ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1247/97 van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie (2 april 1997)

Betreft: Communautair initiatief voor het MKB - operationeel programma 1994-1999 voor Griekenland

Op 20 juni 1995 werd het operationeel programma 1994-1999 ten behoeve van het MKB goedgekeurd. Dit programma heeft tot doel deze bedrijven te helpen bij hun aanpassing aan de interne markt en hun concurrentievermogen op internationaal vlak te bevorderen. Kan de Commissie mededelen hoeveel middelen voor elk subprogramma en voor elke maatregel werden opgenomen en hoe de bemiddelende dienst tot nu toe de financiering aan het MKB heeft georganiseerd met het oog op de uitvoering van dit belangrijk operationeel programma, dat onder meer de modernisering van het MKB tot doel heeft zodat de administratieve structuur van deze bedrijven wordt verbeterd en hun productiecapaciteit wordt vergroot?

Antwoord van Mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (2 mei 1997)

Tot dusver zijn voor het communautaire initiatief (CI) "Midden- en Kleinbedrijf¨ (MKB) zeer weinig kredieten opgenomen. De voorbereidende werkzaamheden hebben veel tijd gevergd, met name omdat een juridisch kader ontbrak, zeven regionale bemiddelende instanties moesten worden geselecteerd en alle acties ten behoeve van het MKB op een coherente manier moesten worden aangepakt. Dit alles verklaart ten dele de opgelopen vertraging.

Meer specifiek hebben de Griekse autoriteiten, in verband met de kritiek van de Rekenkamer op de gebrekkige coördinatie tussen de verschillende betrokken ministeries, een interministerieel Comité opgericht dat belast is met de coördinatie van alle acties voor het MKB die zijn opgenomen in de verschillende regionale en nationale programma's in het kader van het communautaire bestek voor 1994-1999 voor Griekenland (13 regionale en2 nationale operationele programma's (OP)) en in de drie CI's (waaronder het MKB-initiatief). Dit Comité wordt voorgezeten door het Ministerie van Ontwikkeling en moet toezien op de coherentie van de acties ten behoeve van het MKB (omvang van de ondernemingen, voor bijstand in aanmerking komende maatregelen, door de overheid gefinancierd percentage, enz.).

In overleg met de Commissie hebben de Griekse autoriteiten onlangs voor deze acties (waaronder het MKB*initiatief) een oproep tot het indienen van blijken van belangstelling gepubliceerd. De ondernemingen moeten hun aanvragen uiterlijk op 15 mei indienen. Tegen die tijd moeten de zeven regionale bemiddelende instanties volledig operationeel zijn om de aanvragen van de ondernemingen zo snel mogelijk te kunnen verwerken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0845/97 van Jaime Valdivielso de Cué (PPE) aan de Raad (10 maart 1997)

Betreft: Wat te doen met wegens communautaire fraude in beslag genomen producten

Nu de verordening inzake bescherming van merken en intellectueel eigendomsrechten inmiddels al 7 jaar bestaat en nu de toepassing is uitgebreid tot auteursrechten, gebruiksmodellen en logo's, wordt er in de verschillende lidstaten gecontroleerd door douane-instrumenten.

Omdat fraude en het maken van kopieën activiteiten zijn met ernstige gevolgen op communautair niveau, luidt de vraag welke wetsinstrumenten bestaan voor follow-up of coördinatie. Bestaat er een effectieve dialoog tussen de Commissie en de lidstaten om de impact van fraude en fraudebestrijding te evalueren? Overweegt de Raad een coördinatie- en follow-up-orgaan in te stellen om per jaar en per land de in beslag genomen partijen en de getalsmatige ontwikkeling gedetailleerd uit te splitsen? Welke instrumenten bestaan er om ervoor te zorgen dat een deel van de in beslag genomen producten niet wordt doorgesluisd naar de reguliere handel?

Wanneer de producten in beslag zijn genomen, worden wij geconfronteerd met een wetsvacuüm ten aanzien van de bestemming van deze producten en de onderhavige problematiek. Momenteel wordt de oplossing gezocht in systematische vernietiging. Wordt er niet nagedacht over een nuttiger bestemming, om ze ten geschenke te geven aan goede doelen en humanitaire organisaties zoals Caritas of het Rode Kruis? Overweegt de Raad de mogelijkheid om een wettelijke vorm te geven aan de keuze voor een systeem waarbij deze in beslag genomen partijen worden weggeschonken?

Antwoord (5 juni 1997)

In Verordening nr. 3295/94 ((PB L 341 van 30.12.1994, blz. 8. )) van de Raad en in het bijzonder in de artikelen 13, 14 en 15 daarvan wordt een procedure voor de opvolging en de cöordinatie van maatregelen die een verbod inhouden op het in het vrije verkeer brengen, de uitvoer, de wederuitvoering en de plaatsing onder een schorsingsregeling van nagemaakte of door piraterij verkregen goederen vastgesteld. In artikel 15 wordt voorts bepaald dat de Commissie aan de hand van de in artikel 14 bedoelde inlichtingen regelmatig verslag uitbrengt bij het Europees Parlement en bij de Raad over de werking van de ingestelde regeling. Bovendien worden in Verordening nr. 1367/95 ((PB L 133 van 17.06.1995, blz. 2. )) van de Commissie de nadere bijzonderheden vastgesteld voor de uitwisseling tussen de Commissie en de lidstaten van gegevens die elk kwartaal en elk jaar moeten worden meegedeeld.

Wat de uiteindelijke bestemming van in beslag genomen goederen betreft, verwijst de Raad naar het antwoord op schriftelijke vraag nr. 0065/97 van het Geachte Parlementslid waarin erop wordt gewezen dat niets de bevoegde autoriteiten belet om de in beslag genomen goederen aan liefdadigheidsinstellingen te schenken. De instelling van een juridische regeling voor het gebruik van in beslag genomen goederen op communautair niveau in in de Raad nog niet overwogen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1464/97 van Ian White (PSE) aan de Commissie (30 april 1997)

Betreft: Definitie van werkloosheid

Kan de Commissie, gezien de inconsequenties in de verschillende nationale maatstaven voor de werkloosheid, aangeven wat er is gedaan met het oog op de harmonisatie van de definitie van werkloosheid in de Unie en of dit heeft geleid tot een andere brede definitie van de werkloosheid in de EU dan de door de ILO gebruikte definitie?

Antwoord van de heer de Silguy namens de Commissie (20 juni 1997)

Met het oog op harmonisatie van de werkloosheidscijfers werkt de Commissie al jaren liever met de definitie van werkloosheid van het Internationaal Arbeidsbureau (ILO) dan met administratieve gegevens, die uiteraard sterk worden beïnvloed door de voorschriften en beleidsmaatregelen in de lidstaten.

Op initiatief van de Commissie vergaderde in 1994 een groep deskundigen uit alle lidstaten, internationale instellingen (ILO) en de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) om na te gaan of de definitie van werkloosheid van het ILO nog steeds relevant is of dat zij moet worden uitgebreid of aangepast. Volgens de bijna unanieme aanbeveling van de groep moet de definitie van werkloosheid van het ILO nog altijd zo strikt mogelijk worden toegepast. De Commissie volgt deze aanbeveling nauwgezet op.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1420/97 van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie (23 april 1997)

Betreft: In het wild gevangen primaten

In haar antwoord op vraag H-0135/97 ((Handelingen Europees Parlement (maart 1997). )) zet de Commissie de bestaande situatie nogmaals uiteen, maar doet zij geen poging in te gaan op het belangrijkste punt in mijn vraag, namelijk dat importeurs van in het wild gevangen primaten moeten worden gedwongen te bewijzen dat zij geen gebruik kunnen maken van in gevangenschap gefokte dieren.

