ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0948/01

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(28 maart 2001)

Betreft: Alkylfenol

1. Welke beperkingen op het gebruik van alkylfenol gelden er op het ogenblik in de wetgeving van de Europese Unie en de nationale wetten van de lidstaten?

2. Weet de Commissie dat alkylfenol gebruikt wordt in industriële detergenten, spermadodende glijmiddelen en sproeimiddelen ter bestrijding van plantenziekten, en dat ook hun hormoonontregelende werking bekend is?

3. Zijn er haar alternatieve producten bekend die voor dezelfde doeleinden gebruikt zouden kunnen worden zonder dezelfde nevenwerkingen te vertonen?

4. Lijken de huidige beperkingen op het gebruik van alkylfenol haar voldoende?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(14 juni 2001)

De Commissie legt momenteel de laatste hand aan de beoordeling, op basis van Verordening (EEG) nr. 793/93 van 23 maart 1993 inzake de beoordeling en de beperking van de risico's van bestaande stoffen(1), van de gevaren van twee nonylfenolen voor de volksgezondheid en het milieu, waarbij het Verenigd Koninkrijk de rapporteur levert. Het betreft hier de volgende stoffen: (a) 4-nonylfenol, vertakt (CAS-nummer 84852-15-3); (b) nonylfenol (CAS-nummer 25154-52-3) en derivaten (nonylfenol-ethoxylaten).

Nonylfenolen en nonylfenol-ethoxylaten zijn slechts een subgroep van de alkylfenolen.

Na afronding van deze werkzaamheden zouden beperkingen voor het in de handel brengen en het gebruik van nonylfenolen c.q. nonylfenol-ethoxylaten kunnen worden voorgesteld.

Tot op heden zijn geen communautaire maatregelen betreffende alkylfenolen in het algemeen goedgekeurd.

Uit de risicobeoordelingsrapporten komt naar voren dat nonylfenolen voornamelijk worden gebruikt als tussenproduct bij de bereiding van nonylfenol-ethoxylaten, die op hun beurt worden toegepast in detergentia en verven, alsmede bij de fabricage van harsen, kunststoffen en stabilisatoren in de polymeerindustrie. Andere toepassingen omvatten de productie van fenoloximen voor gebruik buiten de Gemeenschap bij de metaalwinning en in sommige verfspecialiteiten. De stof heeft een storend effect op de hormonenhuishouding. Tevens heeft zij verscheidene toxische eigenschappen bij min of meer dezelfde concentraties als die waarbij storingen in de hormonenhuishouding optreden.

In de risicobeoordelingsrapporten wordt vastgesteld dat de stoffen gevaren opleveren voor de menselijke gezondheid (hieraan blootgestelde werknemers) en het milieu (water en bodem).

Deze conclusies zijn onderschreven door het Wetenschappelijk comité voor de toxiciteit, de ecotoxiciteit en het milieu in zijn advies van 4 februari 2000.

In het kader van de verordening wordt momenteel getracht de nodige specifieke, aanvullende maatregelen vast te stellen om de geconstateerde risico's te kunnen beheersen. In dit verband worden vraagstukken in verband met het gebruik van alternatieve producten eveneens in aanmerking genomen. Naar verwachting zal men in juni 2001 met deze werkzaamheden klaar zijn.

(1) PB L 84 van 5.4.1993.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0328/01

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 februari 2001)

Betreft: Sigarettensmokkel

Naar verluidt zouden bij de illegale handel in sigaretten in de EU ook ondernemingen zijn betrokken die zich officieel bezig houden met de productie, de opslag en de verhandeling van sigaretten. De Commissie heeft in dit verband reeds klacht ingediend tegen twee grote Amerikaanse bedrijven.

Kan de Commissie, overwegende dat er in de landen van de Europese Unie ook sigaretten van Europese ondernemingen op de markt worden gebracht, antwoorden op de volgende vragen:

1. Beschikt de Commissie over gegevens die wijzen op een betrokkenheid van Europese bedrijven bij de illegale sigarettenhandel? Is zij van plan klacht in te dienen tegen deze ondernemingen ingeval deze informatie de beschuldigingen staaft?

