ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2071/02

van Carlos Ripoll y Martínez de Bedoya (PPE-DE) aan de Commissie

(8 juli 2002)

Betreft: Europese regio van het jaar

Is de Commissie op de hoogte van het bestaan van een organisatie genaamd De Europese regio van het jaar? Zo ja, kan zij aangeven of deze organisatie iets te maken heeft met de organisatie van de Europese hoofdstad van het jaar, waarover de Raad van de Europese Unie een bindend besluit neemt op basis van een passende rechtsgrondslag?

Kan de Commissie voorts mededelen of voorzitter Romano Prodi namens de Commissie dit initiatief heeft ondersteund of hier enige institutionele steun aan heeft verleend? Zo ja, op basis van welke rechtsgrondslag?

Kan de Commissie bevestigen dat de voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, een vooraanstaand lid van deze organisatie is of van de internationale jury die de Baleren en Carelië heeft verkozen tot Europese regio's van het jaar 2003? Zo nee, is dit lidmaatschap gedelegeerd aan een ander lid van het College van commissarissen of is een ambtenaar van de Europese Commissie aangewezen om hem te vervangen?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(27 september 2002)

De voorzitter van de Organization of the European Region of the Year heeft de voorzitter van de Commissie per brief kennis gegeven van het bestaan van deze organisatie. De Commissie wijst er evenwel op dat er geen enkele verband is tussen deze organisatie en de procedure voor de aanwijzing van de Europese hoofdstad.

De Commissie kan de geachte afgevaardigde meedelen dat de Organization of the European Region of the Year een privaatrechtelijk lichaam is dat op geen enkele wijze door de Commissie wordt ondersteund.

Een ambtenaar van het directoraat-generaal Regionaal beleid is als privé-persoon uitgenodigd om deel te nemen aan de werkzaamheden van de jury die de Europese regio van het jaar moet aanwijzen. Geen van de drie regio's die een dossier hadden ingezonden (Karelië, de Balearen en de Beneden-Donau) voldeed aan alle criteria die de organisatie had vastgesteld; daarom heeft de organisatie tot een nieuwe oproep besloten in de hoop dat een voldoende aantal voorstellen wordt ingediend, zodat op een ruimere basis kan worden geselecteerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2672/02

van Mary Banotti (PPE-DE) aan de Commissie

(24 september 2002)

Betreft: Autoverhuur aan personen van meer dan 70 jaar

Ik verneem dat burgers van de Europese Unie die meer dan 70 jaar zijn in de Europese Unie moeilijkheden ondervinden om een auto te huren. Welke maatregelen treft de Europese Commissie om te zorgen dat er op staande voet een einde komt aan die discriminatie, en welke strafmaatregelen kunnen er eventueel opgelegd worden aan autoverhuurmaatschappijen die de discriminerende praktijk voortzetten als ze strijdig met de Europese wet zou blijken?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(28 oktober 2002)

De Commissie herinnert eraan dat de Raad op 27 november 2000 Richtlijn 2000/78/EG tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep(1) heeft goedgekeurd. De richtlijn verbiedt discriminatie op grond van onder meer leeftijd, inclusief het gebruik van leeftijdsgrenzen die niet objectief en redelijk door een legitiem doel wordt gerechtvaardigd en als de middelen om dat doel te bereiken niet passend en nodig zijn. De lidstaten hebben tot 2 december 2003 de tijd om de voorschriften van de richtlijn in het nationaal recht om te zetten.

De materiële werkingssfeer van deze richtlijn is echter beperkt tot het gebied van de werkgelegenheid en heeft geen betrekking op gelijke behandeling bij de toegang tot goederen en diensten zoals in het door het geachte parlementslid aan de orde gestelde geval. Deze richtlijn noch enig ander communautair rechtsinstrument verbiedt autoverhuurmaatschappijen een verschillende behandeling op grond van leeftijd toe te passen. Personen die vinden dat zij in dergelijke omstandigheden worden gediscrimineerd, moeten daarom trachten verhaal te zoeken volgens de eventueel bestaande nationale wetgeving.

