ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3761/97 van Patricia McKenna (V) aan de Raad (24 november 1997)

Betreft: Arrestatie van mensenrechtenactivist in Zuid-Korea

Suh Jun-Sik, een van de organisatoren van het onlangs gehouden Sarangbang Filmfestival van de mensenrechten, is op 4 november 1997 door de Zuid-Koreaanse politie gearresteerd.

Hij heeft reeds eerder een gevangenisstraf uitgezeten naar aanleiding van beschuldigingen die verband hielden met zijn vreedzame activiteiten op het gebied van de rechten van de mens. In het laatste aanhoudingsbevel wordt verwezen naar het door hem georganiseerde filmfestival, hij wordt beschuldigd van activiteiten die aan Noord-Korea "ten goede komen¨ en hij zou zich niet regelmatig bij de politie gemeld hebben, waartoe hij verplicht was overeenkomstig de voorwaarden waaronder hij de laatste keer op vrije voet is gesteld.

Voorheen zijn tijdens het filmfestival, dat in oktober in Seoel is gehouden, nog vijf andere mensen gearresteerd na een weigering van de organisatie hun films door de regering te laten censureren.

Kan de Raad mededelen welke maatregelen hij neemt in de zaak Suh Jun-Sik en ter verdediging van de vrijheid van meningsuiting in Zuid-Korea?

Antwoord (19 maart 1998)

De Raad deelt de bezorgdheid van het geachte parlementslid met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten. Het geval waarvan zij in haar vraag gewag maakt - evenals alle andere gevallen waarin de rechten van het individu niet geëerbiedigd zouden zijn - verdienen de grootste aandacht. Mocht dit geval bewezen worden, dan kan het natuurlijk besproken worden in het kader van de geregelde contacten die de Europese Unie met de Zuid-Koreaanse regering onderhoudt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3860/97 van Kirsi Piha (PPE) aan de Commissie (5 december 1997)

Betreft: Reiskostenvergoedingen voor leden van het Europees Parlement

De reputatie van het Europees Parlement heeft schade opgelopen door het misbruik van de reis- en onkostenvergoedingen en van de dagvergoedingen. Een parlementslid dat wordt betrapt op misbruik, worden echter geen werkelijke sancties opgelegd: hij hoeft slechts het teveel uitgekeerde terug te betalen.

Heeft de Commissie de mogelijkheid om sancties op dit gebied op te nemen in de communautaire wetgeving? Vooral nu artikel 138, lid 4 van het Verdrag van Amsterdam een rechtsgrond biedt voor een alomvattende controle van de voordelen die de parlementsleden genieten, zou de Commissie hierover een voorstel moeten indienen bij de Raad.

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie (14 januari 1998)

Dergelijke aangelegenheden vallen niet onder de bevoegdheid van de Commissie.

Dat is een zaak voor het Parlement zelf.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3716/97 van Heidi Hautala (V) aan de Raad (19 november 1997)

Betreft: Ontvoeringen van kinderen

Het komt in de lidstaten van de EU regelmatig voor dat na een scheiding of een andere breuk in een relatie kinderen worden gekidnapt en meegenomen naar een ander land. Optreden door autoriteiten van de lidstaten wordt vooral bemoeilijkt indien de kinderen worden meegenomen naar een land waar de wet bepaalt dat de vader en zijn familie de ouderlijke macht bezitten.

Er is weinig informatie over ontvoeringen van kinderen en de lidstaten van de EU wisselen geen ervaringen uit op het gebied van het terughalen van kinderen. Besteedt de Raad aandacht aan de ontvoering van kinderen? Houdt de Raad zich op de hoogte van de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Den Haag? Hoe wordt het belang van het kind ingeschat, indien blijkt dat naleving van het Verdrag van Den Haag meer nadelen dan voordelen voor het kind oplevert?

Antwoord (23 maart 1998)

1. Zoals de Raad al verscheidene malen te kennen heeft gegeven, hecht hij een zeer bijzonder belang aan vraagstukken die verband houden met de bescherming van kinderen. Terzake zijn al verschillende maatregelen aangenomen.

Wat betreft de vraag van het geachte Parlementslid wijst de Raad erop dat alle lidstaten het op 20 november 1989 te New York aangenomen Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind hebben bekrachtigd. In artikel 11 daarvan wordt met name bepaald dat alle lidstaten maatregelen nemen ter bestrijding van de ongeoorloofde overbrenging van kinderen en het niet doen terugkeren van kinderen uit het buitenland.

In dit verband dient te worden vermeld dat vrijwel alle lidstaten het Verdrag van Den Haag van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen hebben bekrachtigd en dat alle lidstaten het in de Raad van Europa op 20 mei 1980 in Luxemburg gesloten Europees Verdrag betreffende de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen inzake het gezag over kinderen en betreffende het herstel van het gezag over kinderen hebben bekrachtigd.

Voorts hebben alle lidstaten actief deelgenomen aan de opstelling van het op 19 oktober 1996 in het kader van de Conferentie van Den Haag gesloten Verdrag inzake rechtsmacht, toepasselijke wet, erkenning, tenuitvoerlegging en samenwerking met betrekking tot ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen tot bescherming van kinderen, dat eveneens bepalingen inzake de ontvoering van kinderen bevat.

2. Teneinde het verloop van de bekrachtigingsprocedures voor deze Verdragen in elke lidstaat te volgen, maken de instanties van de Raad regelmatig een balans van de situatie op.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4224/97 van Cristiana Muscardini (NI) en Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (21 januari 1998)

Betreft: Genetische afwijkingen

In de huidige wetenschap behoren het genetische onderzoek en de hierdoor verkregen resultaten tot de grootste wonderen van deze eeuw.

Het ontbreken van een reglementering leidt echter tot een ondoordacht gebruik van deze wetenschappelijke vooruitgang met ernstige gezondheids- en ethische problemen die niet meer mogen worden genegeerd of onderschat. In de eerste plaats de mogelijkheid van toekomstige genetische schade die wordt veroorzaakt door paren die, omdat zij niet op de hoogte zijn van het gemeenschappelijke chromosomale erfgoed, kinderen zouden kunnen voortbrengen die zeker genetische afwijkingen bezitten.

Kan de Commissie mededelen,

1. of zij het niet nuttig en wenselijk acht regels voor te stellen die verplichte strenge gezondheidscontroles voorschrijven voor zaaddonors,

2. of zij het bovendien niet absoluut noodzakelijk acht een maximumaantal bevruchtingen met hetzelfde zaad vast te stellen om risico's van ontmoetingen tussen verwanten te beperken?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (11 maart 1998)

Ten aanzien van de in de vraag opgeworpen kwesties kunnen alleen de lidstaten tot wetgeving overgaan.

In het kader van zijn onderzoekactiviteiten inzake biomedische ethiek heeft het onderzoekprogramma op biomedisch en gezondheidsgebied (Biomed) een aantal seminars over de ethische aspecten van spermadonatie gefinancierd. In dit kader is het vraagstuk van beperking van het aantal bevruchtingen per donor besproken.

In sommige lidstaten bestaan gedragsregels, hetzij op nationaal niveau, hetzij op het niveau van de spermabanken, maar het betreft hier geen gebied dat tot de communautaire bevoegdheid behoort.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3300/97 van Angela Sierra González (GUE/NGL) aan de Commissie (20 oktober 1997)

Betreft: Beperking van de invoer in het Verenigd Koninkrijk van producten van de Canarische eilanden

Het "Medicines Control Agency¨ van de regering van het Verenigd Koninkrijk heeft Britse importeurs medegedeeld dat de Canarische eilanden geen deel uitmaken van de Europese Unie.

Daarom werden in Groot-Brittannië een reeks maatregelen getroffen die de parallel-import van pharmaceutische producten van oorsprong uit de Canarische eilanden beperken.

