SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1452/01

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(17 mei 2001)

Betreft: Bureaus voor de verhuur van werknemers

De Griekse Algemene Confederatie van werknemers doet haar beklag dat er de laatste tijd in Griekenland steeds meer bureaus voor de verhuur van werknemers komen. Deze bureaus treden op als tussenpersoon tussen de ondernemingen en de werknemers. Dit houdt in dat het bureau de werknemer aanwerft voor rekening van de uiteindelijke werkgever, in wiens bedrijf de werknemer zal werken. Met andere woorden deze bureaus lenen verhuren werknemers aan ondernemingen, zonder dat zij zorgen voor de sociale zekerheid van de werknemers of hun wettelijk loon en zonder dat zij hun de arbeidsrechten geven die de andere werknemers in het bedrijf tot stand hebben gebracht.

De hierboven beschreven arbeidsverhoudingen leiden tot een voortdurende druk op de inkomens van alle werknemers en ook tot een uitholling van de arbeidsrechten. Vindt de Commissie in het licht hiervan dat er een communautaire regeling nodig is om de werknemers tegen dergelijke praktijken te beschermen? Weet zij of hoger beschreven praktijken zich ook voordoen in andere lidstaten?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(18 juli 2001)

In het kader van de vlugge ontwikkeling van het uitzendwerk in Europa heeft de Commissie vanaf 1982 een richtlijn voorgesteld om dit type werk te regelen. Dit voorstel dat in 1984(1) werd gewijzigd, is nooit aangenomen. Terwijl in 1991 de richtlijn(2) over de gezondheid en de veiligheid van uitzendkrachten aangenomen is, zijn twee algemenere voorstellen betreffende atypisch werk (waar deeltijdwerk en arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd onder vallen) niet goedgekeurd. Als gevolg daarvan zijn in 1995 raadplegingen begonnen op Europees niveau met sociale partners over vraagstukken betreffende de flexibiliteit van werktijden en de veiligheid van werknemers. De laatsten hebben aanvaard te onderhandelen over dit thema, op voorwaarde dat de verschillende onderwerpen afzonderlijk werden behandeld, wat tot een kaderovereenkomst heeft geleid die in werking is getreden door de aanneming van een richtlijn over deeltijdwerk in 1997(3) en een richtlijn over arbeidsbetrekkingen voor bepaalde tijd in 1999(4). Uiteindelijk hebben de sociale partners in mei 2000 besloten te gaan onderhandelen over uitzendwerk.

Helaas hebben ze een jaar later, op 21 mei 2001, moeten toegeven dat ze onmogelijk tot een overeenkomst konden komen. Volgens artikel 138 (ex-artikel 118a) van het EG-Verdrag kan de Commissie nu gebruik maken van haar initiatiefrecht en in de loop van de volgende maanden een voorstel doen aan het Parlement en de Raad voor een richtlijn over de arbeidsomstandigheden van uitzendkrachten.

(1) Gewijzigd voorstel van de richtlijn van de Raad inzake uitzendkrachten en arbeidsovereenkomsten voor bepaalde duur, PB C 133 van 21.5.1984.

(2) Richtlijn 91/383/EEG van de Raad van 25 juni 1991 ter aanvulling van de maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van de werknemers met arbeidsbetrekkingen voor bepaalde tijd of uitzendarbeid-betrekkingen, PB L 206 van 29.7.1991.

(3) Richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid Bijlage: Kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid, PB L 14 van 20.1.1998.

(4) Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, PB L 175 van 10.7.1999.