ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0690/02

van Elspeth Attwooll (ELDR) aan de Commissie

(5 maart 2002)

Betreft: Houtpyrolyse

Hoewel de EU het gebruik van hernieuwbare bronnen van energie moet blijven steunen en ontwikkelen, mag dit gepaard gaan met een algehele aantasting van het milieu. Momenteel worden gelden van de EU en het Verenigd Koninkrijk gebruikt voor verder onderzoek naar de gebruikte technologieën ter aanwending van energiebronnen uit biomassa.

Welke maatregelen heeft de Commissie, overeenkomstig het voorzorgsbeginsel, getroffen ter beoordeling van de risico's voor het plaatselijke milieu veroorzaakt door installaties die biobrandstoffen produceren door middel van pyrolytische processen in het algemeen en houtpyrolyse met diesel als aanvullende brandstof in het bijzonder? Wat is de aard van dergelijke risico's en hoe ernstig zijn zij als het gaat om de gezondheid en veiligheid, zowel van de mensen die ermee werken als van het grote publiek, en wat betreft het milieu in het algemeen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(3 april 2002)

Flash-pyrolyse technologieën waarbij bio-olie uit biomassa wordt geproduceerd worden door verschillende bedrijven ontwikkeld en aan diverse projecten is met behulp van communautaire programma's steun verleend.

Het gebruik van bio-olie, een duurzame vloeibare brandstof, voor de productie van energie heeft, in vergelijking met alle fossiele brandstoffen en met kool in het bijzonder, een belangrijke vermindering van de emissies in het milieu tot gevolg.

Tegen de achtergrond van het subsidiariteitsbeginsel dient iedere installatie die bij een demonstratieproject is betrokken, ongeacht het soort technologie dat voor de omzetting van biomassa wordt gebruikt, aan alle plaatselijk geldende milieueisen en emissiegrenswaarden te voldoen. Bovendien zijn de machinebouwers zich ervan bewust dat hun product nooit de markt zal weten te veroveren, tenzij zij machines weten te ontwikkelen die de bio-olie met een minimum aan emissies efficiënt weten te verbranden.

Voorts worden zowel op Europees niveau als in een ruimer internationaal verband ook de effecten op het gebied van de veiligheid en de gezondheid aan een ernstig onderzoek onderworpen. Degenen die de betrokken technologie hebben ontwikkeld hebben ingezien dat deze aspecten met zorg moeten worden bestudeerd en er worden op het ogenblik dan ook verschillende studies aan gewijd. Onder meer deze kwesties vormen de onderwerpen van een thematisch netwerk dat ondersteund wordt door het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek en technologische ontwikkeling en bij een evaluatie van de projecten die ontvangen werden naar aanleiding van de op 14 december 2001 gepubliceerde uitnodiging tot het indienen van voorstellen in het kader van het vijfde kaderprogramma, werd een nieuw voorstel tot steun voorgedragen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1920/02

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(3 juli 2002)

Betreft: Geschenken aan de Commissie

Onlangs verscheen in de pers het bericht dat commissarissen niet van plan zijn een volledige lijst te publiceren met geschenken, de namen van de schenkers en de betreffende protocollaire of diplomatieke redenen, teneinde buitenlandse functionarissen niet in verlegenheid te brengen.

Is dat inderdaad het beleid van de Commissie?

Wat zijn de protocollaire en diplomatieke redenen om de namen van de schenkers niet bekend te maken?

Zou de Commissie nader kunnen aangeven waarom zij buitenlandse functionarissen die commissarissen of hun personeel persoonlijke geschenken geven, niet in verlegenheid wil brengen?

Zou het niet beter zijn als de Commissie, in het licht van haar prijzenswaardige inzet voor openheid en transparantie, de geschenken en namen van de schenkers juist wel standaard op haar website bekend zou maken?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(23 september 2002)

De gedragscode voor de Commissieleden schrijft voor dat deze geen geschenken met een waarde boven de 150 EUR mogen aannemen. Wanneer zij uit hoofde van diplomatieke usances geschenken aanvaarden waarvan de waarde dit bedrag te boven gaat, overhandigen zij die aan de dienst Protocol van de Commissie.

Tijdens de gesprekken ter voorbereiding van het bezoek van een belangrijke persoonlijkheid aan de Commissie wordt het geven van geschenken door de dienst Protocol ontraden. Sommige bezoekers staan er overeenkomstig hun tradities toch op ter herinnering aan hun bezoek een geschenk te overhandigen.

Publicatie van een lijst van geschenken met de naam van de schenkers zou de bezoekers die, conform het advies, niets aangeboden hebben, in verlegenheid brengen.

