ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3184/97 van Riitta Myller (PSE) aan de Commissie (16 oktober 1997)

Betreft: Gevolgen voor de volksgezondheid van nieuwe schoolmelkproducten

De Raad van Ministers heeft de Commissie verzocht om karnemelk toe te voegen aan de lijst van schoolmelkproducten die gesubsidieerd worden. Volgens het voorstel voor wijziging van de verordening dat de Commissie heeft ingediend zou alleen uit volle melk geproduceerde karnemelk gesubsidieerd mogen worden. In Finland wordt echter geen karnemelk geproduceerd van volle melk, omdat de consumenten magere en dus gezondere producten willen.

Waarom steunt de Commissie met haar voorstel de consumptie van volle melkproducten? Op welke wijze wil de Commissie met behulp van haar voorstel voor wijziging van de steunverlening aan schoolmelkproducten bijdragen aan het bevorderen van de volksgezondheid in de lidstaten?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (4 december 1997)

Door de "viili/fil¨ genaamde producten op te nemen in de lijst van producten die op grond van Verordening (EEG) nr. 1842/83 van de Raad van 30 juni 1983 tot vaststelling van de algemene voorschriften inzake de verstrekking van melk en bepaalde zuivelproducten aan leerlingen in onderwijsinstellingen ((PB L 183 van 7.7.1983. )) in aanmerking komen voor steunverlening voor schoolmelk, heeft de Commissie deze producten op gelijke voet willen stellen met yoghurt, omdat zij hiermee een aantal kenmerken gemeen hebben. Bovendien ligt sedert de hervorming van de schoolmelkregeling in 1993 de nadruk van het programma hoofdzakelijk op drinkmelk, om zo de doeltreffendheid van de regeling te verbeteren en de leidende rol van dit basisproduct te handhaven. Scholieren die minder melkvet willen verbruiken, kunnen overschakelen op halfvolle melk, die eveneens in het kader van deze steunregeling gesubsidieerd wordt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2357/97 van Leonie van Bladel (UPE) aan de Raad (18 juli 1997)

Betreft: Wenselijkheid EU-afgezant voor China en ASEAN

Kan de Raad bevestigen dat zij de naleving van de mensenrechten als een belangrijk instrument van buitenlandse politiek beschouwt, en in het algemeen als bevorderend voor de stabiliteit op de wereld ziet?

Meent de Raad dat het naleven van de mensenrechten gelijktijdig in Afrika, Latijns-Amerika en Azië dient te worden bevorderd?

Ziet de Raad het enorme profijt dat de EU-landen trekken uit de snelle economische ontwikkeling van de markten in China en ASEAN als een reden om minder gewicht te hechten aan het naleven van de mensenrechten in die regio's?

Deelt de Raad de mening dat noch de mening van de Raad, noch de maandelijkse urgentieresoluties van het Europees Parlement met betrekking tot het naleven van de mensenrechten in deze gebieden tot een ander beleid van de overheden in de respectievelijke gebieden hebben geleid?

Wil de Raad, op basis van pragmatische overwegingen ter bevordering van de stabiliteit in het gebied, overwegen of een speciale EU-afgezant voor zowel China als de ASEAN, tot een betere relatie van de EU en het Europees Parlement met deze landen kan leiden, en daarmee indirect een betere naleving van de mensenrechten kan bevorderen?

Antwoord (16 februari 1998)

De Geachte Afgevaardigde maakt een juiste analyse wanneer zij stelt dat de ontwikkeling en de consolidatie van de democratie en de rechtsstaat, alsmede eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden kernelementen zijn van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie, zulks overeenkomstig artikel J.1 van het Verdrag betreffende de Europese Unie.

Dit beginsel wordt door de Unie wereldwijd toegepast. De Europese Unie spreekt zich daarom steevast uit tegen schendingen van de mensenrechten, ongeacht waar die plaatsvinden.

