ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2447/02

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(29 augustus 2002)

Betreft: Bescherming van personen die alleen werken

Stelt de Commissie nieuwe regels voor de bescherming van de gezondheid en veiligheid van personen die alleen werken voor?

Zo ja, kan ze in nader detail meedelen wat ze van plan is?

Zo nee, bestaat er enige mogelijkheid dat ze in de toekomst overweegt om regelend op te treden?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(16 september 2002)

De meer dan 30 communautaire richtlijnen betreffende de gezondheid en de veiligheid van de werknemers zijn van toepassing op personen die alleen werken. Met name Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk(1), die algemene beginselen bevat betreffende de preventie van beroepsrisico's, de bescherming van de veiligheid en de gezondheid, het uitsluiten van risico- en ongevalsfactoren, de voorlichting, de raadpleging, de evenwichtige participatie en de opleiding van de werknemers en hun vertegenwoordigers. Al deze beginselen zijn van toepassing op personen die alleen werken.

Deze richtlijn vermeldt onder de verplichtingen van de werkgevers de noodzaak om een risico-evaluatie van de werkplek te maken en een coherent preventiebeleid te ontwikkelen dat betrekking heeft op technologie, werkorganisatie, arbeidsomstandigheden, sociale betrekkingen en de invloed van de omgevingsfactoren op het werk. Daardoor kan het preventiebeleid worden toegesneden op de gezondheids- en veiligheidsbehoeften van de werknemers, inclusief die van personen die alleen werken.

Een andere in de richtlijn vastgestelde verplichting van de werkgevers is de noodzaak om het werk aan het individu aan te passen om met name monotone arbeid draaglijker te maken en de gevolgen daarvan voor de gezondheid te beperken. Dit is een zaak die zeer relevant is voor personen die alleen werken.

Daarom is de Commissie niet voornemens om nieuwe wetgeving voor te stellen betreffende de gezondheid en veiligheid van personen die alleen werken, aangezien zij reeds onder de bestaande gezondheids- en veiligheidsrichtlijnen vallen.

(1) PB L 183 van 29.6.1989.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2294/02

van Patricia McKenna (Verts/ALE) aan de Commissie

(25 juli 2002)

Betreft: Financiering van de Via Baltica-snelweg in Polen

De EU financiert de aanleg van een autosnelweg met de naam Via Baltica. Dit project bedreigt de Biebrza-veengebieden in Noordoost-Polen, een gebied van internationaal wetenschappelijk belang met tal van natuurlijke leefgebieden die zijn opgenomen in bijlage I en II van de habitatrichtlijn.

Is de Commissie op de hoogte van de schade die de aanleg van deze snelweg zou toebrengen aan dit kwetsbare gebied, en zijn de milieugevolgen van het project beoordeeld overeenkomstig het bepaalde in de richtlijn inzake de milieueffectbeoordeling?

Wat is de mening van de Commissie over dit project? Is zij, in het licht van haar beleid om betaling van structuurfondsmiddelen te koppelen aan eerbieding van milieubelangen, bereid de betalingen op te schorten totdat de Poolse autoriteiten het tracé wijzigen en de milieuwetgeving van de EU naleven?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(15 oktober 2002)

De Commissie wijst het geachte parlementslid op haar antwoorden op de schriftelijke vragen P-1648/02 van de heer Huhne(1), E-1694/02 van de heer Meijer(4), E-1968/02 van de heer Davies(2) en E-2284/02 van de heer Xarchakos en de heer Dimitrakopoulos(3), waarin zij bevestigt dat voor de aanleg van de Via Baltica door de Biebrza-veengebieden in Noordoost-Polen geen middelen in het kader van PHARE of ISPA beschikbaar zijn gesteld.