Is de Commissie thans bereid mijn vraag alsnog te beantwoorden?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (21 mei 1997)

In haar antwoord op mondelinge vraag H-0135/97 van mevrouw Pollack gedurende het vragenuurtje van de vergadering van het Parlement van maart 1997 ((Handelingen van het Europees Parlement (maart 1997). )) heeft de Commissie erop gewezen dat het voor biomedisch onderzoek vereiste aantal primaten tot dusver niet volledig door de Europese fokcentra kan worden geleverd. Om aan de behoeften van het Europees onderzoek te voldoen, moeten er dan ook primaten uit derde landen worden ingevoerd.

Krachtens artikel 19, lid 4, en artikel 21 van Richtlijn 86/609/EEG inzake de bescherming van proefdieren ((PB L 358 van 18.12.1986. )) kan een speciale vrijstelling worden toegestaan voor het gebruik van dieren die niet door fokinstellingen zijn gekweekt. Beslissingen om dergelijke vrijstellingen toe te staan, moeten worden genomen overeenkomstig voorschriften die door de bevoegde instantie van de betrokken lidstaat worden vastgelegd.

De richtlijn bevat geen bepalingen die het de Commissie mogelijk maken de invoer van primaten te controleren of bewijzen op te vragen teneinde te controleren dat geen gebruik kon worden gemaakt van in gevangenschap gekweekte dieren. Dit valt onder de bevoegdheid van de autoriteiten van de lidstaten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1233/97 van Phillip Whitehead (PSE) aan de Commissie (7 april 1997)

Betreft: Internationale Conferentie inzake bevolking en ontwikkeling, Caïro, september 1994 en de Sociale Top van 1995

Is de Europese Gemeenschap, gezien het feit dat zij zich op de Internationale Conferentie inzake bevolking en ontwikkeling in 1994 heeft verplicht tot maatregelen om de huidige snelle groei van de wereldbevolking tot staan te brengen, voornemens haar op nationaal inkomen gebaseerde eerlijke deel bij te dragen aan de naar schatting $ 17 miljard die in het jaar 2000 ieder jaar nodig zijn?

Op de Sociale Top van 1995 werd een initiatief voorgesteld in het kader waarvan ontwikkelde landen 20% van hun ontwikkelingshulp zouden bijdragen om ervoor te zorgen dat iedereen in de wereld kan beschikken over voedsel, schoon water, primaire gezondheidszorg (met inbegrip van gezinsplanning) en basisonderwijs.

Hoe staat de Commissie tegenover dit voorstel?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie (12 mei 1997)

De Gemeenschap heeft haar doel om tegen het jaar 2000, 300 miljoen ecu uit te trekken reeds bereikt, overeenkomstig de doelstellingen van het op de Internationale conferentie inzake bevolking en ontwikkeling in 1994 overeengekomen actieplan (voor nadere inlichtingen hierover zij verwezen naar het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-407/97 van de heer Newens ((PB C 217 van 17.7.1997, blz. 179. ))). De Gemeenschap houdt zich aan haar verbintenis om overal in de zich ontwikkelende wereld een groot gamma bevolkings-, en gezinsplanningsprogramma's te steunen, in partnerschap met regeringen, internationale organisaties en niet-gouvernementele groeperingen.

Zoals vermeld in de resolutie van de Raad betreffende menselijke en sociale ontwikkeling en ontwikkelingssamenwerking van december 1996, stelt de Commissie de menselijke en sociale ontwikkeling bij de ontwikkelingssamenwerking centraal en steunt zij de op de Wereldtopconferentie voor sociale ontwikkeling bereikte overeenkomst. Er zij op gewezen dat, in de geest van die overeenkomst, een dergelijke aanpak afhangt van een wederzijdse verbintenis van de belanghebbende partners om gemiddeld respectievelijk 20% van de buitenlandse ontwikkelingshulp van het donorland en 20% van de nationale begroting van het gesteunde land voor de allernoodzakelijkste sociale programma's uit te trekken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0946/97 van Leonie van Bladel (UPE) aan de Raad (17 maart 1997)

