ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2445/00

van Toine Manders (ELDR) aan de Commissie

(11 juli 2000)

Betreft: Schending internemarktprincipe bij de glasrecyclingindustrie

In Nederland wordt al geruime tijd glas gerecycled op grond van het Convenant Verpakkingen II uit 1997. Dit systeem werkt naar volle tevredenheid voor alle partijen en er is geen overheidssteun nodig. Dit in tegenstelling tot het voor de overheid dure groenepuntensysteem, dat in diverse andere lidstaten wordt gehanteerd.

Op dit moment raakt het Nederlandse systeem verstoord doordat de glasmarkt in Nederland wordt overvoerd met goedkoop te recyclen glas uit omringende landen zoals Duitsland en België. Dit glas kan zo goedkoop worden aangeleverd, dankzij de grote hoeveelheid overheidssubsidie die erop wordt gegeven door de betreffende lidstaten, omdat daar het zogenaamde groenepuntensysteem wordt gehanteerd.

Naar mijn mening is het aanbieden van gesubsidieerd glas op de Nederlandse markt een vorm van oneerlijke concurrentie ten koste van de Nederlandse glasrecycling en in strijd met de regels voor de interne markt.

Ook ben ik van mening dat overheidssubsidies op activiteiten waarvan in de praktijk is gebleken dat die ook zonder subsidie kunnen, zou moeten worden gestaakt.

Is de Commissie op de hoogte van de situatie die hierboven beschreven staat?

Zo ja, is de Commissie met mij van mening dat deze praktijk in strijd is met de regels voor de interne markt? En wat gaat zij ondernemen om dit probleem te verhelpen?

Zo nee, dan verneem ik graag de argumenten daarvoor.

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(18 september 2000)

Het geachte parlementslid verwijst naar de invoer in Nederland van glas uit lidstaten die het groenepuntensysteem toepassen. Volgens het geachte parlementslid wordt het ingevoerde glas gesubsidieerd zodat sprake is van verstoring van de concurrentie op de Nederlandse markt.

De Commissie is het volledig met het geachte parlementslid eens dat overheidssubsidies voor activiteiten die zonder subsidie kunnen, moeten worden gestaakt. Sterker nog, dit is een basisbeginsel van het beleid van de Commissie inzake staatssteun, dat consequent wordt nagestreefd.

De Commissie beschikt over uitgebreide informatie over de in verschillende lidstaten gehanteerde groenepuntensystemen. Uit deze informatie blijkt niet dat hierbij onrechtmatige staatssteun wordt verstrekt. Indien de Commissie voldoende nauwkeurige aanwijzingen voor het bestaan van onrechtmatige staatssteun zou ontvangen, zou zij de zaak uiteraard onderzoeken.

De Commissie heeft diverse aanmeldingen ontvangen met betrekking tot de invoering van groenepuntensystemen voor verpakkingsafval in verschillende lidstaten. Wanneer zij een negatieve verklaring of vrijstelling voor bepaalde beperkende bepalingen overweegt, tracht zij ervoor te zorgen dat mogelijke dienstverleners naast elkaar kunnen bestaan en dat ondernemingen met milieuverplichtingen een echte keus hebben uit alternatieve methoden om aan deze verplichtingen te voldoen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1689/00

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 mei 2000)

Betreft: Steun van de Zweedse overheid aan Bengtsfors in Zweden

Is de door de Zweedse overheid aan Bengtsfors in verband met de overplaatsing van Lears toegekende werkgelegenheidssteun van 60 miljoen kroon door de Commissie goedgekeurd?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(4 juli 2000)

In 1999 besloot de onderneming Lear Corporation de stad Bengtsfors in de regio Dalsland in Zweden te verlaten. Aangezien het bedrijf een belangrijke werkgever was in de regio, bood de Zweedse regering in een persbericht van 29 maart 1999 aan, werkgelegenheidssteun te verlenen tot een maximumbedrag van 60 miljoen SEK (ongeveer 7,2 miljoen). De steun zou worden verleend op basis van besluit 1998:996 inzake werkgelegenheidssteun, dat door de Commissie op 18 juni 1997 was goedgekeurd(1).

