ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1647/02

van Jan Mulder (ELDR) aan de Commissie

(4 juni 2002)

Betreft: Beoordeling MKZ-fondsen

Wij hebben uit de pers vernomen dat er in Nederland naar aanleiding van de MKZ-crisis in 2001 door diverse provinciale overheden, waaronder Friesland, fondsen in het leven zijn geroepen die dienen ter compensatie van de door de MKZ-crisis getroffen sectoren. Om zich ervan te vergewissen dat bovengenoemde praktijken niet indruisen tegen artikel 87 van het EG-Verdrag inzake ongeoorloofde staatssteun en derhalve verboden zouden kunnen worden, is een en ander door deze regionale overheden bij de Europese Commissie conform artikel 88 van het EG-Verdrag ter beoordeling voorgelegd. Spoedig uitsluitsel van de Europese Commissie is, mede gezien de precaire emotionele en financiële situatie van de direct betrokkenen, gewenst.

Is de Europese Commissie, het bovenstaande in beschouwing genomen, bereid om de besluitvorming hieromtrent te bespoedigen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 juni 2002)

De Commissie wenst het geachte parlementslid erop te wijzen dat zij zich volkomen rekenschap geeft van de precaire situatie van de door de mond- en klauwzeercrisis in 2001 getroffen sectoren.

De Commissie onderzoekt momenteel een landelijke steunregeling die verband houdt met de problemen die door mond- en klauwzeer zijn veroorzaakt (Stichting Fonds MKZ). Bij de aanmelding van deze regeling hebben de Nederlandse autoriteiten meegedeeld dat de provinciale overheden aan dit landelijk fonds kunnen bijdragen.

Tot dusver heeft de Commissie één aanmelding ontvangen van een provinciale steunregeling betreffende dezelfde problematiek (Schadevergoedingsregeling MKZ Friesland). Zij heeft geen verdere informatie ontvangen over andere fondsen die provinciale overheden in Nederland hebben opgezet om de gevolgen van de bovenbedoelde crisis op te vangen.

De Commissie zal bij de Nederlandse autoriteiten informeren naar eventuele andere provinciale regelingen als bedoeld in de vraag van het geachte parlementslid, en in voorkomend geval hun verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt toetsen aan de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag.

Tot slot wenst de Commissie de aandacht van het geachte parlementslid te vestigen op hetgeen is bepaald in artikel 4, lid 5, van Verordening (EG) nr. 659/1999(1) en de verzekering te geven dat zij besluiten zal nemen zodra zij over alle dienstige informatie beschikt om de verenigbaarheid van regelingen met de gemeenschappelijke markt te beoordelen.

(1) Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 (thans artikel 88) van het EG-Verdrag. PB L 83 van 27.3.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0451/02

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(22 februari 2002)

Betreft: Actieprogramma ARGO

Het financieel memorandum bij het voorstel voor een Beschikking van de Raad tot vaststelling van een actieprogramma voor administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie (ARGO) legt een bedrag van 25 miljoen euro vast voor de vijf jaar dat dit programma duurt (2002-2006), en wel ten laste van begrotingslijn B5-820.

In het voorstel (COM(2001) 567(1)) wordt 5,025 miljoen euro uitgetrokken voor het jaar 2002. In het werkdocument (gedetailleerde analyse per begrotingslijn) dat de Commissie opstelt voor het voorontwerp van begroting, is voor ARGO echter maar 3 miljoen euro uitgetrokken voor 2002.

Is de Commissie voornemens het resterende bedrag (2,024 miljoen euro) weg te halen bij een andere activiteit die uit begrotingslijn B5-820 wordt gefinancierd, of wil zij dit bedrag verkrijgen door de kredieten voor ARGO in de daaropvolgende begrotingsjaren te verhogen? Kan de Commissie de begrotingsautoriteit recente informatie verschaffen over de financiële programmering van post B5-820?

(1) PB C 25 E van 29.1.2002, blz. 526.

