ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/199

(2004/C 88 E/0205)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0660/04

van Roger Helmer (PPE-DE) aan de Commissie

(9 maart 2004)

Betreft: Financiering van NGO's

Kan de Commissie de volgende vragen beantwoorden:

— welk bedrag besteedt de Unie in het totaal aan de financiering van NGO's, civil society-groepen en politieke en bewustwordingsorganisaties, in de vorm van een eenmalige toelage of als „revenue funding”;

— welke specifieke NGO's ontvangen subsidie, financiering of onkostenvergoedingen van de Unie, om welke bedragen gaat het en hoe frequent vinden betalingen plaats;

— aan welke criteria moeten de NGO's voldoen om in aanmerking te komen voor dergelijke steunverlening?

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(28 april 2004)

Het Financieel Reglement (FR) en de uitvoeringsvoorschriften ervan bevatten geen speciale regels voor niet-gouvernementele organisaties (NGO's). Derhalve worden deze niet anders behandeld dan natuurlijke of rechtspersonen. Bijgevolg moeten ze voldoen aan de algemene uitsluitings- en selectiecriteria die voor alle begunstigden gelden. Deel 2, titel IV, van het FR bevat evenwel speciale regels voor externe maatregelen. Bovendien kunnen in de afzonderlijke actieprogramma's en oproepen tot het indienen van voorstellen in verband met de verschillende maatregelen bijzondere subsidiabiliteitscriteria worden vastgesteld.

NGO's werken bij de uitvoering van talrijke maatregelen in en buiten de EU samen met de Commissie. Omdat ze gewoonlijk op dezelfde wijze worden behandeld als andere organisaties, organen of bedrijven, houdt de Commissie niet bij hoeveel middelen NGO's ontvangen. In veel gevallen zijn NGO's uitvoerende partners en niet de eindbegunstigden van EG-maatregelen. Daarom kan de Commissie de eerste twee vragen van het geachte parlementslid niet beantwoorden.

Wel biedt de website van de EU veel informatie over de samenwerking met NGO's, waaronder informatie over bijvoorbeeld maatregelen in de EU op het gebied van onderwijs en cultuur (http://europa.eu.int/comm/dgs/education_culture/civilsociety/fr.htm) of internationale ontwikkeling (http://europa.eu.int/comm/europeaid/projects/ong_cd/index_fr.htm).
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/676

(2004/C 88 E/0694)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0007/04

van Philip Claeys (Nl) aan de Commissie

(16 januari 2004)

Betreft: Toetreding van Cyprus, officiële talen

Cyprus kent twee officiële talen, het Grieks en het Turks. De Grondwet schrijft ook voor dat één van de beide vice-presidenten een Turkse Cyprioot moet zijn. Wegens de Turkse bezetting van het noordelijke gedeelte van het eiland zijn deze grondwettelijke bepalingen echter niet operationeel. In de huidige omstandigheden zou een erkenning van het Turks als officiële taal in de Europese Unie kunnen geïnterpreteerd worden als een impliciete erkenning van de Turkse bezetting van het noordelijke deel van Cyprus.

Zou de toetreding van Cyprus op 1 mei 2004 — zonder wijziging van de institutioneel-politieke situatie — desondanks kunnen betekenen dat het Turks een officiële taal wordt van de Europese Unie? Zo dit het geval is, welke argumenten acht de Commissie doorslaggevend?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(1 maart 2004)

Volgens het Toetredingsverdrag van 2003 is Turks niet een officiële taal van de Europese Unie, omdat daar niet om is verzocht.

Ingeval van een politieke regeling van de kwestie Cyprus en de eenmaking van het eiland mag de Verenigde Republiek Cyprus vragen het Turks als een officiële communautaire taal te erkennen. De Raad zou dan de Verordeningen nrs. 1/1958/EEG en 1/1958/Euratom tot vaststelling van de regeling van het taalgebruik van de twee Gemeenschappen (1) moeten wijzigen. De rechtsgrond voor deze aanpassing en de desbetreffende modaliteiten zijn opgenomen in artikel 4 van protocol nr. 10 van de Toetredingsakte, waarin bepaald is dat de Raad, in geval van een regeling, een besluit neemt over de aanpassingen die met betrekking tot de Turks-Cypriotische gemeenschap worden aangebracht in de voorwaarden betreffende de toetreding van Cyprus.

