ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 2122/97 van Hiltrud BREYER aan dee Raad. "Novel-Food"-verordening (EG) nr. 258/97 - Beoordeling van de gevolgen voor gezondheid en milieu



Publicatieblad Nr. C 082 van 17/03/1998 blz. 0031



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2122/97 van Hiltrud Breyer (V) aan de Raad (24 juni 1997) Betreft: "Novel-Food¨-verordening (EG) nr. 258/97 - Beoordeling van de gevolgen voor gezondheid en milieu Hoe wordt bij de registratie van nieuwe genetisch gemodificeerde rassen in de gemeenschappelijke rassenlijst beoordeeld of deze veilig zijn voor de gezondheid en welke gevolgen ze hebben voor het milieu, als geen vergunning volgens de "Novel-Food¨-verordening (EG) nr. 258/97 ((PB L 43 van 14.2.1997, blz. 1. )) of volgens de richtlijn inzake de doelbewuste introductie in het milieu (90/220/EEG) ((PB L 117 van 8.5.1990, blz. 15. )) is vereist? Antwoord (20 oktober 1997) Voorzover uit de tekst van de vraag kan worden opgemaakt, zou het in de door de Geachte Afgevaardigde bedoelde gevallen kunnen gaan op de wijze als bedoeld in artikel 10, lid 2, van Richtlijn 90/220/EEG ((PB L 117 van 08.05.1990, blz. 15. )). Daarin staat aan welke voorwaarden inzake risicobeoordeling moet worden voldaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2340/97 van Graham Mather (PPE) aan de Commissie (10 juli 1997)

Betreft: Oormerken voor varkens

Overeenkomstig richtlijn 92/102/EEG ((PB L 355 van 5.12.1992, blz. 32. )) moeten de lidstaten een identificatiesysteem met behulp van oormerken instellen voor bepaalde dieren, onder meer voor varkens. Sommigen vinden dat dit systeem gruwelijk is voor varkens. Als een minder wreed alternatief voor het systeem van oormerken wordt voorgesteld de controles te vermeerderen.

Kan de Commissie zeggen of zij plannen heeft voor het schrappen van de verplichting om varkens van een oormerk te voorzien? Kan de Commissie ook zeggen of het binnen het kader van de richtlijn mogelijk is het oormerkensysteem af te schaffen indien het wordt vervangen door een alternatief systeem?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (4 september 1997)

Overeenkomstig artikel 5, lid 3 van Richtlijn 92/102/EEG van de Raad met betrekking tot de identificatie en de registratie van dieren, moeten andere dieren dan runderen zo snel mogelijk en in ieder geval voordat zij het bedrijf verlaten, worden gemerkt met een oormerk of een tatoeage aan de hand waarvan het bedrijf van herkomst kan worden vastgesteld en waardoor een verband kan worden gelegd met de begeleidende documenten die melding moeten maken van dit oormerk of deze tatoeage.

Bovendien biedt bovengenoemd artikel de mogelijkheid van tijdelijke merktekens en mogen lidstaten hun nationale systeem toepassen voor verplaatsingen van andere dieren dan runderen.

Wat de toekomstige maatregelen betreft, bereidt de Commissie momenteel, overeenkomstig artikel 10 van Richtlijn 92/102/EEG van de Raad, een verslag voor over het identificatie- en registratiesysteem voor dieren. Alle aspecten van de identificatie van varkens, met name die welke door het geachte Parlementslid aan de orde worden gesteld, zullen worden onderzocht. Op basis van de conclusies van dit verslag zal de Commissie passende maatregelen voorstellen. Het verslag en eventuele voorstellen van de Commissie zullen aan het Parlement worden voorgelegd. Bovendien is bepaald in artikel 10 dat de mogelijke invoering van elektronische identificatie zal worden onderzocht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1604/97 van Roberto Mezzaroma (UPE) aan de Raad (5 mei 1997)

Betreft: Ziekenhuis St. Raffaele op Malta - Bilaterale betrekkingen Malta-EU

Op verzoek van de Maltese regering is de Italiaans-Maltese stichting Monte Tabor opgericht, die verantwoordelijk is voor het project en de bouw van het ziekenhuis St. Raffaele op Malta, naar het voorbeeld van het wetenschappelijk instituut St. Raffaele te Milaan.

