SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1295/01

van Kyösti Virrankoski (ELDR) aan de Commissie

(3 mei 2001)

Betreft: Vergoeding voor schade door wilde dieren in gebieden waar rendieren worden gehouden

In Finland zijn in de gebieden in Lapland en Noord-Finland waar rendieren worden gehouden ongeveer 200 000 rendieren. Daarvan vallen er jaarlijks 2000 tot 2500 ten prooi aan wilde dieren, namelijk beren of wolven. Een aanzienlijke schade, want ongeveer 800 gezinnen zijn voltijds rendierhouder en daarnaast is voor meer dan 500 gezinnen de rendierhouderij economisch erg belangrijk.

De schade aan rendieren door wilde dieren neemt toe. De Finse ambtenaren wijzen de EU met de vinger voor het verbod het wildedierenbestand te beperken.

Kan de Commissie, gelet hierop, het volgende meedelen:

- verhindert zij de redelijke beperking van het beren- en wolvenbestand in Finland;

- wat is zij van plan te ondernemen om ervoor te zorgen dat de rendierhouderij ook in de toekomst een zinnige manier van levensonderhoud blijft en dat de rendierhouders niet persoonlijk opdraaien voor de bescherming van het wildedierenbestand;

- voelt zij zich verantwoordelijk voor het behoud van deze manier van levensonderhoud in het noordelijkste deel van Europa?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(10 juli 2001)

De lynx, de bruine beer en de wolf zijn opgenomen in de lijst van bijlage IV, sub a), van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna(1) (hierna de richtlijn genoemd). Dit zijn dus diersoorten die strikt worden beschermd, wat onder meer inhoudt, dat zij niet opzettelijk mogen worden gedood.

De wolvenpopulaties in de gebieden in Finland waar rendieren worden gehouden, zijn uitgesloten van bijlage IV, sub a), maar zijn opgenomen in de lijst van bijlage V van dezelfde richtlijn. Daaruit volgt dat het verbod van het gebruik van alle middelen die de plaatselijke verdwijning of ernstige verstoring van de rust van de populaties van de betrokken soorten tot gevolg kunnen hebben, van toepassing is op de wolvenpopulaties in de gebieden waar rendieren worden gehouden(2). Dit houdt in dat in deze gebieden de wolf niet volledig wordt beschermd, maar dat het gebruik van niet-selectieve vangsmethoden verboden is.

Finland heeft de Commissie in kennis gesteld van het feit dat zij gebruik maakt van de afwijking overeenkomstig artikel 16 van de richtlijn om het doden van de lynx, de bruine beer en de wolf toe te staan. Op voorwaarde dat er geen andere bevredigende oplossing bestaat en dat de afwijking geen afbreuk doet aan het streven de populaties van de betrokken soort in hun natuurlijke verspreidingsgebied in een gunstige staat van instandhouding te laten voortbestaan, mogen de lidstaten afwijken van het bepaalde in de artikelen 12 tot en met 15, onder meer ter voorkoming van ernstige schade aan met name de gewassen, veehouderijen, bossen, visgronden en wateren en andere vormen van eigendom(3).

Overeenkomstig artikel 211 (ex-artikel 155) van het EG-Verdrag moet de Commissie erop toezien dat Finland binnen de grenzen van de voorschriften van deze richtlijn blijft. Compensatie voor de door de beschermde soorten veroorzaakte schade valt niet onder de bepalingen van de richtlijn en mag worden gereguleerd in het kader van nationale wetgeving.

(1) PB L 206 van 22.7.1992. Zie met name de artikelen 12, 15 en 16.

(2) Artikel 15 van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad.

(3) Artikel 16, lid 1, sub b), van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad.