SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0398/03

van Karl von Wogau (PPE-DE) aan de Commissie

(17 februari 2003)

Betreft: De werksituatie in Griekenland voor niet-Griekse duikinstructeurs en voor duikbases van niet-Griekse EU-burgers

Is de Europese Commissie ervan op de hoogte dat Griekenland aan de hand van diverse voorschriften probeert de werksituatie voor niet-Griekse duikinstructeurs en voor duikbases van niet-Griekse EU-burgers te bemoeilijken, en is de Commissie van mening dat dit indruist tegen het vrije verkeer in de Europese Unie?

Is het verenigbaar met het vrije verkeer dat boten van maximaal 10 meter lengte in Griekenland alleen voor commerciële doeleinden (voor een duikbasis) door niet-Griekse burgers ingezet kunnen worden als in een hiertoe op te richten onderneming 51 procent van de ondernemingsaandelen in handen is van een Griekse staatsburger?

Is het verenigbaar met het vrije verkeer dat in Griekenland alleen een werkvergunning wordt afgegeven aan personen die op een vastgestelde plaats en tijd in het voorjaar met goed gevolg een examen in de Griekse taal hebben afgelegd?

Weet de Commissie dat de internationaal geldende PADI-brevetten voor duikinstructeurs niet erkend worden, hoewel erkenning wettelijk gezien in beginsel mogelijk zou zijn?

Is het verenigbaar met het vrije verkeer dat internationaal erkende diploma's voor het groot vaarbewijs (zee) die in andere landen zijn gehaald, niet door Griekenland worden erkend?

Dit soort vragen werpt zich op als een niet-Griekse EU-burger als duikinstructeur een duikbasis wil runnen in Griekenland. In het onderhavige geval gaat het om een Duitse exploitant van een duikstation in Griekenland die al 30 jaar werkzaam is in dat land. Hij constateert dat er steeds weer nieuwe hinderpalen worden opgeworpen die het hem moeilijk maken zijn gevestigde bedrijf voort te zetten. Vooral sinds de toetreding van Griekenland zouden de werkomstandigheden verslechterd zijn.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(15 april 2003)

Wat het vrije verkeer van werknemers in andere lidstaten betreft (artikel 39 van het EG-Verdrag), wil de Commissie er om te beginnen op wijzen dat onderdanen van andere lidstaten geen werkvergunning nodig hebben. Het Gemeenschapsrecht bepaalt enkel dat lidstaten migrerende werknemers een verblijfsvergunning moeten geven als bewijs voor hun verblijfsrecht, dat hand in hand gaat met het recht om in een andere lidstaat te werken.

Uiteraard is het voor migrerende werknemers belangrijk dat zij effectief kunnen communiceren, zodat er voor een werkkring een bepaalde talenkennis kan worden verlangd, maar volgens het Hof van Justitie moet iedere taaleis redelijk en noodzakelijk zijn voor de betrekking in kwestie, en mag deze niet worden gebruikt als excuus om werknemers uit andere lidstaten buiten te sluiten(1). De werkgever moet de noodzaak van een taaleis motiveren.

Weliswaar mag een werkgever geslapen (of dit nu de overheid is of een particuliere werkgever) van een sollicitant verlangen dat hij/zij naargelang de situatie een bepaalde talenkennis heeft, maar hij mag in geen geval alleen een specifieke kwalificatie als bewijs verlangen. Volgens het Hof is er, wanneer het niet mogelijk is om de vereiste talenkennis met enig ander middel, en met name met in andere lidstaten behaalde andere gelijkwaardige kwalificaties, te bewijzen, sprake van discriminatie op grond van nationaliteit, wat in strijd is met artikel 39 van het EG-Verdrag, dat betrekking heeft op het vrije verkeer van werknemers(2). De Commissie is derhalve van mening dat een Griekse werkgever van een potentiële werknemer niet mag eisen dat hij, om aangenomen te worden, in Griekenland een specifieke taaltest aflegt.