(1) PB L 303 van 2.12.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1883/02

van Fernando Fernández Martín (PPE-DE) aan de Commissie

(28 juni 2002)

Betreft: Equatoriaal Guinea

Kan de Commissie voor Equatoriaal Guinea mededelen welke projecten in het jaar 2000 ten laste van de begroting van de Europese Unie zijn gefinancierd? Wat is het totaalbedrag van de steun die dat land in 2000 uit EU-begrotingsposten heeft ontvangen?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Nielson namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-1867/02, E-1868/02, E-1869/02, E-1870/02,E-1871/02, E-1872/02, E-1873/02, E-1874/02, E-1875/02, E-1876/02, E-1877/02, E-1878/02,E-1879/02, E-1880/02, E-1881/02, E-1882/02, E-1883/02, E-1884/02, E-1908/02, E-1909/02,E-1996/02, E-1997/02, E-1998/02, E-1999/02, E-2000/02, E-2001/02, E-2002/02, E-2003/02,E-2004/02, E-2005/02, E-2006/02, E-2007/02, E-2008/02, E-2009/02, E-2134/02, E-2135/02,E-2136/02, E-2137/02, E-2138/02, E-2139/02, E-2140/02, E-2141/02, E-2142/02, E-2143/02,E-2144/02, E-2145/02, E-2146/02, E-2147/02, E-2148/02, E-2149/02, E-2150/02, E-2151/02,E-2152/02, E-2153/02, E-2154/02 en E-2155/02

(23 september 2002)

Gezien de lengte van haar antwoord zendt de Commissie het geachte parlementslid en het secretariaat van het Parlement rechtstreeks een tabel met de gevraagde informatie.

De cijfers in de beknopte tabel voor elk land zijn tevens te vinden in de financiële tabellen van het jaarverslag over de uitvoering van de buitenlandse steun van de EG.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1915/02

van Dorette Corbey (PSE) aan de Raad

(2 juli 2002)

Betreft: Invoering van de euro

Volgens Eurobarometer 56 meent bijna de helft van de bevolking in de EU dat de euro de prijs van consumentengoederen opdrijft. Volgens een onderzoek van de Nederlandse consumentenbond zijn in de periode maart 2001 tot maart 2002 de prijzen voor compact discs met 7,2 % gestegen. In de horeca hebben restaurants in die periode de menuprijzen met gemiddeld 6,2 % verhoogd, terwijl dit in cafés maar liefst 8,8 % is. De euro zou leiden tot meer transparantie en tot het wegvallen van wisselkosten en daarmee tot lagere prijzen. Met het aanbreken van de zomervakantie zouden veel mensen het voordeel van de euro in het buitenland ontdekken omdat er in de eurozone niet meer hoeft te worden omgewisseld. Nu de invoering van de euro geleid heeft tot grote prijsstijgingen is dit voordeel verdwenen. Tegelijkertijd komt een deel van de oude biljetten niet terug. Dit is winst voor de nationale banken en dus voor de nationale schatkisten.

1. Erkent de Raad dat hij een politieke verantwoordelijkheid heeft om de belofte die aan consumenten gedaan is, na te komen en ervoor te zorgen dat de euro alsnog ten goede komt aan de consument?

2. Welke mogelijkheden ziet de Raad om deze politieke verantwoordelijkheid vorm te geven?

Antwoord

(5 november 2002)

Noch de Commissie noch de ECB heeft melding gemaakt van een aanzienlijke stijging van de inflatie door de invoering van eurobankbiljetten en -munten per 1 januari 2002. De Commissie heeft in maart 2002 een mededeling gepubliceerd getiteld Balans van de invoering van de chartale euro, en bij de ECB verscheen in april de Evaluation of the 2002 cash changeover.

