SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1177/02

van Mogens Camre (UEN) aan de Commissie

(25 april 2002)

Betreft: Mohammedaanse imams roepen op tot geweld

De veiligheid van de Europese burgers, de Europese mensenrechten en de vrede in de EU-lidstaten worden bedreigd door bepaalde fundamentalistische, mohammedaanse imams, die in de landen van de EU openlijk oproepen tot heilige oorlog, en die openlijk steun betuigen aan het toepassen van de islamitische wet, de sharia.

In de ene verklaring na de andere laat de EU weten dat zij een gebied wil scheppen waar vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid heersen. Het lijkt daarom in strijd met die bedoelingen, dat de EU toelaat dat fundamentalistische politieke stromingen, onder de dekmantel van een zogenaamde geloofsopvatting, moslims in Europa kunnen aanzetten tot heilige oorlog, en hun steun betuigen aan de islamitische wet, de wreedheden van de sharia.

De imam Ahmed Abu Laban van Kopenhagen, van wie bekend is dat hij 10 000 tot 15 000 aanhangers heeft, spoorde onder het vrijdagsgebed van 5 april 2002 in een moskee in Kopenhagen zijn geloofsgenoten aan tot steun van hun landgenoten thuis, waarbij hij beweerde dat deze jihad wensten en de prijs wilden betalen voor de bevrijding van de al Aqsa-moskee in Jeruzalem. Jullie moeten niet geloven dat zij die in de strijd omkomen, dood zijn. Ze leven voort bij Allah, en Allah geeft hun geschenken. We moeten voor ogen houden dat we actief moeten zijn, en niet passief, zei hij volgens het dagblad Politiken. Hij zei verder dat moslims zich niet moesten beroepen op de VN of de Veiligheidsraad van de VN, maar alleen op Allah moesten vertrouwen in het conflict in het Midden-Oosten.

Nog maar een week voordien had diezelfde imam zijn steun uitgesproken voor het toepassen van de sharia in verband met het internationaal in opspraak gekomen doodvonnis voor ontrouw van de Nigeriaanse vrouw Safiya Hussaini.

In zijn uitspraak van 31 juli 2001 (dossiers 41340/98 en 41342-4/98) oordeelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg dat sharia (de islamitische wet) duidelijk in strijd is met de waarden die de basis vormen voor de rechten van de mens. Toch beperkt zich de inzet van de EU in grote trekken slechts tot die van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat, dat in het ene rapport na het andere iedereen belastert die zijn ongerustheid laat blijken over de opmars van het fundamentalisme in de EU.

Wil de Commissie de nodige stappen ondernemen om tot een wetgeving te komen, die garandeert dat personen die oproepen tot heilige oorlog, geweld en schending van de mensenrechten, worden uitgewezen uit de EU?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(18 juni 2002)

De Commissie wijst er in de eerste plaats op dat de Europese Unie gegrondvest is op de door alle lidstaten erkende beginselen van vrijheid, democratie en eerbiediging van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, inclusief het recht op vrije meningsuiting, binnen de door de wet gestelde beperkingen. De Commissie betreurt elke handeling die zou kunnen aanzetten tot haat of tot schending van de rechten van de mens.

De Commissie heeft niet de bedoeling om wetgeving voor te stellen die voorziet in uitzetting uit de Europese Unie van elke persoon die aanzet tot Heilige Oorlog, geweld of schending van de rechten van de mens. De lidstaten zijn verantwoordelijk voor verwijdering van hun eigen grondgebied om redenen van openbare orde of openbare veiligheid.

Wat betreft EU-onderdanen en hun familieleden die het recht hebben zich vrij te verplaatsen binnen de Europese Unie, kunnen de lidstaten deze vrijheid beperken overeenkomstig artikelen 39, lid 3, 46, lid 1, en 55 van het EG-Verdrag wanneer dit met het oog op de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid gerechtvaardigd is. Zulke maatregelen moeten steeds voldoen aan de vereisten van Richtlijn 64/221/EEG van de Raad van 25 februari 1964 betreffende de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid(1).

De Commissie wil ook verwijzen naar Richtlijn 2001/40/EG van de Raad van 28 mei 2001 betreffende de onderlinge erkenning van besluiten inzake de verwijdering van onderdanen van derde landen.(2) Deze richtlijn maakt het mogelijk voor andere lidstaten om het besluit tot verwijdering van een andere lidstaat te erkennen wanneer een persoon een ernstige en daadwerkelijke bedreiging vormt voor de openbare orde of de nationale veiligheid.

Bovendien bracht de Commissie op 10 april 2002 een uitvoerig debat op gang met de publicatie van een Groenboek over een communautair terugkeerbeleid ten aanzien van personen die illegaal in de Europese Unie verblijven(3). Het Groenboek roept, ondermeer, op tot meer bespiegeling over de vraag of de gronden voor een beslissing tot verwijdering verder uitgelijnd zouden moeten worden.

(1) PB L 56 van 4.4.1964.

(2) PB L 149 van 2.6.2001, blz. 34.

(3) COM(2002) 175 def.