SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2010/01

van Nelly Maes (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 juli 2001)

Betreft: Controle op Belgische visa

In het kader van de derde pijler van de Europese Unie (justitie en binnenlandse zaken) verdient het onoordeelkundig verstrekken van Belgische visa de nodige aandacht, vooral omdat een tijdelijke verblijfstitel voor de Belgische federatie meteen toegang geeft tot alle Schengenlanden. Dergelijke verblijfstitels zijn goud waard voor criminelen en maken de migratiesector enorm corruptiegevoelig.

In antwoord op twee vragen aan de Raad hierover (E-0621/01 en E-0622/01(1)) liet de Raad op 30 mei weten dat als gevolg van de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, visa, asiel en immigratie onder de communautaire bevoegdheid vallen uit hoofde van titel IV VEG. Het is derhalve aan de Commissie om, als hoedster van de Verdragen, na te gaan of de lidstaten hun verplichtingen met betrekking tot dergelijke aangelegenheden nakomen.

Het afgelopen jaar verstrekte België ongeveer 9 500 visa aan Marokkaanse aanvragers; ongeveer 88 % van deze visa (zowel kort- als langetermijn) werden door de Dienst Vreemdelingenzaken in België verstrekt ondanks een negatief advies van de consulaire diensten in Marokko. Dit negatief advies, omwille van het niet beantwoorden aan de criteria, wordt dus systematisch genegeerd.

Sommige aanvragers zeggen openlijk dat het niet in hun bedoeling ligt om naar België maar wel naar een ander Schengenland af te reizen, waar het afleveren van visa strikter wordt afgehandeld. Dit resulteert in een negatief advies dat aan de Dienst Vreemdelingenzaken wordt gestuurd. Deze sturen steevast een bericht terug dat de visa toch dienen verstrekt te worden aan de aanvrager. Gevreesd kan worden dat meer en meer mensensmokkelaars via Marokko zullen proberen om in de EU binnen te komen.

Dit zal het effect van acties van de EU, om lucratieve mensensmokkelroutes te ontmantelen, tenietdoen.

Heeft de Commissie - gezien de hiervoor aangehaalde feiten - bij de Belgische federatie aangedrongen op essentiële preventiemaatregelen in haar visabeleid, zoals een rotatiesysteem voor gevoelige functies, een dubbele controle en de screening van ambtenaren?

Zo ja, wanneer heeft de Commissie dit verzoek gericht aan de Belgische federatie?

Zo neen, waarom heeft de Commissie nog niet aangedrongen op essentiële preventiemaatregelen in het visabeleid van de Belgische federatie, gezien het belang ervan voor de derde pijler van de Europese Unie (justitie en binnenlandse zaken) en het beleid van de Schengenlanden?

Zal de Commissie alsnog aandringen op dergelijke maatregelen?

(1) PB C 261 E van 18.9.2001, blz. 163.

Gecombineerd Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2009/01 en E-2010/01

(6 september 2001)

De procedures en de voorwaarden voor de afgifte van visa voor kort verblijf zijn vastgelegd in een instrument van het Schengenacquis, dat in het kader van de Unie is opgenomen, en wel de Gemeenschappelijke visuminstructie(1). De visa voor verblijf van langere duur blijven tot de bevoegdheid van de lidstaten behoren en vallen dus niet onder de Gemeenschappelijke visuminstructie.

In de Gemeenschappelijke visuminstructie worden de criteria vermeld aan de hand waarvan kan worden vastgesteld welke lidstaat bevoegd is een aanvraag om een visum voor kort verblijf in behandeling te nemen. Het eerste criterium is het enige of het hoofdreisdoel. Indien het hoofdreisdoel niet kan worden bepaald, is de lidstaat van eerste binnenkomst bevoegd.

De Gemeenschappelijke visuminstructie bevat een aantal voor de hoofden van de posten bestemde criteria inzake de organisatie van de visadiensten, ook al valt deze organisatie onder de bevoegdheid van de lidstaten: op het personeel mag ter plaatse geen druk worden uitgeoefend en door regelmatige postenruil van ambtenaren moet worden vermeden dat gewoonten worden gecreëerd.

Wat de betrekkingen tussen de consulaten en de centrale diensten betreft, moet elke lidstaat de maatregelen op het gebied van organisatie, beheer en controles treffen die hij nodig acht.

De door het geachte parlementslid genoemde feiten zijn de Commissie niet bekend. Zij zal de Belgische autoriteiten om aanvullende inlichtingen verzoeken.

(1) PB L 239 van 22.9.2000.