ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1803/02

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie

(24 juni 2002)

Betreft: EU-steun aan het Palestijns bestuur

Op basis van de Europese begroting is het moeilijk precies vast te stellen hoeveel geld de Europese Unie jaarlijks aan het Palestijns bestuur geeft. Hoe hoog is dat bedrag? Hoe hoog lopen volgens de Commissie de kosten op van de verwoestingen die het Israëlische leger heeft toegebracht aan gebouwen die met EU-steun zijn betaald?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(29 juli 2002)

De steunbedragen die jaarlijks uit de communautaire begroting aan de Palestijnse Autoriteit worden toegewezen worden met name gepubliceerd in het jaarverslag betreffende de activiteiten met betrekking tot de tenuitvoerlegging van de buitenlandse hulp van de Commissie en, tot het jaar 2000, ook in het jaarverslag betreffende het MEDA-programma.

Het overzicht (bijlage 1) met de financiële steun die sinds 1994 door de Gemeenschap en de Europese Investeringsbank (EIB) aan de Palestijnse autoriteit, na het sluiten van de Oslo-akkoorden in 1993 verstrekt is, wordt het geachte parlementslid alsook het secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks toegezonden.

Ook bijlage 2, dat een raming bevat van de schade en de verwoestingen aan infrastructuurwerken door het Israelische leger in de Palestijnse gebieden die verband houden met projecten die met steun van de EU en/of de EIB zijn gefinancierd, met name na de operatie bolwerk in april 2002 op de Westelijke Jordaanoever, wordt het geachte parlementslid alsook het secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks toegezonden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1938/02

van Colette Flesch (ELDR) aan de Commissie

(3 juli 2002)

Betreft: Invoering van het .eu-topniveaudomein

De Europese Commissie heeft de taak om, overeenkomstig de procedure van artikel 6, lid 3, van verordening (EG) nr. 733/2002(1), niet alleen de regels van het overheidsbeleid te definiëren en vast te stellen met betrekking tot de invoering en de functies van het .eu-topniveaudomein, maar

ook de beginselen van het overheidsbeleid inzake registratie. Wat de registrators, de geregistreerden en het register betreft zijn who-is-databanken een essentieel instrument om het vertrouwen van gebruikers te bevorderen en een adequaat functioneren van het .eu-topniveaudomein mogelijk te maken. Voor een efficiënt gebruik van de who-is-databanken is het noodzakelijk dat met alle legitieme belangen rekening wordt gehouden.

Welke mechanismen is de Commissie voornemens in te voeren teneinde te waarborgen dat de houders van intellectuele eigendomsrechten een rechtstreekse en snelle toegang tot de who-is-databanken hebben, zodat ze over alle noodzakelijke informatie kunnen beschikken om hun rechten te beschermen?

(1) PB L 113 van 30.4.2002, blz. 1.

Antwoord van de heer Liikanen Namens de Commissie

(26 augustus 2002)

Verordening 733/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 april 2002 betreffende de invoering van het .eu-topniveaudomein (TLD)(1) bepaalt in artikel 5, lid 1, dat de behandeling van de intellectuele eigendom en andere rechten een onderdeel vormt van het overheidsbeleid. In dit kader moet de Commissie overeenkomstig de procedure van artikel, 6 lid 3, van de verordening en na overleg met het aangewezen register regels met betrekking tot het overheidsbeleid vaststellen voor de invoering van het .eu-TLD. Deze regels moeten er tevens op zijn gericht de intellectuele eigendom van rechthebbenden voldoende bescherming te bieden, naast de mogelijkheid voor houders van oudere, door de nationale en/of Gemeenschapswetgeving erkende rechten om hun namen te laten registreren tijdens een sunrise period.

De Whois databank heeft tot doel informatie te verschaffen over de technische contactpunten die de verschillende domeinnamen van een bepaalde TLD beheren. Als de Commissie regels voor het overheidsbeleid vaststelt, zal zij daarbij rekening houden met alle betreffende gerechtvaardigde belangen en de bestaande kaderwetgeving van de Gemeenschap respecteren.