Beide instellingen erkennen wel dat de inflatie in de eurozone sinds janauri 2002 boven de 2 % ligt, maar wijten dit aan uitzonderlijke factoren, zoals de onverwacht hoog blijvende energieprijzen en de incidentele prijsstijgingen voor levensmiddelen als gevolg van BSE en andere voedselcrises in verband met dierziekten, alsook de slechte weersomstandigheden.

Voorts vestigt de Raad de aandacht van de geachte afgevaardigde op de aanzienlijke voordelen die de invoering van de euro op langere termijn zal hebben.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2164/02

van Daniel Hannan (PPE-DE) aan de Commissie

(18 juli 2002)

Betreft: Kromme bananen

Kan de Commissie, nu twee Britse rechtbanken onlangs hebben gezegd dat de EU-regels inzake aanvaardbare kromming van bananen en komkommers niet afdwingbaar is, meedelen wanneer ze voornemens is actie te ondernemen om de afdwinging van deze regels in het Verenigd Koninkrijk te garanderen? Kan de Commissie ook meedelen waarom het bureau van de Commissie in Londen herhaaldelijk het bestaan heeft ontkend van EU-wetgeving betreffende de vorm van groenten en fruit, en ze als sensatieverhalen en euromythes heeft afgedaan?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(25 september 2002)

De handelsnormen voor verscheidene soorten groenten en fruit, met inbegrip van bananen, zijn vastgesteld in verordeningen van de Commissie. Deze zijn gebaseerd op internationale afspraken die gemaakt worden op fora zoals de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties. De Commissie heeft hierover herhaaldelijk uitleg gegeven, ook via verklaringen van haar vertegenwoordiging in het Verenigd Koninkrijk om Euromythen te ontzenuwen.

Ten aanzien van de uitspraak van het Hooggerechtshof van 24 juni 2002, waarnaar het geachte parlementslid verwijst, benadrukt de Commissie dat dit hof de toepasselijkheid van de handelsnormen van de Gemeenschap in het Verenigd Koninkrijk niet in twijfel getrokken heeft. De uitspraak betreft veeleer de uitlegging van een nationaal voorschrift dat overtreding van deze normen strafbaar stelt. Volgens het Hooggerechtshof is het betrokken nationale voorschrift niet van toepassing voor normen die na de inwerkingtreding van het voorschrift zijn vastgesteld.

De Commissie ziet nauwlettend toe op de reactie van de Britse autoriteiten op de uitspraak van het Hooggerechtshof.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2287/02 van Imelda Read (PSE) aan de Commissie. Tabaksreclame.



Publicatieblad Nr. 092 E van 17/04/2003 blz. 0148 - 0148



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2287/02 van Imelda Read (PSE) aan de Commissie (25 juli 2002) Betreft: Tabaksreclame Op 28 maart 2002 heeft de Britse regering de Commissie uit hoofde van Richtlijn 98/34/EG(1) een kennisgeving doen toekomen over de Tobacco Advertising and Promotion Bill. Het moratorium dat ten aanzien van dit wetsontwerp was ingesteld, zou op 1 juli 2002 aflopen. Kan de Commissie bevestigen dat de reden voor de verlenging hiervan gelegen is in het feit dat de Duitse regering bezwaar heeft aangetekend tegen dit Britse wetsontwerp waarmee tabaksreclame wordt verboden? (1) PB L 204 van 21.7.1998, blz. 37. Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie (22 augustus 2002) De Commissie kan bevestigen dat het ontwerp van de Tobacco Advertising and Promotion Bill inderdaad op 28 maart 2002 in het kader van Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften genotificeerd is. Vervolgens hebben de Duitse autoriteiten op 28 juni 2002 in overeenstemming met artikel 9, lid 2, van die richtlijn een zogeheten uitvoerig gemotiveerde mening te kennen gegeven, waardoor de status quo tot 30 september 2002 wordt verlengd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0581/02

van Professor Sir Neil MacCormick (Verts/ALE) aan de Raad

(5 maart 2002)

Betreft: Postdiensten in plattelandsgebieden

Is het de Raad bekend dat in plattelandsgemeenschappen bezorgdheid heerst met betrekking tot de noodzaak plaatselijke kantoren voor postdiensten te handhaven, daar deze veelal eveneens dienst doen als plaatselijke winkels voor dagelijkse inkopen en aldus een richtpunt vormen voor afgelegen gemeenschappen?

