ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3999/97 van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie (14 januari 1998)

Betreft: Harmonisatie van fiscale stelsels

Is de Commissie voornemens de fiscale- en socialezekerheidsstelsels te harmoniseren met het oog op de bevordering van het verplichte vrij verkeer van werknemers en de ernstige problemen die door lidstaten worden veroorzaakt die hun individuele verantwoordelijkheden in verband met de belastingheffing niet naleven?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (4 februari 1998)

De Commissie veronderstelt dat de vraag van het geachte Parlementslid inzake de belastingsstelsels betrekking heeft op de inkomstenbelasting aangezien hij erin verwijst naar het vrije verkeer van werknemers.

Wat een eventuele harmonisatie van de inkomstenbelasting in de Gemeenschap betreft, is de Commissie van mening dat een algemene harmonisatie in de nabije toekomst niet mogelijk is, meer bepaald in het licht van het subsidiariteitsbeginsel. Dit neemt evenwel niet weg dat de Commissie hieromtrent voorstellen kan doen op specifieke terreinen, zoals het vrije verkeer van werknemers, waarvoor zij in het verleden reeds voorstellen heeft gedaan ((Aanbeveling van de Commissie van 21 december 1993 betreffende belastingen op bepaalde inkomsten die door niet-ingezetenen verworven zijn in een andere lidstaat dan die waarvan zij ingezetene zijn (PB L 39 van 10.2.1994). )) om ervoor te zorgen dat het principe van non-discriminatie, waarnaar het Hof van Justitie heeft verwezen in de zaak Schumacker (zaak C-279/93), in acht wordt genomen.

Met betrekking tot de sociale zekerheid wil de Commissie de aandacht van het geachte Parlementslid vestigen op het feit dat de communautaire regelgeving ((Verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 tot wijziging en bijwerking van Verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de gemeenschap verplaatsen, en van Verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr.1408/71 - PB L 28 van 30.1.1997. )) op het gebied van de sociale zekerheid uitsluitend gericht is op coördinatie van de verschillende sociale-zekerheidsstelsels van de lidstaten en niet op de harmonisatie ervan. Zoals het Hof van Justitie ((Zie bijvoorbeeld zaak 161/97 - Van Munster - arrest van 5 oktober 1994 - Jurisprudentie 1994 (blz.466). )) er herhaaldelijk op heeft gewezen, is het aan de lidstaten om de structuur en de kenmerken van hun socialezekerheidsstelsels te bepalen. De verschillen tussen de stelsels houden verband met de nationale doelstellingen, zowel wat de toekenningsvoorwaarden als wat de hoogte van de uitkeringen betreft, terwijl daarbij de principes van het EG-Verdrag, meer bepaald het principe van gelijke behandeling of het principe van non-discriminatie op grond van nationaliteit, in acht wordt genomen.

In dit kader is de Commissie niet voornemens om een harmonistatie van de sociale-zekerheidsstelsels van de lidstaten voor te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4064/97 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (14 januari 1998)

Betreft: IRAP

In Italië heeft het Ministerie van Financiën een nieuwe belasting ingevoerd, de IRAP (regionale belasting op productieve activiteiten) die in geen enkel ander Europees land bestaat. Deze belasting wordt niet berekend op basis van de inkomsten van de productieve burgers, zoals in de rest van Europa gebeurt, maar op basis van de productiekosten, waartoe de kosten van arbeid en investeringen behoren.

Wil de Commissie niet nagaan of dit een belemmering vormt voor het reeds in de EU op gang gebrachte streven naar belastingharmonisatie?

Gecombineerd Antwoord van de heer Monti namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-4063/97 en E-4064/97 (17 februari 1998)

Volgens de beschikbare informatie is de belastinggrondslag voor de nieuwe plaatselijke belasting IRAP (Imposta regionale sulle attivitá produttive) normaal gesproken de optelling van bruto-inkomsten uit verkopen en diensten van de belastingbetaler. De nettobelastinggrondslag IRAP kan verschillen van het netto-inkomen, aangezien bepaalde categorieën kosten niet aftrekbaar kunnen zijn.

