SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0490/03

van Gabriele Stauner (PPE-DE) aan de Commissie

(21 februari 2003)

Betreft: Oordeel in verband met de affaire PerryLux

Uit het oordeel van het Gerecht van eerste aanleg van 11 september 2002 in de zaak T-89/01 blijkt dat het kabinet van de voorzitter van de Commissie contacten heeft onderhouden met de in omkopings- en fraudeschandalen verwikkelde firma PerryLux.

Dit is op te maken uit de in het oordeel geciteerde verklaringen van de plaatsvervangend directeur van het beveiligingsbureau van de Commissie, die naar eigen zeggen met deze contacten belast is geweest.

Tot dusver was alleen bekend dat de vroegere commissaris Cresson contacten heeft onderhouden met de gewraakte firma.

Kan de Commissie aangeven waarom, en in wiens opdracht, het kabinet van de voorzitter contacten heeft onderhouden met PerryLux?

Kan de Commissie mededelen welke stappen zij naar aanleiding van genoemd oordeel heeft ondernomen om de procedure tegen de plaatsvervangend directeur van het beveiligingsbureau te heropenen?

Kan de Commissie bevestigen dat de gelden die de echtgenote van de plaatsvervangend directeur van het beveiligingsbureau van de firma PerryLux heeft ontvangen, zonder noemenswaardige tegenprestatie, afkomstig waren uit begrotingsmiddelen van de Gemeenschap die bestemd waren voor humanitaire hulpacties en dus aan hun eigenlijke bestemming onttrokken werden?

Heeft de Commissie deze gelden teruggevorderd van de echtgenote van de plaatsvervangend directeur van het beveiligingsbureau?

Antwoord van de heer Kinnock Namens de Commissie

(10 juni 2003)

1. De eeste alinea van de vraag suggereert dat het Kabinet van de toenmalige Voorzitter van de Commissie betrokken was bij corruptiepraktijken met Perry Lux en beweert dat deze suggestie gestaafd is door de uitspraak in Zaak T-89/01.

De insinuaties van het geachte parlementslid op grond van het arrest waarnaar zij verwijst zijn echter geheel zonder grond en de Commissie spreekt deze insinuaties dan ook met kracht tegen.

De Commissie heeft het arrest waarnaar het geachte parlementslid verwijst grondig onderzocht. Dit arrest zegt niet: de Chef van het kabinet van de Voorzitter van de Commissie was in contact met PerryLux, de firma die betrokken was bij omkoperij en frauduleuze praktijken. De enige passage in het arrest die enige relatie heeft met de aantijgingen is Motief 14, dat deel uitmaakt van de verklaring maar niet van de conclusies van het Hof. De tekst van Motief 14 luidt als volgt:

Op 12 januari 1999 werd rekwirant gedagvaard in de zin van Artikel 87 van het ambtenarenstatuut. In de terechtzitting heeft rekwirant de volgende verklaring afgelegd: Ik maak hieruit op dat de Commissie suggereert dat de heer Perry een contract aan mijn

echtgenote heeft gegeven op grond van mijn functie bij de Commissie. Ik ben zeer geschokt door deze aantijging. Ik heb niet de reputatie voor dat soort dingen open te staan. Ik heb beroepshalve geen betrekkingen met de heer Perry . Tijdens de terechtzitting werd rekwirant gevraagd of hij enige contacten onderhield met de heer Perry na de beëindiging van het arbeidscontract (d.w.z. het contract van zijn echtgenote). Rekwirant antwoordde dat hij enkele contacten heeft gehad naar aanleiding van het verzoek van het Kabinet van de Voorzitter en enige persoonlijke incidentele contacten per telefoon of een persoonlijke ontmoeting.

De Commissie sprak de bewering van de heer W. tegen als zou deze geen zakelijke relaties met de heer Perry hebben gehad, zoals uit de motieven 40-45 uit het arrest naar voren komt. Dit was voor het Hof geen voldoende basis om te concluderen tot een belangenconflict dat in strijd is met Artikel 14 van het Statuut. Dit argument was echter niet afhankelijk van de bewering van de heer W. dat hij contacten had met de heer Perry op verzoek van het Kabinet van de Voorzitter en deze kwestie werd niet door de partijen voor het gerecht besproken. De Commissie heeft in feite geen idee welke bewijzen, indien zij er al waren, de heer W. heeft kunnen aanvoeren om die bewering te staven. Aangezien er geen bewijzen zijn kan de Commissie die uiteraand niet controleren. Tijdens de strafzaak werden geen gegevens aangevoerd die de beweringen konden staven. De Commissie beschikt niet over informatie uit eigen bronnen die als bewijs zou kunnen dienen.

