SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2361/02

van Bartho Pronk (PPE-DE) aan de Commissie

(2 augustus 2002)

Betreft: Gelijke behandeling inwoners nieuwe Duitse deelstaten

Salarissen in de nieuwe deelstaten van Duitsland, die in het verleden behoorden tot de DDR, liggen structureel lager dan in de oude deelstaten en diverse lidstaten van de Europese Unie. Sommige werkgeversorganisaties hanteren regels die voorkomen dat werknemers naar een werkgever in de oude deelstaten of een van de andere lidstaten van de Europese Unie overstappen (en daarmee een hoger salaris zouden verwerven). Een voorbeeld hiervan is de Evangelisch-Lutherse landskerk van Thuringen, die haar predikanten niet toestaat over te stappen naar een van de landskerken in de oude deelstaten of naar een kerk in een van de andere lidstaten van de Europese Unie.

Met het oog hierop wil ik de Commissie de volgende vragen stellen:

1. Is de Commissie met mij van mening dat deze praktijk een schending van het vrij verkeer van werknemers oplevert?

2. Is de Commissie met mij van mening dat hiermee een schending van het Europees recht aanwezig is?

3. Welke maatregelen is de Commissie voornemens te treffen, al dan niet in overleg met de Duitse regering?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(13 september 2002)

Artikel 39 van het EG-Verdrag en de daarmee samenhangende secundaire wetgeving, in het bijzonder Verordening (EEG) nr. 1612/68(1) en Richtlijn nr. 68/360/EEG van de Raad(2), waarborgen het vrij verkeer van werknemers. De bepalingen hierin geven de werknemers in de Unie het recht om in een andere Lidstaat te werken en te wonen. Deze regels zijn zowel van toepassing op werkgevers in de overheids- als in de particuliere sector(3).

De Gemeenschapsregelgeving over vrij verkeer van werknemers is niet van toepassing op de mobiliteit binnen Duitsland omdat dit een zuiver binnenlandse aangelegenheid is.

Wat de mobiliteit tussen Duitsland en andere lidstaten betreft: Duitse onderdanen hebben het recht om in een andere lidstaat te gaan werken mits zij werknemer zijn in de zin van de Gemeenschapsregelgeving over het vrij verkeer van werknemers, een begrip dat door het Europese Hof van Justitie(4) is ontwikkeld. Een werknemer mag niet worden belet om zijn huidige dienstbetrekking overeenkomstig de geldende Duitse voorschriften te beëindigen en evenmin om in een andere lidstaat een nieuwe betrekking te aanvaarden. Gelet op de verstrekte informatie kan de Commissie geen gedetailleerder antwoord geven.

De regelgeving over het vrij verkeer van werknemers is echter rechtstreeks toepasselijk. Men kan zich daarom hierop voor de rechter beroepen. De werknemer die van mening is dat hij in de uitoefening van zijn recht op vrij verkeer van werknemers wordt gehinderd, moet zelf een beroep tegen de betreffende werkgever instellen.

(1) Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap, PB L 257 van 19.10.1968.

(2) Richtlijn nr. 68/360/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap, PB L 257 van 19.10.1968.

(3) ZaakC-281/98, Angonese, Jurispr. (2000) I-04139.

(4) Vereist wordt dat reële en daadwerkelijke arbeid tegen betaling onder iemands toezicht wordt verricht zaak 532/81, Levin Jurispr. (1982) 1035. Zie echter ook Verklaring nr. 11 bij het Verdrag van Amsterdam over de status van kerken. De Unie wijst er met klem op dat zij de status die kerken en religieuze verenigingen of gemeenschappen in de lidstaten volgens het nationaal recht hebben, eerbiedigt en daar geen afbreuk aan doe.