SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0516/00

van Michael Gahler (PPE-DE) aan de Commissie

(28 februari 2000)

Betreft: Nationaliteitskwestie bij dubbele belastingheffing

Bij de vestiging in Frankfurt van de Oostenrijkse kamer van koophandel, een publiekrechtelijk lichaam, werken een Duitser en een Oostenrijker. Terwijl de Oostenrijker als werknemer van een publiekrechtelijk lichaam wordt behandeld alsof hij zijn domicilie in Oostenrijk had, valt de Duitse werknemer onder de Oostenrijks-Duitse overeenkomst inzake dubbele belastingheffing. Op grond daarvan is hij ook in Oostenrijk beperkt belastingplichtig, tenzij hij overeenkomstig het Schumacker-arrest van het Europese Hof van Justitie een verzoek om onbeperkte belastingplichtigheid indient.

Op grond van deze situatie ontstaan voor de Oostenrijkse werknemer concrete voordelen, bijvoorbeeld de betaling van de in Oostenrijk toegestane belastingvrije bedragen voor kinderen, of de mogelijkheid de wettelijke ziekteverzekering ook boven de in Duitsland geldende premiegrens van de belasting af te trekken.

Acht de Commissie het conform het Europees recht dat een Oostenrijkse werknemer uitsluitend dankzij zijn nationaliteit een betere positie heeft dan een Duitser?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(19 april 2000)

Zoals het Hof van Justitie al meermaals heeft vastgesteld bevinden ingezetenen en niet-ingezetenen zich doorgaans in een verschillende situatie, die een verschillende fiscale behandeling rechtvaardigt(1).

Volgens artikel 3 van de Oostenrijkse belastingwet (Bundesabgabenordnung BAO) worden in het buitenland werkzame Oostenrijkse ambtenaren, los van hun werkelijke woonplaats, fictief als ingezetenen in Oostenrijk beschouwd. Deze personen zijn dus in Oostenrijk belastingplichtig over de inkomsten die zij over de hele wereld hebben verworven. Vergelijkbare regels komen in alle lidstaten voor.

Een dergelijke regeling is niet in strijd met het Europese recht, daar de onderdanen van de andere lidstaten, die niet-ingezetenen in Oostenrijk zijn en die uit de Oostenrijkse ziekenfondsen betaald worden, zoals bijvoorbeeld een werknemer van de Wirtschaftskammer Österreichs in Frankfurt (Duitsland), voor een onbeperkte belastingplichtigheid in Oostenrijk kunnen kiezen (artikel 1, lid 4 ÖEStG), indien de in Oostenrijk verworven inkomsten verreweg het grootste deel van hun wereldinkomsten uitmaken.

Indien de in Oostenrijk verworven inkomsten niet een wezenlijk deel uitmaken en die mogelijkheid om te kiezen er niet is, wordt de werknemer in tegenstelling tot de Oostenrijkse ambtenaar belast als een Oostenrijkse niet ingezetene (met zijn inkomsten als werknemer van de Wirstschaftskammer). Daar staat tegenover dat hij in Duitsland als fiscaal ingezetene wordt behandeld. In deze situatie kunnen er door de verschillende status van ingezetene en niet-ingezetene bepaalde verschillen in behandeling voortvloeien, zoals die waarop in de vraag van het geachte parlementslid werd gewezen. Dit is een onvermijdelijk gevolg van het bestaan van verschillende, niet geharmoniseerde nationale belastingstelsels.

(1) (HJEG, arrest van 14.2.1995, zaak C-279/93 Schumacker, arrest van 12.5.1998, zaak C-336/96 -Gilly).