SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1464/98 van Nel van Dijk (V) aan de Commissie (7 mei 1998)

Betreft: Centraal Planbureau neemt lagere Nederlandse EU-afdracht mee in doorrekening verkiezingsprogramma's

Heeft de Commissie kennis genomen van het rapport Keuzes in kaart - economische effecten van vijf verkiezingsprogramma's van het Nederlandse Centraal Planbureau, met name van de paragraaf Korting op EU-afdrachten in bijlage 6?

Is bij het ontbreken van overeenstemming in de Raad over nieuwe financiële vooruitzichten - bijvoorbeeld door een Nederlands veto - een verlenging van de vigerende financiële vooruitzichten "gebonden aan unanimiteit¨, zoals het CPB schrijft?

Hoe verhoudt zich deze opvatting van het CPB tot de besluitvormingsprocedure beschreven in paragraaf 25 van het Interinstitutioneel Akkoord (IIA) van 29 oktober 1993 over de financiële vooruitzichten? Klopt het dat "wat betreft de Raad is vastgelegd in het IIA dat deze een verlenging met gekwalificeerde meerderheid van stemmen kan tegenhouden. De lidstaten zijn echter overeengekomen dat er in de praktijk een gekwalificeerde meerderheid voor verlenging dient te bestaan...¨ ((Nota naar aanleiding van het verslag betreffende de goedkeuring van het op 31 oktober 1994 tot stand gekomen Besluit betreffende het stelsel van eigen middelen van de EG, Tweede Kamer, 1995-1996, 24127, nr. 5, blz. 15. )).

Kan de Commissie een schatting geven van de Nederlandse EU-afdrachten in het jaar 2002, op basis van de veronderstellingen dat de huidige financiële vooruitzichten worden verlengd, het huidige Eigen-Middelenbesluit nog geldt en de beschikbare financiële ruimte maximaal wordt benut?

Is bij opzegging van de financiële vooruitzichten de "maximale-stijgingspercentageprocedure¨ uit artikel 203, lid 9 van het EG-Verdrag van toepassing?

Hoe vaak en wanneer hebben het Europees Parlement en de Raad reeds gebruik gemaakt van de bepaling in artikel 203, lid 9, vijfde alinea, welke verhoging van het "maximale stijgingspercentage¨ toestaat?

Kan één enkele lidstaat een dergelijke verhoging vetoën?

Klopt, in het licht van de antwoorden op bovenstaande vragen, de stelling in het Ten Geleide van het CPB-rapport dat "voor ombuigingen op de EU-afdrachten een bovengrens (is) gehanteerd die overeenkomt met wat Nederland zo nodig af kan dwingen door blokkering van de besluitvorming over nieuwe financiële perspectieven voor de EU¨?

Is de schets van de Europese besluitvorming in het CPB-rapport voor verbetering vatbaar?

Staan de bestaande financiële vooruitzichten, indien zij verlengd worden, in het jaar 2002 hogere uitgaven toe dan het voorstel voor de nieuwe financiële vooruitzichten 2000-2006 dat de Commissie onlangs heeft gepresenteerd?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie (5 juni 1998)

De Commissie is zich bewust van het bestaan van het door het geachte Parlementslid genoemde verslag.

Punt 25 van het Interinstitutioneel Akkoord van 29 oktober 1993 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure ((PB C 331 van 7.12.1993. )) luidt als volgt:

"Bij ontbreken van een nieuw Akkoord, en behoudens uitdrukkelijke verbreking ervan door een van de partijen bij de in artikel 203, lid 9, vijfde alinea, van het Verdrag bedoelde meerderheid, worden de maxima voor het laatste door de bestaande financiële vooruitzichten bestreken jaar overeenkomstig punt 9 van dit Akkoord aangepast door vermenigvuldiging van deze bedragen met een gemiddelde toename in de voorafgaande periode, en wel met inachtneming van het maximum van de eigen middelen¨.

Bij de sluiting van het Akkoord heeft de Raad verklaard dat overeengekomen is dat de duur van de bij het Interinstitutioneel Akkoord gevoegde financiële vooruitzichten beperkt is tot de periode 1993-1999 en dat hij hiermee in het in punt 25 bedoelde geval naar behoren zal rekening houden.

Voorts zal hij bij de in artikel 203 van het EG-Verdrag bedoelde meerderheid beslissen of het al dan niet wenselijk is de geldigheidsduur van de financiële vooruitzichten met nog een jaar te verlengen en wel met inachtneming van het maximum van de eigen middelen. Indien de vereiste meerderheid niet wordt bereikt zal hij daaruit afleiden dat de voorwaarden voor verbreking die in het desbetreffende punt worden vereist, niet zijn vervuld.

De toepassing van het bepaalde in punt 25 van het Akkoord zou leiden tot hogere maximale uitgaven dan die welke door de Commissie worden voorgesteld (5% tegen 2002 voor het totale maximum aan kredieten voor vastleggingen). In de veronderstelling dat deze maxima volledig worden benut, zou de bijdrage van de lidstaten aan de Gemeenschapsbegroting nagenoeg in dezelfde mate worden verhoogd.

Bij ontbreken van een Interinstitutioneel Akkoord en van financiële vooruitzichten is de in artikel 203, lid 9, van het EG-Verdrag bedoelde procedure inzake de maximale stijgingspercentages van de niet-verplichte uitgaven van toepassing. In dit artikel zijn ook de regels vastgesteld in verband met de gekwalificeerde meerderheid voor deze procedure.

Overeenkomstig de Interinstitutionele Akkoorden komen de twee takken van de begrotingsautoriteit sedert 1988 overeen om voor de door de financiële vooruitzichten bestreken begrotingsjaren de maximale stijgingspercentages van de niet-verplichte uitgaven te aanvaarden die voortvloeien uit de begrotingen welke binnen de grenzen van de in de financiële vooruitzichten bepaalde maximum zijn opgesteld. Vóór 1988 werden het normale verloop van de begrotingsprocedure en de goedkeuring van de begroting binnen de vastgestelde termijnen herhaaldelijk (1980, 1982, 1986, 1987) belemmerd door meningsverschillen bij de tenuitvoerlegging van de bepalingen betreffende het maximale stijgingspercentage.

Wat de andere elementen van de vraag van het geachte Parlementslid betreft, is het niet aan de Commissie een oordeel te geven over de wijze waarop een lidstaat (of een van zijn organen) de ingediende voorstellen wenst te behandelen.