SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1956/01

van Ioannis Marínos (PPE-DE) aan de Commissie

(26 juni 2001)

Betreft: Nationalisatie van bezittingen van burgers van de Gemeenschap in Ethiopië

In zijn antwoord op mijn schriftelijke vraag nr. E-0879/01(1) verklaarde commissaris Nilson dat de Commissie in gesprekken met de regering van Ethiopië bij vele gelegenheden heeft verklaard dat een passend kader moet worden geschapen voor de ontwikkeling van de particuliere sector en van nationale en internationale rechtstreekse investeringen, en daar voegde hij met betrekking tot de nationalisatie door Ethiopië van bezittingen van burgers van de Unie aan toe dat de Commissie de hierdoor getroffen burgers slechts kan aanraden contact op te nemen met hun nationale diplomatieke vertegenwoordiging in Ethiopië, die de zaak verder zal afhandelen.

De EU volstaat dus met vrome wensen en voorstellen aan landen als Ethiopië, dat van de ene dag op de andere de bezittingen van Grieken, Nederlanders, Fransen, Italianen en anderen heeft genationaliseerd, terwijl zij tegelijkertijd de communautaire middelen verhoogt die aan het land worden uitgekeerd op grond van het negende Europees ontwikkelingsfonds (EOF). Zoals commissaris Nilson heeft aangegeven, gaat het hier om bedragen van meer dan 384 miljoen voor dossier A en 154 miljoen voor dossier B.

Wat vindt de Commissie van het idee om een rechtstreekse koppeling aan te brengen tussen de aan landen als Ethiopië toegekende communautaire steun, een land dat weigert de ongunstige regelingen in te trekken die het communistische bewind van Mengisto heeft getroffen, en de eis van onmiddellijke naleving door de regering van dit land van het beginsel van de eerbiediging van het elementaire mensenrecht bezit, en daarbij een einde te maken aan het niet doeltreffende en tot niets leidende beleid van aanbevelingen? Hoe kan de EU in het bewustzijn van haar burgers anders worden gezien dan medeplichtig aan deze roof, omdat zij de helers van de gestolen ondernemingen subsidieert, waarbij deze in aanwezigheid van de slachtoffers bij opbod worden verkocht? Is het geen moreel gezichtsverlies voor de EU dat zij in plaats van haar beroofde burgers bij te staan de rover beloont en financieel steunt? (De termen rover en heler worden in strikt juridische zin gebruikt.)

(1) PB C 318 E van 13.11.2001, blz. 141.

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(20 juli 2001)

Zoals het geachte parlementslid ongetwijfeld weet, vormt de door alle lidstaten geratificeerde Overeenkomst van Lomé met de daarin neergelegde voorschriften en voorwaarden de basis voor de ontwikkelingssamenwerking van de Commissie met de landen in Afrika, de Caraïben en de Stille Oceaan (ACS). In deze overeenkomst is nergens een wettelijke band gelegd naar eigendomsrechten van Europese burgers, net zomin als in de vorig jaar ondertekende Overeenkomst van Cotonou, waarvan het ratificatieproces momenteel aan de gang is.

Ofschoon de Commissie het beginsel van privé-bezit en de toepassing ervan op Europese burgers overal ter wereld volmondig onderschrijft, heeft zij geen wettelijke basis om de ontwikkelingshulp aan te wenden als een pressiemiddel tegen de regering van een partnerland om deze aldus tot een bepaald gedrag in dit verband te bewegen. Zoals reeds werd uiteengezet in het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-0879/01(1) van het geachte parlementslid, zal de Commissie zich ertoe moeten beperken haar standpunt met alle nodige aandrang duidelijk te maken.

(1) PB C 318 E van 13.11.2001, blz. 141.