ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0320/01

van Jaime Valdivielso de Cué (PPE-DE) aan de Commissie

(13 februari 2001)

Betreft: Scheepsbouwindustrie

De Commissie heeft onlangs haar voornemen bekendgemaakt een tijdelijk mechanisme voor te stellen voor de bescherming van de Europese scheepsbouwindustrie, die al jaren geconfronteerd wordt met oneerlijke concurrentie van met name Korea. Dit mechanisme zou functioneren vanaf 1 mei 2001.

Waarin bestaat dit tijdelijk defensief mechanisme precies?

Hoe zullen onze scheepswerven in afwachting van de toepassing van deze maatregel worden geholpen?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(11 april 2001)

De Commissie heeft op 29 november 2000 besloten dat indien voor 1 mei geen oplossing via onderhandelingen met Korea wordt gevonden, zij mogelijk de invoer van een mechanisme voor tijdelijke steun voorstelt in afwachting van de resultaten van een eventuele maatregel van de Wereldhandelsorganisatie (WTO).

De Commissie heeft reeds nagedacht over de mogelijke structuur van zo'n mechanisme voor tijdelijke steun. Het mechanisme zou beperkt zijn tot de marktsegmenten waarin de communautaire scheepswerven direct lijden onder de internationale concurrentieverstoring.

Bovendien zou het lopend onderzoek (Verordening inzake handelsbelemmeringen)(1) afgerond moeten zijn voor 1 mei opdat de Commissie op deze datum verslag kan uitbrengen aan de Raad.

Deze procedure biedt de Koreaanse partij niettemin de mogelijkheid een oplossing voor te stellen voor de vastgestelde problemen en kan leiden tot een aanzienlijke aanpassing van de wereldprijzen naar commercieel haalbare niveaus. In dit perspectief heeft de Commissie deze kwestie aan de orde gesteld tijdens haar besprekingen in Seoel met de Koreaanse ministers van Handel en van Industrie op 14 en 15 februari 2001.

Als de bilaterale contacten niet tot een voor de Gemeenschap bevredigende oplossing leiden, zal de Commissie de richtsnoeren toepassen die zij heeft opgesteld en die de Raad Industrie op 5 december 2000 heeft goedgekeurd.

In het kader van Verordening (EG) nr. 1540/98(2) genieten de communautaire scheepswerven overigens nog steeds andere vormen van steun aan de industrie (steun ten behoeve van innovatie, steun bij onderzoek en ontwikkeling, regionale steun bij modernisering en herstructureringssteun) waardoor ze zich kunnen aanpassen aan de internationale concurrentie.

Bijgevolg is de Commissie voornemens alle beschikbare middelen aan te wenden om de Europese industrie te blijven verdedigen.

(1) Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad van 22 december 1994 tot vaststelling van communautaire procedures op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek met het oog op de handhaving van de rechten die de Gemeenschap ontleent aan internationale regelingen voor het handelsverkeer, in het bijzonder die welke onder auspiciën van de Wereldhandelsorganisatie werden vastgesteld. PB L 349 van 31.12.1994.

(2) Verordening (EG) nr. 1540/98 van de Raad van 29 juni 1998 betreffende de steunverlening aan de scheepsbouw. PB L 202 van 18.7.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1314/01

van Theresa Villiers (PPE-DE) en Roger Helmer (PPE-DE) aan de Commissie

(3 mei 2001)

Betreft: Evaluatie van de gevolgen van de invoering van de euro voor het bedrijfsleven

1. Kan de Commissie laten weten of zij reeds een evaluatie heeft opgemaakt van de gevolgen van de invoering van de euro voor het bedrijfsleven?

