ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Het vrije verkeer van personen, dat het recht omvat in een andere lidstaat te wonen en werken, is een van de fundamentele vrijheden die door het Gemeenschapsrecht gewaarborgd worden. Artikel 39, lid 2, van het EG-Verdrag verbiedt „elke discriminatie op grond van nationaliteit tussen de werknemers der lidstaten”. Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (1) implementeert artikel 39, lid 2, van het EG-Verdrag, terwijl Richtlijn 68/360/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap (2) de beperkingen aan de verplaatsing en het verblijf van werknemers van de lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap opheft. Derhalve kunnen migrerende werknemers in de EU eenvoudig op vertoon van een geldige identiteitskaart of geldig paspoort hun recht op vrij verkeer uitoefenen (3). Volgens het Europees Hof van Justitie is een lidstaat gerechtigd paspoorten of identiteitskaarten te controleren (4) en kan deze van onderdanen van de andere lidstaten verlangen dat zij zich bij de bevoegde autoriteiten van het gastland aanmelden. Dergelijke wettelijke formaliteiten mogen echter niet zodanig van aard zijn dat zij het door het EG-Verdrag bepaalde vrije verkeer belemmeren of een beperking vormen van het recht van de onderdanen van de lidstaten om het grondgebied van een andere lidstaat te betreden of op dat grondgebied verblijf te houden voor de door het Gemeenschapsrecht beoogde doeleinden (5). De ontvangende staten kunnen migrerende werknemers eveneens verplichten zich een verblijfskaart te verschaffen. Deze bepalingen gelden ook voor andere EU-onderdanen die van hun recht op vrij verkeer en verblijf gebruik maken.

Voor zover de Commissie bekend is, heeft Spanje de verplichting tot het bezit van een verblijfskaart afgeschaft voor burgers van de EU, die werknemer, zelfstandige, of student zijn of recht hebben op permanent verblijf. Ook Frankrijk heeft onlangs wetgeving ingevoerd ter afschaffing van deze verplichting voor alle EU-burgers. Deze geldt echter niet voor werknemers uit toetredende landen: zij moeten zolang de overgangsmaatregelen van kracht zijn zich nog een verblijfskaart verschaffen. De wetgeving van de overige lidstaten stelt het verkrijgen van een verblijfskaart voor EU-burgers nog steeds verplicht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/626

(2004/C 84 E/0699)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0551/04

van Proinsias De Rossa (PSE) aan de Commissie

(26 februari 2004)

Betreft: Implementatie van de Richtlijn inzake milieueffectbeoordeling in Ierland

Welk antwoord heeft de Commissie van de Ierse regering ontvangen op haar met redenen omkleed advies, dat Ierland in juli 2003 werd toegestuurd, als meegedeeld in persbericht IP/03/1070, waarin wordt gesteld dat de Ierse wetgeving niet voldoende rekening houdt met kwetsbare gebieden of met cumulatieve effecten, dat wil zeggen dat een aantal kleine afzonderlijke projecten samen een grote uitwerking kunnen hebben in de zin van Richtlijn 85/337/EEG (1) van de Raad betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, als gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG (2)?

Welke stappen heeft de Commissie ondernomen, of is zij van plan te ondernemen met betrekking tot deze aangelegenheid?

Antwoord van Mrs Wallström namens de Commissie

(23 maart 2004)