Deze gebeurtenissen, die volstrekt onaanvaardbaar zijn, vormen een inbreuk op het Gemeenschapsrecht in de Europese Unie waarop de Canarische eilanden zoals ieder ander territorium van de Europese Unie zich kan beroepen.

Is de Europese Commissie op de hoogte van voornoemde actie?

Welke maatregelen overweegt zij aangezien het beginsel van het vrije goederenverkeer tussen gebiedsdelen die alle tot de Europese Unie behoren hier wordt geschonden?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (15 januari 1998)

Teneinde de door de geachte afgevaardigde ter sprake gebrachte feiten te kunnen beoordelen, is het noodzakelijk de redenen te kennen van de weigering van "Medicines Control Agency¨ de parallelimport van farmaceutische producten uit een andere lidstaat in Engeland toe te staan.

Wanneer deze weigering namelijk gebaseerd is op fiscale redenen, verwijst de Commissie de geachte afgevaardigde naar het antwoord dat zij heeft gegeven in het kader van de schriftelijke vraag E-1956/93 van de heer Sanchez Garcia ((PB C 219 van 8.8.1994. )).

Wanneer de redenen van de wijzigingen niet van fiscale aard zijn en aangezien de Canarische eilanden deel uitmaken van het communautaire douanegebied, kan een weigering van de Britse autoriteit farmaceutische producten toe te laten, worden beschouwd als een belemmering van het intracommunautaire handelsverkeer in strijd met artikel 30 van het EG-Verdrag.

Teneinde dit te kunnen verifiëren, wenst de Commissie nadere informatie over de redenen van deze weigering. Zij verzoekt derhalve de geachte afgevaardigde contact met haar op te nemen, teneinde het probleem op te helderen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3394/97 van Mark Watts (PSE) aan de Commissie (23 oktober 1997)

Betreft: Windmolenparken

Kan de Commissie meedelen of er iets waar is aan het gerucht dat er in de EU geen nieuwe windmolenparken zullen worden opgezet?

Zo ja, kan de Commissie dan uiteenzetten waarom een dergelijk besluit is genomen?

Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie (5 december 1997)

De Commissie kent geen enkele beslissing in de lidstaten waarbij de bouw van windparken en de ontwikkeling van deze vorm van duurzame energie zouden worden gestaakt.

Wel beschikt de Commissie over informatie uit vakkringen, waar men de perspectieven op middellange en lange termijn voor groei van windenergie binnen de Gemeenschap algemeen optimistisch inschat.

De Commissie is van mening dat duurzame energiebronnen, inclusief windenergie, onvoldoende worden geëxploiteerd in de Gemeenschap. De Commissie verleent steun voor de bevordering van duurzame energiebronnen, bijvoorbeeld in het kader van de programma's Altener en Joule-Thermie, maar zij is ervan overtuigd dat duurzame energie een sterk onderbenut energiepotentieel vertegenwoordigt. De Commissie is dan ook van plan op dit gebied extra inspanningen te leveren en tussen nu en 2010 de indicatieve doelstelling te halen van verdubbeling van het aandeel van duurzame energiebronnen, als geschetst in het recente Witboek van de Commissie "Energie voor de toekomst: duurzame energiebronnen - een communautaire strategie en actieplan¨.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3865/97 van José Valverde López (PPE) aan de Commissie (5 december 1997)

Betreft: Gaspijpleiding Maghreb-Europa

De ingebruikneming van de gaspijpleiding Maghreb-Europa betekent een mijlpaal in de industriële geschiedenis van Andalusië. Het zou heel nuttig zijn deze vaste verbinding te verankeren in het Europees Energiehandvest. Dit zou een grotere geopolitieke stabiliteit verlenen aan de economische betrekkingen van de regio.

Welke initiatieven kan de Commissie ontplooien om deze verankering in het Europees Energiehandvest te garanderen?

Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie (21 januari 1998)

Het Europees Energiehandvest is een juridisch bindend instrument, dat regeringen verplicht buitenlandse investeringen te beschermen en vrije handel in brandstoffen en energieproducten te waarborgen. Het bevat geen verwijzingen naar bepaalde projecten. Het zal daarom niet mogelijk zijn een verwijzing naar de gaspijpleiding Maghreb-Europa op te nemen in het Europees Energiehandvest.