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(4 april 2002)

De Commissie bevestigt dat de operationele begroting voor het ARGO-actieprogramma(1) voor 2002 3 miljoen euro bedraagt, zonder de uitgaven voor technische en administratieve bijstand. Het feit dat de goedkeuring van de rechtsgrond, die in mei 2002 wordt verwacht, plaatsvindt in het eerste jaar van tenuitvoerlegging van het programma en besteding van de toegewezen begroting, heeft gevolgen voor de mate waarin de Commissie kredieten kan vastleggen. Daarom is besloten het oorspronkelijke bedrag van 5 miljoen euro dat in het financieel memorandum bij het voorstel van de Commissie werd genoemd, te verlagen. De resterende 22 miljoen euro zullen verspreid over de jaren 2003-2006 worden besteed.

De Commissie zal de begrotingsautoriteit nadere gegevens verstrekken over de financiële planning betreffende begrotingsonderdeel B5-820 bij de indiening van het financiële overzicht van het voorontwerp van begroting voor 2003 en het plan voor de uitvoering van de begroting 2002.

(1) ARCO: Nieuw actieprogramma voor het beheer van de buitengrenzen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1338/02

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 mei 2002)

Betreft: Ontmanteling van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de onderhandelingen over de landbouw binnen het kader van de WTO

Volgens een bericht in The Guardian, dat ook in de Portugese pers verschenen is, zou deze Britse krant inzage hebben gehad in documenten die aantonen dat de Europese Commissie een strategie voert waarbij de landbouwsector als ruilmiddel wordt gebruikt bij de onderhandelingen in de Wereldhandelsorganisatie. De Commissie zou daarmee willen bereiken dat bepaalde sectoren telecommunicatie, financiële diensten, energie, directe investeringen, enzovoorts in derde landen sterker worden geliberaliseerd om aldus de toegang tot die sectoren te vergemakkelijken.

Volgens het bericht in The Guardian zou daar een geleidelijke ontmanteling van het landbouwbeleid tegenover staan. Zoals bekend hebben een aantal bilaterale akkoorden en achtereenvolgende onderhandelingsronden binnen het GATT over de gehele wereld reeds geleid tot een vergaande liberalisering op het gebied van de landbouw. Daarmee is het principe van communautaire preferentie op losse schroeven komen te staan, en dat is een ontwikkeling waar de grote multinationals in de agro-industriële en voedingssector hun voordeel mee hebben behaald. De crisis in de landbouw is permanent: het aantal bedrijven is drastisch gedaald, de productie wordt steeds intensiever, terwijl de verticalisering en concentratie van bedrijven blijven toenemen. We weten dat dit negatieve gevolgen kan hebben voor de voedingsveiligheid. De meest recente hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid heeft de belangrijkste problemen niet kunnen oplossen, terwijl de reeds bestaande onrechtvaardigheid dikwijls alleen maar is verscherpt, zeker als het gaat om de verdeling van de steun tussen productietypen, producenten en landen.

Ik zou daarom van de Commissie een antwoord op de volgende vragen willen hebben:

- Berust dit bericht op waarheid?

- Zo ja, hoe kan deze strategie de landbouwers ten goede komen? Ik denk daarbij in de eerste plaats aan de kleine en middelgrote bedrijven en de familiebedrijven. Er zijn immers voorstellen gedaan om de marktpilaar van het gemeenschappelijk landbouwbeleid te ontmantelen en de cofinanciering van de landbouwuitgaven op te geven (dat laatste is reeds voorgesteld voor de kandidaat-landen).

- Wat zijn de risico's van deze strategie als het gaat om de afhankelijkheid van de EU op het gebied van de voedsel en landbouwproducten, inzonderheid plantaardige proteïnen? Wat zijn de gevolgen voor de voedingsveiligheid?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(24 juni 2002)

Het door het geachte parlementslid genoemde verslag is bij de Commissie niet bekend.

