ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0335/97 van José García-Margallo y Marfil (PPE) aan de Commissie (13 februari 1997)

Betreft: GOM voor olijfolie: uitgaven voor steun aan de consumptie in Spanje

In het Jaarverslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 1995 worden de totale uitgaven van het EOGFL voor de garantie ten behoeve van olijfolie voor de begroting van 1996 op 1.781 miljoen ecu geschat. Hoewel dit cijfer in de lijn ligt van de uitgaven tussen 1991 en 1993 kan worden opgemerkt dat de uitgaven voor 1995 zeer veel lager waren en slechts 812,5 miljoen ecu bedroegen.

Van deze uitgaven bedroeg de consumptiesteun voor olijfolie op de begroting voor 1995 en 1996 respectievelijk 268,6 en 166 miljoen ecu.

Wat waren de totale uitgaven voor steun aan de consumptie van olijfolie in Spanje?

Gecombineerd antwoord op de schritftelijke vragen E-0320/97, E-0321/97, E-0322/97, E-0323/97, E-0324/97, E-0325/97, E-0326/97, E-0327/97, E-0328/97, E-0329/97, E-0330/97, E-0331/97, E-0332/97, E-0333/97, E-0334/97, E-0335/97, E-0336/97, E-0337/97, E-0338/97, E-0339/97, E-0340/97, E-0341/97, E-0342/97, E-0343/97 en E-0344/97 van de heer Fischler namens de Commissie (6 MAART 1997)

De door het geachte Parlementslid gevraagde uitgaven zijn aangegeven in de onderstaande tabel. De totale communautaire uitgaven voor de begrotingsjaren 1995 en 1996 bedroegen respectievelijk 812,5 en 2007,7 miljoen ecu. Het verschil met de totalen in de tabel is met name toe te schrijven aan de betalingen voor de acties ter bevordering van het gebruik van olijfolie. Het bedrag voor het begrotingsjaar 1995 is veel lager dan voor 1996 (en 1994) als gevolg van het bij de vaststelling van het prijzenpakket 1994/1995 genomen besluit om de betalingsdatum te verschuiven. Uit de begroting 1995 dienden namelijk geen uitgaven voor het verkoopseizoen 1994/1995 maar alleen resterende uitgaven van het verkoopsiezoen 1993/1994 te worden betaald.

(in mln ecu)

>TABLE>
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1142/97 van Richard Howitt (PSE) aan de Commissie (21 maart 1997)

Betreft: Adoptie van kinderen en mogelijke discriminatie in de Europese wetgeving

Kan de Commissie, in antwoord op de ervaringen van één van mijn kiezers, relevante passages in de Gemeenschapswetgeving aanduiden met betrekking tot de adoptie van kinderen? In het bijzonder, waar in Europa een overheidsinstantie een vrouw adoptie geweigerd heeft wegens overgewicht, (wat zij hardnekkig ontkent). Is het mogelijk dat een dergelijke beslissing volgens de Gemeenschapswetgeving een oneerlijke discriminatie tegenover vrouwen of een schending van de mensenrechten vormt?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (11 april 1997)

Op gebieden die niet onder haar exclusieve bevoegdheid vallen treedt de Gemeenschap slechts op indien en voor zover de doelstellingen van het overwogen optreden niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt. Er is derhalve geen enkele communautaire maatregel getroffen betreffende de adoptie als instituut naar burgerlijk recht.

Daarentegen heeft de Raad van Europa in april 1967 een Europese Overeenkomst inzake de adoptie van kinderen goedgekeurd. Deze is in april 1968 in werking getreden. Tot op heden is deze overeenkomst door negen lidstaten van de Unie (Denemarken, Duitsland, Griekenland, Ierland, Italië, Oostenrijk, Portugal, Zweden en het Verenigd Koninkrijk) geratificeerd en door Frankrijk en Luxemburg ondertekend. Deze overeenkomst heeft uitsluitend betrekking op het juridisch instituut van de adoptie van een kind, dat op het moment dat de adoptant een verzoek tot adoptie indient, nog geen 18 jaar is geworden, niet gehuwd is of niet gehuwd is geweest en niet geacht wordt meerderjarig te zijn.