In het bijzonder moet beklemtoond worden dat algemene informatie over dienstverleners op het gebied van de informatiemaatschappij overeenkomstig Richtlijn 2000/31/EG (Richtlijn Elektronische handel) toegankelijk moet zijn en dat volgens overweging 12 van de verordening databanken van het type who is in overeenstemming moeten zijn met het Gemeenschapsrecht inzake gegevensbescherming en privacy.

(1) PB L 113 van 30.4.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0835/02

van Colette Flesch (ELDR) aan de Commissie

(26 maart 2002)

Betreft: Uitbreiding van het personeelsbestand van de vertaaldienst van de Commissie

Volgens European Voice van 7-13 maart 2002 zal de Commissie binnenkort bekendmaken dat er door de uitbreiding 110 vertalers extra aangeworven moeten worden. Daarvan zouden er 60 bij de diensten van de Commissie in Brussel aangesteld worden en 50 vertalers zouden als freelancer gaan werken.

Kan de Commissie meedelen of deze informatie klopt?

Kan zij meedelen hoeveel nieuwe vertalers aangesteld zullen worden bij de diensten van de Commissie in Luxemburg?

Kan zij ook verduidelijken of de aanwerving van een groot aantal freelancers, die niet in de gebouwen van de instellingen zelf zullen gaan werken, verenigbaar is met de verdragen en de overeenkomsten inzake zetelvestiging van de instellingen?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(4 juni 2002)

De informatie over de vertaaldienst van de Commissie in het nummer van 7-13 maart 2002 van European Voice was niet juist.

Na een eerste onderzoek van de behoeften die het gevolg zijn van de komende uitbreiding, werd in een intern document van de Commissie van 9 april 2002 een indicatieve raming gegeven van de middelen die de vertaaldienst bij de uitbreiding nodig zal hebben. De totale personele en financiële middelen zijn geraamd op het kredietequivalent van 110 ambten per nieuwe taal, inclusief ondersteunend personeel en management. Daarvan zullen 60 vertalers vast worden aangesteld en de resterende middelen worden verdeeld tussen permanent personeel in management- en ondersteunende functies en personeel op contract voor vertaalwerk of ondersteunende taken.

De Commissie kan niet meedelen hoeveel vertalers bij de diensten in Luxemburg zullen worden aangesteld. Zij kan echter bevestigen dat de verdeling tussen Luxemburg en Brussel niet ten nadele van Luxemburg zal uitvallen.

Het is het geachte parlementslid bekend dat beslissingen over het uitbesteden van vertaalwerk aan freelance vertalers, zowel wat betreft de omvang (momenteel ongeveer 20 % van de totale productie van de vertaaldienst, hetgeen zoals reeds werd aangekondigd tegen eind 2005 zal worden opgetrokken tot 30 %) als het soort documenten dat wordt uitbesteed, onder de administratieve autonomie van de Commissie vallen. Dit is niet in strijd met de Verdragen of de overeenkomsten over de zetelvestiging van de Instellingen.

Ook mag niet worden vergeten dat freelance vertalers als externe dienstverleners voor de Commissie werken en per stuk worden betaald, hetgeen betekent dat zij geen personeel van de Commissie in de brede zin van het woord zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2426/02

van Olivier Dupuis (NI) aan de Commissie

(26 augustus 2002)

Betreft: Afschaffing van onderwijs in het Oejgoers op de universiteiten in oostelijk Turkestan (Xinjiang)

Volgens het Chinese persbureau Xinhua zullen de grootste universiteiten in de voornamelijk door moslims bewoonde regio's van Xinjiang, op verzoek van de studenten en teneinde in te spelen op de sociaal-economische ontwikkelingen en de daaruit voortvloeiende behoeften, de belangrijkste vakken in het Chinees gaan onderwijzen in plaats van in de plaatselijke talen.

Dit besluit, dat indruist tegen de Chinese grondwet, die garanties voor het onderwijs in het Oejgoers in het hoger onderwijs bevat, is genomen tegen de achtergrond van zich wijzigende demografische verhoudingen (waarbij omtrent de cijfers voorzichtigheid dient te worden betracht): de totale bevolking van oostelijk Turkestan wordt geschat op 19 miljoen, waarvan minder dan 8 miljoen Oejgoeren. Per dag komen er ongeveer 7 000 Han-Chinezen bij (in 1949 bedroeg de Chinese bevolking naar schatting 300 000 personen, terwijl er 5 miljoen Oejgoeren woonden).