Is de Raad in dat licht bereid zich positief op te stellen ten aanzien van de wijze waarop het Europees Parlement de liberalisering van de postdiensten benadert, en de grens van 150 gr. te handhaven tot de uitvoerbaarheid van verdere liberalisering diepgaand is onderzocht? Is de Raad voorts bereid initiatieven in de richting van invoering van een grens van 50 gr. in 2006, zoals door de Commissie in oktober 2001 is voorgesteld, af te wijzen zolang geen volledig inzicht bestaat in de gevolgen die dergelijke maatregelen waarschijnlijk zouden hebben voor de universele dienstverlening en de universele tarieven?

Antwoord

(5 november 2002)

Wat betreft het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededinging, heeft het Europees Parlement tijdens zijn plenaire vergaderperiode van 11-14 maart 2002 in tweede lezing een aantal amendementen op 's Raads gemeenschappelijk standpunt aangenomen.

Deze amendementen behelzen ondermeer een verplichting voor de Commissie om om de twee jaar informatie te verstrekken over de ontwikkelingen in de sector, met name over de economische, sociale, werkgelegenheids- en technologische aspecten en over de kwaliteit van de diensten.

Tijdens de zitting van 7 mei 2002 nam de Raad de richtlijn aan tot wijziging van Richtlijn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededinging, en keurde daarbij de amendementen goed die het Europees Parlement in tweede lezing had aangenomen. De richtlijn is erop gericht om vóór 1 januari 2006 een verdere sector van de postmarkt te liberaliseren (20 % volgens sommige ramingen), met handhaving van de bestaande waarborgen inzake levering van de universele dienst. In dit opzicht wordt namelijk in de nieuwe zesde overweging, die op verzoek van het Europees Parlement is ingevoegd, expliciet rekening gehouden met het grote sociale en economische belang van de rurale postnetwerken die kunnen fungeren als een essentieel infrastructuurnet waar iedereen toegang kan krijgen tot nieuwe communicatietechnologieën. Eventuele verdere maatregelen kunnen worden aangenomen op basis van een voorstel dat de Commissie uiterlijk 31 december 2006 zou moeten indienen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2785/02

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(3 oktober 2002)

Betreft: Sluiting van Federal Mogul zonder overleg met het personeel

Federal Mogul, een bedrijf met 370 werknemers in Bridgwater, Zuidwest-Engeland, deelde op 22 augustus 2002 mee zonder voorafgaand overleg met het personeel dat het de deuren zal sluiten en de productie wil verplaatsen naar Polen en Turkije.

Kan de Commissie bevestigen dat het niet-raadplegen van de plaatselijke vakbonden of het personeel duidelijk in strijd is met het Gemeenschapsrecht?

Kan de Commissie verder mededelen of zij thans de nodige juridische stappen zal nemen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(13 november 2002)

De Commissie wijst erop dat een aantal richtlijnen voorziet in procedures voor de informatie en raadpleging van de werknemersvertegenwoordigers die van toepassing kunnen blijken te zijn op bedrijfssluitingen, met name Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag(1), en Richtlijn 94/45/EG van de Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers(2). Onlangs is Richtlijn 2002/14/EG van het Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap(3) goedgekeurd met het doel de communautaire regeling ter zake aan te vullen. De lidstaten hoeven deze echter pas uiterlijk 23 maart 2005 in nationaal recht om te zetten.

De eerste twee richtlijnen zijn door de lidstaten in nationaal recht omgezet. Het is aan de bevoegde nationale autoriteiten om per geval de juiste en daadwerkelijke toepassing ervan te beoordelen.

(1) PB L 225 van 12.8.1998.

(2) PB L 254 van 30.9.1994.

