SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3234/00

van Neil MacCormick (Verts/ALE) aan de Commissie

(12 oktober 2000)

Betreft: Veerboten aan de Schotse westkust

In verband met de laatste paragraaf van sectie 9 van de communautaire richtlijnen voor overheidssteun aan de zeevaart van de Commissie en naar aanleiding van de antwoorden van de Commissie op eerder door mij gestelde vragen (zie E-0999/00 e.a.) over veerboten aan de Schotse westkust vraag ik het volgende:

1. Waarom betwijfelt de Commissie überhaupt dat de betreffende trajecten waar een rederij de diensten onderhoudt die volledig in handen is van de Schotse overheid, in aanmerking komen voor overheidssteun van de Schotse overheid als verantwoordelijke instelling?

2. Wat lijkt de Commissie een redelijk plafond voor een subsidie in dit soort gevallen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(13 november 2000)

Zoals de Commissie in haar antwoord op de schriftelijke vraag E-999/00(1) van het geachte parlementslid in het midden heeft gebracht, stelt het Verdrag zowel het beginsel van onpartijdigheid ten aanzien van het stelsel van eigendomsrechten als het beginsel van gelijkheid van openbare en particuliere ondernemingen vast. Dat de ferrydiensten aan de Westkust van Schotland momenteel worden geëxploiteerd door een openbare maatschappij die volledig in het bezit is van de Schotse overheid, betekent niet dat het EG-Verdrag en de daarop gebaseerde wetgeving niet op deze diensten van toepassing zijn.

Zoals het geachte parlementslid erkent, vereist deze verbindingslijn de permanente steun van de belastingbetaler. Deel 9 van de communautaire richtsnoeren betreffende overheidssteun voor het zeevervoer,(2) voorziet in de mogelijkheid van dergelijke financiële compensaties, op voorwaarde dat deze rechtstreeks gerelateerd is aan het verlies dat door de exploitant op deze diensten geleden wordt. De richtsnoeren voorzien ook dat dergelijke financiële compensaties niet officieel aan de Commissie moeten worden bekendgemaakt, wanneer aan een aantal voorwaarden is voldaan. Een van deze voorwaarden is een openbare aanbesteding. Een aanbesteding voldoet niet enkel aan de non-discriminatievereiste die bepaald is in artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer)(3), maar voorkomt, door het testen van de markt, ook dat er teveel compensatie wordt gegeven. Elke exploitant, privé of openbaar, zal bij een dergelijke openbare aanbesteding, onder druk van de concurrentie staan om zijn management- en exploitatiemethoden te verbeteren om op die manier het aantrekkelijkste bod te kunnen doen. Omgekeerd zal er hierdoor minder behoeft aan overheidsgeld zijn, terwijl de belastingbetaler waar voor zijn geld krijgt.

Met alle respect voor de vraag van het geachte parlementslid aan de Commissie om een redelijk plafond vast te stellen voor de evenredigheid van een subsidie die vereist is om de openbare dienstverplichting te financieren, maar een passende financiële compensatie hangt per definitie af van de eigenschappen van elke route. Dit plafond wordt op een efficiënte en doorzichtige manier bepaald door de marktwerking van het openbare aanbestedingsproces.

(1) PB C 46 E van 13.2.2001, blz. 102.

(2) PB C 205 van 5.7.1997.

(3) PB L 364 van 12.12.1992.