NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/108

(2004/C 88 E/0113)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2664/03

van Terence Wynn (PSE) aan de Commissie

(10 september 2003)

Betreft: Industrieproducten uit derde landen

Het antwoord op schriftelijke vraag E-1795/03 (1) gaat aan het voornaamste punt voorbij. Laat ik een voorbeeld geven: als in China een industrieel gieterijproduct wordt gemaakt voor uitvoer naar de EU dan hoeft de Chinese fabrikant zich niet te houden aan dezelfde wetgeving op het gebied van gezondheid, veiligheid en milieu als de fabrikanten in de EU. De arbeiders kunnen er werken onder omstandigheden die in de EU niet aanvaardbaar zijn en ook de uitstoot in de atmosfeer zou evenmin toelaatbaar zijn. Toch worden deze producten in de EU verkocht en kunnen EU-producten niet concurreren vanwege de vereisten van de EU-wetgeving.

Laat ik daarom vraag E-1795/03 herhalen:

Waarom staat de Commissie de invoer toe in de EU van industrieproducten uit derde landen die niet voldoen aan de minimumnormen op het gebied van gezondheid, veiligheid en milieu waaraan bedrijven in de EU wel moeten voldoen? Is de Commissie niet van mening dat het directe gevolg van het toelaten van dergelijke producten in de EU het verlies van banen in de Europese industrie is?

Antwoord van de heer Lamy Namens de Commissie

(7 november 2003)

Het oorspronkelijke antwoord op schriftelijke vraag E-1795/03 van het geachte parlementslid verwees naar de pogingen om een aanpak volgens de Europese regelgeving in derde landen te stimuleren.

Het is van belang onderscheid te maken tussen enerzijds verplichte productvoorschriften gebaseerd op legitieme beleidsdoelstellingen, zoals de bescherming van het milieu of gezondheid en veiligheid van gebruikers, die zowel worden toegepast op in de Unie als in derde landen vervaardigde producten en anderzijds de methoden die worden gebruikt bij de productie in derde landen.

De Gemeenschap kan legitieme productvoorschriften vaststellen, mits deze overeenkomen met haar internationale verplichtingen. Met andere woorden, de Gemeenschap kan haar veiligheids- en milieuwetgeving niet opleggen aan landen die buiten haar jurisdictie vallen, net zoals deze landen hun eigen wetgeving niet aan de Gemeenschap kunnen opleggen. Dit is niet alleen een fundamenteel soevereiniteitsbeginsel en geheel in overeenstemming met de beginselen 2, 11 en 12 van de Verklaring van Rio van 1992 inzake milieu en ontwikkeling, maar ook een van de basisbeginselen van de WTO-regels.

De Gemeenschap probeert echter de toepassing van hogere normen in ontwikkelingslanden te stimuleren, bijvoorbeeld:

— ontwikkelingslanden die hogere sociale of milieunormen hanteren kunnen preferentiële toegang tot de EG-markt krijgen door middel van het systeem van algemene preferenties;

— ontwikkelde landen overleggen met ondernemingen om hen aan te moedigen zich in ontwikkelingslanden op het terrein van sociale en milieu-aangelegenheden verantwoordelijker te gedragen (de OESO heeft bijvoorbeeld richtsnoeren voor sociaal verantwoordelijk gedrag van ondernemingen opgesteld);

— Het beleid van de Commissie ten aanzien van ontwikkelingshulp steunt ontwikkelingslanden die nieuwe en striktere normen wensen te ontwikkelen en in te voeren.

— De Unie zoekt samen met haar WTO-partners naar wegen om handel en milieu beter aan elkaar te koppelen.

In deze context dient opgemerkt te worden dat onderzoek uitwijst dat milieunormen gewoonlijk stijgen als het ontwikkelingsniveau stijgt. Daarom is stimulering van economische ontwikkeling en groei het beste dat de Unie kan doen om haar partners aan te moedigen om hogere normen te hanteren. Het belemmeren van import uit ontwikkelingslanden zou daarom juist het tegengestelde effect hebben. De kans om aan de armoede te ontkomen zou hun ontnomen worden en de ontwikkeling van de regelgeving zou nog meer worden vertraagd.

De Commissie is zich bewust van het argument dat deze import zou kunnen leiden tot banenverlies bij Europese fabrikanten. Dit is een oud argument dat grotendeels onjuist is gebleken.

De Commissie is van mening dat de volgende elementen in ogenschouw zouden moeten worden genomen bij de beoordeling van dit argument:

— Het is een hypothetische bewering, voortbouwend op de hypothese dat de Gemeenschap haar WTO-verplichting en zou kunnen verzaken en afzien van de voordelen van multilaterale handelsovereenkomsten. Het hypothetische „verlies” dient te worden afgezet tegen de minder hypothetische banengroei dankzij de liberalisering van de handel;

— Liberalisatie van de handel stelt landen in staat zich te specialiseren in sectoren waar zij het meest concurrerend zijn, waardoor alle partijen kunnen profiteren van de toegenomen productiviteit;

— De economie van de Unie is op natuurlijke wijze geëvolueerd van een economie gebaseerd op arbeidsintensieve productie, waar ontwikkelingslanden zich nu in specialiseren, tot de huidige economische structuur gebaseerd op diensten. Daarom is de bedreiging van invoer uit lagelonenlanden voor Europese arbeiders in feite zeer beperkt;

— Het sociaal en milieubewustzijn van Europese concurrenten brengt met zich mee dat producenten in de Gemeenschap kunnen profiteren van de wereldwijde markt voor producten die voldoen aan hoge normen. Door bijvoorbeeld uiterst kritische consumenten te bedienen is de Europese industrie zeer concurrerend geworden op het vlak van milieuvriendelijke goederen en technologieën die het milieu helpen beschermen;

(1) PB C 78 E van 27.3.2004, blz. 725.