Dit project maakt deel uit van het beleid voor de volksgezondheid van de Maltese regering en past in het bredere medisch-wetenschappelijke project om het Middellandse-Zeebekken te voorzien van een goed toegerust ziekenhuis voor de behandeling van verschillende ernstige ziekten, waaronder diabetes mellitus.

De Maltese autoriteiten en de autoriteiten van St. Raffaele hebben aldus een protocol ondertekend voor de uitvoering van dit project.

Is de Raad van oordeel dat de plotselinge onderbreking van de samenwerking met het oog op dit project door de Maltese regering, die overigens van het Fonds voor de sociale ontwikkeling en uit hoofde van het Italiaans-Maltese samenwerkingsprotocol een lening van 12 miljoen Maltese lire had ontvangen, op enigerlei wijze negatieve invloed kan hebben op de betrekkingen tussen Malta en een EU-lidstaat, te weten Italië, en in het algemeen op de betrekkingen met de EU?

Antwoord (17 oktober 1997)

Het project waaraan de geachte afgevaadigde in zijn vraag refereert, valt binnen het kader van de bilaterale betrekkingen tussen Italië en Malta.

Wat de toekomstige betrekkingen van Malta met de EU betreft, heeft de Raad, die zich bewust is van het belang van beide partijen om nauwe betrekkingen te handhaven, de Commissie verzocht voorstellen in te dienen. Na de afronding van de verkennende besprekingen met Malta, neemt de Commissie zich voor om in de tweede helft van 1997 haar voorstellen bij de Raad in te dienen.

Malta heeft subsidies van de EG en leningen van de EIB ontvangen, namelijk in de vorm van drie financiële protocollen voor een totaalbedrag van ongeveer 93,5 miljoen ecu. Het vierde financiële protocol van 45 miljoen ecu is op 1 januari 1996 in werking getreden. Hoofddoel van dit protocol is Malta te helpen bij de voorbereiding op zijn toekomstige toetreding tot de Europese Unie. Gelet evenwel op het besluit van Malta om zijn kandidatuur te bevriezen, zal het door de Commissie opgestelde indicatieve programma ter uitvoering van dit protocol ongetwijfeld moeten worden herzien om de wederzijdse doelstellingen van de toekomstige betrekkingen te verwezenlijken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1607/97 van José Valverde López (PPE) aan de Commissie (7 mei 1997)

Betreft: Herziening van de door de Commissie vastgestelde technische voorwaarden voor de productie van gelatine

Bij besluit van 11 juni 1996 heeft de Commissie de technische voorwaarden voor de productie van gelatine vastgesteld.

Volgens het multidisciplinaire wetenschappelijk comité kan met deze technische eisen de inactivering van het BSE-virus niet met zekerheid worden gewaarborgd. Alleen niet-besmette grondstoffen van runderen kunnen gelatine garanderen die geen enkel gevaar oplevert.

Kan de Commissie meedelen welke urgente besluiten zij denkt te nemen om te komen tot een verbod op elke afzet van gelatine die de consument geen volledige zekerheid kan bieden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (11 september 1997)

Op 11 juni 1996 heeft de Commissie maatregelen goedgekeurd om de veiligheid van in het Verenigd Koninkrijk geproduceerde gelatine te waarborgen. Deze maatregelen omvatten het vaststellen van minimumnormen voor de verwerking, het uitsluiten van risicoweefsels als grondstoffen en het vaststellen van voorwaarden waaraan moet worden voldaan alvorens uitvoer kan plaatsvinden.

