SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1713/99

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 september 1999)

Betreft: Ongunstige concurrentiepositie van de Zweedse eierproductie

In Finland zijn in het kader van de eierproductie kadavermeel en kleurstoffen toegestaan. Deze stoffen zijn in Zweden verboden. De eisen die in Finland worden gesteld aan de omvang van de hokken zijn eveneens minder streng. Dit heeft tot gevolg dat de productiekosten in Finland lager liggen dan in Zweden. Is het redelijk dat Zweedse producenten in een slechtere concurrentiepositie verkeren omdat zij meer rekening houden met de consument en met het welzijn van de dieren?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(1 december 1999)

De Commissie is niet op de hoogte van een algemeen verbod in Zweden op de vervoedering van vleesbeendermeel van zoogdieren aan vee, inclusief legkippen.

Sinds 1986 heeft Zweden bij de fabricage van diervoeding het gebruik van bepaald dierlijk materiaal verboden (d.w.z. afkomstig van dieren die een natuurlijke dood gestorven zijn, of van delen van karkassen van geslachte dieren met pathologische veranderingen). Deze afwijking van de Gemeenschapswetgeving werd bij de toetreding van Zweden in de Akte van Toetreding overeengekomen. De Commissie bezint zich thans op de mogelijkheid een soortgelijk verbod in de Gemeenschap in te voeren.

Volgens de door de Commissie ontvangen informatie is het gebruik van kleurstoffen voor eieren overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 70/524/EEG van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de veevoeding(1) in Zweden toegestaan.

Met betrekking tot de bescherming van legkippen zet de Commissie zich sterk in voor het welzijn van de dieren en kent zij daaraan hoge prioriteit toe.

Wat de afmetingen van de kooien en de wetgeving inzake de bescherming van het welzijn van dieren in Zweden betreft, bepaalt artikel 1 van Richtlijn 88/166/EEG van de Raad van 7 maart 1988 ter uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in zaak 131/86 (vernietiging van Richtlijn 86/113/EEG van de Raad van 25 maart 1986 tot vaststelling van minimumnormen ter bescherming van legkippen in batterijen)(2) dat daarin minimumnormen worden vastgesteld ter bescherming van legkippen in

batterijen. Hetzelfde beginsel is neergelegd in Richtlijn 1999/74/EG van de Raad van 19 juli 1999(3), die in de plaats komt van Richtlijn 88/166/EEG van de Raad en bepaalt dat de lidstaten, met inachtneming van de algemene Verdragsregels, op hun grondgebied bepalingen voor de bescherming van legkippen kunnen handhaven of toepassen die strenger zijn dan de bepalingen van deze richtlijn.

Het is duidelijk dat het doel van de richtlijn is minimumnormen vast te stellen voor het welzijn van dieren en daarom mogen de lidstaten, indien zij zulks wensen, verder gaan mits zij de algemene Verdragsregels in acht nemen. Dit is conform het arrest van het Hof van Justitie van 19 oktober 1995 in de zaak C-128/94, Hönig.

Niet kan worden betwist dat sommige aspecten van verscherpte normen inzake het welzijn van dieren, zoals een betere huisvesting, van invloed kunnen zijn op de productiekosten, maar op het ogenblik zijn de Commissie en de lidstaten op grond van Protocol nr. 33 van het Verdrag van Amsterdam verplicht het welzijn van dieren als een prioriteit te beschouwen bij het formuleren van het beleid op het gebied van vervoer, interne markt en onderzoek.

Derhalve blijkt er op grond van de beschikbare informatie geen sprake van te zijn dat de door de geachte afgevaardigde genoemde wetgeving een schending vormt van het Gemeenschapsrecht dat van toepassing op het welzijn van dieren of op de gemeenschappelijke organisatie van de landbouwmarkt.

(1) PB L 270 van 14.12.1970.

(2) PB L 74 van 19.3.1988.

(3) PB L 203 van 3.8.1999.