ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2157/98

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 juli 1998)

Betreft: Jarenlange vertraging bij de uitbetaling van pensioenen

Luidens berichten in de pers hebben bepaalde pensioenkassen in Griekenland een enorme achterstand wat de uitbetaling van pensioenen aan de rechthebbenden betreft. De pensioenkas voor metaalarbeiders bijvoorbeeld doet er na de indiening van de aanvraag zes jaar over om de rechthebbende een pensioen uit te keren. Artikel 24 van het Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten van de werkenden bepaalt nochtans expliciet dat elke werknemer in de Europese Unie bij zijn pensionering moet kunnen beschikken over de nodige middelen om een waardig bestaan te leiden. Verder wordt in artikel 5, lid 3, gesteld dat het inhouden van loon, loonbeslag of afstand van loon niet geoorloofd zijn, behalve wanneer de nationale wetgeving daarin voorziet.

Kan de Commissie meedelen welke maatregelen zij denkt te treffen om in deze situatie verandering te brengen? Op welke juridische middelen kan een verzekerde binnen de Europese Unie terugvallen om met onmiddellijke ingang de uitkering van zijn pensioen te bekomen? Vindt de Commissie dat de achterstallige pensioenen na verloop van zes jaar zonder rente kunnen worden uitgekeerd, mede gelet op de gemiddelde hoge inflatie in Griekenland?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(11 september 1998)

Voor de organisatie, de werkwijze, alsmede de vaststelling en de uitbetaling van pensioenen zijn de lidstaten bevoegd.

De enige verbindende communautaire voorschriften die in het kader van de pensioenregelingen van invloed kunnen zijn, zijn de verordeningen betreffende de sociale zekerheid van migrerende werknemers(1) en de richtlijnen inzake gelijke behandeling van vrouwen en mannen(2).

Aangezien deze normen in het onderhavige geval niet in het geding zijn, moet de vertraging bij de uitbetaling van pensioenen aan de hand van het nationale recht worden onderzocht. De Commissie kan in deze interne aangelegenheid niet ingrijpen.

Bovendien zij erop gewezen dat het door de geachte afgevaardigde genoemde Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten niet verbindend is.

(1) Verordeningen (EEG) 1408/71 en 574/72. De bijgewerkte versie van deze verordeningen is verschenen in PB L 28 van 30.1.1997.

(2) Richtlijnen 79/7/EEG (PB L 6 van 10.1.1979), 86/378/EEG (PB L 225 van 12.8.1986) en 96/97/EG (PB L 46 van 17.2.1997).
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 2610/98 van Jesús CABEZÓN ALONSO aan de Commissie. Procedures wegens inbreuk op het gebied van arbeidsverhoudingen



Publicatieblad Nr. C 031 van 05/02/1999 blz. 0152



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2610/98 van Jesús Cabezón Alonso (PSE) aan de Commissie (1 september 1998) Betreft: Procedures wegens inbreuk op het gebied van arbeidsverhoudingen In hoeveel gevallen heeft de Commissie sedert 1996 een procedure wegens inbreuk aangespannen omdat de communautaire richtlijnen op het gebied van arbeidsverhoudingen niet waren omgezet? Om welke richtlijnen gaat het in concreto en om welke lidstaten? Aan de hand van welke mechanismen wordt vastgesteld of de communautaire regels niet worden toegepast? Welke sancties zijn opgelegd? In welke gevallen heeft een procedure wegens inbreuk een lidstaat ertoe gebracht om de wetgeving te veranderen? Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (11 september 1998) De Commissie verzoekt het geachte parlementslid het XVe jaarlijks verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht(1) te raadplegen waarin de gewenste informatie is opgenomen. (1) COM(98) 317 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2577/98

van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Autoprijzen

Welke maatregelen heeft de Commissie genomen om de discrepantie in autoprijzen tussen de lidstaten te verkleinen, nu een recente studie heeft aangetoond dat auto's in het VK tussen de 7 en 40 % duurder kunnen zijn dan in andere lidstaten?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(14 september 1998)

De Commissie houdt sinds 1993 Commissie toezicht uit op autoprijsverschillen in de Gemeenschap door elk half jaar een verslag over autoprijzen uit te brengen(1). In deze verslagen zijn de aanbevolen kleinhandelsprijzen vermeld van de meest verkochte modellen in de Gemeenschap die op 1 mei en 1 november van elk jaar door de fabrikanten aan de Commissie worden doorgegeven.

