ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3638/02

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(17 december 2002)

Betreft: Bankactiva

Kan de Commissie per lidstaat de cijfers mededelen over het aandeel bankactiva dat in handen is van financiële instellingen met overwegend nationaal kapitaal en over het aandeel bankactiva dat in handen is van financiële instellingen met overwegend buitenlands kapitaal, voor het laatste jaar waar cijfers voor beschikbaar zijn?

Kan zij voorts in verband met het laatstgenoemde bedrag mededelen welk aandeel bankactiva in de financiële instellingen in het bezit is van EU-lidstaten (en niet in het bezit van de desbetreffende lidstaat)?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(28 januari 2003)

De tabel die rechtstreeks naar het geachte parlementslid en naar het Secretariaat van het Parlement is gestuurd, bevat cijfers voor de totale activa van kredietinstellingen, de activa van bijkantoren van kredietinstellingen die zijn opgericht krachtens de wet van een ander land van de Europese Economische Ruimte (EER), de activa van dochterondernemingen waarvan de hoofdeigenaar in een ander EER land is gevestigd, de activa van bijkantoren van kredietinstellingen die zijn opgericht krachtens de wet van een niet-EER-land en de activa van dochterondernemingen waarvan de hoofdeigenaar in een niet-EER-land is gevestigd. Op grond van deze cijfers zijn verschillende percentages voor de totale activa van kredietinstellingen berekend. De gegevens hebben betrekking op 2000 en 2001 en zijn beschikbaar gesteld door de Europese Centrale Bank.

De tabel bevat cijfers voor bijkantoren en dochterondernemingen. Een bijkantoor is een bedrijfszetel die een deel zonder juridische zelfstandigheid vormt van een kredietinstelling en die rechtstreeks geheel of gedeeltelijk de verrichtingen uitvoert die eigen zijn aan de werkzaamheden van een kredietinstelling. In tegenstelling tot dochterondernemingen hebben bijkantoren geen rechtspersoonlijkheid in het land waar zij zijn gevestigd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2800/02

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(7 oktober 2002)

Betreft: Cementfabriek in Clitheroe, Engeland

De Commissie heeft besloten het Verenigd Koninkrijk een met redenen omkleed advies te zenden, omdat dit land geen milieueffectbeoordeling heeft gemaakt in verband met de overschakeling op een andere brandstof in de cementfabriek in Clitheroe in Lancashire. Is de Commissie voornemens aan te dringen op werkzaamheden tot verbetering van de situatie of nieuwe voorwaarden te stellen om het verbranden van gevaarlijk afval op deze locatie te beperken?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(19 november 2002)

Het geachte parlementslid verwijst naar het met redenen omkleed advies van de Commissie inzake cementfabrieken in Clitheroe in Lancashire. Dit betreft de omzetting in Britse wetgeving van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(1), en van de wijzigingen die bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997(2) zijn vastgesteld.

Het met redenenen omkleed advies is uitgebracht uit hoofde van artikel 226 van het EG-Verdrag, omdat de Commissie van oordeel is dat de Britse regering Richtlijn 85/337/EEG niet correct toepast. De Commissie is met name bezorgd over het feit dat de door het Verenigd Koninkrijk gebruikte material change of use-bepalingen in de ruimtelijke-ordeningswetgeving ertoe kunnen leiden dat er voor nieuwe projecten of veranderingen in projecten geen milieu-effectrapportage overeenkomstig de criteria in Richtlijn 85/337/EEG plaatsvindt. Bovendien moet het systeem voor de afgifte van milieuvergunningen in het Verenigd Koninkrijk in overeenstemming zijn met Richtlijn 85/337/EEG (die alleen verwerkt is in de regels inzake ruimtelijke ordening), zoals vereist door Richtlijn 85/337/EEG. Deze problemen kwamen aan het licht door verschillende klachten, onder andere met betrekking tot de cementfabriek in Clitheroe. Het optreden van de Commissie uit hoofde van artikel 226 van het Eg-Verdrag is overigens niet zozeer gericht op saneringsmaatregelen of nieuwe voorwaarden inzake de beperking van het verbranden van gevaarlijk afval in Clitheroe, als wel op de correcte omzetting van Richtlijn 85/337/EEG in de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk.

(1) PB L 175 van 5.7.1985.