(3) PB L 80 van 23.3.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2520/02

van Pietro-Paolo Mennea (PPE-DE) aan de Commissie

(4 september 2002)

Betreft: Air Sicilia

Uit Italiaanse persberichten en uit klachten van burgers blijkt dat de luchtvaartmaatschappij Air Sicilia, die op Italiaans grondgebied opereert, verschillende malen vluchten heeft geannuleerd en zich daarbij niet heeft bekommerd om de passagiers, die nog altijd op schadevergoeding wachten.

Deze klanten, die eerst onder slechte dienstverlening hebben geleden en thans op schadevergoeding wachten, zullen waarschijnlijk tevergeefs wachten. Het is duidelijk dat hier sprake is van een schending van het Handvest van de rechten van de passagiers, dat door alle exploitanten in deze sector zou moeten worden nageleefd en dus ook door de luchtvaartmaatschappij in kwestie.

Bovendien is uit de persberichten naar voren gekomen dat deze maatschappij met financiële problemen te kampen heeft en niet in staat is te voldoen aan haar verplichtingen jegens de klanten en jegens haar eigen personeelsleden, die de uitbetaling van diverse nog niet betaalde maandsalarissen eisen.

Intussen opereren de eigenaars van deze maatschappij in ondernemingen met andere handelsnamen.

Kan de Commissie mededelen of deze berichten waar zijn?

Kan de Commissie bovendien mededelen of deze situatie algemeen bezien een schending van de rechten van de Europese burgers inhoudt en of zij stappen zal ondernemen ten behoeve van al diegenen die door deze situatie of deze gedragingen nadeel hebben ondervonden?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(8 oktober 2002)

Overeenkomstig de in de vraag van het geachte parlementslid vervatte informatie kan de luchtvaartmaatschappij Air Sicilia niet langer voldoen aan haar financiële verplichtingen tegenover haar klanten. De Commissie beschikt daarover momenteel niet over nadere gegevens.

De communautaire wetgeving betreffende passagiersrechten is niet van toepassing op dergelijke situaties. Bedoelde situaties worden in de eerste plaats gereguleerd krachtens het nationaal recht waarvoor nationale autoriteiten of gerechtelijke instanties bevoegd zijn.

Toch zal de Commissie de Italiaanse autoriteiten verzoeken nadere gegevens te verstrekken in het licht van artikel 5, lid 5, van Verordening (EEG) nr. 2407/92 van de Raad van 23 juli 1992 betreffende de verlening van exploitatievergunningen aan luchtvaartmaatschappijen(1). Overeenkomstig dit artikel 5, lid 5, bestaat er een zeker verband tussen de houder van een vergunning en de financiële toestand van de luchtvaartmaatschappij.

Meer in het algemeen volgt de Commissie van nabij de financiële situatie van de luchtvaartsector en zal zij, wanneer een algemene verslechtering daarvan de belangen van de passagiers in het gedrang dreigt te brengen, maatregelen treffen om die belangen te beschermen.

(1) PB L 240 van 24.8.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0539/02

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(27 februari 2002)

Betreft: Rol van de commissarissen

Tijdens een vorige week gehouden bijeenkomst van de jeugdbeweging van de regerende PASOK-partij in Griekenland heeft commissaris Diamantopoulou een scherpe aanval gelanceerd op vooraanstaande Grieken die kritiek hadden geuit op haar standpunten inzake de aanwijzing van het Engels als tweede officiële taal in Griekenland.

De toon en de felheid van haar opmerkingen zijn in Griekenland absoluut verkeerd gevallen en velen hebben de vraag gesteld of het commissarissen is toegestaan op partijmanifestaties aanwezig te zijn, bekende persoonlijkheden met een afwijkende mening aan te vallen en zich aldus in het politieke leven van hun land te mengen. Er zij aan herinnerd dat mevrouw Diamantopoulou zes maanden geleden ook de aartsbisschop van Athene, Christodoulos, had aangevallen, die in de kwestie van de identiteitskaarten en de bescherming van de rechten van de burgers een andere mening dan de regering was toegedaan.