Anderzijds wordt in artikel 21 van het Verdrag inzake de rechten van het kind, dat op 20 november 1989 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is aangenomen en door alle lidstaten van de Unie is geratificeerd, bijzondere aandacht aan de internationale adoptie besteed en worden bepaalde rechtsnormen vastgesteld teneinde te garanderen dat op het gebied van (internationale) adoptie "het belang van het kind daarbij de voornaamste overweging is¨ en worden met name de lidstaten aangemoedigd "multilaterale regelingen of overeenkomsten¨ te sluiten teneinde de in dit artikel vastgestelde doelstellingen na te streven.

Tenslotte zal het Europees netwerk voor het gezinsbeleid in de loop van dit jaar zijn zesde verslag 1996 het licht doen zien waarin ongetwijfeld een vergelijkend onderzoek van de verschillende nationale wetgevingen zal worden uitgevoerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1400/97 van Olivier Dupuis (ARE) aan de Commissie (22 april 1997)

(Betreft: VN-decennium van de inheemse volkeren

Kan de Commissie met betrekking tot het VN-decennium van de inheemse volkeren, waarvan het eerste kwart bijna voorbij is, mededelen met welke projecten zij de inheemse bevolkingen van Frans-Polynesië in 1995 en 1996 heeft gesteund?

Kan de Commissie een opsomming geven van de projecten en de verleende steunbedragen voor alle verschillende financiële instrumenten die haar met het oog op de ondersteuning van de inheemse bevolkingen van Frans-Polynesië ter beschikking staan?

Is de Commissie van mening dat zij adequaat heeft gereageerd op de resoluties van de Algemene Vergadering van de VN waarin er bij lidstaten en intergouvernementele organisaties op werd aangedrongen om de rechten en belangen van de op hun grondgebied wonende inheemse volkeren overeenkomstig het voor het decennium gekozen motto: "Indigenous People: Partners in Action¨ te bevorderen?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie (3 juni 1997)

De Commissie heeft niet als beleid om alleen de inheemse bevolkingsgroepen van Frans-Polynesië in haar programma's als doelgroep op te nemen. Zij is van mening dat de bevolking in het algemeen van het ontwikkelingsproces profijt zal moeten hebben. Via haar zesde en zevende indicatieve programma levert zij financiële hulp ten belope van 21,35 miljoen ecu, ter ondersteuning van het regeringsbeleid van plattelandsontwikkeling en economische diversificatie. 83% van deze hulp wordt toegekend aan lopende projecten in de sectoren landbouw en visserij en het soort economische infrastructuur die de sociaal-economische status van de inheemse bevolkingingsgroepen zal verbeteren. Een lijst met deze projecten wordt het geachte Parlementslid en het secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks toegezonden. De Commissie is derhalve van mening dat zij op de resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op passende wijze heeft gereageerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1160/97 van Richard Howitt (PSE) aan de Commissie (26 maart 1997)

Betreft: Regionale verdeling van middelen uit het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling

Kan de Commissie een beknopte tabel geven met de verdeling van alle EFRO-betalingen aan de NUTS III-regio's in Europa in het laatste jaar waarover statistische gegevens beschikbaar zijn? Kan zij ter vergelijking dezelfde cijfers over 1993 geven? Kan de Commissie gezien het gebrek aan transparantie door het verschaffen van inconsistente en onvolledige cijfers in dit verband toezeggen dat zij voortaan in elk jaarverslag over de werking van de structuurfondsen een dergelijke tabel zal opnemen?

Antwoord van Mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (14 mei 1997)

Sinds het 6e jaarlijks verslag over de Structuurfondsen (1994), dat betrekking had op het eerste jaar van de programmeringsperiode 1994-1999 ((Doc. COM(95)583. )), neemt de Commissie in elk jaarlijks verslag een regionale uitsplitsing van de financiële uitvoering op.

Sinds het 7e verslag (1995) ((Doc. COM(96)502. )), dat aan het Parlement is toegezonden en momenteel door deze instelling wordt bestudeerd, heeft deze regionale uitsplitsing betrekking op de financiële uitvoering door alle Structuurfondsen voor alle bijstandsverlening (communautaire bestekken, gecombineerde programmeringsdocumenten en communautaire initiatieven).

