ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/563

(2004/C 84 E/0640)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0275/04

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(5 februari 2004)

Betreft: Handvest van de grondrechten van de Europese Unie

In de artikelen 10 en 11 van het Handvest van de grondrechten van de EU is vastgelegd dat vrijheid van godsdienst en meningsuiting mensenrechten zijn van alle EU-burgers.

De Franse regering heeft onlangs voorgesteld fysieke uitingen van geloofsovertuigingen door middel van het dragen van religieuze symbolen (zoals een hijab of hoofddoek) in staatsscholen bij wet te verbieden.

Is de Commissie van opvatting dat het voorstel van de Franse regering aanvaardbaar is? Welke stappen is de Commissie voornemens te ondernemen als dit voorstel in de Franse wetgeving wordt opgenomen? Onderneemt de Commissie op dit moment al enigerlei actie?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(31 maart 2004)

De Commissie is op de hoogte van de ontwerp-wetgeving in Frankrijk waarbij het dragen van eender welk religieus symbool in openbare secundaire scholen zou worden verboden.

Of maatregelen om het dragen van religieuze symbolen te verbieden, worden beschouwd als een onwettige discriminatie in de zin van Richtlijn 200/78/EG (1), hangt af van de concrete formulering van de desbetreffende wetgeving en van de motivering die de betrokken lidstaat in de zin van de richtlijn geeft.

De Commissie volgt aandachtig de ontwikkelingen waarnaar het geachte parlementslid verwijst en zal beoordelen of en hoe zij moet optreden indien fundamentele rechten worden geschonden binnen het kader van de Gemeenschapswetgeving.

(1) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, PB L 303 van 2.12.2000.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/815

(2004/C 84 E/0910)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0595/04

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(26 februari 2004)

Betreft: Prijzen bij paardenraces in Griekenland

1. Kan de Commissie meedelen of zij klachten heeft ontvangen over discriminatie door de Griekse Jockey Club van eigenaars van paarden die buiten Griekenland en met name in Groot-Brittannië en Ierland zijn gefokt?

2. Kan zij bevestigen dat een deel van het prijzengeld door de Griekse organisatoren van paardenraces wordt ingehouden indien het paard buiten Griekenland is gefokt? Zo ja, deelt zij de mening dat dit duidelijke aanwijzingen zijn voor discriminatie tegen onderdanen van een andere lidstaat?

3. Doet zij onderzoek naar dit geval? Op welke termijn verwacht zij tot een conclusie te komen die de bepalingen van het Verdrag tegen oneerlijke overheidssteun handhaaft? Kunnen er regelingen worden getroffen voor terugstorting van het prijzengeld dat op oneerlijke wijze van eigenaren met buiten Griekenland gefokte paarden is ingehouden?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(1 april 2004)

De Commissie heeft een brief ontvangen waarin wordt beweerd dat de Griekse Jockey Club prijzengeld zou inhouden van niet in Griekenland gefokte renpaarden uit andere lidstaten. Tot op heden beschikt de Commissie over onvoldoende informatie om te kunnen vaststellen of een deel van het prijzengeld inderdaad door de Griekse organisatoren van paardenraces wordt ingehouden indien het paard buiten Griekenland is gefokt, zoals het geachte parlementslid suggereert. Ook kan zij nog niet vaststellen of een dergelijke praktijk verenigbaar is met het Gemeenschapsrecht, met name doordat zij nog niet beschikt over het desbetreffende reglement. In het bijzonder is onduidelijk of de Griekse Jockey Club een particuliere instelling, een erkende vereniging met juridische zelfstandigheid in Griekenland of een overheidsorgaan is (d.w.z. of het een publiekrechtelijke instelling is). Daardoor moet nog worden bepaald of het probleem in het licht van het mededingingsrecht of in het licht van de regels voor de interne markt moet worden onderzocht.

De Commissie heeft de belanghebbende partij om nadere informatie gevraagd, zodat zij de gemelde bezorgdheid over de werkwijze van de Griekse Jockey Club kan onderzoeken en een formele klacht kan indienen.
2.