De Commissie herinnert eraan dat er, afgezien van de twee richtlijnen van 1990, te weten Richtlijn 90/434/EEG van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten ((PB L 225 van 20.8.1990. )) en Richtlijn 90/435/EEG van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten1, binnen de Gemeenschap geen harmonisatie bestaat op het gebied van directe belasting. Iedere verdere stap in deze richting, zelfs voor een betere werking van de interne markt, vereist, krachtens artikel 100 van het EG-Verdrag, een besluit met algemene stemmen van de Raad.

De lidstaten zijn derhalve in wezen vrij hun stelsels van directe belasting zelf te kiezen en op te zetten, vooropgesteld dat de algemene verplichtingen die uit het Verdrag voortvloeien, met name die van niet-discriminatie en gelijke behandeling, in acht worden genomen. Op basis van de door de geachte afgevaardigde gestelde vraag schijnen deze verplichtingen op het eerste gezicht niet door de invoering van de IRAP geschonden te zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3852/97 van Konstantinos Hatzidakis (PPE) aan de Commissie (5 december 1997)

Betreft: Milieuverontreiniging door de DEI (Griekse Openbare Elektriciteitsmaatschappij)

In Linoperamata (nabij Ammoudara, ten westen van Heraklion, Kreta) bevindt zich een centrale van de Griekse Openbare Elektriciteitsmaatschappij (DEI). De bewoners van dit gebied en degenen die er werken laken het feit dat de emissies en het afval van deze centrale katastrofale gevolgen hebben voor het milieu en de luchtkwaliteit in deze streek, die rijk is aan natuurschoon. Een en ander betekent ook een zware klap voor het toerisme, dat in dit gebied de voornaamste bron van inkomsten is. De ter zake bevoegde autoriteiten hebben herhaaldelijk maatregelen aangekondigd, maar reeds jaren gebeurt er helemaal niets.

Kan de Commissie meedelen of deze centrale in overeenstemming met de communautaire milieuwetgeving wordt geëxploiteerd? Zo neen, wat moet er worden ondernomen om ervoor te zorgen dat dit wel het geval is? Zou de Commissie bereid zijn in te staan voor de financiering van maatregelen om een en ander te verhelpen, zoals de ontmanteling van de centrale of de installatie van filters in de schoorstenen waardoor dit serieuze probleem kan worden opgelost of in elk geval tot aanvaardbare proporties kan worden teruggebracht?

Antwoord van Mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (20 januari 1998)

De Commissie kan het geachte Parlementslid mededelen dat zij op de hoogte is van deze beschuldigingen en reeds actie heeft ondernomen door een klacht hierover in te dienen. Zij onderzoekt de beschuldigingen in het licht van de bepalingen van het Gemeenschapsrecht en zal de Griekse regering om nadere informatie vragen.

Met name zal de Commissie onderzoeken of de aantasting van het milieu als gevolg van luchtverontreiniging veroorzaakt door de centrale van de Griekse openbare elektriciteitsmaatschappijen (DEI) in strijd is met Richtlijn 94/66/EEG van de Raad van 15 december 1994 tot wijziging van Richtlijn 88/609/EEG van 24 november 1988 inzake beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties ((PB L 337 van 24.12.1994. )) en Richtlijn 84/360/EEG van de raad van 28 juni 1984 betreffende de bestrijding van door industriële inrichtingen veroorzaakte luchtverontreiniging ((PB L 188 van 16.7.1984. )).

Als een inbreuk op het Gemeenschapsrecht wordt vastgesteld, zal de Commissie de inbreukprocedure van artikel 169 van het EG*Verdrag inleiden. De Commissie ontvangt gaarne nadere informatie om haar in staat te stellen in deze kwestie een besluit te nemen.

Het is evenwel van belang dat erop wordt gewezen dat de klagers de mogelijkheid hebben van administratief beroep bij de Griekse overheid of rechterlijke toetsing onder het Griekse recht bij een bevoegde rechtbank, een mogelijkheid die zeker moet worden aangeraden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4103/97 van Jan Mulder (ELDR) aan de Commissie (16 januari 1998)

Betreft: Uitvoering van de superheffing in Italië

1. Heeft de Commissie kennisgenomen van berichten dat de Italiaanse overheid bereid is 80% van de door melkveehouders te betalen superheffing voor haar rekening te nemen?

