SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3352/01

van Inger Schörling (Verts/ALE) aan de Commissie

(27 november 2001)

Betreft: Steun voor het houden van dieren

Het is in Zweden en vermoedelijk ook in andere landen voorgekomen dat veehouders EU-steun voor het houden van dieren aanvragen en zich vervolgens bij de verzorging van de dieren niet aan de geldende wetten en voorschriften hielden. Er werd ook steun toegekend aan personen die, omdat zij vroeger hun dieren verwaarloosden, een verbod op het houden van vee kregen opgelegd.

De EU-steun aan de veehouderij wordt betaald los van de vraag of de dieren verwaarloosd worden en of de eigenaar wel of niet toestemming heeft voor het houden van dieren. Zo lang de eigenaar de dieren nog heeft, wordt de steun uitbetaald.

Is de Commissie op de hoogte van deze problematiek en zo ja, wat denkt zij dan hieraan te doen?

Heeft de Commissie onderzocht welk deel van het jaarlijks als steun aan de veehouderij in de EU betaalde bedrag naar veehouders gaat die hun dieren verwaarlozen?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Fischler namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-3298/01 en P-3352/01

(15 januari 2002)

De Commissie is zich bewust van de kwestie die door de geachte parlementsleden onder de aandacht wordt gebracht. Zij wil in dit verband wijzen op het aan het Verdrag van Amsterdam gehechte Protocol betreffende de bescherming en het welzijn van dieren(1), waarin de Gemeenschap en de lidstaten worden verzocht om bij het formuleren en uitvoeren van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ten volle rekening te houden met hetgeen vereist is voor het welzijn van dieren.

Het uitkeren van steun aan individuele landbouwers geschiedt door de nationale overheden en valt onder de bevoegdheden van de lidstaten. De Commissie heeft dan ook geen concrete invloed op individuele gevallen.

Door de aard van schriftelijke vraag E-3298/01, waarin het geachte parlementslid verwijst naar de communautaire subsidies in het algemeen, is het voor de Commissie niet mogelijk in details te treden.

Als het echter gaat om rechtstreekse steunverlening aan landbouwers, zijn in de wetgeving verscheidene eisen aan te wijzen waaraan moet worden voldaan:

- Ten eerste worden compenserende vergoedingen voor probleemgebieden op grond van artikel 14, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1257/1999(2) alleen toegekend aan landbouwers die voldoen aan de door de lidstaten vastgestelde regels inzake goede landbouwpraktijken.

- Ten tweede is in artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1259/1999(3) bepaald dat bij rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, de lidstaten de mogelijkheid hebben de milieumaatregelen te nemen die zij passend achten gezien de specifieke situatie wat de gebruikte landbouwgrond of de productie betreft en waarin de mogelijke milieueffecten zijn verdisconteerd. Deze maatregelen kunnen onder meer dwingende algemene milieueisen omvatten alsmede specifieke milieueisen om voor rechtstreekse betalingen in aanmerking te komen. In de verordening van de Raad wordt echter niet uitdrukkelijk gerefereerd aan het welzijn van dieren.

- Meer in algemene zin tenslotte biedt artikel 33, elfde streepje, van Verordening 1257/1999 de lidstaten de mogelijkheid maatregelen te nemen ter verbetering van het welzijn voor dieren.

(1) PB C 340 van 10.11.1997.

(2) PB L 160 van 26.6.1999.

(3) PB L 160 van 26.6.1999.