SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0317/02

van Philip Bushill-Matthews (PPE-DE) aan de Commissie

(12 februari 2002)

Betreft: Voorbereidingen voor de bijeenkomst van de Europese Raad in Barcelona

De Europese Raad van Lissabon in 2000 drong aan op overeenstemming over de Europese sociale agenda tijdens de Europese Raad te Nice in december. Hoe meent de Commissie, nu de Europese sociale agenda inderdaad is goedgekeurd, de stijgende werkloosheidstendens te kunnen keren, en stemt zij er al of niet mee in dat de structuur van de arbeidsmarkten in de EU nog altijd veel te rigide is?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(2 april 2002)

De Agenda voor het sociaal beleid (ASB), die de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000 de Commissie heeft verzocht op te stellen, is door de Europese Raad van Nice van 7 en 9 december 2000 goedgekeurd. Het meest recente verslag over de vooruitgang die tot dusver bij de tenuitvoerlegging van de ASB is geboekt, is door de Commissie op 19 februari 2002 goedgekeurd(1). Het concludeert dat de werkzaamheden goed vorderen en dat de verbintenissen steeds meer in concrete actie worden omgezet. Verder worden nieuwe uitdagingen opgenomen en worden nieuwe initiatieven gepland, b.v. met het voorgestelde actieplan inzake vaardigheden en mobiliteit of de effectevaluatie van de Europese werkgelegenheidsstrategie.

Het ASB-scorebord moet worden gezien in de ruimere context van de strategie van Lissabon en het voorjaarsverslag van de Commissie voor Barcelona. Dit verslag, de belangrijkste bijdrage van de Commissie aan de Europese Raad van Barcelona (De strategie van Lissabon De veranderingen verwerkelijken(2)), vormt een basis voor de beoordeling van de vooruitgang die bij de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon wordt geboekt, inclusief de doelstelling van volledige werkgelegenheid. Hoewel zij erkent dat een einde is gekomen aan de daling van de werkloosheid van de laatste vier jaar en dat het scheppen van banen aanzienlijk is vertraagd, geeft de mededeling blijk van voorzichtig optimisme dat de huidige economische inzinking van korte duur zal zijn en dat de huidige omstandigheden de in wezen gezonde economische fundamentele gegevens niet ter discussie stellen noch de noodzaak om de strategie van Lissabon voort te zetten.

De strategie van Lissabon beoogt de vergroting van de samenhang en de wederzijdse versterking van het economisch, werkgelegenheids- en sociaal beleid.

De in het kader van de Europese Werkgelegenheidsstrategie (EWS) sinds 1997 nagestreefde structurele hervormingen hebben reeds geleid tot betere prestaties van de Europese arbeidsmarkten op de lange termijn, zoals blijkt uit de volgende feiten die in het gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid voor 2001 worden gedocumenteerd:

- ondanks het feit dat de economische groei zwakker is geweest dan in de jaren 80, is het scheppen van bannen aanzienlijk versneld;

- in de Unie heeft een snellere en sterkere verlaging van de werkloosheidscijfers plaatsgevonden;

- de Unie is ook beter toegerust in termen van vaardigheden dan in het verleden. Een hoger niveau van onderwijsvoorzieningen vergemakkelijkt de aanpassing aan de veranderingen in de economische activiteit;

- en last but not least, als gevolg van het op stabiliteit gerichte beleid dat de laatste jaren is gevoerd, heeft deze ontwikkeling zich voltrokken zonder een grotere inflatoire druk en de begrotingssituatie in de lidstaten is nu veel sterker dan voordat de Europese werkgelegenheidsstrategie werd gelanceerd.

Als deze inspanningen worden aangehouden, moet de Unie in staat zijn de vertraging sneller te absorberen en daarom zal de huidige cyclische inzinking niet van invloed zijn op het tempo van de hervorming.

De Commissie is van mening dat de voortzetting van de huidige structurele hervorming de bestaande rigiditeit op de Europese arbeidsmarkten verder zal verminderen.

De prioritaire elementen van een dergelijke hervorming zijn:

- negatieve prikkels die mensen ervan afschrikken een baan aan te nemen of te blijven werken;

- barrières voor een grotere beroeps- en geografische mobiliteit;

- de beperkte capaciteit om te anticiperen op veranderingen en deze te beheren, die met name moet worden verbeterd door het voeren van een sociale dialoog ten aanzien van bedrijfsherstructureringen.

(1) COM(2002) 89 def.

(2) COM(2002) 14 def.