NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 70/32

(2004/C 70 E/036)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1146/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(1 april 2003)

Betreft: Afschaffing aanpassingscoëfficiënt van ambtenarenpensioenen

In weerwil van de verklaringen van de vertegenwoordiger van de Commissie in de vergadering van de Commissie begrotingscontrole van 28 november jl.enhaar antwoord op vraag E-0088/03 (1), is het absoluut duidelijk dat de bewering dat aanpassingscoëfficiënten van de ouderdomspensioenen van EU-ambtenaren noodzakelijk zijn niet strookt met de uitspraak van 14 december 1995 in de zaak T-285/94.

De onder punt 28 van de uitspraak aangevoerde grief wordt door het Gerecht van eerste aanleg niet in overweging genomen, zoals blijkt uit punt 52 van dezelfde uitspraak.

Kan de Europese Comissie in het licht van het voorafgaande mededelen welke tuchtmaatregelen zij denkt te treffen tegen een ambtenaar die in de eerste plaats opzettelijk de feiten verdraait en vervolgens ook een lid van de Commissie ertoe beweegt deze feiten te verdraaien?

Kan de Commissie tevens mededelen wanneer zij de aanpassingscoëfficiënten voor gepensioneerde ambtenaren denkt af te schaffen aangezien dit het enige argument is dat zij tot nu toe heeft gevonden om dit absurde en onbillijke systeem te verdedigen?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(4 juni 2003)

Het geachte parlementslid verwijst naar punt 28 van het arrest van 14 december 1995 in zaak T-285/94 en stelt dat het Gerecht van eerste aanleg de klacht van de heer Pfloeschner niet in overweging heeft genomen. Zijn vragen hebben betrekking op punt 52 van dit arrest en hij vraagt welke tuchtmaatregelen de Commissie zal nemen tegen een ambtenaar die de feiten verdraait en daar een lid van de Commissie bij betrekt. Hij vraagt ook wanneer de aanpassingscoëfficiënten worden afgeschaft.

Het geachte parlementslid lijkt een aantal juridische bijzonderheden, die van essentieel belang zijn voor de zaak, verkeerd te hebben geïnterpreteerd:

Het is waar dat het Gerecht de klacht niet in overweging heeft genomen, maar dat is niet van doorslaggevend belang. Het Gerecht heeft het argument van de heer Pfloeschner geenszins verworpen, maar hoefde het niet in overweging nemen omdat de zaak kon worden beslecht op basis van het eerste argument, namelijk de onwettelijkheid van Verordening 2175/88. In zijn beoordeling van het argument met betrekking tot Verordening 2175/88 verwees het Gerecht echter uitdrukkelijk naar de rechtvaardiging voor de aanpassingscoëfficiënten, namelijk de gelijke behandeling volgens het personeelsstatuut. Dat is waarom de Commissie naar de zaak Pfloeschner verwees en dit ook zal blijven doen.

In de punten 46 en 47 van het arrest stelt het Gerecht dat artikel 82 van het huidige personeelsstatuut bepaalt dat de aanpassingscoëfficiënt alleen 100 is indien geen andere coëfficiënt is vastgesteld. Het statuut staat de instellingen echter niet het toe om deze coëfficiënt inderdaad op 100 vast te stellen. Deze redenering was niet alleen gebaseerd op de analyse van artikel 82, maar ook op het doel van de aanpassingscoëfficiënt. In punt 47 wordt het volgende gezegd: „Een dergelijke coëfficiënt (d.w.z. gelijk aan 100) staat in een geval als het onderhavige immers gelijk met het niet toepassen van een aanpassingscoëfficiënt. Dienaangaande zij opgemerkt dat de aanpassingscoëfficiënt een middel is om de salarissen en emolumenten aan te passen teneinde de ambtenaren een gelijke koopkracht te verzekeren ongeacht het land waarin zij zijn gevestigd”.

De gelijkheid van koopkracht vloeit dus voort uit het fundamentele beginsel van gelijke behandeling. De verwijzing van de Commissie naar de zaak Pfloeschner was dan ook volledig relevant, correct en accuraat. Noch het Commissielid dat voor de Commissie begrotingscontrole verscheen, noch het Parlement zijn misleid en er heeft geen verdraaiing van de feiten plaatsgevonden.

Zoals het geachte parlementslid ongetwijfeld weet, heeft de kwestie van de aanpassingscoëfficiënten tot veel discussie geleid tijdens de onderhandelingen over de hervorming van het personeelsstatuut en zijn er vraagtekens gezet bij de niet-discriminerende aard ervan. Het juridische precedent stemt voorlopig dus niet overeen met de politieke intenties. Er zal pas duidelijkheid in de kwestie van de aanpassingscoëfficiënten komen als de wetgevingsvoorstellen met betrekking tot het personeelsstatuut, die aan de Raad zijn voorgelegd, zijn goedgekeurd.

De Commissie is ervan overtuigd dat het geachte parlementslid begrijpt dat de ambtenaren van de Commissie, wanneer zij verwijzen naar zaken waarover het Gerecht in het verleden uitspraak heeft gedaan, de juridische situatie moeten weergeven die door deze uitspraken tot stand is gebracht of is verduidelijkt. Zij verkeren juridisch en procedureel niet in de positie om hun advies of acties te baseren op speculaties over eventuele toekomstige politieke veranderingen in het stelsel van pensioenrechten en vergoedingen.

(1) PB C 192 E van 14.8.2003, blz. 155.