Het lijkt erop dat dit besluit, dat onderdeel uitmaakt van de pogingen van China het Oejgoerse separatisme op te nemen op de agenda van de internationale coalitie tegen het terrorisme, bedoeld is om een halt toe te roepen aan de tendens tot bevestiging van de culturele identiteit van de Oejgoerse bevolkingen in een regio waar aan de universiteiten gedurende 50 jaar een groot aantal uiteenlopende vakken in de plaatselijke talen werd onderwezen.

Is de Commissie door de Chinese autoriteiten van dit besluit op de hoogte gesteld? Zo ja, heeft de Commissie de Chinese autoriteiten meegedeeld dat de onderdrukking van de culturele rechten van minderheden geen onderdeel uitmaakt van de agenda tegen het internationale terrorisme? Welke initiatieven is de Commissie daarnaast van plan te ontplooien om de Chinese autoriteiten te brengen tot herroeping van het besluit tot afschaffing van het onderwijs in het Oejgoers in oostelijk Turkestan (Xinjiang) en, in het verlengde daarvan, zich te houden aan de eigen grondwet?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(24 september 2002)

De Commissie heeft kennis genomen van het besluit van de Chinese autoriteiten dat de voornaamste universiteiten van Xinjiang in de toekomst de belangrijkste vakken in het Chinees zullen onderwijzen in plaats van de plaatselijke talen.

Zoals het geachte parlementslid zich wel bewust is, brengt de Commissie in het kader van haar dialoog met China over de mensenrechten, regelmatig het vraagstuk van de eerbiediging van de culturele en religieuze rechten van minderheden ter sprake.

De Commissie zal de situatie van de Oejgoer-minderheidsgroep in Xinjiang op de voet volgen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1971/02

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(8 juli 2002)

Betreft: Richtlijn 2000/53/EG betreffende autowrakken

Kan de Commissie bevestigen dat de uiterste datum voor de omzetting en tenuitvoerlegging door de lidstaten van de eerste vereisten van Richtlijn 2000/53/EG(1) betreffende autowrakken 21 april 2002 was?

Hoeveel lidstaten hebben de Commissie tot aan 22 april 2002 medegedeeld dat zij daadwerkelijk aan de vereisten hebben voldaan?

Hoeveel lidstaten hebben de Commissie of de Milieuraad tevoren ervan in kennis gesteld dat zij niet bij machte zouden zijn de richtlijn in conformiteit met de vereisten van de wetgeving na te leven?

Wat denkt de Commissie te doen aan het feit dat kennelijk geen enkele lidstaat bij machte is gebleken aan de vereisten te voldoen, in hoeverre heeft de Commissie daarover protest aangetekend en aan welke voorstellen werkt zij voor wijziging van de handhavingsprocedures?

Heeft commissaris Wallström of de Voorzitter van de Commissie met het oog op de ernstige gevolgen van deze tekortkoming in de wetgevingsprocedures van de Europese Unie de kwestie direct opgenomen met de eerste ministers of de milieuministers?

(1) PB L 269 van 21.10.2000, blz. 34.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(4 september 2002)

1. De Commissie bevestigt dat de uiterste datum voor de tenuitvoerlegging van Richtlijn 2000/53/EG(1) betreffende autowrakken 21 april 2002 was (zie artikel 10 van de richtlijn.)

2. Tot 22 april 2002 had nog geen enkele lidstaat de Commissie in kennis gesteld van maatregelen tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht.

3. Geen enkele lidstaat heeft de Commissie vóór 22 april 2002 in kennis gesteld van het feit dat zij niet bij machte zouden zijn aan de richtlijn te voldoen in overeenstemming met de wettelijke voorschriften.