Desalniettemin beschouwt de Commissie het Energiehandvest als een referentiepunt voor haar Middellandse-Zeebeleid. Derhalve heeft de Commissie in november 1996 voor de Middellandse- Zeelanden een voorlichtingsbijeenkomst over het Europees Energiehandvest georganiseerd.

De Maghreblanden zijn vanaf het allereerste begin als waarnemers bij de onderhandelingen over het Energiehandvest aanwezig geweest. Geen van hen is partij geworden bij het Energiehandvest, maar op de Energiehandvestconferentie hebben zij wel een waarnemersstatus.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3360/97 van Brian Crowley (UPE) aan de Commissie (22 oktober 1997)

Betreft: Arbeidsvergunningen voor vliegtuigbemanningen

Kan de Commissie meedelen of zij voornemens is maatregelen te nemen om een halt toe te roepen aan de praktijk dat door de Ierse autoriteiten bij herhaling tijdelijke arbeidsvergunningen voor niet-Europese vliegtuigbemanningen worden verstrekt aan dezelfde firma, waardoor aldus het opleidings-en werkgelegenheidsbeleid van de Europese Unie omzeild wordt?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (15 december 1997)

Het verlenen van arbeidsvergunningen aan onderdanen van derde landen is momenteel geregeld bij de nationale wetgeving van de lidstaten. Uiteraard impliceert het verlenen van een arbeidsvergunning aan onderdanen van een derde land door een lidstaat niet dat andere lidstaten verplicht zijn de geldigheid hiervan te erkennen in verband met het vrije verkeer binnen de interne Europese markt.

Op grond van de huidige communautaire wetgeving beschikken communautaire luchtvaartmaatschappijen die onderdanen van een derde land in dienst hebben of inzetten in het kader van een "wet-lease¨-regeling, evenwel over de vrijheid om luchtdiensten te exploiteren in het kader van het derde pakket van liberaliseringsmaatregelen voor het luchtvervoer in de Gemeenschap. Andere lidstaten kunnen die vrijheid niet beperken op grond van de nationaliteit van de vliegtuigbemanning.

In Verordening (EEG) nr. 2407/92 ((PB L 240 van 24.8.1992. )) is echter zeer duidelijk gesteld dat luchtvaartmaatschappijen die dergelijk personeel in dienst hebben, ervoor moeten zorgen dat dit personeel te allen tijde technisch gekwalificeerd is en dat aan alle veiligheidsvoorschriften wordt voldaan.

Gezien deze voorschriften om te waarborgen dat hoge veiligheidsnormen in acht worden genomen en gezien het feit dat er geen aanwijzingen zijn dat de veiligheid nadelig wordt beïnvloed, is de Commissie niet van plan wetgeving terzake voor te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3507/97 van Rijk van Dam (I-EDN) aan de Commissie (12 november 1997)

Betreft: Heffing Duitse kanalen

In de mededeling "Intermodaliteit en intermodaal vrachtvervoer in de Europese Unie¨ wordt gewezen op de grote voorziene groei van het goederenvervoer. De Commissie schrijft: "Voor het bereiken van duurzaamheid op sociaal -economisch en milieugebied is het doelmatig en evenwichtig gebruik van de bestaande capaciteit binnen het Europese vervoerssysteem een van de belangrijkste uitdagingen geworden.¨ Gezien de congestie op de wegen en de externe effecten van het wegvervoer betekent dit het stimuleren van het goederenvervoer over water en rails.

1. Is het, in dit verband, de Commissie bekend dat voor het vervoer over de Duitse kanalen zogenaamde 'Abgaben' geheven worden die de transportkosten voor het vervoer over water met 10 tot 30 procent verhogen en de concurrentiepositie van de binnenvaart ten opzichte van het wegvervoer aanzienlijk verslechtert?

