ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0234/03

van Gerardo Galeote Quecedo (PPE-DE)en Juan Ojeda Sanz (PPE-DE) aan de Raad

(4 februari 2003)

Betreft: Dubbelwandige schepen voor het vervoer van koolwaterstoffen

In de conclusies van de Raad van ministers van vervoer van 6 december is overeengekomen dat de zware oliesoorten (zware stookolie, teer, asfalt en zware soorten ruwe olie) alleen mogen worden vervoerd in dubbelwandige tankers. Te dien einde verplichten de lidstaten zich ertoe, via een administratieve overeenkomst, geen enkelwandige tankers in hun havens, laad- of losplaatsen of ankergebieden toe te laten, wanneer zij zwaardere oliesoorten vervoeren.

Een aantal lidstaten hebben ingevolge deze overeenkomst reeds nationale maatregelen genomen. Welke plannen heeft het Griekse voorzitterschap om de lidstaten aan te moedigen deze toezegging gestand te doen?

In de Baai van Algeciras is sprake van een specifiek geval, omdat in Gibraltar de aanwezigheid is toegestaan van een enkelwandige tanker (de Vemamagna) met een capaciteit van ongeveer 100 000 ton brandstof, die fungeert als drijvend oliereservoir voor het voltanken van andere schepen op een afstand van slechts 600 meter van de Spaanse stranden.

Overweegt het Griekse voorzitterschap zich tot de Britse autoriteiten te wenden teneinde aan te dringen op een strikte toepassing van de communautaire milieunormen met betrekking tot de bunkering-activiteiten in Gibraltar en zich te houden aan de overeenkomst betreffende een verbod op enkelwandige schepen?

Antwoord

(13 mei 2003)

Reagerende op het ongeluk met de olietanker Prestige heeft de Raad (Vervoer, Telecommunicatie, Energie) op 6 december 2002 conclusies van de Raad over veiligheid op zee en de voorkoming van verontreiniging aangenomen. Als een van de maatregelen kwam de Raad overeen dat de lidstaten zich ertoe verplichten, via administratieve overeenkomsten, geen enkelwandige tankers die zware oliesoorten vervoeren in hun havens, laad- of losplaatsen of ankergebieden toe te laten.

De toepassing van dit akkoord moet volgens de conclusies van de Raad geregeld worden door nationale maatregelen en valt derhalve onder de bevoegdheid van elke lidstaat.

De Europese Raad (Kopenhagen, 12-13 december 2002) wees er voorts op dat de conclusies van de Raad Vervoer op alle punten onverwijld moeten worden uitgevoerd. De Europese Raad zal deze kwesties in maart 2003 op basis van een verslag van de Commissie opnieuw behandelen.

De Raad buigt zich momenteel over een voorstel van de Commissie over het versneld uit de vaart nemen van enkelwandige tankers en het verbod op het vervoer naar of van havens van de lidstaten van zware stookolie in enkelwandige tankers. Het voorstel is op 27 december 2002 door de Commissie ingediend als reactie op de conclusies van de Raad en gaat verder dan die conclusies, doordat voor bovengenoemd verbod een communautair kader wordt voorgesteld.

Ten aanzien van de aanwezigheid van de Vemamagna in de Baai van Algeciras is de Raad niet bevoegd om op de gestelde vragen te antwoorden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0606/03

van Miquel Mayol i Raynal (Verts/ALE) aan de Commissie

(3 maart 2003)

Betreft: Ontvangst van Catalaanse en Baskische televisiezenders in Frankrijk

In aansluiting op haar antwoord op een eerdere vraag over dit onderwerp, ingediend op 5 december 2001 (H-0953/01(1)), heeft de Commissie een kopie opgestuurd van een brief van de heer Dominique Baudis, voorzitter van de Franse audiovisuele raad.

In dit schrijven staat dat de ontvangst van in Noord-Catalonië en Noord-Baskenland gevestigde Catalaanse en Baskische televisiezenders om redenen van sociaal-cultureel pluralisme onderworpen is aan vergunning van de door hem voorgezeten instantie.