De wetenschappelijke basis voor de minimumnormen werd echter gebrekkig geacht en de Commissie heeft dan ook niet de vereiste maatregelen genomen om de uitvoer toe te staan van gelatine uit het Verenigd Koninkrijk die wordt geproduceerd uit grondstoffen die afkomstig zijn van in het Verenigd Koninkrijk geslachte runderen. Alle gelatine die in het Verenigd Koninkrijk wordt geproduceerd voor voedselproducten, veevoeder, cosmetica en farmaceutische producten wordt nu geproduceerd uit van buiten het Verenigd Koninkrijk afkomstige grondstoffen. Er werden inspecties uitgevoerd met het oog op de traceerbaarheid van de gelatine tot de lidstaat van oorsprong. Overwogen wordt aanvullende wetgeving goed te keuren.

Uit de resultaten van de eind 1996 door de Commissie uitgevoerde inspecties is duidelijk gebleken dat geen lidstaat risicovrij is wat overdraagbare spongiforme encefalopathieën betreft. Derhalve heeft de Commissie op 16 juli 1997 in het Permanent Veterinair Comité opnieuw een voorstel aan de lidstaten ter verwijdering van risicomateriaal voorgelegd. Daar dit niet de vereiste meerderheid kreeg, werden de in het ontwerp opgenomen maatregelen op 17 juli ((COM(97) 419 def. )) als voorstel voor een beschikking van de Raad ingediend in overeenstemming met de procedure van het reglementeringscomité. Na bespreking in de Raad heeft de Commissie bepaalde wijzigingsvoorstellen aanvaard, maar de Raad heeft het voorstel niet goedgekeurd en medegedeeld dat hij niet voornemens was het in de loop van de volgende vijftien dagen opnieuw te bespreken. Bijgevolg heeft de Commissie op 30 juli 1997 ((PB L 216 van 8.8.1997. )) de maatregelen in overeenstemming met de procedure van het reglementeringscomité goedgekeurd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2182/97 van Hiltrud Breyer (V) aan de Raad (25 juni 1997)

Betreft: "Novel-Food¨-verordening (EG) nr. 258/97 - Aanpassing van sensitiviteitsgrenzen voor het aantonen van genetische veranderingen

Worden de sensitiviteitsgrenzen voor het aantonen van genetische modificaties voortdurend aan de technische vooruitgang aangepast?

Gecombineerd antwoord op schriftelijke vragen E-2160/97, E-2162/97, E-2164/97, E-2166/97, E-2176/97, E-2178/97, E-2180/97, E-2182/97 en E-2186/97 (28 oktober 1997)

Overeenkomstig artikel 8, lid 1, onder a), van Verordening (EG) nr. 258/97 ((PB L 43 van 14.02.1997. )) moet in voorkomend geval via een passende analyse worden aangetoond dat bepaalde kenmerken van een voedingsmiddel of een voedselingrediënt verschillend zijn in vergelijking met conventionele voedingsmiddelen of voedselingrediënten, rekening houdend met de aanvaarde limieten van natuurlijke afwijkingen voor zulke kenmerken. In artikel 8 staat voorts dat de eventuele toepassingsbepalingen van het artikel worden vastgesteld met inachtneming van de (Comité)-procedure van artikel 13.

Uit de formulering van de vragen blijkt niet welke controles de Geachte Afgevaardigde bedoelt. De algemene bepalingen van de communautaire wetgeving inzake de controle op levensmiddelen zijn in elk geval van toepassing.

Wat betreft de beoordelingen die uit hoofde van de artikelen 4 en 6 van Verordening nr. 258/97 moeten plaatsvinden, worden de praktische uitwerking en met name de rol van de lidstaten met betrekking tot de instanties voor beoordeling beschreven in artikel 4, en lid 3, en in artikel 6, leden 2 tot en met 4, in voorkomend geval aangevuld met de artikelen 7 en 9. Luidens artikel 4, lid 4, publiceert de Commissie aanbevelingen met betrekking tot de wetenschappelijke aspecten van het opstellen van de verslagen van de eerste beoordeling. Deze bepalingen worden in voorkomend geval aangevuld met de desbetreffende bepalingen van Richtlijn 90/220/EEG ((PB L 117 van 08.05.1990. )).