De potentiële begunstigde onderneming, Nisch Produkter, produceert speciale motorvoertuigen voor passagiersvervoer. Krachtens punt 2.2 van de communautaire kaderregeling inzake staatssteun aan de automobielindustrie(2), moet elke steun die in het kader van een goedgekeurde steunregeling wordt toegekend, afzonderlijk worden aangemeld, indien het nominale bedrag van het investeringsproject (totale kostprijs van het project) meer bedraagt dan 50 miljoen of indien het totale brutobedrag van de steun voor het project meer bedraagt dan 5 miljoen. Indien Nisch Produkter derhalve behoort tot de automobielindustrie, dient een steunmaatregel ten bedrage van ongeveer 7,2 miljoen bij de Commissie te worden aangemeld.

De Zweedse autoriteiten hebben de Commissie ervan in kennis gesteld dat de onderneming tot op 5 juni 2000 om geen enkele steun heeft verzocht. Als er uiteindelijk toch een verzoek komt, zal dit naar verwachting van de Zweedse autoriteiten gaan om een bedrag dat lager is dan het in het persbericht vermelde bedrag. Indien de bovengenoemde drempels toch zouden worden overschreden, en indien wordt vastgesteld dat de begunstigde onderneming tot de automobielsector behoort, zal de steun bij de Commissie moeten worden aangemeld.

(1) Steunmaatregel van de Staten nr. E 23/95, brief aan de lidstaat SG(97) D/4397.

(2) PB C 279 van 15.9.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2175/00

van Jorge Hernández Mollar (PPE-DE) aan de Commissie

(7 juli 2000)

Betreft: Europees sociaal statuut van de huisvrouw

De uiteenlopende bepalingen die de status van huisvrouw in de lidstaten regelen maken Europese afspraken omtrent de rol van de huisvrouw noodzakelijk, teneinde tegemoet te komen aan de legitieme aspiraties van deze belangrijke communautaire groep.

In Frankrijk wordt de status van niet-werkende huisvrouw erkend, in Italië is voorzien in een overheidsstelsel van verzekering tegen huishoudelijke ongevallen, en in Spanje wordt de invoering overwogen van een preferentieel systeem van pensioensparen voor huisvrouwen. In een niet-communautair land zoals Zwitserland ontvangen huisvrouwen een pensioneringsvergoeding, en kunnen huisvrouwen die voor kinderen moeten zorgen rekenen op een toelage.

Is de Commissie niet van oordeel dat, teneinde de diverse regelingen die momenteel in de lidstaten voor de huisvrouw gelden eenvormig te maken, een Europees sociaal statuut van de huisvrouw moet worden voorgesteld, waarin alle aspecten worden behandeld die dienen te worden geregeld om de sociale dimensie van de huisvrouw in de huidige economische context te consolideren?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(13 september 2000)

De vraag van de geachte afgevaardigde heeft betrekking op de huidige status van huisvrouwen in de lidstaten. De geachte afgevaardigde vraagt zich in dit verband af of het dienstig zou zijn een voorstel te doen voor een Europees sociaal statuut van de huisvrouw om de huidige, van lidstaat tot lidstaat sterk verschillende situatie te uniformiseren.

Hoewel de Commissie oog heeft voor het belang van de taken die huisvrouwen ten behoeve van hun gezinnen en de samenleving in het algemeen verrichten, moet worden gepreciseerd dat de Gemeenschap op het vlak van het familierecht slechts over zeer beperkte bevoegdheden beschikt.

Wat de status van huisvrouwen betreft, zij erop gewezen dat de Commissie in 1987 een voorstel voor een richtlijn(1) heeft gedaan om iets te doen aan de lacunes in de gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het vlak van de sociale zekerheid. Als alternatief voor de afgeleide rechten voorziet het voorstel in de individualisering van de rechten op het vlak van de sociale zekerheid, waaronder voor huisvrouwen.