Er zij op gewezen dat de Commissie in 1999 besloot EUR 3 miljoen toe te kennen voor de vertaling van het acquis in het Turks om het proces waarbij het noordelijk deel van Cyprus dichter bij de Unie wordt gebracht, voor te bereiden en te vergemakkelijken.

(1) PB B 17 van 6.10.1958.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/868

(2004/C 84 E/0961)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0752/04

van José García-Margallo y Marfil (PPE-DE) aan de Commissie

(11 maart 2004)

Betreft: Verbetering van het imago van de euro en de Europese Unie bij derde landen

Bij het lezen van een aantal niet-Europese kranten blijkt onvoldoende kennis te bestaan over de euro en de economische, politiek en financiële realiteiten die hierachter schuilgaan.

Plant de Commissie in het kader van de eurocampagne op het niveau van de beroepsgroepen en universiteiten maatregelen om de perceptie van de euro op internationaal vlak te verbeteren en zo het gebruik ervan te bevorderen?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(5 april 2004)

De Commissie is zich ervan bewust dat met het oog op het imago van de euro en van de Unie bij derde landen voortdurende voorlichting nodig is. Overeenkomstig haar „kader voor een communicatiestrategie voor de euro en de economische en monetaire unie in 2004 en latere jaren” zal de Commissie vanaf 2004 trachten de perceptie van de euro en de economische, politieke en financiële realiteiten die erachter schuilgaan, in deze landen te verbeteren.

In 2003 heeft de Commissie deelgenomen aan de organisatie van een internationaal seminar in Santiago de Chile (De Europese ervaring met de euro: bouwen aan de Economische en Monetaire Unie, een gezamenlijke evaluatie door Europese en Latijns-Amerikaanse macro-economen, 20-21 oktober 2003) en aan de organisatie van bewustmakingsconferenties in Athene (Europa, het Middellandse-Zeegebied en de euro, 3-4 februari 2003) en in Warschau (Van toetreding naar invoering van de euro, 21 november 2003).

In het kader van de voorlichtings- en communicatiestrategie is de Commissie met name voornemens om in de derde landen vanaf 2004 seminars en conferenties te organiseren in het kader van campagnes over de euro. Deze voorlichtings- en communicatieacties, die bijdragen tot de verbetering van het imago van de euro en de Unie in derde landen, zijn onder meer gericht op vakkringen en universiteiten.

Aan externe voorlichtingsactiviteiten staan in 2004 op het programma: het volgen van de media in belangrijke financiële centra (Verenigde Staten, Japan en Zuid-Oost-Azië), deelname aan voorlichtingsseminars voor mensen die bij de delegaties verantwoordelijk zijn voor pers en voorlichting, maar ook de organisatie van activiteiten in samenwerking met de delegaties van de Unie. In deze context is een cyclus van vijf conferenties gepland die zullen plaatsvinden bij het Institute for International Economics (Washington), de Harvard University, de University of California (Berkeley), de University of Chicago en de University of Texas (Austin). In Zuid-Afrika zullen twee conferenties plaatsvinden, een in Johannesburg en in in Kaapstad. Voorts zijn externe voorlichtingsactiviteiten gepland in Brazilië.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/163

(2004/C 84 E/0201)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0100/04

van Marianne Thyssen (PPE-DE) aan de Commissie

(22 januari 2004)

Betreft: Talenregeling Europa-webstek

De Europa-webstek (http://europa.eu.int) is een communicatiemedium met de Europese burger en zal, gelet op de evolutie van de elektronische media, in de toekomst de communicatie domineren. Helaas maakt dit medium steeds vaker gebruik van slechts drie talen: het Frans, het Engels en het Duits. Weliswaar opent de webstek in alle elf officiële talen maar zodra de belangrijke bladen met specifieke en actuele gegevens worden opgeroepen, verandert het taalregister. Op een zo consequente wijze dat van een „beleid” sprake lijkt te zijn.

