ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3113/97 van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie (13 oktober 1997)

Betreft: Aanbesteding voor kantines voor spoorwegpersoneel in de Marken en in het district Pescara

Onlangs schreven de Italiaanse Spoorwegen (FS) een aanbesteding uit voor een kantinedienst voor spoorwegpersoneel in de Marken en in het district Pescara. Hoewel uit het onderzoek van de offertes bleek dat de gunstigste afkomstig was van de firma Restauratiecentrum Terni (CTR), verleenden de FS, overigens volgens een gebruikelijke gang van zaken, het voorkeursrecht aan de recreatiedienst voor spoorwegpersoneel "Dopolavoro ferroviari Dlf¨, een instelling die uit de vakbond voortkomt. Aldus zijn de 150.000 maaltijden per jaar van de aanbesteding voor hetzelfde bedrag als door het CTR werd gevraagd, toegewezen aan de Dlf te Ancona die gebruik maakte van bovengenoemd voorkeursrecht.

Kan de Commissie derhalve mededelen:

1. of bij de door de FS uitgeschreven wedstrijd de door de richtlijnen 93/38/EEG ((PB L 199 van 9.8.1993, blz. 84.)) en 92/50/EEG ((PB L 209 van 24.7.1992, blz. 1.)) betreffende aanbestedingen vastgestelde voorschriften zowel bij de procedures als bij de bekendmaking van de aanbesteding zijn nageleefd,

2. of het verlenen van het voorkeursrecht aan de Dlf van Ancona geen overtreding is van de bepalingen inzake de bescherming van de vrije concurrentie en met name van bovengenoemde richtlijnen,

3. of het resultaat van de wedstrijd derhalve rechtmatig kan worden geacht?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (19 november 1997)

1. Kantinediensten vallen onder de diensten van categorie 17 (hotel- en restauratiediensten) van Bijlage I B van Richtlijn 92/50/EEG van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening en van Bijlage XVI B van Richtlijn 93/38/EEG van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie. Voor het plaatsen van opdrachten geldt dientengevolge alleen dat men zich aan de bepalingen over de technische specificaties houdt (artikel 14 van Richtlijn 92/50/EEG en artikel 18 van Richtlijn 93/38/EEG) en aan de verplichting de Commissie de uitslag van de procedure mede te delen binnen twee maanden na de gunning van de opdracht (artikel 16 van Richtlijn 92/50/EEG en artikel 24 van Richtlijn 93/38/EEG).

2. en 3. Ten aanzien van de vraag over het voorkeursrecht zal de Commissie nagaan of het hier een nationale discriminerende maatregel betreft die strijdig is met het EG-Verdrag. Het antwoord op de derde vraag hangt hiervan af.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3708/97 van Ulf Holm (V) aan de Raad (19 november 1997)

Betreft: VN-klimaatconferentie in Kyoto

Voor de grote klimaatconferentie van de VN in Kyoto in december spreekt de EU nu met één stem bij de werkzaamheden die tot een overeenkomst moeten leiden. Veel landen, niet alleen in de EU maar ook landen daarbuiten, zoals bijvoorbeeld Australië, achten dit problematisch omdat dit inhoudt dat de EU-landen nu als rechtspersoon onderhandelen.

Wie is er binnen de EU eigenlijk bevoegd voor wat de EU denkt: de Commissie, de lidstaten of iets daartussenin?

Is de Raad van oordeel dat het huidige Verdrag toereikend is om de EU als rechtspersoon te kunnen aanmerken? Zal het nieuwe Verdrag van Amsterdam op dat punt meer duidelijkheid verschaffen?

Antwoord (19 januari 1998)

De Raad herinnert het Geachte Parlementslid eraan dat de materie van een eventueel protocol van Kyoto deels tot de bevoegdheid van de Europese Gemeenschap en deels tot die van de lidstaten behoort.

Het is het Geachte Parlementslid wellicht bekend dat zowel de Gemeenschap als haar lidstaten partij zijn bij het raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering. De verwijzing naar de Europese Unie in het onderhandelingsproces voor het protocol van Kyoto getuigt van de noodzaak van nauwe samenwerking tussen de lidstaten en de communautaire instellingen welke voortvloeit uit het vereiste van eenheid in de internationale vertegenwoordiging van de Gemeenschap (zie bijvoorbeeld Advies 1/94 van het Hof van Justitie van 15.11.1994, Jurispr. 1994, blz. I-5267, punt 108).

Het standpunt van de Europese Gemeenschap in de onderhandelingen van Kyoto wordt vastgesteld door de Raad overeenkomstig artikel 228, lid 1, van het EG-Verdrag.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3589/97 van Jaime Valdivielso de Cué (PPE) aan de Raad (17 november 1997)

Betreft: Doelmatige verdeling van goederen die wegens communautaire fraude in beslag genomen zijn

Op basis van de verordening inzake de bescherming van merken en intellectuele eigendomsrechten zijn douanecontroles uitgevoerd waarbij meer dan 1.500 fraudegevallen in vrijwel alle lidstaten zijn opgespoord.

Na inbeslagname van de goederen bestaat onduidelijkheid over de bestemming ervan. Momenteel wordt gekozen voor stelselmatige vernietiging, een dure en inefficiënte oplossing. Er zijn onthutsende voorbeelden: inbeslaggenomen textielproducten worden vernietigd, met alle economische en ecologische kosten van dien.

De Europese Unie kent een precedent, nl. het uit de markt nemen van landbouwproducten en de gratis verdeling ervan onder liefdadigheidsinstellingen. De EU verlangt dat deze instellingen een samenwerkingsovereenkomst met het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) sluiten.

Overweegt de Raad de mogelijkheid een dergelijke regeling in te voeren voor het gebruik van wegens fraude in beslag genomen goederen? In Spanje zijn duizenden textielproducten in beslag genomen. Worden in dit verband maatregelen overwogen om deze producten op fantasievolle wijze te gebruiken door ze te schenken aan liefdadigheidsinstellingen en humanitaire organisaties zoals Caritas of het Rode Kruis, die hiertoe een soortgelijke overeenkomst sluiten als in het kader van het EOGFL?

Antwoord (26 januari 1998)

De Raad verzoekt het Geachte Parlementslid kennis te nemen van 's Raads antwoorden op de schriftelijke vragen nr. 0065/97, nr. 0845/97 en nr. 3560/97 over hetzelfde onderwerp.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3199/97 van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie (16 oktober 1997)

Betreft: Erkenning van de Italiaanse titel "chirurgo d'urgenza¨

Richtlijn 93/16/EEG ((PB L 165 van 7.7.1993, blz. 1.)) geeft regels ter verzekering van het vrij verkeer van artsen en van de onderlinge erkenning van hun diploma's door de lidstaten. Deze richtlijn geeft met name de titels en diploma's aan die de lidstaten op hun grondgebied moeten erkennen, en bevat bepalingen (art. 9) voor de erkenning van titels van specialist die in tenminste twee lidstaten niet bestaan.

In Italië bestaat de titel "chirurgo d'urgenza¨, waarvoor de opleiding beantwoordt aan hetgeen door deze richtlijn is bepaald. Desondanks schijnt het dat op de dag van vandaag in het Italiaanse recht nog geen wettelijke bepalingen zijn opgenomen die de "chirurgo d'urgenza¨ de erkenning van hun diploma's in de andere lidstaten garanderen. Daarom vraag ik de Commissie:

1. of zij kan bevestigen dat Italië richtlijn 93/16/EEG niet naar behoren in nationaal recht heeft omgezet, althans ten aanzien van het geval van de "chirurgi d'urgenza¨;

2. zo ja, welke maatregelen zij dan zal nemen;

3. of de op 28 juli 1997 goedgekeurde wijziging van de richtlijn op enigerlei wijze verandering kan brengen in de huidige situatie;

4. of zij niet van mening is, gezien het voorafgaande, dat Italië ook artikel 59 van het Verdrag overtreedt?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (25 november 1997)

1. en 2. Neen. Aangezien de urgentiechirurgie niet valt onder Richtlijn 93/16/EEG, rijst het vraagstuk van de omzetting niet. In geval van migratie van een arts die gespecialiseerd is in urgentiechirurgie, dient aan de hand van artikel 8 te worden onderzocht welke rechten hij heeft. In dat geval komt het toe aan de ontvangende lidstaat om het diploma dat in de lidstaat van oorsprong of van herkomst is behaald, te vergelijken met zijn eigen opleidingsvoorwaarden voor dezelfde specialisatie. Eventueel moeten compenserende maatregelen worden opgelegd.

