SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3329/00

van Avril Doyle (PPE-DE) aan de Commissie

(25 oktober 2000)

Betreft: Chloreren en fluorideren van drinkwater

Gezien de volgende feiten:

- Er is op grote schaal onderzoek verricht naar het toevoegen van fluoride aan leidingwater, hetgeen ertoe geleid heeft dat bijna alle EU-lidstaten de fluoride weer uit het drinkwater verwijderd hebben.

- Ierland doet het nog niet.

- Recent onderzoek van het nationaal instituut voor de volksgezondheid in Noorwegen heeft nieuwe bewijzen opgeleverd dat water dat met chloor behandeld is, in verband te brengen is met een hogere frequentie van aangeboren letsels, meer bepaald spina bifida (de onderzoeksresultaten zijn gepubliceerd in het Amerikaanse blad Epidemiology).

- Er bestaan doeltreffende en niet giftige alternatieven voor chloor.

Hoe ziet de Europese Commissie de gevolgen voor de gezondheid van de toevoeging van chloor en fluoride aan het drinkwater? Is er volgens haar meer onderzoek naar de toevoeging van die stoffen aan het drinkwater nodig, en moeten de lidstaten zich in afwachting aan het voorzorgsprincipe houden? Is er volgens haar ruimte voor veranderingen in de wetgeving om mogelijke gezondheidsrisico's zo veel mogelijk te beperken?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(18 december 2000)

Het geachte parlementslid stelt het probleem aan de orde van de toevoeging van chloor en fluoride aan drinkwater.

Wat de toevoeging van chloor betreft, zijn in beide drinkwaterrichtlijnen, de oorspronkelijke Richtlijn 80/778/EEG van de Raad van 15 juli 1980 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water(1) en de vóór eind 2003 ten uitvoer te leggen nieuwe Richtlijn 98/83/EG van 3 november 1998(2), voorschriften neergelegd die de lidstaten ertoe verplichten toezicht te houden op de toevoeging van chloor teneinde onaanvaardbare risico's voor de volksgezondheid te vermijden.

Overeenkomstig de huidige stand van de kennis biedt de gecontroleerde toevoeging van chloor veel meer voordelen dan potentiële negatieve effecten. Het voornaamste probleem met andere ontsmettingsmethoden is dat zij dan wel doeltreffend mogen zijn in waterbehandelingsinstallaties, maar dat hun doeltreffendheid in waterdistributiesystemen niet kan worden gewaarborgd. Zeer vaak moet het probleem daar worden gesitueerd, in het bijzonder wanneer de pijpleidingen niet in goede staat zijn. Het is belangrijk dat water veilig is wanneer het bij de consument uit de kraan stroomt.

Wat de toevoeging van fluoride betreft, wordt er in beide richtlijnen een norm vastgelegd (1,5 milligram per liter (mg/l)) die in overeenstemming is met de aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). De WHO is van oordeel dat met die concentratie een goed evenwicht wordt bereikt tussen de positieve en negatieve effecten van fluoride. Wanneer de communautaire norm inzake fluoride wordt nageleefd, kan de Commissie bij de aanwezigheid, natuurlijk dan wel toegevoegd, van bedoelde stof in drinkwater niet optreden aangezien dit onder de bevoegdheid van de lidstaten valt.

De WHO heeft in juni 2000 een vijfdaagse vergadering gehouden met het oog op een toekomstige herziening van haar richtsnoeren voor de drinkwaterkwaliteit, die tegen 2002-2003 moet zijn afgerond. Op deze vergadering heeft de vertegenwoordiger van de Commissie beide problemen te berde gebracht en werden de hierboven gegeven standpunten bevestigd. Het spreekt vanzelf dat wanneer er nieuwe betrouwbare gegevens aan het licht komen die actie noodzakelijk maken, de Commissie hierop zal reageren.

(1) PB L 229 van 30.8.1980.

(2) PB L 330 van 5.12.1998.