ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1051/99

van Karin Riis-Jørgensen (ELDR) aan de Commissie

(12 april 1999)

Betreft: Discriminatie van buitenlandse bouwondernemingen in Duitsland

In Duitsland is er een wijziging van de belastingwet goedgekeurd, die van kracht wordt op 1 april 1999 en een discriminatie van buitenlandse bouwbedrijven vertegenwoordigt.

Een Duitse bouwer die beroep doet op de diensten van een buitenlandse bouwonderneming, moet 25 % van haar vergoeding inhouden en dat bedrag doorstorten aan de belastingdiensten in Duitsland.

Het buitenlands bedrijf kan het ingehouden bedrag pas terugbetaald krijgen aan het eind van het jaar als het kan bewijzen dat het in Duitsland niet belastingplichtig is. Er bestaat een vrijstellingsregeling, maar op dit ogenblik wordt gebruikmaking daarvan niet toegestaan door het Duits Ministerie van Financiën.

Kan de Commissie uitleggen of de nieuwe belastingwet geen overtreding van de fundamentele principes van het Verdrag van Rome vormt, meer bepaald het verbod op nationale voorkeursbehandeling en het vrij verkeer van werknemers en goederen die door het Verdrag gewaarborgd worden?

Mocht de Commissie de belastingwet in overeenstemming met het Verdrag van Rome en de bewuste principes vinden, kan ze dan nader verklaren op grond van welke elementen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(7 mei 1999)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op mondelinge vraag H-332/99 van mevrouw Kjer Hansen tijdens het vragenuur in de vergaderperiode van het Parlement van mei 1999(1).

(1) Handelingen van het Parlement (Mei 1999).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0445/99

van José Valverde López (PPE) aan de Commissie

(4 maart 1999)

Betreft: Uitroeiing diabetes

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft zich tot doel gesteld diabetes vóór het jaar 2000 uit te roeien. Om deze doelstelling te verwezenlijken is circa 370 miljoen dollar nodig voor vaccinatieprogramma's.

Kan de Commissie aangeven welke samenwerkingsprogramma's de Europese Unie op dit moment heeft lopen met ontwikkelingslanden om deze ziekte uit te roeien?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie

(16 april 1999)

De Gemeenschap verleent reeds veel steun aan vaccinatieprogramma's, vooral in Afrika, door de levering van basisvaccins, in het bijzonder het poliovaccin, veilig te stellen en door de dienstverlening in verband met inentingen in de posten voor de primaire gezondheidszorg te ontwikkelen en te verbeteren. In acht landen ten zuiden van de Sahara loopt een speciaal programma "Steun aan onafhankelijk uitvoeren van vaccinatieprogramma's" (9,5 miljoen [fmxeuro]) met als doel de toediening van vaccinaties bij kinderen en jonge vrouwen te veralgemenen en de uitvoering van het Uitgebreide vaccinatieprogramma in de betrokken landen minder afhankelijk te maken van externe financiële steun; dit tracht men in het bijzonder te bereiken door aanmoedigingen om het programma in de nationale begroting voor gezondheidszorg op te nemen als een begrotingslijn.

De Gemeenschap werkt actief mee aan het financieren van de eerste fase van het Internationaal programma voor de uitroeiing van polio (GPEP) door de posten voor de primaire gezondeheidszorg in 32 landen ten zuiden van de Sahara te ondersteunen (meer dan 250 miljoen [fmxeuro] in het kader van het 7de Europees Ontwikkelingsfonds (EOF)) en via de steunprogramma's voor structurele aanpassing waardoor gelden worder uitgetrokken voor de prioritaire begrotingslijnen voor de gezondheidszorg (meer dan 458 miljoen [fmxeuro] in het kader van het 7de EOF). Op een specifiek verzoek van de nationale regeringen kan de Gemeenschap bepaalde extra uitgaven dekken die verbonden zijn aan de GPEP. Dergelijke uitgaven dienen echter in dit geval te zijn opgevoerd op de nationale begroting voor de gezondheidszorg. In nauwe samenwerking met het regionaal bureau voor Afrika van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), verleent de Gemeenschap eveneens steun aan het tot stand brengen van een netwerk van epidemiologische centra voor toezicht in West-Afrika (begroting 500 000 [fmxeuro]), wat een belangrijke inbreng betekent in de vierde fase van het GPEP. De Commissie bespreekt bovendien met de WHO andere samenwerkingsmogelijkheden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0160/99

van Riccardo Garosci (PPE) aan de Raad

(29 januari 1999)

Betreft: Extra commissies op verrichtingen in euro

Enkele Italiaanse banken beuren, overeenkomstig de voorschriften van de landelijke bankenvereniging Abi, een extra commissie voor de verhandeling van cheques in euro afkomstig uit een land van de "eurozone" omdat zij dit beschouwen als een buitenlandse verrichting, waarvoor extra kosten worden aangerekend bovenop de gewone bankkosten.

Sommige Italiaanse banken houden zich dus niet aan de regels van de goede praktijk en aan de doelstellingen van de invoering van de gemeenschappelijke munt door betalingen met cheques in euro te beschouwen als buitenlandse verrichtingen. Hierdoor benadelen zij de cliënten-spaarders, en dit enkele weken voor de invoering van de euro.

Aangezien de Commissie zowel in de verordening van 1997 over het gebruik van de euro, als in de verordening van 1998 over de overgangsfase en in de aanbeveling van 23 april 1998 over de bankkosten (inzonderheid artikel 2) erop wijst dat op alle bankverrichtingen in euro geen wisselcommissie of andere kosten bovenop de normale kosten voor buitenlandse verrichtingen mogen worden aangerekend, wilde ik de Raad vragen wat hij voornemens is te doen om zo spoedig mogelijk aan deze misstanden een eind te maken?

Antwoord

(26 april 1999)

1. In haar aanbeveling van 23 april 1998 betreffende de bankkosten voor de omrekening in euro die tot de lidstaten en tot de banken en hun verenigingen was gericht, heeft de Commissie gesteld dat banken juridisch gezien niet het recht hebben om kosten aan te rekenen voor de omrekening van binnenkomende betalingen in euro of in de nationale valuta tijdens de overgangsperiode voor de omrekening van rekeningen in de nationale valuta naar euro aan het eind van de overgangsperiode, of voor diensten in euro een ander tarief toe te passen dan voor dezelfde diensten in de nationale munt.

2. Op grond van artikel 155 van het Verdrag, dient de Commissie toe te zien op de toepassing van de bepalingen van het Verdrag en van de door de instellingen genomen maatregelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0757/99

van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie

(29 maart 1999)

Betreft: Financieringen door de Europese Commissie

Kan de Commissie meedelen of zij van 1995 tot heden, via welk kanaal ook, "organisaties" of "verenigingen" heeft gefinancierd die in het bezette deel van Cyprus zijn gevestigd, en zo ja, welke, wanneer en hoe groot de geschonken bedragen precies waren?

Antwoord van de heer van den Broek namens de Commissie

(15 april 1999)

De Commissie heeft, op uitnodiging van de Raad, zoals is vastgelegd in de conclusies van de Raad van 6 maart 1995, een hele reeks activiteiten op touw gezet om de Turks-Cypriotische gemeenschap in kennis te stellen van de voordelen van een toetreding tot de Gemeenschap.

De Commissie heeft, uitgaande van dit verzoek, in overleg met de Cypriotische regering, voor de beide gemeenschappen zowel op als buiten het eiland activiteiten gesponsord die tot een beter begrip van de Unie en haar beleidsmaatregelen hebben geleid alsook tot een versterking van rechtstreekse contacten tussen de twee gemeenschappen op Cyprus. De Commissie heeft evenwel geen "instellingen" of "organisaties" gefinancierd die in het noordelijk deel van Cyprus zijn gevestigd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0396/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(1 maart 1999)

Betreft: Ernstige aantasting van het milieu op de rotseilandengroep Gavdos - Gavdopoula

Volgens beschuldigingen van Kretenzische milieu-organisaties bestaan er plannen om op de rotseilandengroep Gavdos - Gavdopoula ten zuiden van Kreta, die is opgenomen in het netwerk van "Natura 2000" met classificatie "A", fabrieken, helihavens, aanlegsteigers over geheel de omtrek van het rotseiland Gavdopoula, losinstallaties voor schepen en een woonwijk voor vierhonderd personen op het eiland Gavdos te bouwen.

Indien deze beschuldigingen worden bewaarheid, zal dit niet alleen leiden tot de ondergang van een belangrijke biotoop, maar ook van de culturele en sociale cohesie van de regio. Kan de Commissie bijgevolg antwoorden op de volgende vragen:

1. Is zij op de hoogte van deze geplande werken?

2. Weet zij of de nodige milieu-effectrapportages reeds zijn verricht; is zij zich ervan bewust dat de regio in kwestie een beschermd gebied is?

3. Is zij van plan de Griekse autoriteiten te vragen de besluiten in kwestie in te trekken opdat het ecologisch evenwicht en het prachtige natuurschoon van deze regio behouden blijven?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0577/99

van Antonio Tajani (PPE) aan de Commissie

(12 maart 1999)

Betreft: Het verzoek om de gemeentepolitie in te schalen bij de risico-groepen

Op dinsdag 23 februari 1999 zijn vijf agenten van de gemeentepolitie van Milaan in het ziekenhuis opgenomen omdat zij vergiftigingsverschijnselen vertoonden veroorzaakt door een gaslek.

Is de Commissie van mening dat, mede gezien deze gebeurtenis, agenten van de gemeentepolitie zouden moeten worden gerekend tot risico-groepen?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(14 april 1999)

Artikel 2, lid 1, van kaderrichtlijn 89/391/EEG betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk(1) bepaalt dat deze van toepassing is op alle particuliere of openbare sectoren.

Evenwel bepaalt lid 2 van ditzelfde artikel dat bepaalde specifieke activiteiten in overheidsdienst, zoals bij de strijdkrachten, de politie of de bevolkingsbescherming, kunnen worden uitgesloten, doch alleen wanneer "bijzondere aan deze activiteiten inherente aspecten de toepassing ervan in de weg staan". In dat geval moet ervoor worden gezorgd dat de veiligheid en de gezondheid van de werknemers zoveel mogelijk worden verzekerd met inachtneming van de doelstellingen van de richtlijn.

In het licht van deze bepalingen en in het geval waarin bijzondere aspecten die inherent zijn aan door de agenten van de plaatselijke politie verrichte taken de toepassing van de bepalingen van de kaderrichtlijn niet op dwingende wijze in de weg staan, moet de werkgever de risico's beoordelen waaraan zij worden blootgesteld en de passende maatregeln treffen om een zo goed mogelijk niveau van bescherming van de veiligheid en de gezondheid van deze werknemers te waarborgen. Hun identificatie als risicogroep hangt derhalve af van het type verrichte activiteit en van de specifieke arbeidsvoorwaarden waaraan de agenten van de plaatselijke politie zijn onderworpen.

(1) PB L 183 van 29.6.1989.
(2000/C 27 E/091) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1449/99
van Rainer Wieland (PPE-DE) aan de Commissie
(1 september 1999)
Betreft: De verdeling van de medewerkers van de Commissie naar rang en land
Is het de Commissie bekend dat op 27 april 1999 in de Frankfurter Allgemeine Zeitung een tabel
gepubliceerd is over de verdeling van de medewerkers van de Commissie naar rang en land?
Als bron voor deze publicatie wordt opgegeven Europese Commissie, stand 1.3.1999. De in de FAZ
gepubliceerde statistiek vertoont diverse ongerijmdheden, met name wat de volgende punten betreft:
Een score voor Oostenrijk van 275 in plaats van 273, voor Belgiº van 3.884 in plaats van 4.074, voor
Duitsland van 517 (!) in plaats van 1.326 en voor Italiº een waarde van 1.882 in plaats van 2.069, enz.Voor het totaal van alle landen komen we op een score van 15.696 in plaats van de aangegeven 16.861.Verticaal opgeteld in de laatste tabel krijgen we een score van effectief 14.966 in plaats van demedegedeelde 16.861.
Welk standpunt neemt de Commissie in ten aanzien van de publicatie in de FAZ en de klaarblijkelijke
ongerijmdheden in het licht van de door de FAZ aangegeven bron Europese Commissie, stand 1.3.1999?Kan de Commissie mij het origineel ter beschikking stellen, waarop deze publicatie naar verluidt berust?
Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie
(15 september 1999)
De Commissie was er niet van in kennis gesteld dat de Frankfurter Allgemeine Zeitung de door het geachte
parlementslid vermelde tabel zou publiceren.
Het gaat inderdaad om een tabel uit het maandelijks door de Commissie opgestelde statistisch overzicht
van het personeel van de Commissie, waarvan een exemplaar rechtstreeks aan het geachte parlementslid enaan het Secretariaat-generaal van het Parlement wordt toegezonden.
In die tabel worden de ambtenaren en tijdelijke functionarissen vermeld die uit de huishoudelijke begroting
worden bezoldigd.
De bron van de door het geachte parlementslid vermelde gegevens is niet bekend. De verschillen tussen de
cijfers houden wellicht verband met het feit dat in de door het geachte parlementslid vermelde cijfers geenrekening is gehouden met de ambtenaren van de talendienst. Voorts hebben 1 581 personeelsleden deDuitse nationaliteit (het vermelde cijfer van 517 heeft betrekking op Deense personeelsleden).
(2000/C 27 E/092) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1451/99
van Herbert Bösch (PSE) aan de Commissie
(1 september 1999)
Betreft: Financiering van een project op Ischia (Italiº)
Een drietal projecten op Ischia  2 projecten aan de haven van Ischia en 1 project met betrekking tot de
onommuurde heilzame bron van Nitrodi buiten de stad Ischia  zullen steun krijgen van de EuropeseUnie.
Daar er nog geen begin is gemaakt met de bouw, zou ik de volgende vragen willen stellen:
1. In welke vorm worden deze projecten ondersteund door de Europese Unie?
2. Hoe is de totale financiering gepland en volgens welke verdeelsleutel worden de middelen door de EU
en de regio opgebracht?
3. Welke uitvoeringstermijn bestaat er voor de voltooiing van deze projecten?29.1.2000 NL C 27 E/75 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 756/99 van Nikitas KAKLAMANIS Financieringen door de Europese Commissie



Publicatieblad Nr. C 348 van 03/12/1999 blz. 0128



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0756/99 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie (29 maart 1999) Betreft: Financieringen door de Europese Commissie Kan de Commissie meedelen of zij ooit, via welk kanaal ook, "organisaties" heeft gefinancierd die zich bezighouden met de "bescherming van de rechten" van de moslimminderheid in West-Thracië, en zo ja, hoe groot de geschonken bedragen precies waren? Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (27 april 1999) Volgens de door de lidstaat tijdens de vergaderingen van het toezichtcomité voor het operationele programma "Oost-Macedonië en Thracië" aan de Commissie verstrekte informatie werden tot nu toe geen organisaties voor verdediging van de rechten van de moslimminderheid in West-Thracië door dit programma gefinancierd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0425/99

van Mary Banotti (PPE) aan de Commissie

(1 maart 1999)

Betreft: Identiteitskaarten

Kan de Commissie in aansluiting op haar antwoord op schriftelijke vraag E-3070/98(1) mededelen in welke lidstaten het verplicht is dat de burgers in het bezit zijn van een identiteitskaart?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(6 mei 1999)

Ter aanvulling op de informatie in het antwoord op schriftelijke vraag E-3070/98, die mevrouw Banotti heeft gesteld en waarnaar zij verwijst, alsook op basis van de laatste informatie waarover de Commissie beschikt, kan deze meedelen dat de burgers van de volgende lidstaten in het bezit van een nationaal identiteitsbewijs moeten zijn: België, Duitsland, Griekenland, Spanje, Italië en Portugal.

In aansluiting op de informatie die zij in haar antwoord op de vorige vraag heeft verstrekt, en op basis van de toelichtingen die zij sindsdien heeft ontvangen, wijst de Commissie erop dat er in Frankrijk als dusdanig geen wettelijke verplichting bestaat om een identiteitsbewijs te bezitten of bij zich te dragen. Voor de meeste praktische zaken, waaronder de afhandeling van administratieve formaliteiten, is een identiteitsbewijs in feite echter wel noodzakelijk.