2. Past, naar het oordeel van de Commissie, het heffen van 'Abgaben' in de Europese vervoerspolitiek waarin het vervoer over water gestimuleerd wordt?

3. Zo nee, welke maatregelen denkt de Commissie te nemen?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (12 december 1997)

Een van de hoofdstukken van het in het in 1995 verschenen Groenboek van de Commissie "Naar een eerlijke en doelmatige prijsstelling in het vervoer¨ ((COM(95) 691 def. )) is gewijd aan infrastructuurheffingen. In de discussie naar aanleiding van dit groenboek is gebleken dat er in de Gemeenschap een gebrek aan informatie over de infrastructuurheffingen voor de binnenvaart bestaat. Daarom heeft de Commissie recentelijk een vragenlijst hierover aan de lidstaten gezonden, teneinde een duidelijker beeld te krijgen van de huidige praktijken, de uitgangspunten waarop de heffingen zijn gebaseerd en de toekomstplannen voor dergelijke heffingen op nationaal of regionaal niveau.

De Commissie is onlangs begonnen met de voorbereiding van een witboek over de infrastructuurheffingen, gezien vanuit een multimodaal standpunt. Dat witboek moet in 1998 verschijnen. In dat document zullen zowel de binnenvaart als andere wijzen van vervoer aan de orde komen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3859/97 van Kirsi Piha (PPE) aan de Commissie (5 december 1997)

Betreft: Decentralisatie van de werkzaamheden van het Parlement

Het Europese Hof van Justitie heeft ten gunste van Frankrijk beslist dat het Europees Parlement 12 keer per jaar in Straatsburg moet vergaderen. Deze uitspraak werd gedaan ondanks het negatieve standpunt van het Parlement hierover. De uitspraak is gebaseerd op een interpretatie van de besluiten van de ministerraad.

De Unie is oorspronkelijk opgericht als verbond tussen zes landen, waarbij werd besloten de werkzaamheden te decentraliseren en plaats te doen vinden in Brussel, Luxemburg en Straatsburg. Sindsdien is de Unie echter gegroeid tot 15 lidstaten en in de toekomst zal dat aantal nog toenemen. Op die manier is de huidige vorm van decentralisatie (die de belastingbetaler zeer veel geld kost) geen decentralisatie meer maar is er in steeds sterkere mate sprake van centralisatie.

Hoe wil de Commissie ervoor zorgen dat er een principebesluit wordt genomen om ofwel de Europarlementariërs hun werkzaamheden op één plek te laten verrichten, namelijk in Brussel, ofwel een grondige decentralisatie door te voeren die recht doet aan de huidige samenstelling van de Unie? Hierbij zouden bijvoorbeeld de noordse landen aan bod kunnen komen door in Oulu een vergaderzaal te bouwen waar het Parlement enkele malen per jaar zou kunnen vergaderen. Dit zou een even zinnig alternatief zijn als de huidige situatie.

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie (15 januari 1998)

De door het geachte Parlementslid aan de orde gestelde vraagstukken vallen niet onder de bevoegdheid van de Commissie. De zetel van het Parlement werd door de regeringen van de lidstaten vastgesteld tijdens de Europese Raad van Edinburgh in december 1992. Dit besluit is onlangs bevestigd door de uitspraak van het Hof van Justitie die door het geachte Parlementslid wordt genoemd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4202/97 van José García-Margallo y Marfil (PPE) aan de Commissie (21 januari 1998)

Betreft: Agenda 2000 en doelstelling 1: Ontvangen bedragen 1993-1997

De directeur-generaal Regionaal beleid en cohesie, de heer Eneko Landáburu, liet eind november in aanwezigheid van de pers doorschemeren dat volgens de voorstellen van de Commissie elf Europese regio's, waaronder Valencia (Spanje), hun status als doelstelling 1-regio zouden verliezen, om de structuurfondsen te verlagen alvorens er nieuwe landen toetreden.