(2) PB L 73 van 14.3.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2062/02

van Eluned Morgan (PSE) aan de Commissie

(11 juli 2002)

Betreft: Staatssteun

Kan de Commissie vrijstelling van de regels op de staatssteun in overweging nemen voor bedrijven die te lijden hebben van uitzonderlijke omstandigheden, zoals de mond- en klauwzeerepidemie in Groot-Brittannië?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(5 augustus 2002)

Artikel 87, lid 2, onder b, van het EG-Verdrag bepaalt dat steunmaatregelen tot herstel van de schade veroorzaakt door natuurrampen of andere buitengewone gebeurtenissen verenigbaar moet zijn met de gemeenschappelijke markt.

Normale ondernemingsrisico's of verzekerbare risico's worden over het algemeen niet beschouwd als natuurrampen of buitengewone gebeurtenissen. In het verleden heeft de Commissie aanvaard dat overstromingen, aardbevingen en grondverschuivingen, lawines, tornado's, enz. als natuurrampen konden worden beschouwd. Oorlog, binnenlandse ordeverstoringen of stakingen, ernstige nucleaire of industriële ongevallen en grote branden zijn dan weer beschouwd geweest als buitengewone gebeurtenissen.

Met betrekking tot de mond- en klauwzeerepidemie dient opgemerkt dat in de Communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsecor uitdrukkelijk is gesteld, dat de Commissie in de regel niet aanvaardt dat uitbraken van dier- of plantenziekten als natuurrampen of buitengewone gebeurtenissen zouden kunnen worden beschouwd. Totnogtoe is de enige uitzondering de epidemie van boviene spongiforme encephalopathie (BSE), die als een buitengewone gebeurtenis is erkend vanwege haar ruime verspreiding en het volledig nieuwe karakter ervan.

Niettemin kan volgens de Communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector steun worden toegekend ter compensatie van verliezen die zijn geleden ingevolge uitbraken van dier- of plantenziekten, met inbegrip van steun ter voorkoming van de verdere verspreiding van de ziekten.

Steun ter compensatie van onrechtstreekse verliezen die ondernemers binnen en buiten de landbouwsector hebben geleden kan normaal niet worden toegestaan vanwege de moeilijkheden om de oorzaken en de omvang van de geleden verliezen te bepalen. Naargelang de precieze omstandigheden van elke zaak staat een reeks steuninstrumenten ter beschikking, zoals steun voor nieuwe investeringen met het oog op diversificatie van de ondernemingen, steun voor advisering, en reddings- en herstructureringssteun. Bovendien zij eraan herinnerd dat volgens de zogenoemde de minimis-regel tot 100,000 EUR steun over een periode van drie jaar niet onder de regels van de Gemeenschap over staatssteun valt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2352/02

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(31 juli 2002)

Betreft: Het Britse en het Europese drugsbeleid

De Britse minister van Binnenlandse Zaken, David Blunkett, heeft bevestigd dat cannabis vanaf juli 2003 in het Verenigd Koninkrijk als middel van type C zal worden beschouwd, dezelfde categorie als steroïden en antidepressiva; hiermee worden de aanbevelingen van het Britse parlement opgevolgd.

Naar zijn zeggen komt dit niet neer op legalisering van cannabis (waarvan het gebruik in alle landen van de EU toegestaan is, behalve in Frankrijk, Zweden, Finland en Griekenland), en hij heeft aangekondigd dat de straf voor drugshandelaars van nu vijf jaar tot veertien jaar cel wordt verhoogd.

Dit besluit vloeit voort uit een succesvol zij het omstreden experiment dat in het zuiden van Londen is uitgevoerd, waarbij de politie het gebruik van hasj tolereerde en zich concentreerde op de bestrijding van harddrugs.

Is de Commissie van mening dat het standpunt van de Britse regering aansluit bij het Europese beleid op het gebied van drugsbestrijding?

Hoe denken de Commissie en het drugsagentschap over het Londense experiment?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(20 september 2002)

Het drugsbeleid valt voornamelijk onder de bevoegdheid van de lidstaten. De drie drugsbestrijdingsverdragen van de Verenigde Naties (van 1961, 1971 en 1988) werden door alle lidstaten ondertekend en bekrachtigd. Zij voorzien in een gemeenschappelijk kader voor de nationale wetgeving inzake drugs, en bieden de lidstaten tegelijkertijd enige speelruimte voor de uitvoering ervan. In het kader van de voorbereiding van haar voorstel voor een kaderbesluit van de Raad betreffende de vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de illegale drugshandel(1), heeft de Commissie een studie inzake de drugswetgeving in de lidstaten verricht.

Deze studie toont aan dat het verhandelen van cannabis illegaal blijft in alle lidstaten. Toch hebben sommige lidstaten besloten het verbruik van cannabis en het bezit voor eigen gebruik niet te beschouwen als strafbare feiten. Volgens een recente studie van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving is er sprake van een algemene tendens in de Unie waarbij het openbaar ministerie en/of rechters alternatieve regelingen verkiezen boven strafrechtelijke sancties als het gaat over het gebruik van cannabis of het bezit ervan voor eigen gebruik.