3. De recente wijziging van de richtlijn heeft tot doel een comitologieprocedure in te voeren voor de wijziging van de lijsten van de medische specialisaties in de artikelen 5 en 7 en van de overeenkomstige minimum-opleidingsduur vastgesteld in de artikelen 26 en 27. De comitologieprocedure is een vereenvoudigde juridische procedure die de gewone juridische procedure vervangt en een regelmatige en snelle aanpassing van de hierboven bedoelde lijsten en duur van de opleiding mogelijk maakt. Het is inderdaad mogelijk dat de huidige situatie door deze procedure wordt gewijzigd.

4. Om de in de punten 1, 2 en 3 genoemde redenen en bij de huidige stand van de informatie waarover zij beschikt, is de Commissie van oordeel dat de situatie in Italië niet strijdig is met artikel 59 van het Verdrag.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3527/97 van Kirsi Piha (PPE) aan de Commissie (12 november 1997)

Betreft: Het lekken van informatie over het Agenda 2000-programma van de Commissie voor de officiële presentatie

Het door commissaris Van den Broek op 1 oktober 1997 gegeven antwoord op mijn schriftelijke vraag E-2669/97 ((PB C 102 van 3.4.1998, blz. 86. )) is onbevredigend, omdat er in het geheel niet wordt ingegaan op de kern van mijn vraag, namelijk het probleem met betrekking tot het informatielek. De commissaris was zelf op de avond voor de presentatie van Agenda 2000 aanwezig op een vergadering van de PPE-Fractie, waar hij categorisch weigerde commentaar te leveren op de inhoud van het document omdat het geheim was. Toch was in alle media dezelfde dag zeer gedetailleerde informatie beschikbaar, onder andere over de landen die bovenaan de lijst van de Commissie staan.

Op grond van het bovenstaande wil ik de volgende aanvullende vraag stellen (in feite dezelfde vraag, waar ik nog geen antwoord op heb gekregen):

Welke maatregelen gaat de Commissie nemen om boven water te krijgen op welke wijze en om welke reden gedetailleerde informatie inzake de inhoud van de uitspraken voortijdig in de publiciteit terecht kon komen?

Antwoord van de heer Van den Broek namens de Commissie (11 december 1997)

In het antwoord op de vorige vraag van het geachte Parlementslid heeft de Commissie de stappen beschreven die zij heeft gedaan om ervoor te zorgen dat het Parlement het eerst over Agenda 2000 werd ingelicht, onmiddellijk nadat de Commissie de individuele adviezen formeel had medegedeeld aan de ambassadeurs van de aspirant-lidstaten.

Helaas kunnen lekken niet altijd worden vermeden, ondanks alle inspanningen van de Commissie. Lekken zijn schadelijk, niet alleen voor de Commissie, maar ook voor andere betrokken partijen, en de Commissie betreurt de moeilijkheden die erdoor kunnen zijn veroorzaakt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3542/97 van James Moorhouse (PPE) aan de Commissie (12 november 1997)

Betreft: Transsexuelen in de Europese Unie

Zijn er, in het licht van aanbeveling Nr. 1117 van de Raad van Europa en de zeer uiteenlopende rechtspositie van transsexuele Europese burgers in de diverse lidstaten, plannen voor voorstellen om de burgerrechten van deze groep benadeelde en gediscrimineerde burgers te verbeteren?

Is de Commissie op de hoogte van de mate waarin deze burgers worden gediscrimineerd op het stuk van arbeid en het recht inzake paspoorten, gevangenissen, adoptie en huwelijk, en hoe discrepanties in deze rechten verregaand ingrijpen in het welzijn, de welvaart en het geluk van vele Europese burgers?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (5 december 1997)

De Commissie is zich bewust van de ernst van de uiteenlopende problemen die transseksuelen ondervinden, en van hun ontreddering tegenover de nog steeds in onze samenleving heersende vooroordelen jegens hen.

De Commissie wil de geachte afgevaardigde erop wijzen dat het Gemeenschapsrecht geen specifieke bepalingen voor de rechten van transseksuelen kent. De communautaire richtlijnen inzake gelijke behandeling van mannen en vrouwen hebben echter algemene geldigheid en zijn daarom ook op transseksuelen van toepassing.