Hierbij baseerde hij zich op de voorlopige gegevens waarover de Commissie beschikte. In het concrete geval van Valencia blijkt echter uit de officiële statistieken dat deze autonome regio in 1993 een BBP had dat 74,9% onder het Europese gemiddelde lag, en in 1994 was dit percentage nog lager: 73,6%. De drempel om in aanmerking te komen voor de status van doelstelling 1-regio bedraagt 75%, hetgeen inhoudt dat niets erop wijst dat Valencia op korte termijn niet zou voldoen aan de objectieve criteria.

Als het modale inkomen in de regio's in de periode 1993-1997 gehanteerd wordt als criterium voor de berekening van het BBP, is het van belang de macro-economische gegevens van deze regio's van ieder afzonderlijk jaar te kennen.

Welke bedragen ontvingen onderstaande regio's uit hoofde van doelstelling 1 van het EFRO in de jaren 1993, 1994, 1995, 1996 en 1997:

- Anatolië, Macedonië, Tessalië, Kreta, Peleponessus, Midden-Griekenland, Ipeiros, Atica, Jonische eilanden, Acaya, Grecia Stereo (Griekenland)

- Henegouwen (België)

- Thüringen, Brandenburg, Oost-Berlijn, Sachsen-Anhalt, Sachsen, Munster (Duitsland)

- Galicië, Extremadura, Castallia la Mancha, Castilla y Leon, Ceuta y Melilla, Valencia, Asturië, Andalusië, Canarische eilanden, Murcia (Spanje)

- Valenciennes Avesnes, Douai Corcega, D.O.M. (Frankrijk)

- Ulster, Connaught, Leinster (Ierland)

- Molise, Apulië, Sicilië, Basilicata, Cerdena, Calabrië, Campania (Italië)

- Flevoland (Nederland)

- Burgerland (Oostenrijk)

- Noord-Portugal, Alentejo, Algarve, Lissabon, Vale do Tejo, Centro (Portugal)

- Enterprise eilanden, Highlands, Merseyside, Noord-Ierland (Verenigd Koninkrijk)?

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-4202/97 en E-4203/97 van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (26 februari 1998)

Wegens de omvang van het antwoord, dat talrijke tabellen omvat, zal de Commissie het rechtstreeks aan het geachte Parlementslid en aan het Secretariaat-generaal van het Parlement toesturen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4172/97 van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) aan de Commissie (21 januari 1998)

Betreft: Cohesie- en cultuurbeleid

In haar mededeling COM(96)0512 def. "Cohesie- en cultuurbeleid - een bijdrage aan de werkgelegenheid¨ (met name in de inleiding, blz. 3) verwijst de Commissie naar de verscheidenheid die de term "cultuur¨ inhoudt, zonder echter te preciseren wat zij hiermee bedoelt.

Kan de Commissie nadere informatie verstrekken over de activiteiten die onder de noemer "cultuur¨ vallen in het kader van het cohesiebeleid?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (17 februari 1998)

In de inleiding van de mededeling wordt de verscheidenheid van de cultuur als volgt toegelicht:

"De culturele sector wordt meer en meer gekenmerkt door nauwe en gevarieerde interrelaties tussen het culturele leven (overheidsinstellingen op cultureel en sociaal-cultureel gebied; theaters, musea, kunstcentra, plaatsen met artistieke waarde in steden en op het platteland, kunst- en muziekscholen, enz.) en de culturele economie (markt voor muziek, kunst, literatuur en boeken, productie van bioscoop- en videofilms en televisieprogramma's; fotografie, vormgeving, plastische kusten en amusementswereld, architectuur, kunstzinnige beroepen, bescherming van historische monumenten, toerisme).¨.

In de context van het cohesiebeleid wordt in de mededeling voorts het volgende beklemtoond: "Cultuur is niet uitsluitend iets waarvoor de overheid zorgt en waar geld bij moet, maar levert ook een steeds grotere bijdrage aan de particuliere economie. Het groeipotentieel op dit laatste gebied is groot. Van de cultuur gaan creatieve, innovatieve en productieve impulsen uit voor de regionale en plaatselijke economie.¨. De in de mededeling gegeven voorbeelden illustreren een en ander.