SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0195/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(31 januari 2003)

Betreft: Sterke Nederlandse afhankelijkheid van toegang tot ziekenhuizen in buurlanden als gevolg van tekortschietende binnenlandse voorzieningen

1. Is het de Commissie bekend dat de sterke inkrimping van het aantal ziekenhuisbedden en de sluiting van volledige ziekenhuizen als gevolg van jarenlange bezuinigingen op de gezondheidszorg in Nederland in dat land permanente wachtlijsten hebben opgeleverd voor patiënten die in het ziekenhuis moeten worden opgenomen?

2. Is het de Commissie tevens bekend dat vanuit Nederland een deel van de oplossing van dit tekort wordt gezocht in het medegebruik van voorzieningen in de buurlanden, waar ziekenhuisbedden en behandelende artsen minder schaars zijn?

3. Heeft de Commissie vernomen dat het ziekenhuis van de Belgische stad Genk op grond van een contract met een Nederlandse ziektekostenverzekeraar inmiddels meer dan 6 000 Nederlandse patiënten heeft behandeld op voet van gelijkheid met Belgische verzekerden, maar dat dit ziekenhuis dit contract niet ongewijzigd wil voortzetten, nu blijkt dat daardoor voor Belgische patiënten wachtlijsten ontstaan en het bij de Nederlanders vooral gaat om gecompliceerde operaties waarvan de kosten veel hoger zijn dan was verwacht?

4. Is de Commissie het met mij eens dat het in dit soort gevallen niet meer gaat om de door de EU bevorderde keuzevrijheid van de individuele patiënt om op voet van gelijkheid behandeld te worden in een ziekenhuis van een andere lidstaat, maar om een toenemende afhankelijkheid van voorzieningen in buurlanden, die de keuzevrijheid van de patiënt ernstig bedreigt?

5. Acht de Commissie het aanvaardbaar dat een lidstaat de tekorten in de eigen gezondheidszorg structureel en duurzaam blijft afwentelen op een buurland dat de eigen gezondheidszorg beter heeft georganiseerd, in plaats van met de grootst mogelijk spoed eerst binnenlands de problemen op te lossen?

6. Wat draagt de Commissie bij om te bewerkstelligen dat in de lidstaten en eventueel de regio's daarbinnen een redelijk evenwicht ontstaat tussen de ziekenhuisvoorzieningen en de behoefte daaraan, zodat de mogelijkheid om gebruik te maken van voorzieningen in buurlanden weer uitsluitend gaat berusten op een keuzevrijheid die wordt bepaald door kwaliteit en nabije ligging, in plaats van op duurzame afhankelijkheid van de buren als gevolg van eigen falen?

Bron: Het Journaal Laat, TV-I Vlaanderen, 21 januari 2003

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(4 maart 2003)

De Commissie herinnert de geachte afgevaardigde eraan dat in het EG-Verdrag onderstreept wordt dat de verantwoordelijkheid voor de organisatie van de gezondheidszorg en de voorzieningen op dit gebied bij de lidstaten ligt. Volgens vaste jurisprudentie dienen de lidstaten bij de invulling van hun verantwoordelijkheden op dit gebied echter aan de wetgeving van de Gemeenschap te voldoen. De Commissie houdt nauwgezet in het oog hoe er in de Gemeenschap over de grenzen van de lidstaten heen gebruik wordt gemaakt van de diensten op het gebied van de gezondheidszorg. Op dit punt doen zich een aantal beleidsvraagstukken voor. Om over deze beleidsvraagstukken te kunnen discussiëren, heeft de Commissie de aanzet geven tot een denkproces op hoog niveau waarbij de ministers van volksgezondheid en andere belangrijke belanghebbenden betrokken zullen zijn. Doel van het denkproces is om vast te stellen op welke gebieden intensievere samenwerking op het niveau van de Unie voordelen zou kunnen hebben. Een aantal van de door de geachte afgevaardigde naar voren gebrachte punten zou in dit kader eventueel aan de orde kunnen worden gesteld.