SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1856/97 van Kirsi Piha (PPE) aan de Commissie (30 mei 1997)

Betreft: Handelsbeperkingen inzake recycleerbare verpakkingen

De in 1995 van kracht geworden richtlijn verpakking en verpakkingsafval is nogal problematisch gebleken. Enerzijds waren er aanzienlijke vertragingen bij de omzetting van de richtlijn in alle lidstaten van de EU en anderzijds regelt de richtlijn niets over de eigenlijke functie van verpakking, nl. de functie van verpakking als verpakking. De richtlijn betekent geen stimulans voor de veilige, economisch, moderne en zo breed mogelijke distributie van producten op de gehele interne markt.

Het grootste probleem van de richtlijn verpakking en verpakkingsafval is, dat deze niet is gericht op het wegnemen van handelsbelemmeringen door o.a. beperkingen met betrekking tot wegwerpverpakkingen te versoepelen of door maatregelen in de nationale verpakkingswetgevingen die recycleerbare verpakkingen bevorderen. De richtlijn neemt de illegale handelsbelemmeringen niet weg, doordat zij het hergebruik van glasverpakkingen bevordert. Deze recyclageverpakkingen zijn zonder uitzondering van strikt regionale en logistieke aard. Dat belemmert het ontstaan van grote afzetgebieden en grote productie-eenheden, wat in strijd is met de logica van de interne markt. Milieuredenen zijn niet altijd het echte motief voor het bevorderen van recycleerbare verpakkingen - vaak betreft het een instrument om de plaatselijke, niet-concurrerende industrie te beschermen door de invoer van verder weg duurder te maken.

Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om een einde te maken aan het indirecte nationale protectionisme met betrekking tot bijvoorbeeld wegwerpverpakkingen, dat niet strookt met de doelstellingen van de interne markt?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (23 juli 1997)

Richtlijn 94/62/EG betreffende verpakking en verpakkingsafval ((PB L 365 van 31.12.1994. )) heeft tot doel een hoog milieubeschermingsniveau te waarborgen en de werking van de interne markt te garanderen.

De in de richtlijn vastgestelde termijn voor de tenuitvoerlegging door de lidstaten was 30 juni 1996. Het is inderdaad zo dat alle lidstaten vertraging hebben opgelopen. Dit kan worden verklaard door het belang van dit onderwerp en door de strikte kennisgevingsprocedure. Alle lidstaten hebben in elk geval de hoogste prioriteit verleend aan deze richtlijn en de meeste procedures voor de tenuitvoerlegging zijn nagenoeg voltooid.

De richtlijn heeft niet tot doel de functie van de verpakking te regelen, maar is van toepassing onverminderd de bestaande kwaliteitseisen voor verpakkingen, zodat het noodzakelijke niveau op het gebied van veiligheid, hygiëne en aanvaarding gehandhaafd blijft voor het verpakte product en voor de consument.

De eerste prioriteit van de richtlijn is de preventie van verpakkingsafval. Zij heeft eveneens tot doel het hergebruik van verpakkingen, de recycling en andere vormen van nuttige toepassing van verpakkingsafval te stimuleren en daardoor de definitieve verwijdering van dergelijk afval te verminderen. Het stimuleren van systemen voor hergebruik is een legitieme optie die de lidstaten in overeenstemming met het Verdrag mogen nemen.

De Commissie deelt het negatieve oordeel van het geachte parlementslid over de richtlijn niet, maar is de mening toegedaan dat potentiële situaties waarin ongerechtvaardigde handelsbelemmeringen en nationaal protectionisme ontstaan elk afzonderlijk moeten worden behandeld en wellicht het gevolg zijn van een onjuiste uitvoering van de richtlijn. In voorkomend geval zal de Commissie deze situaties zorgvuldig onderzoeken.