2. Als de berichtgeving juist is, wordt dan niet voorbijgegaan aan de bedoeling van de superheffingssystematiek die bepaalt dat de primaire producent zelf verantwoordelijk is voor de overschrijding van het aan hem toegewezen melkquotum?

3. Is de Commissie ook niet van mening dat melkveehouders in alle lidstaten in gelijkwaardige mate aan de verplichtingen van het melkquoteringssysteem moeten voldoen en kan de Commissie aangeven in hoeverre het nu uitgevoerde Italiaanse systeem hieraan voldoet?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (17 februari 1998)

Op 4 december 1997 hebben de Italiaanse autoriteiten de Commissie een wetsdecreet meegdeeld dat voorzag in de terugbetaling aan de producenten van ongeveer 80 % van de extra heffing die over de periode 1996/1997 in de sector melk en zuivelproducten is geïnd. Volgens de Italiaanse wetgeving moest dit decreet, dat op 2 december 1997 van kracht is geworden, in het Parlement worden besproken en dus in een wet worden omgezet. Deze omzetting in een wet door het Italiaanse Parlement is op 23 januari 1998 gebeurd. De Commissie heeft de Italiaanse autoriteiten intussen gevraagd om met spoed hun opmerkingen mee te delen.

De Commissie is het er volstrekt mee eens dat wanneer de individuele referentiehoeveelheid wordt overschreden, de betrokken producent, overeenkomstig artikel 1 van Verordening (CEE) nr. 3950/92 van de Raad tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten ((JO nr. L 405 van 31.12.1992 )), de extra heffing moet betalen. Als wordt vermoed dat de voorschriften zijn overtreden, zal de Commissie telkens een grondig onderzoek instellen en in voorkomend geval een procedure wegens schending van het Gemeenschapsrecht inleiden. Op 12 januari 1998 is dit trouwens voor Italië het geval geweest. Italië heeft een maand de tijd om op de geformuleerde opmerkingen te antwoorden en om er gevolg aan te geven.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2729/97 van Marianne Thyssen (PPE) aan de Commissie (30 juli 1997)

Betreft: Compensatieregeling voor Nederlandse tankstationuitbaters langs de Belgische en Duitse grens

Naar verluidt treedt vanaf vandaag 23.7.1997 voor de Nederlandse tankstationuitbaters langs de Belgische en Duitse grens een regeling in werking die hen compenseert voor het verlies dat deze handelaars lijden door de door een belastingverhoging duurder geworden benzine in hun land.

Kan de Commissie mij mededelen of deze regeling, die geen algemeen geografische toepassing kent op het grondgebied van de lidstaat Nederland maar geografisch beperkt is tot de grenszones, in overeenstemming is met de Europese concurrentieregels?

Aanvullend antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie (16 februari 1998)

De Commissie is thans in staat de volgende informatie te verstrekken ter aanvulling bij haar antwoord van 11 september 1997 ((PB L 173 van 30.6.1983. )).

De Nederlandse overheid heeft op 18 augustus 1997 een steunmaatregel (N 558/97) ten behoeve van Nederlandse benzinestations langs de Belgische en Duitse grens aangemeld. Natuurlijke of rechtspersonen, vennootschappen onder firma of commanditaire vennootschappen, voor rekening van dewelke één of meerdere benzinestations worden uitgebaat en hun opvolgers komen in aanmerking voor de subsidie. De steunmaatregel heeft tot doel de eigenaars van deze tankstations te vergoeden voor de vermeende omzetdaling ingevolge de verhoging van de accijns op lichte olie die op 1 juli 1997 in Nederland in werking is getreden. De looptijd van het steunprogramma is maximaal drie jaar, tot 1 juli 2000.