Om de bevordering en de bescherming van de mensenrechten in China en de ASEAN-landen te stimuleren, voert de Europese Unie in talrijke fora een constante dialoog inzake mensenrechten. Met name ten aanzien van de Chinese autoriteiten, voert de Europese Unie sinds 1995 een mensenrechtendialoog op deskundigenniveau. De meest recente vergadering in dit kader heeft op 1 en 2 december 1997 plaatsgevonden in Beijing. De Europese Unie probeert door een constructieve dialoog en actieve samenwerking tot tastbare verbeteringen van de mensenrechtensituatie in China te komen.

Tenslotte moge de Raad de Geachte Afgevaardigde nog attenderen op de bijzonder positieve initiatieven die door een aantal lidstaten worden ontwikkeld (studiebijeenkomsten, congressen, uitwisselingen van deskundigen, enz.) teneinde op internationaal niveau te komen tot een grotere bewustwording met betrekking tot mensenrechtenvraagstukken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3461/97 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (31 oktober 1997)

Betreft: GCO in Ispra

Naar verluidt is er bij het GCO in Ispra een onderzoek gaande naar enkele onderzoekscontracten met externe ondernemingen. Nadat soms aanzienlijke voorschotten zijn betaald, is aan het licht gekomen dat sommige van deze ondernemingen niet in staat zijn om hun opdracht uit te voeren of, erger nog, dat sommige bedrijven niet eens bestaan.

Kan de Commissie dit bevestigen en zo ja, welke maatregelen overweegt zij te nemen tegen de ambtenaren die bij het toewijzen van opdrachten zo lichtvaardig hebben gehandeld?

Antwoord van mevrouw Cresson namens de Commissie (4 december 1997)

Er loopt bij het Gemeenschappelijk centrum voor onderzoek in Ispra inderdaad een intern onderzoek om na te gaan in hoeverre bij de gunning van contracten aan externe adviesbureaus de voorschriften voor de desbetreffende procedures zijn gevolgd.

In het licht van dit onderzoek heeft het tot aanstelling bevoegde gezag besloten een tuchtprocedure te starten en overeenkomstig artikel 87 van het statuut de bij dit geval betrokken functionarissen te horen.

Nadat deze procedure is afgerond, zal het tot aanstelling bevoegde gezag de maatregelen nemen die gezien de resultaten vereist zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3258/97 van Rosemarie Wemheuer (PSE) aan de Raad (21 oktober 1997)

Betreft: Productie en export van folterwerktuigen

In de pers werd eind juli 1997 gemeld dat het VK gewijzigde richtlijnen voor de wereldwijde handel in wapens van Britse oorsprong had uitgevaardigd. Bovendien verbiedt het de export van folterwerktuigen.

1. Bestaat er in de afzonderlijke lidstaten van de EU een definitie van voorwerpen die in de ruimste zin onder de aanduiding 'folterwerktuigen' vallen?

2. In welke lidstaten van de EU worden folterwerktuigen geproduceerd en verkocht?

3. Beschikt de EU over een rechtsgrondslag op basis waarvan de productie, verkoop en met name de export van folterwerktuigen kunnen worden verboden?

4. Zijn er in het verleden initiatieven op dit gebied ontplooid resp. worden dergelijke initiatieven in de nabije toekomst gepland?

Antwoord (20 januari 1998)

Het is bijzonder lastig een definitie te geven van instrumenten en producten die in de categorie folterwerktuigen kunnen vallen, aangezien producten en voorwerpen die voor geheel wettige doeleinden worden vervaardigd, afhankelijk van de omstandigheden als folterwerktuigen gebruikt kunnen worden. Waarschijnlijk is dat de reden dat een dergelijke definitie ontbreekt in zowel het "Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing¨, op 10 december 1984 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aangenomen ((Alle lidstaten van de Europese Unie hebben dit Verdrag ondertekend. Dertien hebben het bekrachtigd. )), als in het Europees Verdrag ter voorkoming van foltering en andere onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, op 26 november 1987 door de Raad van Europa aangenomen ((De vijftien lidstaten van de Unie zijn partij bij dit Verdrag. )).

