SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3781/02

van Jan Mulder (ELDR) aan de Commissie

(6 januari 2003)

Betreft: Erecode voor voedselimporterende multinationals

De Europese Unie kent andere maatstaven t.a.v. de productie van voedsel dan landen elders in de wereld. Zo zijn er andere milieunormen, dierenwelzijnsnormen en voedselveiligheidsnormen. Diermeel is bijvoorbeeld als ingrediënt van veevoer verboden. Door deze maatregelen bevinden Europese landbouwers zich doorgaans in een nadelige positie bij vrije concurrentie met boeren elders in de wereld.

Onder de huidige WTO-regels kan de import van voedsel, dus niet alleen van grondstoffen, beperkt worden als er duidelijke gevaren zijn voor de volksgezondheid dan wel de diergezondheid.

Een mogelijkheid om het probleem van het concurrentienadeel te verhelpen zou zijn om met bedrijven die voedsel importeren te onderhandelen over een erecode waarin ze zich verplichten slechts die producten te importeren die volgens productiemethoden zijn voortgebracht die gelijkwaardig zijn aan die van de Europese Unie.

1. Welke mogelijkheden ziet de Commissie voor het ontwikkelen van een dergelijke erecode?

2. Welke andere mogelijkheden ziet de Commissie om op korte termijn, d.w.z. vóór het afronden van de WTO-onderhandelingen, maatregelen te treffen die het concurrentienadeel van Europese landbouwers verminderen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(18 februari 2003)

Levensmiddelen en diervoeders die in de Gemeenschap worden geïmporteerd om er op de markt te worden gebracht, moeten beantwoorden aan de geldende voorschiften van het Gemeenschapsrecht of aan voorwaarden die door de Gemeenschap als minstens equivalent zijn erkend. We beschikken dus reeds over een belangrijk kader van wetgeving en controles om de veiligheid van geïmporteerde levensmiddelen en diervoeders, en in het bijzonder van producten van dierlijke oorsprong, te garanderen. Deze wetgeving en controles zijn in belangrijke mate geactualiseerd en versterkt door de maatregelen die zijn aangekondigd in het witboek van de Commissie over voedselveiligheid(1) van januari 2000.

In navolging van het witboek zijn reeds een aantal belangrijke wetgevingsinitiatieven goedgekeurd. Zo bijvoorbeeld Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden(2), Verordening (EG) nr. 999/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 houdende vaststelling van voorschriften inzake preventie, bestrijding en uitroeiing van bepaalde overdraagbare spongiforme encefalopathieën(3), en Verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten(4). Andere belangrijke voorstellen voor verordeningen inzake levensmiddelenhygiëne en zoönoses worden momenteel nog besproken in de Raad en het Parlement en binnenkort worden ook voorstellen ingediend inzake controles op levensmiddelen en diervoeders.

Deze wetgeving omvat belangrijke bepalingen die ervoor moeten zorgen dat geïmporteerde producten een niveau van veiligheid bieden dat equivalent is met dat wat producten bieden die binnen de Unie zijn geproduceerd. Wanneer de Commissie er zeker van is dat deze bepalingen niet worden nageleefd, worden de nodige maatregelen getroffen, indien nodig zelfs een beperking of een verbod op de betrokken levensmiddelen of diervoeders. De Commissie is dan ook niet de mening toegedaan dat de voedselveiligheid van ingevoerde producten minder groot is dan binnen de Gemeenschap.

De wetgeving is eveneens verenigbaar met de internationale verplichtingen van de Gemeenschap, en onder meer met haar verplichtingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO). Dit internationale kader zorgt ervoor dat de belangen van de exporteurs van levensmiddelen uit de Gemeenschap beschermd zijn tegen maatregelen die buitensporig of discriminerend zijn of niet op wetenschappelijke bewijzen steunen. Op bepaalde gebieden, zoals bijvoorbeeld inzake het dierenwelzijn, zijn de bepalingen op internationaal niveau ook in het kader van de Wereldhandelsorganisatie evenwel niet ver ontwikkeld. De Commissie blijft pleiten voor een betere erkenning van het dierenwelzijn als een rechtmatige bekommernis. De recente mededeling(5) van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de wetgeving inzake het welzijn van landbouwhuisdieren in derde landen en de gevolgen voor de EU biedt een volledig overzicht van deze inspanningen.

De Commissie heeft geen onderhandelingen over een erecode gepland met de bedrijven die levensmiddelen importeren. De bepalingen inzake de voedselveiligheid moeten bindend en afdwingbaar zijn. Dat zou niet het geval zijn bij een erecode, die niet wettelijk bindend is. De Commissie stimuleert evenwel dergelijke codes die tussen de betrokken partijen worden gesloten, aangezien die buiten het wettelijk kader zowel voor de producenten als voor de consumenten bijkomende waarborgen kunnen bieden.

De concurrentiepositie van Europese landbouwers in verhouding tot derde landen moet worden gezien in de context van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het langetermijnperspectief voor duurzame landbouw enerzijds en de lopende debatten in de ontwikkelingsronde van Doha anderzijds. In beide gevallen is het de bedoeling een meer concurrerend en duurzamer systeem voor de Europese landbouw te creëren, de landbouwgemeenschap financiële steun te verlenen die los staat van de productie, alsook andere steun die strookt met de WTO-regels, en de consumenten volledige informatie te verstrekken.

(1) COM(1999) 719 def.

(2) PB L 31 van 1.2.2002.

(3) PB L 147 van 31.5.2001.

(4) PB L 273 van 10.10.2002.

(5) COM(2002) 626 def.