De voorgestelde Britse regelgeving volgt deze trend door meer belang te hechten aan het toezicht op en het vervolgen van illegale cannabishandelaren. Dit betekent niet dat cannabis legaal wordt, maar zorgt ervoor dat de middelen voor wetshandhaving specifieker worden gericht op de illegale handel in cannabis, door bijvoorbeeld de maximum straf voor het verhandelen ervan te verhogen tot 14 jaar.

Aangezien het experiment in South London (Lambeth) pas eind juli 2002 werd stopgezet, is het nog te vroeg om hieruit concrete conclusies te trekken, en is er nog geen grondige evaluatie beschikbaar.

(1) PB C 304 E van 30.10.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2634/02

van Brian Simpson (PSE) aan de Commissie

(18 september 2002)

Betreft: Vernietiging Europees erfgoed door Belgische spoorwegmaatschappij

Is het de Commissie bekend dat de Belgische nationale spoorwegmaatschappij (SNCB/NMBS) een oude, in 1906 gebouwde belangrijke locomotief van de klasse 44 (nummer 44 201) heeft vernietigd, hoewel haar belangrijkste onderdelen nog functioneerden?

Is de Commissie niet van oordeel dat een dergelijke vorm van vernietiging van het Europese erfgoed op spoorweggebied als een opzettelijke vandalistische daad moet worden aangemerkt, die moet worden veroordeeld?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(24 oktober 2002)

Artikel 151 van het EG-Verdrag bepaalt dat de Gemeenschap bevoegd is om:

- de culturele samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen

- (met financiële steun en zo nodig) de activiteiten van de lidstaten op de volgende gebieden te ondersteunen en aan te vullen:

- verbetering van de kennis en verbreiding van de cultuur en de geschiedenis van de Europese volkeren;

- instandhouding en bescherming van het cultureel erfgoed van Europees belang;

- culturele uitwisseling op niet-commerciële basis;

- scheppend werk op artistiek en literair gebied, mede in de audiovisuele sector.

Belangrijk is dat artikel 151 ook bepaalt dat de Gemeenschap niet bevoegd is voor de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstate(1) in de culturele sector. Deze materie valt onder de exclusieve en totale bevoegdheid van de lidstaten.

Bijgevolg valt de door het geachte parlementslid vermelde kwestie niet onder de bevoegdheden van de Gemeenschap, maar uitsluitend onder die van de lidstaat.

(1) Artikel 151, EG-Verdrag, lid 5, eerste streepje.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2342/02

van Jean-Claude Martinez (NI) aan de Commissie

(23 juli 2002)

Betreft: Thermische plasma's

Volgens verschillende wetenschappelijk onderzoekers, met name van het milieulaboratorium van La ROCHE, is een thermische plasmabehandeling een goede methode om afval en in het bijzonder besmet meel te verwerken.

Kan het Directoraat milieu van de Commissie mededelen wat zijn mening is over de behandeling van afval met plasmatoortsen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(5 september 2002)

De Commissie organiseert een informatie-uitwisseling tussen de lidstaten en het bedrijfsleven over de beste beschikbare technieken voor industriële activiteiten die vallen onder Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (IPPC)(1). De uitwisseling wordt gecoördineerd door het Europees IPPC-bureau, dat ondergebracht is bij het Instituut technologische prognose van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek in het Spaanse Sevilla.

Zo'n informatie-uitwisseling vindt onder andere plaats voor de thermische behandeling van afval. Hierbij worden verschillende technieken voor afvalverbranding onderzocht en wordt in een later stadium bepaald of de besproken technieken als beste beschikbare technieken dan wel technieken in opkomst worden beschouwd. Plasmabehandeling kan bij een dergelijke informatie-uitwisseling worden besproken indien het Europees IPPC-bureau gedetailleerde informatie over deze techniek heeft ontvangen.

Op dit ogenblik kan de Commissie deze techniek nog niet beoordelen.

De Commissie steunt projecten voor onderzoek en technologische ontwikkeling. Zo loopt er een project in verband met de verglazing van ziekenhuisafval.

(1) PB L 257 van 10.10.1996.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1753/02

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(19 juni 2002)

Betreft: Actieprogramma inzake de BTW

De Commissie werkt thans aan de hervormingen die nodig zijn om de bestaande gebreken van het voorlopige BTW-stelsel weg te werken, overeenkomstig het werkprogramma dat in het actieprogramma inzake de BTW is opgenomen.