Ik ben niet op de hoogte van een beslissing van een beperking tot drie talen, noch van het feit dat het om een tijdelijke praktische maatregel gaat. Meer zelfs, dit beleid is mijns inziens strijdig met Verordening nr. 1 van 1958 (1) over het taalgebruik door de instellingen en met het Verdrag. Beide rechtsbronnen bepalen immers dat de Europese burgers zich in de officiële EU-talen tot de instellingen kunnen richten en een antwoord moeten krijgen in dezelfde taal. Als Parlementslid ontvang ik op deze situatie hoe langer hoe meer commentaar en negatieve reacties. Vandaar mijn vraag.

Vindt de Commissie het niet belangrijk om, gelet op het toenemend gebruik van elektronische communicatie, in haar contacten met de Europese burgers via de Europa-webstek in alle talen van de Unie te werken? Tegen wanneer zal de Commissie er voor zorgen dat zij in haar contact met de Europese burger via de Europa-webstek wél in alle talen van de Unie werkt?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(26 februari 2004)

De Commissie wijst het geachte parlementslid erop dat de Europa website zowel de geest als de letter van de Verdragen en van Verordening nr. 1 van 1958 eerbiedigt. Alle wetgevingsdocumenten zijn op de website in alle officiële talen van de Unie beschikbaar. Dit geldt tevens voor de pagina's die algemene informatie bevatten en eerder tot het grote publiek gericht zijn. De Commissie levert hier een aanzienlijke inspanning, die uniek is in de wereld, en zij zal dit blijven doen na de uitbreiding van de Unie per 1 mei 2004 wanneer het aantal officiële talen nagenoeg verdubbeld zal zijn.

Het geachte parlementslid heeft echter gelijk wanneer zij vaststelt dat de Europa website, afgezien van de hierboven genoemde gevallen, niet volledig in alle officiële talen van de Unie beschikbaar is. Dit is echter geen nieuwe situatie en het gaat zeker niet om een wijziging van het talenbeleid ten aanzien van de voorlichting van de burger, maar om een rationeel gebruik van de beperkte beschikbare middelen. Vooral de pagina's die eerder gericht zijn tot deskundigen of betrekking hebben op de actualiteit en zeer snel beschikbaar moeten zijn, worden vaak enkel in een beperkt aantal talen gepubliceerd. Zij worden zo snel mogelijk in de beschikbare talen gepubliceerd om de betrokken doelgroep tijdig te kunnen informeren.

(1) PB 17 van 6.10.1958, blz. 385.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/209

(2004/C 84 E/0253)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0383/04

van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie

(12 februari 2004)

Betreft: Posttarieven

Welke maatregelen neemt de Commissie om te verzekeren dat de posttariefregelingen voor brieven die tussen de lidstaten onderling worden verzonden — met name voor de postzegels met de melding „E” — overal vergelijkbaar zijn, schommelingen in de wisselkoers buiten beschouwing gelaten?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(9 maart 2004)

De vraag van het geachte parlementslid heeft betrekking op de vergelijkbaarheid van de posttariefregelingen voor brieven die tussen de lidstaten onderling worden verzonden, en met name voor E-postzegels.

Het communautaire kader voor postdiensten is vastgesteld in Postrichtlijn 97/67/EG (1), gewijzigd bij Richtlijn 2002/39 (2). Het geharmoniseerd regelgevingskader dat bij deze richtlijn wordt vastgesteld, is gebaseerd op algemene beginselen die toch de nodige bewegingsruimte laten aan de lidstaten, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel.

Wat de posttarieven betreft, zijn deze algemene beginselen uiteengezet in de artikelen 12 en 13 van Richtlijn 97/67/EG.

In artikel 12 wordt gesteld dat diensten die deel uitmaken van de levering van de universele dienst betaalbaar, op de kosten gebaseerd, transparant en niet-discriminerend moeten zijn. Overeenkomstig artikel 13 moeten de lidstaten, bij het vaststellen van de eindkosten, hun leveranciers van de universele dienst ertoe aanmoedigen de volgende beginselen na te leven: de eindkosten moeten worden vastgesteld in verhouding tot de kosten voor behandeling en distributie van inkomende grensoverschrijdende post, de vergoedingsniveaus moeten gerelateerd zijn aan de geleverde kwaliteit van de dienst en de eindkosten moeten transparant en niet-discriminerend zijn.