Ook bij de op stapel staande ISPA- en de PHARE-projecten komt zo'n project niet voor, en de Poolse autoriteiten hebben geen aanvraag om steun van de Unie voor dit specifieke project ingediend. Mocht de Commissie een dergelijke aanvraag ontvangen, dan wordt het project aan de relevante milieuvoorschriften van de Gemeenschap getoetst. De Commissie is van oordeel dat de bepalingen van het milieuacquis, met inbegrip van die inzake natuurbescherming, al tijdens de pretoetredingsperiode door alle kandidaatlidstaten moeten worden toegepast en ten uitvoer gelegd.

(1) PB C 301 E van 5.12.2002, blz. 201.

(2) PB C 309 E van 12.12.2002, blz. 181.

(3) PB C 161 E van 10.7.2003, blz. 20.

(4) PB C 301 E van 5.12.2002, blz. 201.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2047/02

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(10 juli 2002)

Betreft: Aardolie- en energie-intensiteit

Kan de Commissie een schatting geven van de aardolie-intensiteit en de energie-intensiteit van de gemiddelde BBP-eenheid van de EU in vijfjaarlijkse afstanden vanaf 1970 (dus 1970, 1975, 1980 enz)?

Hoe luidt de schatting van de Commissie van de huidige marginale aardolie- en energie-intensiteit van de BBP-groei van de EU, en hoe zag deze er in vijfjaarlijkse afstanden sinds 1970 uit?

Antwoord van de heer Solbes Miranamens de Commissie

(16 september 2002)

De energie-intensiteit is de verhouding tussen het bruto binnenlands verbruik en het bruto binnenlands product (in euro's tegen constante prijzen van 1995). Het bruto binnenlands verbruik is de som van de geproduceerde primaire energie en het saldo van de in- en uitvoer van energie, minus de netto-voorraadmutatie en de bunkerolie voor zeeschepen. De voor deze berekening gebruikte energiegegevens worden jaarlijks bij de nationale overheden verzameld. De cijfers betreffende het bruto binnenlands product voor de periode na 1991 werden ontleend aan de gegevensbank van Eurostat voor de nationale rekeningen, terwijl het bij de cijfers voor 1990 en 1985 om schattingen gaat. Voor de tijd voor 1985 zijn er geen gegevens over de Unie beschikbaar.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2316/02

van Ole Krarup (GUE/NGL) aan de Commissie

(26 juli 2002)

Betreft: Rechtsgrondslag voor kaderbesluit betreffende racismebestrijding

Kan de Commissie een nadere toelichting geven op de rechtsgrondslag voor het voorstel voor een kaderbesluit betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat(1), met name de verwijzing naar artikel 31, sub e) van het EU-Verdrag, omdat hierin racisme en vreemdelingenhaat niet worden vermeld als onderwerp voor regelgeving op grond van dit artikel?

Artikel 31, sub e) heeft uitsluitend betrekking op georganiseerde criminaliteit, terrorisme en illegale drugshandel. Heeft de Juridische dienst van de Commissie hierover enig advies uitgebracht? Zo ja, dan verzoek ik de Commissie deze bij haar antwoord te voegen.

(1) COM(2001) 664 PB C 75 E van 26.3.2002, blz. 269.

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(9 september 2002)

Het voorstel van de Commissie voor een kaderbesluit van de Raad betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat(1) is gebaseerd op de artikelen 29 en 31 en artikel 34, punt 2, sub b, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU).

Article 29 VEU, dat voorziet in de ontwikkeling van een gezamenlijk optreden van de lidstaten op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken, verwijst met name naar de voorkoming en bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat als een middel ter bereiking van het doel van de Unie om de burgers in een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een hoog niveau van zekerheid te verschaffen. Deze doelstelling wordt waar nodig verwezenlijkt door onderlinge aanpassing van de bepalingen betreffende strafzaken in de lidstaten, in overeenstemming met artikel 31, onder e).