Wat de toevoeging van Duitsland aan deze lijst betreft, zij erop gewezen dat de burgers van die lidstaat in het bezit van een nationaal identiteitsbewijs dienen te zijn, maar dit, volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, niet bij zich hoeven te hebben, wat in de andere genoemde lidstaten wel het geval is.

(1) PB C 289 van 11.10.1999, blz. 21.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0040/99

van Hanja Maij-Weggen (PPE) aan de Commissie

(20 januari 1999)

Betreft: De handel in huiden van katten en honden

Op 13 december 1998, van 22.55 tot 23.45 uur, werd op de Duitse RTL-televisie een documentaire vertoond met als titel "Katzen und Hunde: der Pelz-Skandal, Verbraucher werbund und Tierquälerei" waarin werd gemeld dat er in toenemende mate wordt gehandeld in katten- en hondenvellen.

Deze vellen zouden worden gebruikt voor bontkragen, kunffeldieren, leren jassen, schoenen, golfhandschoenen,... vellen etc.

Het zou gaan om honderdduizenden vellen die o.a. in Duitsland, Oostenrijk, Nederland en Zwitserland worden verhandeld.

Kan de Commissie melden of de handel in en verwerking van huiden van katten en honden legaal is in de Europese lidstaten?

Kan de Commissie bevestigen dat deze handel en verwerking snel toeneemt?

Is de Commissie niet van mening dat dit een slechte ontwikkeling is ook al omdat honden en katten doorgaans huisdieren zijn en een toenemende handel in huiden van deze dieren de kansen op stroperij van loslopende huisdieren doet toenemen?

Is de Commissie bereid om deze handel en verwerking in de Unie gewoon te verbieden, zodat burgers niet bang hoeven te zijn dat hun huisdieren ten behoeve van deze handel worden gevangen en omgebracht?

Antwoord van Sir Leon Brittan namens de Commissie

(9 april 1999)

De door het geachte parlementslid bedoelde documentaire was een programma van de Duitse televisiezender RTL en had betrekking op de wreedheid waarmee in bepaalde Aziatische landen katten en honden worden gedood voor de productie van huiden. De Commissie deelt de mening van het geachte parlementslid dat wreedheid jegens dieren ongeoorloofd is.

Momenteel verzamelt de Commissie geen specifieke gegevens over de handel en verwerking van dergelijke pelzen. Zij kan dan ook niet zeggen of deze handel al dan niet toeneemt. En er is evenmin informatie beschikbaar om uit te maken of de vraag naar honden- en kattenvellen het risico verhoogt dat loslopende huisdieren worden gestolen.

Voorts is er geen bindende internationale overeenkomst van kracht waarin minimumnormen worden vastgesteld voor het doden van katten en honden. Volgens de thans geldende interpretatie van de voorschriften van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) mat het dierenwelzijnscriterium niet als voorwaarde worden gehanteerd voor invoer uit derde landen. De Commissie zal echter, wanneer zij de communautaire richtsnoeren voor de volgende ronde van WTO-onderhandelingen vaststelt, nagaan of het mogelijk is ruimer aandacht te besteden aan het dierenwelzijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0477/99

van Susan Waddington (PSE) aan de Commissie

(5 maart 1999)

Betreft: Regelgevend kader voor natuurlijke cosmeceutische producten

Producenten van cosmeceutische producten - dat zijn noch geneesmiddelen noch zuiver cosmetische producten - ondervinden problemen als zij vergunningen voor hun producten willen krijgen, daar een regelgevende structuur op Europees niveau ontbreekt. Is dit probleem de Commissie bekend en welke maatregelen overweegt zij eventueel ter invoering van een regelgevend kader, zodat deze producten in de gehele interne markt kunnen worden verkocht?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(19 april 1999)

Het begrip "cosmoceutische" producten wordt in de communautaire regelgeving niet erkend en de Commissie is van oordeel dat dit type producten in het kader van de bestaande regelgeving moet worden geclassificeerd, d.w.z. ofwel als geneesmiddel, waarbij de bepalingen van Richtlijn 65/65/EEG van de Raad van 26 januari 1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake farmaceutische specialiteiten(1) van toepassing zijn, ofwel als cosmetisch product dat bijgevolg onderworpen is aan de bepalingen van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten(2).