Betreft: Midden-Oosten

Welke initiatieven neemt de Raad in het kader van de vredespolitiek in het Midden-Oosten, en de "kritische dialoog¨ met Iran met betrekking tot de uitspraak van de mullahs gedaan begin januari 1997 in de grote moskee van Teheran over het bestaan van de staat Israel: "De zionisten dachten een zucht van opluchting te kunnen slaken. Later drong het echter tot hen door dat de vlag van de islam in een ander deel van de wereld is gehesen. En door de zegening van deze vlag en de heerschappij van de islam, en doordat dit volk gelooft in de Koran en zijn geboden, zijn de mensen niet bang voor de supermachten en de arrogantie van de wereld, maar met één stem roepen zij uit dat het bewind van de zionistische overweldiger Palestina moet verlaten.

Gecombineerd antwoord op de schriftelijke vragen E-0946/97, E-0947/97 en E-0948/97 (1 juli 1997)

1. De Europese Unie heeft een kritische dialoog gevoerd met Iran, in overeenstemming met het besluit van de Europese Raad van Edinburgh in 1992. Met deze kritissche dialoog werd beoogd Iran een positievere en constructievere rol te laten apelen in de regio. Zij heeft duidelijk gemaakt dat de betrekkingen tussen de EU en Iran zich niet normaal kunnen ontwikkelen, wanneer er geen vooruitgang wordt geboekt op de gebieden waarop de kritische dialoog betrekking heeft.

2. Naar aanleiding van de uitspraak van het Berliner Kammergericht in de zogenaamde zaak ,,Mykonos¨ heeft het Voorzitterschap op 10 april 1997 namens de Europese Unie een verklaring afgelegd, waarin de betrokkenheid van de Iraanse autoriteiten wordt veroordeeld. De Europese Unie nam er akte van dat onder de huidige omstandigheden een basis voor de voortzetting van de kritische dialoog ontbreekt.

3. Tijdens zijn zitting op 29 en 30 april 1997 te Luxemburg heeft de Raad de betrekkingen van de Europese Unie met Iran uitgebreid besproken. Er werd overeenstemming bereikt over een aantal maatregelen ten aanzien van Iran en besloten werd om de betrekkingen met Iran op de voet kritisch te blijven volgen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1676/97 van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie (7 mei 1997)

Betreft: Het programma NATURA-2000 en het recht van lidstaten om in het vastgestelde programma wijzigingen aan te brengen

De lidstaten van de Unie hebben zich verplicht om in het kader van het programma NATURA-2000 een aantal beschermde gebieden in te stellen. Zij hebben de Europese Commissie meegedeeld welke gebieden zij hiervoor hebben aangewezen. Het is echter onduidelijk in hoeverre de lidstaten de mogelijkheid hebben om binnen het vastgestelde programma wijzigingen aan te brengen.

Op grond hiervan zou ik de Commissie het volgende willen vragen:

1. Mogen de lidstaten zelfstandig wijzigingen aanbrengen in de beschermde gebieden die behoren tot het programma NATURA 2000?

2. Heeft de Commissie het recht om in te grijpen in de door de lidstaten gewenste wijzigingen in hun eigen beschermde gebieden, bijvoorbeeld door de tenuitvoerlegging van de wijzigingen te verbieden?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (2 juni 1997)

Richtlijn 92/43 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna ((PB L 206 van 22.7.1992. )) voorziet in de vorming van een coherent Europees ecologisch netwerk van beschermde gebieden, genaamd Natura 2000. Daartoe moeten de lidstaten een nationale lijst verstrekken met gebieden die zij als speciale beschermingszones willen aanwijzen. Op basis daarvan stelt de Commissie, met instemming van de betrokken lidstaat, een ontwerp-lijst op van gebieden van communautair belang. Tenslotte wijzen de lidstaten de gebieden op de communautaire lijst aan als speciale beschermingszones.

Indien een lidstaat in een speciale beschermingszone die onder Natura 2000 valt, wijzigingen wil aanbrengen waardoor het beschermde gebied kleiner wordt, moet de situatie worden beoordeeld in het licht van artikel 6 van de richtlijn.