2. Welke van deze gegevens kunnen ons worden medegedeeld?

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(23 april 2001)

Het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) onderzoekt alle voor de financiële belangen van de Gemeenschappen schadelijke aspecten van het de Gemeenschap binnensmokkelen van sigaretten. De Task-Group Sigaretten werkt nauw samen met de betrokken autoriteiten in de lidstaten en bepaalde derde landen om de daders en de organisaties achter deze activiteiten te identificeren.

Er bestaat in het bijzonder communautaire bevoegdheid om onderzoek uit te voeren indien sigaretten binnen de Gemeenschap worden geproduceerd, om vervolgens naar derde landen te worden geëxporteerd en tenslotte de Gemeenschap weer illegaal te worden binnengebracht, ook al vallen onderzoeken inzake in de Gemeenschap geproduceerde sigaretten die worden verhandeld zonder dat rechten, heffingen of belastingen zijn afgedragen in hun algemeenheid onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten.

Het onderzoek terzake loopt nog. Het is derhalve op dit moment niet passend verdere details te verstrekken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0608/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(1 maart 2001)

Betreft: Toezicht op de dierenbescherming - een taak van de rijksoverheid of van de gemeenten?

In een onderzoeksrapport (Betere dierenbescherming, SOU 2000:108) dat in december 2000 in Zweden verscheen, wordt gezegd dat het Zweedse model waarbij het toezicht op de dierenbescherming een taak is van de gemeenten, niet voldoet aan de vereisten van EU-richtlijn 90/425/EEG(1). De onderzoekers beweren dat de gemeenten dit toezicht op grond van EU-voorschriften niet meer mogen uitoefenen en stellen voor dat de rijksoverheid deze taak overneemt.

De bewering dat het Zweedse model niet aan de EU-eisen voldoet heeft grote verbazing gewekt, niet in het minst bij de Zweedse vereniging van gemeenten die de conclusies van het rapport betwijfelt. De Zweedse regering heeft er enkele jaren geleden op aangestuurd dat het gemeentelijke toezicht door de rijksoverheid zou worden overgenomen. Haar eigen fractie in de Rijksdag was daar echter op tegen, hetgeen ertoe leidde dat de regering geen voorstel kon indienen. Daarom wordt vermoed dat het de politieke ambities van de regering zelf en niet richtlijnen van de EU zijn die aan de conclusies van het rapport ten grondslag liggen.

Is de Commissie van mening dat het Zweedse model waarbij de gemeenten belast zijn met het toezicht op de dierenbescherming in strijd is met enige richtlijn van de EU?

(1) PB L 224 van 18.8.1990, blz. 29.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(13 juni 2001)

De Commissie kent het door de geachte afgevaardigde genoemde verslag niet.

In artikel 2 van Richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni inzake veterinaire en zoötechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en produkten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt worden de bevoegde autoriteiten als volgt gedefinieerd:

onder bevoegde autoriteit wordt verstaan: de voor het verrichten van veterinaire en zoötechnische controles bevoegde centrale autoriteit van een lidstaat of een andere autoriteit waaraan zij deze bevoegdheid heeft overgedragen.

De richtlijn schrijft niet voor hoe het orgaan dat de veterinaire wetgeving in de lidstaten moet uitvoeren, dient te zijn opgezet en bevat evenmin verboden in dit opzicht omdat zij de centrale autoriteit de mogelijkheid biedt om haar bevoegdheden te delegeren.

Er dient echter aan te worden herinnerd dat overeenkomstig de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht de lidstaten de taak hebben om de communautaire wetgeving op hun grondgebied uit te voeren. Als het gemeenschapsrecht hiervoor geen algemene regels biedt, moeten de nationale autoriteiten communautaire wetgeving overeenkomstig hun eigen nationaal recht uitvoeren. Het gemeenschapsrecht moet echter wel op uniforme wijze worden toegepast(1).