Bij deze geschenken gaat het meestal om plaatselijke kunst- of gebruiksvoorwerpen of persoonlijke geschenken omdat zij de naam dragen van de schenker, de ontvanger of de aanleiding tot het geschenk.

Zoals hierboven gezegd, worden geschenken met een waarde van meer dan 150 EUR aan de dienst Protocol overhandigd. Het is vaak moeilijk en zeer subjectief te bepalen of een typisch geschenk meer dan 150 EUR waard is (aanschaffings-, gebruiks- of verkoopwaarde?).

Daar de dienst Protocol slechts over deze laatste geïnformeerd hoeft te worden, zouden sommige schenkers aanstoot kunnen nemen aan het feit dat hun geschenk niet op de lijst voorkomt.

Het is soms zeer moeilijk bepaalde geschenken te beschrijven, er het gebruiksdoel van te bepalen of een verwijzing te vinden naar de maker van het kunstwerk als het om een prent of schilderij gaat.

Veel geschenken worden opgeslagen, sommige sieren de gangen, kantoren of ontvangstruimten van de Commissie; andere, niet persoonsgebonden geschenken worden aan liefdadige instellingen gegeven.

De Commissie wenst niettemin, met inachtneming van haar protocollaire en diplomatieke verplichtingen, beter te kunnen antwoorden op de eventuele verzoeken om informatie van belangstellenden. Zij is derhalve voornemens maatregelen te nemen om in de toekomst het soort informatie waar de geachte afgevaardigde op doelt, gemakkelijker toegankelijk te maken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1002/02 van María Valenciano Martínez-Orozco (PSE) aan de Commissie. Homologatie van indicatoren voor seksueel geweld.



Publicatieblad Nr. 028 E van 06/02/2003 blz. 0063 - 0063



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1002/02 van María Valenciano Martínez-Orozco (PSE) aan de Commissie (12 april 2002) Betreft: Homologatie van indicatoren voor seksueel geweld Welke concrete initiatieven en plannen heeft de Commissie ter zake van de opstelling van een lijst van de voornaamste indicatoren in verband met seksueel geweld, en hoe denkt zij zorg te dragen voor de noodzakelijke coördinatie, homologatie en homogenisatie bij het verzamelen en beschikbaar stellen van de gegevens met het oog op de opstelling van statistieken en indicatoren, op grond waarvan men een realistische visie op seksueel geweld in de EU kan verkrijgen? Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie (26 juni 2002) Tot dusverre was er geen concrete vraag naar de verzameling van statistieken ten behoeve van de berekening van indicatoren over geweld tegen vrouwen, zodat de Commissie niet over de verlangde informatie beschikt. Het Deense voorzitterschap is evenwel voornemens om op basis van de activiteiten van het Spaanse voorzitterschap over geweld tegen vrouwen dergelijke indicatoren te ontwikkelen. Eurostat is bereid tot medewerking op dit gebied. Het is van plan om in zijn werkprogramma voor 2003 op te nemen dat het zal gaan nadenken over de omwikkeling van statistieken over slachtofferschap, persoonlijke veiligheid en misdaad.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0730/02

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(14 maart 2002)

Betreft: Jaar van de bergen de Dolomiten als mondiaal cultureel erfgoed

Het jaar 2002 werd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationaal Jaar van de bergen. Zou het daarom niet zinvol zijn juist in dit jaar de Alpen te erkennen als mondiaal cultureel erfgoed?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(29 april 2002)

Artikel 151 van het EG-Verdrag bepaalt dat de Gemeenschap de culturele samenwerking tussen de lidstaten, inclusief op het gebied van de bescherming van het cultureel erfgoed, aanmoedigt en hun activiteiten op een aantal gebieden zo nodig ondersteunt en aanvult. Dit doel wordt nagestreefd door het kaderprogramma Cultuur 2000 ten gunste van de culturele samenwerking in Europa.

Buiten de bestaande programma's en initiatieven is de Gemeenschap niet bevoegd om steun te verlenen met het oog op het behoud van het cultureel erfgoed van de Staten noch om een lijst op het niveau van de Gemeenschap op te stellen. De beschermingsstelsels vallen immers overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel uitsluitend onder de bevoegdheid van de lidstaten.

Zoals vermeld in het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag E-1560/01(1) is de Gemeenschap in tegenstelling tot de vijftien lidstaten geen partij van het Verdrag van de Unesco (de Organisatie van de Verenigde Naties voor onderwijs, wetenschap en cultuur) voor de bescherming van het cultureel en natuurlijk erfgoed van de wereld van 1972.

