NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 70/238

(2004/C 70 E/257)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3210/03

van Pietro-Paolo Mennea (NI) aan de Commissie

(23 oktober 2003)

Betreft: Concurrentievervalsing in de textielsector

De Italiaanse textielsector bevindt zich al enkele jaren in een crisissituatie.

Een van de voornaamste oorzaken ervan is de concurrentie van de oosterse landen, na hun toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie. Zij werken immers niet alleen met onvergelijkbaar lage arbeidskosten maar kennen ook geen adequate minimumregelingen voor de arbeidsmarkt en de bescherming van de werknemers, die overigens vaak minderjarig zijn, hetgeen impliceert dat in deze bedrijven de meest elementaire mensenrechten en de vrijheid van het individu flagrant met voeten worden getreden.

Deze illegale praktijken vinden wij concreet terug bij de inklaring in de communautaire havens. Goederen worden ingevoerd vaak zonder overlegging van enige factuur, ofwel staat er een andere kwaliteit of hoeveelheid op dan werkelijk het geval is; plaatselijke merkartikelen worden systematisch nagemaakt, zelfs het meer algemene label „Made in Italy”, en dikwijls wordt een loopje genomen met de belastingwetgeving.

Deze wetteloosheid leidt ertoe dat de ingevoerde afgewerkte producten worden verkocht tegen veel lagere prijzen dan de communautaire, met als mogelijk risico dat een groot deel van de textielbedrijven uit de EU moeten sluiten en dat bijgevolg talrijke arbeidsplaatsen verloren gaan.

Wij hebben dus zonder enige twijfel te maken met een geval van regelrechte concurrentievervalsing en wetteloosheid door extracommunautaire bedrijven op de Europese markt.

Kan de Commissie er bij de bevoegde instanties van de lidstaten op aandringen dat zij de uit derde landen ingevoerde goederen meer en strenger zouden controleren?

Kan de Commissie erop toezien dat de niet-communautaire rechtspersonen die eigenaar zijn van particuliere bedrijven en vennootschappen die actief zijn op het grondgebied van de Unie het recht van de Unie naleven, in het bijzonder het mededingingsrecht, alsook het recht van de lidstaten betreffende de arbeidsmarkt?

Kan de Commissie in het kader van haar bevoegdheden een formeel onderzoek voor de textielsector op gang brengen?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(19 november 2003)

De textiel- en kledingsector staat zowel in Europa als daarbuiten voor enkele moeilijke uitdagingen die van cruciaal belang zijn. In de in Brussel georganiseerde conferentie om de toekomst van de sector na 2005 te bespreken kon de aandacht op enkele problematieken worden gevestigd. De Commissie heeft in verband hiermee op 29 oktober 2003 een mededeling goedgekeurd (1) met maatregelen die, vooruitlopend op de afschaffing van de textielcontingenten in 2005, de competitiviteit van de textiel- en kledingsector moeten versterken. Het standpunt van de Commissie is ondubbelzinnig en is duidelijk in lijn met aan de orde gestelde problemen, teneinde concrete antwoorden te geven aan een voor de Unie essentiële sector, met name ten aanzien van de punten die het geachte parlementslid naar voren heeft gebracht.

De Commissie is zich ten zeerste bewust van de problemen in verband met fraude en namaak. Er bestaan al communautaire regels en programma's om de Europese producenten een eerlijke concurrentie op wereldvlak te garanderen. Toch moet worden gezegd dat het succes van de verschillende communautaire initiatieven ook te danken is aan de sterkere en gecoördineerde betrokkenheid van de autoriteiten van de lidstaten. Datzelfde geldt ook waar het de intellectuele eigendom betreft. De Commissie intensiveert haar inspanningen om de bescherming en de toepassing van de intellectuele eigendomsrechten in de derde landen te verbeteren, alsook de controle van de conformiteit met de TRIPS-overeenkomst (inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom) van de Wereldhandelsorganisatie (WTO). Deze initiatieven zullen bijdragen tot een efficiëntere bestrijding van de handel in namaakgoederen en onze sterke punten in die sector beschermen, te weten innovatie, de merken, mode en design.

Om meer in het bijzonder op de twee vragen terug te komen moet worden gezegd dat de Commissie al een aantal acties heeft ondernomen. De douanecontroles zijn uiteraard op communautair niveau geharmoniseerd en beantwoorden aan de eisen van de verschillende vigerende verordeningen. Bovendien komen alle goederen overeen met een geharmoniseerde nomenclatuur. De douanediensten zijn op de hoogte van de belangrijkste fraudegevallen en deze worden onderworpen aan een risicoanalyse die ook geharmoniseerd wordt.

Wat de hoeveelheid geïmporteerde producten betreft spreekt het vanzelf dat de douaneautoriteiten van de lidstaten niet alle textiel- en kledingproducten kunnen controleren die het douanegebied van de Unie binnenkomen. Het gaat daarbij in principe om steekproefsgewijze en niet om systematische controles. Toch is het evident dat als er concrete aanwijzingen zijn dat er in een bepaalde sector van fraude is, de douaneadministraties zeer snel, via het Europees Bureau voor antifraudebestrijding (OLAF), informatie ter zake uitwisselen en een onderzoek instellen.

Wat de tweede vraag betreft moet de economische of juridische, of zelfs niet-communautaire entiteit die zich op het grondgebied van de Unie heeft gevestigd, de geldende bepalingen eerbiedigen in de lidstaat waarin ze zich bevindt. Het is de taak van de autoriteiten van de lidstaten om toe te zien op de naleving van de geldende wetten onder meer die betreffende de arbeidsmarkt, waarvan sommige op het niveau van de Unie zijn geharmoniseerd.

Wat de suggestie betreft om een onderzoek in de textielsector op gang te brengen, beschikt de Commissie over bepaalde instrumenten die haar in staat stellen tegen bepaalde praktijken op te treden (b.v. handelsbeschermende maatregelen), maar zij doet dat normaliter op basis van klachten die naargelang het geval, door de lidstaten of door de getroffen partijen zijn geformuleerd, en betrekking hebben op specifieke aspecten of praktijken, die allereerst concreet vastgesteld en beoordeeld moeten worden, voordat er een besluit over een eventuele opening van een onderzoek kan worden genomen.

(1) COM(2003) 649 def.