Deze beginselen zijn van toepassing op alle tarieven voor de universele dienst, met inbegrip van de tarieven voor elektronische postzegels.

Aangezien er in de praktijk verschillen kunnen zijn tussen de postbezorgingskosten in de lidstaten, kunnen er echter ook verschillen zijn tussen de tarieven voor grensoverschrijdende postbezorging en tussen de eindkosten (en dus ook tussen de prijzen van elektronische postzegels voor internationale postdiensten), zelfs als deze op de kosten zijn gebaseerd.

Met betrekking tot de eigenlijke organisatie van de reeks tarieven, zoals de E-postzegel, is in artikel 8 van de bovengenoemde richtlijn vastgesteld dat de lidstaten het recht hebben de uitgave van postzegels overeenkomstig hun nationale wetgeving te organiseren.

(1) Richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, PB L 15 van 21.1.1998.

(2) Richtlijn 2002/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 tot wijziging van Richtlijn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededinging, PB L 176 van 5.7.2002.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/696

(2004/C 88 E/0715)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0409/04

van Carlos Coelho (PPE-DE) aan de Commissie

(6 februari 2004)

Betreft: Rechten i.v.m. het Europese burgerschap

In het Verdrag van Amsterdam wordt de definitie van het concept „Europees burgerschap” aangevuld. Zo vervangt het Europees burgerschap niet het nationaal burgerschap, maar vult zij deze aan. Daarnaast consolideert het Verdrag de rechten die verband houden met het Europees burgerschap.

Vervolgens zijn met de officiële afkondiging van het Handvest van de grondrechten in 2000 (in Nice) in een enkele tekst alle individuele, burger- en politieke rechten neergelegd, alsmede de economische en sociale rechten die voor de Europese burger gewaarborgd zijn.

Onder deze rechten valt o.m. het actief en passief kiesrecht bij de verkiezingen van het EP of bij gemeenteraadsverkiezingen in de EU-landen waar men verblijft.

Ik was dan ook zeer verbaasd toen ik via een brief van de heer Jason Azzopardi, internationaal secretaris van de Nationalistische Partij van Malta, op de hoogte werd gesteld van een ernstige schending van de rechten van honderden Maltese burgers. Zij mogen bij de volgende verkiezingen van het Europees Parlement in juni namelijk hun stem niet uitbrengen omdat zij vanwege hun beroep, opleiding of studie tijdelijk buiten Malta hebben verbleven.

Is de Commissie op de hoogte van deze situatie? Welk standpunt neemt zij in met betrekking tot deze situatie die een duidelijke schending vormt van een recht dat voor iedere Europese burger erkend wordt?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(15 maart 2004)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-0118/04 van mevrouw Frassoni en de heer Cohn-Bendit (1).

(1) Zie blz. 682.
—

Alvorens enige communautaire financiering toe te kennen, gaat de Commissie na of de milieuwetgeving van de Gemeenschap is nageleefd. Daarom vraagt ze sinds 2001 bij de toekenning van gelden uit de TEN-begroting om een specifieke verklaring van de instantie die in de lidstaat met het toezicht op Natura 2000-gebieden is belast, waarbij wordt bevestigd dat de procedure van artikel 6 van de habitatrichtlijn werd toegepast.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/924

(2004/C 78 E/0977)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0064/04

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(20 januari 2004)

Betreft: Alarmerende stijging van de werkloosheid in Galicië: 7465 nieuwe werklozen in december 2003, op een totaal van 23 419 nieuwe werklozen in heel Spanje, waardoor het werkloosheidspercentage in Galicië is gestegen tot 12,36 %

Spanje kende in december 2003 de meest dramatische stijging van de werkloosheid van het laatste decennium, met 23 419 nieuwe werklozen. In Galicië was de toename zo mogelijk nog ernstiger: er kwamen 7 465 nieuwe werklozen bij, 32 % van het aantal op nationaal vlak, terwijl Galicië slechts 7 % van de nationale bevolking telt. Hiermee bereikt het werkloosheidscijfer in Galicië al 12,36 %. Deze verslechtering toont eens te meer aan dat er een verband bestaat tussen laag rendement en werkloosheid en vereist bijgevolg specifieke maatregelen die tegelijkertijd op de twee ernstige problemen toegespitst zijn, in het bijzonder in gebieden van Doelstelling 1 zoals Galicië.

