SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2572/00

van Florence Kuntz (UEN) aan de Commissie

(1 augustus 2000)

Betreft: Wetgeving inzake homeopathie in de Europese Unie

Kan de Commissie mij meedelen welke wettelijke bepalingen momenteel van kracht zijn op het gebied van de homeopathie en de homeopathische geneesmiddelen in de Europese Unie, met de referenties van alle richtlijnen, enz.?

Geldt deze wetgeving voor alle vijftien lidstaten en zo niet, om welke redenen worden bepaalde lidstaten vrijgesteld van toepassing ervan?

Meent de Commissie dat er een interne markt bestaat in de homeopathische sector en zo niet, wat denkt zij hieraan te doen?

Welke specifieke maatregelen denkt de Commissie voor te stellen om ervoor te zorgen dat de homeopathische recepten in de gehele Unie beschikbaar zijn opdat de burgers die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen zeker kunnen zijn dat zij overal homeopathische geneesmiddelen vinden zodat hun gezondheid verzekerd is en dat zij gebruik kunnen maken van hun recht zich vrij te verplaatsen?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(28 september 2000)

De wetgeving die binnen de Gemeenschap op homeopathische geneesmiddelen van toepassing is, is Richtlijn 92/73/EEG van de Raad van 22 september 1992 tot uitbreiding van het toepassingsgebied van de Richtlijnen 65/65/EEG en 75/319/EEG betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake geneesmiddelen en tot vaststelling van aanvullende bepalingen voor homeopathische geneesmiddelen(1).

De lidstaten moesten de nodige maatregelen treffen om uiterlijk op 31 december 1993 aan de richtlijn te voldoen. Deze richtlijn is dus in de gehele Gemeenschap van toepassing.

Hoewel de richtlijn in de mogelijkheid voorziet een speciale vereenvoudigde registratieprocedure in te voeren, staat zij tegelijkertijd de lidstaten toe van invoering van deze procedure af te zien, zolang zij de Commissie hiervan in kennis stellen. In dat geval moeten deze lidstaten wel het gebruik van geneesmiddelen die in andere lidstaten volgens de speciale vereenvoudigde procedure zijn geregistreerd, op hun grondgebied toestaan.

In de richtlijn is eveneens bepaald dat een lidstaat op zijn grondgebied, overeenkomstig de beginselen en bijzondere kenmerken van de in die lidstaat bedreven homeopathische geneeskunde, bijzondere voorschriften betreffende proeven mag invoeren of handhaven.

Het is mogelijk dat bepaalde homeopathische geneesmiddelen niet in alle lidstaten op de markt zijn en dat een patiënt deze dus niet kan krijgen, ook al heeft hij hiervoor een naar behoren opgesteld doktersvoorschrift. Dat geldt voor alle geneesmiddelen.

Patiënten kunnen wel geneesmiddelen voor persoonlijk gebruik meenemen.

Wat de gezondheidswerkers betreft, worden in Richtlijn 93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993 ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning van hun diploma's, certificaten en andere titels(2) noch het werkgebied van artsen noch de door hen verstrekte behandelingen en therapieën vastgelegd. Bij gebrek aan andere relevante wetgeving vallen deze vraagstukken dus onder de bevoegdheid van de lidstaten.

Voor gezondheidswerkers die geen arts zijn(3) en voor zover de homeopathie in de betrokken lidstaat niet aan artsen is voorbehouden, bevatten Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten(4) en Richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van Richtlijn 89/48/EEG(5), geen bepalingen voor de harmonisatie van de voorwaarden voor opleiding, toegang en beroepsuitoefening. Dit vraagstuk valt dus onder de bevoegdheid van de lidstaten.

(1) PB L 297 van 13.10.1992.

(2) PB L 165 van 7.7.1993.

(3) Of algemeen verpleegkundige, tandarts, vroedvrouw, dierenarts of apotheker. Voor deze beroepen zijn specifieke richtlijnen goedgekeurd, die qua inhoud sterk overeenkomen met de artsenrichtlijn.

(4) PB L 19 van 24.1.1989.

(5) PB L 209 van 24.7.1992.