SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1450/00

van Wolfgang Ilgenfritz (NI) aan de Commissie

(10 mei 2000)

Betreft: Leasing van vrachtwagens op de Europese interne markt

Het Oostenrijkse vervoersbedrijf Unitrans heeft een Italiaanse vervoersonderneming overgenomen en daarmee van de economische ondergang gered.

Gezien de financiële situatie van de Italiaanse dochtermaatschappij (gering eigen kapitaal) heeft Unitrans haar zijn eigen Oostenrijkse voertuigen verhuurd.

Inmiddels is deze samenwerkingsvorm verboden, omdat Unitrans niet beschikt over het motorrijtuigenbezitsbewijs, dat wordt uitgegeven na opneming in het Italiaanse automobielregister.

In dit register kunnen bezitters van motorrijtuigen echter alleen worden opgenomen als hun bedrijf in Italië is gevestigd. Daardoor is elk buitenlands leasingbedrijf hiervan uitgesloten.

1. Is de hierboven beschreven situatie de Commissie bekend?

2. Zo ja, welke maatregelen wil de Commissie nemen tegen deze schending van het beginsel van vrij verkeer van goederen en diensten?

3. Zo nee, hoe motiveert de Commissie haar standpunt?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(5 juni 2000)

Het geachte parlementslid heeft de vraag opgeworpen in hoeverre de Commissie actie zou kunnen ondernemen tegen de Italiaanse wetgeving die voorschrijft dat een leasebedrijf uit Oostenrijk zijn hoofdkantoor op het Italiaanse grondgebied moet hebben om zijn leasewagens in die lidstaat te laten registreren. Het bedrijf is voornemens een lease-overeenkomst met een door hem gekochte Italiaanse onderneming te sluiten.

De kwestie moet in verband met het vrij verkeer van diensten (artikelen 49 e.v. (ex-artikel 59) van het EG-Verdrag) bekeken worden, maar niet met het vrij verkeer van goederen (artikelen 28 e.v. (ex-artikel 30) van het EG-Verdrag). In het onderhavige geval schijnt het dat in het kader van een lease-overeenkomst een wagen ter beschikking wordt gesteld van een gebruiker die in alle gevallen de wagen aan het eind van de overeenkomst weer terug geeft aan het leasebedrijf. Het Hof van Justitie heeft bij verschillende gelegenheden al erkend dat in dit soort gevallen artikel 49 van het EG-Verdrag(1) van toepassing is.

Wanneer de registratie van een voertuig onderworpen is aan de voorwaarde dat het hoofdkantoor van het leasebedrijf op het nationale grondgebied gevestigd moet zijn, dan beschikt dit bedrijf niet over de mogelijkheid om zijn diensten aan te bieden in een andere lidstaat dan die waarin het gevestigd is.

Een dergelijke restrictie zou alleen te rechtvaardigen zijn indien de nationale maatregel gebaseerd zou zijn op een uitdrukkelijke afwijkende bepaling, zoals artikel 46 (ex-artikel 56) van het EG-Verdrag), of op een dringende reden van algemeen belang in overeenstemming met het proportionaliteitsbeginsel. De voorwaarden voor registratie moeten derhalve beoordeeld worden in samenhang met de verkeersveiligheid, maar ook met de betaling van de registratieheffingen.

In verband met al deze vraagstukken wordt het Hof van Justitie thans opgeroepen om zich uit te spreken over een prejudicieel verzoek van de Handelsrechtbank van Wenen van 10 november 1999 (zaak Cura Anlagen, C-451/99) betreffende de interpretatie van artikel 49 van het EG-Verdrag. In deze zaak gaat het om hetzelfde soort belemmeringen waarmee een Duitse leasefirma wordt geconfronteerd die haar leasediensten in Oostenrijk wil aanbieden. In het licht van het arrest van het Hof, dat waarschijnlijk niet voor het jaar 2001 zal worden gewezen, is de Commissie bereid de mogelijkheid te onderzoeken om initiatieven met betrekking met dit probleem te nemen.

(1) Zaak Aro Lease, C-190/95, arrest van 17.7.1997; Lease Plan, C 390/96, arrest van 7.5.1998.