Dit voorstel is uiteindelijk niet door de Raad goedgekeurd, ondanks positieve adviezen van het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité.

In het kader van de nieuwe strategie van modernisering en verbetering van de sociale bescherming in Europa is de Commissie van plan dit vraagstuk verder te onderzoeken.

(1) PB C 309 van 19.11.1987.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2161/00

van Marco Cappato (TDI) aan de Raad

(22 juni 2000)

Betreft: Godsdienstvrijheid in Griekenland

Chara Kalomiri, Grieks burger, is het middelpunt van een rechtszaak die ernstige twijfel oproept met betrekking tot de eerbiediging van de godsdienstvrijheid in Griekenland. Zij werd door de autoriteit van de Athos-berg aangegeven omdat zij van september 1994 tot en met maart 1995 leiding heeft gegeven aan een centrum voor praktische psychologische filosofie op het schiereiland Chalkidiki. In 1997 werd zij voor het eerst door een Griekse rechtbank veroordeeld. Nadat de Hoge Raad het vonnis had vernietigd werd zij tijdens een herhaling van het proces andermaal veroordeeld. De rechters motiveerden hun vonnis met de verklaring dat het aan de meditatie gewijde centrum voor de beoefening van het boeddhisme geen officiële toestemming van het Ministerie van Onderwijs en Religie had gekregen, toestemming die wordt verleend nadat het advies van de orthodoxe kerk is ingewonnen.

Is de Raad niet van mening dat, aangezien de eerbiediging van de godsdienstvrijheid een grondrecht is en een beginsel dat alle lidstaten gemeen hebben, dringend stappen uit hoofde van de artikelen 6 en 7 van het EU-Verdrag of uit hoofde van artikel 13 van het EG-Verdrag moeten worden genomen om een einde te maken aan elke schending van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, alsmede elke discriminatie met betrekking tot de godsdienstvrijheid, vooral met betrekking tot Griekenland?

Antwoord

(23 oktober 2000)

De door de Geachte Afgevaardigde aan de orde gestelde kwestie heeft betrekking op feiten, besluiten en uitspraken met een louter binnenlands karakter en valt niet onder de bevoegdheid van de Europese Unie.

De vrijheid van godsdienst of overtuiging, die is vastgelegd in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en die voortvloeit uit de gemeenschappelijke constitutionele tradities van de lidstaten is een van de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht (artikel 6 van het VEU) (1). Deze bepaling van het Verdrag geldt evenwel alleen in gevallen die onder de wetgeving van de Gemeenschap of van de Unie vallen.

(1) Arrest van 27 oktober 1976, Zaak 130/75, Prais, Jurispr. 1976, p. 1589.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1855/00

van Nicholas Clegg (ELDR) aan de Commissie

(9 juni 2000)

Betreft: Gedifferentieerde prijzen bij luchtvaartmaatschappijen

Naar verluidt is een vlucht vanuit een aantal EU-landen via Heathrow naar de VS goedkoper dan een eenvoudige vlucht van Heathrow naar de VS, en dit met dezelfde luchtvaartmaatschappij.

Gedifferentieerde prijzen zien we gewoonlijk bij de prijzen voor vliegtuigbiljetten voor de verschillende etappes van een retourvlucht. Maar dit hier is een voorbeeld van gedifferentieerde prijzen voor dezelfde eenmalige vlucht.