Wat het Verenigd Koninkrijk betreft heeft de Commissie vastgesteld dat de grote prijsverschillen die in de meest recente verslagen tot uiting kwamen eerder te wijten waren aan de koers van het pond sterling dan aan de wijzigingen in de aanbevolen catalogusprijzen. Voorts houden de fabrikanten bij het vaststellen van hun prijzen voor de verschillende lidstaten rekening met de belastingen die bij aankoop van een auto moeten worden betaald. Als gevolg hiervan zijn de catalogusprijzen vóór belasting in het algemeen lager in lidstaten met hoge belastingen dan in lidstaten die geen bijzondere belasting bij de aankoop van een auto heffen, zoals bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk. Fabrikanten houden bij het vaststellen van hun catalogusprijzen ook rekening met economische overwegingen, zoals de vraag en marktstrategieën. Tenslotte kan de plaatsing van het stuur aan de rechterzijde extra kosten met zich brengen voor auto's die voor de Britse markt zijn bestemd.

De Commissie oefent geen invloed uit op het prijsbeleid van de fabrikanten, tenzij zij de concurrentiewetgeving van de Gemeenschap overtreden. Het is niet een van haar doelstellingen ervoor te zorgen dat binnen de gemeenschappelijke markt dezelfde autoprijzen gelden. Door een steeds grotere prijstransparantie, waartoe ook de regelmatige verslagen van de Commissie over autoprijzen bijdragen, gaan echter steeds meer mensen ertoe over auto's in die lidstaten aan te kopen waar de prijzen en andere verkoopvoorwaarden het gunstigst zijn. Deze mogelijkheid, die bij de verordening inzake de groepsvrijstelling bij de distributie van motorvoertuigen wordt gewaarborgd (Verordening (EG) 1475/95 van de Commissie van 28 juni 1995(2)), is evenwel een belangrijke marktfactor die tot een grotere harmonisering van de prijzen in de Gemeenschap bijdraagt. De deelnemers aan de eurozone zullen bovendien, door de invoering van een enkele munt, zoals in het Verdrag inzake de Europese Unie voorzien, van koersschommelingen zijn gevrijwaard, welke koersschommelingen tot nu toe een van de oorzaken van prijsverschillen zijn geweest.

(1) IP/98/652 van 10.7.1998, IP/98/154 van 13.2.1998 en IP/97/640 van 11.7.1997.

(2) PB L 145 van 29.6.1995.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0246/98

van Thomas Mann (PPE) aan de Commissie

(13 februari 1998)

Betreft: Discriminerende belastingwetgeving in de EU

Overeenkomstig paragraaf 10, lid 1, sub 1, van de Duitse wet op de inkomstenbelasting wordt alimentatie als "Sonderausgabe" erkend indien de ex-echtgenote in Duitsland woont. Woont de ex-echtgenote van een EU-onderdaan (b.v. een Engelsman) echter in een andere EU-lidstaat (b.v. Engeland), dan wordt de alimentatie overeenkomstig paragraaf 33 bis, lid 1, van deze wet slechts als "außergewöhnliche Belastung" erkend, hetgeen qua bedrag een groot verschil maakt.

Volgens een nieuw decreet inzake paragraaf 33, lid 1, van 1 september 1997 geldt als voorwaarde voor aftrek dat de belastingplichtige de behoefte aan alimentatie van de in het buitenland wonende, te onderhouden persoon kan aantonen. Als de ex-echtgenote in Duitsland woont, wordt een dergelijk bewijs niet geëist; in dat geval is alleen een bewijs nodig dat de alimentatie door de ontvanger aan de belasting wordt opgegeven.

Is hier sprake van discriminatie van burgers van de Unie door de belastingwetgeving?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(5 mei 1998)

Het geachte parlementslid verwijst naar wetgeving en ambtelijke instructies die niet langer van toepassing zijn op ingezetenen van de Gemeenschap.

