SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0792/01

van Rosa Miguélez Ramos (PSE) aan de Commissie

(13 maart 2001)

Betreft: Minimumeisen voor MER's

Herhaaldelijk is gebleken dat bij milieu-effectrapportages (MER's) de doelstellingen die werden beoogd toen de MER's verplicht werden gesteld, niet werden verwezenlijkt bij de uitvoering van werkzaamheden die gevolgen konden hebben voor het milieu. Door sommige bedrijven die ertoe verplicht worden een MER in te dienen, wordt de MER zelfs gezien als een formaliteit die zij zelf afhandelen.

Hoe beoordeelt de Commissie het werkelijke nut van de MER?

Is zij van mening dat de doelstellingen worden verwezenlijkt die werden beoogd toen de MER verplicht werd gesteld?

Is de Commissie niet van mening dat er een voorstel gedaan zou moeten worden over de minimumeisen waaraan MER's moeten voldoen om ervoor te zorgen dat zij niet langer louter worden beschouwd als een formaliteit?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(14 mei 2001)

De richtlijn inzake de milieu-effectrapportage - Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(1) - is een zeer geslaagd milieubeschermingsinstrument gebleken, waarin met name het voorzorgbeginsel centraal staat. Omdat het een kaderrichtlijn is, worden er minimumvoorschriften in geformuleerd die door de lidstaten verder moeten worden ingevuld en uitgevoerd.

De richtlijn inzake de milieu-effectbeoordeling wordt als een procedurele richtlijn beschouwd, waarin de belangrijkste stappen zijn aangegeven die de lidstaten moeten nemen om de beoogde doelstellingen te verwezenlijken. Deze stappen behelzen de opstelling van een milieu-effectrapportage, de betrokkenheid van het publiek en de betreffende milieu-instanties, het verdisconteren van deze resultaten in de besluitvorming en het geven van informatie over het besluit aan de betrokkenen. Bij mogelijke grensoverschrijdende effecten worden lidstaten die waarschijnlijk gevolgen van projecten kunnen ondervinden op basis van gelijkwaardigheid bij de procedure betrokken, op grond van het Verdrag inzake milieueffectrapportage in grensoverschrijdend verband van de ECE (Espoo-verdrag).

In de gevallen die de Commissie bekend zijn heeft de toepassing van de richtlijn inzake de milieu-effectbeoordeling er meestal toe geleid dat de projecten in kwestie werden verbeterd vanuit milieuoogpunt, en dat het publiek de gelegenheid kreeg om op bevredigende wijze aan het proces deel te nemen en een bijdrage te leveren.

Een verslag over de toepassing en de doelmatigheid van Richtlijn 85/337/EEG, waarin aantal tekortkomingen werd gesignaleerd, heeft geresulteerd in een verbeterde richtlijn, Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997(2) tot wijziging van de oorspronkelijke richtlijn. Het succes en het belang van dit instrument blijkt ook uit het feit dat de bestaande aanpak wordt uitgebreid naar het planningsniveau boven het projectniveau, met de strategische milieubeoordeling van de toekomstige richtlijn betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's(3).

(1) PB L 175 van 5.7.1985.

(2) PB L 73 van 14.3.1997.

(3) Gewijzigd voorstel voor een Richtlijn van de Raad betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's, PB C 83 van 25.3.1999.