(1) Hof van Justitie in de Zaak 205-215/82 (Milchkontor), (1983) Jurisprudentie 2633.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1233/01

van Kyösti Virrankoski (ELDR) aan de Commissie

(10 april 2001)

Betreft: Investeringshulp voor gezamenlijke landbouwondernemingen

Landbouwers kunnen voor de aankoop van gemeenschappelijke machines investeringssteun krijgen. In Finland wordt een steunaanvraag evenwel verworpen als zij afkomstig is van door landbouwers gevormde samenwerkingsverbanden die rechtspersoonlijkheid hebben, zoals naamloze vennootschappen, personenvennootschappen, coöperatieve verenigingen of de facto-verenigingen. Investeringssteun kan daarentegen wel worden toegekend aan machinepools, waarbij van iedere landbouwer die aan de aankoop deelneemt een eigen, persoonlijke aanvraag wordt vereist. Dit zorgt voor grote problemen bij de aankoop van de machine, de organisatie van de financiering, de boekhouding, het onderhoud en de reparatie van de machine enz. Voor de landbouwers zou het in vele opzichten flexibeler en doeltreffender zijn als zij een eigen juridisch samenwerkingsverband konden vormen, waarvan zij en zij alleen deel uitmaken en die een machine kan aankopen, beheren en er de nodige boekhouding voor voeren.

Kan de Commissie, gelet hierop, het volgende meedelen:

- is de interpretatie van de Finse ambtenaren van de Europese wetgeving correct;

- welke maatregelen is de Commissie van plan te nemen opdat de samenwerking van landbouwers voor de aankoop van machines flexibeler en efficiënter kan worden en tegelijk de bureaucratie kan worden verminderd;

- welke wetgevende maatregelen is de Commissie van plan te nemen om de situatie recht te trekken?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(5 juni 2001)

Finland heeft in het najaar 2000 het Besluit van de Staatsraad over plattelandsontwikkeling (Steunmaatregelen N 97/00, N 160/00 en N 264/00) gemeld. Dit besluit, dat betrekking heeft op medegefinancierde investeringen en op met nationale middelen gefinancierde investeringen, is op 9 oktober 2000 door de Commissie goedgekeurd.

Volgens de toelichting van de Finse autoriteiten bij het meegedeelde besluit worden investeringen in machines geheel met nationale middelen gefinancierd. Verder hebben de Finse autoriteiten besloten dat investeringen in machines door machinepools of andere samenwerkingsverbanden van landbouwers niet voor steun in aanmerking komen als die pools of samenwerkingsverbanden geen landbouw bedrijven. Dat laatstgenoemde besluit valt onder de bevoegdheid van de Finse autoriteiten en de financiering van de aankoop van machines geschiedt uitsluitend met nationale middelen. De Commissie kan hierover geen uitspraken doen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1029/01

van Bill Miller (PSE) aan de Commissie

(30 maart 2001)

Betreft: Accijns op alcoholische dranken

De Commissie houdt zich al lang bezig met de kwestie van accijnsheffing op alcoholische dranken. Artikel 93 biedt een rechtsgrondslag voor de invoering van een geharmoniseerde structuur voor accijnzen op alcoholische dranken, teneinde de instelling en de werking van de interne markt te verzekeren.

Niettemin is de Commissie er niet in geslaagd met een voorstel te komen inzake accijnsheffing op alcoholische dranken. Naar ik heb begrepen, vindt er momenteel een nieuw onderzoek over dit onderwerp plaats. Wanneer worden dit onderzoek en de reactie van de Commissie daarop gepubliceerd?