De betrokken tabellen geven een overzicht van de financiële uitvoering in het verslagjaar en ook van de gecumuleerde financiële uitvoering sinds 1994; het betreft daarbij niet alleen de betalingen, maar ook de aangegane betalingsverplichtingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0920/97 van Peter Skinner (PSE) aan de Commissie (12 maart 1997)

Betreft: Geluidsoverlast

De richtlijn van de Raad inzake toelaatbare geluidsniveaus heeft geen betrekking op de door motoren veroorzaakte geluidsoverlast. Dit neemt niet weg dat dit specifieke probleem in sommige delen van het Verenigd Koninkrijk een gevaar vormt voor de gezondheid van de werknemers en de plaatselijke bevolking.

Is de Commissie voornemens iets te doen aan de geluidsoverlast door motoren?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (5 mei 1997)

Richtlijn 70/157/EEG inzake het toegestane geluidsniveau en de uitlaatinrichting van motorvoertuigen ((PB L 42 van 23.2.1970. )) is bedoeld om de goede werking van de interne markt voor motorvoertuigen te vergemakkelijken en tegelijkertijd een hoog beschermingsniveau tegen geluidsoverlast als gevolg van het wegverkeer te waarborgen. Deze richtlijn geldt voor de typegoedkeuring van motorvoertuigen die op de openbare weg in het verkeer worden gebracht. Zij geldt niet voor motorvoertuigen die zijn ontworpen voor wedstrijden en waarvoor technische voorschriften gelden die zijn vastgesteld op nationaal niveau of door de sportfederaties.

Het is de verantwoordelijkheid van de plaatselijke overheden, die een vergunning voor een wedstrijd verlenen, om eventuele extra maatregelen te treffen, bijvoorbeeld de bouw van geluidsmuren, om de overlast in de omgeving te beperken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0421/97 van Fiorella Ghilardotti (PSE) aan de Raad (6 februari 1997)

Betreft: Slechte arbeidsomstandigheden en hygiëneproblemen in het nieuwe gebouw van de Raad

De afgelopen maanden is in verscheidene Belgische persberichten gewag gemaakt van grote problemen in het nieuwe gebouw van het Secretariaat-generaal van de Raad, het Justus Lipsius-gebouw. De problemen hebben betrekking op de arbeidsomstandigheden in bepaalde diensten, en meer in het bijzonder op de hygiëne in de keukens als gevolg van een gebrekkig ontwerp en de slechte uitvoering van de werkzaamheden.

De definitieve oplevering aan de Raad is gepland op 9 april 1997. Heeft de Raad in zijn streven naar een sober begrotingsbeleid uitgezocht wie van de bij de verschillende ontwerp-en bouwfases betrokken aannemers verantwoordelijk is voor de gebreken?

Antwoord (1 juli 1997)

Krachtens de overeenkomst van 26 februari 1985 tussen de Belgische Staat en de Europese Gemeenschappen betreffende de oprichting van het Justus Lipsiusgebouw, dat in 1995 is voltooid, is het niet de Raad maar de

Belgische Staat aan wie de gebouwen definitief moeten worden opgeleverd, zulks volgens de voorschriften van de verschillende bestekken. In deze overeenkomst is evenwel gestipuleerd dat de Raad voor de definitieve oplevering zijn instemming moet geven. Daartoe moet eerst een bevredigende oplossing zijn gevonden voor de problemen die thans grondig worden bestudeerd. Verder worden er voorbereidingen getroffen voor het verlijden van de authentieke akte betreffende de verkoop aan de Raad.

De Raad ziet aldus toe op de vrijwaring van zijn rechten in het kader van de toepassing van de wettelijke en contractuele verplichtingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1195/97 van Ernesto Caccavale (UPE) aan de Commissie (26 maart 1997)

Betreft: Structuurfondsen: welke risico's voor Campanië

Volgens de gegevens van de Italiaanse rekenkamer heeft Campanië over de periode 1994/1999 16% van de structuurfondsen vastgelegd en 2,5% ervan besteed en is aldus qua gebruik van de structuurfondsen de laatste regio van Europa.