Op 22 september 1997 heeft de Commissie om aanvullende informatie verzocht teneinde te onderzoeken: (i) in hoeverre de aangemelde maatregelen de concurrentie in andere lidstaten, meer bepaald in België en Duitsland, kunnen verstoren en (ii) of de steun een accumulatief effect kan hebben. Daarenboven wordt betwijfeld of deze overeenkomsten verenigbaar zijn met Verordening (EEG) nr. 1984/83 van de Commissie van 22 juni 1983 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, van het EG-Verdrag op groepen afnameovereenkomsten ((PB C 82 van 17.3.1998, blz. 133. )). De Nederlandse overheid heeft op 30 oktober 1997 geantwoord. Op 17 december 1997 heeft de Commissie om bijkomende informatie verzocht aangezien de Nederlandse overheid geen bevredigend antwoord had gegeven op alle vragen in de brief van de Commissie van 22 september 1997. Momenteel kan de Commissie nog geen standpunt vaststellen aangezien zij van de Nederlandse overheid nog geen antwoord heeft gekregen op haar brief van 17 december 1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3502/97 van Eryl McNally (PSE) aan de Commissie (10 november 1997)

Betreft: Omkoperij in de EU-lidstaten

In 1985 is er in Abidjan een Brit vermoord die voor BT werkte; voor zover bekend wijzen de feiten in de richting van corrupte praktijken bij het hulpproject waar hij werkzaam voor was.

Wat kan de Europese Unie doen, gezien de verschillende normen voor goed gedrag in het handelsverkeer binnen de Unie, om te zorgen dat alle lidstaten omkoperij en corruptie ontmoedigen bij bedrijven die op hun grondgebied werkzaam zijn en in hun internationale verrichtingen? Hoe kan ze alle lidstaten ertoe aanzetten om van omkoperij een straf- en civielrechtelijke overtreding te maken, en een einde te maken aan belastingsverminderingen voor omkoperij?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie (15 januari 1998)

De door het geachte Parlementslid aan de orde gestelde problematiek heeft alle aandacht van de Commissie, zoals tot uitdrukking komt in een mededeling van mei 1997 aan de Raad en het Parlement over het beleid van de Unie ter bestrijding van corruptie ((COM(97) 192 def. )). Deze mededeling behelst de formulering van een strategie ter bestrijding van corruptie zowel binnen als buiten de Gemeenschap. Voorts worden daarin de problemen in verband met corruptie en strafrecht alsmede de fiscale aftrekbaarheid van steekpenningen geanalyseerd en concrete maatregelen voorgesteld. De bijzondere problemen van corruptie in het kader van de externe ondersteuning en de samenwerking worden eveneens in de mededeling ter sprake gebracht.

De Commissie houdt zich ook in het kader van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid bezig met de corruptiebestrijding, met name door de voorbereiding van een mededeling over verantwoordelijk staatsbeheer in het kader van de tenuitvoerlegging van Artikel 5 van de Overeenkomst van Lomé IV; daarnaast werkt ze aan een versterking van de anticorruptieclausules in het kader van de contractuele banden tussen de Commissie, de ontvangende landen en de organisaties die de hulpprogramma's uitvoeren. Deze werkzaamheden worden gecoördineerd in het kader van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Op 6 oktober 1997 heeft de Raad een gemeenschappelijk standpunt vastgesteld op basis van Artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie betreffende onderhandelingen in het kader van de Raad van Europa en de OESO over corruptie ((PB L 279 van 13.10.1997. )). De onderhandelingen over een OESO-overeenkomst betreffende de bestrijding van corruptie van buitenlandse ambtenaren in het kader van internationale handelstransacties werden op 20 november 1997 afgerond.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3565/97 van Graham Mather (PPE) aan de Commissie (13 november 1997)

Betreft: Mededeling van de Commissie over belastingcoördinatie (COM(97)0495)

Tijdens de ECOFIN-zitting van 13 oktober 1997 werd de mededeling van de Commissie voor het eerst behandeld. In het document wordt een pakket van maatregelen voorgesteld ter bestrijding van wat schadelijke belastingmededinging wordt genoemd. De Raad heeft de Commissie verzocht uiterlijk op 12 november een nieuwe mededeling in te dienen en daarin de resultaten te verwerken van de zitting van de Raad en van de bijeenkomst van 20 oktober van de Groep Belastingbeleid. Met algemene stemmen benadrukten de ministers dat zij voornemens waren ter zake op de ECOFIN-zitting van 1 december politieke overeenkomst te bereiken.