Kan de Commissie informatie verschaffen over de stand van zaken met betrekking tot de werkzaamheden op het genoemde gebied?

Denkt zij dat de doelstelling om een definitief BTW-stelsel in te voeren dat is gebaseerd op het principe van het land van herkomst inmiddels verlaten is?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(16 juli 2002)

In juni 2000 heeft de Commissie, in een mededeling aan de Raad en het Europees Parlement, een nieuwe strategie ter verbetering van de werking van het BTW-stelsel in het kader van de interne markt(1) voorgesteld. Deze nieuwe aanpak is niet gericht op wijziging van het huidige overgangssysteem maar op de verbetering ervan door vereenvoudiging, modernisering en een meer uniforme toepassing van de huidige voorschriften, evenals op een nauwere administratieve samenwerking. Een definitief op herkomst gebaseerd systeem blijft niettemin een doelstelling van de Commissie voor de lange termijn.

De nieuwe strategie heeft voor een nieuwe impuls gezorgd en heeft reeds geleid tot de vaststelling van volgende richtlijnen:

- persoon die tot voldoening van de BTW gehouden is (2000/65/EG);

- het minimumniveau van de standaardvoet (2001/41/EG);

- verbetering van de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen (2001/44/EG);

- facturering en electronische facturering (2001/115/EG);

- elektronische handel (2002/38/CE). Een verordening (2002/792/EG) betreffende administratieve samenwerking op dit gebied werd eveneens door de Raad goedgekeurd.

Drie andere voorstellen van de Commissie, ingediend in het licht van de BTW-stategie, zijn op dit ogenblik bij de Raad in behandeling:

- administratieve samenwerking en wederzijdse bijstand(2);

- het Fiscalis 2007 Programma(3);

- bijzondere regeling voor reisbureaus(4).

Een meer gedetailleerde lijst van bovenvermelde richtlijnen, verordeningen en voorstellen wordt rechtstreeks aan het geachte parlementslid en het Secretariaat van het Parlement toegezonden.

(1) COM(2000) 348 def.

(2) COM(2001) 294 def.

(3) COM(2002) 10 def.

(4) COM(2002) 64 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2732/02

van Robert Goebbels (PSE) aan de Commissie

(30 september 2002)

Betreft: Te trekken conclusies uit de ervaring van Zweden met pensioenfondsen

In 2000 is in Zweden een herzien stelsel voor de financiering van de pensioenen van kracht geworden. Naast een algemeen systeem dat de Zweedse gepensioneerden een door de overheid gegarandeerd minimumpensioen moet waarborgen, heeft de werkende bevolking de keuze uit 450 beleggingsfondsen die worden beheerd door een zestigtal internationale financiële instellingen die de deelnemers in beginsel een aanvullend pensioen op basis van de kapitalisering van hun bijdragen moeten garanderen.

Welke conclusies kunnen nu al uit het nieuwe Zweedse systeem worden getrokken? Wat was het gemiddelde rendement van deze beleggingsfondsen in 2001? Welke lering kan de Commissie trekken uit dit Zweedse experiment?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(21 oktober 2002)

Ook in de toekomst zal het hervormde Zweedse pensioenstelsel de belangrijkste bron van inkomsten blijven voor gepensioneerden; het vervangt ten dele het inkomen uit arbeid voor pensionering tot maximaal 7,5 maal het basisbedrag (38 800 SEK in 2002, d.w.z. 291 000 SEK ofwel ongeveer 32 000 EUR per jaar). De premie bedraagt 18,5 % van het inkomen uit arbeid, waarvan 16 % voor het omslagstelsel bestemd is en 2,5 % voor het premiepensioenstelsel, waarbij uit een aanbod van op het ogenblik 600 diverse fondsen met uiteenlopende risicoprofielen maximaal vijf kunnen worden gekozen. Jaarlijks ontvangt iedereen die onder het nieuwe pensioenstelsel valt, uitgebreide informatie over zijn/haar geaccumuleerde pensioenkapitaal, dat zowel door middel van het omslag- als het premiepensioenstelsel wordt opgebouwd.