Ook als er positieve veranderingen zouden zijn in deze tendens lijkt het duidelijk dat de regio Campanië na van de voorgaande periode 600 miljard lire te hebben verloren, nog dreigt verdere even belangrijke bedragen verloren te doen gaan.

Kan de Commissie nagaan of en in welke hoeveelheid de regio Campanië gevaar loopt haar kredieten uit de structuurfondsen te verliezen, is het haars inziens mogelijk de voor de besteding vastgestelde periode te verlengen en overweegt zij de Italiaanse regering te verzoeken de noodzakelijke bureaucratische en administratieve formaliteiten voor de regio Campanië te vergemakkelijken om de kredieten uit de structuurfondsen beter te kunnen besteden?

Antwoord van Mevr. Wulf-Mathies namens de Commissie (24 april 1997)

De Commissie bevestigt dat er ernstige vertraging is opgetreden in de uitvoering van het operationeel programma voor Campanië 1994-1999 en dat er dientengevolge een reëel risico bestaat dat de gelden die uit de structuurfondsen voor dit programma zijn vastgelegd, verloren gaan. Het totaal toegewezen bedrag aan subsidie van de Gemeenschap voor dit programma bedraagt 1.327,9 miljoen ECU.

De Commissie is niet voornemens een verlenging toe te staan om de programma's van de structuurfondsen voor de huidige programmeringsperiode af te ronden.

In 1995 heeft de Commissie een akkoord gesloten met de Italiaanse Staat en de regio's, waarin een aantal actiepunten was opgenomen die het mogelijke moesten maken de bijstandsoperaties in het kader van de structuurfondsen in Italië beter en sneller uit te voeren. Van groot belang hierbij was de inzet van de Staat en de regio's bij het vereenvoudigen van de procedures voor de voorbereiding en de uitvoering van de bijstandsverlening. De Commissie controleert of betrokkenen zich ook werkelijk daarvoor inzetten en zal er bij de Italiaanse autoriteiten op blijven aandringen dat deze inzet wordt vertaald in concrete stappen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1024/97 van Hiltrud Breyer (V) aan de Raad (24 maart 1997)

Betreft: Sanitair onderzoek voor gentechnisch geproduceerde of gewijzigde levensmiddelen

In de verordening van het Europees Parlement en de Raad over nieuwe levensmiddelen en toevoegingen aan levensmiddelen (Novel-Food-Verordening) wordt bepaald dat een sanitair onderzoek voor gentechnisch veranderde of geproduceerde levensmiddelen nodig is.

1. a) Welke criteria zijn voor het sanitair onderzoek vastgesteld?

b) Over welke testmethoden beschikt men?

2. a) Hoe zal een eventuele allergene werking van gentechnisch gewijzigde of geproduceerde levensmiddelen worden getest?

b) Over welke testmethoden beschikt men hierbij?

c) Wat is de mening van de Raad over het feit dat de Food-and-Drug-Administration (FDA) in de Verenigde Staten beweert momenteel niet te beschikken over testmethoden om de allergene werking van gentechnisch veranderde of geproduceerde levensmiddelen van tevoren reeds te kunnen beoordelen?

3. Is de Raad het eens met de mening dat daardoor de consument praktisch als proefkonijn wordt gebruikt?

Antwoord (2 juli 1997)

1. en 2. Zoals het Geachte Parlementslid in haar vraag aangeeft worden nieuwe levensmiddelen en toevoegingen aan levensmiddelen onderworpen aan een sanitair onderzoek; deze voedingsmiddelen worden namelijk gecontroleerd overeenkomstig de bepalingen van Richtlijn 89/397/EEG van de Raad inzake de officiële controle op levensmiddelen en van Richtlijn 93/99/EEG van de Raad betreffende aanvullende maatregelen inzake de officiële controle op levensmiddelen.