Het voorstel van de Commissie voor een kaderbesluit bevat eveneens bepalingen die strekken tot een nauwere samenwerking tussen justitiële en andere bevoegde instanties als een andere manier om de eerder genoemde doelstelling te verwezenlijken, in overeenstemming met artikel 31, onder a), b), c) en d) VEU. Zo is met name een gemeenschappelijke definitie van de bestanddelen van de delicten een manier om het beginsel van de dubbele strafbaarheid in het kader van de wederzijdse rechtshulp en uitlevering af te schaffen en om de justitiële samenwerking te verbeteren. Het waarborgen van de verenigbaarheid van de in de lidstaten geldende voorschriften, zoals wordt vereist in artikel 31, onder c), kan worden bewerkstelligd door de verplichting de rechtsmacht te vestigen in gevallen waarin lidstaten hun onderdanen niet uitleveren. De bepaling waarin wordt gezegd dat politieke delicten niet langer beschouwd mogen worden als reden om verzoeken tot wederzijdse rechtshulp of uitlevering te weigeren, helpt tot slot uitlevering te vergemakkelijken in de zin van artikel 31, onder b).

(1) COM(2001) 664 def, gepubliceerd in PB C 75 E van 26.3.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3191/02

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(8 november 2002)

Betreft: Kartelonderzoek producenten gipsplaten

In zijn antwoord op vraag E-0929/02(1) herhaalt Europees Commissaris Monti quasi letterlijk de tekst van MEMO/01/149. Zeer recent meldde de Belgische bouwmaterialenproducent Etex dat het zijn belang van 52,94 % in Gyproc Benelux NV verkoopt aan het Britse BPB. Dat beschikte al over 46,1 % van de aandelen. Tegelijk werd meegedeeld dat British Plasterboard zijn aandelen in Poolse en Duitse bijhuizen van Gyproc zou verkopen aan het Franse Lafarge. Hoewel de Europese Commissie hun namen officieel niet wenst mee te delen werden in persartikels van april 2001 de vier ondernemingen wel genoemd i.v.m. een kartelonderzoek van de Europese Commissie.

Heeft de Europese Commissie weet van deze niet onbelangrijke wijzigingen in de sector van de gipsplatenindustrie en acht zij deze in overeenstemming met de gangbare economische regelgeving binnen de Unie?

Kan de Commissie meedelen of de formele hoorzitting waarover sprake in MEMO/01/149 en het antwoord op vraag E-0929/02 al heeft plaatsgevonden en kan zij desgevallend een actuele stand van zaken van het onderzoek geven?

(1) PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 59.

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(7 januari 2003)

Tot dusverre werd de Commissie niet in kennis gesteld formeel noch informeel van de transacties waarnaar het geachte parlementslid in zijn vraag verwijst.

Wat het door het geachte parlementslid genoemde onderzoek naar de ondernemingen betreft, heeft de Commissie op 27 november 2002 een beschikking gegeven waarbij de volgende geldboeten werden opgelegd: 249,6 miljoen EUR aan Société Lafarge SA, 138,6 miljoen EUR aan BPB PLC, 85,8 miljoen EUR aan Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG en 4,32 miljoen EUR aan Gyproc Benelux SA/NV, hetzij een totaal bedrag van 478,32 miljoen EUR(1). Na een diepgaand onderzoek is de Commissie inderdaad tot de slotsom gekomen dat deze ondernemingen tussen 1992 en 1998 hebben deelgenomen aan een gipsplaatkartel in Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Benelux, waarbij zij afspraken hebben gemaakt om de concurrentie op deze markten te beperken tot een niveau dat in overeenstemming was met hun belang, informatie hebben uitgewisseld over verkoopvolumes en elkaar op de hoogte hebben gebracht van prijsverhogingen op de Duitse en Britse markten. Lafarge, BPB en Knauf hebben van 1992 tot 1998 deelgenomen aan het kartel; in 1996 heeft ook Gyproc Benelux zich daarbij gevoegd. Dit complexe en voortdurende kartel vormde een zeer zware inbreuk op artikel 81

van het EG-Verdrag, en heeft in totaal meer dan zes en een half jaar geduurd, hetgeen de opgelegde boeten rechtvaardigt. Het hoge bedrag van de aan Lafarge en BPB opgelegde geldboeten wordt tevens verklaard door het feit dat deze boeten werden verhoogd wegens verzwarende omstandigheden: het was niet de eerste keer dat zij artikel 81 van het EG-Verdrag hadden geschonden. Alleen BPB en Gyproc hebben de Commissie hun samenwerking verleend.