Het Zweedse nationale strategieverslag over de toekomst van de pensioenstelsels is onlangs bij de Commissie ingediend. Het zal evenals de verslagen van de andere lidstaten grondig worden bestudeerd; de conclusies van dit onderzoek zullen eind 2002 worden bekendgemaakt. Nu al kan evenwel worden geconstateerd dat het totale via het premiepensioenstelsel opgebouwde pensioenvermogen op 31 december 2001 3 % van het bruto binnenlands product (BBP) bedroeg. Het verslag bevat geen evaluatie van het financieel rendement van deze fondsen (dat naar verwachting afhankelijk van de portefeuille van ieder fonds onderling aanzienlijk van elkaar kan verschillen). Op de website (http://www.ppm.nu/) van de voor het premiepensioen verantwoordelijke instantie Premiepensionsmyndigheten gepubliceerde gegevens duiden er echter op dat de meest recente marktwaarden van de fondsen (15 september 2002) ruim onder de gemiddelde waarde liggen waarvoor zij door de pensioenspaarders zijn gekocht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2181/02

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Raad

(18 juli 2002)

Betreft: De conclusies van de Europese Raad van Sevilla: het visumvoorschrift voor burgers uit derde landen die de EU willen binnenreizen en de Latijns-Amerikaanse landen in hun verhouding tot Spanje en Portugal

In de conclusies van de Europese Raad van Sevilla wordt gesproken over een herziening van de lijst met derde landen waarvan de burgers voor een bezoek aan de EU een visum moeten aanvragen. Als het om Latijns-Amerikaanse landen gaat, dat wil zeggen landen die een bijzondere humanitaire en culturele band met de landen op het Iberisch schiereiland hebben, en waar veel mensen met een dubbele nationaliteit (Amerikaans-Spaans, Amerikaans-Portugees) wonen, dan komt de beslissing om een visumplicht in te voeren in aanvaring met het Europese en tegelijkertijd Ibero-Amerikaanse karakter van Spanje en Portugal. Hoe kan een dergelijke historische, culturele, menselijke en politieke misstand getolereerd worden?

Antwoord

(16-19 december 2002)

In het kader van de follow-up die aan de conclusies van de Europese Raad moet worden gegeven, heeft de Commissie, die in dezen exclusief initiatiefrecht heeft, opdracht gekregen een en ander te toetsen en voorstellen te doen voor een eventuele wijziging van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten in het bezit moeten zijn van een visum.

Op basis van de voorstellen van de Commissie zal de Raad te zijner tijd moeten besluiten of Verordening (EG) nr. 539/2001 wijziging behoeft.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2120/02

van Michl Ebner (PPE-DE) en Emilia Müller (PPE-DE) aan de Commissie

(17 juli 2002)

Betreft: Rechtstreekse steun voor landbouwbedrijven

Beschikt de Europese Commissie over gegevens over de rechtstreekse steun voor landbouwbedrijven in de 15 lidstaten? Kan ze die medelen, gerangschikt volgens grootte van de steun (in stappen van 10 000 EUR) en bedrijfsgrootte?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(16 september 2002)

In het verleden was het voor de Commissie om juridische redenen niet mogelijk om vragen van deze aard, gesteld door Parlementsleden of andere personen, te beantwoorden (zie ook het antwoord op schriftelijke vraag 1949/02(1) van het geachte parlementslid). De Commissie heeft op 6 maart 2002 evenwel een wijziging op Verordening (EG) nr. 2390/1999(2) goedgekeurd. Overeenkomstig het nieuwe artikel 2 van deze verordening mag de Commissie de boekhoudkundige informatie

van de betaalorganen gebruiken voor de uitvoering van haar taken op het gebied van de goedkeuring van de rekeningen en voor de monitoring van ontwikkelingen en het opstellen van prognoses in de landbouwsector. De aan de Commissie verstrekte boekhoudkundige informatie blijft evenwel vertrouwelijk en wordt slechts meegedeeld voor de in artikel 2 van Verordening (EG) nr. 2390/1999 vermelde doeleinden.

Wat de uitoefening van de twee nieuwe taken betreft, dient de Commissie zich te houden aan de voorschriften van Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(3). De Commissie maakt de betrokken informatie dan ook anoniem en verwerkt ze tot totale cijfers.

Een en ander betekent dat de Commissie binnenkort in staat zal zijn om statistische informatie over de aan landbouwers betaalde bedragen te verstrekken. Gedetailleerde gegevens zullen binnen afzienbare tijd voor het publiek beschikbaar worden gesteld, waarmee in principe ook een antwoord zal worden gegeven op de vraag van het geachte parlementslid.

(1) Zie blz. 123.

(2) Verordening (EG) nr. 419/2002 van de Commissie van 6 maart 2002 houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2390/1999 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 1663/95 wat betreft de vorm en de inhoud van de boekhoudkundige informatie die de lidstaten ter beschikking van de Commissie moeten houden in het kader van de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL, afdeling Garantie, PB L 64 van 7.3.2002.

(3) PB L 8 van 12.1.2001.