Een product dient als geneesmiddel te worden geclassificeerd wegens zijn reële functie (als het over geneeskracht beschikt) of zijn presentatie (de consument is ervan overtuigd dat het product in kwestie een geneesmiddel is of de fabrikant presenteert het als zodanig). In dit geval moet vooraf een vergunning voor het in de handel brengen worden verkregen. Er mag daarentegen geen geneeskracht worden aangevoerd voor een cosmetisch product, dat uitsluitend of hoofdzakelijk tot functie heeft de verschillende delen van het menselijke lichaamsoppervlak, de tanden en kiezen en de mondslijmvliezen te reinigen, te parfumeren, het uiterlijk ervan te wijzigen of ze te beschermen of in goede staat te houden of lichaamsgeuren te corrigeren. Voor cosmetische producten is geen enkele voorafgaande vergunning voor het in de handel brengen vereist.

(1) PB L 22 van 9.2.1965.

(2) PB L 262 van 27.9.1976.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0796/99

van Paul Rübig (PPE) aan de Commissie

(6 april 1999)

Betreft: Verpakking van melk in 180-ml flessen

In richtlijn 75/106/EEG(1) betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het voorverpakken naar volume van bepaalde vloeistoffen in voorverpakkingen met bepaalde inhoud wordt toegestaan dat melk en zuiveldranken (behalve yoghurt) uitsluitend in een bepaald aantal volume-eenheden mogen worden verpakt. De kleinste eenheden zijn 200 ml en 250 ml.

De kleinste flessen die in Oostenrijk voor het verpakken van melk worden gebruikt, hebben een netto inhoud van 250 ml. Deze maat is vooral voor levering aan kleuterscholen te groot gebleken. Voorts bestaan er flessen met een netto inhoud van 180 ml, die eigenlijk voor yoghurt zijn bestemd. De aanschaf van flessen met 200 ml inhoud zou voor de producenten en afnemers als kleuterscholen onrendabel zijn. Een economische oplossing zou zijn de melk te verpakken in yoghurtflessen.

Ziet de Commissie een mogelijkheid om voornoemde richtlijn zodanig te interpreteren of te wijzigen dat in bedoelde specifieke gevallen melk ook in flessen van 180 ml kan worden verpakt?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(7 mei 1999)

In Bijlage III bij richtlijn 75/106/EEG van 19 december 1974 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het voorverpakken naar volume van bepaalde vloeistoffen in voorverpakkingen met bepaalde inhoud zijn een aantal "facultatieve"(2) nominale volumes vastgesteld voor alle vloeistoffen(3). De lidstaten mogen het derhalve in de nationale wetgeving waarin de betrokken richtlijn wordt omgezet toelaten dat er vloeistoffen op de markt worden gebracht welke volumina hebben die niet aan de in de bijlage genoemde volumina beantwoorden (zoals melkflessen met een netto inhoud van 180 ml), voorzover de wettelijke voorschriften inzake eerlijke handel en consumentenbescherming worden geëerbiedigd.

Bijlage III zelf kan alleen op basis van een voorstel van de Commissie via een medebeslissingsprocedure worden gewijzigd.

(1) PB L 42 van 15.2.1975, blz. 1.

(2) Dit facultatieve karakter wordt als volgt in artikel 5, lid 1, omschreven "De Lid-Staten mogen het in de handel brengen van voorverpakkingen die voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn en de daarin beschreven controles met goed gevolg hebben doorstaan, niet weigeren, verbieden of beperken op grond van redenen die verband houden met de volumina, zoals die te vinden zijn in Bijlage III, kolom I, met de bepaling van deze volumina of met de methoden aan de hand waarvan deze zijn gecontroleerd". .

(3) Behalve voor speciale soorten alcohol waarvoor bepaalde volumina zijn voorgeschreven.