SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2427/00

van Jeffrey Titford (EDD) aan de Raad

(24 juli 2000)

Betreft: Snelle interventiemacht van de Europese Unie

1. Welk plan heeft de Raad voor de oprichting van een snelle interventiemacht?

2. Kan de Raad antwoord geven op volgende vragen:

a) Wie beslist over de inzet van deze interventiemacht?

b) Hoeveel manschappen zal deze omvatten?

c) Hoeveel militair personeel is er nodig afgezien van de gevechtseenheden?

d) De manschappen uit het Verenigd Koninkrijk leggen thans de eed van trouw af aan de Britse vorstin en de kroon. Aan wie moeten ze trouw zweren wanneer ze worden ingezet in de Europese interventiemacht?

e) Bestaat er wellicht een conflict tussen de eed van trouw van het Brits militair personeel aan de koningin en de eed van trouw die zij misschien moeten afleggen in de interventiemacht?

f) Welke disciplinaire maatregelen zijn er vastgesteld voor de snelle interventiemacht en het ondersteunend personeel?

g) Worden disciplinaire zaken behandeld binnen de snelle interventiemacht, door de nationale regeringen of door de Europese Unie?

Antwoord

(10 november 2000)

1. De beginselen en algemene beleidslijnen inzake de oprichting van een snelle interventiemacht zijn door de staatshoofden en regeringsleiders tijdens de Europese Raad van Helsinki vastgesteld. Dit houdt onder meer in dat de lidstaten tegen het jaar 2003 in staat moeten zijn om binnen 60 dagen een troepenmacht die 50 000 à 60 000 man kan omvatten met de nodige capaciteit voor het hele gamma van Petersbergtaken in te zetten en gedurende ten minste één jaar in het veld te houden. Deze doelstelling staat bekend als capaciteitsdoelstelling of hoofddoelstelling. De Europese Raad heeft voorts gesteld dat er vóór die termijn van 60 dagen eenheden voor snelle reactie met een hoge graad van inzetbaarheid waarnaar het geachte parlementslid verwijst moeten kunnen worden geleverd. De Europese Raad van Helsinki stelde tevens dat de lidstaten op vrijwillige basis samenwerken bij door de Unie geleide operaties en benadrukte dat een en ander niet de oprichting van een Europees leger impliceert.

2. De Europese Raad van Santa Maria da Feira heeft nota genomen van de geleidelijke totstandbrenging van het in Helsinki in het leven geroepen interim-permanent-Comité voor politieke en veiligheidsvraagstukken en van de aldaar gecreëerde militaire interim-organen en -structuren het militair lichaam, het toekomstig Militair Comité van de Europese Unie, en de militaire deskundigen, de toekomstige Militaire Staf van de Europese Unie -. De Europese Raad heeft geconstateerd dat de beginselen en modaliteiten zijn vastgesteld van de regelingen op basis waarvan de niet tot de EU behorende Europese NAVO-leden en de de kandidaat-EU-lidstaten, kunnen bijdragen tot de militaire crisisbeheersing van de EU. Voorts heeft hij alle derde staten die partner zijn van de EU, verzocht bij te dragen tot de verbetering van de Europese vermogens.

3. Aan de Europese Raad van Nice zal een verslag worden voorgelegd over de nadere uitwerking van deze hoofddoelstelling en van de collectieve doelstellingen inzake militaire vermogens (d.w.z. bevelvoering, controle, inlichtingen, logistiek en andere inzet ondersteunende diensten). In dat verslag zullen ook de resultaten worden opgenomen van de op 20 november te houden Conferentie voor de toezegging van vermogens, waar de lidstaten hun nationale bijdrage zullen presenteren en waar derde landen aanvullende bijdragen kunnen aanbieden. De voorbereidende werkzaamheden hierover hebben in het bijzonder betrekking op de opstelling van de inventaris van eenheden die bestemd zijn voor door de Unie geleide Petersbergoperaties. De besprekingen in de nieuwe militaire structuren en organen van de Raad, waarbij indien nodig een beroep wordt gedaan op deskundigen van de NAVO, schieten goed op.

4. Het ligt op de weg van de Raad te beslissen of er een operatie met een militair karakter wordt gelanceerd. Zoals bij alle besluiten die gevolgen hebben op militair en defensiegebied, spreekt de Raad zich uit met eenparigheid van stemmen (artikel 23 VEU). Het besluit van iedere vertegenwoordiger van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, is een soevereine nationale beslissing. Bovendien beslist elke lidstaat volledig autonoom of hij eenheden van zijn nationale strijdkrachten voor de operatie zal inzetten. Er kan bijgevolg geen sprake zijn van een eventueel loyaliteitsconflict voor nationale troepen die deel uitmaken van een multinationaal contingent in het kader van een EU-operatie. In tegenstelling tot hetgeen de geachte afgevaardigde vreest, hoeven deze troepen geen bijkomende eed af te leggen voordat zij in een multinationale strijdmacht worden opgenomen.

5. De omvang van de ingezette troepenmacht hangt af van de aard van de operatie. Er zij in dit verband op gewezen dat de Unie alle in artikel 17, lid 2, van het VEU beoogde opdrachten moet kunnen vervullen. De militaire component varieert echter van opdracht tot opdracht: voor een humanitaire actie ten behoeve van vluchtelingen en ontheemden of voor een evacuatie-opdracht zullen bijvoorbeeld minder militaire manschappen nodig zijn, terwijl het aantal militairen groter zal zijn voor een vredesherstellende opdracht, waar de partijen bij het conflict met geweld moeten worden gescheiden.

6. De Raadsinstanties hebben nog niet van gedachten gewisseld over disciplinaire maatregelen. Bij hun opname in een multinationale strijdmacht zijn alle militairen normaliter onderworpen aan nationale tuchtregels. Dit geldt trouwens ook voor het personeel dat onder de verantwoordelijkheid valt van het nationale commando van elke staat, dat wordt vertegenwoordigd door de officier met de hoogste rang van die staat.