Het standpunt van de Gemeenschap in de landbouwonderhandelingen van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) is omschreven in het onderhandelingsvoorstel dat door de Raad in oktober 1999 is goedgekeurd, en in de conclusies van de Landbouwraad (20-21 november 2000). De Commissie voert de onderhandelingen binnen de grenzen van het standpunt van de Raad.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0364/02

van Eurig Wyn (Verts/ALE) aan de Commissie

(14 februari 2002)

Betreft: Mensenrechten in Vietnam

In Vietnam worden gelovigen door de autoriteiten onderdrukt. Voorganger Nguyen Hong Quang, die voorzitter is van het bestuurscomité van de Vietnamese Evangelische Mennonieten en die vele projecten ten behoeve van armen en behoeftigen beheert, is vaak het slachtoffer van intimidatie en vervolging. De autoriteiten trachten de dominee en zijn groepen ervan af te brengen godsdienstige en sociale activiteiten te ontplooien.

In oktober 2001 kreeg dominee Quang een ultimatum opgelegd om zijn kerkelijke activiteiten stop te zetten, die hij vanuit zijn woning/centrum in de wijk Binh Khanh in Ho Chi Minh Stad ontplooit.

Is de Commissie in het licht hiervan niet van mening dat dit een schending inhoudt van artikel 18 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten krachtens welke burgers de vrijheid van godsdienst, meningsuiting en vereniging genieten?

Is de Commissie niet eveneens van mening dat stappen moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat elke Vietnamese burger deze grondrechten kan uitoefenen?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(12 maart 2002)

De delegatie van de Commissie in Hanoi volgt samen met de diplomatieke vertegenwoordigingen van de lidstaten de mensenrechtensituatie in Vietnam op de voet.

De afgelopen jaren constateerde de Commissie aanzienlijke vooruitgang voor het grootste deel van de praktiserende Vietnamese bevolking, waaronder een significant deel van de bevolking dat het christelijke of boeddhistische geloof vrij kan belijden. Er blijven echter kwesties waar verdere vooruitgang noodzakelijk is, en ook een aantal individuele gevallen geven aanleiding tot bezorgdheid.

In de zaak van dominee Nguyen Hong Quang neemt de Commissie kennis van de verschafte informatie, maar heeft nog geen onafhankelijke bevestiging gekregen van de gemelde gebeurtenissen. De delegatie van de Commissie in Hanoi is daarom verzocht inlichtingen in te winnen en daarop samen met de vertegenwoordigingen van de lidstaten de nodige actie te ondernemen.

De aanpak van de Commissie tegenover Vietnam met betrekking tot de mensenrechten houdt, net als tegenover andere landen, in dat zij vooruitgang met betrekking tot mensenrechten en democratisering aanmoedigt en ondersteunt, en dat zij in het kader van de internationale mensenrechteninstrumenten haar bezorgdheid uitspreekt waar zich misstanden voordoen.

De delegatie van de Commissie in Hanoi en de diplomatieke vertegenwoordigingen van de lidstaten bespreken voortdurend problemen met betrekking tot de mensenrechten in Vietnam. De Commissie kan het geachte parlementslid bijvoorbeeld meedelen dat de mensenrechtensituatie in Vietnam besproken werd tijdens de gezamenlijke commissie Gemeenschap-Vietnam in Hanoi op 6 november 2001 en opnieuw tijdens de vergadering van de consultatieve groep van donors in Hanoi op 7-8 december 2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0991/02

van Dana Scallon (PPE-DE) aan de Commissie

(12 april 2002)

Betreft: Beheer van afvalstoffen in Ierland

In het kader van het vijfde kaderprogramma heeft de EU 3 miljoen toegekend voor het opstarten van een biomassa-installatie (warmtekrachtkoppeling) in Noord-Monaghan, in Ierland.