De door het geachte parlementslid bedoelde kwestie heeft betrekking op een besluit van de Commissie om Ierland voor het Hofvan Justitie te dagen wegens de niet-naleving van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EC van de Raad van 3 maart 1997. Een van de probleempunten was de aanpak van de Ierse autoriteiten betreffende de bepalingen van de Ierse wetgeving die de milieueffectbeoordeling (MEB) mogelijk maken van onder bijlage II van de richtlijn vallende projecten die qua omvang beneden de in de Ierse wetgeving vastgestelde drempelwaarden voor een verplichte milieueffectbeoordeling liggen. Deze bepalingen inzake de milieueffectbeoordeling van projecten onder deze drempelwaarden zijn belangrijk om ervoor te zorgen dat voldoende rekening wordt gehouden met kleinere projecten die kwetsbare gebieden kunnen aantasten of die in combinatie met andere soortgelijke projecten aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben. De Commissie was er niet van overtuigd dat afdoende administratieve voorzieningen werden getroffen om aan deze bepalingen voldoende slagkracht te verlenen, zodat projecten die beneden de drempelwaarden liggen, maar aanzienlijke gevolgen hebben voor het milieu, zonder het gevaar bestaat dat voorafgaande MEB worden goedgekeurd. In september 2003 hebben de Ierse autoriteiten de Commissie een exemplaar doen toekomen van de nieuwe administratieve richtsnoeren betreffende de toepassing van de bedoelde bepalingen van de Ierse wetgeving. Deze richtsnoeren werden in augustus 2003 gepubliceerd (3). Teneinde deze richtsnoeren te kunnen bestuderen, heeft de Commissie later besloten tot opschorting van het besluit Ierland voor het Hof te dagen. De Commissie zal daarover een besluit nemen in 2004.

(1) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.

(2) PB L 73 van 14.3.1997, blz. 5.

(3) „Environmental Impact Assessment (EIA) Guidance for Consent Authorities regarding Sub-threshold Development”, Department of the Environment, Heritage and Local Government, augustus 2003, ISBN 0-7557-1657-4.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/816

(2004/C 84 E/0911)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0600/04

van Generoso Andria (PPE-DE) aan de Commissie

(23 februari 2004)

Betreft: Vergoedingen voor bestuurders van het amateurvoetbal

In Italië is voetbal een zeer populaire sport, die onder jongeren sterk verbreid is.

De astronomische salarissen van de profvoetballers hebben de voetbalverenigingen in dusdanig grote moeilijkheden gebracht dat de regering is moeten bijspringen met een wetsbesluit inzake de schuldsanering waarmee de schulden over jaren kunnen worden „uitgesmeerd”.

Dit wetsbesluit wordt thans kritisch doorgelicht door het Directoraat-generaal concurrentie onder leiding van commissaris Mario Monti.

Het amateurvoetbal biedt aan jongeren de kans om in de open lucht een gezonde sport te beoefenen om lichaam en geest te sterken. Het was altijd gratis en de vergoedingen waren bescheiden.

Uit liefde voor het amateurvoetbal dragen de bestuurders van amateurverenigingen zeer hoge kosten zonder dat zij hiervoor enige compensatie ontvangen.

Zoals bekend ontvangen de topbestuurders in deze tak van sport, van de voorzitter van de voetballiga tot aan de leden van het bestuur, vergoedingen van duizenden euro die worden aangeduid met de ook vanuit belastingoogpunt twijfelachtige omschrijving onkostenvergoeding. Hierbij worden de bepalingen van artikel 10 van de Italiaanse voetbalbond FIGC omzeild waarin is vastgelegd dat bestuursfuncties niet worden vergoed en dat degenen die uit hun activiteiten in het voetbal gewin halen, geen functie in de nationale voetbalbond mogen vervullen.

Kan de Commissie mededelen of deze situatie niet leidt tot verstoringen in een zo gevoelige sector en tot zware onregelmatigheden?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(25 maart 2004)

Over de vraag of het feit dat de voorzitter en de bestuursleden van de voetballiga — in tegenstelling tot de voorzitters van amateurclubs — een vergoeding ontvangen, neerkomt op concurrentievervalsing dan wel een ernstige inbreuk vormt op de bepalingen van de Italiaanse voetbalbond (FIGC), wil de Commissie het volgende zeggen:

— Een inbreuk op de mededingingsregels kan zich alleen voordoen in verband met gedragingen van ondernemingen of de toekenning van staatssteun aan ondernemingen. De in de vraag beschreven omstandigheden lijken geen betrekking te hebben op ondernemingen en vallen dus buiten de reikwijdte van de in het EG-Verdrag vervatte mededingingsregels.