De Gemeenschap is niet bevoegd om de Alpen in het kader van dit verdrag op de lijst van het werelderfgoed te plaatsen. Het verzoek om opname van een locatie op de lijst van het werelderfgoed moet worden ingediend door Staten die partij van het Verdrag zijn.

De Commissie wil de aandacht van het geachte parlementslid echter vestigen op het feit dat de plaatsing van een locatie op de lijst van het werelderfgoed niet noodzakelijk synoniem van bescherming is. De beschermingsstelsels vallen immers overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel uitsluitend onder de bevoegdheid van de lidstaten.

(1) PB C 364 E van 20.12.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2537/02

van Nicholas Clegg (ELDR) aan de Commissie

(5 september 2002)

Betreft: Sarbanes-Oxley-wet

Hoe denkt de Commissie te reageren op het besluit van de Amerikaanse autoriteiten om de eisen die in de Sarbanes-Oxley-wet wordt gesteld aan de financiële verslaglegging, volledig toe te passen op Europese bedrijven die aan de Amerikaanse beurs zijn genoteerd? Welke vergeldingsmaatregelen overweegt de EU, aangezien dit een ongerechtvaardigde exterritoriale uitbreiding van interne Amerikaanse regelgeving is en hoge kosten voor Europese ondernemingen met zich brengt? Welke maatregelen overweegt de Commissie verder gezien het feit dat Europese accountantskantoren die een accountantsonderzoek uitvoeren bij een buitenlandse dochter van een beursgenoteerde Amerikaanse onderneming, volledig zullen vallen onder het regelgevend gezag van de Public Company Accounting Oversight Board, die op grond van de Sarbanes-Oxley-wet wordt ingesteld?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(26 september 2002)

Zoals het geachte parlementslid is ook de Commissie bezorgd over de potentiële verreikende gevolgen van de Sarbanes-Oxley Act voor Europese bedrijven die aan de Amerikaanse beurs zijn genoteerd, voor buitenlandse dochters van Amerikaanse bedrijven en voor Europese accountants. De Commissie gaat er echter van uit dat via de uitvoeringsbepalingen die door de Amerikaanse Securities and Exchange Commission (hierna: de SEC) nog moeten worden vastgesteld, aan buitenlandse accountantskantoren wellicht bepaalde vrijstellingen zullen worden verleend. Wat buitenlandse emittenten betreft, heeft de SEC slechts een beperkte vrijstellingsbevoegdheid, maar misschien bestaat de mogelijkheid om de uitvoeringsmaatregelen op zodanige wijze toe te passen dat ze verenigbaar zijn met de nationale wetten en praktijken van buitenlandse emittenten.

In het kader van de bestaande afspraken op basis van samenwerking tussen de regelgevers zal de Commissie haar dialoog met de SEC op politiek en technisch niveau voortzetten om ervoor te zorgen dat, wat de eisen op het gebied van corporate governance (goed ondernemingsbestuur) en financiële verslaggeving betreft, de Sarbanes-Oxley Act en de communautaire wetgeving elkaar zo weinig mogelijk overlappen. Niemand is er immers bij gebaat dat de Commissie of de SEC maatregelen voorstelt waarmee buitenlandse ondernemingen en accountantskantoren unilaterale en overbodige regelgeving wordt opgelegd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2123/02

van Ian Hudghton (Verts/ALE) aan de Commissie

(17 juli 2002)

Betreft: Hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid en mogelijke juridische betwisting

Het beginsel van relatieve stabiliteit is vastgelegd in artikel 4, lid 1 van verordening (EEG) nr. 170/83 van de Raad van 25 januari 1983(1). De essentie ervan wordt bekrachtigd in artikel 8, lid 4 van verordening (EEG) nr. 3760/92 van de Raad van 20 december 1992(2), en wordt daarnaast erkend krachtens de Aktes van toetreding van Spanje en Portugal. Het beginsel is bovendien uitgewerkt en versterkt door het Hof van Justitie (bijvoorbeeld gevoegde zaken C-418/00 en C-419/00, zaak C-120/99, gevoegde zaken C-61/96, C-132/97, C-45/98, C-27/99, C-81/00 en C-22/01, zaak T-196/99 en zaak C-4/96).

In het acquis communautaire is het beginsel relatieve stabiliteit dus stevig verankerd als fundamenteel voor het gemeenschappelijk visserijbeleid. Hoe kan de Commissie dan een afzwakking van een fundamenteel beginsel, zoals gebeurt in haar recente hervormingspakket, rechtvaardigen, zonder het risico te lopen dat de hele hervorming juridisch zal worden betwist?

(1) PB L 24 van 27.1.1983, blz. 1.

