ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2327/98

van Franz Linser (NI) aan de Commissie

(22 juli 1998)

Betreft: Tol Brenner 2

De Commissie heeft bij het Europees Hof van Justitie een klacht ingediend wegens niet-naleving van de wegkostenrichtlijn door de tolheffing op de Brennerautosnelweg.

1. Op welke rechtsgrond berust deze klacht?

2. Bestaat de mogelijkheid dat de Commissie de klacht intrekt?

3. Zo ja, aan welke voorwaarden zou Oostenrijk moeten voldoen om de Commissie de klacht te laten intrekken?

Gecombineerd Antwoord van

de heer Kinnock namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2326/98 en E-2327/98

(1 oktober 1998)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar haar antwoord op schriftelijke vraag nr. 1764/98 van de heer Konrad(1).

Indien de Commissie van oordeel is dat Oostenrijk maatregelen heeft genomen om een eind te maken aan de inbreuken op Richtlijn 93/89/EEG van de Raad van 25 oktober 1993 betreffende de toepassing door de lidstaten van de belastingen op sommige voor het goederenvervoer over de weg gebruikte voertuigen en van de voor het gebruik van sommige infrastructuurvoorzieningen geheven tolgelden en gebruiksrechten(2), zou zij in overweging kunnen nemen om de gerechtelijke actie tegen Oostenrijk stop te zetten. Het ligt evenwel op de weg van de Commissie om daartoe over te gaan die te allen tijde zal handelen op basis van feiten die rechtstreeks met de zaak verband houden.

De Commissie heeft met belangstelling kennis genomen van de twee laatste door Oostenrijk gedane voorstellen voor een gewijzigde tolheffing op de autosnelweg over de Brenner waarmee ernaar gestreefd wordt vooruitgang te boeken bij de besprekingen in de Raad over de herziening van Richtlijn 93/89/EEG. Deze twee jongste voorstellen van Oostenrijk werden niet ingediend in het kader van de zaak betreffende de tolheffing op de Brenner die bij het Hof aanhangig is gemaakt.

(1) PB C 13 van 18.1.1999, blz. 80.

(2) PB L 279 van 12.11.1993.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3204/98

van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie

(16 oktober 1998)

Betreft: Aansporing tot moord in Pakistan

Is de Europese Commissie bereid de Pakistaanse regering haar ernstige verontrusting mede te delen over de namens militante geestelijken in het dagblad Juraat geplaatste advertentie waarin grote sommen gelds worden geboden voor de moord op Salman Rushdie, Mirza Tahir, Gohar Shahi en Janti Lal? Deze oproep tot moord zou in iedere lidstaat van de Europese Unie een strafbare handeling zijn en de regering van Pakistan moet ervoor zorgen dat dergelijke advertenties niet verschijnen, als zij wenst dat het land wordt beschouwd als een beschaafde rechtsstaat.

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie

(13 november 1998)

De Commissie deelt de bezorgdheid van het geachte parlementslid ten aanzien van deze kwestie die haar nu pas ter ore komt.

Te uwer informatie kunnen wij u mededelen dat "Juraat" een plaatselijk dagblad is in Karachi dat in een beperkte oplage wordt uitgegeven in de Urdu taal. Ondanks pogingen om deze krant op te vragen bij de Nationale bibliotheek van Pakistan is de delegatie van de Commissie in Pakistan er niet in geslaagd het desbetreffende nummer in handen te krijgen om de juiste tekst te kunnen verifiëren.

De delegatie in Islamabad heeft verdere navraag gedaan naar eventuele reacties op deze advertentie van de zijde van de regering van Pakistan of van mensenrechtenorganisaties in Pakistan die echter niets heeft opgeleverd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3098/98

van Umberto Bossi (NI) aan de Raad

(19 oktober 1998)

Betreft: Professionele banden tussen beroepsvoetballers

Op het stuk van de professionele banden tussen spelers en sportmakelaars en makelaars in het algemeen mogen er geen barrières ontstaan, die de vrije mededinging belemmeren of verhinderen in een zo complexe en voortdurend evoluerende sector als die van het voetbal.