Dat is bevestigd door de jurisprudentie van het Hof van Justitie, dat in een recent arrest ((Arrest van het Hof van Justitie van 30.4.1996 in de zaak C-13/94, P. tegen S. en Cornwall County Council. )) van oordeel was dat artikel 5, lid 1, van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden ((PB L 39 van 14.2.1976. )) zich ertegen verzet dat een transseksueel wordt ontslagen op een grond verband houdend met zijn geslachtsverandering.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3333/97 van Yiannis Roubatis (PSE) aan de Raad (23 oktober 1997)

Betreft: De veroordeling van E 7ber Ya 7murdereli en de aanhoudende schending van de mensenrechten in Turkije

In een artikel in de Turkse krant "Sabah¨ van 29 september 1997 bestempelt de Turkse minister van Buitenlandse Zaken GIsmail Cem artikel 8 van de zogeheten antiterreurwet als "schandelijk¨. In een interview met de Duitse krant "Bild¨ van 22 september 1997 geeft de Turkse premier Mesut Yilmaz zelf toe dat de wetten die de eerbiediging van de mensenrechten regelen radicaal moeten worden gewijzigd. Op 1 oktober 1997 verklaarde de Turkse president Süleyman Demirel dat aan "de stopzetting van de beschamende schendingen van de mensenrechten¨ prioriteit moet worden verleend. In weerwil van al deze verklaringen werd de 52 jaar oude Turkse advocaat E Ksber Ya Fgmurdereli, die blind is en bekendheid geniet wegens zijn pleidooien voor tientallen dissidenten ten overstaan van de Turkse rechtbanken, in de loop van de eerste week van oktober door het Hof van Beroep te Ankara op grond van artikel 8 van de zogeheten antiterreurwet veroordeeld tot een gevangenisstraf van 23 jaar.

1. Wat zal de Raad concreet ondernemen om ervoor te zorgen dat de heer E Ksber Ya Fgmurdereli onmiddellijk in vrijheid wordt gesteld en dat de Turkse regering ertoe verplicht wordt alle wettelijke regelingen die door de Turkse regeringsfunctionarissen zelf als "schandelijk¨ worden bestempeld op te heffen?

2. Hoe lang zal hij zich de komedie, het inconsequente optreden en de ongeloofwaardigheid van de opeenvolgende Turkse regeringen nog laten welgevallen? Reeds twee jaar beloven zij immers komaf te zullen maken met alle wettelijke regelingen die worden aangegrepen om de mensenrechten met voeten te treden en de vrijheid van meningsuiting aan banden te leggen en die zelfs een excuus vormen om Turkse burgers fysiek te elimineren.

3. Is hij niet van mening dat er geen sprake van kan zijn om de banden tussen de Europese Unie en Turkije in welk opzicht ook nauwer aan te halen zolang er in deze situatie geen verandering komt?

Antwoord (26 januari 1998)

1. De Raad betreurt ten zeerste de veroordeling van advocaat Mr. E. Yagmurdereli. Hoewel de gevangenisstraf om gezondheidsredenen een jaar werd uitgesteld, heeft de Raad een oproep tot Turkije gericht om het uitstel om te zetten in definitieve invrijheidsstelling.

2. De Raad herinnert eraan dat de vrijheid van meningsuiting een universeel grondrecht is dat elk democratisch land behoort te garanderen. Hij zal bij zijn contacten met de Turkse autoriteiten niet aarzelen om elke schending van de fundamentele rechten te veroordelen.

3. Het standpunt van de Unie met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten in Turkije werd onlangs opnieuw bevestigd tijdens de Europese Raad van Luxemburg van 12 en 13 december 1997.

De Europese Raad herinnerde er meer bepaald aan dat versterking van de banden van Turkije met de Europese Unie ook afhangt van de voortzetting van de politieke hervormingen waarmee dit land is begonnen met name door de normen en praktijken inzake mensenrechten af te stemmen op die welke in de Europese Unie van kracht zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3412/97 van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie (28 oktober 1997)

Betreft: Toepassing in Italië van de Europese voorschriften inzake afvalverwerking

In haar antwoord op vraag E-2350/97 ((PB C 117 van 16.4.1998, blz. 12.)) deelde de Europese Commissie mede dat de Italiaanse wetgeving op bepaalde punten niet overeenkomt met richtlijn 91/156/EEG ((PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.)) betreffende afvalverwerking en dat er ten aanzien van enkele specifieke gevallen inbreukprocedures lopen.

