SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0114/03

van Ralf Walter (PSE) aan de Commissie

(28 januari 2003)

Betreft: Verzekering tegen de gevolgen van natuurverschijnselen

Kan de Commissie aangeven welke verschillende verzekeringssystemen en andere soorten financiële garanties door de verzekeringsbranche en de lidstaten tegen natuurverschijnselen in de lidstaten van de EU worden aangeboden, waaronder:

- aardbevingen,

- aardverschuivingen,

- lawines,

- hoogwater en

- stormvloeden?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 maart 2003)

Natuurrampen zijn risico's met een lage frequentie, een onregelmatig karakter, een hoge intensiteit en zeer hoge kosten. Ze doen zich voor op onregelmatige tijdstippen in verschillende delen van een land, maar de kosten lopen hoog op omdat de schade in het algemeen zeer geconcentreerd is in één gebied (een stad, een regio, enz).

De lidstaten zijn in diverse mate aan natuurrampen blootgesteld. Sommige lidstaten zijn door hun geografische ligging, hun demografische kenmerken, enz. meer dan andere blootgesteld aan bepaalde soorten natuurrampen, zoals overstromingen, aardbevingen, sneeuwlawines, vloedgolven, stormen, enz. Dergelijke natuurrampen verschillen onderling ook sterk wat de frequentie en de intensiteit betreft.

Rekening houdend met de verschillen tussen de lidstaten kunnen verzekeringssystemen tegen natuurverschijnselen beter op regionaal en nationaal niveau dan op communautair niveau worden aangeboden. Zoals is bepaald in Verordening (EG) nr. 2012/2002(1) moet de hulp van de Gemeenschap de inspanningen van de lidstaten aanvullen en, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, beperkt blijven tot grote rampen.

In de lidstaten bestaan verschillende systemen ter dekking van de risico's van natuurrampen. De meeste lidstaten beschikken over regelingen voor de vergoeding van de door natuurrampen veroorzaakte schade. Deze regelingen verschillen naargelang van het soort natuurramp: overstroming, lawine, aardbeving, storm, enz. De oplossingen binnen elke lidstaat zijn bovendien afhankelijk van de kans op natuurrampen. Hierdoor zijn bepaalde risico's in sommige gevallen onverzekerbaar of technisch gezien zeer moeilijk verzekerbaar.

Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, geven particuliere verzekeringspolissen in sommige lidstaten dekking voor bepaalde soorten natuurrampen (bv. stormen, onweersbuien, aardbevingen). Deze dekking kan een bijkomende of aanvullende verzekering zijn bij het hoofdrisico van een polis (bv: brandverzekeringsovereenkomst voor een gebouw), dan wel het voorwerp zijn van een specifieke polis. Soms wordt een verzekering opgelegd bij de nationale wetgeving, die de te dekken risico's en de voorwaarden van de dekking bepaalt. Toch worden sommige risico's niet door particuliere verzekeringsmaatschappijen verzekerd wegens het zeer hoge gevaar (bv. overstromingsgevaar in Nederland)

In de meeste lidstaten draagt de overheid eveneens bij tot de dekking voor natuurrampen. Deze bijdrage is op nationale solidariteit gebaseerd en kan verschillende vormen aannemen naargelang van de specifieke situatie van elke lidstaat. Soms komt deze bijdrageregeling in de plaats van de verzekeringssystemen, soms vormt zij een aanvulling ervan: zo neemt de overheid deel aan de dekking voor risico's via pools of via fondsen die een verzekeringsgarantie bieden als aanvulling op de garanties die uit de gesloten verzekeringsovereenkomsten voortvloeien. In andere gevallen hebben de lidstaten herverzekeringsregelingen voor verzekeringsmaatschappijen die krachtens de nationale wetgeving het risico van natuurrampen moeten dekken.

Sommige lidstaten hebben naast deze regelingen in verband met verzekeringssystemen, speciale regelingen ter vergoeding van niet-verzekerde schade ten gevolge van natuurrampen (rampenfonds). Tenslotte treffen sommige lidstaten in bijzondere gevallen ad hoc maatregelen om bij te dragen in een compensatie voor de schade (steun, zachte leningen, enz).

(1) Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, PB L 311 van 14.11.2002.