Het door de Italiaanse voetbalbond (FIGC) gehanteerde stelsel van een speciale lijst strookt niet met de Italiaanse rechtsregels, aangezien het daarbij ontbreekt aan de voorschriften die vereist zijn om van een bedrijfstakregulering te kunnen spreken.

Het particulier initiatief mag niet in zijn inventiviteit, creativiteit, innovatievermogen, initiatief en verbeeldingskracht worden gefnuikt, ook niet in de sport, vooral wanneer deze tot een daadwerkelijke tak van bedrijvigheid is uitgegroeid.

1. Is de Raad niet van oordeel dat de functie van sportmakelaar, zoals die door de FIGC is ingevoerd, in strijd is met de ontwikkeling van het Gemeenschapsrecht inzake beroepsactiviteiten?

2. Is de regelgeving van de FIGC inzake sportmakelaars geen belemmering voor het vrije verkeer van diensten, ook in het licht van de gemeenschappelijke beroepsuitoefening in het kader van de toepasselijkheid van de bepalingen van Italiaanse wet nr. 287/90?

Antwoord

(20/21 december 1998)

De Raad herinnert het geachte parlementslid eraan dat, overeenkomstig het Verdrag, de Commissie bevoegd is om toe te zien op de toepassing van de verdragsbepalingen. Aangezien de door het geachte parlementslid aan de orde gestelde punten in verband met de professionele banden tussen spelers en sportmakelaars, de vrije beroepsuitoefening en de vrijheid van mededinging raken, vallen zij onder gebieden waarvoor de Commissie bevoegd is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2134/98

van Philippe De Coene (PSE) en Anne Van Lancker (PSE) aan de Commissie

(10 juli 1998)

Betreft: Duur mandaat directeur ECVAM

Onlangs werd het mandaat van de directeur van het Centre européen pour la validation des méthodes alternatives (ECVAM) vernieuwd. Normaal bedraagt dit 5 jaar. Nu werd slechts een verlenging van 2 jaar toegekend.

Een beperking van het mandaat legt een ernstige hypotheek op elk onderzoek dat gedurende deze periode wordt opgestart. Vele onderzoeken kunnen immers binnen deze termijn niet worden afgerond. Twee jaar is eveneens veel te kort om op een gefundeerde wijze tot lange-termijn conclusies te komen.

Wetenschappelijke middens zullen weinig geloofwaardigheid hechten aan het ECVAM wanneer zij vernemen dat de directeur ervan nauwelijks over twee jaar beschikt om zijn onderzoeken te verrichten.

Is de Commissie niet van oordeel dat het wetenschappelijk verantwoord is het mandaat voor de volle periode van 5 jaar toe te kennen, en welke zijn de redenen waarom voor een kortere termijn werd gekozen?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2950/98

van Cristiana Muscardini (NI) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Erkenning van studiediploma's

In het antwoord op mijn schriftelijke vraag E-1304/98(1) van 29 april 1998 wordt geheel niet gereageerd op mijn derde vraag die ik ter verduidelijking nogmaals herschrijf: "Aan welke voorwaarden moet de student die in het bezit is van het diploma "Master of Arts" voldoen, opdat zijn studiediploma wordt erkend?"

1. Kan de Commissie mededelen of zij de gevraagde informatie kan verstrekken,

2. Zo nee, tot wie de studenten die zich in deze situatie bevinden zich moeten wenden om de juiste inlichtingen te krijgen,

3. Of zij uitsluit maatregelen te kunnen treffen, opdat een van de rechten van deze studenten wordt erkend?

Antwoord van mevrouw Cresson namens de Commissie

(18 november 1998)

In antwoord op de eerste vraag herhaalt de Commissie wat ze reeds heeft uiteengezet in haar antwoord op schriftelijke vraag E-1304/98 van de geachte afgevaardigde(2), te weten dat de diploma's niet automatisch worden erkend. Dit betekent dat het diploma "Master of Arts" van de Britse Open University niet automatisch wordt erkend in Italië en trouwens evenmin in de overige lidstaten. In antwoord op de derde vraag onderstreept de Commissie bovendien nogmaals dat de academische erkenning van de diploma's en de voorwaarden waaraan de houder van een diploma moet voldoen opdat het diploma wordt erkend, uitsluitend tot de bevoegdheid van de lidstaten behoren. Aangezien de inhoud en de structuur van het hoger onderwijs binnen de Unie zo sterk uiteenlopen, worden de diploma's geval per geval geëvalueerd. De studenten van de Open University met een diploma "Master of Arts" die hun diploma in Italië willen laten erkennen, zullen zich bijgevolg tot de Italiaanse autoriteiten moeten wenden.