Kan de Commissie de verzekering geven dat zij geen maatregelen zal voorstellen of activiteiten ontplooien waardoor de discriminatie ten gunste van een bepaalde categorie dranken zou worden versterkt, en dat zij blijft streven naar invoering van een stelsel dat ervoor zorgt dat de concurrentie op de interne markt niet wordt verstoord?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(30 mei 2001)

In het kader van de voorbereiding van het volgende verslag van de Commissie over het niveau van de minimumaccijns en de door de lidstaten op alcoholhoudende dranken toegepaste accijnstarieven is door een particulier consultant een studie uitgevoerd over de concurrentie tussen verschillende soorten alcoholhoudende dranken. Deze studie is pas klaar. Daarnaast raadpleegt de Commissie alle lidstaten alsook de belanghebbende gezondheids- en handelsorganisaties. Dit proces is thans bijna afgerond. De Commissie stelt op basis van de ontvangen informatie en adviezen een verslag op dat de komende maanden zou moeten worden goedgekeurd. Tot dusver is nog niet beslist of dit verslag moet vergezeld gaan van een voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de minimumaccijns op alcoholhoudende dranken.

De Commissie kan niet vooruit lopen op de resultaten van het verslag. Zij kan de geachte Afgevaardigde evenwel de verzekering geven dat zij nota heeft genomen van de standpunten van de handelsorganisaties en de lidstaten met betrekking tot een mogelijke discriminatie tussen de verschillende categorieën dranken en de verstoring van de concurrentie op de interne markt. Deze kwesties zullen in het verslag worden behandeld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0809/01

van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie

(19 maart 2001)

Betreft: Project Thameslink 2000

Railtrack PLC, een in Londen gevestigd bedrijf, heeft het project Thameslink 2000 voorgesteld waarover momenteel in het kader van de Transport & Works Act een openbare hoorzitting plaatsvindt. Het project omvat de bouw van een aantal nieuwe stalen en betonnen viaducten dwars door Borough Market, de sloop van 16 gebouwen, waarvan er negen op de monumentenlijst in klasse II zijn ingedeeld (met inbegrip van het gehele door Sir Robert Smirke, architect van het British Museum, ontworpen Georgian Terrace), en de transformatie van nog eens acht op de monumentenlijst geplaatste gebouwen, midden in het onder monumentzorg vallende Borough Street.

Borough Market is de oudste nog op de oorspronkelijke plaats gevestigde groente- en fruitmarkt, waar Shakespeare optrad en Dickens leefde, en die de laatste tijd een opmerkelijk nieuw aanzien heeft gekregen met de vestiging van Tate Modern en Shakespeare's Globe Theatre. Borough Market is voor de omgeving zo uniek en karakteristiek dat er voor dit project, dat onherstelbare schade zou veroorzaken, geen vergunning mag worden verleend. Kan de Commissie, in het licht van het Europees Verdrag van 1954 en het Verdrag betreffende de bescherming van het architectonisch erfgoed van Europa van 1985, interveniëren en een onderzoek instellen?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(15 mei 2001)

Artikel 151 (ex-128) van het EG-Verdrag kent de Gemeenschap de bevoegdheid toe om op cultureel gebied de samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen. De door het geachte parlementslid aan de orde gestelde kwestie valt niet onder de bevoegdheid van de Gemeenschap, maar op grond van het subsidiariteitsbeginsel uitsluitend onder de bevoegdheid van de lidstaat.

De Gemeenschap is trouwens geen verdragsluitende partij van het Europees Cultureel Verdrag van 19 december 1954 en van het Verdrag betreffende de bescherming van het architectonisch erfgoed van Europa van 3 oktober 1985; bijgevolg is het niet aan de Commissie om een onderzoek naar eventuele overtredingen in te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0754/01

van Pasqualina Napoletano (PSE) aan de Commissie

(7 maart 2001)

Betreft: Programmering van Leader PLUS door de regio Latium

Het blijkt dat de Commissiediensten het door de regio Latium voorgelegde Leader PLUS-programma voor de periode 2000-2006 niet ontvankelijk hebben verklaard. Kan de Commissie de redenen hiervoor aangeven en de aanwijzingen die zij heeft gegeven toelichten, opdat het document volgens de programmacriteria kan worden herzien, zodat verdere nadelen voor de betrokken bedrijven en gemeenschappen worden voorkomen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 april 2001)

De vraag van het geachte parlementslid betreft de ontvankelijkheid van het programma Leader+, zoals dat door het gewest Lazio is ingediend.

