NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/542

(2004/C 84 E/0619)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0186/04

van Maurizio Turco (NI) aan de Commissie

(29 januari 2004)

Betreft: Schending van de godsdienstvrijheid in Italië, Spanje en Portugal

In het jaarverslag 2003 van het Amerikaanse State Department over de godsdienstvrijheid in de wereld wordt gewezen op de volgende misstanden:

— Het Concordaat van 1984 tussen de Italiaanse staat en de Katholieke Kerk verleent deze godsdienst privileges die andere godsdiensten niet hebben, bijvoorbeeld het recht om de door de staat betaalde godsdienstleraren van openbare scholen te kiezen.

— „De katholieke godsdienst is geen staatsgodsdienst, maar haar rol als dominerende godsdienst levert problemen op”. Een van de conflictgevalien is de houding van sommige Italiaanse katholieke politici, die zich aan de zijde van de paus hebben geschaard om te eisen dat het ontwerp van Europese grondwet het christelijke erfgoed van Europa uitdrukkelijk erkent. In januari 2002 heeft de paus een oproep gedaan tot de Italiaanse juristen om scheidingszaken te boycotten. In juni van datzelfde jaar heeft het parlement met instemming van het Vaticaan een wet aangenomen op grond waarvan het afstaan van sperma voor kunstmatige inseminatie wordt verboden.

— De Spaanse staat verleent maar weinig steun aan protestantse en islamitische leiders voor openbaar godsdienstonderricht. Er zijn ook gevallen gesignaleerd van ambtenaren die islamitische geestelijke leiders geen toestemming hebben verleend tot het houden van erediensten in gevangenissen, terwijl dit katholieke priesters gewoonlijk wél wordt toegestaan.

— In Portugal valt de beweging van de Scientologen niet onder de Wet inzake godsdienstvrijheid van 2001, omdat deze wet bepaalt dat een kerk al 30 jaar in het land gevestigd en al 60 jaar internationaal erkend moet zijn.

Wij wensen dan ook, gelet op de bepalingen van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie inzake godsdienstvrijheid en culturele en religieuze diversiteit, en artikel 6, leden 1 en 2 van het EU-Verdrag, de volgende vragen te stellen:

— Is de Commissie op de hoogte van deze feiten? Heeft zij ze onderzocht en geëvalueerd, en zo ja, wat zijn dan haar conclusies?

— Is de Commissie niet van oordeel dat deze feiten onverenigbaar zijn met de bepalingen van het EU-Verdrag, met name artikel 6, dat de eerbiediging van de grondrechten voorschrijft?

— Acht de Commissie het Concordaat tussen Italië en de Heilige Stoel niet in strijd met artikel 307 van het EG-Verdrag, aangezien Italië niet van „alle passende middelen” gebruik heeft gemaakt om „de onverenigbaarheid op te heffen”?

— Is de Commissie tot slot ook niet van oordeel dat de aan de kaak gestelde feiten een schending vormen van de door de artikelen 10 en 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verleende rechten?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(11 maart 2004)

Zoals in het verslag waarnaar het geachte parlementslid verwijst wordt gesuggereerd, mogen lidstaten in bepaalde omstandigheden een bijzondere status toekennen aan bepaalde kerken. Voor zover de Commissie weet, is dit niet strijdig met het nationale recht of het Gemeenschapsrecht. Bovendien vestigt de Commissie de aandacht van het geachte parlementslid op de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte verklaring nr. 11 waarin wordt bepaald: „De Europese Unie eerbiedigt en doet geen afbreuk aan de status die kerken en religieuze verenigingen en gemeenschappen volgens het nationale recht in de lidstaten hebben”. Deze bepaling is nu ook overgenomen in artikel I-51 van de ontwerp-grondwet die de Europese Conventie heeft voorgelegd aan de huidige intergouvernementele conferentie (IGC).