(1) PB C 354 van 19.11.1998, blz. 89.

(2) PB C 354 van 19.11.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3002/98

van Gerhard Hager (NI) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Ingetrokken richtlijnvoorstellen

De voorzitter van de Commissie, de heer Santer, zou in de door de heren Kohl en Chirac begonnen discussie over subsidiariteit en de gevaren van een centralistische discussie hebben onderstreept dat de huidige Commissie sedert haar inwerkingtreding in 1995 140 voorstellen voor een richtlijn heeft ingetrokken (Oostenrijks Persbureau, bericht 647 van 16.6.1998/19:40).

- Kan de Commissie dit bericht bevestigen?

- En zo ja, gedetailleerd aangeven om welke voorstellen het ging en zo nodig motiveren waarom zij werden ingetrokken?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(20 november 1998)

De Commissie deelt het geachte parlementslid mede dat zij sinds 1995 143 voorstellen heeft ingetrokken die niet meer actueel waren, namelijk 61 in 1995, 48 in 1996 en 34 in 1997. Zij legt er de nadruk op dat het niet uitsluitend gaat om voorstellen voor richtlijnen, maar om voorstellen in het algemeen. In sommige gevallen waren deze achterhaald om objectieve redenen door de wijziging van de juridische, economische of politieke situatie die tot het voorstel had geleid of omdat de doelstelling van het voorstel met andere middelen werd bereikt), in andere gevallen omdat de Commissie thans op een andere manier te werk gaat (bijvoorbeeld wanneer reeds een nieuw voorstel is ingediend of wordt voorbereid).

De gedetailleerde lijst van deze voorstellen wordt uiteraard aan het Parlement toegezonden. Zo is de lijst van 1995 op 14 november 1995(1) toegezonden, die van 1996 op 21 november 1996(2), die van 1997 op 4 februari 1998(3).

(1) PB C 344 van 22.12.1995.

(2) PB C 2 van 4.1.1997.

(3) PB C 40 van 7.2.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2994/98

van Roberto Mezzaroma (PPE) aan de Raad

(19 oktober 1998)

Betreft: Hervorming van de wet over de representatie in de Italiaanse strijdkrachten

Op 21 juli 1998 heeft de Defensiecommissie van de Italiaanse Kamer van Afgevaardigden de tekst goedgekeurd van het wetsvoorstel voor hervorming van de representatie in de strijdkrachten.

Uit de inhoud van dit wetsvoorstel blijkt het gebrek aan politieke bereidheid tot een innoverende hervorming van de representatie om de omstandigheden in het leger te verbeteren.

De wet is zeer onverschillig ontvangen. Er is niet eens kritiek geuit. Hieruit blijkt wel dat het militaire personeel niet veel opheeft met de inhoud van deze wet. Dit is ernstig en gevaarlijk.

In de strijdkrachten van de Europese landen bestaat al sinds jaar en dag een wet die op ruime en volledige wijze de grondrechten van de militairen beschermt. Omdat het Europees Parlement in 1985 en in 1997 een aanbeveling heeft goedgekeurd om de militairen een reële effectieve representatie toe te staan, luidt de vraag of de Raad het niet nodig vindt om met een specifieke aanbeveling te komen, zonder hiermee inbreuk te maken op de zelfstandigheid van het Italiaanse parlement, opdat de nieuwe wet die nog moet worden goedgekeurd in de Senaat, het constitutioneel recht vastlegt op bescherming van de onvervreemdbare fundamentele rechten op vereniging en zich conformeert aan soortgelijke wetten van andere Europese landen in het kader van een uniform defensiebeleid in de WEU.