Bij gebrek aan een exacte definitie hebben de Groepen van de Raad zich meermalen gebogen over het vraagstuk van het toezicht op deze producten of instrumenten die, gezien hun aard, niet voorkomen op de lijst van goederen voor tweeërlei gebruik die vallen onder de communautaire regeling voor toezicht op de uitvoer van goederen voor tweeërlei gebruik, en die niet altijd onder artikel 223 van het EG-Verdrag vallen. Dankzij uitvoerige onderzoeken in het verleden is komen vast te staan dat verscheidene staten inderdaad toezicht houden op de uitvoer van voorwerpen waarvan het normale gebruik wettig is, maar die ook als folterwerktuig zouden kunnen worden gebruikt, in het bijzonder elektrische staven en knuppels.

Er wordt binnen de Raad voortdurend actief nagedacht over de vraag wat de beste manier is om op gecoördineerde wijze toezicht uit te oefenen op de uitvoer van deze producten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3149/97 van Klaus Lukas (NI) aan de Commissie (13 oktober 1997)

Betreft: In het ongerede geraakte ontwikkelingshulp

Kan de Commissie de volgende vragen beantwoorden: Welke staten in Afrika kregen uit welke begrotingstitels ontwikkelingshulpgelden, respectievelijk andere financiële steun?

Kan de Commissie een evaluatieverslag over de tot dusverre verleende ontwikkelingshulp (Afrika) geven?

Welk deel van deze ontwikkelingshulpgelden kwam in verkeerde handen terecht, respectievelijk bereikte niet zijn doel?

Welke maatregelen nam de Commissie in dit verband?

Heeft de Commissie stappen ondernomen voor het terugvorderen van ten onrechte uitgekeerde, respectievelijk niet overeenkomstig het doel gebruikte financiële middelen?

Zijn de Commissie de namen bekend van de personen die deze fraude begaan hebben, respectievelijk die van deze fraudes profiteerden?

Zo ja, zal de Commissie het Europees Parlement deze namen mededelen?

Antwoord van de heer Pinheiro, namens de Commissie (8 december 1997)

Wat betreft de kredieten die de Commissie in het kader van de ontwikkelingshulp aan de landen van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) toekent, wordt de geachte Afgevaardigde verwezen naar de gegevens die zijn vervat in de mededeling van de Commissie aan de Rekenkamer, het Parlement en de Raad over de balansen en rekeningen van het zesde en zevende Europese Ontwikkelingsfonds (EOF) voor het begrotingsjaar 1996. ((SEC(97) 938 def. ))

Er is een belangrijke algemene herziening van de door de Gemeenschap beheerde ontwikkelingshulp ten behoeve van de ACS-staten aan de gang. Het definitieve samenvattende verslag wordt omstreeks medio 1998 verwacht.

De Commissie ziet nauwlettend toe op het gebruik van de kredieten om ervoor te zorgen dat zij worden gebruikt voor het verwezenlijken van de ontwikkelingsdoelstellingen. Daartoe wordt voor elk land een interventiestrategie uitgewerkt waaraan concreet vorm wordt gegeven door de ondertekening van een indicatief programma. In dit programma worden specifieke projecten aangemerkt en goedgekeurd voor financiering. Aan de begunstigde landen kan technische bijstand worden verleend om hen te helpen bij het beheer van de middelen. De Commissie staat betalingen met betrekking tot projecten toe op voorlegging van bewijsstukken en na controle. Bij die controle wordt nagegaan of de bestemming en het gebruik van de middelen in overeenstemming zijn met de doelstellingen van het project en met de voorschriften inzake financiering. Hierdoor kan fraude worden voorkomen of kan worden opgetreden wanneer fraude wordt vermoed. Er zijn aan de Commissie (Eenheid coördinatie van de fraudebestrijding) enkele verdachte gevallen gesignaleerd die momenteel worden onderzocht.