Is de Commissie van oordeel dat deze vergunningsregeling in overeenstemming is met het beginsel van vrijheid van uitzending en ontvangst van televisiezenders binnen de EU, en met artikel 2 bis, eerste alinea van de richtlijn Televisie zonder grenzen, waarin de vrijheid van ontvangst van televisieuitzendingen uit een andere lidstaat wordt gewaarborgd?

(1) Schriftelijk antwoord van 5.2.2002.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(8 april 2003)

De Commissie wijst de geachte afgevaardigde erop dat de vergunning waarnaar in de brief van de voorzitter van de Franse audiovisuele raad wordt verwezen geen ontvangstvergunning is waaraan de Catalaanse en Baskische televisiezenders onderworpen zouden zijn. De Franse wet voorziet niet in een specifieke regeling voor de grensoverschrijdende televiesiediensten die in een regionale of lokale taal worden uitgezonden.

Echter:

- Het gebruik door een televisiezender van een frequentie die aan Frankrijk is toegewezen, is onderworpen aan een vergunning na een oproep tot het indienen van voorstellen die door de CSA wordt gepubliceerd volgens de voorwaarden die zijn vastgesteld bij de gewijzigde wet nr. 86-1067 van 30 september 1986 inzake vrije meningsuiting.

- In een grenszone is een overschrijding door de uitzendingen van een terrestrisch verspreide televisiezender die onder de bevoegdheid van een andere lidstaat zoals Spanje valt, niet onderworpen aan een vergunning na een oproep tot het indienen van voorstellen indien de gebruikte frequentie tot de bevoegdheid van een andere lidstaat dan Frankrijk behoort. Indien de desbetreffende overschrijding evenwel Franse uitzendingen verstoort, zal de Franse dienst die met voor het beheer van de frequenties belast is, met name de Agence Nationale des Fréquences, contact moeten opnemen met de equivalente dienst in de betrokken lidstaat teneinde een oplossing te vinden.

De Commissie is van oordeel dat een dergelijke situatie perfect verenigbaar is met de richtlijn Televisie zonder grenzen(1).

(1) Richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten, PB L 298 van 17.10.1989.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0938/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(26 maart 2003)

Betreft: Fondsen voor de oprichting van een museum voor historische voertuigen

Enkele maanden geleden heeft de culturele vereniging Archetipo uit Rome een plan gepresenteerd voor de oprichting van een museum voor civiele, militaire en commerciële historische voertuigen.

Het project omvat de oprichting van een museumcomplex met drie zalen op drie verdiepingen: twee zalen voor de tentoonstelling van voertuigen en één voor de restauratie van de motoren en carrosserieën. Deze vereniging bezit een van de grootste verzamelingen landbouwmachines en industriële machines in Italië, daterend van de beginperiode tot en met de jaren '60. Zij bezit 200 historische motorvoertuigen, gemotoriseerde rijtuigen, militaire motorvoertuigen, commerciële driewielers uit de jaren '30 tot '50, houten wagens, honderden landbouwwerktuigen en industriële werktuigen vanaf de negentiende eeuw tot en met de jaren '60 (ploegen, eggen, ploegscharen, draaibanken); tien militaire vliegtuigen, aanzienlijke aantallen werktuigen vanaf de negentiende eeuw tot onze tijd en een enorme verzameling drukwerk en bibliografisch materiaal van grote culturele waarde.

Deze vereniging heeft zich tot doel gesteld niet alleen een tentoonstelling op te zetten, maar ook meer bekendheid te geven aan de geschiedenis van het historisch voertuig door middel van een tijdschriften- en krantenzaal en werkgelegenheid te scheppen door gespecialiseerde cursussen voor jonge restauratoren te geven. Veel van deze voertuigen moeten namelijk gerestaureerd worden

en hebben continu onderhoud nodig. Het is daarom belangrijk dat dit culturele erfgoed, dat uniek is in zijn soort, beschermd wordt en niet verloren gaat, aangezien de verspreiding en de ontsluiting van kunst en cultuur voor zoveel mogelijk personen een van de prioriteiten van Agenda 2000 is.

Kan de Commissie mededelen:

1. welke acties en programma's op dit moment beschikbaar zijn voor de financiering van dergelijke initiatieven en evenementen?

2. of in andere lidstaten al vergelijkbare projecten zijn ingediend?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(25 april 2003)

1. De Commissie kan alleen in het kader en overeenkomstig de selectiecriteria van het programma Cultuur 2000 eventueel steun verlenen voor initiatieven op cultureel gebied. Cultuur 2000 is het enige financierings- en planningsinstrument voor culturele samenwerking, waarover de Unie beschikt.

Het programma beoogt steun te verlenen aan projecten die geproduceerd en gefinancierd worden door minimaal drie samenwerkende partners uit minimaal drie aan het programma meewerkende landen.

De geachte afgevaardigde vindt nadere informatie onder: http://europa.eu.int/comm/culture/c2000.

2. Het is de Commissie niet bekend dat andere lidstaten projectvoorstellen van dit type hebben ingediend.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0564/03

van Frédérique Ries (ELDR) aan de Commissie

(27 februari 2003)

Betreft: Voorstel voor een verordening betreffende pediatrische geneesmiddelen

In december 2000 nam de Raad eenparig een resolutie aan waarin de Commissie werd verzocht wetgevende maatregelen uit te werken om de beschikbaarheid van pediatrische geneesmiddelen te verbeteren. De Raad geeft hierin toe dat er op dat gebied inderdaad een en ander schort. De Commissie had er zich toe verbonden op dat verzoek van de Raad in te gaan. De Commissie heeft in de loop van het debat in het Parlement over de hervorming van de geneesmiddelenwetgeving die verbintenis ook enkele malen herhaald. De verplichting echter om de ontwerpwetgeving inzake pediatrische geneesmiddelen aan een economische impactstudie te onderwerpen heeft de vrees gewekt dat de verordening nu nog langer op zich zal laten wachten. De cruciale termijnen die op de Europese instellingen in 2004 afkomen dreigen de concretisering van deze ontwerpwetgeving immers op de lange baan te schuiven.

Is de Commissie echt van plan om snel een ontwerpverordening betreffende pediatrische geneesmiddelen in te dienen?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Liikanen namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-0564/03 en P-0626/03

(3 april 2003)

De Commissie is voornemens zo spoedig mogelijk een definitief voorstel voor een verordening inzake geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik in te dienen. In september 2002 werd een eerste ontwerp opgesteld. Op basis daarvan is overleg gevoerd met de lidstaten en het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling. Dit overleg heeft langer geduurd dan verwacht omdat de lidstaten tijdens de bijeenkomst van het Geneesmiddelencomité in november 2002 om een langere termijn voor de indiening van op- en aanmerkingen hebben verzocht.

De Commissie heeft besloten om voor 43 belangrijke voorstellen in het kader van het wetgevings- en werkprogramma voor 2003 een uitgebreide effectbeoordeling uit te voeren. Dit voorstel behoort daar ook toe. De uitgebreide effectbeoordeling is een belangrijk onderdeel van het actieplan van de Commissie voor een betere regelgeving.

De Commissie is nu gestart met de voorbereiding van de effectbeoordeling en wil deze met het oog op de goedkeuring van het voorstel zo snel mogelijk uitvoeren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0551/03

van Jean-Maurice Dehousse (PSE) aan de Commissie

(20 februari 2003)

Betreft: Taalgebruik bij de toetredingsonderhandelingen

Ik dan de Commissie voor haar antwoord op mijn vraag P-3442/02(1) van 26 november 2002, waar ik met zeer veel belangstelling kennis van genomen heb.

Ik stel met genoegen vast dat de taalregeling voor de onderhandelingen met de landen die kandidaat voor toetreding tot de Europese Unie zijn op geen enkel ogenblik beperkt geweest is tot het Engels of ook maar enige andere officiële taal van de Europese Unie, en dat er vanaf het begin van de onderhandelingen en op de vergaderingen op alle niveaus gebruik gemaakt is kunnen worden van alle officiële talen van de Europese Unie, zoals de Commissie in haar antwoord verklaart.