Als gevolg van de bij de belastingwet 1996 aangebrachte wijzigingen is nu in artikel 1bis, lid 1, onder 1, van de Duitse wet op de inkomstenbelasting (EStG) bepaald dat alimentatie die aan een in een andere lidstaat wonende voormalige echtgenote of echtgenoot wordt betaald, eveneens fiscaal aftrekbaar is bij wijze van "Sonderausgabe" in de zin van artikel 10, lid 1, onder 1, van het EStG. Om voor een dergelijke aftrek in aanmerking te komen moet een verklaring van de bevoegde belastingautoriteit worden overgelegd waaruit blijkt dat de alimentatie bij de belastingen is aangegeven. Het in het kader van artikel 33bis van het EStG te leveren bewijs dat de ontvanger de alimentatie nodig heeft, is niet vereist in de gevallen die onder artikel 1bis van het EStG vallen. Uit belastingoogpunt wordt alimentatie voor een in een andere lidstaat wonende voormalige echtgenote of echtgenoot dus gelijkgesteld met alimentatie voor een in Duitsland wonende voormalige echtgenote of echtgenoot.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1542/98

van Gianni Tamino (V) aan de Commissie

(19 mei 1998)

Betreft: Kruisiging van een duif in Orvieto op Pinksterzondag

In de stad Orvieto bestaat de traditie om op Pinksterdag een duif, het zinnebeeld van de Heilige Geest, te kruisigen op een met rotjes afgezet rad, dat onder luid geschreeuw van de menigte langs een stalen kabel van de kerk van de H. Franciscus (de beschermheilige van de dieren) naar de poort van de Dom moet glijden, terwijl de rotjes ontploffen rond de duif, die in vele gevallen dood of bijna dood de Dom bereikt. De toestand van de vogel bij zijn aankomst bij de Dom wordt gezien als een goed of slecht voorteken voor het wel en wee van de stad.

Deze barbaarse ceremonie wordt gezegend door de bisschop van de stad en gesponsord door de Regio Umbrië en door de Europese Unie, zoals te lezen staat in de brochure waarin het evenement wordt beschreven.

Ondanks herhaalde protesten van de diverse in de regio opererende dierenbeschermingsorganisaties (Amici della Terra, LAV, ENPA, WWF) zal ook dit jaar weer een duif worden geofferd in naam van een oud bijgeloof.

Vindt de Commissie dat een dergelijk evenement te rijmen valt met de noodzaak van bescherming en het welzijn van dieren, die overigens ook is erkend bij de werkzaamheden van de IGC die tot het Verdrag van Amsterdam hebben geleid? Waarom verbindt de Unie haar naam aan dit initiatief? Vindt de Commissie niet dat het symbool van de EU ten onrechte wordt gebruikt en hoe denkt zij zich daartegen te wapenen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(19 juni 1998)

Zoals de Commissie meermaals heeft gesteld, betreurt zij alle vormen van wreedheid jegens dieren en heeft zij in haar voorstellen met betrekking tot het welzijn van dieren steeds gestreefd naar de hoogst mogelijke welzijnsnormen.

De Gemeenschap heeft een wetgeving inzake het welzijn van landbouwhuisdieren (op het landbouwbedrijf, bij het vervoer en bij de slachting) en laboratoriumdieren. Deze wetgeving is herhaaldelijk aangepast, rekening houdend met recente ontwikkelingen en de stand van de wetenschap.

In een protocol bij het Verdrag van Amsterdam wordt de Commissie en de lidstaten opgedragen om op het gebied van landbouw, vervoer, interne markt en onderzoek ten volle rekening te houden met de eisen inzake het welzijn van dieren. In het protocol wordt evenwel met nadruk gesteld dat godsdienstige rituelen, culturele tradities en regionaal erfgoed verder dienen te worden gerespecteerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2181/98

van Jan Mulder (ELDR) aan de Commissie

(10 juli 1998)

Betreft: BSE en de nadelige gevolgen voor de exportmogelijkheden van dieren en dierlijke producten uit de betrokken landen

Het voorkomen van BSE in sommige lidstaten van de EU heeft aanzienlijke nadelige gevolgen voor de exportmogelijkheden van dieren en dierlijke producten uit de betrokken landen. Zo bijvoorbeeld voor Nederland, waar de twee BSE-gevallen van 1997 nog steeds verhinderen dat de traditionele export naar bepaalde landen hervat kan worden.