2. Zo ja, kan zij dan aangeven hoe deze evaluatie in haar werk is gegaan en welke resultaten zij heeft opgeleverd?

3. Zo niet, kan zij dan uitleggen waarom zij dit heeft nagelaten, aangezien de invoering van de euro naar alle waarschijnlijkheid vergaande gevolgen zal hebben voor het bedrijfsleven in Europa?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(19 juli 2001)

1. en 2. De Commissie heeft geen formele beoordeling gemaakt van de gevolgen van de invoering van de euro voor het bedrijfsleven, aangezien deze procedure alleen bestemd is voor voorstellen voor wetgeving. De gevolgen van de oprichting van de Economische en Monetaire Unie (EMU) werden evenwel zorgvuldig bestudeerd door de Commissie in verschillende verslagen en werkgroepen, bij voorbeeld het verslag van de werkgroep over de technische aspecten en de kosten van de dubbele prijsaanduiding(1), het verslag van de werkgroep over kleine ondernemingen en de euro(2). Deze materie is ook aan de orde gekomen tijdens verschillende ronde-tafelbijeenkomsten, met name die welke in mei 1997 en februari 1998 in Brussel werden georganiseerd door de Commissie. Daar werd erkend dat de euro een gunstige invloed zou hebben op de verschillende sectoren van de economie. Het Parlement was nauw betrokken bij het proces van invoering van de euro en heeft hieraan zijn volledige steun gegeven.

3. De voltooiing van de EMU zal zeker een positief effect hebben op het bedrijfsleven in Europa, zoals naar voren komt uit verschillende rapporten, waaronder: One market, one money (rapport-Cecchini). Het verdwijnen van de wisselkoersrisico's, de grotere doorzichtigheid van de prijzen, de

toegenomen concurrentie en de daaruit voortvloeiende betere werking van de interne markt zijn belangrijke voordelen voor het bedrijfsleven. Bovendien heeft het macro-economisch kader dat door de EMU is ontstaan, al aanmerkelijke resultaten opgeleverd (zie: EMU: The First Two years, Euro Paper nr. 42) die het bedrijfsleven ten goede komen, zoals de verlaging van de rentetarieven.

(1) Euro Paper nr. 13.

(2) Euro Paper nr. 21.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0424/01

van José Pomés Ruiz (PPE-DE) aan de Commissie

(16 februari 2001)

Betreft: Benoeming directeur-generaal Economie en financiën

In Renouveau et Démocratie van 15 januari 2001 wordt gemeld dat de post van directeur-generaal Economie en financiën (DG-ECFIN) zal worden bezet door iemand die momenteel werkzaam is voor een Duits ministerie.

Kan de Commissie in dit verband meedelen:

- of er binnen de Commissie niemand beschikbaar is die deze functie kan vervullen? en

- waarom voor de vervulling van deze post niet de normale procedure is gevolgd, volgens welke een interne sollicitatieoproep moet worden geplaatst, voordat de post wordt aangeboden aan iemand die niet bij de Commissie werkt?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(14 mei 2001)

Om voor de post van directeur-generaal Economische en financiële zaken uit een ruimer aantal kandidaten te kunnen kiezen, heeft de Commissie die post niet alleen binnen de Commissie gepubliceerd maar ook bij de andere instellingen en daarbuiten, door middel van advertenties in de nationale, de internationale en de gespecialiseerde pers. Sinds september 1999 heeft de Commissie driemaal deze werkwijze gevolgd, namelijk om te voorzien in de post van hoofd van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF), die van hoofd van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek, en die van hoofd van de Dienst Interne Audit.

Het Raadgevend Comité Benoemingen heeft, met de hulp van drie onafhankelijke deskundigen van internationale faam op het gebied van economisch en monetair beleid, samen met management consultants een shortlist opgesteld van de personen die volgens dit comité de meest geschikte kandidaten voor de betrokken post waren.

Die kandidaten hebben vervolgens een gesprek gehad met de Voorzitter, het Commissielid voor economische en financiële zaken, en het Commissielid voor personeelszaken en algemeen beheer, die samen een benoemingsadvies aan de Commissie hebben uitgebracht. Op grond van de bepalingen van het Statuut moest het tot aanstelling bevoegde gezag eerst de interne sollicitaties onderzoeken en vervolgens de externe bekijken(1).

(1) Op grond van artikel 29, lid 1, van het Statuut onderzoekt het tot aanstelling bevoegde gezag eerst de mogelijkheden tot bevordering en tot overplaatsing binnen de instelling om in vacatures te voorzien, en gaat het vervolgens over tot een vergelijkend onderzoek. Artikel 29, lid 2, luidt: Voor het aanwerven van ambtenaren in de rangen A 1 en A 2, alsmede in buitengewone gevallen voor het vervullen van ambten waarvoor bijzondere kundigheden vereist zijn, kan door het tot aanstelling bevoegde gezag een andere procedure worden gevolgd dan die van het vergelijkend onderzoek.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1218/01

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Raad

(11 april 2001)

Betreft: Geïntegreerd beleid tegen de misdaad

Onder verwijzing naar het antwoord van de Raad op mijn schriftelijke vraag E-3889/00(1). De Raad stelt dat het Verdrag van Maastricht en het Verdrag van Amsterdam aanleiding kunnen geven tot potentiële problemen in verband met de verdeling van de verantwoordelijkheid tussen de eerste en derde pijler. Is de Raad het ermee eens dat deze ambigue situatie verduidelijkt moet worden op politiek niveau, voordat er ernstige problemen rijzen tussen de betrokken diensten en voordat er nog meer schade wordt aangericht ten koste van de reputatie van de Europese Unie en de belangen van haar burgers?

Zo ja, welke initiatieven stelt de Raad voor?

Is mijn interpretatie van het antwoord van de Raad op mijn eerste en tweede vraag correct als ik concludeer dat de taken van Eurojust alle soorten misdrijven omvatten, alsmede gerechtelijke samenwerking bij strafrechtelijk onderzoek op het gebied van de financiële belangen van de EG, de zogenaamde EG-fraude? Dit zou de natuurlijke consequentie zijn van de oprichting van de derde pijler, en zou dubbele inspanningen voorkomen.

(1) PB C 174 E van 19.6.2001, blz. 174.

Antwoord

(20 juli 2001)

In zijn antwoord op de vorige vraag van het geachte parlementslid over hetzelfde onderwerp (1) heeft de Raad bevestigd dat de verdeling van de bevoegdheden tussen de eerste en de derde pijler van de Europese Unie problemen kan doen rijzen en eraan herinnerd dat deze situatie het gevolg is van de politieke besluiten die tot de Verdragen van Maastricht en Amsterdam hebben geleid. De Raad ziet toe op de eerbiediging van de verdragen in hun huidige vorm.

Wat betreft de bevoegdheden van Eurojust zij opgemerkt dat het initiatief van de Portugese Republiek, de Franse Republiek, het Koninkrijk Zweden en het Koninkrijk België met het oog op de aanneming van het besluit van de Raad betreffende de oprichting van Eurojust ter versterking van de bestrijding van ernstige vormen van georganiseerde criminaliteit, voor advies aan het Europees Parlement is voorgelegd. In artikel 5, onder f), wordt onder de bevoegdheden van Eurojust genoemd: de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, zoals gedefinieerd in de Overeenkomst van

26 juli 1995 en haar protocollen van 29 november 1996, 19 juni 1997 en 27 september 1997. Artikel 16 van hetzelfde ontwerp betreft de betrekkingen tussen Eurojust en zijn partners en hierin wordt met name verklaard dat de Commissie (Europees Bureau voor fraudebestrijding) geval per geval, kan worden betrokken bij de behandeling van een zaak op initiatief van Eurojust, of op haar verzoek, wanneer de betrokken nationale leden zich niet tegen deze deelneming verzetten (2).

(1) Schriftelijke vraag nr. E-3889/00.