4. Wanneer de lidstaten de Commissie niet in kennis stellen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zij in werking doen treden om aan communautaire richtlijnen te voldoen binnen de termijn die is vastgesteld voor omzetting in nationaal recht, leidt de Commissie inbreukprocedures in tegen de betreffende lidstaten op basis van artikel 226 van het EG-Verdrag. De Commissie heeft deze procedure ingeleid met schriftelijke aanmaningen aan alle lidstaten wegens niet-mededeling. De Commissie overweegt zodoende geen hervorming van het wetgevingsproces of de tenuitvoerleggingsprocedures.

5. Aangezien de Commissie de bepalingen wegens het niet omzetten van de richtlijnen toepast zoals die in het Verdrag beschreven staan en de procedure zich nog in een vroeg stadium bevindt, acht de Commissie het nog niet nodig deze kwestie rechtstreeks met de ministers van de lidstaten te bespreken.

(1) Richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september 2000 betreffende autowrakken, PB L 269 van 21.10.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1377/02

van Miquel Mayol i Raynal (Verts/ALE) aan de Commissie

(14 mei 2002)

Betreft: Vrijheid van vereniging in Roemenië

De Roemeense autoriteiten hebben bij verschillende gelegenheden publiekelijk aangekondigd dat regionale politieke partijen in strijd met de grondwet zullen worden verklaard. In 1998 heeft een rechtbank in Cluj zelfs om dezelfde reden een stichting met de naam Transylvania Foundation verboden.

Is de Commissie de mening toegedaan dat dergelijke standpunten inbreuk maken op het recht op vrijheid van vereniging? Heeft de Commissie de Roemeense autoriteiten om uitleg verzocht? Zo niet, is de Commissie voornemens zich in deze kwestie te mengen?

Vindt de Commissie dat een dergelijk besluit in overeenstemming is met de democratische criteria zoals die zijn vastgesteld in Kopenhagen?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(27 juni 2002)

In de Roemeense grondwet is uitdrukkelijk de vrijheid van vereniging vastgelegd. Krachtens deze bepaling zouden politieke partijen, ook regionaal georganiseerde partijen, mogen bestaan. In de Roemeense grondwet worden echter die organisaties verboden waarvan de doelstellingen en activiteiten tegen de grondbeginselen van de staat (zoals de soevereiniteit en de integriteit van Roemenië) zijn.

De Commissie is op de hoogte van het bijzondere geval van de Stichting Pro-Transsylvania, waarvan de statuten, na enkele hoorzittingen hierover in Roemeense gerechtshoven, ongrondwettig werden geacht. De juridische argumentatie met betrekking tot dit geval ligt ingewikkeld; tevens wordt hiermee beoordeeld of de bepalingen van de Roemeense grondwet, volgens de uitlegging in onderhavig geval, een ongerechtvaardigd verbod ten aanzien van het recht op vrijheid van vereniging vormen. Aangezien Roemenië partij is bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en in aanmerking nemend dat de binnenlandse mogelijkheden van beroep zijn uitgeput, is het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in dit geval het geëigende lichaam om zich uit te spreken.

De criteria voor toetreding tot de Unie, zoals deze zijn gegeven in de Europese Raad van Kopenhagen van 1993, verwijzen uitdrukkelijk naar het vereiste van stabiele instellingen die de democratie, de rechtsorde, de mensenrechten en het respect voor en de bescherming van minderheden garanderen. Het recht op vrijheid van vereniging valt onder dit criterium; de Commissie zet zich er geheel voor in dat aan deze voorwaarde voor toetreding wordt voldaan. Zij zal niet aarzelen in haar periodieke verslagen over de vooruitgang van de kandidaat-lidstaten op de weg naar toetreding alsook in haar bilaterale betrekkingen met deze landen gewag te maken van hierbij relevante aangelegenheden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1739/02

van Mario Borghezio (NI) aan de Raad

(19 juni 2002)

Betreft: Schending van het recht op geheimhouding van informatiebronnen

In Italië heeft het aantal door de magistratuur gelaste gevallen van interceptie van telefoongesprekken een haast Orwelliaanse omvang bereikt. Zo is thans grote opschudding ontstaan over de interceptie van de telefoongesprekken van Marco Chiocci, journalist van Il Giornale.

