SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2921/01

van Phillip Whitehead (PSE) aan de Commissie

(17 oktober 2001)

Betreft: Plantenbeschermingsmiddelen richtlijn 91/414/EEG en verordening 451/2000

Kan de Commissie accepteren dat het nalaten kennisgeving te doen van werkzame stoffen in de tweede en derde fase van het werkprogramma (verordening 451/2000(1)) te wijten kan zijn aan het onvermogen van kleine en middelgrote ondernemingen om de aanzienlijke kosten op te brengen van kennisgeving en evaluatie van de werkzame stof, en niet aan een gebrek aan belangstelling of kennis?

Vindt de Commissie ook niet dat dit kan leiden tot de vreemde situatie dat veiliger en doeltreffender pesticiden verplicht van de markt worden genomen, terwijl minder veilige en minder doeltreffende middelen op de markt mogen blijven omdat zij worden gesteund door grotere bedrijven die zich de zeer grote bedragen kunnen veroorloven die in rekening worden gebracht voor evaluatie en kennisgeving?

Overweegt de Commissie in het licht van de huidige herziening van het werkprogramma, zoals vereist in artikel 8, lid 2 van richtlijn 91/414/EEG(2) afwijkingen toe te staan voor werkzame stoffen waarvan geen kennisgeving is gedaan voor de datum aangegeven in verordening 451/2000, wanneer kan worden aangetoond dat het ontbreken van kennisgeving is veroorzaakt door het onvermogen van respectabele kleine ondernemingen, die toch beschouwd worden als de kern van de EU-strategie voor economische groei, om de aanzienlijke kosten op te brengen van kennisgeving en evaluatie, die soms hoger zijn dan hun jaarlijkse omzet?

(1) PB L 55 van 29.2.2000, blz. 25.

(2) PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(20 november 2001)

Het is de Commissie bekend dat de producenten van bestrijdingsmiddelen rekening hebben gehouden met veel factoren bij het nemen van besluiten of zij kennisgeving doen van afzonderlijke stoffen

in de tweede en derde fase van het werkprogramma in het kader van Verordening (EG) nr. 451/2000 van de Commissie van 28 februari 2000 houdende bepalingen voor de uitvoering van de tweede en de derde fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad. Zij erkent dat economische redenen ten grondslag kunnen hebben gelegen aan de besluiten van producenten, waaronder middelgrote en kleine bedrijven (mkb), om geen kennisgeving te doen van bepaalde werkzame stoffen, hoewel de richtlijn de oprichting van taakgroepen uit de industrie en de indiening van gezamenlijke dossiers ter beperking van de kosten voor de kennisgeving van bepaalde stoffen aanmoedigt.

Bij ontstentenis van evaluaties over de veiligheid van afzonderlijke stoffen heeft de Commissie geen basis waarop zij zich zou kunnen aansluiten bij de veronderstelling dat dit zou kunnen leiden tot een situatie waarbij veiligere en meer doeltreffende bestrijdingsmiddelen uit de markt worden genomen. De toepassing van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen zal leiden tot een situatie waarbij alleen het veilig en doeltreffend gebruik van bestrijdingsmiddelen in de Gemeenschap zal worden toegestaan. De Commissie is zich echter bewust van de enorme uitdaging waarmee met name het mkb wordt geconfronteerd ten aanzien van zijn vermogen tot innovatie via de zeer omvattende wettelijke voorschriften ter garantie van de gezondheid en de veiligheid van het milieu en een effectieve gewasbescherming.

De richtlijn heeft de bescherming van de gezondheid en het milieu boven de behoeften van de landbouwproductie geplaatst en heeft voorzien in een besluit van de Commissie om in bijlage I niet die werkzame stoffen op te nemen warvoor de vereiste informatie en gegevens niet binnen de voorgeschreven termijnen zijn verstrekt. Overweging 15 van Verordening (EG) nr. 451/2000 erkende dat het, indien nodig, dienstig kan zijn deze bepalingen opnieuw te bezien met betrekking tot bepaalde essentiële gebruiksdoeleinden waarvoor is aangetoond dat er voor een doelmatige bescherming van planten of plantaardige producten geen alternatief is, teneinde de ontwikkeling van alternatieven ter vervanging van het gebruik van ingetrokken producten mogelijk te maken. Zij erkende ook dat de noodzaak om de bepalingen opnieuw te bezien voor elk geval afzonderlijk moet worden aangetoond. Overweging 16 van de verordening bepaalt dat, indien voor een bepaalde werkzame stof niet wordt voldaan aan de in deze verordening gestelde eisen inzake kennisgeving en de indiening van volledige dossiers, niets de belanghebbenden belet op een later tijdstip die werkzame stof in bijlage I bij de richtlijn te laten opnemen door toepassing van de procedure als bedoeld in artikel 6, lid 2, van de richtlijn.