Beschouwt de Commissie dit als een acceptabel gebruik van gedifferentieerde prijzen? Zo niet, welke maatregelen stelt zij voor?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(20 juli 2000)

Volgens de Commissie behoort het traject London-New York tot een andere markt dan, bijvoorbeeld, Brussel-New York en mogen luchtvaartmaatschappijen voor deze twee bestemmingen, ook al is het een vlucht Brussel-New York met tussenlanding in Heathrow, gedifferentieerde prijzen vaststellen. In het algemeen zijn directe vluchten van alle lidstaten naar de Verenigde Staten duurder dan indirecte vluchten. Er kan echter wel sprake zijn van een inbreuk op de mededingingsregels als luchtvaartmaatschappijen beperkingen invoeren die de Londense consumenten verhinderen elders in de Gemeenschap goedkopere tickets te kopen en te gebruiken en zeker als die beperkingen berusten op een overeenkomst tussen of een onderlinge afstemming van het beleid van een aantal luchtvaartmaatschappijen. De Commissie neemt momenteel in overweging of deze kwestie om actie vraagt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1380/00

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Raad

(5 mei 2000)

Betreft: Ondertekening en ratificatie van het CEDAW en het Optional Protocol

In december 1999 was het aanvullend protocol bij het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) pas door slechts 23 staten, waaronder 11 EU-lidstaten, ondertekend. Tot dusver hebben Ierland, Portugal, Spanje en het Verenigd Koninkrijk dit protocol nog niet ondertekend. Is de Raad voornemens zich in te zetten voor een zo snel mogelijke ondertekening van het aanvullend protocol door deze staten, zodat niets de ratificatie meer in de weg staat?

Is de Raad voorts voornemens zich ervoor in te zetten dat ook alle kandidaat-lidstaten dit verdrag, met inbegrip van het aanvullend protocol, reeds vóór hun toetreding ondertekenen en ratificeren?

Antwoord

(26 september 2000)

De Raad beschikt over geen enkele bevoegdheid om de lidstaten van de Europese Unie onder druk te zetten opdat zij de instrumenten van de Verenigde Naties snel ondertekenen. Hij constateert evenwel dat het feit dat elf lidstaten een zeer recent protocol reeds hebben geratificeerd, de betrokkenheid van de lidstaten van de Europese Unie op dit gebied al aantoont.

Wat de ondertekening van instrumenten van de Verenigde Naties door kandidaat-lidstaten van de Europese Unie betreft, kan de Europese Unie aangezien deze teksten geen deel van het acquis communautaire uitmaken, de ondertekening van het CEDAW en van zijn aanvullend protocol niet als voorwaarde vooraf voor hun toetreding tot de Unie stellen.

Tot slot herinnert de Raad de Geachte Afgevaardigde eraan dat het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap in artikel 13 (ex artikel 6 A) bepaalt dat de Raad binnen de grenzen van zijn bevoegdheden, na raadpleging van het Europees Parlement, passende maatregelen kan nemen om discriminatie op grond van met name geslacht te bestrijden. Deze bepaling van het Verdrag behoort per definitie tot het geheel van het acquis dat elke kandidaat voor toetreding zal worden geacht in zijn wetgeving over te nemen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2204/00

van Johan Van Hecke (PPE-DE) aan de Commissie

(3 juli 2000)

Betreft: PCB- en dioxinegehalten van vis

Onderzoeken tonen aan dat er soms hoge PCB- en dioxineconcentraties worden aangetroffen in vis; concentraties die van het niveau zijn van dat van de besmette kippen tijdens de Belgische dioxinecrisis. Zowel de Europese overheid als de lidstaten aarzelen om op vis even strenge normen toe te passen als op vlees.

Deze kwestie werd in het najaar van 1999 naar verluidt door de Belgische minister van Volksgezondheid aangekaart op Europees niveau. Maar daar bleek geen bereidheid te bestaan om er iets aan te doen, aldus de Belgische minister.

Is een hoog PCB- en dioxinegehalte in vis even schadelijk voor de mens als datzelfde gehalte in vlees? Denkt de Commissie aan de instelling van een aparte PCB- en dioxinenorm voor vis en voor vlees?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(15 september 2000)

De besmetting van voedsel en voeder met dioxines en polychloorbifenylen (PCB's) vormt een gevaar voor de volksgezondheid. Daarom zal de Commissie de nodige maatregelen nemen om de besmetting van voedsel en voeder, met inbegrip van vis en visvoeder, met dioxines en PCB's te beperken teneinde de bescherming van de volksgezondheid te waarborgen. Bijgevolg heeft de Commissie in het witboek over voedselveiligheid(1) gewezen op de noodzaak in de totale keten van diervoeder tot levensmiddelen normen voor contaminanten vast te stellen. De wetenschappelijke basis voor het vaststellen van deze grenswaarden moet met voorrang aandacht krijgen.