1. Kan de Commissie mededelen wat haar politiek is om de betrokken landen te assisteren in het hervatten van hun traditionele en eventueel nieuwe exportmogelijkheden?

2. Kan de Commissie mededelen wat haar politiek in internationale fora is om regels vast te stellen die een duidelijke risicoanalyse in aanmerking nemen om tot handelsbeperkingen te komen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(7 september 1998)

Het is de Commissie bekend dat talrijke derde landen momenteel voor dieren en producten van dierlijke oorsprong uit de lidstaten ten onrechte invoerbeperkingen opleggen, waarbij als reden wordt genoemd dat in die lidstaten boviene spongiforme encefalopathie (BSE) voorkomt. De Commissie stelt alles in het werk, zowel via bilaterale onderhandelingen met de betrokken landen als in de bevoegde internationale organisaties, om ervoor te zorgen dat communautaire uitvoer niet aan dergelijke beperkingen wordt onderworpen.

Het standpunt van de Commissie is met name op de vergadering van het Internationaal Bureau voor Besmettelijke Veeziekten (OIE) van mei 1998 in Parijs met kracht verdedigd. Wat BSE betreft, is het OIE de referentieorganisatie, die overigens in de Overeenkomst inzake sanitaire en fytosanitaire maatregelen (SFN-Overeenkomst) van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) wordt erkend, en die normen, richtsnoeren en aanbevelingen kan vaststellen die gelden voor de internationale handel in dieren en dierlijke producten. Volgens de SFN-Overeenkomst moeten sanitaire maatregelen die gevolgen hebben voor de internationale handel, gebaseerd zijn op wetenschappelijke principes. Zeer belangrijk in dit verband is de beoordeling, met inachtneming van de omstandigheden, van de risico's voor de gezondheid van mens, dier en plant, als bepaald in artikel 5 van de SFN-Overeenkomst.

De Commissie zal er op blijven aandringen dat derde landen die dieren en dierlijke producten uit de Gemeenschap invoeren, de SFN-Overeenkomst in acht nemen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1963/98

van Joaquim Miranda (GUE/NGL) aan de Commissie

(30 juni 1998)

Betreft: Transeuropees hogesnelheidsnet

De perifere ligging van Portugal in de Europese Unie zou op zich al grote investeringen in de spoorwegen rechtvaardigen om deze situatie te verhelpen. De investeringen die echter op dit gebied worden gedaan of zijn voorzien in andere landen - met name in Spanje in het transeuropese hogesnelheidsnet - zullen de perifere ligging van Portugal nog versterken, indien niet spoedig en consequent wordt overgegaan tot de uitbreiding van het net tot dit land.

Kan de Commissie, overwegende dat niets erop wijst dat er plannen in die richting zijn, mededelen: welke vooruitzichten er zijn dat Portugal in het hogesnelheidsnet wordt opgenomen en wanneer, of dit op dezelfde manier zal gebeuren als in andere landen, welke de reden is voor de achterstand bij de aanpak van deze situatie en of de Portugese regering enige aanvraag ter zake heeft ingediend?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(30 juli 1998)

In de richtsnoeren voor de ontwikkeling van het Trans-Europese vervoersnetwerk wordt Portugal genoemd als land dat betrokken wordt bij de totstandbrenging van het hogesnelheidsnetwerk(1). Er worden twee spoorlijnen genoemd, één Noord-Zuidverbinding tussen Lissabon en Porto, terwijl de andere de Noord-Zuidroute aansluit op het Spaanse net via Madrid.

De opname van deze lijnen in het hogesnelheidsnetwerk geeft aan dat deze lijnen worden aangelegd voor een maximumsnelheid van ten minste 250 kilometer per uur. De Commissie beschikt echter niet over andere technische aanleg - of ontwerpgegevens. Het is bekend dat de Spaanse instanties gepland hebben hun deel van het nieuwe traject van Madrid naar Frankrijk rond het jaar 2004 te openen.

Voor het traject van Lissabon naar Porto verschaft de Gemeenschap steun, met name voor uitvoerbaarheidsstudies die voor het jaar 2000 moeten zijn voltooid.

