SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1473/98

van Magda Aelvoet (V) aan de Commissie

(13 mei 1998)

Betreft: Grensoverschrijdende dioxine-problematiek veroorzaakt door de huisvuilverbrandingsovens van Halluin (Franrkijk) en Menen (België)

In de rand van deze problematiek antwoordde commissaris Paleokrassas op 5 mei 1994 op vraag E-0020/94(1) dat de Commissie niet kon opmaken of de Belgische autoriteiten de Franse autoriteiten hebben verzocht om de informatie met betrekking tot de huisvuilverbrandingsoven van Halluin. Ondertussen blijkt België de EU-richtlijnen 84/360(2) en 85/337(3) in intern recht te hebben omgezet, maar of ook Frankrijk dit heeft gedaan is onduidelijk. Wel is duidelijk dat er nopens de nieuwe Halluin-oven op overheidsniveau geen verdere informatieuitwisseling is gebeurd, dat het Comité Urbain de Lille Métropole daarin niet geïnteresseerd is, maar dat er daarnaast zeer zware grensoverschrijdende dioxinepollutie is van de plaatselijke oudere verbrandingsovens. Dit maakte het de voorbije maanden noodzakelijk aan beide kanten van de grens besmette melk uit de handel te nemen. Terwijl de Franse Leefmilieuminister de Prefet du Nord heeft verzocht de oude ovens van Halluin, Sequedin en Wasquehal uit productie te nemen, gelet op de toepassing van het Ministerieel Besluit van 25 januari 1991, heeft België nopens de oven van Menen geen beslissing genomen, in toepassing van haar besluit van 1 juni 1995 inzake Vlarem II.

Graag had ik van de Commissie vernomen:

1. in hoeverre beide landen de beide richtlijnen reeds volledig en correct in intern recht hebben omgezet, en in hoeverre de Franse of de Belgische politiek t.o.v. dit lokale geval daarmee eventueel in tegenspraak kunnen zijn?

2. Welke maatregelen de Commissie eventueel overweegt om in dit lokale geval haar richtlijnen te doen respecteren, niet enkel inzake de informatie-uitwisseling maar eveneens in verband met het opstellen van een MER zowel voor de nieuwe oven als wat betreft de pollutie door de oude ovens?

3. Of de Commissie zowel aan de Belgische als aan de Franse overheid de emissiecijfers van dioxines en furanen van de plaatselijke oude ovens reeds heeft opgevraagd, en zo ja, welke deze zijn?

4. Welke is de stand van zaken nopens de uitwerking van de Europese normen voor de dioxines in melk en voor de dioxines in de lucht, en binnen welke tijdspanne voorziet de Commissie daarvan de aanpassing of de omzetting in de EU-reglementering?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(24 juni 1998)

Richtlijn 84/360/EEG van de Raad van 28 juni 1984 betreffende de bestrijding van door industriële inrichtingen veroorzaakte luchtverontreiniging voorziet met name in de toepassing van de beste beschikbare techniek die geen overmatig hoge kosten voor de verbrandingsinstallatie met zich meebrengt, teneinde luchtverontreiniging te voorkomen. De richtlijn stelt echter geen emissiegrenswaarden voor dioxines en furanen vast. De Richtlijnen 89/369/EEG van de Raad van 8 juni 1989 ter voorkoming van door nieuwe installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging(4) en 89/429/EEG van de Raad van 21 juni 1989 ter vermindering van door bestaande installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging(5) stellen evenmin een dergelijke emissiewaarde vast. Richtlijn 94/67/EG van de Raad van 16 december 1994 betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen(6) voorziet daarentegen in een grenswaarde van 0,1 nanogram per kubieke meter (ng/m3) die van toepassing is vanaf 1 januari 1997 op installaties waarvan de exploitatievergunning vóór 31 december 1996 is verleend en vanaf 1 juli 2000 voor de overige installaties.

Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten bepaalt dat afvalverwijderingsinstallaties voor verbranding van gevaarlijke afvalstoffen verplicht onderworpen zijn aan een dergelijke beoordeling. De installaties die daarentegen niet-gevaarlijk industrieel afval en huisvuil verbranden moeten slechts het voorwerp van een effectbeoordeling zijn wanneer de lidstaten van oordeel zijn dat hun kenmerken zulks noodzakelijk maken.

Uit het voorafgaande vloeit voort dat de reglementaire context aanzienlijk varieert naar gelang het type verbrand afval en de datum van de eerste ingebruikneming van de verschillende verbrandingsinstallaties, waar het geachte parlementslid in haar vraag aan refereert. Bij afwezigheid van meer nauwkeurige informatie over dit onderwerp, is de Commissie niet in staat te beoordelen of de situatie, zoals deze door het geachte parlementslid is beschreven, verenigbaar is met de communautaire wetgeving. De Commissie nodigt derhalve het geachte parlementslid uit om alle relevante inlichtingen die het parlementslid in dit opzicht in haar bezit heeft, aan de Commissie mee te delen.

Mocht door de Commissie een schending van de communautaire wetgeving worden geconstateerd, dan zal zij niet nalaten alle gepaste maatregelen te nemen, inclusief de eventuele opening van een inbreukprocedure krachtens artikel 169 van het verdrag (EEG), teneinde de naleving van het Gemeenschapsrecht te garanderen.

Enkel in het denkbeeldige geval van een installatie die gevaarlijke afvalstoffen verbrandt en na 31 december 1996 in werking is gesteld, is de Commissie niet in staat na te gaan of de verbrandingsovens aan de geharmoniseerde emissiegrenswaarden voldoen. In dit verband heeft de Commissie het niet noodzakelijk geacht de door het geachte parlementslid genoemde gegevens aan de betrokken lidstaten te vragen aangezien daaruit niet kan worden opgemaakt of een schending van het communautaire recht heeft plaatsgevonden.

De Commissie is momenteel bezig de eerder genoemde Richtlijnen 89/369/EEG en 89/429/EEG te herzien. Het wetsvoorstel dat zij binnenkort in dit kader zal doen, zou een grenswaarde voor dioxines en furanen moeten inhouden in navolging van Richtlijn 94/67/EG betreffende gevaarlijke afvalstoffen.

Wanneer het om het vaststellen van doelstellingen van de luchtkwaliteit gaat, ligt het daarentegen niet in de bedoeling van de Commissie om daaromtrent op korte termijn voorstellen te doen aangezien deze stoffen niet in Richtlijn 96/62/EG van de Raad van 27 september 1996 inzake de beoordeling en het beheer van de luchtkwaliteit(7) vermeld worden.

Maximumgrenzen voor verontreinigingen in levensmiddelen worden op communautair niveau in overeenstemming met de bepalingen van Verordening (EEG) 315/93 van de Raad van 8 februari 1993 tot vaststelling van communautaire procedures inzake verontreinigingen in levensmiddelen(8) vastgesteld. Voorlopig zijn er geen maximumgrenzen voor dioxines in melk vastgesteld noch wordt daar op communautair niveau over gesproken.

(1) PB C 6 van 9.1.1995, blz. 19.

(2) PB L 188 van 16.7.1984, blz. 20.

(3) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.

(4) PB L 163 van 14.6.1989.

(5) PB L 203 van 15.7.1989.

(6) PB L 365 van 31.12.1994.

(7) PB L 296 van 21.11.1996.

(8) PB L 37 van 13.2.1993.