NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/423

(2004/C 88 E/0430)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2621/03

van Piia-Noora Kauppi (PPE-DE) aan de Commissie

(2 september 2003)

Betreft: Verbetering veiligheid consument door aanvullende markering op basis van particuliere certificering

De Europese Commissie heeft onlangs haar voorstel ingediend tot herziening van de „nieuwe aanpak”. In dit verband worden door haar ook aanvullende maatregelen genomen om het gebruik van de EG-markering te bevorderen.

De EG-markering wordt door de producent zelf op het product aangebracht om te verklaren dat het in overeenstemming is met de desbetreffende EU-richtlijnen. Teneinde de consument te beschermen tegen gebrekkige of zelfs gevaarlijke producten moet dit systeem van „self-declaration” gebaseerd zijn op een toereikend markttoezicht in de lidstaten. Op grond van verschillende discussies over dit onderwerp heb ik de indruk dat een gelijk niveau van markttoezicht op dit moment in een steeds groter wordende Europese Unie niet gewaarborgd kan worden.

Is de Commissie gezien de huidige situatie bereid het gebruik te bevorderen van geaccepteerde particuliere certificeringsmerken, die door een onafhankelijke derde partij na een reeks van proeven en productie-controles worden afgegeven met de verklaring dat het product goed werkt en veilig kan worden gebruikt?

Zo ja, waarom is dat dan niet terug te vinden in de herziene versie van de „nieuwe aanpak”, waar de vereisten voor aanvullende markering op basis van particuliere certificering nog verder worden opgeschroefd? In veel gevallen krijgen Europese particuliere certificeringsinstanties niet de bevoegdheid om hun markeringswerkzaamheden uit te voeren, terwijl juist het ontbreken van markttoezicht schreeuwt om onafhankelijke deskundigheid ter waarborging van de veiligheid van de consument.

Is de Commissie zich bewust van het feit dat haar huidige aanpak zal leiden tot aanzienlijke discriminatie van Europese particuliere certificeringsinstanties, omdat concurrenten uit de VS (bijvoorbeeld UL) of andere niet-Europese landen wel de mogelijkheid behouden om hun certificeringsmerken aan te brengen op producten voor de Europese markt?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(7 oktober 2003)

De CE-markering symboliseert de overeenstemming van een product met de toepasselijke geharmoniseerde voorschriften die in de relevante nieuwe-aanpakrichtlijnen (1) zijn opgenomen en waaraan de fabrikant moet voldoen. Door de markering aan te brengen verklaart de fabrikant dat het product voldoet aan alle toepasselijke bepalingen van de Gemeenschapswetgeving en dat de vereiste overeenstemmingsbeoordelingsprocedures zijn uitgevoerd. De CE-markering is verplicht en moet worden aangebracht voordat een eraan onderworpen product in de handel wordt gebracht en in gebruik wordt genomen, behalve indien in specifieke richtlijnen anders wordt bepaald. Omgekeerd mag op een product niet de CE-markering worden aangebracht tenzij dat product onder een richtlijn valt die voorziet in de aanbrenging van de CE-markering. Na de uitgebreide raadplegingsprocedure voorafgaand aan de publicatie van de mededeling is de Commissie tot de bevinding gekomen dat het hard nodig is om te zorgen voor een beter en duidelijker begrip van de CE-markering en duidelijk te maken welke plaats deze inneemt ten opzichte van vrijwillige productmarkeringen.

Volgens de „globale aanpak ten aanzien van certificatie en keuring” (2) werden specifieke modules opgesteld voor de verschillende fasen van de overeenstemmingsbeoordelingsprocedures. Met uitzondering van module A, waarvoor een verklaring van de fabrikant vereist is, voorzien alle modules in de verplichte betrokkenheid van een onafhankelijke derde instantie (de zogenaamde „aangemelde instantie”) tijdens een of alle fasen van de overeenstemmingsbeoordeling. De antwoorden die tijdens het bovenvermelde raadplegingsproces werden ontvangen, hebben de efficiëntie bevestigd van dit specifieke systeem van controle vóór het in de handel brengen, dat gericht is op flexibiliteit voor de fabrikanten en veiligheid voor de gebruikers en consumenten van de desbetreffende producten.