Daarom heeft de Commissie het Wetenschappelijk Comité voor de voeding en het Wetenschappelijk Comité voor de diervoeding verzocht de volksgezondheidsrisico's als gevolg van de aanwezigheid van dioxines en PCB's in voedsel en voeder te beoordelen. Dit omvat een evaluatie van de opname via de voeding van dioxines en PCB's door de bevolking in de Gemeenschap en de vaststelling van de belangrijkste factoren daarin. Gezien de grote complexiteit van het probleem, met inbegrip van de problemen die worden veroorzaakt door de achtergrondniveaus van dioxine in het milieu, zullen de adviezen naar verwachting niet voor dit najaar beschikbaar zijn.

Afhankelijk van deze wetenschappelijke risico-evaluaties zal de Commissie maatregelen voorstellen om de aanwezigheid van dioxines en PCB's in de gehele voeder- en voedselketen te beperken.

(1) COM(1999) 719 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1651/00 van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie. De vermisten als gevolg van de tragedie op Cyprus.



Publicatieblad Nr. 081 E van 13/03/2001 blz. 0066 - 0066



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1651/00 van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie (29 mei 2000) Betreft: De vermisten als gevolg van de tragedie op Cyprus Ongeveer 26 jaar na de invasie van Cyprus is nog niet officieel en met zekerheid vastgesteld wat is gebeurd met degenen die sinds de tragedie op Cyprus worden vermist, rekening houdend met de schattingen die naar voren zijn gekomen op de bijeenkomst van 31 juli 1997 van de twee gemeenschappen over dit onderwerp. Kan de Commissie mededelen of zij voornemens is om gedurende te toetredingsprocedure, die natuurlijk zowel Cyprus als Turkije omvat, enige initiatieven te ontplooien die zullen bijdragen tot een goede oplossing van deze voornamelijk humanitaire kwestie? Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie (28 juni 2000) De Commissie is van oordeel dat vooruitgang bij de toetredingsonderhandelingen van Cyprus tot de Unie en het streven naar een billijke en houdbare regeling voor het politieke vraagstuk processen zijn die elkaar wederzijds versterken. Voorts is de Commissie van mening dat de toetreding van Cyprus tot de Unie ten voordele zal strekken voor de beide gemeenschappen en vrede en verzoening onder de inwoners van het eiland zal teweegbrengen. De Commissie betreurt dat het haar niet mogelijk is geweest om nog voor het begin van de toetredingsonderhandelingen tot een politieke oplossing te geraken. De Commissie hoopt nog steeds van harte dat vertegenwoordigers van de Turks-Cypriotische gemeenschap aan de onderhandelingen voor de toetreding zullen meedoen. De besprekingen ter bevordering van goede nabuurschap onder auspiciën van de Verenigde Naties, zullen in juli 2000 te Genève worden hervat. Het vraagstuk van de vermisten zal binnen het geheel van deze onderhandelingen definitief dienen te worden onderzocht alvorens voor het politieke vraagstuk een definitieve regeling kan worden vastgesteld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1462/00

van Jillian Evans (Verts/ALE) aan de Commissie

(10 mei 2000)

Betreft: Gevolgen voor de gezondheid van calciumsulfaat

Over welke gegevens over de langetermijngevolgen van de blootstelling aan calciumsulfaat beschikt de Commissie en welke maatregelen zijn eventueel genomen om de blootstellingrisico's te beperken?