Kan de Commissie zeggen:

1. op welke specifieke punten de Italiaanse wetgeving in strijd is met richtlijn 91/156/EEG;

2. welke die specifieke gevallen zijn met betrekking waartoe momenteel inbreukprocedures lopen?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (5 december 1997)

Momenteel loopt er tegen de Italiaanse autoriteiten een inbreukprocedure betreffende de niet-conformiteit van de Italiaanse wetgeving met Richtlijn 75/442/EEG ((PB L 194 van 25.7.1975. )) betreffende de afvalstoffen, gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG ((PB L 78 van 26.3.1991. )). De inhoud van inbreukprocedures is vertrouwelijk. De niet-conformiteit heeft primair betrekking op de uitsluiting van bepaalde categorieën afvalstoffen van de werkingssfeer van de nationale wetgeving.

De specifieke gevallen met betrekking waartoe een inbreukprocedure inzake afvalverwijdering loopt, behelzen het zonder vergunning achterlaten van afval in een beschermde zone (Vallone di S. Rocco), de conformiteit van de Italiaanse rechtsorde met Richtlijn 94/67/EG betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen ((PB L 365 van 31.12.1994. )) en de conformiteit van de Italiaanse rechtsorde met Richtlijn 91/689/EEG betreffende gevaarlijke afvalstoffen ((PB L 377 van 31.12.1991. )) en Richtlijn 94/62/EG betreffende verpakking en verpakkingsafval ((PB L 365 van 31.12.1994. )).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3208/97 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Raad (15 oktober 1997)

Betreft: Afschaffing van duty-free zones in de EU

Zoals bekend, is besloten de duty-free zones in de EU over minder dan twee jaar af te schaffen. Dit besluit zal naar verwachting aanzienlijke financiële gevolgen hebben en hetzelfde zal gelden voor de werkgelegenheid.

Kan de Raad meedelen of nauwkeurig is onderzocht wat de financiële gevolgen van de stopzetting van de exploitatie van duty-free zones zullen zijn en hoeveel banen direct of indirect verloren zullen gaan in een periode waarin het werkloosheidsprobleem zich in de EU bijzonder sterk doet gevoelen?

Antwoord (20 januari 1998)

De Gemeenschap is niet van plan de in de artikelen 166 t/m 181 van het Communautair Douanewetboek (Verordening (EG) nr. 2913/92 van de Raad - PB L 302 van 19.10.1992) bedoelde vrije zones af te schaffen.

De vraag betreft waarschijnlijk de afschaffing van belastingvrije verkoop per 1 juli 1999 en de Raad verwijst het Geachte Parlementslid naar het antwoord op schriftelijke vraag nr. 1515/97 en de antwoorden op mondelinge vragen nrs. H-0133/97, H-0508/97 en H-0707/97.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3486/97 van Richard Howitt (PSE) aan de Raad (3 november 1997)

Betreft: Het Verdrag van Warschau en een inwoner van Essex die in Koeweit gegijzeld is gehouden - claim tegen British Airways

Het is al enige tijd geleden dat de heer Edward Hammett uit Essex en 367 passagiers van vlucht 149 van British Airways een klacht hebben ingediend volgens welke de luchtvaartmaatschappij roekeloos zou hebben gehandeld door na de Iraakse invasie tijdens de Golfoorlog willens en wetens in Koeweit te landen. Is de Raad het ermee eens dat de ontwerpverordening betreffende schadevergoeding voor passagiers in geval van vliegtuigongelukken een precedent vormt met betrekking tot het bestaan van een bevoegdheid van de Europese Unie ten aanzien van het Verdrag van Warschau? Is de Raad derhalve voornemens zich in te zetten voor de totstandkoming van een nieuwe verordening op grond waarvan de Europese Commissie onderzoek kan doen naar de eventuele aansprakelijkheid van luchtvervoerders met betrekking tot andere klachten dan die welke voortvloeien uit vliegtuigongelukken, ongeacht de vraag of specifieke aspecten van het Verdrag van Warschau van toepassing zijn?

