NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/539

(2004/C 88 E/0551)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0815/04

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(15 maart 2004)

Betreft: Opsluiting van grote aantallen Eritrese evangelische christenen

Is het de Commissie bekend dat in Eritrea evangelische christenen worden vervolgd? Tijdens een recent optreden van de autoriteiten werden 51 evangelische christenen gearresteerd, wat het totaal brengt op ongeveer 347 wegens hun geloofsovertuiging gearresteerde en gevangengenomen burgers op negen verschillende plaatsen in Eritrea.

In Eritrea worden enkel het orthodoxe, het katholieke, het evangelisch-lutherse geloof en de islam erkend als officiële religies, alle andere zijn „illegaal”. Bijgevolg werden sinds mei 2002 alle Eritrese evangelische kerken gedwongen te sluiten en openbare en particuliere godsdienstige bijeenkomsten werden verboden. Volgens het standpunt van de Europese Unie is de vrijheid om vreedzaam zijn/haar geloof uit te oefenen zonder vervolging een fundamenteel en universeel mensenrecht. Het is duidelijk dat de Eritrese regering deze mensenrechten ernstig schendt.

Welke maatregelen overweegt de Commissie te nemen om te zorgen voor de vrijlating van alle 347 Eritrese gelovigen? Welke maatregelen overweegt de Commissie bovendien te nemen om een grotere tolerantie te creëren ten opzichte van andere religies en om het verbod op alle zogenaamde onofficiële religies op te heffen?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(22 april 2004)

De Commissie is er zich van bewust dat in Eritrea mensen worden vervolgd omwille van hun godsdienstige overtuiging. Zij herinnert eraan dat de vrijheid van godsdienst in de Eritrese grondwet wordt gegarandeerd. In de praktijk wordt dit recht door de overheid evenwel beperkt. Slechts de vier door de overheid toegelaten religieuze groeperingen in het land -orthodoxe christenen, moslims, katholieken en leden van de evangelische kerk van Eritrea (die aangesloten is bij de Lutherse Wereldfederatie) — mogen vrij bijeenkomen.

In mei 2002 vaardigde de minister van informatie een decreet uit dat de registratie van alle religieuze groeperingen verplicht stelt; dit geldt evenwel niet voor de vier toegelaten groeperingen. Andere groeperingen werden gewaarschuwd dat zij, tot hun aanvragen om registratie waren goedgekeurd, geen religieuze activiteiten of diensten mochten organiseren. Tot dusverre bleven deze goedkeuringen uit.

Volgens verschillende rapporten die door de Commissie werden ontvangen, werden de vervolgingen vanaf dat ogenblik hardnekkiger. Leden van niet-toegelaten protestantse religieuze groeperingen die ter plaatse gezamenlijk als „Pentes” worden aangeduid, hervormingsbewegingen die zich van de Koptische kerk hebben afgescheiden of die binnen de Koptische kerk actief zijn, Jehova's getuigen en aanhangers van het Baha'i-geloof zijn door de overheid geïntimideerd, gearresteerd en vastgehouden. In de rapporten is vermeld dat de politie aangehouden personen soms fysiek mishandelt en dat sommigen, als voorwaarde voor hun vrijlating, verklaringen moesten ondertekenen waarin ze afstand deden van hun geloof of er mee instemden dit geloof niet te belijden. Naar verluidt waren honderden mensen bij dergelijke praktijken betrokken.

De overheid schijnt het vooral gemunt te hebben op Jehova's getuigen, omdat deze weigeren hun militaire dienstplicht te vervullen. Velen kregen geen toegang tot door de overheid gefinancierde huisvesting of werden uit de desbetreffende woningen gezet, kregen geen paspoorten of uitreisvisa. Sommigen werd zelfs een identiteitskaart geweigerd, of hun kaart werd ingetrokken. Aan het eind van 2003 waren naar verluidt ongeveer 11 aanhangers van Jehova's getuigen nog in hechtenis zonder in staat van beschuldiging te zijn gesteld. De militaire dienst is verplicht in Eritrea voor alle mannelijke onderdanen tussen 18 en 45 en alle vrouwelijke onderdanen tussen 18 en 28. De overheid voorziet niet in alternatieve niet-militaire dienst.

De Commissie is het ermee eens dat er sprake is van een schending van fundamentele mensenrechten en volgt, samen met de lidstaten, de ontwikkelingen op de voet. De kwestie zal ter sprake worden gebracht in het kader van de politieke dialoog waarin is voorzien bij artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou. Deze dialoog werd opnieuw op gang gebracht in 2003 nadat hij een tijdlang was opgeschort tengevolge van maatregelen tegen de politieke oppositie en de media aan het eind van 2001. Gedurende een eerste fase was het moeilijk om gevoelige politieke kwesties ter sprake te brengen. Weldra wordt evenwel een tweede fase ingeleid. De Europese Unie kreeg de verzekering dat het mogelijk zal zijn om civiele, politieke, religieuze, economische, sociale en culturele rechten ter sprake te brengen.