Toch moet ik vaststellen dat op dit ogenblik de voorlopige tekst van het toetredingsverdrag, m.a.w. zowat 70 bestanden, voor de parlementsleden alleen in het Engels beschikbaar is.

Als er echt mogelijkheid geweest is gebruik te maken van alle taken, welk mirakel heeft er dan voor gezorgd dat op vandaag alleen de Engelse versie aan het daglicht gekomen is?

(1) PB C 110 E van 8.5.2003, blz. 213.

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(13 maart 2003)

De Commissie herhaalt dat, zoals werd opgemerkt in haar antwoord op schriftelijke vraag P-3442/02(1) van het geachte parlementslid, de taalregeling bij de toetredingsonderhandelingen en de volgorde waarin elke taalversie van het Toetredingsverdrag wordt gepresenteerd, bepaald worden door de deelnemende staten en niet door de Commissie.

Het geachte parlementslid heeft ondertussen ongetwijfeld opgemerkt dat kort na het verschijnen van de Engelse versie van het Toetredingsverdrag, ook de andere taalversies beschikbaar kwamen.

(1) PB C 110 E van 8.5.2003, blz. 213.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0346/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(5 februari 2003)

Betreft: Definitieve braaklegging

1. Welke doelen tracht de Commissie te verwezenlijken door voor te stellen dat braaklegging definitief dient te zijn?

2. Welk gebruik van dergelijk areaal stelt de Commissie eventueel voor en is zij zich bewust van de omvangrijke problemen die het niet gebruiken van areaal kan veroorzaken doordat reizigers er officieus en zonder toestemming hun tenten opslaan?

3. Op welke wijze denkt zij deze gevolgen te voorkomen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(25 februari 2003)

1. Als instrument met een groot milieupotentieel krijgt braaklegging veel belangstelling van milieubeschermers. Dat potentieel kan echter pas worden verwezenlijkt indien grond voldoende lang braak blijft liggen opdat zich een habitat kan ontwikkelen en indien de bodem rekening houdend met de plaatselijke behoeften wordt beheerd. Milieubeschermers vragen al enige tijd om een vast percentage definitieve braaklegging.

Er kan in de milieubehoeften worden voorzien zonder afbreuk te doen aan het effect van braaklegging op het aanbodbeheer. Dit kan worden bereikt door de braaklegging definitief te maken, het bodembeheer op de ecologische behoeften af te stemmen en definitieve braaklegging alleen op akkerland toe te passen om geen afbreuk te doen aan de ecologische waarde van weiland.

Aangezien roulerende braaklegging onder sommige omstandigheden betere milieuresultaten kan opleveren, kan voor roulerende braaklegging worden gekozen indien dit om milieuredenen gerechtvaardigd is.

2. en 3. In artikel 57 van het voorstel van de Commissie tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid(1) wordt bepaald dat de grond in goede landbouwomstandigheden wordt gehouden maar niet voor landbouwdoeleinden wordt gebruikt en geen enkel gewas voor commerciële doeleinden voortbrengt.

Met betrekking tot de toegang tot braakliggende grond is geen specifieke communautaire wetgeving vastgesteld. De Commissie beschouwt dit bijgevolg als een nationale bevoegdheid.

(1) COM(2003) 23 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0297/03

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie

(4 februari 2003)

Betreft: Pensioenhervorming

Momenteel wordt een hervorming van het pensioenstelsel voor functionarissen van de EU voorbereid. Bij deze voorbereiding is gebleken dat de Commissie niet van de functionarissen verlangt dat zij eenderde van de totale dekking van de pensioenkosten afdragen in de vorm van pensioenpremies, zoals bepaald in de desbetreffende verordening van de Raad. Tengevolge hiervan dienen de lidstaten meer dan tweederde van de pensioenpremies te betalen. Kan de Commissie motiveren waarom de pensioenpremies niet volledig door de functionarissen opgebracht hoeven te worden?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(7 maart 2003)

Krachtens het personeelsstatuut dienen de ambtenaren een derde deel te financieren van de bijdrage die noodzakelijk is voor de handhaving van het actuariële evenwicht van de pensioenregeling en dat hebben zij altijd gedaan. De voorstellen van de Commissie bieden geen enkele grond voor de in de vraag van het geachte parlementslid neergelegde opvatting dat de Commissie niet van de ambtenaren verlangt dat zij een derde van de totale dekking van de pensioenkosten afdragen.

