SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2228/99

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(1 december 1999)

Betreft: Aanvaardbare inflatiecijfers

Is de Commissie het eens met Balassa-Samuelson dat de inflatiecijfers in de eurozonelanden van de Europese Unie op langere termijn verschillen te zien zullen geven afhankelijk van hun respectieve cijfers voor de groei van de productiviteit (en de relatieve cijfers voor de groei van de productiviteit in de sectoren verhandelbare en niet-verhandelbare producten)? Zo ja, kan de Commissie inschatten wat voor elke afzonderlijke lidstaat in de eurozone van de Europese Unie aanvaardbare inflatiecijfers zijn, indien de gemiddelde inflatie (a) 1 % per jaar en (b) 2 % per jaar zou zijn? Kan de Commissie verder inschatten wat bij dezelfde aannames aanvaardbare inflatiecijfers zouden zijn, indien Griekenland, Denemarken, Zweden en het Verenigd Koninkrijk tot de eurozone zouden gaan behoren?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(20 december 1999)

De ervaring met andere monetaire unies, zoals bijvoorbeeld de Verenigde Staten, laat zien dat inflatieverschillen tussen regio's in een monetaire unie gedurende een lange periode kunnen blijven bestaan, hoewel zij niet permanent of groot kunnen zijn. Uit ervaring blijkt tevens dat de huidige inflatieverschillen in de eurozone niet ongewoon hoog zijn.

Binnen de eurozone kan de inflatie schommelen over een langere periode, vooral omdat een vermindering van de bestaande verschillen in prijsniveaus binnen de lidstaten wordt verwacht. Een convergentie van de prijsniveaus zal naar verwachting worden bevorderd door een grotere marktintegratie, een grotere prijsdoorzichtigheid en een proces van werkelijke economische convergentie, dat wil zeggen een convergentie op het gebied van levensstandaard en productiviteitsniveau, welke het relatieve prijsniveau kunnen beïnvloeden via kanalen zoals het Balassa-Samuelson-effect. Naar alle waarschijnlijkheid zullen naast het Balassa-Samuelson-effect ook andere factoren een rol spelen bij het bevorderen of het afremmen van de prijsconvergentie.

Het is uiterst moeilijk om het verschil tussen duurzame inflatiecijfers binnen de eurozone kwantitatief in te schatten. Een aantal van de veronderstellingen die aan de basis liggen van het Balassa-Samuelson-model (bijvoorbeeld koopkrachtpariteit voor verhandelbare producten op lange termijn, het gelijkmaken van salarissen tussen sectoren binnen de landen; veronderstellingen met betrekking tot productietechnologieën) zullen in de praktijk niet noodzakelijk uitkomen. Het in het verleden opgemerkte verschil tussen productiviteitscijfers zal niet noodzakelijk blijven bestaan in de Economische en Monetaire Unie (EMU). Structurele veranderingen zoals liberalisering en deregulering kunnen de groei van de productiviteit beïnvloeden, vooral in de sectoren van de niet-verhandelbare goederen, en door technologische ontwikkelingen kunnen meer en meer diensten verhandelbaar worden, dat wil zeggen dat de grenzen tussen verhandelbare en niet-verhandelbare goederen worden verlegd, zoals ook de eenheidsmunt zelf kan doen.

Wegens deze redenen is het zeer moeilijk om de verschillen tussen duurzame inflatiecijfers in de EMU te voorspellen. De hypothetische vraag over hoe de andere potentiële leden van de EMU het zullen doen is misschien zelfs nog moeilijker te beantwoorden.

De inflatieverschillen zullen van zeer nabij worden gevolgd in het kader van het multilaterale toezicht en worden onderzocht tegen de achtergrond van de algemene economische situatie teneinde eventuele schadelijke verschillen in inflatie te voorkomen.