SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0512/99

van Eolo Parodi (PPE) en Guido Viceconte (PPE) aan de Commissie

(8 maart 1999)

Betreft: Luchtverbinding met de eilanden Pantelleria en Lampedusa

Op 25 oktober 1998 staakte Alitalia de luchtverbindingen tussen Sicilië enerzijds en Pantelleria en Lampedusa anderzijds. Hierdoor worden deze twee eilanden, die dichter bij Afrika dan bij Sicilië liggen, nog meer van Italië en van Europa afgesloten.

Sinds Alitalia de twee landingsplaatsen heeft opgegeven, wordt de verbinding met de twee eilanden verzorgd door Air Sicilia, dat het monopolie bezit van de biljettenverkoop. Een retourbiljet kost 300.000 lire, hoewel studies de werkelijke kostprijs van een retourvlucht tussen Pantelleria en Sicilië, met een bezettingsgraad van 70 %, ramen op 100.000 lire.

De overdreven hoge prijs van het biljet, de daling van het aanbod en het beperkte verkoopnet van Air Sicilia (momenteel is reservering via de gebruikelijke IATA-systemen inderdaad onmogelijk) hebben geleid tot een daling met 2500 passagiers tussen 25 oktober 1998 en nu, terwijl voor het gehele jaar 1999 rekening wordt gehouden met een vermindering van de vraag met 30.000 passagiers op een totaal van 200.000.

1. Acht de Commissie de prijzen die de huidige vervoerder (Air Sicilia) toepast gerechtvaardigd of meent zij dat een en ander integendeel ernstige gevolgen kan hebben voor de economie van de twee eilanden, in het bijzonder op het vlak van de werkgelegenheid en de toeristische ontwikkeling?

2. Meent de Commissie niet dat, gezien de perifere ligging van de twee eilanden en het sociale karakter van de luchtverbindingen, goedkope vluchten van en naar Sicilië moeten worden gewaarborgd?

3. Waarom heeft Alitalia - en eigenlijk ook Air Sicilia - nadat zij eerst de autoriteiten van Pantelleria overtuigd hadden van het nut een maatschappij op te richten voor het beheer van de luchthaven van het eiland, er nooit een beroep op gedaan, hetgeen de kostprijs van de vluchten aanzienlijk zou hebben kunnen drukken?

4. Wat is Europa bereid te doen voor de inwoners van beide eilanden, waarvan Italië kennelijk het bestaan is vergeten?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(23 april 1999)

Verordening (EEG) 2408/92 van de Raad van 23 juli 1992 betreffende de toegang van communautaire luchtvaartmaatschappijen tot intracommunautaire luchtroutes(1) maakt het mogelijk dat openbare dienstverplichtingen voor bepaalde routes naar regionale luchthavens worden opgelegd. Volgens de van toepassing zijnde bepalingen, is het aan de lidstaten en niet aan de Commissie om te besluiten dergelijke openbare dienstverplichtingen al dan niet op te leggen voor routes die van vitaal belang geacht worden voor de economische ontwikkeling van een gebied. Ten einde een adequate luchtverbinding op dergelijke routes te verzekeren, dient aan bepaalde voorwaarden te worden voldaan in overeenstemming met bepaalde verplichtingen, die luchtvaartmaatschappijen niet op zich zouden nemen indien zij alleen met hun commercieel belang rekening hielden.

Indien de autoriteiten het noodzakelijk achten, kunnen via dit mechanisme ook maximumprijzen vastgelegd worden om niet alleen betaalbare vliegtarieven voor alle passagiers te garanderen, maar in het bijzonder ook bij te dragen tot de bevordering van het toerisme en de economische ontwikkeling van een perifeer gebied.

De Commissie is ervan op de hoogte, dat de Italiaanse autoriteiten mogelijke manieren overwegen voor het onderhouden van luchtvaartdiensten naar perifere gebieden, inclusief de kleinere eilanden van Sicilië. De bestaande mogelijkheden krachtens de communautaire wetgeving zijn het opleggen van openbare dienstverplichtingen voor de betrokken routes, zoals hierboven vermeld, of de goedkeuring van een niet-discriminerende subsidie ten behoeve van de bewoners van dergelijke eilanden.

(1) PB L 240 van 24.8.1992.