SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3871/02

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 januari 2003)

Betreft: Aanleg van een vuilstortplaats

Naar aanleiding van het antwoord van Margot Wallström, lid van de Commissie, d.d. 12 februari 2001 op mijn vraag E-3979/00(1) over de aanleg van een vuilstortplaats in Cadaval (West-Portugal), zou ik kennis willen nemen van haar laatste evaluatie over genoemde zaak alsmede van het besluit dat zij heeft genomen en waarvan zij in haar antwoord melding maakt.

(1) PB C 187 E van 3.7.2001, blz. 97.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(24 februari 2003)

Naar aanleiding van het vorige antwoord, kan de Commissie het geachte parlementslid mededelen dat zij op haar vergadering van 30 oktober 2002 heeft besloten klacht 2000/4668 betreffende de aanleg van een gecontroleerde stortplaats voor stedelijk afval van de Regio West te klasseren.

Na analyse van de door de Portugese autoriteiten gegeven ophelderingen en de opmerkingen van de klager, is de Commissie immers tot het besluit gekomen dat er geen communautaire rechtsgrond bestaat om het onderzoek van de klacht voort te zetten.

Projecten voor stortplaatsen voor stedelijk afval zijn opgenomen in bijlage II van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(1), wat inhoudt dat het een type project betreft waarbij de nationale autoriteiten luidens artikel 4, lid 2, van de richtlijn zelf kunnen besluiten of een milieueffectrapportage al dan niet vereist is. Deze beslissingsbevoegdheid kan worden beperkt uit hoofde van artikel 2 van de richtlijn dat stelt dat projecten die een aanzienlijk milieueffect kunnen hebben, moeten worden onderworpen aan een beoordeling van die effecten. Het is echter aan de lidstaten om te analyseren of een project aanzienlijke milieueffecten kan hebben. In dit geval is een dergelijke analyse daadwerkelijk gemaakt in verschillende milieueffectrapporten. Daaruit is niet gebleken dat het project aanzienlijke effecten zou hebben op het milieu.

Voorts zijn de aanleg en exploitatie van de stortplaats onderworpen geworden aan de waarborgen en technische eisen van de nieuwe richtlijn betreffende gecontroleerde stortplaatsen Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen(2) ook al was die richtlijn nog niet van toepassing op het project. Zo is er, alvorens een vergunning werd afgegeven, een beschrijving gemaakt van het terrein, met inbegrip van de hydrogeologische en geologische kenmerken daarvan, van de maatregelen om de stortplaats ondoordringbaar te maken, van het

systeem om regenwater en percolaat te beheersen, van de maatregelen ter bewaking en beheersing van percolaat en grondwater, van de maatregelen om stortplaatsgas op te vangen en te behandelen en tenslotte van het plan voor de veiligheid van omwonenden en werknemers. Wat met name het ondoordringbaar maken van de stortplaats betreft, is in de fase van de uitvoering van het project een kleilaag van 0,5 meter dik in combinatie met een kunststoflaag aangelegd teneinde een geologische barrière te verkrijgen met een totale permeabiliteit die verenigbaar is met de eisen van genoemde richtlijn.

Tenslotte kan worden opgemerkt dat voor de stortplaats een milieuvergunning is afgegeven door het Directoraat-generaal Milieu onder de voorwaarden van de wetgeving ter omzetting van Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging(3). Krachtens deze vergunning wordt een programma voor het milieubeheer van de stortplaats ingesteld dat de exploitant moet blijven nakomen in zowel de exploitatiefase als de fase van sluiting en nazorg.

(1) PB L 175 van 5.7.1985.

(2) PB L 182 van 16.7.1999.

(3) PB L 257 van 10.10.1996.