(1) PB L 228 van 9.9.1996.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1495/98

van Heinz Kindermann (PSE) , Jan Mulder (ELDR) , Jan Sonneveld (PPE) en Robert Sturdy (PPE) aan de Commissie

(13 mei 1998)

Betreft: Beschikbaarheid van geneesmiddelen voor paarden

1. Het is de Commissie ongetwijfeld bekend dat veeartsen steeds minder erkende geneesmiddelen voor paarden ter beschikking staan, dat de behandeling derhalve nadelig wordt beïnvloed en het welzijn van het dier in gevaar wordt gebracht.

Het is de Commissie dan ook zeker bekend dat een paardendokter, wanneer een product in zijn eigen lidstaat niet is erkend, niets anders kan doen dan uit derde landen ingevoerde producten te gebruiken of producten te gebruiken die in zijn eigen lidstaat zijn erkend maar niet voor paarden wanneer hij toch de aan hem toevertrouwde paarden wil behandelen; in beide gevallen is dit illegaal.

Welke maatregelen is de Commissie voornemens te treffen om het therapeutisch arsenaal van paardendoktoren op peil te brengen?

2. Deelt de Commissie ons standpunt dat voor recreatieve doeleinden bestemde paarden, waarvan er per jaar in de Gemeenschap maar weinig worden geslacht, niet dienen te worden beschouwd als voedselproducerende dieren en dat de volksgezondheid, als zij niettemin worden geslacht en in de voedselketen terecht komen, kan worden beschermd door een wachttijd voor de slacht (bijvoorbeeld drie maanden) vast te stellen? Er kan van worden uitgegaan dat zo'n periode voldoende is om eventuele residuen van producten die het dier bij leven heeft gebruikt, te laten dalen tot onder het niveau dat voor de consument gevaarlijk zou kunnen zijn.

Is de Commissie onder dergelijke voorwaarden bereid onderscheid te maken tussen paarden voor recreatieve doeleinden en paarden die bedoeld zijn voor de vleesproductie, en toe te staan dat diergeneeskundige medische producten gebruikt kunnen worden voor paarden voor recreatieve doeleinden als er geen limieten zijn vastgesteld voor maximumresiduen in paarden?

3. Ondanks de bestaande maatregelen om het aantal diergeneeskundige medische producten voor kleine groepen dieren of zeldzaam gebruik uit te breiden, worden de veeartsen geconfronteerd met een beperkt aantal voor dit soort gebruik of voor deze soorten erkende producten. Is de Commissie bereid te onderzoeken welke verdere maatregelen genomen kunnen worden om het aantal van deze producten te vergroten en een beleid te ontwikkelen naar analogie van de maatregelen die worden genomen voor weesgeneesmiddelen die noodzakelijk zijn voor de behandeling van zeldzame ziekten bij mensen?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1456/98

van Felipe Camisón Asensio (PPE) aan de Commissie

(11 mei 1998)

Betreft: Hopteelt in de Spaanse provincie Leon

Het is algemeen bekend dat het areaal van de hopteelt in de provincie Leon (Spanje) in de jaren vanaf 1985 tot heden drastisch werd beperkt en wel in die mate dat van de oorspronkelijke 2000 ha nog slechts minder dan de helft wordt gecultiveerd.

Deze vermindering van de landbouwactiviteiten heeft ernstige sociale consequenties met zich gebracht omdat hierdoor arbeidsplaatsen verloren gingen en zulks juist in een gebied dat met grote werkloosheidsproblemen te kampen heeft. Het voornemen om het hopareaal nog meer te verkleinen zal deze ongewenste sociale noodtoestanden nog verergeren.

Bovendien is duidelijk genoeg aangetoond dat voor de hopteelt geen alternatief bestaat dat rendabel genoeg zou zijn om een oplossing te vinden voor het grotere probleem dat ontstaat als wordt vastgehouden aan nog meer beperkingen.

Deze situatie is uiterst zorgwekkend. Waarom wordt als referentie en uitgangspunt voor een mogelijke verdere reductie van het areaal niet de in 1985 aangeplante oppervlakte genomen aangezien de cultuurgronden sedert die datum reeds in omvangrijke en voldoende mate werden ingekrompen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(23 juni 1998)

In antwoord op de vraag van het geachte parlementslid dient erop te worden gewezen dat de tijdelijke speciale maatregelen voor de hopsector die op 25 mei 1998 door de Raad zijn vastgesteld en die betrekking hebben op het tijdelijk uit productie nemen en het rooien van areaal voor de producerende lidstaten volledig facultatief zijn en dat de lidstaten vrij kunnen beslissen of zij ze op hun grondgebied al dan niet zullen toepassen.

Het jaar 1997 is voor deze maatregelen als referentiejaar genomen, omdat de prijzen op de vrije markt, vooral voor Duitse hop (die 80 % van de communautaire productie uitmaakt), zeer sterk zijn gedaald tot ver onder het gemiddelde van de laatste 20 jaar.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2592/98

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Naleven van de kwaliteitsnormen bij openbare werken in Griekenland

In een rapport van de bijzondere dienst voor de kwaliteitscontrole op de openbare werken in Griekenland (ESPEL) alsook in verband met de projecten voor regionale ontwikkeling die medegefinancierd worden in het kader van het tweede CB, wordt vastgesteld dat de kwaliteitsnormen ernstig worden geschonden, met het gevolg dat in bepaalde gevallen het risico bestaat dat de werken zelfs moeten worden overgedaan.

Kan de Commissie, overwegende dat het niet-naleven van de kwaliteitsvoorschriften grote problemen veroorzaakt voor de correcte en tijdige uitvoering van de werken binnen het kader van de goedgekeurde budgetten, antwoorden op de volgende vragen:

1. Zijn er door de Commissie of de lidstaat schadeclaims ingediend bij de aannemers die zich hebben beziggehouden met de constructie van de werken waarbij overtredingen van de kwaliteitsnormen zijn vastgesteld?

2. Bestaan er procedures waarmee het mogelijk is de namen bekend te maken van de ondernemingen (aannemers) die zich aan dergelijke overtredingen schuldig hebben gemaakt en hen uit te sluiten van toekomstige contracten?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(7 oktober 1998)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag P-2120//98 van de heer Trakatellis(1).

(1) PB C 354 van 19.11.1998, blz. 131.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1843/98

van Yves Verwaerde (PPE) aan de Commissie

(12 juni 1998)

Betreft: Financiële steun aan voorlichtingscampagne over Natura 2000

Kan de Commissie naar aanleiding van het antwoord van mevrouw Bjerregaard op mijn schriftelijke vraag E-0629/98(1) de exacte lijst bekend maken van de NGO's die in het kader van het besluit van de Raad van 16 december 1997 inzake een communautair actieprogramma ter ondersteuning van NGO's die voornamelijk werkzaam zijn op het gebied van de milieubescherming, communautaire steun hebben ontvangen voor acties die rechtstreeks betrekking hebben op Natura 2000?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(10 juli 1998)

In het kader van de uitnodiging tot het indienen van voorstellen ter ondersteuning van de Europese niet-gouvernementele organisaties (NGO's) die voornamelijk werkzaam zijn op het gebied van milieubescherming(2), heeft de Commissie in 1997 communautaire middelen ter beschikking gesteld van NGO's voor acties die direct betrekking hebben op Natura 2000. De desbetreffende organisaties zijn het World Wildlife Fund, het European Policy Office (België), Stichting Wetlands International (Nederland) en Birdlife International (Oostenrijk).

De volledige lijst van de in 1997 gesubsidieerde NGO's is gepubliceerd in het Publicatieblad(3).

In het kader van Besluit 97/872/EG van de Raad van 16 december 1997 inzake een communautair actieprogramma ter ondersteuning van niet-gouvernementele organisaties die voornamelijk werkzaam zijn op het gebied van milieubescherming(4), heeft de Commissie een uitnodiging tot het indienen van voorstellen gepubliceerd(5). Momenteel loopt de procedure voor de selectie van deze voorstellen.

(1) PB C 310 van 9.10.1998, blz. 106.

(2) PB C 53 van 22.2.1997.

(3) PB C 85 van 20.3.1998.

(4) PB L 354 van 30.12.1997.

(5) PB C 25 van 24.1.1998.