De procedures met betrekking tot de gunning van opdrachten (met name op risico-gebieden) worden geregeld bijgestuurd en aan de nieuwe situatie aangepast. Om deze aanpak nog te versterken worden voortaan in de algemene bestekken anticorruptieclausules opgenomen die geleidelijk worden geïntegreerd in de financieringsovereenkomsten en samenwerkingscontracten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2897/97 van Phillip Whitehead (PSE) aan de Commissie (17 september 1997)

Betreft: Voorstel voor een verordening van de Raad over de denominaties en technische specificaties van euro-muntstukken

Nadat de Commissie bovenstaand voorstel (COM(97)0247) ((PB C 208 van 9.7.1997, blz. 5. )) officieel aan zowel het Parlement als de Raad heeft voorgelegd, blijkt zij besloten te hebben het Raadgevend Wetenschappelijk Comité voor het onderzoek naar de toxiciteit en de ecotoxiciteit van chemische verbindingen te raadplegen over de gevolgen voor de gezondheid van het voorstel om een nikkellegering in de muntstukken van 1 en 2 euro te gebruiken. Tevens blijkt zij verder onderzoek op dit gebied te financieren.

1. Kan de Commissie met het oog op het bovenstaande nadere bijzonderheden verstrekken over het aanvullend onderzoek dat thans wordt uitgevoerd?

2. Wanneer verwacht zij dat de resultaten van dit onderzoek beschikbaar komen?

3. Zal het Raadgevend Wetenschappelijk Comité voor het onderzoek naar de toxiciteit en de ecotoxiciteit van chemische verbindingen de resultaten van dit onderzoek afwachten alvorens een besluit te nemen?

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-2896/97 en E-2897/97 van de heer de Silguy namens de Commissie (11 november 1997)

Bij de goedkeuring van het voorstel heeft de Commissie bekendgemaakt dat zij voornemens was om dit voorstel te herzien in het licht van het onderzoek naar het risico op allergieën bij het gebruik van nikkelhoudende munten, dat werd geleid door het Raadgevend Wetenschappelijk Comité voor het onderzoek naar de toxiciteit en de ecotoxiciteit van chemische verbindingen.

Dit Comité heeft nu haar voorlopig rapport uitgebracht waarin zij vaststelt dat niets wijst op een verband tussen de huidige munten en het optreden van allergieën voor nikkel. Uit de beperkte informatie waarover zij beschikt, heeft het Comité afgeleid dat zelden allergieën voor nikkel ontstaan door het gebruik van de in omloop zijnde nikkelhoudende munten. Dit geldt zowel voor het grote publiek als voor personen die beroepshalve met de muntstukken in aanraking komen. Volgens het Comité is het onwaarschijnlijk dat de nieuwe munten het risico op allergieën zullen vergroten, zelfs wanneer ongeveer evenveel nikkel vrijkomt.

Momenteel doet het Comité verschillende testen teneinde het nikkelemissiegehalte van de nieuwe munten te beoordelen. De resultaten van deze testen zullen waarschijnlijk de komende weken beschikbaar zijn.

Ongeacht de resultaten van de testen, beoogt het voorstel van de Commissie overigens het nikkelgehalte van de nieuwe munten zo laag mogelijk te houden. Hiertoe zullen, indien mogelijk, legeringen zonder nikkel worden gebruikt die voldoen aan de technische specificaties en de veiligheidsvoorschriften. Het nikkelgehalte in munten zal hierdoor van 75 % tot 8 % dalen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3062/97 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (2 oktober 1997)

Betreft: Emissies van organische verbindingen

Referentie: "Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot beperking van de emissies van organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen in bepaalde industriële processen en installaties¨ (COM(96)0538 def. - 96/0276 SYN) ((PB C 99 van 26.3.1997, blz. 32. )).

Zal de Commissie rekening houden met de voor bepaalde industriële sectoren zeer ernstige economische gevolgen van de richtlijn, die een duidelijk risico met zich brengt dat zij hun concurrentievermogen verliezen en arbeidsplaatsen zullen moeten afstoten? Kan zij wellicht mededelen welke gevolgen de in het vooruitzicht gestelde maatregelen zullen hebben op de kosten in de verschillende regio's en aangeven of de harmoniseringscriteria voor deze maatregelen gerechtvaardigd zijn op grond van de zeer uiteenlopende situatie met betrekking tot de kwaliteit van de lucht in de verschillende gebieden van de Gemeenschap?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (10 november 1997)

