SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1021/02

van Brice Hortefeux (PPE-DE) aan de Commissie

(12 april 2002)

Betreft: Geluidsoverlast veroorzaakt door luchtverkeer

Hoewel het probleem van geluidsoverlast door luchtverkeer algemeen is, stelt de Commissie in haar document(1) de luchthavens verantwoordelijk voor de beheersing van de overlast, zodra deze 50 000 of meer vluchten per jaar verzorgen.

Hoewel in de tekst de noodzaak wordt erkend geen gebruik meer te maken van vliegtuigen die voor veel lawaai zorgen en die uitgerust zijn met apparatuur die onvoldoende bescherming biedt tegen geluidsoverlast (de beroemde hush-kits, een Amerikaanse specialiteit), is deze toch behoorlijk afgezwakt, zodat de Europese ministers opnieuw met hun Amerikaanse collega's kunnen onderhandelen over de akkoorden met betrekking tot dit onderwerp.

Is de Commissie niet bang dat het publiek zich erover verbaast dat er rond luchthavens verschillende maatregelen tegen geluidsoverlast kunnen worden genomen, hoewel iedereen er evenveel last van heeft? Vindt de Commissie niet dat de drempels voor geluidsoverlast daarom verlaagd moeten worden?

(1) COM(2001) 695.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(28 mei 2002)

Het door het geachte parlementslid vermelde voorstel voor een richtlijn is inmiddels door het Parlement en de Raad goedgekeurd. Deze richtlijn (2002/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 maart 2002 betreffende de vaststelling van regels en procedures met betrekking tot de invoering van geluidgerelateerde exploitatiebeperkingen op luchthavens in de Gemeenschap)(1) is in werking getreden op de datum van bekendmaking daarvan in het Publicatieblad.

Door deze richtlijn worden op communautair niveau de richtsnoeren inzake geluidsbeheer van de internationale burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) geïmplementeerd die zijn vastgesteld tijdens de van 25 september tot en met 5 oktober 2001 te Montreal gehouden 33e algemene vergadering van de ICAO, en die zijn opgenomen in resolutie A 33/7, met name in de bijlagen C (op een evenwichtige aanpak voor het beheer van vliegtuiglawaai gebaseerd beleid en programma's) en E (plaatselijke exploitatiebeperkingen in verband met door luchthavens veroorzaakt omgevingslawaai).

Aangezien deze resolutie als internationale overeenkomst geldt, is er geen enkele aanleiding om met onze Amerikaanse collega's opnieuw over de ter zake gesloten akkoorden te onderhandelen.

De Commissie is het er niet mee eens dat door de nieuwe richtlijn de omwonenden van verschillende luchthavens een verschillende behandeling zullen krijgen.

De werkelijke situatie is dat de geluidsoverlast niet voor alle luchthavens identiek is. Met dit uitgangspunt heeft de Commissie een individuele aanpak per luchthaven voorgesteld om optimale en aan de specifieke situatie van elke luchthaven aangepaste oplossingen te kunnen ontwikkelen.

De richtlijn geldt vanaf 50 000 vliegbewegingen per jaar en deze drempel is gekozen ter wille van de samenhang met het voorstel voor een richtlijn van het Parlement en de Raad inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai(2). Deze samenhang is noodzakelijk aangezien Richtlijn 2002/30/EG het gebruik van diverse gegevens over geluidshinder rond luchthavens voorschrijft die door de toepassing van de voorgestelde richtlijn beschikbaar zullen komen.

Een tweede reden voor de keuze van 50 000 vliegbewegingen als drempel was dat voor kleine luchthavens de lidstaten zelf de nodige maatregelen kunnen treffen.

Het feit dat zij geen voorafgaande evaluatie zoals omschreven in bijlage II bij Richtlijn 2002/30/EG hoeven uit te voeren is bevorderlijk voor de invoering van maatregelen voor lawaaibestrijding op die luchthavens.

(1) PB L 85 van 28.3.2002.

(2) PB C 337 E van 28.11.2000.