(1) IP/02/1744.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3594/02

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(13 december 2002)

Betreft: Initiatieven van de Europese Unie om te waarborgen dat de bemanning van schepen met een gevaarlijke lading die in de Europese wateren varen over de vereiste technische en praktische kennis beschikt

De ramp met de Prestige heeft duidelijk aangetoond dat er behoefte bestaat aan een strikte regelgeving die verplicht moet worden nageleefd door alle schepen die in de communautaire wateren varen. Het commandoteam van de Prestige bestond slechts uit de kapitein en twee andere personen en de 22-koppige bemanning verkeerde in zeer onzekere arbeidsomstandigheden en beschikte niet over de nodige technische kennis. Welke initiatieven denkt de Commissie in deze zin te nemen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(6 februari 2003)

De menselijke dimensie is door de Commissie uitdrukkelijk in aanmerking genomen in de maatregelen die zij, naar aanleiding van het vergaan van de Prestige, aanbeveelt om de veiligheid van het scheepsverkeer op zee te vergroten.

In dit verband is een voorstel tot wijziging van Richtlijn 2001/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 inzake het minimumopleidingsniveau van zeevarenden(1), dat betrekking heeft op de invoering van een eventueel communautair systeem voor de evaluatie en erkenning van buiten de Unie afgeleverde bekwaamheidscertificaten voor zeevarenden, op 13 januari 2003 bij de Raad en het Parlement ingediend(2).

(1) PB L 136 van 18.5.2002.

(2) COM(2003) 1 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2574/02

van Kathleen Van Brempt (PSE) aan de Commissie

(16 september 2002)

Betreft: Eurocentstukken

Er zijn te veel eurocentstukken en ze lijken te veel op elkaar, dat vindt de Europeaan volgens Eurostatonderzoek. In de praktijk merken we dat er weinig of niet gebruik wordt gemaakt van de kleinste euromunten 1 en 2 cent. Finland heeft de munten van één en twee cent zelfs nooit in omloop gebracht.

Wat is volgens de Commissie de toekomst van de muntstukken van één en twee eurocent?

Kan een land (voorbeeld Finland) betaling met stukken van één of twee eurocenten weigeren?

Zal de Europese Commissie zich verzetten als een land besluit om deze eurocenten af te schaffen? Zal de Commissie optreden tegen het afronden van prijzen op vijf cent?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(16 oktober 2002)

De invoering van dezelfde munten in twaalf lidstaten maakt uiteraard aanpassingen aan de nieuwe situatie nodig, omdat het aantal verschillende muntstukken in enkele lidstaten is veranderd. Het is dan ook begrijpelijk dat het gebruik en de populariteit van de stukken van 1 en 2 cent van lidstaat tot lidstaat verschillen. De Commissie is niet van plan een wijziging van de huidige denominaties voor te stellen. De functie van de stukken van 1 en 2 cent zal hoofdzakelijk worden bepaald door het gedrag van de Europese burger. Bovendien moet worden opgemerkt dat de kleine muntstukken een belangrijke rol hebben gespeeld in de correcte omzetting van de prijzen.

De denominaties van de euromuntstukken zijn neergelegd in Verordening (EG) nr. 975/98 van de Raad van 3 mei 1998 over de denominaties en technische specificaties van voor circulatie bestemde euromuntstukken(1). Volgens artikel 11 van Verordening (EG) nr. 974/98 van de Raad van 3 mei 1998 over de invoering van de euro(2) hebben alle acht muntstukken in de gehele eurozone de hoedanigheid van wettig betaalmiddel. Finland kan betaling met stukken van 1 en 2 cent niet weigeren, omdat zij ook in Finland wettig betaalmiddel zijn. Finland heeft trouwens een zekere hoeveelheid van 1 en 2 centstukken geslagen.

