NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/84

(2004/C 78 E/0083)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2180/03

van Samuli Pohjamo (ELDR) en Mikko Pesälä (ELDR) aan de Commissie

(30 juni 2003)

Betreft: Schade door wilde dieren in de Finse rendierteeltgebieden

De rendierteelt heeft in Finland een lange traditie. Rendierteelt en rendierhandel kunnen niet direct worden gelijkgesteld met landbouw. De rendieren lopen vrij rond in de natuur, in wijde onontgonnen gebieden.

Als gevolg van de door de EU-Habitatrichtlijn (92/43/EEG (1)) vereiste bescherming zijn de wildedieren-bestanden zorgwekkend gegroeid. Wilde dieren dringen binnen in de gebieden waar voedsel gemakkelijk verkrijgbaar is, dus in rendierteeltgebieden. Vooral de telers van de verenigingen van rendiereigenaars tegen de Russische grens hebben de laatste jaren aanzienlijke hoeveelheden rendieren verloren. Op 31 mei van dit jaar hadden wilde dieren volgens de vaststellingen 160 rendieren gedood in de regio van Suomussalmi alleen. In het gebied van de eigenaarsvereniging van Halla hebben de wolven ervoor gezorgd dat het aantal rendieren dat kan worden geslacht, is gedaald tot een derde van de normale hoeveelheid.

Opgemerkt zij dat een groot deel van de overblijfselen van de door wilde dieren gedode rendieren in de wijde wildernis niet wordt teruggevonden. Het zoeken ernaar en de kosten hiervoor komen ten laste van de telers. De bescherming van de rendieren tegen wilde dieren legt beslag op een groot deel van de beschikbare middelen, kost tijd die niet kan worden besteed aan het eigenlijke telerswerk en neemt de basis weg van de rendabiliteit van de rendierhandel. Het eveneens gegroeide berenstand heeft gezorgd voor grote verliezen van rendierkalveren. Dit is deels het gevolg van de afschaffing van het recht op jagen in het voorjaar.

De rendiertelers verwijzen naar de Habitatrichtlijn, artikel 6, lid 1, met name naar punt b) hiervan. De rendieren zijn hun eigendom en de wilde dieren brengen er bijzonder ernstige schade aan toe. De gegroeide wildedierenbestanden dreigen de traditionele bestaansmiddelen weg te nemen van de enige oorspronkelijke bevolkingsgroep in de EU, de Sami. De meeste door wilde dieren veroorzaakte schade situeert zich in de rendierteeltgebieden, zodat het wildedierenbestand in deze gebieden drastisch moet worden beperkt.

Keuren de Europese Unie en de Europese Commissie het goed dat de voortdurend groeiende wildedierenbestanden in deze dun bevolkte gebieden, waar beperkte middelen voorhanden zijn om in het levensonderhoud te voorzien, de rendieren, die daar de traditionele bestaansmiddelen zijn, vernietigen?

Kunnen de nationale autoriteiten sneller en flexibeler vergunningen uitreiken om de wildedierenbestanden in de rendierteeltgebieden onder controle te houden, zodat de voorwaarden voor de haalbaarheid van rendieren als bestaansmiddel blijven behouden?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(30 juli 2003)

Verschillende grote roofdieren, zoals wolven, bruine beren en lynxen, worden beschermd door Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (2), bijlage IV (a). Voor deze soorten is derhalve een systeem van strikte bescherming ingesteld dat onder meer het opzettelijk doden verbiedt. Afwijking van het beschermingssysteem kan in geval van ernstige schade aan eigendom worden toegestaan op grond van artikel 16, lid 1, waarbij dieren die schade veroorzaken mogen worden gedood.

Volgens officiële informatie van de Finse autoriteiten zijn de beren- en de lynxpopulatie stabiel en nemen ze niet toe. De voorjaarsjacht op beren werd reeds lang voor de toetreding van Finland tot de Unie afgeschaft, en wel om nationale redenen — de jacht werd niet langer als verdedigbaar beschouwd en het aanzienlijke aantal wijfjesdieren met jongen dat in het voorjaar door jagers werd gedood. De dichtheid van de wolvenpopulatie in de rendierteeltgebieden is veel lager dan elders in Oost-Finland, omdat ze daar minder beschermd zijn. Dat de grote roofdierpopulaties in de rendierteeltgebieden gestaag toenemen kan niet met bewijzen worden gestaafd.

Wolvenpopulaties in de rendierteeltgebieden in Finland vallen niet onder bijlage IV(a), maar zijn wel in bijlage V van dezelfde richtlijn vermeld. Dit betekent dat beheersmaatregelen kunnen worden getroffen om de populatie onder controle te houden. Alle niet-selectieve middelen voor het vangen of doden die de plaatselijke verdwijning of ernstige verstoring van de populaties tot gevolg kunnen hebben, zijn evenwel verboden (3). Het valt onder de bevoegdheid van de nationale autoriteiten om geëigende maatregelen te nemen met inachtneming van het bovenstaande. Overeenkomstig artikel 211 van het EG-Verdrag moet de Commissie erop toezien dat de bescherming van deze soorten door Finland aan de bepalingen van de richtlijn voldoet.

(1) PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.

(2) PB L 206 van 22.7.1992.

(3) Artikel 15 van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad.