ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1889/01

van Ioannis Marínos (PPE-DE) aan de Commissie

(27 juni 2001)

Betreft: Toetreding van nieuwe landen tot de Unie

Volgens de luxe-uitgave Facts about Turkey van het Turkse Persbureau, dat enige tijd geleden aan alle leden van het Europees Parlement is verstrekt, bevindt 97 % van het Turkse grondgebied zich in Azië en 3 % in Europa (Oost-Thracië). Iets dergelijks is het geval met Rusland, al is het deel van het grondgebied dat zich in Europa bevindt veel meer dan 3 % en strekt zich dit uit tot aan de Oeral. Turkije is sinds december 1999 kandidaat voor de toetreding tot de Unie, hoewel slechts een zeer gering deel van het land tot Europa behoort. Rusland, een land met een enorme markt en onuitputtelijke natuurlijke hulpbronnen, heeft deze status nog niet verworven omdat het land hiertoe nog geen aanvraag heeft ingediend.

Kan de Europese Commissie meedelen of een eventueel toetredingsverzoek in de verdere toekomst tot uitbreiding van de geografische grenzen tot de kusten van het Verre Oosten en nabuurschap met landen als China en Japan zou leiden? Kan zij - wanneer voldaan is aan de voorwaarden van Kopenhagen - onderzoek instellen naar een model voor een toekomstige toetreding van de Unie van gebieden als bijvoorbeeld Europees Rusland of Oost-Thracië (Europees Turkije), die zeker tot Europa behoren en een economisch ontwikkelingspeil hebben dat aanzienlijk hoger ligt dan dat van de overige delen van de landen waarvan zij deel uitmaken?

Hoe nuttig acht de Commissie een dergelijk onderzoek naar een dergelijke ontwikkeling, die zou kunnen leiden tot de opname van regio's van deze landen tot het Europees bouwwerk, waarbij tegelijkertijd de negatieve ontwikkelingen worden vermeden waarbij de EU de lasten te dragen zou krijgen van de economische convergentie van onderontwikkelde en afgelegen regio's die bovendien geografisch gezien niet tot Europa behoren?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(31 juli 2001)

Dat Turkije gezien wordt als een Europese staat die lid van de Gemeenschap zou kunnen worden, is vastgesteld in het kader van de associatieovereenkomst tussen de Gemeenschap en Turkije (artikel 28) die op 12 september 1963 is ondertekend en op 1 december 1964 in werking is getreden nadat zij overeenkomstig de onderscheidenlijke grondwettelijke procedures door alle ondertekenende partijen is bekrachtigd.

De Russische Federatie heeft op geen enkele wijze laten blijken dat zij belangstelling heeft voor lidmaatschap van de Unie. De betrekkingen tussen Rusland en de Unie berusten op de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Unie en Rusland, die op 1 december 1997 in werking is getreden. Een van de doelstellingen daarvan is een passend kader voor de geleidelijke integratie tussen Rusland en een uitgestrekter samenwerkingsgebied in Europa tot stand te brengen.

De verdragen voorzien niet in de mogelijkheid van toetreding tot de Unie van regio's die deel uitmaken van soevereine derde staten. De Commissie is derhalve niet voornemens studies te wijden aan dergelijke eventualiteiten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0723/01

van Patrick Cox (ELDR) aan de Commissie

(6 maart 2001)

Betreft: Verordening nr. 2978/94 betreffende ballastruimten in tankers met gescheiden ballasttanks

Verordening nr. 2978/94(1) heeft een nadelig effect gehad op de vergoeding van loodsen en op hun pensioen dat is gebaseerd op hun laatste inkomen. Ik doel met name op loodsen op de rivier de Shannon in Ierland die een vergunning hebben van de Shannon Estuary Ports en die zelfstandig zijn. Voor zover mij bekend zijn dit de enige loodsen in Ierland die door de verordening worden benadeeld. Hun vergoeding komt op basis van sharing en hun inkomen schommelt afhankelijk van de hoeveelheid verkeer dat de monding van de Shannon binnenvaart. De loodstarieven worden geheven op basis van het bruto tonnage van het betrokken schip. De verordening bepaalt dat het bruto tonnage van tankers met gescheiden ballasttanks wordt verminderd met 17 %.

Was een nadelige uitwerking op de vergoeding van de loodsen de bedoeling van de verordening. Zijn loodsen in andere lidstaten hierdoor op overeenkomstige wijze benadeeld?

Welke stappen overweegt de Commissie om deze situatie recht te trekken?

(1) PB L 319 van 12.12.1994, blz. 1.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(19 april 2001)

Verordening (EG) nr. 2978/94 van de Raad van 21 november 1994 betreffende de tenuitvoerlegging van IMO-resolutie A.747(18) inzake de toepassing van tonnagemeting op de ballastruimten in tankers met gescheiden-ballasttanks heeft de tenuitvoerlegging tot doel van resolutie A.747 (18), die op 4 november 1993 door de IMO is goedgekeurd. De doelstelling van deze resolutie is bevordering van het gebruik van milieuvriendelijke tankers en toepassing van gescheiden-ballasttanks in olietankers. De verordening bevat een nieuwe berekeningsmethode (differentiaalrekening) voor de havenrechten van olietankers die de haven-en loodsautoriteiten moeten toepassen om de doelstelling van de IMO-resolutie te bereiken.

De verordening heeft geen invloed op het niveau van de havenrechten, noch op de differentiatie van de loodsvergoedingen op basis van het scheepstype. Deze kwestie werd bewust volledig overgelaten aan de verantwoordelijkheid van de lidstaten overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel.

De Commissie beschikt niet over informatie dat deze verordening een nadelige uitwerking heeft op de loodsvergoedingen in andere lidstaten.

De Commissie wijst het geachte parlementslid op de mededeling van de Commissie over de veiligheid van het vervoer van olie over zee(1) en met name op de voorgestelde wettelijke maatregel betreffende de versnelde invoering van normen inzake dubbelwandige uitvoering of gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige olietankschepen. Dit voorstel voorziet de intrekking van Verordening (EG) nr. 2978/94.

(1) COM(2000) 142 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1781/01

van Carlos Carnero González (PSE) aan de Commissie

(19 juni 2001)

Betreft: Verzoek om nadere informatie over de aanleg van een industrieterrein in de speciale beschermingszone voor vogels nr. 142 op het grondgebied van de gemeente San Fernando de Henares (Spanje)

In haar antwoord van 8 mei ll. op mijn schriftelijke vraag E-0882/01(1) over de aanleg van een industrieterrein in de speciale beschermingszone voor vogels nr. 142 op het grondgebied van de gemeente San Fernando de Henares (Spanje) heeft de Commissie medegedeeld dat zij op basis van de door de indiener van de klacht verschafte informatie de Spaanse autoriteiten verzocht heeft ter zake hun opmerkingen te formuleren en haar een kopie te doen toekomen van de milieueffectverklaring betreffende dit project, alsmede een gedetailleerde beschrijving van de soorten habitats in de zone in kwestie. De Commissie heeft daarbij gesteld dat zij erop zal toezien dat de communautaire regelgeving die in dit concreet geval van toepassing is wordt nageleefd.

Heeft de Commissie de gevraagde informatie reeds ontvangen?

Zo ja, wat is dan in het licht van deze informatie haar oordeel over deze kwestie? Welke maatregelen heeft zij ter zake getroffen of is zij van plan te treffen?

Zo nee, zal zij de Spaanse autoriteiten dan aanmanen haar zo spoedig mogelijk in het bezit te stellen van de gevraagde documenten?

(1) PB C 340 E van 4.12.2001, blz. 115.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(30 juli 2001)

Zoals in het antwoord op schriftelijke vraag E-0882/01(1) van het geachte parlementslid is medegedeeld, heeft de Commissie zich tot de Spaanse overheid gericht met een verzoek om opmerkingen over de toepassing van het Gemeenschapsrecht inzake het milieu dat in dit concreet geval van toepassing kan zijn.