Zoals reeds gezegd, was de steun van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid gekoppeld aan geproduceerde hoeveelheden en aan oppervlakten en gehouden dieren. De grote bedrijven die in bepaalde lidstaten aanwezig waren, om structurele redenen die teruggaan tot vóór het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid, hebben daardoor inderdaad een groot deel van de steun gekregen. Zoals blijkt uit de cijfers die op vraag van het Parlement (1) door de Commissie zijn gepubliceerd, is sinds de hervorming van 1992 de steun enigszins herverdeeld ten gunste van de kleine en middelgrote landbouwbedrijven. Deze ontwikkeling heeft zich echter niet op grote schaal voorgedaan omdat slechts twee lidstaten het „modulatiemechanisme” hebben ingevoerd. De invoering van dit mechanisme, waarbij op de directe steun een heffing wordt betaald die vervolgens wordt overgedragen naar maatregelen voor plattelandsontwikkeling, was tot nu toe facultatief. In het kader van de in 2003 goedgekeurde hervorming heeft de Commissie voorgesteld het modulatiemechanisme verplicht te stellen. De Raad heeft dit voorstel goedgekeurd. De overdracht zal 3 % bedragen vanaf 2005 en stijgen tot 5 % in 2007. Dit mechanisme houdt echter geen verlaging in van de directe steun voor bedrijven die minder dan 5 000 EUR per jaar ontvangen.
1.

Is het de Commissie bekend dat volgens de Mexicaanse krant „La Jornada” van 3 februari 2004 vijf maatschappelijke organisaties in de zuidoostelijke deelstaat Chiapas van oordeel zijn dat de Europese Unie betroken is bij een op 19 of 22 januari uitgevoerde aanval op het door de zapatistische beweging beheerste en door de Chol-stam bewoonde dorp Nuevo San Rafael in het afgelegen uit oerwoud bestaande natuurreservaat Montes Azules, waarbij 23 huizen in brand werden gestoken, de bewoners zijn gevlucht, het dorp permanent door soldaten van de buitenwereld is afgesloten en de grond wordt teruggegeven aan de vroegere grootgrondbezitters ten behoeve van het kunnen kappen van het oerwoud?
—

in België buitenlandse docenten van de groepering Vergaderingen van God (Assemblies of God — AOG) in het verleden een speciaal visum voor missionarissen kregen waardoor ze geen arbeidsvergunning nodig hadden;
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/684

(2004/C 88 E/0703)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0137/04

van Jillian Evans (Verts/ALE) aan de Commissie

(26 januari 2004)

Betreft: Het geval van mevrouw Siham Qandah uit Jordanië

Is de Commissie op de hoogte van het geval van mevrouw Siham Qandah, een burgeres van Jordanië? Zij is christin en dreigt de voogdij over haar kinderen te verliezen omdat deze niet als islamieten worden opgevoed.

Toen mevrouw Qandah in 1994 weduwe werd, is haar meegedeeld dat zij niet in aanmerking kwam voor het pensioen van haar echtgenoot die in het leger had gediend omdat hij in 1991 (zonder haar medeweten) tot de Islam was overgegaan, hetgeen moest blijken uit documenten die duidelijk vervalst waren. De Jordaanse gerechtshoven hebben mevrouw Qandah blijkbaar gedreigd met gevangenisstraf en pogingen in het werk gestgeld om de voogdij over de kinderen over te dragen op haar broer die tot de Islam is overgegaan, en met wie zij nauwelijks contact heeft.

Welk beleid voert de Commissie in dergelijke gevallen van blijkbaar toegelaten overheidsinmenging, die in strijd is met het Internationale Verdrag over de Rechten van de Mens (artikel 18)?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(23 februari 2004)

De Commissie volgt nauwlettend de zaak van mevrouw Siham Qandah. De situatie van mevrouw Qandah is te zien in het licht van het meer omvattende probleem van de verenigbaarheid van de Shari'ah-wetgeving en de verdragen die betrekking hebben op de internationale mensenrechten die Jordanië heeft ondertekend maar niet volledig in nationale wetgeving heeft omgezet. De Commissie deelt de zorg van het geachte parlementslid dat de toepassing van de Shari'ah — wetgeving in Jordanië groot leed kan berokkenen in gemengde huwelijken waarbij de gezinsleden het christelijke en het mohammedaanse geloof belijden, en resultaten opleveren die met de genoemde verdragen onverenigbaar zijn.

Het zal het geachte parlementslid bekend zijn dat Jordanië ondertekenaar is van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten. De Commissie heeft Jordanië gewezen op de noodzaak zijn verbintenissen met betrekking tot de internationale overeenkomsten inzake mensenrechten daadwerkelijk ten uitvoer te leggen, en daaronder ook die welke de rechten van vrouwen en kinderen beschermen. De vraag van de bescherming van mensenrechten en met name die van vrouwen en kinderen wordt door de Commissie van het allerhoogste belang geacht. De Commissie zal het belang daarvan in haar toekomstige contacten met de autoriteiten van Jordanië blijven benadrukken.

In het kader van de associatieovereenkomst tussen de EU en Jordanië wordt tussen de beide partijen op het hoogste niveau een voortdurende politieke dialoog tot stand gebracht die onder meer gericht is op het verbeteren van de toestand der mensenrechten in Jordanië. Dit omvat samenwerking in welbepaalde kwesties die op mensenrechten betrekking hebben en omvat ook het streven naar verbetering van de toepassing van internationale verdragen.
1.

Met betrekking tot de gunningsprocedure voor de selectie van het bedrijf dat de plaats zou innemen van de oorspronkelijke consulent (Studio Bichara s.r.l, hierna: „SB”) bij de aanbesteding van het project 8.ACP.PNG.003 zou ik de Commissie het volgende willen vragen: a) Waarom is er nooit een besloten internationale aanbesteding uitgeschreven, hoewel de waarde van de oorspronkelijke aanbesteding hoger dan EUR 200 000 was, en is er in plaats daarvan gekozen voor een aanbesteding onder plaatselijke bedrijven (cf. §10 en bijlage 1 van het procedurehandboek van de Gemeenschappelijke dienst voor buitenlandse betrekkingen, dat ten tijde van deze feiten van toepassing was)? b) Waarom heeft het geen achterdocht gewekt dat de deelnemers aan de aanbesteding (die onderling niet vergelijkbaar zijn op het punt van omvang en financiële capaciteit) offertes hebben uitgebracht die hoger zijn dan het maximale beschikbare budget, hoewel enkele van hen ook aan de oorspronkelijke aanbesteding van 1999 hadden deelgenomen, maar met offertes die lager waren dan de beschikbare middelen? c) Waarom is het contract vervolgens (onderhands) gegund aan de bedrijven PAC en ETS, in strijd met artikel 12, lid 2 van het algemeen bestek en voorwaarden van toepassing op leveringsovereenkomsten voor diensten die door het EOF worden gefinancierd, terwijl is verklaard dat PAC/ETS bij een ander EU-project in de Republiek Vanuatu niet meer in aanmerking komt?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/196

(2004/C 84 E/0239)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0304/04

van Pietro-Paolo Mennea (NI) aan de Commissie

(2 februari 2004)

Betreft: Situatie van gevangenisbewaarders in Italië

Blijkens persberichten en meldingen uit het gevangeniswezen zelf bevindt het gevangenispersoneel in Italië zich in een kritieke situatie.

Het personeelsbestand wordt, afgaande op het desbetreffende budgetteringsbesluit van voormalig minister Fassino van 8.2.2001, momenteel geraamd op zo'n 45 000 mannen en vrouwen, verdeeld over meer dan 200 strafinrichtingen; daarvan bevinden er zich twaalf in Apulië, met een effectieve personeelsbezetting van 2850 mensen — d.w.z. ruim 500 te weinig — voor 3800 gevangenen, onder wie een aantal terroristen, leden van de Camorra en andere criminele organisaties.

Alsof de situatie nog niet ernstig genoeg was, heeft de Italiaanse minister van Justitie, Roberto Castelli, onlangs in het kader van een personeelsherschikking besloten tijdelijk een 300-tal personeelsleden van Zuid- naar Noord-Italië over te plaatsen, onder wie 77 uit Apulië, zonder overigens te voorzien in enigerlei dienstreisvergoeding, afgezien van een partiële tegemoetkoming van 12 EUR per dag.

Het is algemeen bekend dat de internationale georganiseerde criminaliteit en de Albanese maffia hun invloed in Zuid-Italië gestaag uitbreiden, zodat dit overplaatsingsbesluit de nodige verbijstering teweegbrengt, zoals ook moge blijken uit de reacties van de vakbondsorganisatie O.S.A.P.P.

Is de Commissie derhalve bereid stappen te ondernemen om na te gaan of een en ander niet ten koste kan gaan van de interne veiligheid in het gevangeniswezen in Italië, van de openbare orde en van de kwaliteit van het bestaan van het gevangenispersoneel en hun familieleden?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(20 februari 2004)

De overplaatsing van gevangenispersoneel in Italië, waarvan het geachte parlementslid gewag maakt, moet worden beschouwd als een kwestie van handhaving van de openbare orde en de bescherming van de binnenlandse veiligheid in Italië. De Commissie kan zich niet mengen in deze aangelegenheid, omdat krachtens artikel 3 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie de lidstaten zelf verantwoordelijk zijn voor de handhaving van de openbare orde en de bescherming van hun binnenlandse veiligheid. Derhalve valt de overplaatsing van gevangenispersoneel in Italië niet onder politiële samenwerking of onder justitiële samenwerking in strafzaken in het kader van het Verdrag betreffende de Europese Unie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/649

(2004/C 84 E/0730)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0651/04

van Philip Claeys (NI) aan de Commissie

(8 maart 2004)

Betreft: Positie van het Frans binnen de Europese instellingen

Volgens persberichten zou de Commissie een budget van ongeveer 20 miljoen euro uittrekken om van het Frans „de” officiële taal te maken binnen de instellingen. Deze beslissing zou zijn genomen nadat duidelijk werd dat de grote meerderheid van de toekomstige ambtenaren uit de tien nieuwe lidstaten het Engels als tweede taal zou hanteren. Het zou, nog altijd volgens persberichten, de bedoeling zijn om 5 000 personeelsleden Frans te laten leren tegen 2008 (daarnaast doet ook de Franse regering zelf inspanningen om het Frans te promoten bij de toekomstige lidstaten).

Klopt deze informatie?

Niemand zal de wenselijkheid betwisten van de bevordering van de kennis van andere talen dan de moedertaal, in de eerste plaats ook binnen de Europese instelligen. Nu lijkt het er echter op dat het aanleren van één specifieke taal (in casu het Frans) wordt gepromoot, als reactie op de sterkere positie van een andere taal. Werden in het verleden in dezelfde geest al dergelijke acties op het getouw gezet? Over welke talen ging het dan?

Wekt de Commissie niet de indruk de verhoudingen op taalvlak binnen de Europese Unie te willen regisseren ten voordele van één bepaalde taal en ten nadele van andere talen? Dient de Commissie daar geen neutraliteit in aan te nemen?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(7 april 2004)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag E-0308/04 van de heer Seppänen (1).

(1) Zie blz. 358.
2.