Indien de wijziging de integriteit van het betrokken gebied aantast, kan dit alleen gebeuren op grond van dwingende redenen van doorslaggevend algemeen belang. De lidstaat moet eerst vaststellen dat er werkelijk geen andere oplossingen bestaan. Verder dient de lidstaat alle nodige compenserende maatregelen te nemen om te waarborgen dat de algehele samenhang van Natura 2000 bewaard blijft. De Commissie dient van deze compenserende maatregelen in kennis te worden gesteld.

De Commissie kan verder een rol spelen wanneer zij advies moet geven over een gebied met een prioritair type natuurlijke habitat of een prioritaire soort, waarbij de lidstaat andere dwingende redenen van doorslaggevend algemeen belang aanvoert dan de menselijke gezondheid of de openbare veiligheid.

In algemene zin houdt de Commissie toezicht op de uitvoering van de richtlijn. Indien de Commissie constateert dat de bepalingen van de richtlijn niet zijn nageleefd, kan zij actie ondernemen overeenkomstig de bevoegdheden en procedures waarover zij op grond van het EG-Verdrag beschikt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1149/97 van Lucio Manisco (GUE/NGL) aan de Raad (2 april 1997)

Betreft: Schending van de mensenrechten in de Verenigde Staten

Silvia Baraldini, een Europees burgeres die sinds 14 jaar in de Verenigde Staten gedetineerd is wegens lidmaatschap van een vermeende terroristische organisatie maar die nooit mensen gedood of verwond heeft, werd in de vroege ochtend van 21 december 1996 op brute wijze gewekt door zwaar bewapende mannen om, aan handen en voeten gebonden, naar het ziekenhuis te worden vervoerd; haar lichaam werd omwikkeld met een plastic ketting die bij elke beweging een alarmbel in werking stelde. Vervolgens werd zij in een geblindeerd voertuig en onder begeleiding van een 15 man sterke escorte naar het ziekenhuis vervoerd voor de jaarlijkse scanner die zij moet ondergaan omdat zij tijdens haar hechtenis twee maal geopereerd is vanwege baarmoederkanker. Het medisch onderzoek werd "om veiligheidsredenen¨ uitgevoerd in aanwezigheid van de bewakers.

1. Tot de mensenrechten behoort de regel dat gevangenisstraf gericht dient te zijn op de rehabilitatie van de veroordeelde en niet gepaard mag gaan met lichamelijke of geestelijke folteringen. Is de Raad niet van mening dat de houding van het gevangenispersoneel ten opzichte van deze Europese burgeres in strijd is met de meest elementaire rechten van de mens en met de meeste klem moet worden veroordeeld?

2. Wat denkt de Raad te ondernemen om ervoor te zorgen dat er een einde komt aan de schendingen van de mensenrechten in de gevangenissen in de Verenigde Staten?

Gemeenschappelijk antwoord op de schriftelijke vragen E-1149/97 en E-1150/97 (16 juni 1997)

De minimumnormen voor de behandeling van gedetineerden worden beschreven in het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR) van 16 december 1966 en in het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van de Verenigde Naties van 10 december 1984. De Verenigde Staten zijn Partij bij zowel het ICCPR als het VN-Verdrag. De Raad verwacht van alle staten die zijn toegetreden tot deze en andere verdragen dat zij zich houden aan de verbintenissen die zij zijn aangegaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0691/97 van Cristiana Muscardini (NI) aan de Commissie (6 maart 1997)

Betreft: Steunmaatregelen in de provincie Varese

"Zonder Europa zou het Italiaanse bedrijfsleven (vooral in de meest ontwikkelde gebieden) ernstig gevaar lopen steeds meer aan de zijlijn te komen staan en steeds moeilijker gebruik te kunnen maken van de uitdagingen en kansen van de globale economie¨. Deze mening van de Vereniging van het midden- en kleinbedrijf van de provincie Varese wordt door mij gedeeld.