(2) PB C 243 van 24.8.2000, blz. 15-20.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1791/01

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(19 juni 2001)

Betreft: Klacht bij de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens

De heer Mario Rainaldi heeft een klacht ingediend bij de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens, die op 8 augustus 1996 door het secretariaat is ontvangen en op 7 november 1996 is geregistreerd onder nummer 33698/96.

Er zijn nu bijna 5 jaar verstreken en Andrea Martire, de advocaat van de heer Rainaldi, heeft op 27 oktober 2000 een aangetekende brief geschreven waarin hij beleefd om informatie in verband met de klacht verzoekt. Voorts heeft hij herhaaldelijk het secretariaat van de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens gebeld.

1. Kan de Commissie in het licht hiervan mededelen waarom zich deze situatie heeft voorgedaan?

2. Kan zij tevens mededelen waarom er nog steeds geen stappen zijn ondernomen?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(31 juli 2001)

Het is niet aan de Commissie zich uit te spreken over een kwestie die betrekking heeft op een instelling die in Straatsburg bij de Raad van Europa is gevestigd.

Na de inwerkingtreding van protocol nr. 11 bij het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens is de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens ontbonden. Het geachte parlementslid moet zich dus richten tot het Europees Hof voor de Rechten van de Mens om antwoord te krijgen op haar vragen(1).

(1) Europees Hof voor de Rechten van de Mens - Raad van Europa - F-67075 Straatsburg cedex.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1976/01

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(5 juli 2001)

Betreft: Verplichte wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering voor vrije beroepen

Een groot aantal handelingen van beoefenaren van vrije beroepen veroorzaakt ernstige schade voor hun cliënten zonder dat deze tegen dit risico verzekerd zijn.

Om deze reden pleit een groot aantal organisaties van gebruikers en consumenten voor de algemene invoering in de gehele EU van een verplichte wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering voor alle beoefenaren van vrije beroepen.

Acht de Commissie het haar taak het initiatief te nemen, opdat bepaalde groepen van beoefenaren van vrije beroepen in de Gemeenschap over een verplichte wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering beschikken, zodat hun cliënten verzekerd zijn voor de schade die hun handelingen met zich mee kunnen brengen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(31 juli 2001)

De wettelijke aansprakelijkheid van dienstverleners, met name vrije beroepen, wordt thans niet op communautair niveau geregeld.

Een voorstel voor een richtlijn inzake de aansprakelijkheid van dienstverleners, dat in 1990 bij het Parlement en de Raad werd ingediend, is door de Commissie als gevolg van de ondervonden moeilijkheden in 1994 ingetrokken.

De Commissie is van mening dat het nodig is de behoeften, prioriteiten en mogelijkheden voor communautaire acties op het gebied van de veiligheid van diensten opnieuw te onderzoeken. Zij is voornemens om aan het Parlement en de Raad in 2003 een verslag terzake voor te leggen, eventueel vergezeld van passende voorstellen. De veiligheid van de door vrije beroepen verleende diensten zal in deze context worden behandeld. In dit stadium kan echter nog niet worden aangegeven of communautaire bepalingen inzake een verplichte wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering voor vrije beroepen gerechtvaardigd zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0631/01

van Eija-Riitta Korhola (PPE-DE) aan de Raad

(8 maart 2001)

Betreft: Hervorming van het statuut van de leden van het Europees Parlement

Het Europees Parlement heeft de vernieuwing van het statuut waarin de parlementaire vergoeding en de vergoeding van de kosten van de leden zijn bepaald, zo gepresenteerd, dat duidelijk en open te zien is hoeveel de aan het lid te betalen parlementaire vergoeding bedraagt, terwijl de verplaatsingskosten worden vergoed op basis van de werkelijke uitgaven.

Is de Raad van plan de hervorming van het statuut van de leden goed te keuren? Volgens welk tijdschema is men in de Raad van plan een beslissing te nemen? Welke praktische redenen verhinderen de Raad over de zaak een beslissing te nemen?