Antwoord

(14 december 1998)

De door het geachte parlementslid aan de orde gestelde kwestie valt niet onder de bevoegdheid van de Raad.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2945/98

van Umberto Bossi (NI) aan de Raad

(19 oktober 1998)

Betreft: Vertragingen bij de instelling van een garantiefonds voor het MKB door de Italiaanse regering

De ECOFIN-Raad heeft de opneming van 420 miljoen ecu goedgekeurd voor verschillende acties ten behoeve van het MKB, waaronder een garantiefonds voor leningen met financiële deelneming van de lidstaten.

De Italiaanse minister van Industrie heeft een begin gemaakt met een wetgevingsprocedure die nooit is afgerond voor de uitvaardiging van een besluit inzake de instelling van een nationaal garantiefonds dat het Europees fonds moet aanvullen. Het nationale garantiefonds had half september beschikbaar moeten zijn, maar het besluit ter zake wordt niet binnenkort verwacht.

Wegens het uitblijven van het besluit kan het Italiaanse MKB voor de zoveelste maal geen gebruik maken van communautaire steun, waarvan andere lidstaten die vlugger zijn met de aanpassing van hun instrumenten aan de communautaire mogelijkheden, daarentegen wel profiteren. De traagheid van de Italiaanse regering brengt derhalve uitsluitend aan de potentiële begunstigden van de communautaire steun, in dit geval het MKB, schade toe.

Kan de Raad mededelen hoe hij denkt de wegens het niet of te laat aanpassen van de nationale wetgeving benadeelde KMO's te beschermen en?

Welke maatregelen hij overweegt te treffen tegen de nationale regeringen die niet het nodige doen en aldus het bedrijfsleven in hun land schaden?

Antwoord

(14 december 1998)

Gezien de wijze waarop de bevoegdheden krachtens het Verdrag tussen de Instellingen zijn verdeeld, behoort het niet tot de bevoegdheden van de Raad om ervoor te zorgen dat de communautaire maatregelen in de lidstaten worden toegepast.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2488/98

van Undine-Uta Bloch von Blottnitz (V) en Edith Müller (V) aan de Commissie

(30 juli 1998)

Betreft: Communautaire steun en verbetering van de kernveiligheid in Midden- en Oost- Europa

De EU getroost zich aanzienlijke uitgaven, o.a. in het kader van het PHARE- en TACIS-programma, om de kernveiligheid in de Midden- en Oost-Europese landen te verbeteren.

Kan de Commissie becijferen (percentsgewijs en/of reëel) in hoeverre de kernveiligheid door de verschillende communautaire steunmaatregelen in de ontvangende landen sedert het begin van de programma's is verbeterd?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3179/98

van Herbert Bösch (PSE) aan de Commissie

(27 oktober 1998)

Betreft: Sociale clausules voor PHARE

Het PHARE-programma is uitgegroeid tot een instrument tot ondersteuning van de Midden- en Oost-Europese landen met het oog op hun toetreding.

Het lijkt nu van belang bij de tenuitvoerlegging van dit programma ervoor te zorgen dat de middelen in de lijn van het Europese sociale beleid, overeenkomstig de sociale grondrechten van het Sociaal Handvest en op basis van de communautaire verworvenheden worden aangewend.

1. Hoe wordt bij de toekenning van PHARE-middelen gecontroleerd of de sociale grondrechten worden geëerbiedigd?

2. Wat zou de consequentie zijn als schending van deze rechten wordt vastgesteld, met andere woorden welke procedures zouden op gang worden gebracht?

3. Zijn er gevallen geweest waarin dergelijke problemen zich voordeden?

Antwoord van de heer van den Broek namens de Commissie

(18 november 1998)

1. Een van de hoofdbekommernissen van het Phare-programma is de eerbiediging van de elementaire sociale rechten die een essentieel onderdeel vormen van het acquis. Bijgevolg maken niet alleen de gebieden waarvoor uitdrukkelijke voorschriften bestaan inzake arbeidsrecht, sociale dialoog, gelijke behandeling, sociale bescherming, volksgezondheid, gezondheid en veiligheid op de werkplaats en voor migrerende werknemers doch ook het domein van de "zachte wetgeving", namelijk de uit het sociaal handvest afgeleide Europese sociale wetgeving, deel uit van de nieuwe, toetredingsgerichte Phare-strategie. Wanneer in het kader van Phare ontwerp-programma's of afzonderlijke projecten ter goedkeuring worden voorgelegd, wordt terdege onderzocht of zij in overeenstemming zijn met het sociale acquis van de Gemeenschap in de ruimere zin.

