SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3382/00

van Carmen Fraga Estévez (PPE-DE) aan de Commissie

(3 november 2000)

Betreft: Criteria voor de verdeling van de visserijmogelijkheden

In haar antwoord op de prioritaire schriftelijke vraag P-2974(1), waarmee ik naar de criteria van de Europese Commissie voor de vastlegging van de referentieperioden voor de toekenning van de visserijmogelijkheden gevraagd heb, geeft de Europese Commissie andermaal blijk, zoals ze de laatste maanden al meer gedaan heeft, van haar allerdiepste misprijzen voor het Europees Parlement, en vooral voor zijn toeziende bevoegdheid op de uitvoerende macht, die het o.a. aan de hand van parlementaire vragen uitoefent. Aangezien het antwoord van de Europese Commissie niet de geringste concrete informatie over het onderwerp van de vraag bevat, maar bovendien enkel te begrijpen is als een zoveelste bewijs van haar onbeschoftheid en arrogantie tegenover het Europees Parlement, stel ik haar de vraag opnieuw:

Is de bijzonder belangrijke kwestie van de vastlegging van de referentieperioden, waarmee bepaalde vissersvloten omvangrijke visserijmogelijkheden kunnen verliezen, met alle gevolgen van dien voor hun overlevingskansen, een louter discretionaire zaak die naargelang van het geval aan de willekeur van de Europese Commissie overgelaten wordt? Bestaan er geen objectieve criteria voor, zoals op te maken is uit het antwoord van de Europese Commissie?

Worden de jaren van historisch maximum door de Europese Commissie in de referentieperiode opgenomen volgens enig criterium of volgens de nationaliteit van de vloot die er baat bij kan vinden?

Gesteld dat de Europese Commissie hier volledig discretionaire bevoegdheid bezit, denkt ze dan niet dat het, in het belang van de grootst mogelijke doorzichtigheid voor de burger, geen enkel probleem zou mogen vormen dat ze de maatstaven die ze hanteert openbaar bekendmaakt?

(1) PB C 113 E van 18.4.2001, blz. 223.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(22 december 2000)

Bij beslissingen over referentieperioden heeft de Commissie in beginsel een volledige vrijheid van handelen wanneer zij haar voorstel uitwerkt. In de praktijk is deze vrijheid echter beperkt omdat altijd wordt gepoogd op een rationele en billijke wijze rekening te houden met de historische prestaties van elke lidstaat. Meestal omvat de referentieperiode de laatste vijf of tien jaar waarvoor gegevens over aangevoerde hoeveelheden of visserij-inspanningen beschikbaar zijn. Uiteraard kan de keuze van een referentieperiode altijd een of meer lidstaten bevoordelen ten koste van andere lidstaten. Als de historische prestatie van elke lidstaat min of meer stabiel is gebleven binnen de referentieperiode, zijn er weinig problemen. Veel historische gegevens laten echter voor elk of sommige van de lidstaten sterke schommelingen van jaar tot jaar zien. In dergelijke gevallen doen zich grotere en soms onoverkomelijke problemen voor wanneer wordt gepoogd om uitsluitend op basis van de beschikbare gegevens een billijke oplossing te vinden. De Commissie maakt dan van haar discretionaire bevoegdheid gebruik om een oplossing voor te stellen, hopende dat deze aanvaardbaar zal zijn.

Bij ten minste één gelegenheid heeft de Commissie een referentieperiode van tien jaar voorgesteld en op basis daarvan een toewijzingssysteem uitgewerkt, maar heeft zij het verkregen resultaat niet als zodanig gepresenteerd om de mogelijkheid te hebben rekening te houden met visserijactiviteiten die dertig jaar eerder door één lidstaat waren ontplooid.

Binnen elke referentieperiode die wordt gekozen, zal er altijd ten minste één jaar zijn waarin een maximumwaarde is bereikt. In de historische gegevens over welke referentieperiode ook worden dergelijke jaren met een historisch maximum automatisch meegenomen. Bijgevolg zal, als het voorstel van de Commissie voor de toewijzing van de vangstmogelijkheden op het gemiddelde van de historische gegevens over de referentieperiode wordt gebaseerd, zo'n historisch maximum voor elke lidstaat worden meegerekend bij de berekening van dat gemiddelde. Het meetellen van zo'n historisch maximum is geen specifiek criterium, maar gewoon een gevolg van de wijze waarop een gemiddelde waarde wordt berekend. Uiteraard betekent dit niet dat het universele historische maximum voor een lidstaat binnen de gekozen referentieperiode moet vallen, c.q. juist niet binnen die periode mag vallen.

Bij sommige gelegenheden heeft de Commissie voorgesteld om alleen het historische maximum voor elke lidstaat binnen de gekozen referentieperiode in aanmerking te nemen. De Raad vond dit een aanvaardbare aanpak. De Commissie laat de opneming van een jaar met een historisch maximum in een referentieperiode nooit afhangen van de nationaliteit van de vloot die daar baat bij kan hebben.

Wanneer een voorstel van de Commissie bij de Raad wordt ingediend, wordt soms mondeling en soms schriftelijk volledige informatie verstrekt over de methode die bij de uitwerking van het voorstel is gebruikt. Het staat de ministers vrij om deze informatie aan de burgers in hun land door te geven. De Commissie zou er geen bezwaar tegen hebben om dezelfde informatie ook aan het Parlement te verstrekken. De Commissie is altijd bereid om in het licht van de opmerkingen van de Raad wijzigingen van haar voorstel in overweging te nemen.