— Volgens het geachte parlementslid zijn de vergoedingen uit belastingoogpunt dubieus. De Commissie wijst erop dat de lidstaten hun eigen regels betreffende directe belastingen mogen vaststellen zolang deze niet in strijd zijn met het EG-Verdrag of met afgeleide communautaire wetgeving terzake. In dit geval lijkt er geen sprake te zijn van een inbreuk.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/644

(2004/C 84 E/0725)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0636/04

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(3 maart 2004)

Betreft: Europa en de toekomst van jongeren

In 2001 is een Italiaanse student op 24-jarige leeftijd afgestudeerd in de mechanica aan de Politechnische Hogeschool van Milaan. Begin 2002 heeft hij een studiebeurs ontvangen voor de UNED-Universiteit van Madrid waar hij verder heeft gewerkt aan zijn dissertatie die hij binnenkort zal verdedigen om een doctoraat te ontvangen. Op 31 januari 2003 heeft hij bij het Ministerie voor Onderwijs en Cultuur in Madrid het verzoek ingediend zijn Italiaans doctoraalexamen erkend te krijgen. Hij heeft een enorme hoeveelheid documenten bijgevoegd. Inmiddels zijn we een jaar verder en heeft het ministerie nog steeds geen datum kunnen noemen voor het verstrekken van het document. De vice-rector van de UNED Universiteit alsook het Italiaans consulaat in Madrid hebben zich met de zaak beziggehouden zonder evenwel een afdoende reactie te ontvangen van het ministerie. De student heeft in de tussentijd niet kunnen meedoen aan vergelijkende examens. Hij heeft zich evenmin kunnen inschrijven bij de UNED Universiteit en zijn studiebeurs is niet verlengd.

1. De vraag aan de Commissie luidt of zij kan achterhalen of deze vertraging te wijten is aan louter bureaucratische hindernissen. Zo ja, kan zij het initiatief nemen om deze hindernissen te helpen overwinnen?

2. Is zij ook niet van mening dat dit soort hindernissen te wijten is aan een slecht functionerende samenwerking tussen de ministeries van landen van de Unie ondanks de plechtige verklaring over gemeenschappelijk cultuurbeleid en de Europese toekomst van jongeren?

3. Wat vindt zij van de scepsis die ontstaat bij jonge onderzoekers die gedwongen zijn meer dan een jaar van hun toekomst in lijdzaamheid door te brengen omdat op een ministerie de goedkeuring van een doctoraal examen wordt gerekt?

4. Op wat voor een Europa moeten zij hun hoop vestigen?

5. Welke vooruitzichten worden geboden aan diegene die, vol vertrouwen in de Europese samenwerking, zijn culturele vorming heeft willen verdiepen aan een andere Europese universiteit dan waarin hij is afgestudeerd?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(13 april 2004)

De Commissie is op de hoogte van de moeilijkheden die nog bestaan op het gebied van de academische erkenning van de diploma's in bepaalde lidstaten, waaronder Spanje. Zoals het geachte parlementslid erkent zij dat dergelijke vertragingen en meer in het algemeen dergelijke hindernissen kunnen leiden tot enig scepticisme bij jonge onderzoekers die mobiel willen zijn. De actie van de Gemeenschap op het gebied van het onderwijs beoogt met name deze mobiliteit te vergemakkelijken.