Wat de analysemethoden betreft, bepaalt artikel 4 van Richtlijn 93/99/EEG dat de lidstaten er zorg voor dragen dat de goedkeuring van de analysemethoden die in de context van de officiële levensmiddelencontrole worden gebruikt zoveel mogelijk geschieden overeenkomstig de criteria van Richtlijn 85/591/EEG betreffende de invoering van communauraire bemonsteringswijzen en analysemethoden voor controle van voor menselijke voeding bestemde levensmiddelen.

Wat punt 2 c) betreft, ligt het niet op de weg van de Raad zich uit te spreken over ongestaafde beweringen.

3. Wat de bescherming van de consument betreft, wordt in artikel 3 van Verordening nr. 258/97 betreffende nieuwe voedingsmiddelen en nieuwe voedselingrediënten bepaald dat voedingsmiddelen of voedselingrediënten die onder deze verordening vallen:

- geen gevaar voor de consument mogen opleveren;

- de consument niet mogen misleiden;

- niet zodanig van de voedingsmiddelen of voedselingrediënten ter vervanging waarvan zij zijn bedoeld, mogen verschillen dat de normale consumptie ervan uit voedingsoogpunt voor de consument nadelig zou zijn.

Tenslotte bevatten de artikelen 4, 6, 7 en 8 een procedure voor de beoordeling van nieuwe voedingsmiddelen en voedselingrediënten met het oog op het in de handel brengen daarvan in de Gemeenschap.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1146/97 van Andrea Manzella (PSE) aan de Commissie (26 maart 1997)

Betreft: Verplicht karakter van het communautaire mededingingsrecht

Weet de Commissie dat het in bepaalde lidstaten, waarschijnlijk onder invloed van de conclusies van de Advocaat-generaal in de zaak-Van Schijndel (par. 49), steeds vaker voorkomt dat het fundamentele beginsel van de voorrang van het communautaire op het nationale recht ter discussie wordt gesteld? Weet zij ook dat deze zorgwekkende tendens in Nederland zelfs tot in de Hoge Raad lijkt te zijn doorgedrongen?

Is het de Commissie met name bekend dat in een procedure met het oog op de opschorting van de uitvoering van een arbitraal vonnis wegens vermeende strijdigheid met de rechtsorde, door een advocaat-generaal van de Nederlandse Hoge Raad is verklaard dat "het verplicht karakter van het communautaire mededingingsrecht¨ niet de overhand heeft op de autonomie der partijen en dat de nationale rechter derhalve niet gehouden is artikel 85 van het Verdrag toe te passen, hoewel een van de partijen de Hoge Raad expliciet verzocht had om opschorting en nietigverklaring van het arbitrale vonnis wegens strijdigheid met de rechtsorde?

Denkt de Commissie niet dat, wanneer een dergelijk standpunt succes zou hebben, daarmee de weg zou kunnen worden vrijgemaakt voor een vorm van particuliere oplossing van geschillen waarbij de beginselen van de rechtsorde, zoals artikel 85 van het Verdrag van Rome, worden genegeerd en de partijen doelbewust de toepassing van deze beginselen kunnen voorkomen?

Hoe denkt de Commissie de integriteit van de communautaire rechtsorde als geheel te verdedigen?

Antwoord van de heer van Miert namens de Commissie (2 mei 1997)

De Commissie heeft kennis genomen van de hangende procedure voor de Hoge Raad in Nederland waarnaar het geachte Parlementslid verwijst. Zij heeft echter niet geconstateerd dat de nationale rechterlijke instanties ertoe zouden neigen de voorrang van het gemeenschapsrecht, met name inzake mededingingsregels, op het nationale recht te betwisten. Indien dit anders zou zijn, zou zij ongetwijfeld maatregelen nemen ten einde de naleving van de communautaire rechtsorde te garanderen, zoals het haar als hoedster van het Verdrag betaamt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1269/97 van Alessandro Danesin (UPE) aan de Commissie (11 april 1997)

Betreft: Milieu-effectbeoordeling van het project voor een vuilstortplaats in Spresiano (provincie Treviso)

Het Consortium voor het vergaren en verwijderen van vast stedelijk afval, "Priula¨ genaamd, is verantwoordelijk voor het gebied "Treviso 2¨ (verordening nr. 785 van de Raad van de regio Veneto van 28.10.1988). Dit consortium heeft via de "Contarina¨ (een vennootschap met gemengd kapitaal waarin het de meerderheid van de aandelen bezit) een project ingediend voor de bouw van een installatie voor het verwerken van vast stedelijk afval en het daaruit bereiden van compost en brandstoffen, dat op 29.11.1991 is goedgekeurd, in de gemeente Spresiano moet worden uitgevoerd en ongeveer 30 miljard lire zal kosten.