Alle telefoongesprekken van deze journalist, zowel zijn beroeps- als privé-gesprekken, zijn niet minder dan drie jaar lang op bevel van het ministerie van Justitie van Rome afgeluisterd.

De representatieve organen van de pers en de journalisten hebben eveneens melding gemaakt van andere, niet minder ernstige gevallen.

Is de Raad van mening dat een dermate veel voorkomend optreden van de kant van de Italiaanse magistratuur een ernstige en herhaalde schending inhoudt van het recht van journalisten op geheimhouding van hun informatiebronnen, zoals gesteld in aanbeveling R(2000)7 van 8 maart 2000 van het Comité van Ministers van de Raad van Europa inzake het recht van journalisten op geheimhouding van hun informatiebronnen? Met name beginsel 6 is erop gericht te voorkomen dat een eenvoudig besluit tot interceptie, het schaduwen van personen, huiszoeking of inbeslagneming gebruikt wordt om de bescherming van de informatiebronnen van journalisten te omzeilen, of zodanig toegepast wordt dat deze bescherming wordt ingeperkt.

Antwoord

(8 oktober 2002)

Artikel 33 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaalt dat de uitoefening van de verantwoordelijkheden ten aanzien van de handhaving van de openbare orde en de bescherming van de binnenlandse veiligheid toekomt aan de lidstaten. Het is niet aan de Raad te oordelen over de maatregelen die een lidstaat in een individueel geval terzake heeft genomen.

De aanbeveling waarnaar het geachte parlementslid verwijst, is aangenomen in het kader van de Raad van Europa. De Raad van de Europese Unie is niet bij machte te bepalen of er sprake is van schending van het daarin genoemde recht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1898/02

van Mario Borghezio (NI) aan de Commissie

(1 juli 2002)

Betreft: Verzoek om een verslag over de omvang van de EU-steun aan de belangrijkste herkomstlanden van illegale immigranten

De Europese ontwikkelingssamenwerking speelt een strategische rol bij de preventie van immigratie uit landen buiten de EU.

Helaas werken niet alle landen die Europese steun ontvangen actief samen met de lidstaten van de Unie bij de bestrijding van illegale immigratie en mensenhandel.

Kan de Commissie mededelen of zij het zinvol acht onderzoek te laten doen naar de kwantitatieve en methodologische elementen van deze samenwerking bij de bestrijding van illegale praktijken?

Kan zij in afwachting daarvan mededelen hoeveel steun de Europese Unie verstrekt aan de niet-EU-landen waaruit de meeste immigranten afkomstig zijn?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(7 augustus 2002)

De Commissie is van oordeel dat het beleid voor ontwikkelingssamenwerking een essentieel instrument is om de belangrijkste migratiestromen op termijn beheersbaar te maken. Vanuit deze optiek is de Commissie van plan binnenkort een mededeling inzake Ontwikkeling en Migratie in te dienen om wat meer klaarheid te brengen in de verschillende manieren om de diepere oorzaken van deze problematiek aan te pakken.

In het kader van de voorbereiding van de Europese Top in Sevilla van juni 2002, vroegen sommige lidstaten zich af welke houding ze dienden aan te nemen tegenover derde landen die geacht worden onvoldoende actief mee te werken met de Unie in haar strijd tegen illegale immigratie. De Commissie onderschrijft de evenwichtige aanpak die is geformuleerd in de conclusies van de Europese Raad van Sevilla.

Hierin wordt opnieuw gewezen op het belang van een geïntegreerde, alomvattende aanpak, gericht op de diepere oorzaken van illegale immigratie en van de rol die is weggelegd voor economische samenwerking, handelsverkeer, ontwikkelingshulp en conflictpreventie. We mogen echter niet vergeten dat de migratieproblematiek onlosmakelijk is verbonden met het verschil in levensstandaard en de groeiende ongelijkheid tussen de landen en regio's van de wereld.

Voorts is de Europese Raad van mening dat de betrekkingen met de derde landen die niet meewerken aan de bestrijding van illegale immigratie systematisch moeten worden geëvalueerd. Hiermee zal in de betrekkingen tussen de Europese Unie en deze derde landen op alle relevante gebieden rekening worden gehouden. De Commissie zal hieraan haar medewerking verlenen.