Ingevolge klachten en petities heeft de Commissie daarom een inbreukprocedure ingesteld overeenkomstig het bepaalde in artikel 226 van het EG-Verdrag.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/896

(2004/C 84 E/0989)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0855/04

van Jean-Maurice Dehousse (PSE) aan de Commissie

(19 maart 2004)

Betreft: Veiligheid in Brussel

Alle grote agglomeraties lopen het risico dat collectieve voorzieningen het plotseling laten afweten, o.a. ook de elektrische stroom. Veel van die plaatsen zijn overduidelijk kwetsbaar voor terreuraanslagen. De meeste liggen bovendien onder de bedreiging van ongelukken in de industrie, ofwel rechtstreeks (fabrieken of vergelijkbare bedrijven in de stad), ofwel onrechtstreeks (fabrieken of vergelijkbare bedrijven in de onmiddellijke omgeving).

Brussel (stad en agglomeratie) maakt geen uitzondering op de regel en staat bovendien, zoals bekend, vrij hoog op de lijst van bekende, en zelfs genoemde doelwitten van terroristen. De gouverneur van de hoofdstad Brussel heeft nu een alarmkreet geslaakt en verklaart: „wij zijn niet bij machte om nood- en operatieplannen op te stellen voor de hoofdstad van Europa” (een verklaring die o.a. in Le Soir van 23 februari te lezen staat en door Euronews overgenomen is).

1. Heeft de Commissie kennis genomen van die verklaring?

2. Was ze via andere landen zelf ook al van de toestand op de hoogte?

3. Welke gevolgtrekkingen maakt ze voor haar voorzieningen, haar personeel en de gezinnen van haar werknemers?

4. Welke verbindingen (al dan niet regelmatig) onderhoudt de Commissie met de Brusselse en Belgische overheden sinds de tijd dat ze zich in Brussel gevestigd heeft?

5. Heeft de Commissie voorzieningen buiten Brussel waar zich dezelfde veiligheidsproblemen kunnen voordoen?

6. Zo ja, hoe ziet de toestand er voor die voorzieningen uit voor wat betreft de relaties met de bevoegde overheden?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(28 april 2004)

De Commissie is niet officieel op de hoogte gebracht van de verklaring waarnaar in de vraag wordt verwezen, maar heeft uiteraard wel kennis genomen van de berichten in de Belgische pers.

Aangezien België gastland van de Commissie in Brussel is, onderhoudt de Commissie, in overleg met de andere EU-instellingen in Brussel, voortdurend contact met de bevoegde instanties binnen de Belgische regering over veiligheidsvraagstukken. Deze nauwe samenwerking zal ook worden voortgezet om de bescherming van personen en gebouwen te kunnen helpen garanderen.

Zoals het geachte parlementslid begrijpt, kunnen precieze details over maatregelen voor de fysieke beveiliging van personeel, gebouwen en eigendommen van de Commissie in Brussel niet openbaar worden gemaakt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/524

(2004/C 88 E/0537)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0733/04

van Giuseppe Di Lello Finuoli (GUE/NGL) aan de Commissie

(4 maart 2004)

Betreft: Europese cofinanciering van de tramlijn „Gazzi-Annunziata” in Messina. Aanleg in het kader van het operationeel meerfondsenprogramma (OMFP 1994-1999)

Uit de verklaringen van politici en werknemers in de Siciliaanse plaatselijke pers blijkt dat de communautaire fondsen voor de aanleg van de tramlijn niet verloren zijn gegaan dankzij de voltooiing van de lijn binnen de termijn van 31 maart 2002.

Aan deze tramlijn moest na de bovengenoemde termijn nog verschillende keren gewerkt worden voordat de lijn in gebruik kon worden genomen. Aan delen ervan, waarop het verkeer nog niet is hervat, wordt ook nu nog gewerkt. Niettemin ben ik bereid deze constructie als voltooid te beschouwen, maar op grond van een legitiem recht op informatie over openbare werken wil ik de Commissie de volgende vragen voorleggen:

— Kan de Commissie bevestigen dat voor de aanleg communautaire cofinanciering is verstrekt?

— Kan de Commissie zich een oordeel vormen over de aanzienlijke afwijking van de aangelegde lijn ten opzichte van het oorspronkelijke project?