Er zij op gewezen dat er geen enkel verband bestaat tussen dit onderwerp en het beleidsgebied waamee mevrouw Diamantopoulou is belast, te weten het sociaal beleid van de EU, waarbij in de lidstaten wat de efficiëntie betreft terecht vraagtekens worden geplaatst, aangezien de Commissie onlangs heeft berekend dat er 20 miljoen extra arbeidsplaatsen (waarvan 11 miljoen voor vrouwen) moeten worden gecreëerd om de doelstelling van volledige werkgelegenheid voor de EU te halen.

Welk standpunt neemt de Commissie in ten aanzien van de inmenging van commissarissen in meningsverschillen tussen partijen in de lidstaten? Wat vindt de Commissie van de felle uitlatingen van mevrouw Diamantopoulou aan het adres van vooraanstaande en door iedereen gerespecteerde persoonlijkheden van onbesproken democratisch, progressief gehalte (zoals de filoloog Sarandas Kargakos), die ze kwalificeerde als nationalisten? Is deze felheid in overeenstemming met het gematigde karakter en de kwaliteit van het politieke bedrijf zoals door de Commissie nagestreefd?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(4 april 2002)

Zoals de Commissie reeds diverse malen heeft geantwoord op schiftelijke of mondelinge vragen van leden van het Parlement, zijn haar leden politici die een politieke functie vervullen en die, met inachtneming van de verplichtingen die aan hun functie zijn verbonden, de vrijheid behouden om, in volle onafhankelijkheid en onder hun eigen verantwoordelijkheid, hun persoonlijke mening te uiten.

De gedragscode voor de Commissieleden bepaalt dat de Commissieleden actief lid van politieke partijen of vakbonden mogen zijn, mits dit hun beschikbaarheid voor dienst in de Commissie niet in het gedrang brengt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1300/02

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(7 mei 2002)

Betreft: Amerikaans programma voor een defensief rakettensysteem

Zijn er consultaties geweest tussen de Commissie en de lidstaten over het Amerikaans programma voor een defensief rakettensysteem met het oog op het innemen van een EU-standpunt? Indien niet, zijn er plannen om besprekingen over deze kwestie aan te vatten?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(12 juni 2002)

Het Amerikaanse programma voor een defensief rakettensysteem is niet ontworpen om als zodanig de verbreiding van raketten tegen te gaan, maar veeleer om het grondgebied van de Verenigde Staten te beschermen tegen de eventuele gevolgen van zo'n proliferatie. Daarbij kan het echter van invloed zijn op internationaal ten uitvoer gelegde strategieën en proliferatie van raketten tegen te gaan.

Raketten kunnen dragers zijn van massavernietigingswapens, zodat de verbreiding ervan reden tot bezorgdheid is voor de gehele internationale gemeenschap; een analyse van de gevolgen van de ontwikkeling daarvan voor de wereldveiligheid is noodzakelijk. Er bestaat wijdverbreide consensus over de noodzaak om de proliferatie van raketten tegen te gaan, hoofdzakelijk door de ontwikkeling van multilaterale, juridisch bindende raamwerken, alsmede door controle op de uitvoer.

De Unie speelt hierbij een leidende rol, met name via haar krachtige steun aan de goedkeuring van de Internationale gedragscode voor ballistische wapens die is opgesteld in het kader van de MTCR, de controleregeling voor rakettechnologie. De Unie zet zich er thans voor in om voor deze regeling ook niet-MTCR-leden te winnen.

De CONOP/CODUN (de werkgroepen van de Raad inzake non-proliferatie en ontwapening) zijn de fora waarin op het deskundigenniveau van de Unie wordt gesproken over zaken die met proliferatie verband houden en waar voorstellen worden voorbereid voor gemeenschappelijke standpunten die de Raad zou moeten aannemen. Tot op heden bestaat er nog geen gemeenschappelijk standpunt van de Unie inzake het Amerikaanse programma voor een defensief rakettensysteem.