(2) PB L 389 van 31.12.1992, blz. 1.

Gecombineerd Antwoordvan de heer Fischler namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-2123/02 en E-2124/02

(5 augustus 2002)

Zoals het geachte parlementslid terecht stelt, is het beginsel van de relatieve stabiliteit opgenomen in de Gemeenschapswetgeving. De betreffende regelingen bevatten echter niet de benodigde elementen om de praktische toepassing van dat beginsel volkomen doorzichtig te maken. De Commissie stelt voor om deze elementen, in samenspraak met het Parlement, vast te leggen in een verordening van de Raad. De Commissie is ervan overtuigd dat de rechtsbescherming hiermee is gediend.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2219/02

van Gary Titley (PSE) aan de Commissie

(23 juli 2002)

Betreft: Leeftijdsdiscriminatie

Het Britse Ministerie van Onderwijs (Department for Education and Skills, DFES) maakt het momenteel voor Britse burgers boven de 55 onmogelijk een studiebeurs te ontvangen. Vindt de Commissie dit leeftijdsdiscriminatie? Is derhalve sprake van overtreding van de EU-bepalingen inzake leeftijdsdiscriminatie?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(16 oktober 2002)

Artikel 13 van het EG-Verdrag, dat betrekking heeft op leeftijdsdiscriminatie, luidt als volgt:

Onverminderd de andere bepalingen van dit Verdrag, kan de Raad, binnen de grenzen van de door dit Verdrag aan de Gemeenschap verleende bevoegdheden, met eenparigheid van stemmen, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement, passende maatregelen nemen om discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid te bestrijden.

Met het oog op de uitvoering van deze bepaling heeft de Raad met name Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep(1) aanvaard. Door middel van de richtlijn wordt een compleet systeem ingevoerd voor de bescherming tegen verschillende vormen van discriminatie, waaronder leeftijdsdiscriminatie. Ook worden in de richtlijn een aantal verschillen in behandeling op grond van leeftijd vastgelegd die objectief en redelijk gerechtvaardigd zijn (artikel 6) en derhalve niet in strijd zijn met het Gemeenschapsrecht. De lidstaten hebben tot uiterlijk 2 december 2003 de tijd om deze richtlijn in het nationaal recht om te zetten. Zij kunnen indien nodig echter beschikken over een extra termijn van drie jaar vanaf 2 december 2003 om de bepalingen met betrekking tot discriminatie op grond van leeftijd en handicap uit te voeren.

Na het verstrijken van deze termijnen is krachtens de richtlijn leeftijdsdiscriminatie verboden inzake toegang tot alle soorten en niveaus van beroepskeuzebegeleiding, beroepsopleiding, bij- en omscholing, met inbegrip van de verwerving van praktijkervaring. De richtlijn heeft evenwel geen betrekking op verschillen in behandeling van leeftijdsdiscriminatie op onderwijsgebied.

Dit wil evenwel niet zeggen dat personen die het slachtoffer van leeftijdsdiscriminatie menen te zijn zich niet bij nationale instanties zouden kunnen beroepen op bepalingen van de eventuele nationale wetgeving op dit terrein.

(1) PB L 303 van 2.12.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1352/02

van Didier Rod (Verts/ALE) aan de Raad

(6 mei 2002)

Betreft: Integratie van het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) in de EU-begroting

Naar verluidt, is de Spaanse regering thans de enige EU-regering die bezwaar maakt tegen de integratie van het EOF in de communautaire begroting.

Na 11 september is er veel aandacht geschonken aan een verbetering van de wereldwijde ontwikkelingsfinanciering en zijn er vele toezeggingen in die richting gedaan. Ook is de Commissie bezig met een grootscheepse hervorming om de doeltreffendheid van de externe steunprogramma's te verbeteren. Het EOF, de hoeksteen van de betrekkingen van de EU met het Zuiden, blijft daarentegen de verantwoordelijkheid van de lidstaten, dus niet van Europa.

Waarom is deze zeer belangrijke stap naar de integratie van het EOF in de communautaire begroting nog altijd niet genomen? Vindt de Raad ook niet dat het EOF in de begroting moet worden opgenomen met het oog op een geharmoniseerde en gecoördineerde benadering en in het belang van meer efficiency?

Heeft de Raad een dergelijke maatregel gepland voor de top van Johannesburg aan het eind van augustus als bewijs van het feit dat de Europese Unie een verbetering van de ontwikkelingshulp noodzakelijk vindt en zo niet, wanneer kan zo'n initiatief worden verwacht?

Antwoord

(30 september 2002)

Het standpunt van de Raad inzake de opneming van het Europees Ontwikkelingsfonds in de begroting is bevestigd tijdens de Raad van 19-20 december1994 en blijft ongewijzigd.