— Kan de Commissie bevestigen dat zij de uitspraak van de regionale bestuursrechtbank van Catania heeft aanvaard, die op 6 juli 2001 de grieven in het beroep van de gemeente Messina tegen de verplichting een „MER” te verrichten gegrond heeft verklaard en de bevoegde autoriteiten heeft bevolen de door de regio uit te keren Europese financiering vrij te geven?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(29 april 2004)

De Commissie bevestigt de financiering van het door het geachte parlementslid genoemde project in het kader van het operationeel meerfondsenprogramma (MFP) Sicilië 1994-1999. Een van de elementen die de cofinanciering van een maatregel door de Commissie namelijk mogelijk maken is dat het project beëindigd en operationeel is op de einddatum die in het goedkeuringsbesluit van het programma is vastgesteld. In het eindverslag van het MFP Sicilië heeft de beheersautoriteit verklaard dat de voorwaarden in acht zijn genomen.

Ingevolge het subsidiariteitsbeginsel is het in eerste instantie aan de nationale autoriteiten om toe te zien op de naleving van de communautaire wetten en voorschriften. De regio Sicilië was verantwoordelijk voor de selectie en het toezicht op de tenuitvoerlegging van de projecten die in het kader van het MFP Sicilië 1994-1999 zijn gefinancierd.

De Commissie heeft zich gevoegd naar de uitspraak van de regionale bestuursrechtbank (Tribunale Administrativo Regionale — TAR) van 6 juli 2001 waarin bepaald is dat het niet nodig is het project aan een milieu-effectbeoordeling (MEB) te onderwerpen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/937

(2004/C 78 E/0991)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0158/04

van Brice Hortefeux (PPE-DE) aan de Commissie

(22 januari 2004)

Betreft: Veiligheid van de luchtvaart

De vliegtuigramp bij Sharm al-Sheikh, waarbij een Boeing 737 van de maatschappij Flash Airlines in de Rode Zee stortte en 148 mensen om het leven kwamen, bewijst hoe dringend het is de kwestie van de veiligheid van de luchtvaart aan de orde te stellen.

Op 9 oktober jongstleden heeft het Parlement bij de stemming in tweede lezing over de veiligheid van luchtvaartuigen uit derde landen die gebruik maken van luchthavens in de Gemeenschap, aangedrongen op spoedige toepassing van de richtlijn, terwijl de Raad voorstander was van een latere datum van inwerkingtreding. Uit het neerstorten van het vliegtuig van Flash Airlines blijkt dat haast geboden is.

Snel handelen is dan ook noodzakelijk, naar het voorbeeld van het optreden enkele maanden geleden bij de wetgeving inzake enkelwandige olietankschepen. „Slooprijpe” schepen staan voortaan op een zwarte lijst. Hetzelfde zou moeten gebeuren voor verouderde vliegtuigen. Voorts moet erop worden toegezien dat informatie betreffende luchtvaartmaatschappijen die zich niet aan de veiligheidsvoorschriften houden, openbaar wordt gemaakt.

Kan de Commissie, gezien het voorafgaande, mededelen welke maatregelen zij overweegt te nemen om soortgelijke rampen in de toekomst te voorkomen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(16 februari 2004)

Het voorstel voor een richtlijn van het Parlement en de Raad betreffende de veiligheid van luchtvaartuigen van derde landen die gebruik maken van de luchthavens in de Gemeenschap (1) moet het mogelijk maken de zwakke punten te corrigeren van het huidige systeem van controle op buitenlandse luchtvaartuigen die door deze ramp onder de aandacht zijn gebracht, met name door de controles verplicht te maken, door gezamenlijk op te treden ten aanzien van maatschappijen of landen die op het gebied van de veiligheid in gebreke blijven en door een jaarverslag over de inspecties te publiceren. Wanneer deze richtlijn door de lidstaten zal worden toegepast, zal de Commissie beschikken over uitvoerige informatie over alle controles die op de communautaire luchthavens worden verricht. Aan de hand van deze elementen zal de Commissie de aandacht van het publiek kunnen vestigen op maatschappijen die een groter gevaar voor de veiligheid opleveren.