Is de Raad het ermee eens dat indieners van klachten als die van de heer Hammett alleen genoegdoening kunnen krijgen, indien dergelijke wetgeving zou worden aangenomen?

Antwoord (12 februari 1998)

De Raad wijst het geachte parlementslid erop dat de "ontwerp-verordening betreffende schadevergoeding voor passagiers in geval van vliegtuigongelukken¨ haar beslag heeft gekregen in Verordening (EG) nr. 2027/97 van de Raad van 9 oktober 1997 betreffende de aansprakelijkheid van luchtvervoerders bij ongevallen (PB L 285 van 17.10.1997, blz. 1). Deze verordening treedt één jaar na haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen in werking.

Tot op heden heeft de Raad geen wijzigingsvoorstellen betreffende deze verordening ontvangen. De Raad kan dan ook niet vooruitlopen op zijn standpunt over de inhoud van eventuele voorstellen tot wijziging van bovengenoemde verordening.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3494/97 van Carmen Díez de Rivera Icaza (PSE) aan de Commissie (29 oktober 1997)

Betreft: De euro en wisselprovisie

Een hooggeplaatste Spaanse overheidseconoom heeft verklaard niet uit te sluiten dat de bankinstellingen wisselprovisie zullen berekenen wanneer de huidige peseta vanaf 1 januari 1999 in euro wordt omgewisseld.

Aangezien het omwisselen voor de lidstaten die de euro van meet af aan invoeren verplicht is:

kan de Commissie mededelen of het aan de lidstaten wordt overgelaten of zij deze aanpak hanteren, en zo ja, kan zij duidelijk maken dat de verplichte omwisseling geen extra kosten voor de burger meebrengt?

Antwoord van de heer de Silguy namens de Commissie (4 december 1997)

Hoewel de ontwerpverordening van de Raad over de invoering van de Euro ((PB C 236 van 2.8.1997. De Raad gaat unaniem met deze tekst akkoord. Gezien de rechtsgrondslag daarvan (artikel 109, L lid 4), kan hij echter pas officieel worden aangenomen, wanneer de lijst van de aan de Euro deelnemende lidstaten bekend is. )) niet rechtstreeks betrekking heeft op de omrekeningskosten, zijn daarin op deelterreinen antwoorden te vinden op de vraag van het geachte parlementslid.

Artikel 8, lid 3 van deze verordening bepaalt namelijk dat de banken voor de omrekening van op de rekening van hun cliënten ontvangen betalingen moeten zorgen. Dat artikel dekt zowel de omrekeningen die absoluut noodzakelijk zijn tijdens de overgangsperiode tussen 1999 en 2001 (bijvoorbeeld wanneer de rekening van de debiteur en de rekening van de crediteur respectievelijk in de Euro-eenheid of in de nationale munteenheid luiden), als de definitieve omzetting van de bankrekeningen in 2002.

Aangezien een en ander verplicht is gesteld, mag men gevoeglijk aannemen dat die omrekeningen gratis zijn voor de cliënten. Dat geldt ook voor de uiteindelijke omwisseling, in 2002, van de munten en bankbiljetten van de nationale munteenheid in de Euro-eenheid.

Er zij echter op gewezen dat de bepalingen van artikel 8, lid 3 niet alle vraagstukken in verband met de omrekeningskosten dekken. Zo blijft bijvoorbeeld de wijze waarop de tussen 1999 en 2001 uit eigen beweging door de cliënten van de banken verlangde "Eurodiensten¨ moeten worden gefactureerd een open vraag, evenals de omwisseling tussen 1999 en 2001 van de munten en bankbiljetten tussen de aan de Eurozone deelnemende munteenheden onderling.

Om deze vraagstukken te bestuderen, heeft de Commissie in het voorjaar van 1997 een werkgroep opgericht waaraan alle betrokken partners deelnemen: bankverenigingen, beroepsverenigingen, consumentenbonden en overheidsinstanties. Daarmee wordt beoogd om voor het einde van dit jaar na te gaan of er eventueel, in alle deelnemende lidstaten, een gemeenschappelijke aanpak nodig is en om, nog altijd voor het einde van het jaar, precies aan te geven wat de eventuele behoeften aan wetgeving of aan een gedragscode zouden kunnen zijn.