SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0203/02

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(5 februari 2002)

Betreft: Consumentenbescherming door het stellen van voorwaarden aan het door bedrijven weigeren van betaling met munten van één, twee of vijf eurocent

1. Herinnert de Commissie zich dat alle decimale munten die voorheen het wettig betaalmiddel waren in de huidige lidstaten van de Europese Unie oorspronkelijk waren verdeeld in 100 centen en soms zelfs in 200 halve centen, en dat de munten van één cent en andere kleine waarden in verschillende landen pas zijn verdwenen nadat de cent als gevolg van geldontwaarding vrijwel niets meer waard was geworden?

2. Heeft het feit dat de kleinste waarden in de meeste oude muntstelsels om en nabij twee eurocenten waard waren een rol gespeeld bij het vastellen van de waarde van de euro en daarmee van de cent eind 1998? Zo nee, waarom niet?

3. Is er bij de invoering van de euro van uitgegaan dat de kleinste uit te geven munten dus die van één eurocent een voldoende waarde zouden hebben om langdurig een rol te kunnen blijven spelen in contante betalingen, zodat een eind gemaakt zou worden aan de verschillen tussen berekende prijzen en feitelijke betalingen die voorheen zijn ontstaan doordat prijzen in het niet-girale verkeer door het ontbreken van bijpassende munten moesten worden afgerond op bijv. een vijfvoud of tienvoud van de cent?

4. Is er door sommige lidstaten van de EMU, zoals Finland, reeds bij voorbaat van uitgegaan dat de munten van één en twee eurocent geen rol zouden gaan spelen, zodat deze slechts in geringe mate zijn geproduceerd en ze mogen worden geweigerd? Kunnen afzonderlijke lidstaten munten van één cent of andere waarden afschaffen?

5. Is het winkels en andere bedrijven toegestaan om betaling in munten van één of twee eurocent en mogelijk andere munten en bankbiljetten te weigeren? Is zo'n weigering gebonden aan de oude voorwaarde dat men geen grote bedragen in een grote hoeveelheid kleine munten kan afrekenen, of zijn nu ook andere weigeringen wettig?

6. Is de Commissie bereid om in overleg met lidstaten en ECB te bewerkstelligen dat, indien bedrijven op grond van interne overwegingen van geldbeheer en administratie vrijwillig afzien van het in ontvangst nemen van de in omloop gebrachte kleine munten, dit uitsluitend is toegestaan als het leidt tot prijsverlaging tot het laagste veelvoud van de geaccepteerde kleinste munt (2, 5 of 10 eurocent) en nooit tot het opleggen van een afronding naar boven?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(21 maart 2002)

1. en 3. De Commissie heeft in nauwe samenwerking met de werkgroep van de muntdirecteuren de verschillende bestaande denominaties bestudeerd. Er moest een evenwicht worden gevonden tussen een groot aantal muntstukken dat tot herkenningsproblemen had kunnen leiden, en een beperkt aantal verschillende muntstukken waardoor de teruggave van muntstukken zou worden gecompliceerd. Het gemiddeld aantal verschillende denominaties binnen de Europese Unie beliep 7,17(1). Na discussie hebben de muntdirecteuren een reeks van 8 muntstukken voorgesteld: 1, 2, 5, 10, 20 en 50 cent, alsook 1 en 2 euro. De mogelijke invoering van een muntstuk van 5 euro werd te berde gebracht, doch werd nadien ter zijde geschoven omdat het besluit werd genomen een desbetreffend bankbiljet in te voeren. Het bestaan van zes cent-muntstukken is bedoeld ter vergemakkelijking van de omrekeningsoperaties om zodoende te komen tot de vaststelling van nieuwe prijzen in euro die zo dicht mogelijk lagen bij de oude prijzen in nationale munteenheid. Het besluit inzake de denominaties werd officieel op 3 mei 1998 genomen met de goedkeuring van Verordening (EG) nr. 975/98 van de Raad van 3 mei 1998 over de denominaties en technische specificaties van voor circulatie bestemde euromuntstukken(2).

2. De vaststelling van de waarde van de euro vond plaats overeenkomstig de bepalingen van het EG-Verdrag (artikel 123, lid 4), waarin helemaal geen melding wordt gemaakt van denominaties van muntstukken.

4. De Finse wet betreffende de afronding van de in euro uitgedrukte prijzen nr. 890/2000 werd op 27 oktober 2000 goedgekeurd, en komt derhalve na de besluiten betreffende de productieplannen. De verenigbaarheid van deze wet met de Verordeningen (EG) nr. 974/98 van de Raad van 3 mei 1998 betreffende de invoering van de euro(3) en 975/98 van de Raad en de richtlijnen tot bescherming van de consument werd onderzocht door de diensten van de Commissie. Er werd daarbij geconcludeerd dat de bepalingen ervan over het geheel genomen verzoenbaar zijn met de communautaire wetgeving, waarbij de muntstukken van 1 en 2 cent in Finland een wettelijke koers blijven behouden. In het algemeen is de Commissie van oordeel dat een deelnemende staat de mogelijkheid heeft bepaalde euromuntstukken niet in te voeren, doch de wettelijke omloop ervan niet kan weigeren.

5. en 6. De enige beperking voor de aanvaarding van euromuntstukken in het kader van de communautaire wetgeving is die welke is vervat in artikel 11 van Verordening (EG) nr. 974/98 van de Raad: geen enkele partij is verplicht een betaling met meer dan 50 muntstukken te aanvaarden. Elke andere beperking kan slechts voortvloeien uit uitdrukkelijke nationale bepalingen, in de mogelijkheid waarvan is voorzien in overweging 19 van deze zelfde verordening. De Commissie is niet voornemens een wijziging van deze bepalingen voor te stellen.

(1) Er waren er 5 in België, 7 in Denemarken, 9 in Frankrijk, 8 in Duitsland, 7 in Griekenland en in Ierland, 9 in Italië, 5 in Luxemburg, 6 in Nederland, 7 in Portugal, 9 in Spanje en 7 in het Verenigd Koninkrijk.

(2) PB L 139 van 11.5.1998.

(3) PB L 139 van 11.5.1998.