Is de Commissie op de hoogte van deze negatieve trend op de arbeidsmarkt in Galicië? Is zij bereid specifieke maatregelen te nemen om samen met de Galicische en Spaanse autoriteiten de werkloosheid te bekampen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(10 februari 2004)

De Commissie volgt de ontwikkeling van de werkgelegenheidssituatie in alle Spaanse autonome gemeenschappen op de voet.

Wat Galicië betreft, hebben de regionale autoriteiten in het kader van de programmering 2000-2006 de Commissie een regionaal ontwikkelingsplan gepresenteerd waarin de mogelijkheden en onmogelijkheden van de regio worden weergegeven en maatregelen voor de werkgelegenheid zijn opgenomen. In reactie op dat plan heeft de Commissie besloten actief deel te nemen aan de ontwikkeling van Galicië door middel van de medefinanciering van een geïntegreerd operationeel programma gedurende de periode 2000-2006. Dit programma resulteert uit het communautair bestek waarin de ontwikkelingsstrategie van de desbetreffende Spaanse regio's is vastgelegd door Doelstelling 1, met inbegrip van het creëren en behoud van werkgelegenheid.

De bijdrage van de structuurfondsen bedraagt 3 430 miljoen euro op een totale begroting van 5 097 miljoen euro, met de volgende financiële verdeling per fonds:

(in miljoen euro) Deelname EG EFRO ESF EOGFL Totaal: 3 430,058 2 335,7 392 702 358 100,00 % 68,10 % 11,43 % 20,48 %

Dit operationele programma kan worden aangepast aan de hand van de manier waarop de arbeidsmarktsituatie in de regio zich ontwikkelt. In dat opzicht is onlangs de in artikel 42 van Verordening (EG) nr. 1260/1999 (1) bedoelde evaluatie halverwege de looptijd afgerond. Op grond daarvan zal voor zover nodig worden overgegaan tot aanpassing van het programma en de aanname van eventuele herprogrammeringen.

(1) Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen, PB L 161 van 26.6.1999.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/172

(2004/C 88 E/0180)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0214/04

van Giles Chichester (PPE-DE) aan de Commissie

(30 januari 2004)

Betreft: Bijzonderheden van de EU-financiering van de Palestijnse Autoriteit

Enkele burgers uit mijn kiesdistrict hebben mij schriftelijk laten weten verontrust te zijn over de met veel ruchtbaarheid omgeven twijfels ten aanzien van het gebruik dat de Palestijnse Autoriteit (PA) maakt van kredieten van de Europese Unie. Tot op dit moment is er ter ondersteuning of ontkrachting van de beweringen geen gedetailleerde informatie beschikbaar en is er geen verantwoording afgelegd over de kredieten die de EU aan de PA ter beschikking stelt.

Kan de Commissie, gezien de berichten over misbruik van door de EU aan de PA ter beschikking gestelde fondsen en gezien de vertrouwelijkheid waarmee de werkgroep van het Europees Parlement deze zaak onderzoekt, mededelen (a) welke bedrag de EU de afgelopen drie jaar aan de PA ter beschikking heeft gesteld; (b) gedetailleerd mededelen voor welk doel deze begroting bestemd is (overeenkomstig de aanvraag door de PA) en (c) met welke bedragen voor 2003-2004 rekening wordt gehouden?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(10 maart 2004)

De Europese Gemeenschap verleende de afgelopen drie jaar voor de volgende bedragen (op basis van vastleggingen) steun aan de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, inclusief humanitaire hulp, voedselhulp en steun voor niet-gouvernementele organisaties (NGO's), exclusief bilaterale hulp van de lidstaten. Voor het jaar 2000: EUR 225,86 miljoen, voor 2001: EUR 149,39 miljoen en voor 2002: EUR 326,31 miljoen. Dit omvat ook de humanitaire hulp voor Palestijnse vluchtelingen in Jordanië, Libanon en Syrië.