De Commissie is altijd van oordeel geweest dat een effectief markttoezicht een essentieel instrument is voor de handhaving van de nieuwe-aanpakrichtlijnen en heeft bij talrijke gelegenheden het belang onderstreept van een efficiënt en coherent systeem voor markttoezicht in de gehele Unie. Het juiste evenwicht tussen controle vóór het in de handel brengen (overeenstemmingsbeoordelingsprocedures) en controle na het in de handel brengen (markttoezicht) hangt af van de specifieke kenmerken van de verschillende productsectoren. Het moet echter worden beklemtoond dat, zoals duidelijk is gebleken uit ervaring buiten de Unie, markttoezicht onafhankelijk is van het toegepaste overeenstemmingsbeoordelingssysteem en evengoed noodzakelijk is in systemen die voorzien in algemene verplichte certificatie door derden.

De nieuwe-aanpakrichtlijnen en de richtlijn inzake algemene productveiligheid (3) verplichten de lidstaten specifiek alle nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat producten alleen in de handel mogen worden gebracht en in gebruik mogen worden genomen indien zij de veiligheid en de gezondheid van personen of andere onder de toepasselijke richtlijnen vallende belangen niet in gevaar brengen, wanneer zij correct worden vervaardigd, geïnstalleerd en onderhouden, en gebruikt overeenkomstig het doel waarvoor ze zijn bestemd. Dit houdt voor de lidstaten de verplichting in om markttoezicht te organiseren en uit te oefenen op een wijze die effectief en voldoende uitgebreid is om producten op te sporen die niet aan de eisen voldoen. De Commissie heeft op dit gebied een grote activiteit aan de dag gelegd om de lidstaten aan te moedigen de administratieve samenwerking tussen hun nationale autoriteiten voor markttoezicht te versterken en hun niveaus van handhaving op elkaar af te stemmen, om initiatieven ter vergroting van de efficiëntie van procedures voor informatie-uitwisseling te ondersteunen, en om projecten inzake grensoverschrijdend markttoezicht op te zetten waaraan zowel de lidstaten als de kandidaat-lidstaten deelnemen.

Met betrekking tot het verband tussen de CE-markering en aanvullende vrijwillige markeringen is de Commissie nog steeds van oordeel dat de laatstgenoemde op een product mogen worden aangebracht op voorwaarde dat ze een andere functie vervullen dan die van de CE-markering, geen verwarring veroorzaken wat de betekenis of de vorm van de CE-markering betreft, en de leesbaarheid en de zichtbaarheid van de CE-markering niet verminderen. De CE-markering is geen commercieel kwaliteitsmerk voor de consument, maar een administratief merk dat bedoeld is voor de nationale autoriteiten voor markttoezicht. Het is ontworpen als „Europees paspoort” voor producten die in overeenstemming zijn met alle geharmoniseerde voorschriften van de toepasselijke nieuwe-aanpakrichtlijn(en), teneinde het vrije verkeer ervan in de Europese Economische Ruimte (EER) en daarbuiten (waar de CE-markering wordt erkend) te waarborgen. De Commissie heeft geen weet van gevallen in het verleden waarbij particuliere certificeringsinstanties het recht werd geweigerd hun merken aan te brengen.

Met betrekking tot particuliere vrijwillige certificeringsmerken die naast de CE-markering kunnen worden geaccepteerd zoals hierboven wordt aangegeven, is de Commissie steeds van oordeel geweest dat het in principe aan de markten moet worden overgelaten om te bepalen of er behoefte is aan dergelijke merken. De Commissie ziet noch een voldoende rechtsgrond, noch een specifieke behoefte om „het gebruik te bevorderen” van vrijwillige merken. Het bestaan van een breed scala aan nationale particuliere certificeringsmerken lijkt er duidelijk op te wijzen dat certificeringsdiensten goed hebben ingespeeld op de respectieve marktbehoeften in dit verband. De Commissie overweegt op dit ogenblik in het kader van haar internemarktstrategie een studie betreffende particuliere vrijwillige markering op te zetten.

(1) Richtlijn 89/686/EEG van de Raad van 21 december 1989 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende persoonlijke beschermingsmiddelen, PB L 399 van 30.12.1989. Richtlijn 90/384/EEG van de Raad van 20 juni 1990 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake niet-automatische weegwerktuigen, PB L 189 van 20.7.1990. Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen, PB L 169 van 12.7.1993. Richtlijn 96/48/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de interoperabiliteit van het Trans-Europees hoge-snelheidsspoorwegsysteem, PB L 235 van 17.9.1996. Richtlijn 98/79/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 1998 betreffende medische hulpmiddelen voor in-vitrodiagnostiek, PB L 331 van 7.12.1998.

(2) Resolutie van de Raad van 21 december 1989 betreffende een globale aanpak op het gebied van de conformiteitsbeoordeling, PB C 10 van 16.1.1990.

(3) Richtlijn 2001/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 december 2001 inzake algemene productveiligheid, PB L 11 van 15.1.2002.