SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0035/03

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie

(21 januari 2003)

Betreft: Visserijovereenkomsten

De Raad heeft in december de visserijovereenkomsten met Senegal en Angola goedgekeurd. Welk voordeel heeft de gehele Gemeenschap volgens de Commissie bij deze dure overeenkomsten? Het lijkt erop dat alleen de Spaanse visserijsector en slechts een paar vissers van andere landen voordeel hebben van deze overeenkomsten.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 maart 2003)

De Protocollen bij de visserijovereenkomsten met Senegal en Angola voorzien in vangstmogelijkheden voor de lidstaten, die gebaseerd zijn op hun traditionele visserijactiviteiten in het gebied en op het belang van deze visserijtakken voor de visserijsector van de respectieve landen. Om deze redenen is Spanje de lidstaat met de hoogste toewijzingen qua vangstmogelijkheden, maar het is niet zo dat de overeenkomsten uitsluitend ten goede komen aan de Spaanse visserijsector.

Het Protocol bij de visserijovereenkomst met Senegal voorziet in vangstmogelijkheden voor vaartuigen uit Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië en Portugal. Voor de demersale kustvisserij is aan Spanje 46 % van vangstmogelijkheden toegewezen, aan Griekenland 16 % en aan Italië 38 %. Voor de demersale diepzeevisserij is aan Spanje 95 % van de vangstmogelijkheden toegewezen en aan Portugal 5 %. Voor de hengelvisserij is aan Spanje 62 % van de vangstmogelijkheden toegewezen en aan Frankrijk 38 %. Voor de tonijnvisserij met de zegen is aan Spanje 62 % van de vangstmogelijkheden toegekend en aan Frankrijk 46 %. Voor de visserij met de drijvende beug is aan Spanje 87 % van de vangstmogelijkheden toegewezen en aan Portugal 13 %.

Het Protocol bij de visserijovereenkomst met Angola voorziet in vangstmogelijkheden voor vaartuigen uit Griekenland, Spanje, Frankrijk Ierland, Italië, Nederland en Portugal. Voor de garnalenvisserij zijn alle visvergunningen verleend aan Spanje. Voor de demersale visserij is aan Spanje 44 % van de vangstmogelijkheden toegewezen, aan Portugal 26 %, aan Italië 18 % en aan Frankrijk 12 %. Voor de tonijnvisserij is aan Spanje 70 % van de vangstmogelijkheden toegekend, aan Frankrijk 18 % en aan Portugal 12 %. De visvergunningen voor de visserij op pelagische soorten zijn uitsluitend toegekend aan Ierland en Nederland.

Er zij evenwel op gewezen dat de Commissie voor beide Protocollen de niet-gebruikte vangstmogelijkheden mag toewijzen aan een andere lidstaat die daarvoor een aanvraag heeft ingediend.

De financiële tegenprestatie is voor Angola bepaald op 15 500 000 EUR per jaar, waarvan 35 % is bestemd voor gerichte acties om de eigen visserijsector van Angola te helpen ontwikkelen. Voor Senegal bedraagt de financiële tegenprestatie 16 000 000 EUR per jaar, waarvan 19 % is bestemd voor het opzetten van een partnershap ter bevordering van een duurzame visserij.

In de Protocollen wordt ervan uitgegaan dat de door de vaartuigen van de Gemeenschap gedane vangsten van oorsprong zijn uit de Gemeenschap. De waarde van deze vangsten, met uitzondering van tonijn, op de communautaire markt is doorgaans meer dan twee maal zo hoog als de financiële compensatie. Volgens het in 1999 uitgebrachte rapport Evaluatie van de visserijovereenkomsten van de Europese Gemeenschap (Ifremer, Cemare, CEP), zou de visserijovereenkomst met Senegal naar schatting 592 directe en 892 indirecte arbeidsplaatsen in de lidstaten hebben opgeleverd. De overeenkomst met Angola zou goed zijn voor 530 directe en 599 indirecte arbeidsplaatsen in de lidstaten.