Wat betreft de analysemethoden bepaalt artikel 4 van Richtlijn 93/99/EEG ((PB L 290 van 24.11.1993. )) dat de lidstaten er zorg voor dragen dat de goedkeuring van de analysemethoden die in de context van de officiële levensmiddelencontrole worden gebruikt zoveel mogelijk geschiedt overeenkomstig bepaalde criteria van Richtlijn 85/591/EEG ((PB L 372 van 31.12.1985. )) betreffende de invoering van communautaire bemonsteringswijzen en analysemethoden voor de controle van voor menselijke voeding bestemde levensmiddelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2507/97 van Frédéric Striby (I-EDN) aan de Commissie (22 juli 1997)

Betreft: Problemen van Franse bouwondernemingen in Duitsland

De nieuwe regels die sinds 1 januari 1997 van kracht zijn voor de Europese - in casu, Franse - ambachtelijke ondernemingen die bouwwerkzaamheden uitvoeren in Duitsland zorgen voor problemen op het gebied van het vrij verkeer van goederen.

De nieuwe federale wet van 26 februari 1996 verplicht inderdaad de werkgevers hun werknemers op locatie in Duitsland een verplicht minimum bruto-uurloon van 17 DM te betalen in plaats van het contractuele loon van hun land van herkomst.

Als de Franse bedrijven dit minimumloon van 17 DM effectief zouden betalen, zou dit, volgens berekeningen van de Chambre des Métiers van Elzas, neerkomen op een stijging met 27 % van het Franse loon vergeleken met het Duitse referentieloon.

Is dit volgens de Commissie geen geval van verbloemd protectionisme en een belemmering van het recht van de ambachtelijke ondernemingen uit buurlanden van Duitsland om vrij hun beroepsactiviteiten uit te oefenen in de geest van de regels van de interne markt?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (18 september 1997)

Het opleggen van een minimumloon aan dienstverlenende bedrijven, ongeacht hun lidstaat van vestiging, betekent geen schending van het recht van vrije dienstverlening.

Uit de vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie blijkt dat de artikelen 59 en 60 van het EG-Verdrag er zich niet tegen verzetten dat Duitsland, als ontvangende lidstaat, van alle personen die op Duits grondgebied, zelfs tijdelijk, arbeid in loondienst verrichten, eist dat zij de regels betreffende het minimumloon naleeft en daartoe de geschikte middelen aanwendt.

Dit principe werd onlangs bevestigd door Richtlijn 96/71/EG van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten ((PB L 18 van 21.1.1997. )). De richtlijn bepaalt dat alle ondernemingen die in het kader van transnationale dienstverrichtingen werknemers ter beschikking stellen op het grondgebied van een andere lidstaat, een aantal essentiële minimumvoorschriften moeten naleven, in het bijzonder met betrekking tot het minimumloon dat van kracht is in de lidstaat waar de dienstverrichting plaatsvindt.

De nieuwe Duitse wet is bijgevolg in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht, op voorwaarde dat de controles ter garandering van de naleving van de voorschriften betreffende het minimumloon niet discriminerend of onevenredig zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2074/97 van Jaak Vandemeulebroucke (ARE) aan de Commissie (19 juni 1997)

Betreft: Communautaire financiële bijdrage op milieugebied

In het kader van begrotingslijn B4-306 worden subsidies verleend in het kader van milieubescherming. In het PB C 148 van 16 mei 1997 wordt een lijst gepubliceerd van organisaties die een dergelijke subsidie kregen.

Kan de Commissie meedelen welk project er werd ingediend door de "Confédération européenne des syndicats¨?