De werknemersbijdragen zijn meermalen verhoogd sinds de invoering van de pensioenregeling voor EU-ambtenaren. De laatste verhoging dateert van januari 1993, toen de totale bijdrage op 24,75 % werd gebracht (waarvan een derde, ergo 8,25 %, voor rekening van de ambtenaren komt). Uit een in 1998 uitgevoerde studie van actuariële specialisten kwam naar voren dat het totale bijdragepercentage in de toekomst mogelijk niet toereikend zou blijken. In de studie werd ook gewezen op het feit dat de parameters waarmee rekening moet worden gehouden bij de berekening van de bijdrage niet duidelijk waren gedefinieerd. Daardoor waren de onderdelen van de regeling, de in aanmerking te nemen actuariële methode en de toepasselijke parameters (rentepercentages, sterftetafels, enz.) niet goed afgebakend. Zonder duidelijke definities is uiteraard elk voorstel dat gebaseerd is op gebrekkige hypotheses en parameters, betwistbaar.

In haar hervormingsvoorstel heeft de Commissie dan ook instrumenten aangereikt om het stelsel doorzichtiger te maken door invoering van een objectieve procedure die moet leiden tot een duidelijke omschrijving van de onderdelen van de regeling en het actuariële evenwicht als bedoeld in het Statuut, moet bewaren. Deze procedure is opgenomen in de wijzigingsvoorstellen voor het statuut (Bijlage XII).

De Commissie wil het geachte parlementslid erop wijzen dat zij geen nieuwe actuariële verdeling van de lasten tussen personeel en begroting voorstaat. In haar voorstel blijven de ambtenaren voor een derde bijdragen in de financiering van de regeling. Zodra er in de Raad overeenstemming is bereikt over de in aanmerking te nemen parameters, zal het bijdragepercentage dienovereenkomstig worden aangepast. Het voornemen is om de nieuwe bijdrage per 1 januari 2004 te laten ingaan en de Commissie pleit ervoor om het percentage daarna jaarlijks opnieuw te beoordelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0206/03

van Caroline Lucas (Verts/ALE) aan de Commissie

(27 januari 2003)

Betreft: Uitvoer van schapen van Spanje naar Griekenland

Ieder jaar worden duizenden schapen van Spanje naar Griekenland uitgevoerd om daar onmiddellijk of kort na aankomst te worden geslacht. Het vervoer duurt tenminste 50 tot 60 uur.

Richtlijn 91/628/EEG(1) van de Raad bepaalt dat schapen na een vervoer van 28 uur rust moeten krijgen op een halteplaats, zelfs als de voertuigen aan bepaalde normen voldoen. In beschikking van de Commissie 2001/327/EG(2) tot vaststelling van beperkingen met betrekking tot verplaatsingen van dieren van voor MKZ gevoelige soorten wordt echter het gebruik van halteplaatsen voor schapen die voor de slacht of productiedoeleinden zijn bestemd verboden. Deze bepalingen strekken ertoe het vervoer van schapen die voor de slacht of productiedoeleinden bestemd zijn te beperken tot een totale maximumduur van 28 uur. Met het vervoer van schapen van Spanje naar Griekenland voor de slacht of productiedoeleinden wordt dus inbreuk gemaakt op richtlijn 91/628/EEG van de Raad, dan wel beschikking van de Commissie 2001/327/EG.

Welke stappen onderneemt de Commissie om Spanje en Griekenland ertoe te dwingen een einde aan deze handel te maken, aangezien hij tot overtreding van de Gemeenschapswetgeving leidt?

(1) PB L 340 van 11.12.1991, blz. 17.