Antwoord

(13 juli 2001)

In het kader van het ontwerp-statuut van de leden van het Europees Parlement wijdt de Raad zich aan een aandachtige bestudering van de parlementaire vergoeding en de vergoeding van de kosten van de leden, die door het Parlement zijn voorgesteld. Het geachte parlementslid weet ongetwijfeld dat vertegenwoordigers van het Parlement en vertegenwoordigers van de Raad regelmatig contacten hebben over het ontwerp-statuut. Die contacten verlopen gunstig, maar het is voorbarig nu reeds een einddatum te willen vaststellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0632/01

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(6 maart 2001)

Betreft: Regionaal centrum voor de controle op het luchtvaartverkeer in Thessaloniki

Op 17 november 1999 is in Thessaloniki een samenwerkingsovereenkomst ondertekend tussen de regeringen van Griekenland, Albanië en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië. Er werd besloten een regionaal centrum voor de controle op het luchtvaartverkeer op te richten in Thessaloniki. Dit initiatief zou duidelijk een verbetering betekenen voor de situatie van het luchtverkeer in de Balkan en Zuidoost-Europa. Momenteel veroorzaakt, zoals algemeen erkend wordt, het bestaan van al te veel FIR's en regionale luchtverkeerstorens in het gebied problemen voor de strategische planning en algemene coördinatie van de vluchten. Ofschoon de overeenkomst door de grote internationale organisaties (ICAO, Eurocontrol, IACA) werd toegejuicht als een model van regionale samenwerking in de sector luchtvervoer, is dit initiatief tot nu toe niet van de grond gekomen.

Kan de Commissie antwoorden op de volgende vragen:

- Heeft zij informatie ontvangen over deze kwestie en zo ja, welke?

- Kan een dergelijk initiatief worden gefinancierd en zo ja, in het kader van welk communautair programma?

- Is er al een aanvraag ingediend voor een dergelijke financiering?

Antwoord van mevrouw de Palacio Namens de Commissie

(24 april 2001)

De Commissie heeft van de Griekse regering de informatie gekregen over de ondertekening van een regionale samenwerkingsovereenkomst op het gebied van de controle van het luchtverkeer. De Commissie is dus op de hoogte van het feit dat deze regio in Europa op dat gebied met een aantal specifieke problemen te kampen heeft.

Voor het ogenblik gaat de aandacht in eerste instantie naar de controle van het luchtverkeer in Bosnië-Herzegowina , die zich in een crisissituatie bevindt en alleen nog functioneert dankzij de inspanningen van de Stabilisatiemacht (FOR) en Kroatië. Ook het luchtruim boven Kosovo staat nog onder de controle van de Internationale Veiligheidsmacht van Kososvo (KFOR). Het is duidelijk dat voor het luchtruim boven deze beide gebieden snel een permanente oplossing moet worden gevonden en dat een regionale discussie hieromtrent dringend nodig is. De samenwerking tussen Griekenland, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Albanië is hiervan een zeer positief voorbeeld..

Wat eventuele financiële steun betreft, kan de bouw van een regionaal luchtverkeerscontrolecentrum in Thessaloniki niet worden gefinancierd door middel van de Combat Aircraft Recording and Data System (CARDS) regeling, aangezien Griekenland geen begunstigde van deze regeling is..

Een beroep op andere financiële instrumenten kan moeilijk worden gedaan. Het strategisch plan ter voorbereiding van de latere uitbreiding van de trans-Europese vervoersnetwerken tot de kandidaatlanden voor toetreding (TINA, waarmee de weg wordt bereid voor financiering uit Phare en het Pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid (ISPA)) heeft immers geen betrekking op de landen die vallen onder deze door het Geachte Parlementslid genoemde regionale samenwerkingsovereenkomst.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1582/01

van Helle Thorning-Schmidt (PSE) aan de Commissie

(1 juni 2001)

Betreft: Bescherming van werknemers tegen organische oplosmiddelen

Tal van Europese werknemers, o.a. schilders, worden dagelijks blootgesteld aan gevaarlijke stoffen en materialen, o.m. organische oplosmiddelen.