Geen enkele lidstaat kan een van de euromuntstukken afschaffen: hierover wordt op communautair niveau beslist. De Finse wet waarin afronding op 5 cent wordt voorgeschreven, heeft betrekking op contante betalingen. Het gaat dus niet om afronding van prijzen.

(1) PB L 139 van 11.5.1998.

(2) PB L 139 van 11.5.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3799/02

van Elizabeth Lynne (ELDR) aan de Commissie

(7 januari 2003)

Betreft: Geneesmiddelenbeoordelingsinstellingen

Momenteel betalen geneesmiddelenfabrikanten de geneesmiddelenbeoordelingsinstellingen voor het verkrijgen van een vergunning. Naar verluidt kunnen farmaceutische bedrijven dankzij de Europese regelgeving op het gebied van geneesmiddelen kiezen welke beoordelingsinstelling zij hiervoor willen benaderen. Zij hoeven niet te onderhandelen met de afzonderlijke nationale beoordelingsregimes. Door gebruik te maken van deze snelle beoordelingsprocedures kunnen geneesmiddelen in diverse lidstaten tegelijkertijd op de markt worden gebracht.

Wat is het standpunt van de Commissie met betrekking tot de financiering van deze instellingen?

Is de Commissie van opvatting dat bedrijven afzonderlijk met elke nationale beoordelingsinstelling zouden moeten onderhandelen om hun geneesmiddelen op de markt te kunnen brengen?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(12 februari 2003)

De financiering van geneesmiddelenbeoordelingsinstellingen in de lidstaten valt onder de bevoegdheid van elke lidstaat.

De lidstaten hebben verschillende systemen voor de financiering van geneesmiddelenbeoordelingsinstellingen: sommige systemen zijn gebaseerd op de inkomsten uit het verlenen van vergunningen voor het in de handel brengen, inclusief wijzigingen, verlengingen en jaarlijkse vergoedingen; andere worden door de overheid gefinancierd. In de meeste lidstaten bestaat een gemengde financiering.

De farmaceutische bedrijven kunnen, in het kader van de procedure van wederzijdse erkenning, kiezen in welke lidstaten zij het geneesmiddel in de handel willen brengen. Elke bevoegde instantie van de bij deze procedure betrokken lidstaten zal een nationale vergunning voor het in de handel brengen verlenen.

De farmaceutische bedrijven moeten betalen voor elke door de bevoegde instanties van de lidstaten verleende vergunning om een geneesmiddel in de handel te brengen. Met betrekking tot dit specifieke punt neemt de Commissie geen standpunt in; het wordt beschouwd als de betaling voor een dienstverlening aan het economische subject. Informatie over het bedrag van de vergoedingen die elke lidstaat verlangt voor het verlenen van een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel, is te vinden op de websites van de desbetreffende instanties van de lidstaten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3762/02

van Emmanouil Bakopoulos (GUE/NGL) aan de Commissie

(23 december 2002)

Betreft: Bekendmaking van COM(2002) 681 def.

De Commissie heeft op 3 december 2002 in COM(2002) 681 def. haar voornemen bekendgemaakt een voorstel in te dienen houdende een verbod vanaf 2010 op het gebruik in de Europese wateren van enkelwandige tankers van meer dan 15 jaar oud.

Kan de Commissie meedelen hoeveel enkelwandige tankers ouder dan zeven jaar, d.w.z. gebouwd vóór 1995, op dit moment in de hele wereld in gebruik zijn?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(10 februari 2003)

Naar aanleiding van de voorstellen die door de Commissie in haar mededeling van 3 december 2002(1) waren gedaan, heeft de Raad Vervoer van 6 december 2002 verklaard dat hij alles in het werk zal stellen om enkelwandige olietankers die zware koolwaterstoffen vervoeren geen toegang tot de havens van de Unie te laten verlenen.