Kan de Commissie mij meedelen in welke mate de correcte aanbesteding van deze gelden werd gecontroleerd?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (18 september 1997)

Het project in kwestie betreft een werkseminar voor hogere vakbondsmedewerkers uit zo'n 26 landen (alle lidstaten, alsmede Oost- en Midden-Europese landen) waarbij gezichtspunten en ervaringen kunnen worden uitgewisseld en een aantal op haalbare technologie gebaseerde gemeenschappelijke doelstellingen kunnen worden vastgesteld. Alle resultaten van dit seminar zullen als wegwijzer voor bonden en bedrijven in Oost en West worden gepubliceerd.

Behalve de publicatie van het verslag van de werkzaamheden, welke binnenkort zal volgen, is het seminar succesvol afgesloten.

De projectleider zal binnenkort overgaan tot publicatie van het verslag van de werkzaamheden, een uitgavenstaat en een algemeen financieel overzicht. Deze informatie zal door de Commissie worden gecontroleerd om te verzekeren dat het werk behoorlijk is gedaan en dat de totale uitgaven correct worden weergegeven.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2386/97 van Marjo Matikainen-Kallström (PPE) aan de Commissie (10 juli 1997)

Betreft: Belastingvrij inkopen op luchthavens

Reizigers die binnen de EU per vliegtuig reizen, kunnen in de tax free shops op de luchthaven belastingvrije waren kopen. Deze waren kunnen echter alleen worden gekocht op de luchthaven van vertrek, niet op die van bestemming.

Een gevolg daarvan is dat de handbagageruimte van het vliegtuig en de ruimte vóór de stoelen vol zitten met belastingvrije aankopen van de reizigers. Dat betekent minder veiligheid en minder comfort voor de reizigers en belemmert de bewegingsvrijheid in het vliegtuig, bijvoorbeeld bij ongelukken. Ook neemt het brandstofverbruik van het vliegtuig toe wanneer het gewicht van het toestel groter wordt.

Kan de Commissie mededelen waarom luchtreizigers niet ook op de luchthaven van hun bestemming belastingvrije waren kunnen kopen? De hoeveelheid gekochte waren zou ook dan kunnen worden gecontroleerd, bijvoorbeeld door bij aankoop overlegging te verlangen van het souche van de instapkaart.

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (18 september 1997)

Over het algemeen beschouwd, worden voor uitvoer bestemde goederen vrijgesteld van belasting terwijl ingevoerde goederen onderworpen zijn aan belastingheffing. Op grond daarvan mogen reizigers geen belastingvrije inkopen doen in de lidstaat van aankomst. Dit geldt zowel voor reizigers uit derde landen als voor reizigers binnen de Gemeenschap.

Reizigers mogen echter wel belastingvrije inkopen doen in de lidstaat van vertrek. Bij invoer moet de reiziger de voor invoer bestemde goederen aangeven en, in principe, belasting betalen op alle ingevoerde goederen. De reiziger betaalt geen belasting op goederen waarvan de hoeveelheid of waarde binnen bepaalde grenzen vallen aangezien deze goederen vrijgesteld zijn van belasting.

De douanediensten oefenen controle uit op de aangifte van goederen en het betalen van belasting bij invoer. Binnen de eengemaakte markt zijn controles aan de binnengrenzen van de Gemeenschap niet langer mogelijk. De grenscontrole werd vervangen door het verkooppuntcontrolesysteem. Uit het verslag van de Commissie ((COM(96) 245 def. )) blijkt dat verkooppuntcontrolesystemen niet naar behoren functioneren in de lidstaten.

De Commissie houdt terdege rekening met de mening van het geachte Parlementslid over veiligheid en ruimte aan boord van een vliegtuig. Voor dit probleem zal echter in de toekomst een oplossing worden gezocht. Er moet in herinnering worden gebracht dat, ingevolge het besluit van de Raad om een einde te maken aan belastingvrije verkoop voor reizigers binnen de Gemeenschap, dergelijke verkoop op 30 juni 1999 ophoudt te bestaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2315/97 van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie (3 juli 1997)

Betreft: Doelmatig energieverbruik van huishoudapparaten

Welke stappen heeft de Commissie ondernomen om zorg te dragen voor de ontwikkeling van verplichte normen op het gebied van een doelmatig energieverbruik bij huishoudapparaten?

Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie (16 september 1997)

De Commissie heeft een strategie ontwikkeld om de energie-efficiëntie van huishoudapparaten te verbeteren, die onder meer maatregelen schetst met betrekking tot zowel fabrikanten als consumenten. De Commissie heeft al maatregelen genomen om minimale efficiëntienormen op te stellen voor alle belangrijke energieverbruikende huishoudtoestellen.

De Commissie is dit proces begonnen met normen voor koelkasten en diepvriezers, de huishoudapparaten die het meest energie verbruiken. Op voorstel van de Commissie is Richtlijn 96/57/EG ((PB L 236 van 18.9.1996. )) van het Europees Parlement en de Raad van 3 september 1996 betreffende normen voor de energie-efficiëntie van huishoudelijke elektrische koelkasten, diepvriezers en combinaties daarvan vastgesteld, waarmee vanaf september 1999 bindende normen worden opgelegd.

Voor wasmachines, televisietoestellen en videorecorders is, na studies en aanbevelingen van deskundigen, besloten dat de beste manier om de efficiëntie te verbeteren bestaat in het sluiten van convenanten met fabrikanten om de efficiëntie van op de markt gebrachte apparaten te verbeteren. Twee convenanten, waarover momenteel wordt onderhandeld, zullen leiden tot een efficiëntieverbetering van 20% en gaan in op 1 januari 1998. De Commissie is van mening dat deze convenanten meer effect zullen sorteren dan richtlijnen inzake minimale efficiëntienormen voor deze toestellen, gezien de grote mate van flexibiliteit die bij convenanten bestaat en de korte tijd waarin ze tot stand kunnen komen.

Voor andere apparaten zoals vaatwasmachines, elektrische waterverwarmers en airconditioners, is de Commissie aan het onderzoeken welke efficiëntieverbeteringen mogelijk zijn en hoe deze het best tot stand kunnen worden gebracht (normen of convenanten).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2406/97 van Ian White (PSE) aan de Commissie (10 juli 1997)

Betreft: Elektrische installaties en voltage

Kan de Commissie mededelen of zij plannen heeft voor de harmonisatie van de normen voor elektrische installaties met vaststelling van een specifiek voltage? Kan de Commissie, mocht de harmonisatie resulteren in de vaststelling van een voltage dat lager is dan het thans in een lidstaat toegepaste voltage, mededelen welke stappen zullen worden genomen en of er sprake zal zijn van verplichte omschakeling?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (5 september 1997)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar het antwoord op schriftelijke vraag E-1426/97 van de heer Whitehead met betrekking tot de harmonisatie van de spanningen ((PB C 391 van 23.12.1997, blz. 84. )).

Zij wenst te benadrukken dat de harmonisatie van de spanningen als gedefinieerd in Europese norm HD 472 S1 uitsluitend tot de bevoegdheid van Cenelec, het Europees Comité voor elektrotechnische normalisatie, behoort. Hoewel de Commissie vòòr een dergelijke harmonisatie is, gaat dit initiatief, dat aanzienlijke gevolgen heeft, niet van haar uit. Zij is van oordeel dat de technische instanties, wat enerzijds de veiligheid van elektrische apparaten en anderzijds de bescherming van de netten betreft, in staat zullen zijn alle gevolgen correct in te schatten.

Met betrekking tot de installatievoorschriften zij opgemerkt dat deze uitsluitend tot de bevoegdheid van de nationale autoriteiten behoren. Toch zijn er door de Europese normalisatie-instellingen aanzienlijke inspanningen geleverd die op bepaalde gebieden tot een harmonisering hebben geleid.

Hoewel de Commissie deze ontwikkeling goedkeurt, is zij niet van plan regelgevende initiatieven te nemen om tot die harmonisatie te komen. Toch zou zij op ad hoc-basis kunnen optreden indien de nationale regels zouden leiden tot belemmeringen voor het in de handel of in het vrije verkeer brengen van elektrische apparaten.