Bij die gelegenheid heeft de Raad, nadat hij het rapport van de Commissie over de mogelijkheden tot opneming van het EOF in de begroting en de daartoe strekkende modaliteiten had bestudeerd, geoordeeld dat het niet wenselijk is de huidige bepalingen betreffende de financiering van het EOF te wijzigen. Dit standpunt vormde slechts een bevestiging van verklaring nr. 12 betreffende het EOF die aan het Verdrag betreffende de Europese Unie is gehecht en van het arrest van het Hof van Justitie van 2 maart 1994(1) waarin het beroep van het Europees Parlement tot nietigverklaring van het financieel reglement van het 7e EOF is verworpen.

In dit verband dient benadrukt te worden dat het Hof heeft geconcludeerd dat de uitgaven van het EOF geen gemeenschapsuitgaven vormen die in de gemeenschapsbegroting opgenomen moeten worden.

De Raad overweegt momenteel niet om deze kwestie opnieuw aan de orde te stellen.

Niettemin zij eraan herinnerd dat de Commissie bij de vaststelling van de middelen van het 9e EOF een verklaring heeft afgelegd waarin zij haar voornemen bekend maakt om, na een analyse van het huidige systeem, vóór 2003 een mededeling aan de Raad te doen toekomen waarin de voor- en nadelen van de opneming van het EOF in de begroting worden geëvalueerd.

De Raad zal die mededeling te zijner tijd uiteraard bespreken.

(1) Zaak C-316/91, jurispr. I-625.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0922/02

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(26 maart 2002)

Betreft: Tijdelijk beschermingsmechanisme voor de scheepsbouw

In de conclusies van de Raad van ministers van Industrie en Energie van 4 en 5 december 2001 wordt gewag gemaakt van een diepgaand debat in de Raad over het voorstel voor een verordening ter invoering van een tijdelijk beschermingsmechanisme voor de communautaire scheepsbouw. Omdat de Raad echter niet tot een gekwalificeerde meerderheid kon komen ten aanzien van het Commissievoorstel besloot hij tijdens een volgende zitting op dit dossier terug te komen.

Kan de Commissie aangeven:

- of er een herziening van het oorspronkelijke Commissievoorstel in voorbereiding is?

- zo ja, in welke richting gaat het voorstel met name wat betreft de verlenging van de termijn voor steun tot eind 2003? Wanneer zal het voorstel door de Raad worden behandeld?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(25 april 2002)

De Raad Industrie van 5 december 2001 heeft geen beslissing genomen met betrekking tot het voorstel van de Commissie over een Tijdelijk Beschermingsmechanisme voor scheepsbouw(1), waarbij het in de bedoeling lag eventuele steun van de Gemeenschap te verlenen tegen Korea in het kader van de Wereldhandelsorganisatie.

Het Tijdelijk Beschermingsmechanisme was beperkt in tijd en reikwijdte. De segmenten die voor steun in aanmerking kwamen in het kader van het voorstel werden aangegeven in het onderzoekstelsel van de Commissie in het kader van de Richtlijn van de Raad (EG) nr. 3286/94 van 22 december 1994 tot vaststelling van communautaire procedures op het gebied van het gemeenschappelijk handelsbeleid met het oog op de uitoefening van de rechten van de Gemeenschap in het kader van de internationale handelsregels, in het bijzonder die welke zijn vastgesteld onder de auspiciën van de regeling inzake handelsbelemmeringen(2) met betrekking tot de Koreaanse scheepsbouw, wat leidde tot aanzienlijke nadelen door de onbillijke Koreaanse praktijken. De steun in het kader van de Tijdelijke Beschermingsmechanismen zouden dienovereenkomstig beperkt zijn gebleven tot containerschepen en tankers voor allerlei producten en chemische producten.

In november 2001 werd de Commissie gevraagd om de scheepsbouw binnen de Gemeenschap aan te passen met het oog op het Tijdelijk Beschermingsmechanisme. Zodra bedoelde onderzoekingswerkzaamheden zullen zijn afgerond, zullen de resultaten ervan worden voorgelegd aan de Raad (het Comité Tijdelijk Beschermingsmechanisme). Wat de huidige stand van zaken betreft, kan de Commissie bevestigen dat een herziening van het voorstel slechts kan plaatsvinden indien een en ander kan worden gewaarborgd op grond van de bevindingen van het bijgewerkte verslag inzake het Tijdelijk Beschermingsmechanisme.

(1) PB C 304 E van 30.10.2001.

(2) PB L 349 van 31.12.1994.