Waaruit bestond de aanvraag? Onder welke voorwaarden werd ingestemd met deze financiële steun?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(28 mei 2002)

Voorstel NNE5/1999/20229 betreffende een geoptimaliseerde biomassagestookte warmtekrachtkoppelingsinstallatie met een vermogen van 28 megawatt (MWe) in Monaghan is ingediend in het kader van het programma Energie, milieu en duurzame ontwikkeling Deelprogramma B: Energie. Dit is gebeurd naar aanleiding van een uitnodiging tot het indienen van voorstellen in het Publicatieblad, met als identificatiecode 1999/C 77/14(1).

De titel van het voorstel was: Optimised Biomass Combined Heat and Power (CHP) plant for Monaghan integrating condensing economiser technology (Geoptimaliseerde biomassa-warmtekrachtkoppelingsinstallatie voor Monaghan met integratie van condensatiebesparingstechnologie).

Met deze installatie wordt een bubbel-wervelbedketel met een nieuwsoortige geïntegreerde condensatiebespaarder gedemonstreerd die hoofdzakelijk wordt gestookt met paddestoelcompost. De warmte/kracht-verhouding is 1:1 en het elektriciteitsrendement bedraagt 26 %, hetgeen een aanzienlijke verhoging betekent ten opzichte van de huidige technologie (23,6 %). De totale projectkosten zijn geraamd op 43 081 000 en de indieners hebben in hun aanvraag om een communautaire bijdrage van 8 083 250 verzocht. Andere biobrandstoffen zoals kippenmest en houtafval kunnen ook als brandstof worden gebruikt.

Vier externe deskundigen hebben het voorstel geëvalueerd, dat daarna is opgenomen in de definitieve lijst van voorstellen die voor steun in aanmerking kwamen. Het resultaat van de beoordeling werd bevestigd door het programmacomité, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten, en de Commissie nodigde het consortium uit voor contractonderhandelingen op 5 oktober 2000. De totale communautaire steun bedraagt maximaal 2 975 000. Het contract is ondertekend op 27 april 2001.

Wat de verbranding van afval betreft, moet het consortium voldoen aan de eisen van Richtlijn 2000/76/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval(2). De financiële steun van de Commissie moet aan de contractanten worden uitbetaald op grond van voortgangsrapporten en gemaakte uitgaven.

De procedures en algemene informatie in verband met aanvragen en beoordelingsprocedures kunnen worden gevonden op de volgende website: www.cordis.lu

(1) PB C 77 van 20.3.1999.

(2) PB L 332 van 28.12.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1137/02

van Elspeth Attwooll (ELDR) aan de Commissie

(22 april 2002)

Betreft: Instandhouding van Indische zeekoeien en internationale visserij-akkoorden

Is de Commissie zich ervan bewust dat de Indische zeekoeienpopulaties, inspiratiebron voor sprookjes over zeemeerminnen, snel uitgedund worden voor de Afrikaanse kust, gedeeltelijk als gevolg van het vissen met kieuwnetten? Zo ja, heeft de Commissie enig onderzoek gedaan naar de impact op de zeekoeienpopulaties van de visserij door communautaire vaartuigen in het kader van de visserij-akkoorden met sommige Afrikaanse landen? Welke corrigerende maatregelen heeft de Commissie genomen of is ze, indien nodig, van plan te nemen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(22 mei 2002)

De IUCN (Internationale Unie voor het behoud van de natuur en de natuurlijke hulpbronnen) heeft de doejong aangemerkt als wereldwijd met uitsterven bedreigd (Rode lijst van bedreigde diersoorten) op grond van de twee volgende criteria: een inkrimping van het verspreidingsgebied, een afname van het aantal exemplaren en/of van de kwaliteit van de

habitat en het werkelijke of potentiële exploitatieniveau. De doejong leeft in het ondiepe water van de tropische zeeën, vooral in wijde ondiepe kustwateren die hun bescherming bieden en waar ze zich met zeegras voeden, maar ze komen ook verder van de kust voor in brede, ondiepe delen van het continentaal plat die hun bescherming bieden.

