SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1738/02

van Richard Corbett (PSE) aan de Commissie

(17 juni 2002)

Betreft: Malta

Is de Commissie ervan op de hoogte dat het politiekorps van Malta zonder opgaaf van redenen burgers van de EU de toegang tot Malta kan weigeren, en dat soms ook doet? Is de Commissie ervan op de hoogte dat er soms als zodanig tegen een burger wordt opgetreden zonder dat daar enige tenlastelegging inzake een strafbaar feit of eerdere veroordelingen van de persoon in kwestie aan ten grondslag liggen, en dat dit zelfs een EU-burger is overkomen die op Malta over wettelijk eigendom (een huis) beschikt?

Kan de Commissie bevestigen dat Malta daarmee de EU-wetgeving schendt als dit land eenmaal tot de Europese Unie is toegetreden?

Zijn dergelijke zaken tijdens de toetredingsonderhandelingen met Malta aan de orde gesteld?

Is de Commissie het ermee eens dat dit, hoe dan ook, een schending is van artikel 1 van Protocol 1 (Bescherming van eigendom) van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, waarin wordt gesteld: Iedere natuurlijke of rechtspersoon heeft recht op het ongestoord genot van zijn eigendom?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(25 juli 2002)

De Commissie wenst te benadrukken dat Malta nog geen lidstaat van de Europese Unie is en dus ook nog niet door de communautaire wetgeving gebonden is.

Wanneer Malta eenmaal een volledig lid wordt zal het de communautaire wetgeving betreffende het vrije verkeer van personen moeten toepassen, met inbegrip van voorschriften inzake de maatregelen die moeten worden genomen om dit recht (dat wil zeggen, het recht om personen de toegang tot zijn grondgebied te weigeren) te beperken.

Het recht op vrij verkeer is een fundamenteel en individueel recht dat op grond van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (artikel 18) voor iedere burger van de Unie geldt. Beperking van dit recht is alleen mogelijk om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid.

Lidstaten kunnen op deze gronden echter alleen maatregelen nemen (zoals het weigeren van toegang of verwijdering van het grondgebied), indien deze maatregelen in overeenstemming zijn met Richtlijn 64/221/EG van de Raad van 25 februari 1964 voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid(1). Deze richtlijn omvat een aantal waarborgen om de discretionaire bevoegdheid van de lidstaten in dit opzicht aan banden te leggen. Hiermee wordt beoogd het fundamentele recht op vrij verkeer te beschermen, overeenkomstig de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap, die de bepalingen ervan heeft uitgelegd.

De maatregelen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid moeten uitsluitend berusten op het persoonlijk gedrag van de betrokkene en een werkelijke en voldoende ernstige bedreiging vormen voor een fundamenteel belang van de samenleving. Ze moeten worden toegepast in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel.

In de context van de toetredingsonderhandelingen die de Unie momenteel voert met Malta, houdt de Commissie de aanpassing van de nationale wetgeving van Malta aan de communautaire wetgeving nauwlettend in het oog. Zij zal dit blijven doen om ervoor te zorgen dat Malta bij de toetreding alle aspecten van de communautaire wetgeving in verband met het in het EG-verdrag opgenomen vrij verkeer van personen volledig en in overeenstemming met de bepalingen van Richtlijn 64/221/EG van de Raad naleeft.

Wat artikel 1 van Protocol 1 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens betreft beschikt de Commissie niet over voldoende gegevens om te beoordelen of er van schending sprake is. De Commissie wenst te benadrukken dat het recht op eigendom wordt erkend door artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Unie.

(1) PB P 56 van 4.4.1964, blz. 85.