SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0404/01

van Johannes Blokland (EDD), Michiel van Hulten (PSE) en Albert Maat (PPE-DE) aan de Commissie

(15 februari 2001)

Betreft: Europese beschikking noodplan herstel kabeljauw Noordzee (14 februari 1 mei)

Is de Commissie zich ervan bewust, gezien het advies van de International council for the exploration of the sea, dat de voorgestelde maatregel niet leidt tot vermindering van de visserijdruk maar slechts tot een verplaatsing? Heeft de Commissie een inschatting gemaakt van de schade die aan visbestanden en ecosystemen berokkend zal worden in de gebieden die een grotere visserijdruk te verwerken krijgen? Zo ja, wat zal de schade zijn, zo nee, waarom niet?

Heeft de Commissie bij de keuze van het te sluiten gebied zich alleen gebaseerd op de gerapporteerde kabeljauwaanvoer van een aantal vissersvloten in 1999? Heeft de Commissie ook rekening gehouden met het feit dat zij met deze maatregel slechts een klein deel van de historische paaigebieden van kabeljauw sluit? Zo ja, waarom is de noodmaatregel slechts beperkt tot de voorgestelde visgronden, zo nee, waarom niet?

De paaitijd van kabeljauw in de Zuidelijke Bocht valt tussen januari en maart (CEFAS gegevens). Is de Commissie niet van mening dat de noodmaatregel voor dit gebied te laat ingaat (14 februari 2001) en te lang aanhoudt (1 mei 2001)?

De Nederlandse staatssecretaris, mevrouw G.H. Faber, heeft twee alternatieven aangedragen, een tijdelijke sluiting voor alle kabeljauw-gerelateerde visserij en een tijdelijke stilleging van de Nederlandse visserij. Alternatieven die de visserijdruk nadrukkelijk beperken. Beide alternatieven zijn door de Commissie verworpen, waarom?

Verwacht de Commissie dat het noodplan een wezenlijk onderdeel wordt van haar meerjaren-herstelplan?

Acht de Commissie het politiek acceptabel om de visserijvloot van één lidstaat fors te benadelen ten opzichte van de visserijvloten van andere lidstaten die, gezien hun quota, meer verantwoordelijk zijn voor de vangst van kabeljauw?

Is de Commissie van mening dat de Nederlandse visserijsector in aanmerking dient te komen voor compenserende maatregelen, nu de ramingen van haar verlies oplopen tot 40 miljoen? Zo ja, op welke wijze, zo nee, waarom niet?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(21 maart 2001)

Het noodplan voor herstel van de kabeljauwbestanden dat uiteindelijk is vastgesteld, is overeengekomen tussen de Commissie en de lidstaten als uitkomst van een discussie over verschillende mogelijkheden. De Commissie en de lidstaten zijn zich er altijd bewust van geweest dat de visserijinspanning zou kunnen worden verplaatst. Er is geen wetenschappelijke inschatting gemaakt van de mogelijke effecten daarvan. Dit lag buiten de mogelijkheden van de wetenschappers binnen de beschikbare tijd en het is ook twijfelachtig of een bevredigende inschatting gegeven had kunnen worden, zelfs al zouden zij er meer tijd voor gekregen hebben.

De beslissing om de visserij te sluiten is genomen met een dubbel doel. Allereerst is het de bedoeling de volwassen kabeljauw tijdens de paaitijd te beschermen. Ten tweede moet de sluiting ertoe bijdragen dat het tempo waarin de kabeljauwquota worden opgevist, wordt verlaagd, zodat de sluiting ertoe bijdraagt dat de kabeljauwquota in de loop van het jaar niet worden overschreden.

De historische paaigebieden van kabeljauw zijn redelijk goed bekend, maar niet in al die gebieden is ieder jaar gepaaid, en welke de paaigebieden zijn, is veeleer een zaak van volkswijsheid dan dat ze wetenschappelijk in kaart zijn gebracht. Bovendien is het mogelijk dat sommige paaigebieden dat inmiddels niet meer zijn. Noch de wetenschappers, noch de visserijsector hebben de Commissie en de lidstaten kunnen zeggen waar de kabeljauw in 2001 waarschijnlijk zou paaien. Tegen deze achtergrond had de Commissie, althans gedurende het paaiseizoen voor kabeljauw, de hele Noordzee willen sluiten voor alle visserijmethoden waarbij waarschijnlijk kabeljauw wordt gevangen. De lidstaten konden hiermee niet instemmen. Daarom is met de lidstaten en uiteindelijk met Noorwegen, die dit bestand gezamenlijk beheren, overeengekomen dat gedurende de paaitijd van kabeljauw een gebied zou worden gesloten. Dit gebied is vastgesteld op basis van gegevens die de gebieden in de Noordzee (vakken van 30 bij 30 mijl) aangeven waar in de periode 1997-1999 de meeste kabeljauw is gevangen. Deze gegevens hadden betrekking op ongeveer 85 % van de geregistreerde aanvoer van kabeljauw. Voor de overige 15 % kon niet worden vastgesteld uit welke vakken van 30 bij 30 mijl de vangsten kwamen. Ook in dit geval had de Commissie graag gezien dat een ruimer gebied gesloten zou zijn. Een aantal vakken waar veel kabeljauw wordt gevangen is echter niet gesloten, onder andere om toe te staan dat op platvis wordt gevist.

De Commissie erkent dat de beschikbare wetenschappelijke informatie erop wijst dat de paaitijd van kabeljauw in de Zuidelijke Bocht eerder eindigt dan die in noordelijker gebieden. Zij heeft echter toch besloten om voor de sluiting van de visserij in de Zuidelijke Bocht geen kortere periode vast te stellen, omdat deze sluiting ook bijdraagt aan afremming van het tempo waarin de quota worden opgevist.

De suggestie van Nederland om de Noordzee te sluiten voor alle demersale visserij of, eventueel, voor boomkorvisserij, was onacceptabel voor sommige andere lidstaten. Bovendien was de suggestie die visserij voor vier weken te sluiten. De Commissie wenste een langere periode.

De bepalingen voor toekomstige noodmaatregelen zullen in de loop van 2001 worden nog eens worden bekeken in het licht van de ervaringen.

Aangezien deze sluiting een biologische achtergrond heeft, is het vrijwel onmogelijk te bereiken dat alle lidstaten volledig en aantoonbaar gelijk worden behandeld. De Commissie is echter van mening dat geen enkele lidstaat onevenredig zwaar getroffen is.

Het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij staat de lidstaten toe de visserijsector te compenseren naar aanleiding van een herstelplan voor een bestand, op voorwaarde dat zo'n maatregel adequaat wetenschappelijk en economisch gerechtvaardigd wordt. Artikel 16, lid 1, onder c), van Verordening (EG) nr. 2792/1999 van de Raad van 17 december 1999 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor de structurele acties van de Gemeenschap in de visserijsector(1) biedt de mogelijkheid voor een vergoeding voor het tijdelijk stilleggen van visserijactiviteiten als gevolg van herstelplannen voor een bepaald bestand, alsmede voor een vergoeding voor de visverwerkende industrie, wanneer deze voor haar voorziening afhankelijk is van het bestand waarop het herstelplan betrekking heeft.

(1) PB L 337 van 30.12.1999.