Hoewel de instandhouding van de habitat of de rechtstreekse exploitatie door de plaatselijke bevolking bijzondere aandacht vraagt, baart het feit dat de dieren in het grootste deel van het verspreidingsgebied in netten van vooral kustvissers en traditionele vissers verstrikt raken, de meeste zorg. Het is de Commissie niet bekend hoeveel dieren, met name vóór de kust van Oost-Afrika, in kieuwnetten verstrikt raken.

Vaartuigen die in het verspreidingsgebied van deze diersoort vissen in het kader van de visserijovereenkomsten met de Oost-Afrikaanse landen Madagaskar, de Comoren en de Seychellen, maken echter geen gebruik van kieuwnetten en mogen bovendien niet in kustwateren vissen (dat mogen ze pas vanaf 10 tot 12 zeemijl van de kust). De Commissie heeft niet onderzocht welke de mogelijke gevolgen van deze visserij voor de doejong zijn en is wegens de biologische kenmerken van deze dieren en de aard van de visserijactiviteiten die in het kader van deze overeenkomsten beoefend worden, niet van oordeel dat de vissersvaartuigen van de Gemeenschap een bedreiging voor deze diersoort vormen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0257/02

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(7 februari 2002)

Betreft: Inkomsten uit seignorage in 2001

1. Zal de Commissie een berekening maken van de inkomsten uit seignorage van de centrale banken van alle lidstaten in 2001, het laatste jaar waarin in de eurozone nationale munten werden uitgegeven?

2. Zal ze die inkomsten als percentage van het BNP van elk land uitdrukken?

3. Zal ze meer details geven over de transfers of dividenden die de centrale banken in de loop van het jaar aan hun fiscale autoriteit hebben betaald?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(25 maart 2002)

1. De Commissie beschikt niet over ramingen van de inkomsten van de nationale centrale banken die het gevolg zijn van de uitoefening van de monetaire beleidsfunctie in 2001.

2. Het antwoord op de eerste vraag houdt in dat een berekening van deze inkomsten in percent van het bruto nationaal product (BNP) niet mogelijk is.

3. De Commissie heeft geen details over de transfers of dividenden die de centrale banken in de loop van het jaar aan hun fiscale autoriteiten hebben betaald.

Het onderwerp van deze vragen is het muntloon, maar de transfers tussen de centrale banken en de fiscale autoriteiten worden niet alleen bepaald door de monetaire inkomsten. De winst van de centrale bank, de basis voor de transfers, is meestal niet gelijk aan het monetaire inkomen. Hij is afhankelijk van de samenstelling van de activa (met name buitenlandse tegoeden, wisselkoersen, looptijden), de opbrengst van het kapitaal (deviezen en goud) en de kosten van de centrale bank. De winst van de centrale bank verschilt dus van land tot land en van jaar tot jaar, zelfs als de monetaire inkomsten ongewijzigd zijn gebleven.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1727/02

van Mario Borghezio (NI) aan de Commissie

(10 juni 2002)

Betreft: Verkiezing van de eerste Europese studentenraad

Van 9 tot 23 mei zijn, met de steun van de Europese Commissie, de allereerste verkiezingen voor de Europese studentenraad gehouden.

Leden van vier supranationale studentenlijsten hebben zich verkiesbaar gesteld en allen gepleit voor centralisatie van de bevoegdheden en functies bij de instellingen in Brussel.

In het licht van de recente verkiezingsuitslagen in verschillende Europese landen blijkt dat de representativiteit van een dergelijke verkiezingsstrijd vertekend wordt door de afwezigheid van lijsten ter verdediging van eurosceptische, populistische of identiteitsgerichte ideeën.

Hoeveel bedraagt de financiële steun van de Europese Commissie om deze verkiezing te organiseren precies?