Bij de uitwerking van haar voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen (VOS) ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde industriële werkzaamheden heeft de Commissie de grootst mogelijke zorg besteed aan de vaststelling van de vereisten ten aanzien van de emissie van VOS voor de verschillende bedrijfstakken die onder deze richtlijn vallen. Dankzij diverse sectoriële analyses is vastgesteld in hoeverre in elk van deze sectoren de emissie van vluchtige organische stoffen kan worden beperkt door middel van de beste beschikbare technieken. Bij de bepaling van de emissiewaarden en de gebruikslimieten voor oplosmiddelen waarboven een installatie onder de richtlijn valt, is zoveel mogelijk rekening gehouden met deze technisch-economische overwegingen.

Het voorstel omvat bovendien een aantal flexibiliteitsparameters en een passend tijdschema met het oog op de bevordering van innovatie doordat de industrie wordt gestimuleerd alternatieven voor het gebruik van organische oplosmiddelen te ontwikkelen en zich ervan te bedienen.

Het door de Commissie aangehouden harmonisatieniveau is gerechtvaardigd vanwege de grensoverschrijdende aard van de verontreiniging door ozon. De rechtsgrond van het voorstel (artikel 130 S van het EG-Verdrag) stelt de lidstaten die dit wensen overigens in staat verscherpte beschermingsmaatregelen te nemen, die de in de richtlijn bedoelde maatregelen in strengheid overtreffen.

De gevolgen van de kosten van de voorgestelde maatregelen voor de regio's zijn afhankelijk van de daar bestaande industriële structuur. Doordat een lidstaat de mogelijkheid heeft de richtlijn door middel van een nationaal plan ten uitvoer te leggen, kan er rekening worden gehouden met eventuele regionale verschillen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3236/97 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie (20 oktober 1997)

Betreft: De Europese Commissie en het Europees Milieuagentschap (EMA)

De Europese Commissie neemt deel aan het bestuur van het EMA, terwijl zij volgens het antwoord van Commissaris Bjerregaard van 18 september 1997 op mijn vraag E-2575/97 ((PB C 82 van 17.3.1998, blz. 109.)) ook de omvang voorstelt van de kredieten die aan het EMA worden verstrekt en voorstellen doet over het aantal personeelsleden van deze instelling, welke gegevens ook jaarlijks in het voorontwerp van begroting van de EU zijn terug te vinden.

Kan de Commissie in dit verband meedelen:

1. hoe het personeel van het EMA over de diverse nationaliteiten is verdeeld;

2. hoeveel contracten voor buitengewone en tijdelijke tewerkstelling in iedere rang het EMA voor 1998 ter beschikking denkt te stellen, op voorwaarde dat zijn begroting wordt goedgekeurd die reeds ten behoeve van deze instelling door de Europese Commissie is ingediend?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (5 december 1997)

Zoals het geachte parlementslid wel bekend zal zijn, is het Europees Milieuagentschap een onafhankelijke instantie waarover de Commissie geen directe zeggenschap heeft en berust de verantwoordelijkheid voor alle personeelszaken, inclusief rekrutering, bij de uitvoerend directeur van het agentschap, die verantwoording is verschuldigd aan de raad van bestuur. De Commissie is in de raad van bestuur vertegenwoordigd, maar is niet betrokken bij de administratie, de werking en de activiteiten van het agentschap. De Commissie is dan ook niet bevoegd voor de personeelszaken van het agentschap en is niet in staat de gevraagde informatie te verstrekken.

Het geachte parlementslid zou het advies kunnen inwinnen van de heer Scoullos (Universiteit van Athene) en de heer Wynne (Universiteit van Lancaster), de twee vertegenwoordigers van het Parlement in de raad van bestuur van het agentschap. Tenslotte dient ook in herinnering te worden gebracht dat het Parlement advies kan uitbrengen over begroting en personeelszaken in het kader van de jaarlijkse procedures voor de goedkeuring van de begroting van het agentschap.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2321/97 van Leonie van Bladel (UPE) aan de Raad (18 juli 1997)

Betreft: Rechtszekerheid met betrekking tot het bezit van een Nederlands paspoort

