SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1797/01

van Phillip Whitehead (PSE) aan de Commissie

(19 juni 2001)

Betreft: Bontfokkerijen in de Europese Unie

Kan de Commissie aangeven hoeveel en welke vis in elke lidstaat aan dieren in bontfokkerijen wordt gevoerd en hoe dit gebruik zich verhoudt tot de bestaande visserijovereenkomsten?

Gaat de Commissie na wat er gebeurt met de gevilde karkassen die een nevenproduct zijn van de bontfokkerijen? Verdwijnen deze in de menselijke of dierlijke voedselketen? Worden er veiligheidsmaatregelen nageleefd?

Is het de Commissie bekend dat Griekenland subsidies ontvangt voor het bewerken van bont? Kan de Commissie in het kort uitleggen hoe de bontfokkerijindustrie opereert binnen de context van het EU-beleid voor dierlijke producten?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(3 september 2001)

De Commissie beschikt momenteel niet over de gevraagde gegevens, dat wil zeggen de hoeveelheid en het soort vis dat in elke lidstaat aan dieren in bontfokkerijen wordt gevoerd. De industrie in de noordse landen heeft evenwel meegedeeld dat in 2000 het gebruik van vis uit de Oostzee ongeveer 60 000, 10 000 en 30 000 ton bedroeg in Finland, respectievelijk Zweden en Denemarken. Deze cijfers hebben geen betrekking op de industrieën die vis uit de Oostzee gebruiken voor vismeel, visolie en andere producten. Ze omvatten evenmin de bontfokkers die voor hun fokkerijen vis uit andere regio's dan de Oostzee importeren.

Wat de gevilde karkassen van voor bont gefokte dieren betreft, geldt dat deze in de regel als een nevenproduct van bontfokkerijen worden beschouwd en als zodanig aan de bepalingen van Richtlijn 90/667/EEG van de Raad van 27 november 1990 betreffende dierlijke afvallen(1) moeten voldoen, met andere woorden dat de lidstaten ervoor dienen te zorgen dat de dierlijke afvallen op veilige en gecontroleerde wijze kunnen worden verwijderd of verwerkt. Normaal gesproken geldt dit ook voor de nevenproducten van bontfokkerijen. In een beperkt aantal situaties en onder diergeneeskundig toezicht mogen de lidstaten echter instemmen met het gebruik van de nevenproducten van bontfokkerijen voor de productie van voeder voor dezelfde soort dieren waarvan het vlees niet in de voedselketen terechtkomt.

De bestaande Gemeenschapswetgeving houdende een totale schorsing van het vervoederen van verwerkte dierlijke eiwitten aan landbouwhuisdieren die worden gehouden, vetgemest of gefokt voor de productie van voedingsmiddelen bevat geen verbod op het gebruik van de nevenproducten van bontfokkerijen voor de productie van voeder voor dezelfde soort dieren. Beschikking 2000/766/EG van de Raad van 4 december 2000 betreffende bepaalde beschermingsmaatregelen ten aanzien van overdraagbare spongiforme encefalopathieën en het vervoederen van dierlijke eiwitten(2) legt de bevoegde autoriteiten evenwel de verplichting op om ervoor te zorgen dat dergelijke voeders worden geproduceerd in bedrijven die alleen voeders voor hetzelfde soort dieren produceren en geen risico's inhouden voor de gezondheid van mens en dier. Daarnaast mogen dergelijke voeders geen gespecificeerd risicomateriaal bevatten of ervan zijn afgeleid, zoals wordt bepaald in Verordening (EG) nr. 999/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 houdende vaststelling van voorschriften inzake preventie, bestrijding en uitroeiing van bepaalde overdraagbare spongiforme encefalopathieën(3).

Wat subsidies voor het bewerken van bont betreft, kan in het kader van de diversificatie van de activiteiten in plattelandsgebieden inderdaad EOGFL-medefinanciering (EOGFL: Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw) worden toegekend, mits de relevante, hygiëne-, milieu- en dierwelzijnsvoorschriften worden gerespecteerd. Deze medefinancieringsmogelijkheid geldt alleen voor bontfokkerijen. In de praktijk wordt dergelijke steun overigens slechts bij hoge uitzondering toegekend. Aangezien bont geen product van bijlage I is, kan aan het verwerken van bont geen EOFGL-steun worden toegekend.

(1) PB L 363 van 27.12.1990.

(2) PB L 306 van 7.12.2000, zoals tenuitvoergelegd door Beschikking 2001/9/EG van de Commissie van 29 december 2000, (PB L 2 van 5.1.2001), en zoals laatstelijk gewijzigd door Verordening (EG) nr. 1326/2001 van de Commissie van 29 juni 2001, (PB L 177 van 30.6.2001).

(3) PB L 147 van 31.5.2001.