Vindt de Europese Commissie het niet nuttig een dergelijk initiatief in de toekomst op grotere schaal bekend te maken (bijvoorbeeld door advertenties in de belangrijkste nationale kranten), teneinde de deelname van leden van verschillende stromingen aan deze symbolische verkiezing mogelijk te maken?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(5 juli 2002)

De European Union Student Vote (EUSV) is een privé-initiatief dat geen steun van de Commissie ontvangt

In 2001 hebben de organisatoren van de EUSV een aanvraag om financiële steun bij de Commissie ingediend (Directoraten-generaal (DG's) Onderwijs en cultuur en Informatiemaatschappij). Beide DG's hebben het project zorgvuldig geëvalueerd en uiteindelijk afgewezen.

Volgens de procedures zijn de organisatoren in april 2001 ervan in kennis gesteld dat hun project was afgewezen.

De Commissie erkent de via de EUSV gekozen Europese studentenraad niet. Op het gebied van hoger onderwijs zijn de studentenverenigingen die een constante dialoog met de Commissie voeren die welke deel uitmaken van de groupe de liaison européen, d.w.z. het Erasmus Student Network (ESN), het European Student Information Bureau (ESIB) en de Association des Etats généraux des étudiants de l'Europe (AEGEE). Voor algemene aangelegenheden in verband met jeugd is het aanspreekpunt van de Commissie het Europees Jeugdforum, een platform van verscheidene Europese en nationale verenigingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1507/02

van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 mei 2002)

Betreft: Verbod op het verstrekken van antibiotica in kleine doses

De EU heeft het verstrekken van antibiotica in kleine doses aan productiedieren verboden, zowel ter preventie als bij wijze van groeimiddel (bijv. bacitracine). Kan de Commissie mij meedelen of er gefundeerde bewijzen zijn dat dit verbod inderdaad gunstig is voor de controle op restsporen in diervoeders, of heeft het integendeel geleid tot meer gevallen van ziekte bij dieren, intensivering van de behandeling, bovenmatige verstrekking van geneesmiddelen enz.?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(3 juli 2002)

Bij het in 1997 en 1998 ingevoerde verbod op het gebruik van vijf antimicrobiële groeibevorderaars in diervoeders (avoparcine, zinkbacitracine, spiramycine, virginiamycine en tylosinfosfaat) ging het om een risicomanagementbeslissing in het verlengde van door de internationale wetenschappelijke gemeenschap geuite signalen.

In het wetenschappelijk advies is erop gewezen dat er rekening mee moet worden gehouden dat antimicrobiële resistentie over zou kunnen gaan op andere microbiële populaties en dat een aantal microbiële ziekteverwekkers resistent zijn geworden voor behandeling met de gebruikelijke antibiotica.

In 2001 heeft de Wetenschappelijke Stuurgroep aanbevolen om het gebruik van antimicrobiële groeibevorderaars uit de antibioticaklassen die in de humane en veterinaire geneeskunde ingezet worden of ingezet kunnen worden zo snel mogelijk terug te dringen en uiteindelijk te staken.

De maatregelen hadden alleen betrekking op het gebruik van antimicrobiële groeibevorderaars in diervoeders, d.w.z. toevoegingsmiddelen die aan het voeder van een bepaalde groep dieren ongeacht hun gezondheidstoestand worden toegevoegd om tot betere groeiprestaties te komen. Dit beleid heeft ertoe geleid dat het totale volume aan antibiotica in diervoeders gedaald is van 1600 ton in 1997 tot 786 ton in 1999.

Deze maatregelen waren niet van invloed op de verlening van vergunningen en het gebruik van antibiotica bij therapeutische of profylactische behandelingen van dieren.

De lidstaten zijn niet verplicht om het uitbreken van de belangrijkste bacteriële ziektes bij landbouwhuisdieren die momenteel met antibiotica onder controle worden gebracht bij de Commissie te melden. Er zijn geen gegevens bij de Commissie bekend die erop zouden wijzen dat haar beleid met betrekking tot het gebruik van antimicrobiële groeibevorderaars in diervoeders tot een daling in de gezondheidstoestand van dieren in de Unie geleid heeft.