Het antwoord van de Spaanse autoriteiten is pas aangekomen en wordt momenteel door de Commissie onderzocht. Om deze reden is elk oordeel over een eventuele slechte toepassing van het Gemeenschapsrecht in dit geval voorbarig.

(1) PB C 340 E van 4.12.2001, blz. 115.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1077/01 van John Cushnahan (PPE-DE) aan de Raad. Mensenrechten in Iran.



Publicatieblad Nr. 340 E van 04/12/2001 blz. 0165 - 0166



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1077/01 van John Cushnahan (PPE-DE) aan de Raad (5 april 2001) Betreft: Mensenrechten in Iran De recente arrestatie van niet-gewelddadige oppositiegroeperingen die samenwerken in een informele religieus-nationalistische alliantie, werpt de vraag op of de Iraniërs al dan niet in staat zijn hun grondrechten uit te oefenen. Kan de Raad meedelen welke stappen hij voornemens is te nemen om van zijn standpunt op dit terrein kennis te geven? Antwoord (16 juli 2001) De EU heeft zeer recentelijk duidelijk laten blijken dat zij zich zorgen maakt over de mensenrechtensituatie in Iran door ook dit jaar tijdens de jaarlijkse zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens een ontwerp-resolutie over Iran in te dienen (die is aangenomen op 20 april 2001). De mensenrechten zijn prominent aanwezig tijdens de vergaderingen in het kader van de politieke dialoog tussen de EU en Iran, die twee keer per jaar plaatsvinden. In haar directe contacten met Iraanse autoriteiten zal de EU deze kwestie blijven aanroeren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1356/01

van Vitaliano Gemelli (PPE-DE) aan de Commissie

(7 mei 2001)

Betreft: Discriminatie op grond van taal van Italiaanse burgers

De heer M. Meneghini heeft in een aan mij gerichte brief van 18 maart 2001 het volgende feit aan de kaak gesteld.

In een aantal Europese kranten verschijnen advertenties voor de aanwerving van personeel ten behoeve van de diensten welke belast zijn met de uitvoering van het Socrates- en het Leonardo-programma, alsook voor het uitvoeringsagentschap voor het jeugdbeleid in Brussel; de betrokken advertenties schijnen hoofdzakelijk gericht te zijn op sollicitanten met Engels of Frans als moedertaal.

Kan de Commissie te dien aanzien een onderzoek instellen, mededelen of dat inderdaad zo is en, zo ja, aangeven of hier dan sprake kan zijn van rassendiscriminatie op grond van taal of nationaliteit welke uit hoofde van de Belgische wetgeving inzake bestrijding van racisme en artikel 211 van het Europees Handvest van de grondrechten uitdrukkelijk verboden is?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(5 juli 2001)

De Gemeenschapswetgeving betreffende het vrije verkeer van werknemers verbiedt niet alleen openlijke discriminatie op grond van nationaliteit, maar ook het gebruik van aanwervingscriteria die in de praktijk een vorm van verborgen discriminatie vormen. Eisen met betrekking tot talenkennis die noodzakelijk is door de aard van de te vervullen vacature zijn in principe geen discriminatie op grond van nationaliteit (artikel 3, lid 1 van Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap(1)), maar in de praktijk kan het gebruik van een specifiek criterium zoals de moedertaal van een kandidaat om een noodzakelijk kennisniveau te bepalen als onevenredig gezien worden in verhouding tot het voor ogen gestelde doel (arrest van het Hof van 6 juni 2000 in Zaak C-281/98).

Organisaties voor de Commissie dienstverleningscontracten uitvoeren, zoals het bureau voor technische bijstand van het Socrates-, Leonardo- en Jeugdprogramma moeten in een groot aantal talen werken en het personeel dat door die organisaties wordt aangesteld bestaat uit een veelheid aan nationaliteiten en moedertalen. Van tijd tot tijd kan het noodzakelijk zijn dat ze personeel aannemen met een zeer goede kennis van een specifieke taal of talen. In dat geval zijn ze gehouden alle wettelijke en administratieve bepalingen na te leven die in België van toepassing zijn, alsook de Gemeenschapsregelingen betreffende het vrije verkeer van werknemers, en zijn ze verantwoording schuldig aan de Belgische autoriteiten voor het naleven van dergelijke bepalingen.

(1) PB L 257 van 19.10.1968.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1208/01

van Gérard Caudron (PSE) aan de Raad

(11 april 2001)

Betreft: Sluiting van gezonde ondernemingen

Uit de brutale en cynische aankondiging van de bedrijfsluiting bij Danone en Marks & Spencer blijkt, voor wie er nog aan mocht twijfelen, dat het tijdperk van de gemengde economie en het Europees sociaal model op sterven ligt.

Men kan begrip opbrengen voor bedrijfsherstructureringen als gevolg van reële economische problemen; men kan onmogelijk herstructureringen in gezonde en welvarende ondernemingen aanvaarden, die maar één enkel doel nastreven: de winst van de kapitaalverstrekkers laten toenemen.

Als de crises in de landbouw de politiek verantwoordelijken kunnen mobiliseren, dan zouden moedwillige vernielingsacties, die in naam van het geld hele gezinnen hun levensgrondslag ontnemen, in staat moeten zijn om de Europese leiders evenzeer tot optreden te dwingen, te meer omdat het uitblijven van enige reactie de vernietigende ontwikkeling alleen maar nog vlugger kan laten verlopen.

Daarom vraag ik de Raad in alle ernst wat hij denkt te ondernemen.

Antwoord

(27 september 2001)

De Raad is zich ervan bewust dat bedrijfsherstructureringen zoals die welke door het geachte parlementslid in zijn vraag worden bedoeld, ernstige economische en sociale gevolgen kunnen hebben voor de betrokken werknemers en hun gezinnen.

Gezien de wetgevende aard van zijn taak - die overigens met die van het Europees Parlement overeenkomt - kan de Raad echter niet tussenbeide komen in de uitvoering van de Europese regelgeving, die onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten - onder toezicht van de Commissie en, in voorkomend geval, van het Hof van Justitie - valt, en kan hij zich evenmin over afzonderlijke ondernemingen uitspreken.

Het is in de eerste plaats aan de gerechtelijke en sociale structuren van de betrokken lidstaten om eventuele geschillen tussen werkgevers en werknemers in het geval van bedrijfsherstructureringen op te lossen en na te gaan of de ondernemingen conform de nationale wetgeving en praktijken hebben gehandeld, met inbegrip van wetgeving en praktijken die op het Gemeenschapsrecht zijn gebaseerd (bijvoorbeeld: de richtlijn betreffende collectief ontslag (98/59/EG) en de richtlijn inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers (94/45/EG)).

Het geachte parlementslid wordt er verder op geattendeerd dat de Raad de bestaande regelgeving blijft aanpassen en aanvullen. Zo zal binnen afzienbare tijd de ontwerp-richtlijn betreffende de Europese naamloze vennootschap worden aangenomen, waarin de betrokkenheid van de werknemers wordt geregeld. Voorts heeft de Raad op 11 juni 2001 een politiek akkoord bereikt over de richtlijn betreffende de informatie en raadpleging van werknemers op nationaal niveau.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1444/01

van Fernando Fernández Martín (PPE-DE) aan de Commissie

(11 mei 2001)

Betreft: Beheer van ESF-middelen op de Canarische Eilanden

Deze vraag houdt verband met schriftelijke vraag E-2331/00 en met het antwoord hierop d.d. 13 oktober 2000(1).