Een van de dragende elementen in de Europese wetgeving inzake arbeidsomstandigheden is dat gevaarlijke stoffen worden vervangen door ongevaarlijke, de zogeheten substitutie. Dit is echter niet altijd mogelijk.

Hoe staat de Commissie tegenover een eventueel voorstel tot verbetering van de bescherming tegen organische oplosmiddelen, en zijn haar nationale systemen bekend in het kader waarvan werknemers en werkgevers op eenvoudige en overzichtelijke wijze worden voorgelicht over de te nemen veiligheidsmaatregelen indien het niet mogelijk is gevaarlijke stoffen te vervangen door ongevaarlijke?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(17 juli 2001)

Het probleem van het vervangen van een gevaarlijke stof door een andere stof die niet of minder gevaarlijk is voor de gezondheid van de werknemers, waarnaar het geachte parlementslid verwijst, is de Commissie bekend.

Deze bepaling valt trouwens onder de verplichtingen van de werkgevers zoals bedoeld in artikel 6, lid 2, van Richtlijn 98/24/EG van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk(1).

Het klopt, zoals door het geachte parlementslid gezegd, dat vervanging niet altijd mogelijk is. Dat komt voornamelijk door de specifieke eigenschappen van bepaalde chemische stoffen; het genoemde artikel 6, lid 2, voorziet echter in andere beschermings- en preventiemaatregelen voor dergelijke situaties.

Wat in het bijzonder de organische oplosmiddelen betreft, weet de Commissie dat een aantal lidstaten richtsnoeren voor de werknemers heeft opgesteld om de risico's bij het gebruik van deze chemische stoffen tot een minimum te beperken.

De Commissie zal in de nabije toekomst niet-bindende richtsnoeren opstellen die onder andere het door het geachte parlementslid genoemde onderwerp zullen behandelen. Deze zullen in overeenstemming zijn met artikel 12, lid 2, van de hierboven genoemde richtlijn van de Raad en rekening houden met ervaringen die in de lidstaten zijn opgedaan.

(1) PB L 131 van 5.5.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1119/01

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie

(6 april 2001)

Betreft: De zaak-Fléchard

Welke maatregelen heeft de Commissie genomen om opheldering te verkrijgen betreffende de zaak-Fléchard en de mogelijke schuldigen op te sporen binnen het ambtenarenbestand van de Commissie zelf?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(13 juli 2001)

De zogenoemde Fléchard-zaak is gedurende meer dan twee jaar uitvoerig onderzocht door de Commissie, de Parlementaire Commissie voor Begrotingscontrole, de Europese Rekenkamer en het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF). De Commissie heeft gedurende die periode bij talrijke gelegenheden informatie aan de verschillende instanties verstrekt. Het geachte parlementslid wordt geadviseerd kennis te nemen van die ter beschikking van het Parlement staande veelomvattende documentatie, bijvoorbeeld het antwoord van de Commissie van 10 mei 2000 op een brief van de voorzitter van de Rekenkamer, het antwoord van 19 maart 2001 op de vragenlijst die de Fléchard-werkgroep van de Commissie voor Begrotingscontrole aan de Commissie had doen toekomen, en de verklaring die het voor de begroting verantwoordelijke lid van de Commissie in april 2001 voor het Parlement heeft afgelegd in het kader van de kwijting voor de begroting 1999. Bovendien heeft OLAF in maart 2001 zijn verslag over de notulen van de interdienstenvergadering bij de Commissie van 7 januari 1994 aan de Commissie en het Parlement doen toekomen.

De Commissie is van mening dat de zaak grondig gedocumenteerd is en zij ziet geen enkele mogelijkheid of noodzaak om verdere maatregelen voor de oplossing ervan te nemen.