De regio Veneto heeft het project bij besluit nr. 6105 van 23.10.1992 goedgekeurd, na gunstig advies te hebben ontvangen van de Regionale Technische Commissie, afdeling Milieu, en op basis van de door de vennootschap "Contarina¨ verrichte studie over het milieu-effect ervan.

Maar deze studie bevat onjuiste gegevens die niet met de werkelijkheid overeenkomen, zoals is aangetoond door de burgemeester en de gemeenteraad van Spresiano. Het betreft gegevens die van essentieel belang zijn voor de goedkeuring van het project.

De installatie is in het project nl. als volgt beschreven:

- gelegen op een afstand van minstens 1,4 km van de dichtst bij zijnde plaats, terwijl de afstand in werkelijkheid 420 meter van de woonwijk Lovadina bedraagt (op grond van het regionaal plan voor de verwijdering van vast stedelijk afval moet de afstand minstens 500 meter bedragen);

- op ongeveer 100 meter afstand van de omtrek van de geplande installatie bevindt zich een autosnelweg (de minimumafstand is vastgesteld op 200 meter);

- op ongeveer 20 meter afstand bevinden zich enkele losstaande bewoonde huizen en op een afstand van ongeveer 30 meter bevindt zich een woonkern van vier bewoonde huizen (in deze regio geldt een minimumafstand van 100 meter).

Is dit project aan de Commissie voorgelegd of is de Commissie er ten minste van op de hoogte?

Is de Commissie van mening dat richtlijn 85/337/EEG ((PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40. )) betreffende de milieu-effectbeoordeling en de richtlijnen 75/442/EEG ((PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39. )) en 91/156/EEG ((PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32. )) betreffende afvalstoffen zijn nageleefd?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (6 mei 1997)

De Commissie is niet bevoegd de door het geachte Parlementslid genoemde feiten te verifiëren. Zij kunnen in voorkomend geval aan een nationale rechtbank worden voorgelegd.

Bouwprojecten die onder Richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling vallen, hoeven niet aan de Commissie te worden gemeld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1051/97 van Jesús Cabezón Alonso (PSE) aan de Commissie (19 maart 1997)

Betreft: Doeleinden van de structuurfondsen

Is de Commissie van mening dat met de ontwikkeling van de structuurfondsen gedurende de laatste jaren men kan denken dat de doeleinden om de ontwikkelingsniveaus tussen de regio's van de Europese Unie nader tot elkaar te brengen reeds zijn bereikt?

Antwoord van Mevr. Wulf-Mathies namens de Commissie (18 april 1997)

Het eerste cohesieverslag ((COM (96)542. )) van de Commissie laat zien dat er aanzienlijke vooruitgang is geboekt bij het verkleinen van de inkomensverschillen tussen veel van de armste Lid-Staten en regio's en de rest van de Gemeenschap. Tegelijk moet opgemerkt worden dat de regionale verschillen in levensstandaard groot blijven, terwijl er nog veel gedaan moet worden aan de werkloosheid en aan de groeiende kloof tussen regio's en tussen bevolkingsgroepen als het gaat om het krijgen van een baan.

De herstructurering van de regio's en het creëren van kansen op duurzame werkgelegenheid voor iedereen blijven zowel voor de Lid-Staten als voor de Gemeenschap als geheel uitdagingen voor de lange termijn; daarvoor is gedurende lange tijd ondersteunend beleid van de afzonderlijke staten en van de Gemeenschap noodzakelijk. Om doeltreffend te zijn, dient dat beleid gericht te zijn op de meest noodlijdende gebieden en de grootste problemen.