SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0238/97 van Gianni Tamino (V) aan de Commissie (7 februari 1997)

Betreft: Controle van de aalscholverpopulatie in de strandmeren van Oristano (Italië)

De wetlands in de regio Oristano zijn economisch gezien uiterst belangrijk en worden als natuurgebied van internationaal belang beschouwd. Zij zijn opgenomen in de overeenkomst van Ramsar vanwege de massale aanwezigheid van vogelsoorten gedurende diverse maanden van het jaar; het betreft met name zo'n 16.000 aalscholvers (telling van het IVRAM van 1995). In deze strandmeren zorgen talrijke uiterst schadelijke publieke werken (waarvan sommige door de EU worden gefinancierd), de omvangrijke lozingen van niet-gezuiverd rioolwater en de chemische produkten die afkomstig zijn van de landbouw en die via vadoos water worden aangevoerd, voor verstoring van het natuurlijke evenwicht en tot ernstige aantasting van de visbestanden.

De vissers klagen dat zij jaarlijks voor diverse miljarden lires schade lijden en geven daarvan de schuld aan de aalscholverpopulatie. De Regio Sardinië heeft onder druk van de vissers en van plaatselijke overheden deze stelling overgenomen en een decreet uitgevaardigd op grond waarvan het afschieten van aalscholvers is toegestaan; zo zijn in 1995 reeds 4000 à 5000 exemplaren onder "toezicht¨ van het INFS (Istituto Nazionale Fauna Selvatica) en van de Boswacht gedood; in 1996 werden "slechts¨ 600 aalscholvers afgeschoten. Op grond van deze regionale decreten mag gedurende het jachtseizoen in alle strandmeren van de regio Oristano, ook in die waar beschermde soorten voorkomen, op aalscholvers worden geschoten, waardoor ook de trekvogelstand in gevaar kan komen. Overigens dienen ook de aalscholvers in de Sardijnse strandmeren als trekvogels te worden beschouwd.

Denkt de Commissie niet dat het doeltreffender zou zijn de milieuschade waaraan de strandmeren bij Oristano blootstaan in te dammen door het gebied beschermd te verklaren, de bouwactiviteiten te beperken, de verontreinigende lozingen te zuiveren, enz.?

Acht zij het afschieten van zoveel exemplaren van een trekvogelsoort niet in strijd met de Europese richtlijnen inzake het behoud van de vogelstand (richtlijnen 79/409/EEG ((PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1. )) en 91/244/EEG ((PB L 115 van 8.5.1991, blz. 41. )) en successieve wijzigingen) en het behoud van de wetlands?

Aanvullend antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (30 mei 1997)

In aanvulling op haar antwoord van 28 februari 1997 ((PB C 138 van 5.5.1997. )) kan de Commissie nu de volgende informatie verstrekken.

Volgens informatie van de Italiaanse overheid waren de maatregelen in de provincie Oristano vooral bedoeld om de schade aan de lokale visbestanden te beperken. Dit moest bereikt worden via het verstoren en in beperkte mate afschieten van vogels. De autoriteiten hebben de Commissie laten weten dat het aantal gedode aalscholvers in het seizoen 1995/1996 beperkt is gebleven tot 518 vogels. Deze afwijking op grond van artikel 9 van Richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand zal door de Commissie volgens de normale procedure worden onderzocht, na ontvangst van de jaarverslagen van de betrokken lidstaten.

Verder verleent de Commissie sinds 1995 financiële steun aan een Life-Nature-project in het Cabras-wetlandgebied in de provincie Oristano. Dit gebied is krachtens Richtlijn 79/409 inzake het behoud van de vogelstand als speciale beschermingszone geclassificeerd. Het Life-Nature-project is gericht op een reeks bedreigingen van dit wetland en vogels die er voorkomen. Een van de doelstellingen is de evaluatie van specifieke controlemaatregelen voor aalscholverpopulaties in overeenstemming met de beschermingsvoorschriften. Dit Life-Nature-project, waarbij zowel natuurbeschermers als vissers betrokken zijn, zou als model kunnen dienen voor het beheer van andere wetlands in de provincie Oristano.