Het door het gewest Lazio opgestelde programma in het kader van het communautaire initiatief Leader+ is op 16 november 2000 door de Italiaanse Permanente Vertegenwoordiging ingediend op basis van artikel 21, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1260/99 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen (de algemene verordening)(1), en van punt 42 van de mededeling van de Commissie tot vaststelling van de richtsnoeren voor het communautaire initiatief Leader+(2).

Overeenkomstig artikel 29 van de algemene verordening en punt 35 van de mededeling over Leader+ keurt de Commissie de programma's in het kader van Leader+ binnen ten hoogste vijf maanden na ontvangst goed, voorzover aan alle voorwaarden van de algemene verordening en de mededeling is voldaan.

Nadat het gewest Lazio kennisgeving had gedaan van het programma in het kader van Leader+, heeft de Commissie bij een eerste globale controle belangrijke manco's geconstateerd. Zo bleken op een aantal relevante punten van de mededeling gegevens te ontbreken.

Bij brief van 14 december 2000 aan de Italiaanse Permanente Vertegenwoordiging heeft de Commissie dit programma dan ook niet ontvankelijk verklaard. Tevens heeft zij de Italiaanse autoriteiten gevraagd het programmavoorstel aan te vullen overeenkomstig de wettelijke eisen, en daarin alle noodzakelijk gegevens te verstrekken zodat het programma Leader+ van het gewest Lazio zo spoedig mogelijk door haar in behandeling kan worden genomen.

(1) PB L 161 van 26.6.1999.

(2) PB C 139 van 18.5.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1777/01

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(15 juni 2001)

Betreft: Dreigende handelsbelemmering in verband met statiegeldverplichting

Het ontwerp voor de tweede verordening tot wijziging van de Duitse wetgeving inzake verpakkingen voorziet in de invoering van een verplicht minimum statiegeld voor verpakkingen die niet worden teruggenomen.

Het aandeel van de in deze verpakkingen verkochte producten is bij geïmporteerde producten vele malen hoger dan bij in eigen land vervaardigde producten. Een statiegeld voor blikjes voor eenmalig gebruik vormt daarom een benadeling van buitenlandse drankenproducenten die hun producten naar Duitsland willen exporteren.

Er bestaat reeds grote vrees bij de drankproducenten dat de invoering van een verplicht statiegeld op blikjes en flessen voor eenmalig gebruik de afnemers in Duitsland (vooral de supermarktketens) ertoe kan bewegen producten in wegwerpverpakkingen niet langer meer in hun assortiment op te nemen.

Bovendien zouden de drankleveranciers vanwege het voorgenomen statiegeldsysteem voor de Duitse markt een afzonderlijke productie en logistiek moeten opzetten, wat tot extra kosten en concurrentienadeel zou leiden.

De invoering van een verplicht statiegeld is van uit milieuoogpunt niet te rechtvaardigen, omdat zij niet geschikt is om het gewenste doel te bereiken, te weten de bevordering van het meervoudig gebruik van verpakkingsmateriaal. Ook bestaat er geen wetenschappelijke grondslag voor het oordeel dat de door de verordening benadeelde verpakkingen voor eenmalig gebruik nadelig voor het milieu zouden zijn.

Wat denkt de Commissie van deze buiten alle proporties staande ingreep in het vrije goederenverkeer, waardoor een handelsbelemmering op de Europese binnenmarkt geschapen wordt, die noch met ecologische argumenten, noch op grond van de communautaire bepalingen kan worden gerechtvaardigd?