Ook Richtlijn 2003/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2003 inzake de melding van voorvallen in de burgerluchtvaart (2) zal een betere preventie van ongevallen mogelijk maken dankzij de analyse van eerdere voorvallen.

Wanneer de resultaten van het onderzoek naar deze ramp bekend zijn, zal de Commissie nagaan of een eventuele aanpassing of aanscherping van deze maatregelen of de vaststelling van nieuwe maatregelen nodig zijn.

Voor de onmiddellijke toekomst onderzoekt de Commissie eveneens de middelen om de transparantie inzake luchtvervoer te verbeteren, met name de voorlichting aan het publiek over het veiligheidsniveau van luchtvaartmaatschappijen.

(1) PB C 103 van 30.4.2002.

(2) PB L 167 van 4.7.2003.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/902

(2004/C 84 E/0997)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0890/04

van Margrietus van den Berg (PSE) aan de Commissie

(22 maart 2004)

Betreft: Onderwijsbevoegdheid vliegerexamens

In mijn kieskring in Noord-Nederland ben ik onlangs aangesproken op het feit dat in het kader van de Europese eenwording afspraken gemaakt zouden zijn die het zelfstandige vlieginstructeurs onmogelijk maken nog langer leerlingen individueel op te leiden voor een vliegexamen. Dat moet nu via een opleidingsinstituut. Het gevolg is dat vele instructeurs werkloos worden, nadat de overheid eerst veel geld in hen heeft geïnvesteerd. De eenwording betreft de implementatie van de luchtvaartwet- en -regelgeving, de „Joint Aviation Requirements” en de verlening van vergunningen voor vliegtuigbemanningen.

1. Kan de Commissie zeggen of het juist is dat dit het gevolg is van Europese eenwording?

2. Kan de Commissie uitleggen wat hiervan de noodzaak of meerwaarde is?

3. Geldt hier niet het subsidiariteitsbeginsel? Of betreft het een Nederlandse beslissing?

4. Valt hier nog iets aan te doen, want het lijkt onnodige centrale bureaucratie en kapitaalvernietiging?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(30 april 2004)

De Joint Aviation Requirements (JAR's) waar het geachte parlementslid naar verwijst, zijn harmoniserings-maatregelen die zijn vastgesteld door de Joint Aviation Authorities (JAA), een samenwerkingsorgaan van de voor regelgeving inzake burgerluchtvaart verantwoordelijke nationale autoriteiten van 38 Europese landen. De specifieke maatregelen betreffende vergunningen, de JAR-FCL, hebben betrekking op aspecten ten aanzien waarvan vooralsnog geen communautaire regelgeving bestaat. Hierbij zij echter vermeld dat de maatregelen waarin de JAR's voorzien, niet rechtstreeks toepasselijk zijn maar door de betrokken staten in nationaal recht moeten worden omgezet. Indien de maatregel waar het geachte parlementslid naar verwijst, is goedgekeurd, betreft het dus een maatregel van Nederlands recht waarbij een JAR-maatregel is omgezet, en gaat het bijgevolg niet om een communautaire rechtsbepaling.

Om ervoor te zorgen dat het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart (EASA) technische regels inzake vergunningen kan opstellen, is de Commissie voornemens om in de nabije toekomst communautaire wetgeving goed te keuren waarbij de bevoegdheden van de EASA op dit gebied worden uitgebreid. Als deze wetgeving eenmaal is goedgekeurd, is het dus aan de EASA om technische regels vast te stellen die kunnen dienen als basis voor communautaire wetgeving inzake vergunningen voor cockpitpersoneel. Als deze communautaire wetgeving eenmaal is goedgekeurd en in werking is getreden, vervangt zij de JAR-FCL en de eventuele nationale bepalingen voor de toepassing daarvan.