In dit verband heeft de Commissie op 20 december 2002 bij het Parlement en de Raad een voorstel voor een verordening(2) ingediend om het vervoer van zware olieproducten in enkelwandige olietankers van of naar havens van de Unie te verbieden en om het tijdschema voor het uit de vaart nemen van enkelwandige olietankers, dat in het kader van ERIKA-I is afgesproken, te verkorten. Aan de instellingen is gevraagd deze tekst dringend in behandeling nemen met het oog op de goedkeuring ervan tijdens de Raad Vervoer van 27 maart 2003.

Volgens de cijfers afkomstig van internationale databases (met name Lloyds Register/Fairplay met betrekking tot olietankers(3) van meer dan 5 000 ton in de haven of dwt), zouden er nog meer dan 2000 enkelwandige tankschepen van vóór 1995 in de vaart zijn. Een groot deel deze schepen zijn olietankers van minder dan 20 000 ton.

(1) COM(2002) 681 def.

(2) COM(2002) 780 def.

(3) Olietankers: het betreft hier tankschepen volgens de definitie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) (zie Internationale Overeenkomst voor de preventie van verontreiniging door schepen (Marpol)).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3830/02

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(9 januari 2003)

Betreft: Geneesmiddelen dopingmiddelen

Steeds weer worden sporters op doping betrapt, omdat zij geneesmiddelen innemen die stoffen bevatten welke op de officiële lijst van dopingmiddelen van het Internationaal Olympisch Comité staan.

Is het niet mogelijk om al deze preparaten door middel van een speciaal teken (bijvoorbeeld door een rode punt op de verpakking o.i.d.) te kenmerken, opdat enerzijds de sporters en hun verzorgers het werk wordt vergemakkelijkt en anderzijds uitvluchten van betrapte dopingzondaars onmogelijk gemaakt kunnen worden?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(25 februari 2003)

De huidige communautaire wetgeving over de etikettering, d.w.z. de informatie op de primaire verpakking en op de buitenverpakking, en de bijsluiter voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik is opgenomen in titel V van Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik(1).

Volgens artikel 59, lid 1, onder c, van Richtlijn 2001/83/EG moet de bijsluiter onder meer informatie bevatten die noodzakelijk is voordat het geneesmiddel wordt gebruikt. Dit betreft informatie over speciale waarschuwingen en de nodige voorzorgen bij gebruik. Een bijzonder geval van dergelijke speciale waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik betreft de informatie dat het gebruik van het product van invloed kan zijn op anti-dopingtesten. Met name moet op de bijsluiter worden aangegeven dat een dergelijke test bij het gebruik van het product positief kan uitvallen. De verplichting deze informatie op de bijsluiter aan te geven betreft zowel nationaal goedgekeurde geneesmiddelen als geneesmiddelen waarvoor een vergunning voor de gehele Gemeenschap is afgegeven. Dit betekent dat sportlieden en hun teams ook nu al alle noodzakelijke informatie krijgen.

Anders dan in de bijsluiter kunnen op de buitenverpakking geen speciale waarschuwingen of nodige voorzorgen bij gebruik worden vermeld. Titel V van Richtlijn 2001/83/EG staat daarom een speciaal symbool over de mogelijke gevolgen van het product bij anti-dopingtesten niet toe. Dit is zinvol omdat de informatie op de buitenverpakking zo beknopt mogelijk moet zijn en alleen de belangrijkste informatie van algemeen belang dient te omvatten, teneinde de volle aandacht van de gebruiker hierop te richten. Uitvoeriger informatie moet naar de bijsluiter.

De Commissie is dan ook van mening dat de bepalingen van richtlijn 2001/83/EG volstaan om de gebruiker afdoende informatie over de gevaren van een positieve controle te geven. De Commissie is momenteel niet voornemens de huidige bepalingen te wijzigen.

(1) PB L 311 van 28.11.2001.