Wat het belang van verleende hulp aan het land van herkomst betreft, zal nauwkeuriger informatie over immigratie en asiel worden opgenomen in het rapport over de doeltreffendheid van de beschikbare financiële middelen dat de Commissie eind oktober op verzoek van de Europese Raad zal indienen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1985/02

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(1 juli 2002)

Betreft: Onderzoek van de Europese Commissie naar het suikerkartel

In antwoord op mijn mondelinge vraag H-0401/02(1) bevestigt commissaris Monti dat de Europese Commissie een onderzoek ingesteld heeft, dat vorig jaar afgesloten is, en daarbij tot de slotsom gekomen is dat er zich in de industriële productie van suiker in de Europese Unie geen kartelvorming voordoet.

Kan ik een kopie van het onderzoek krijgen?

(1) Mondeling antwoord van 11.6.2002.

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(5 augustus 2002)

In antwoord op de mondelinge vraag H-0401/02 van het geachte parlementslid tijdens de vergaderperiode van het Europees Parlement van juni 2002, heeft de Commissie erop gewezen dat zij eind 2000 een klacht heeft ontvangen waarnaar zij in de loop van 2001 een onderzoek heeft ingesteld.

Volgens de klager was hij het slachtoffer geweest van een weigering tot verkoop van suikerproducenten van een zekere lidstaat. De klacht ging dus niet over een prijskartel en/of marktverdeling op Europees niveau.

De klager heeft vervolgens zijn klacht ingetrokken en, aangezien de omstandigheden van de zaak geen ambtshalve voortzetting van het onderzoek rechtvaardigden, heeft de Commissie besloten deze zaak te beëindigen. Daarom beschikt de Commissie niet over de door het geachte parlementslid verlangde documenten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0851/02

van Maurizio Turco (NI) aan de Commissie

(27 maart 2002)

Betreft: Effect op de gezondheid van nikkel en tributyltin verwerkt in euromuntstukken en -biljetten

De muntstukken van één en twee euro bevatten nikkel. Er wordt tributyltin (TBT) gebruikt om de kleur van eurobiljetten te stabiliseren:

- Kan de gebruikte hoeveelheid nikkel in de muntstukken van één en twee euro schadelijk zijn voor de gezondheid? Heeft de Commissie, alvorens de muntstukken geslagen werden, onderzoek hiernaar gedaan of advies hierover ingewonnen bij wetenschappers?

- Werd tributyltin verwerkt in bankbiljetten? Zo ja, in welke? Kan de gebruikte hoeveelheid schadelijk zijn voor de gezondheid? Heeft de Commissie, alvorens de biljetten werden gedrukt, onderzoek hiernaar gedaan of advies hierover ingewonnen bij wetenschappers?

- Kon een andere grondstof, die minder schadelijk is dan nikkel, gebruikt worden voor de productie van muntstukken van één en twee euro? Kon voor de biljetten een minder giftige kleurstabilisator dan tributyltin gebruikt worden?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(28 mei 2002)

De Commissie heeft voordat de euromuntstukken werden geslagen wetenschappelijk onderzoek verricht, dat geen sluitend bewijs heeft opgeleverd tegen het gebruik van nikkel.

Het nikkel in de stukken van 1 en 2 euro maakt deel uit van de legering, en het contact met de huid is dus beperkt.

Nikkel is nodig om het risico van namaak te minimaliseren. Daar de stukken van 1 en 2 euro een zeer hoge beveiliging vergen, moet nikkel worden gebruikt bij de productie van deze munten van hoge kwaliteit. Er zijn echter veel minder munten die nikkel bevatten dan de vroegere nationale munten (14 % van de euromuntstukken bevatten nikkel, tegen 75 % van de vroegere nationale muntstukken).

Het besluit over de technische specificaties van de bankbiljetten werd genomen door het Europees Monetair Instituut (EMI), en deze aangelegenheid valt thans onder de verantwoordelijkheid van de Europese Centrale Bank (ECB).