Gecombineerd Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1774/01, E-1775/01, E-1777/01 en P-1823/01

(26 juli 2001)

Het ontwerp voor een tweede wijziging van de Duitse verordening inzake verpakkingen, die is aangemeld in het kader van Richtlijn 94/62/EG betreffende verpakking en verpakkingsafval(1) en Richtlijn 98/34/EG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften(2), is door de Commissie bestudeerd in het licht van de toepasselijke bepalingen van het Gemeenschapsrecht.

Onder meer de door het geachte parlementslid aangehaalde punten zijn door de bevoegde diensten van de Commissie bestudeerd.

Aangezien de Bundesrat tijdens zijn zitting van 13 juli 2001 een voorstel voor een gemeenschappelijke verordening van verscheidene deelstaten heeft goedgekeurd en niet het ontwerp dat aan de Commissie is voorgelegd, is het van geen belang meer of dit ontwerp verenigbaar is met het Gemeenschaprecht.

(1) PB L 365 van 31.12.1994.

(2) PB L 204 van 21.7.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1775/01

van Reinhard Rack (PPE-DE) aan de Commissie

(15 juni 2001)

Betreft: Duitse verordening voor verpakkingsmateriaal - ontoereikende bescherming voor het vrije goederenverkeer en de drankimporteurs

De aangekondigde wijziging van de Duitse verordening voor verpakkingsmateriaal voorziet in de invoering van een verplicht statiegeld voor de verpakkingen van bepaalde dranken. De facto komt dit erop neer dat een reeds ruim 10 jaar bestaande handelsbelemmering verder wordt verscherpt.

Evenals enkele soortgelijke gevallen, toont dit geval aan dat het in richtlijn 94/62/EG(1) verankerde beginsel van het vrije goederenverkeer, dat even belangrijk is als dat van de milieubescherming, niet meer effectief kan worden gegarandeerd. Effectieve bescherming betekent ook snelle uitvoerbaarheid en uitvoering. Het onderzoek van een regeling en de opening van een procedure - bijvoorbeeld in het geval van het omstreden Deense verbod op blikjes - vergde tot op heden vaak diverse jaren. Een statiegeldverplichting kan echter reeds in enkele maanden de bestaansgrondslag van een drankimporteur vernietigen.

Is de Commissie in het licht van de huidige duur van onderzoeken en gerechtelijke procedures van oordeel dat het beginsel van het vrije goederenverkeer voldoende wordt gewaarborgd?

Is de Commissie van mening dat verpakkingsrichtlijn 94/62, gelet op de tot op heden opgedane ervaringen, een effectieve regeling voor de verhindering van handelsbelemmeringen vormt?

Denkt de Commissie in het kader van de herziening van richtlijn 94/62 maatregelen te treffen die, behalve een hoge mate van milieubescherming, ook op effectieve en snelle wijze het functioneren van de binnenmarkt garanderen?

(1) PB L 365 van 31.12.1994, blz. 10.

Gecombineerd Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1774/01, E-1775/01, E-1777/01 en P-1823/01

(26 juli 2001)

Het ontwerp voor een tweede wijziging van de Duitse verordening inzake verpakkingen, die is aangemeld in het kader van Richtlijn 94/62/EG betreffende verpakking en verpakkingsafval(1) en Richtlijn 98/34/EG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften(2), is door de Commissie bestudeerd in het licht van de toepasselijke bepalingen van het Gemeenschapsrecht.

Onder meer de door het geachte parlementslid aangehaalde punten zijn door de bevoegde diensten van de Commissie bestudeerd.

Aangezien de Bundesrat tijdens zijn zitting van 13 juli 2001 een voorstel voor een gemeenschappelijke verordening van verscheidene deelstaten heeft goedgekeurd en niet het ontwerp dat aan de Commissie is voorgelegd, is het van geen belang meer of dit ontwerp verenigbaar is met het Gemeenschaprecht.

(1) PB L 365 van 31.12.1994.

(2) PB L 204 van 21.7.1998.