Antwoord van de heer Byrne Namens de Commissie

(19 juli 2000)

Calciumsulfaat is een verbinding die op velerlei gebied wordt gebruikt, met name bij de produktie van cement en als bouwmateriaal. De stof heeft een prikkelende invloed op de luchtwegen en de ogen. Er is weinig bekend over de schadelijke effecten van calciumsulfaat op lange termijn. De blootstelling van werknemers aan gevaarlijke chemicaliën wordt behandeld in Richtlijn 98/24/EG van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk(1). Deze richtlijn bevat specifieke, op risicobeoordeling gebaseerde preventieve maatregelen.

Calciumsulfaat mag als voedingsadditief (EC-nummer E 516) worden gebruikt. Op basis van het advies van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding is aan calciumsulfaat geen specifieke aanvaardbare dagelijkse inname (ADI) toegekend. Dit betekent dat er geen maximumniveau vastgesteld hoeft te worden om het veilige gebruik van deze stof in voeding te waarborgen. Wat dit gebruik betreft, is het daarom ook niet nodig verdere maatregelen te treffen.

Calciumsulfaat wordt ook als implantaat gebruikt, bijvoorbeeld in bot-vervangingsmiddelen, en valt als zodanig onder Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen(2). Onzuiverheden kunnen bij het gebruik van calciumsulfaat tot problemen leiden, maar er bestaan bekende procedures voor het reinigen van de materialen en algemeen aanvaarde richtsnoeren van de USP (US Pharmacopoeia) en de NF (National Formulary). Er zijn geen negatieve effecten op lange termijn van het gebruik van calciumsulfaat in bot-vervangingsmiddelen bekend.

(1) PB L 131 van 5.5.1998.

(2) PB L 169 van 12.7.1993.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1605/00

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 mei 2000)

Betreft: Aanleg van riolering in Penteli

In het westelijke deel van de gemeente Penteli (Mikri Kallithea), in een van de drie berggebieden die de vlakte van Athene omgeven, is er geen riolering voor afvalwater aangelegd en worden de rioleringsbehoeften van de inwoners gedekt door drainagebekkens van waaruit het afvalwater door de sterke helling van de bodem in de omgeving en de omliggende kleine riviertjes terechtkomt, met alle negatieve gevolgen van dien.

Deze situatie zorgt niet alleen voor ernstige gezondheidsproblemen bij de bewoners, maar ook voor een algemene verontreiniging van de ondergrond. In vorige communautaire bestekken werd evenwel steun uitgetrokken voor acties van deze aard.

1. Heeft de Commissie reeds concrete voorstellen overwogen voor de aanleg van riolering voor afvalwater in deze regio?

2. Is zij van plan dergelijke voorgestelde acties te steunen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(11 juli 2000)

In het gemeenschapsrecht legt Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater(1) de lidstaten de verplichting op erop toe te zien dat alle agglomeraties van meer dan 2000 inwonerequivalenten (I.E., inwonerequivalent, is een meeteenheid voor de organische belasting, namelijk de gemiddelde vervuiling per persoon en per dag) uiterlijk op 31 december 1998, 31 december 2000 of 31 december 2005, naar gelang van de omvang van de agglomeratie en de kwetsbaarheid van de ontvangende wateren, worden uitgerust met een systeem voor de opvang en behandeling van het stedelijk afvalwater.

Mikri Kallithea in Pendeli schijnt buiten de agglomeratie van Athene te liggen en minder dan 2000 I.E. te hebben. Dat betekent dat het gemeenschapsrecht niet van toepassing is op deze plaats. De maatregelen die genomen moeten worden om de door lozingen van afvalwater veroorzaakte milieuvervuiling tegen te gaan, vallen onder de bevoegdheid van de Griekse overheid.

De Commissie denkt dat het type werken waarnaar het geachte parlementslid verwijst in de programmaperiode 2000-2006 van de structuurfondsen in aanmerking zou kunnen komen voor medefinanciering in het kader van het volgende communautaire bestek voor Griekenland. Volgens het subsidiariteitsbeginsel kiest echter de regering van de betrokken lidstaat de te financieren projecten.

(1) PB L 135 van 30.5.1991.