SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0988/00

van Neil MacCormick (Verts/ALE) aan de Commissie

(22 maart 2000)

Betreft: Afvalwater en kleine zuivelbedrijven

Kleine zuivelbedrijven in afgelegen gebieden van de Unie zullen op korte termijn problemen krijgen bij het aanpassen van hun productiemethoden aan de veiligheidseisen die worden gesteld in de communautaire verordeningen en richtlijnen inzake afvalwater. Het probleem van het omzetten van wei in recycleerbare eiwitten is technisch oplosbaar, maar er is tijd nodig om een commercieel levensvatbaar procédé te ontwikkelen dat door kleine producenten kan worden gebruikt. Er zal veel schade worden toegebracht aan het MKB en boerderijen, en de werkgelegenheid in de afgelegen gebieden zal teruglopen, wanneer zuivelbedrijven zich gedwongen zien te sluiten. Dit zal vrijwel zeker gebeuren, indien zij onmiddellijk aan de nieuwe normen moeten voldoen.

Staat de Commissie positief tegenover verzoeken om de volledige inwerkingtreding van de wetgeving uit te stellen in gevallen waarin de afgelegen ligging een minimale schade aan het milieu waarborgt, die ten gevolge van een dergelijk uitstel ontstaat en waarin de productie te duur wordt, indien onmiddellijke tenuitvoerlegging wordt geëist?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(25 april 2000)

Op communautair niveau wordt de lozing van afvalwater door zuivelbedrijven geregeld bij Richtlijn 91/271/EEG inzake de behandeling van stedelijk afvalwater(1).

Deze in 1991 vastgestelde richtlijn bepaalt in artikel 13 dat biologisch afbreekbaar industrieel afvalwater van installaties in bepaalde bedrijfstakken, waaronder de zuivelindustrie, dat niet via stedelijke waterzuiveringsinstallaties in ontvangende wateren wordt geloosd, uiterlijk op 31 december 2000 moet voldoen aan de door de bevoegde autoriteit of instantie van de lidstaat vastgestelde voorwaarden. Deze verplichting betreft lozingen van industriële installaties die een biologisch afbreekbare organische verontreiniging van 4000 of meer inwonerequivalenten vertegenwoordigen (een inwonerequivalent is een meeteenheid die overeenkomt met de gemiddelde organische verontreiniging die dagelijks per persoon via het huishoudelijk afvalwater wordt geloosd).

De voorschriften voor de lozing van industrieel afvalwater moesten door de bevoegde autoriteit of instantie uiterlijk op 31 december 1993 worden vastgesteld. De verantwoordelijke personen van de betrokken installaties hebben dus zeven jaar de tijd gehad om aan de voorschriften te voldoen. De richtlijn voorziet in geen enkele mogelijkheid om deze termijn te verlengen.

Er bestaat geen communautaire wetgeving voor lozingen door industriële installaties van de in de richtlijn genoemde bedrijfstakken, die een verontreiniging van minder dan 4000 inwonerequivalenten produceren. Het door de Commissie op 15 april 1997 ingediende voorstel voor een richtlijn tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid(2) houdt in dat ook dergelijke lozingen aan een voorafgaande vergunning worden onderworpen voor zover deze een negatief effect kunnen hebben op de toestand van de ontvangende wateren.

(1) PB L 135 van 30.5.1991.

(2) PB C 184 van 17.6.1997.