Over de belasting van inkomen uit kapitaal wordt in punt 19 III van de mededeling gezegd dat iedere lidstaat een minimum aan bronbelasting moet heffen of aan de andere lidstaten gegevens moet verstrekken over inkomen uit kapitaal. In punt 19 VI wordt vervolgens gesteld dat een lidstaat, indien zij niet kiest voor het uitwisselen van gegevens, een minimum aan bronbelasting moet heffen. Het belastingpercentage moet ten minste worden vastgesteld op een niveau dat voldoende is om een aanvaardbaar belastingniveau op spaartegoeden in een andere lidstaat mogelijk te maken.

Hoe wordt het "aanvaardbare niveau¨ berekend en vastgesteld?

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-3563/97, E-3564/97, E-3565/97, E-3566/97 en E-3567/97 van de heer Monti namens de Commissie (3 februari 1998)

De Commissie wil de geachte afgevaardigde graag zowel op haar nieuwe mededeling van 5 november 1997 ((COM(97) 564 def. )) als op de conclusies van de Raad Ecofin van 1 december 1997 inzake het belastingbeleid wijzen.

In zijn conclusies heeft de Raad een tekst over de belasting van spaargelden goedgekeurd; deze omvat vier punten die als basis voor een nieuw voorstel voor een richtlijn kunnen dienen.

Zoals de Commissie in haar bovengenoemde mededeling al aankondigde, is zij voornemens zeer spoedig een dergelijk voorstel te doen, in principe tegen april 1998.

In het huidige stadium vindt de Commissie het voorbarig commentaar te geven op de gevoelige en moeilijke kwesties die de geachte afgevaardigde aanroert.

De Commissie denkt hierover nog na en zal haar standpunt in het voorstel voor een richtlijn duidelijk naar voren brengen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3921/97 van Paul Lannoye (V) aan de Commissie (11 december 1997)

Betreft: Besmetting met Mancozeb

In oktober 1995 ontstond er brand in een in de tuin van het EOF-perceel te Kigali gelegen opslagplaats waarin zich 475 ton Mancozeb (een fungicide) bevond.

Na 11 maanden (in september 1996) kwam een onder leiding van de FAO staand team van deskundigen het probleem ter plaatse bekijken, waarna werd aanbevolen een aantal noodmaatregelen en oplossingen toe te passen om de opslagplaats en de besmette grond te behandelen.

Naar verluidt is er de afgelopen maanden geen verandering in de situatie gekomen, hoewel er spoed is geboden (de Mancozeb, die onder slechte omstandigheden is opgeslagen, wordt snel omgezet in ETU (ethyleenthio-ureum), een als kankerverwekkend bekend staande stof). In Frankrijk uitgevoerde analyses hebben aangetoond dat de Mancozeb reeds voor 85% in ETU was omgezet. Een nog onbekend deel van de grond rond de opslagplaats is reeds besmet met ETU, net als naar alle waarschijnlijkheid sommige drinkwaterbronnen.

Klaarblijkelijk is er een bedrag van 500.000 ecu op de begroting uitgetrokken voor deze schoonmaakoperatie.

Kan de Commissie mededelen welke stappen zij de afgelopen twee jaar heeft ondernomen om dit probleem aan te pakken?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie (14 januari 1998)

De Commissie deelt volkomen de bezorgdheid van het Geachte Parlementslid over de gezondheidsrisico's voor de bevolking, naar aanleiding van de verbranding van mancozeb opgeslagen in een industriële wijk van Kigali in het kader van een project gericht op de continuïteit van de voedselvoorziening, indien de schoonmaakoperatie er niet spoedig komt.

Zodra de Commissie van de brand van september 1995 kennis had genomen, heeft zij onmiddellijk een deskundigenonderzoek laten uitvoeren waarvan de conclusies door de Rwandese autoriteiten en de Commissie op 3 oktober 1995 werden aanvaard.

