?

b) Zo ja, geldt dit verbod dan ongeacht het doel of het effect van die voorwaarden?

c) Was dit verbod al van kracht in september 1995?

2. a) Is het een importeur krachtens artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst, cf. de regels inzake selectieve distributie, verboden bij het aangaan van een distributieovereenkomst voor motorvoertuigen voorwaarden te stellen betreffende eigendomsbelangen van de eigenaar en/of de algemeen directeur van de dealermaatschappij in andere bedrijven die handelen in motorvoertuigen of eigendomsbelangen hebben in andere bedrijven die handelen in motorvoertuigen?

b) Zo ja, geldt dit verbod dan ongeacht het doel of het effect van die voorwaarden?

c) Was dit verbod al van kracht in september 1995?

3. Volgt uit artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst dat een importeur van motorvoertuigen in september 1995 verplicht was een distributieovereenkomst aan te gaan met eenieder die als dealer wenste op te treden en die voldeed aan de kwaliteitscriteria die de importeur gerechtigd was te stellen?

4. Moet artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst zo worden uitgelegd dat het onderhandelen over een overeenkomst of een overeenkomst om een overeenkomst te sluiten gelijkstaat met een "overeenkomst" en derhalve reeds om die reden onder artikel 53, lid 1, valt?

5. Moet artikel 53, lid 1, van de EER-Overeenkomst zo worden uitgelegd dat een weigering om iemand als dealer te aanvaarden in het licht van artikel 53 moet worden onderzocht als die weigering kan voortkomen uit een concurrentiebeperkend beleid of een werkwijze die de importeur is overeengekomen met andere, bestaande dealers?

6. Moet artikel 53, lid 2, zo worden uitgelegd dat indien een bepaalde voorwaarde strijdig is met artikel 53, lid 1, en/of de regels inzake selectieve distributie, de gehele overeenkomst niet rechtsgeldig
1.

Een uitkering zoals de betrokken overgangsuitkering in het hoofdgeding is een gezinsbijslag in de zin van artikel 3, lid 1, punt j), van Verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, en niet een niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestatie in de zin van artikel 3, lid 3, van die verordening, gelezen in samenhang met artikel 70.
ARREST VAN HET HOF

van 5 mei 2022

in zaak E-12/20

Telenor ASA en Telenor Norge AS tegen Toezichthoudende Autoriteit van de EVA

(Vordering tot nietigverklaring van een besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA – Mededinging – Artikel 54 EER-Overeenkomst – Marktbepaling – Misbruik van machtspositie – Wurgprijzen)

(2023/C 29/03)

In zaak E-12/20, Telenor ASA en Telenor Norge AS tegen Toezichthoudende Autoriteit van de EVA – VORDERING tot nietigverklaring van besluit nr. 070/20/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 29 juni 2020 inzake procedures in het kader van artikel 54 van de EER-Overeenkomst; of, subsidiair, tot gedeeltelijke nietigverklaring van dat besluit; of, subsidiair, tot nietigverklaring of vermindering van de aan verzoekers opgelegde boetes in dat besluit, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Nicole Kaiser (ad hoc), rechters, op 5 mei 2022 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

Het Hof:

1. verwerpt de vordering in haar geheel;
NL Publicatieblad van de Europese Unie C 119/9

ARREST VAN HET HOF

van 27 november 2017

in zaak E-12/16

Marine Harvest ASA, ondersteund door de federatie van Noorse industrieën (Norsk Industri) tegen Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, ondersteund door het Koninkrijk Noorwegen

(Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — Staatssteun — Vis en andere producten van de zee — Materieel toepassingsgebied van de EER-overeenkomst — Protocol 9 — Bevoegdheid op het gebied van toezicht)

(2018/C 119/10)

In zaak E-12/16, Marine Harvest ASA, ondersteund door de federatie van Noorse industrieën (Norsk Industri), tegen Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, ondersteund door het Koninkrijk Noorwegen — VERZOEK om nietigverklaring van het besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 27 juli 2016 in zaak nr. 79116 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en om een verklaring dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA de bevoegdheid en de verplichting heeft om toezicht uit te oefenen op staatssteun voor de visserijsector, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 27 november 2017 een arrest gewezen, waarvan het dictum luidt als volgt:

Het Hof:

1. verklaart het verzoek ongegrond;

2. verwijst Marine Harvest ASA in haar eigen kosten, alsmede in de kosten van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA;
1.

verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen niet binnen de gestelde termijn heeft voldaan aan zijn verplichting uit hoofde van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 56i van bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen) door: a) niet voor elke haven in Noorwegen een passend plan voor ontvangst en verwerking van scheepsafval uit te werken en vast te stellen, zoals voorgeschreven door artikel 5, lid 1, van Richtlijn 2000/59/EG; b) niet de afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen voor alle havens in Noorwegen te evalueren en goed te keuren, niet toe te zien op de uitvoering daarvan en niet ervoor te zorgen ervoor dat zij ten minste om de drie jaar opnieuw worden goedgekeurd, zoals voorgeschreven door artikel 5, lid 3, van Richtlijn 2000/59/EG, en c) niet te zorgen voor de beschikbaarheid van havenontvangstvoorzieningen in alle havens in Noorwegen die toereikend zijn voor de behoeften van de schepen welke de havens gewoonlijk aandoen, zonder onnodig oponthoud van de schepen te veroorzaken, zoals voorgeschreven door artikel 4, lid 1, van Richtlijn 2000/59/EG;