Op de bijeenkomst in Londen over internationale steun voor Colombia op 10 juli 2003 heeft de Commissie samen met de andere vertegenwoordigers van de internationale gemeenschap haar krachtdadige steun toegezegd voor de werkzaamheden van het Bureau van de Hoge VN-Commissaris voor Mensenrechten in Colombia, met tevredenheid akte genomen van de verbintenis van de Colombiaanse regering om de aanbevelingen van de Hoge VN-Commissaris voor de Mensenrechten te implementeren en er bij de Colombiaanse regering op aangedrongen deze aanbevelingen onverwijld ten uitvoer te leggen. De aanbevelingen omvatten: a) de procureur-generaal dient bij het congres een wetsvoorstel in te dienen tot vaststelling van een carrièrestructuur voor ambtenaren en andere werknemers van zijn Bureau, teneinde de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van die instelling te versterken; b) de onafhankelijkheid van de eenheid Mensenrechten en internationaal humanitair recht van het Bureau van de procureur-generaal moet worden gegarandeerd en versterkt, de bescherming van het personeel van dat Bureau moet worden gewaarborgd en het personeel dient de nodige middelen voor het uitvoeren van zijn onderzoek te krijgen; c) binnen de eenheid Mensenrechten en internationaal humanitair recht van het Bureau van de procureur-generaal dient een groep te worden opgericht die zich specialiseert in het onderzoeken van mogelijke banden tussen leden van het leger, de politie en paramilitaire groeperingen. Tijdens de recente ontmoetingen op hoog niveau tussen de Commissie en de Colombiaanse regering (bezoek van het Commissielid bevoegd inzake buitenlandse betrekkingen aan Colombia op 21 en 22 januari 2004, bezoek van president Uribe aan Brussel en Straatsburg op 9 en 10 februari 2004) heeft de Commissie haar absolute steun voor deze aanbevelingen uitgesproken. Het rapport van de Hoge VN-Commissaris voor Mensenrechten over de tenuitvoerlegging van de aanbevelingen zal worden besproken op de aanstaande 60e zitting van het VN-Comité voor mensenrechten in Genève. Bij die gelegenheid zal de EU de verklaring van de voorzitter over Colombia opstellen. Afgezien van haar politieke steun voor de werkzaamheden en aanbevelingen van het Bureau van de Hoge VN-Commissaris voor mensenrechten in Colombia heeft de Commissie ook via het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten (begrotingshoofdstuk 19 04) financiële steun voor sommige van de activiteiten van dat Bureau verleend: — 783 536 EUR is toegekend voor een project ten gunste van gemeentelijke ombudsmannen of -vrouwen voor de periode 2002-2004; — 600 000 EUR is toegekend voor een project ter versterking van de strafinrichtingen van het land over de periode 2003-2005.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/786

(2004/C 84 E/0882)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0408/04

van Alexander de Roo (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 februari 2004)

Betreft: Implementatie richtlijn Omgevingslawaai in Nederland

Op basis van de richtlijn Omgevingslawaai (2002/49/EG (1)) is elke lidstaat verplicht geluidsbelasting-kaarten op te stellen voor alle belangrijke luchthavens waar meer dan 50 000 vliegbewegingen per jaar plaats vinden.

Uit correspondentie tussen de Nederlandse regering en de Tweede Kamer blijkt dat Nederland van plan is uitsluitend voor de Luchthaven Schiphol een geluidsbelastingkaart met corresponderend actieplan op te stellen.

De gegevens met betrekking tot vliegbewegingen (Centraal Bureau voor de Statistiek, 2001) vertonen een ander beeld. Rotterdam (92 874), Groningen (61324) en Maastricht (58 534) overschrijden de limiet, terwijl Lelystad met 47 135 vliegbewegingen de kritische grens bijna bereikt heeft.

Kan de Europese Commissie een definitieve lijst publiceren met alle Nederlandse luchthavens die meer dan 50 000 vliegbewegingen verwerken?

Wat is de Europese Commissie van plan te doen indien Nederland in gebreke blijft?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(10 maart 2004)

De Commissie heeft met belangstelling kennis genomen van de door het geachte parlementslid gestelde schriftelijke vraag over de tenuitvoerlegging in Nederland van Richtlijn 2002/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai (2).