Genoemd antwoord heeft geleid tot een heftig politiek debat, waaraan uitgebreid aandacht is besteed door de regionale pers van de Canarische eilanden. Tijdens dit debat bleek dat, naar beweerd werd door de heer José Carlos Mauricio, woordvoerder van de CC-fractie in het parlement van het Koninkrijk Spanje, dat hij afgelopen week (sic) een gesprek had gehad met het Commissielid Ana Diamantopoulou. Tijdens dit gesprek zou mevrouw Diamantopoulou officieus gesproken hebben over het bestaan van een verslag dat was opgesteld door de Europese Commissie over het beheer van communautaire werkgelegenheidsmiddelen (zo luidt de tekst). De strekking van dit verslag zou zijn dat de regering van de Canarische Eilanden geen blaam treft, omdat gebleken is dat Brussel alleen administratieve fouten heeft geconstateerddie heel gebruikelijk zijn in alle lidstaten van de Europese Unie met hoge werkloosheidscijfers: Spanje, Italië, Portugal en Griekenland. Dergelijke fouten zouden, nog altijd volgens hetgeen de heer Mauricio beweert dat mevrouw Diamantopoulou tegen hem gezegd heeft, fouten van administratieve aard zijn, die het gevolg zijn van overhaast gebruik van de middelen.

Kan Commissielid Diamantopoulou namens de Commissie mededelen en/of bevestigen of er door de Europese Commissie recentelijk opdracht gegeven is om een verslag, studie of document op te stellen over het beheer van programma's en/of projecten op de Canarische Eilanden die gefinancierd worden door het Europees Sociaal Fonds?

Is het waar dat het Commissielid Diamantopoulou gezegd heeft, zoals in de pers bekend is gemaakt, dat er in landen als Spanje, Italië, Portugal en Griekenland veelvuldig administratieve of andersoortige fouten worden gemaakt in het beheer van ESF-middelen?

(1) PB C 103 E van 3.4.2001, blz. 120.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(18 juni 2001)

De Commissie deelt de geachte afgevaardigde mee dat geen verslag of studie is opgesteld over het beheer van de programma's en/of projecten die op de Canarische eilanden door het Europees Sociaal Fonds (ESF) worden gefinancierd.

Verder bevestigt de Commissie dat het voor werkgelegenheid en sociale zaken verantwoordelijke lid van de Commissie geen verklaring over de Canarische eilanden heeft afgelegd. Zij heeft daarentegen bij herhaling en bij verschillende gelegenheden melding gemaakt van het bestaan van onregelmatigheden en vermoedens van onregelmatigheden in verschillende lidstaten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1780/01

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(15 juni 2001)

Betreft: Samenwerking met Latijns-Amerika op het gebied van drugs

Zes jaar na zijn oprichting is het EWDD (Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving) grondig hervormd wat betreft zowel zijn doelstellingen als zijn werkmethoden. Het kan thans uitgroeien tot een werkelijk geïntegreerd informatiesysteem inzake drugs en het door de diverse lidstaten gevoerde drugsbeleid.

De kandidaat-lidstaten, maar ook andere derde landen, wensen een beroep te doen op dit Waarnemingscentrum, met name op de mogelijkheden die het biedt wat betreft uitvoer van kennis en ervaring. Het EWDD kan reeds in de behoefte van de kandidaat-lidstaten terzake voorzien sinds de EWDD-verordening te dien einde werd aangepast en de nodige menselijke hulpmiddelen ten laste van het PHARE-programma ter beschikking werden gesteld. Hetzelfde kan niet worden gezegd van andere derde landen, met name in Latijns-Amerika. De informatie op het gebied van drugs is voor deze landen nochtans een van de prioriteiten van de samenwerking met de EU. Het EWDD beschikt niet over de nodige juridische en materiële middelen om tegemoet te komen aan de wens van de Latijns-Amerikaanse landen en rechtstreeks met hen samen te werken.