(2) PB L 115 van 25.4.2001, blz. 12.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(12 maart 2003)

Naar mening van de Commissie beschrijft het geachte parlementslid correct de juridische situatie wanneer voor de slacht of voor verder vetmesten bestemde schapen van de voornaamste schapenfokgebieden in Spanje over de weg via Frankrijk en Italië en via de veerverbinding van Zuid-Italië naar Griekenland worden vervoerd.

Fokschapen kunnen echter steeds halteplaatsen passeren en het is niet onwettelijk deze schapen (die aan hogere veterinaire normen moeten voldoen) na aankomst te slachten.

De Commissie is in deze zaak reeds tussenbeide gekomen bij Griekenland, Spanje en Italië om vast te stellen of en, zo ja, in welke mate de communautaire wetgeving inzake het vervoer van deze schapen is geschonden. De betrokken lidstaten is ook gevraagd te bevestigen dat alle noodzakelijke stappen worden ondernomen om in de toekomst de naleving van de communautaire wetgeving te garanderen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0246/03

van Raina Echerer (Verts/ALE)en Monica Frassoni (Verts/ALE) aan de Commissie

(4 februari 2003)

Betreft: Media: minireclamespots tijdens sportuitzendingen in Italië

Meer dan een jaar geleden is bij de Commissie een klacht ingediend over de praktijk van Italiaanse commerciële omroepen, en sinds kort helaas ook van de omroep RAI, om voetbaluitzendingen soms wel vijftien maal per wedstrijd enkele seconden te onderbreken met korte reclameboodschappen.

De uitzending van deze mini-reclamespots is duidelijk in strijd met de richtlijn inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten (89/552/EEG van 3 oktober 1989(1)), waarin bepaald wordt dat tijdens uitzendingen van sportevenementen die pauzes bevatten, uitsluitend tijdens deze pauzes reclame uitgezonden mag worden, met andere woorden tussen de eerste en tweede helft van een voetbalwedstrijd.

Deze kwestie van de mini-reclamespots toont aan hoe een dominante positie op de reclamemarkt mede tot stand is gekomen door jarenlange illegale praktijken. Hierdoor zijn ernstige belemmeringen voor eventuele nieuwkomers op deze markt ontstaan, ten koste van het recht van de burgers op pluralistische informatie.

Deze problematiek is uiterst netelig voor het democratisch functioneren van een land. Bovendien levert deze kwestie, aangezien de oneerlijke praktijken blijven voortduren, de particuliere omroepen een financieel voordeel van enkele honderden miljoenen euro op en worden de Italiaanse kijkers geconfronteerd met een overdaad aan reclame die niet in overeenstemming is met de Europese regelgeving. Voorts schijnt de Commissie reeds sinds geruime tijd achter deze klacht te staan (zie het dagblad La Repubblica van 3 januari 2003, blz. 48).

Kan de Commissie de volgende vragen beantwoorden:

1. Heeft de Italiaanse regering reeds geantwoord op de brief van de Europese Commissie (brief voorafgaande aan de inbreukprocedure)?

2. Bevat het antwoord eventueel elementen die de aan de kaak gestelde situatie weerleggen en derhalve het inleiden van de inbreukprocedure door de Commissie onmogelijk maken?

3. Is de Commissie niet van mening dat het zo lang tolereren van deze illegale situatie in de mediasector, een sector die uiterst netelig is voor de democratie van een land, haar geloofwaardigheid kan aantasten als hoedster van de Verdragen en als borg voor de toepassing van het communautair recht in de gehele Unie?

(1) PB L 298 van 17.10.1989, blz. 23.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(14 maart 2003)

De Commissie heeft geen definitief standpunt ingenomen over de klacht waarnaar het geachte parlementslid verwijst. De Commissie is van mening dat de vraag of de genoemde praktijk van de Italiaanse omroepen een inbreuk vormt op Richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten een grondig onderzoek vereist. Zoals in de schriftelijke vraag wordt vermeld, heeft de Commissie aan de Italiaanse autoriteiten een brief gestuurd met het verzoek haar hun opmerkingen te doen toekomen.