Kort gezegd, de verklaring waarnaar wordt verwezen is gebaseerd op een ongemotiveerde bewering door één ambtenaar en die nooit door het Hof is getoetst. Het simpele feit dat het gaat om een citaat (zonder verder commentaar) in een arrest van het Hof van Justitie betekent niet dat het geciteerde juist is. En inderdaad, er is geen bewijs. Derhalve kan het arrest geen grondslag zijn voor de in de vraag gelegde insinuatie. Als het Parlementslid denkt dat zij over enige andere informatie beschikt die licht op deze zaak kan werpen, dan zal de Commissie dat onderzoeken. Als zij niet over informatie beschikt dan valt er niets te onderzoeken en er was nooit iets te onderzoeken.

2. Wat het heropenen van de disciplinaire procedure aangaat dient er een onderscheid gemaakt te worden tussen de conclusies van het TABG in de disciplinaire beschikking die door het Hof nietig werden verklaard en de conclusies die door het Hof zijn bevestigd.

Wat de eerste conclusie betreft, de conclusies van het Hof zijn definitief. Zoals het geachte parlementslid weet kan op deze aanvechtingen daarom alleen worden ingegaan als er beslissende nieuwe feiten voorliggen: zie Artikel 11 van Annex IX van de Statuten.

Wat betreft de conclusie die door het Hof werd bevestigd (inbreuk op Artikel 13 van het Statuut) kan en zal het Hof zich niet in de plaats stellen van het TABG om de aangepaste sanctie te bepalen. Het Hof was verplicht om het disciplinaire besluit nietig te verklaren op grond van onvoldoende bewijs, maar het liet aan het TABG over om de procedure met betrekking tot dit motief al dan niet opnieuw te openen (zie Motief 83 van het arrest). De eerste stappen in de disciplinaire procedure zijn in feite al genomen.

3. De Commissie kan het geachte parlementslid meedelen, dat de resultaten van het onderzoek van het Europees bureau voor fraudebestrijding naar de firma Perry Lux gestuurd zijn naar de gerechtelijke autoriteiten van het Groot Hertogdom Luxemburg. Momenteel loopt de strafrechtelijke procedure. Aangezien de kwestie nu sub judice is kan de Commissie hierover nog geen enkele mededeling doen.

4. Het laatste deel van de vraag berust op een verkeerde interpretatie van het arrest. In de disciplinaire procedure noch in de zaak van het Hof wordt verondersteld dat Mw W. ten onrechte geld had ontvangen van de Commissie dat aan een ander doel had moeten worden besteed. Wat wel beweerd werd was dat de firma van de heer Perry aan Mw W. had uitbetaald (d.w.z. zeggen uit eigen kas) en dat de heer W door dit niet aan te geven zichzelf aan de heer Perry had verplicht, waardoor zijn onafhankelijkheid in het geding kwam, hetgeen in strijd is met zijn plichten volgens de Artikelen 11, 13 en 14 van het Statuut (zie de citaten in de uitspraak onder Motieven 36 and 63 van het arrest). Er was bijgevolg niet sprake van onverschuldigde betaling die door de Commissie hersteld zou moeten worden, bijvoorbeeld op grond van Artikel 85 van het Statuut (dat overigens niet van toepassing is omdat Mw W. geen ambtenaar is). Bovendien houdt de vraag geeen rekening met Motieven 74 en 75 van het arrest waarin het Hof de argumenten van de Commissie aangaande hetgeen zij interpreteerde als bijzondere omstandigheden van Mw W's aanstelling: het Hof gaf daarmee aan dat er niets onjuist is aan de transactie tussen Mw W. en de heer Perry. Het arrest is definitief en, zoals het geachte parlementslid zal inzien, kan de Commissie geen enkele stap nemen die niet in overeenstemming met dit arrest is: het in een herstelprocedure beweren dat de betaling ongegrond was, is dus niet mogelijk.

De enige uitzondering zou zijn indien een relevant nieuw feit, waarvan de Commissie en het Hof eerder niet op de hoogte waren, aan het licht zou worden gebracht in het bijzonder in de strafzaak zoals genoemd onder punt 3. Indien dat het geval zou zijn, dan zou de Commissie vanzelfsprekend de gepaste maatregelen nemen. Maar de zaak is nog steeds hangende. De Commissie zou erop willen wijzen dat zij in die zaak als partie civile is opgetreden om elke mogelijkheid tot het nemen van verdere stappen aan te kunnen grijpen, indien hiertoe aanleiding zou bestaan.