Kan de Commissie mij een duidelijk beeld geven van de steunmaatregelen in het kader van de doelstellingen van de Structuurfondsen en daartoe aangeven welke middelen voor de periode 1994-1999 zijn uitgetrokken en reeds verstrekt ten behoeve van het MKB in de provincie Varese en eventueel toelichten waarom een deel van de middelen niet is verstrekt?

Antwoord van Mevr. Wulf-Mathies namens de Commissie (18 april 1997)

De middelen uit de structuurfondsen die krachtens de doelstellingen 2 en 5b aan Italië toekomen, worden per regio toegewezen op basis van gecombineerde programmeringsdocumenten (GPD's). Daarom zijn geen gegevens over de toegekende bedragen per provincie beschikbaar.

De provincie Varese valt onder de regionale programma's voor Lombardije, en komt als zodanig aan bod in het GPD voor 1994-1996 in het kader van doelstelling 2. Naar verwachting zal het GPD voor 1997-1999 binnenkort worden goedgekeurd. Varese valt ook onder het communautaire initiatief Interreg (1994-1999). Dit programma is bestemd voor gebieden rond de Italiaans/Zwitserse grens die als één regio worden behandeld.

De ontwikkeling van het midden- en kleinbedrijf (MKB) is in alle betrokken programma's een algemene topprioriteit. Bovendien bestaan er specifieke maatregelen ter directe ondersteuning van het MKB. De financiële middelen staan hieronder aangegeven. Hoewel implementatie van deze programma's over het algemeen langzaam verloopt, heeft de Commissie de betalingen uit de structuurfondsen op basis van deze programma's niet opgeschort.

Structuurfondsprogramma's in Lombardije die ook Varese ten goede komen (in mln ecu)

>TABLE>

(1) Vaststelling van de middelen die per regio voor Interreg worden toegekend, geschiedt op basis van een voorstel van de Italiaanse autoriteiten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0937/97 van Cristiana Muscardini (NI) aan de Raad (17 maart 1997)

Betreft: Besluiten die worden genomen door de Europese Raad aan het einde van een voorzitterschap

Het akkoord tussen de heer Hänsch in zijn hoedanigheid van Voorzitter van het Europees Parlement, en de heer Juncker, premier van Luxemburg, over het overhevelen van een aantal posten van het Secretariaat-generaal vanuit Luxemburg naar Brussel is in tegenspraak met de letter en de geest van de conclusies van de Top van Edinburgh. Dit akkoord dat wordt gerechtvaardigd met een niet nader gespecificeerd beleid met het oog op besparingen op dienstreizen en een optimale werking van de diensten, houdt op geen enkele wijze rekening met menselijke factoren en het gaat evenmin vergezeld van de noodzakelijke maatregelen op sociaal gebied die eigenlijk besluiten inzake massale overplaatsingen zouden moeten vergezellen (huisvesting, scholen, crèches). Uiteindelijk worden deze argumenten door een steeds meer gepolitiseerde hiërarchie als alibi gebruikt.

Is de Raad niet ook van mening dat het hier vooral een politieke kwestie betreft, die verder gaat dan besparingen die in dit geval te verwaarlozen zijn?

Is de Raad niet van mening dat de houding van de heren Hänsch en Juncker ons andermaal confronteert met het zetelvraagstuk dat toch door de besluiten van de Top van Edinburgh opgelost leek?

Hoe denkt de Raad te reageren om de besluiten van Dublin te doen eerbiedigen en aldus de publieke opinie te tonen dat de bijeenkomsten van de Europese Raad aan het einde van een voorzitterschap ertoe dienen om beginselen en richtsnoeren voor de communautaire opbouw vast te leggen?

Antwoord (1 juli 1997)

Het lijdt voor de Raad geen twijfel dat het Europees Parlement, wanneer het overplaatsingen overweegt, zich houdt aan het op 12 december 1992 in onverlinge overeenstemming genomen besluit van de Vertegenwoordigers van de Regeringen der lidstaten inzake de vaststelling van de zetels van de Instellingen en van bepaalde organisaties en diensten van de Europese Gemeenschappen ((PB C 341 van 23.12.1992, blz. 1. )).