Naar aanleiding van onenigheid tussen de betrokken ministeries over het met het oog op de schoonmaak te geven gevolg, werd op initiatief van de Commissie een nieuw, gezamenlijk met de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) opgezet, deskundigenonderzoek uitgevoerd. Aangezien de conclusies en aanbevelingen daarvan door alle betrokkenen werden aanvaard, kon met de werkzaamheden in juli 1997 na de aanbesteding ervan worden begonnen.

De Commissie, die dit dossier van nabij blijft volgen, is van plan om, in overleg met de Rwandese autoriteiten, gebruik te maken van alle ter plaatse aanwezige mogelijkheden voor het spoedig verwijderen van de afvalstoffen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3822/97 van Roberto Mezzaroma (UPE) aan de Commissie (28 november 1997)

Betreft: Gebarentaal

Er moet een gemeenschappelijke gebarentaal komen waarmee Europese doofstommen waar dan ook in Europa kunnen communiceren. Momenteel is de gebarentaal nog van land tot land verschillend, hetgeen ernstige problemen oplevert voor de communicatie en voor de training van personen die doofstommen bijstaan.

Hoe denkt de Commissie dit probleem op te lossen en daarbij rekening te houden zowel met de culturele tradities van de diverse lidstaten als met de noodzaak de communicatie van en met doofstommen te vergemakkelijken?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (16 januari 1998)

In 1995 heeft het Parlement 500.000 ECU toegekend voor maatregelen met betrekking tot gebarentalen in de Gemeenschap.

De Commissie heeft vervolgens de betreffende non-gouvernementele organisatie, de Europese Unie van doofstommen, gevraagd om in 1996 en 1997 gebarentaalprojecten op te zetten. Daarbij diende rekening te worden gehouden met de resolutie van het Parlement van 1988 ter bevordering van het recht van doofstommen om gebarentaal te gebruiken. De resultaten van de projecten in 1996/1997 zijn tijdens een speciale conferentie over gebarentalen in september 1997 in Brussel bestudeerd. Deze conferentie had onder meer ten doel algemene steun te krijgen voor het gebruik van het door de doofstommen zelf gekozen middel, de gebarentaal, om tot een volwaardige participatie in de maatschappij te komen.

Gezien het feit echter dat er in de Gemeenschap evenveel of misschien wel meer gebaren- dan gesproken talen zijn en dat doofstommen getraind worden in de gebarentaal van hun regio die de stempel van de geschiedenis en cultuur van die regio draagt, bestaan er geen plannen om een gemeenschappelijke gebarentaal voor de Gemeenschap voor te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3541/97 van James Moorhouse (PPE) aan de Raad (14 november 1997)

Betreft: Transsexuelen in de Europese Unie

Zijn er, in het licht van aanbeveling Nr. 1117 van de Raad van Europa en de zeer uiteenlopende rechtspositie van transsexuele Europese burgers in de diverse lidstaten, plannen voor voorstellen om de burgerrechten van deze groep benadeelde en gediscrimineerde burgers te verbeteren?

Is de Raad op de hoogte van de mate waarin deze burgers worden gediscrimineerd op het stuk van arbeid en het recht inzake paspoorten, gevangenissen, adoptie en huwelijk, en hoe discrepanties in deze rechten verregaand ingrijpen in het welzijn, de welvaart en het geluk van vele Europese burgers?

Antwoord (17 maart 1998)

De Raad heeft kennis genomen van het arrest van het Hof van Justitie betreffende de interpretatie van de Richtlijn 76/207 in het geval van de toegang tot arbeid en de arbeidsvoorwaarden van een transseksueel ((Arrest van het Hof van 30 april 1996, P tegen S en Cornwall County Council, zaak C-13/94, Jurisprudentie, DeelI, blz.2143. )).

De Raad deelt het geachte parlementslid mee dat het vraagstuk betreffende transseksuelen in de Europese Unie thans niet bij de Raad in bespreking is. Er is hem trouwens geen voorstel terzake voorgelegd.