1. Op 2 oktober 1997 berichtte het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam aan de tot Nederlander genaturaliseerde vader van de veertienjarige, van origine Surinaamse, Jolanda Bona met betrekking tot haar nationaliteit en paspoort: "Ik ben dan ook voornemens de Nederlandse nationaliteit van Jolanda Letitia Bona uit onze basisadministratie persoonsgegevens te verwijderen, en daarbij het Nederlandse paspoort in te trekken¨. Realiseert de Nederlandse voorzitter zich dat het verwijderen, door het college van B& W, van de Nederlandse nationaliteit uit de basisadministratie persoonsgegevens, alsmede het intrekken van het aan Jolanda Bona op 9 september 1996 uitgereikte Nederlandse paspoort zowel volgens nationaal recht als volgens internationaal volkenrecht onrechtmatig is, en dat het vertrouwen van de Europese burger in de rechtsstaat, alsmede in de rechtsgang, door de handelwijze van het Amsterdamse college van B& W ernstig wordt geschaad?

2. Is de voorzitter van de Raad niet van mening dat, los van de vraag of eenzijdig, zonder toestemming van betrokkene intrekken van paspoort en/of verwijderen van nationaliteit uit de basisadministratie persoonsgegevens juridisch juist is, de maatregelen van het college van B& W van Amsterdam, ook wanneer er gemaakte fouten zouden moeten worden hersteld, een Europees bestuurscollege onwaardig is?

3. Is de voorzitter van de Raad niet van mening dat de handelwijze van het Amsterdamse college van B& W niet de wijze is waarop wij in het hedendaagse Europa met de belangen en de emoties van burgers, in dit geval zelfs een veertienjarig kind, mogen omgaan?

4. Is de Nederlandse voorzitter van de Raad bereid om met betrokken partijen te overleggen teneinde de besluitvorming van het Amsterdamse college die, vreemd genoeg, in opdracht van de Nederlandse staatssecretaris van Justitie tot stand kwam, alsnog te herzien op basis van het vertrouwensbeginsel dat de Europese burger in een Europese rechtsstaat mag verwachten, en daarbij in aanmerking nemend dat de vader alsmede de twee jongere zusjes van Jolanda Bona wel hun Nederlandse nationaliteit, alsmede hun op 9 september 1996 verkregen paspoort, mogen behouden en Jolanda Bona dus als enige gezinslid uit Nederland zou worden verwijderd?

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-2321/97 en E-2672/97 (20 januari 1998)

Kwesties met betrekking tot het verkrijgen of het verliezen van de nationaliteit van een lidstaat van de Europese Unie vallen uitsluitend onder de bevoegdheid van de betrokken lidstaat. Er bestaan geen instrumenten van het gemeenschapsrecht, noch instrumenten van de Europese Unie betreffende deze problematiek.

De Raad kan derhalve geen standpunt innemen over de vragen van het geachte parlementslid.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3774/97 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Raad (24 november 1997)

Betreft: Noodzakelijke voorwaarden voor de invoering van de euro in de lidstaten van de Europese Unie

Op Europees niveau is een ernstig conflict ontstaan over de belangrijke kwestie of de opneming over uiterlijk twee jaar van de munten van de lidstaten van de Unie in het wisselkoersmechanisme vóór de deelneming van deze landen aan de euro, al dan niet bindend is.

Kan de Raad meedelen of voor de deelneming aan het wisselkoersmechanisme van de munten van de landen die op enig tijdstip de euro aanvaarden, een verdrag nodig is of gebeurt dit als vanzelfsprekend en onvoorwaardelijk als de desbetreffende landen de ene munt aannemen en de derde fase van de Economische Monetaire Unie binnentreden (EMU)?

Antwoord (16 februari 1998)

De lidstaten die voldoen aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van één munt, zullen worden aangewezen op grond van artikel 109 J, lid 4, van het EG-Verdrag.

Van de lidstaten met een derogatie die volgens de criteria van artikel 109 J, lid 1, van het Verdrag aan de noodzakelijke voorwaarden voldoen, wordt vervolgens de derogatie overeenkomstig artikel 109 K, lid 2, ingetrokken.