Kan de Commissie ter zake de volgende informatie verschaffen:

1. de lijst van de landen in Latijns-Amerika en Azië die gevraagd hebben te profiteren van de Europese samenwerking op het gebied van informatie inzake drugs, met het oog op de oprichting van nationale en/of regionale waarnemingscentra voor drugs;

2. de lijst en de omschrijving van de projecten die zij wat dat betreft voornemens is ten uitvoer te leggen, en de middelen die daarvoor ter beschikking staan;

3. de lijst van de Europese instellingen waarop de Commissie een beroep zal doen om de projecten ten uitvoer te leggen, de wijze waarop deze werden geselecteerd, de criteria die daarbij werden gehanteerd, enz.?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(1 augustus 2001)

De Commissie verwijst naar het antwoord dat zij gegeven heeft op de vraag van het geachte parlementslid over de samenwerking op het gebied van drugs met Latijns-Amerika met name wat betreft de aspecten in verband met het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (P-1768/01)(1).

Tot dusverre heeft alleen Venezuela gevraagd om van de Europese samenwerking op het gebied van informatie inzake drugs te mogen profiteren.

In de derde landen die geen kandidaat-lidstaten zijn wordt op dit moment slechts één plan voor de oprichting van een waarnemingspost ontwikkeld, namelijk in Venezuela, en de Commissie heeft daarvoor een subsidie van 1 950 000 uitgetrokken.

De lijst van de Europese instellingen die door de Commissie zijn geselecteerd voor de tenuitvoerlegging van dit project is nog niet opgesteld en de uitvoeringsmodaliteiten zijn nog niet volledig door de regering van Venezuela en de Commissie uitgewerkt.

(1) PB C 350 E van 11.12.2001, blz. 223.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0411/01

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(15 februari 2001)

Betreft: Fiscale discriminatie van ondernemingen die arbeidskrachten bemiddelen uit de andere EU-landen

Tot dusverre werd in Oostenrijk ook bij ondernemingen die personeel bemiddelen de aan de gemeenten verschuldigde gemeentebelasting berekend aan de hand van de som van de salarissen. Per 1.1.2001 moet een onderneming die via een detacheringsbedrijf arbeidskrachten heeft aangetrokken op grond van artikel 20 van het Budgetbegleitgesetz 2001, BGB1 I, 142/2000, over in totaal 70 % van het

salaris gemeentebelasting betalen. Omdat op deze wijze onder meer de loonnevenkosten en een winstpercentage bij de berekeningsgrondslag worden meegerekend, is er op zijn minst sprake van een verdubbeling van de gemeentebelasting.

Een werknemer die door een detacheringsbedrijf uit een andere lidstaat aan een Oostenrijkse onderneming is bemiddeld, wordt bij de berekening van de gemeentebelasting veel slechter behandeld dan een werknemer die rechtstreeks bij dit Oostenrijkse bedrijf in dienst is.

Ook wanneer het laatstgenoemd binnenlands bedrijf bijvoorbeeld een Oostenrijkse elektromonteur een reparatie laat uitvoeren, hoeft veel minder gemeentebelasting te worden betaald, dan wanneer de reparatie door een monteur werd verricht die via bemiddeling van een detacheringsbedrijf uit een andere lidstaat is aangetrokken.

Is deze discriminatie en belemmering van de concurrentie van bedrijven uit andere EU-landen die arbeidskrachten bemiddelen conform de Europese wetgeving?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(15 mei 2001)

De federale wetgeving van Oostenrijk voorziet in gemeentebelasting. Aangezien er dienaangaande geen specifieke communautaire voorschriften bestaan, valt de belasting onder Oostenrijk's politieke bevoegdheid. De lidstaten dienen zich niettemin aan de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht met inbegrip van het verbod op discriminatie te houden. De situatie waarnaar het geachte parlementslid verwijst, is evenwel van die aard dat van discriminatie tegen buitenlandse uitzendbureaus ten opzichte van in Oostenrijk aangetrokken werknemers geen sprake kan zijn, omdat beide niet vergelijkbaar zijn. Alleen de situaties van uitzendbureaus kunnen namelijk worden vergeleken. Het Oostenrijks recht voorziet voor genoemde ondernemingen niet in een verschillende behandeling naargelang zij al dan niet in Oostenrijk zijn gevestigd. De Commissie neemt derhalve aan dat bedoelde hogere belastingdruk niet alleen door de buitenlandse uitzendbureaus zal worden gevoeld.