Met de financiële steun van de EU is de afgelopen jaren gestreefd naar een evenwicht tussen noodhulp op korte termijn en meer strategische, op de toekomst gericht ontwikkelingshulp ter voorbereiding op een toekomstige democratische Palestijnse staat.

De steun van de Europese Gemeenschap (met uitzondering van bilaterale hulp van de lidstaten) aan de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, inclusief humanitaire hulp, voedselhulp en steun voor niet-gouvernementele organisaties (NGO's), bedroeg in 2003 in totaal EUR 225,86 miljoen. Dit omvat ook de humanitaire hulp voor Palestijnse vluchtelingen in Jordanië, Libanon en Syrië. De programmering voor het jaar 2004 is nog niet afgerond, maar de omvang van de steun zal vergelijkbaar zijn met de afgelopen jaren.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/496

(2004/C 88 E/0508)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0341/04

van Philip Claeys (NI) aan de Commissie

(4 februari 2004)

Betreft: Invoering van een label „made in the EU”

De Commissie speelt naar verluidt met het idee een label „made in the EU” in te voeren.

Klopt deze informatie? Zo ja, wanneer wordt een concreet voorstel bekend gemaakt?

Wat is de meerwaarde van een Europees label in vergelijking met nationale labels van de lidstaten?

Werden hieromtrent reeds representatieve vertegenwoordigers van bedrijfssectoren geraadpleegd? Zo ja, hoe zijn de reacties?

Zou een Europees label kunnen gecombineerd worden met een nationaal label?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(2 maart 2004)

Door de hernieuwde belangstelling die bepaalde industriële sectoren en lidstaten voor een verordening van de Gemeenschap over de herkomstaanduiding toonden, besloot de Commissie een werkdocument voor te bereiden dat zij op 19 december 2003 heeft voorgelegd aan het Comité van artikel 133 en waarin zij de gevolgen van een dergelijke regeling heeft uiteengezet om het debat op gang te brengen. De Commissie heeft in dit stadium nog geen concrete voorstellen gedaan maar heeft de lidstaten uitgenodigd om op binnenlands vlak over dit onderwerp overleg te plegen.

Het document — dat geraadpleegd kan worden op de website Buitenlandse Handel van de Commissie — bevat een overzicht van de voor- en nadelen van een herkomstaanduiding „made in the EU” en vermeldt de mogelijkheden die moeten worden overwogen, namelijk:

— een volledig vrij systeem van herkomstaanduiding zowel voor ingevoerde als voor op de binnenlandse markt vervaardigde producten;

— een gemengd systeem met verplichte herkomstaanduiding voor ingevoerde producten en niet verplichte herkomstaanduiding voor op de binnenlandse markt vervaardigde producten;

— een systeem van verplichte herkomstaanduiding zowel voor ingevoerde als voor op de binnenlandse markt vervaardigde producten.

In het document wordt de kwestie van een nationale herkomstaanduiding niet specifiek behandeld en misschien is het belangrijk erop te wijzen dat er geen voorstel wordt geformuleerd om het verdere gebruik van een nationale herkomstaanduiding te onderzoeken. Het is aan alle belanghebbende partijen, op nationaal en op EU-vlak, om uit te maken welk belang zij bij een verordening van de Gemeenschap over de herkomstaanduiding hebben, wat de meerwaarde is van een verplichte „made in the EU” herkomstaanduiding en — indien voor een nieuwe regeling wordt geopteerd — wat de aard en de reikwijdte van een eventuele verordening moet zijn.

De Commissie heeft reeds contact opgenomen met verschillende vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en van de consumenten en de commentaren en suggesties lopen binnen. Gezien het stadium waarin het overleg momenteel is aanbeland, kan de Commissie de resultaten hiervan eind maart 2004 aan de Raad en het Parlement voorleggen hoewel een langere termijn niet uitgesloten is.