Wat de vrijheid van vestiging (artikel 43 van het EG-Verdrag) en het vrij verrichten van diensten (artikel 49 van het EG-verdrag) betreft, heeft Griekenland in het kader van een inbreukprocedure een aanvullende aanmaningsbrief ontvangen over het verlangde bewijs van talenkennis in het geval van niet-Griekse duikinstructeurs en managers van duikcentra.

In het kader van deze procedure pleegt de Commissie nog steeds overleg met de Griekse autoriteiten over de objectiviteit en evenredigheid van alle aspecten van de taaleisen, met inbegrip van die welke betrekking hebben op het aantal mogelijkheden om op een bepaalde tijd en een bepaalde plaats in Griekenland taaltoetsen af te leggen.

Uiteraard is de Commissie bereid deze kwesties op basis van nadere informatie van het geachte parlementslid te onderzoeken.

Volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie(3) is een bepaling die inhoudt dat wanneer een vaartuig eigendom is van of wordt bevracht door natuurlijke personen, zij een bepaalde nationaliteit moeten hebben, en wanneer het vaartuig in eigendom aan een vennootschap toebehoort of door een vennootschap wordt bevracht, de aandeelhouders of de bestuurders die nationaliteit moeten hebben, in strijd is met artikel 43 van het EG-Verdrag.

Griekenland is bovendien al eens door het Hof van Justitie veroordeeld(4) omdat het wettelijke bepalingen in stand hield die het recht van inschrijving in de Griekse scheepsregisters beperken tot vaartuigen die voor meer dan 50 % toebehoren aan Griekse onderdanen of aan Griekse rechtspersonen waarvan de aandelen voor meer dan 50 % aan Griekse onderdanen toebehoren.

De Commissie heeft onlangs enige klachten ontvangen over de erkenning van duikdiploma's in Griekenland. Meer in het bijzonder wat PADI betreft, gaat het om de kwalificaties van een internationale organisatie uit de Verenigde Staten en dus om diploma's uit een derde land waarvan de erkenning binnen de uitsluitende bevoegdheid van de Griekse autoriteiten valt. Indien de PADI-diploma's evenwel in een andere lidstaat zijn erkend, moet het algemene erkenningssysteem (Richtlijn 92/51/EEG)(5), gewijzigd bij Richtlijn 2001/19/EG(6), worden toegepast mits de EU-houders van dit diploma binnen de Unie de ervaring hebben die de richtlijn vereist.

Deze beginselen zijn ook van toepassing op internationaal erkende diploma's voor vaarbewijzen voor motorboten indien deze diploma's afkomstig zijn uit derde landen. De Commissie heeft thans evenwel geen kennis van specifieke problemen op dit gebied in Griekenland.

(1) Zaak 379/87, Groener, Jurispr. 1989, blz. 3967.

(2) Zaak C-281/98, Angonese, Jurispr. 2000, blz. I-04139.

(3) Arrest van 25 juli 1991, C-221/89, The Queen tegen Secretary of State for Transport, ex parte Factortame Ltd en anderen, overweging 30.

(4) Arrest van 27 november 1997, C-62/96, Commissie tegen Helleense Republiek.

(5) Richtlijn 92/51/EG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van Richtlijn 89/48/EEG, PB L 209 van 24.7.1992.

(6) Richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001 tot wijziging van de Richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG van de Raad betreffende het algemeen stelsel van erkenning van beroepskwalificaties en de Richtlijnen 77/452/EEG, 77/453/EEG, 78/686/EEG, 78/687/EEG, 78/1026/EEG, 78/1027/EEG, 80/154/EEG, 80/155/EEG, 85/384/EEG, 85/432/EEG, 85/433/EEG en 93/16/EEG van de Raad betreffende de beroepen van verantwoordelijk algemeen ziekenverpleger (verpleegkundige), beoefenaar der tandheelkunde, dierenarts, verloskundige, architect, apotheker en arts.