Krachtens artikel 7, lid 1, van deze richtlijn hebben de lidstaten tot 30 juni 2005 de tijd om de Commissie mede te delen welke op hun grondgebied gelegen luchthavens tot het toepassingsgebied van de richtlijn behoren. Deze luchthavens zijn in artikel 3, onder p), van de richtlijn omschreven als „burgerluchthaven, als aangeduid door de lidstaat, waarop jaarlijks meer dan 50 000 vliegtuigbewegingen plaatsvinden (zowel opstijgen en landen zijn bewegingen), met uitsluiting van oefenvluchten met lichte vliegtuigen”.

Overigens hebben de lidstaten, overeenkomstig artikel 14, tot 18 juli 2004 de tijd om Richtlijn 2002/49/EG in hun nationale wetgeving om te zetten. Tot nogtoe heeft de Commissie van Nederland nog geen mededeling van omzetting ontvangen.

Gelet op deze elementen beschikt de Commissie momenteel niet over de lijst van Nederlandse luchthavens die tot het toepassingsgebied van Richtlijn 2002/49/EG behoren en is zij van mening dat er geen reden is om een procedure tegen de Nederlandse regering wegens niet-mededeling in te leiden. Zij dankt het geachte parlementslid omdat hij haar aandacht op dit bijzondere punt heeft gevestigd en zal erop toezien dat het bepaalde in de richtlijn over omgevingslawaai door de lidstaten op alle onder het toepassingsgebied daarvan vallende infrastructuur en agglomeraties wordt toegepast.

(1) PB L 189 van 18.7.2002, blz. 12.

(2) PB L 189 van 18.7.2002.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/665

(2004/C 84 E/0750)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0727/04

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(11 maart 2004)

Betreft: Informatie over toekennen van een beloning aan de regio Lazio

De communautaire verordening voor het gebruik van de structuurfondsen (art. 7, lid 5 van verordening (EG) nr. 1260/1999 (1)) bepaalt dat een quota van 4 % van het totaal van de middelen van het communautaire steunkader 2000-2006 is gereserveerd en halverwege de periode wordt uitgekeerd op basis van de performance — efficiency, juist management en financiële competentie — aan regionale en nationale instanties die geld uit de fondsen ontvangen.

Deze vorm van beloning die in Italië „premietoekenning” wordt genoemd en die vergezeld gaat van extra geld van het Ministerie van Financiën, is onlangs toegekend aan de regio Lazio wegens de uitstekende resultaten die zijn behaald bij Docup doelstelling 2, waarbij 314 miljoen euro in de regio is gestoken, waarvan 290 afkomstig was van de Europese fondsen en 1 527 projecten zijn gefinancierd tot een bedrag van 403,8 miljoen euro. Vijf industriegebieden en drie productiegebieden werden aangemerkt als excellent (bron: www.tesoro.it).

Kan de Commissie meedelen:

1. hoeveel geld de EU heeft toegekend aan de regio Lazio overeenkomstig artikel 7, lid 5 van genoemde verordening;

2. welke andere Italiaanse en Europese regio's deze erkenning hebben ontvangen en hoeveel geld zij hebben gekregen?

3. Wordt een verantwoording afgelegd voor de toekenning van de 4 % aan de diverse Europese besturen die in de prijzen zijn gevallen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(20 april 2004)

Verordening (EC) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen (2) bepaalt dat de Commissie de prestatiereserve op voorstel van de lidstaat uiterlijk op 31 maart 2004 toewijst.

Op 23 maart 2004 nam de Commissie een besluit inzake de toewijzingen van de prestatiereserve (3). De regio Lazio ontving 16118352 Euro. Alle Italiaanse en de meeste EU regio's ontvingen toewijzingen van de prestatiereserve. In totaal ontvingen meer dan 90 % van de programma's in het kader van de Structuurfondsen een toewijzing. De exacte bedragen zijn vermeld in de tekst van het besluit.

Een verslag over de werking van de prestatiereserve wordt momenteel voorbereid en zal met de lidstaten worden besproken binnen het Comité voor de ontwikkeling en de omschakeling van de regio's. Dit verslag zal in mei beschikbaar zijn.

(1) PB L 161 van 26.6.1999, blz. 1.

(2) PB L 161 van 26.6.1999.

(3) C(2004) 883 def.