SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0683/98 van Umberto Bossi (NI) aan de Commissie (2 maart 1998)

Betreft: Het goud van de Italiaanse nationale bank en de openbare schuld

De verkoop van goud van de "Banca d'Italia¨ aan het "Ufficio italiano cambi - UIC¨, (het Italiaanse wisselinstituut) groeit gestaag uit tot het zoveelste schandaal waarin Italië in negatieve zin de hoofdrol speelt, in 's lands verwoede pogingen om toch maar de Maastrichtnorm te halen.

Kort geleden liet de Commissie een document uitgaan waarin werd gesteld dat de zaak aan de Raad zou worden voorgelegd en dat Eurostat een onderzoek instelde naar de aard van de verrichting. Er wordt ook in verwezen naar een lening van 2 miljard dollar die de Italiaanse nationale bank in 1974 van de Bundesbank kreeg om speculaties tegen de lire tegen te gaan. Als waarborg voor de lening kocht het UIC toen 543 ton goud van de Banca d'Italia. De lening liep af in september 1978 maar het goud bleef de hele tijd geboekt op de begroting van het UIC. Het is in de loop der jaren weliswaar geherwaardeerd maar de desbetreffende "capital gains¨ zijn nooit belast, omdat deze volgens de Italiaanse belastingwetgeving alleen belastbaar zijn bij de tegeldemaking. In juli 1997 verkocht het UIC, dat overigens geliquideerd wordt, dat goud opnieuw aan de Italiaanse nationale bank. Deze verrichting bracht het UIC aan "capital gains¨ een bedrag op van ca. 7.600 miljard lire, waarop voor 4.000 miljard lire belasting verschuldigd was. Een deel daarvan (3.400 miljard lire) werd in november 1997 betaald. Er is dus een bedrag van 3.400 miljard lire "incasso¨, dat op regelmatige wijze als schuld is geboekt en dat overeenstemt met 2,7% van het BBP eind 1997, d.w.z. heel wat minder dan de fatale drempel van 3% die geldt als de Maastrichtnorm.

Wanneer gaat de Commissie eindelijk klaarheid scheppen omtrent de aard van deze verrichting?

Vindt de Commissie het toelaatbaar dat de verrekening van belastingontvangsten in de schuld wordt aangemoedigd?

Zo niet, is de Commissie dan niet van oordeel dat deze kwestie eens te meer bewijst dat in Italië niets veranderd is en dat men de meest bekrompen truuks niet schuwt om maar met Europa "mee te mogen spelen¨?

Antwoord van de heer de Silguy namens de Commissie (17 maart 1998)

In het kader van de controlemethoden van het EG-Verdrag, zoals het multilaterale toezicht (Artikel 103) en de procedure bij buitensporige tekorten (Artikel 104 C), heeft de Commissie altijd grondig de aard en de strekking van de macro-economische en fiscale regelingen van elke lidstaat bepaald. Daarbij maakte zij een duidelijk onderscheid tussen structurele en tijdelijke maatregelen. Zodoende waakte de Commissie over de transparantie en de nauwkeurigheid van het boekhoudsysteem van alle lidstaten.

De specifieke transactie waar de huidige vraag naar verwijst, heeft de Commissie al onderzocht en zij heeft hiervoor de toepasselijke boekhoudkundige behandeling vastgesteld in de zin van economische rekeningen 'ESER 79'. In het bijzonder in haar besluit nr. 5/98 van 27 januari 1998 'heeft EUROSTAT besloten om deze betaling als een financiële transactie te behandelen, wat geen effect heeft op de omvang van het overheidstekort zoals gedefinieerd voor de toepassing van de procedure bij buitensporige tekorten'. Deze transactie zal met andere woorden niet leiden tot een vermindering van het tekort volgens de definitie die van toepassing is voor deelname aan de Economische en Monetaire Unie (EMU), d.w.z. het vorderingentekort van de totale overheid.

Overeenkomstig Artikel 109 J lid 1 van het EG-Verdrag zal de Commissie de begrotingssituatie in Italie en in de andere lidstaten evalueren in haar convergentieverslag, dat op 25 maart 1998 wordt gepubliceerd.