Er zijn ook Phare-programma's die uitsluitend betrekking hebben op het sociale acquis in nauwere zin. Het programma Consensus heeft betrekking op de hervorming van de sociale zekerheid in de landen van Midden- en Oost-Europa terwijl de programma's Lien en Partnerschap respectievelijk betrekking hebben op niet-gouvernementele organisaties die zich bezighouden met minderheden en kansarme groepen en met sociaal-economische subjecten.

Een van de prioriteiten voor de middellange termijn van de partnerschappen voor toetreding is de voorbereiding van de LMOE op het gebied van werkgelegenheid en sociale zaken. De toewijzing van middelen is onder meer aan de naleving van die prioriteiten gekoppeld.

2. en 3. De Commissie heeft geen kennis van Phare-programma's of individuele projecten die het sociaal aqcuis van de Gemeenschap schenden. Indien zij een dergelijke schending vaststelt of daarop attent wordt gemaakt, zal de Commissie niet aarzelen die situatie met behulp van passende middelen onverwijld recht te zetten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3137/98

van Ernesto Caccavale (UPE) aan de Commissie

(16 oktober 1998)

Betreft: Marktprijzen voor de door het ESF medegefinancierde opleidingsactiviteiten

De Commissie heeft in haar antwoord op schriftelijke vraag P-1145/98(1) te kennen gegeven dat het volgens de regels is dat een organisatie diensten verleent aan het consortium waarvan het lid is; het ging hierbij om opleidingsactiviteiten in het kader van door het ESF medegefinancierde programma's. Tevens is het volgens de Commissie rechtmatig dat voor deze activiteiten marktprijzen in rekening zijn gebracht. Het is dus duidelijk dat het beginsel van geen-winstoogmerk geldt voor het opleidingsorgaan en niet voor de andere leden van het consortium.

In verband met de uniformiteit van de "controlemethode" die is geformuleerd in formulier nr. 4 (aanvaardbare kosten in het kader van de structuurfondsen) luidt de vraag welke van de hieronder genoemde methodes verenigbaar is met "marktprijzen":

a) berekende prijzen (met opgave) die gelijk zijn aan of lager dan de door de Europese Unie vastgestelde parameters;

b) berekende prijzen (met opgave) die gelijk zijn aan of lager dan tenminste twee andere offertes die bij het opleidingsorgaan zijn ingediend door rechtspersonen (volgens het besluit van de Europese Rekenkamer in sommige eerdere verificatiegevallen).

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(30 november 1998)

In aansluiting op het antwoord op schriftelijke vraag P-1145/98 van de geachte afgevaardigde wenst de Commissie te preciseren dat aan de uniformiteit van de uitgaven voor opleidingsactiviteiten een speciale bepaling van de communautaire regelgeving is gewijd. Artikel 2 van Verordening (EEG) 2084/93(2) bepaalt namelijk dat "de Commissie erop toeziet dat de uitgaven van het Fonds voor opleidingsacties van dezelfde soort zich niet op uiteenlopende wijze ontwikkelen".

Hiertoe stelt zij volgens het advies van het comité en overeenkomstig artikel 28 van Verordening (EEG) 4253/88(3) voor elke lidstaat in onderling overleg de indicatieve bedragen van de uitgaven naar opleidingstype vast. Aangezien op het hoofdkantoor van het partnerschap de daarmee gelijk te stellen kosten, die vervolgens in circulaire nr. 98/95 van het Ministerie van Arbeid zijn omschreven, in onderling overleg zijn vastgesteld, en onder verwijzing naar de categorie onderwijsgevenden stelt circulaire nr. 101/97 van hetzelfde ministerie de beroepstypologie en de maximale salarissen daarvoor vast.

De berekende prijzen ten slotte moeten binnen de in genoemde circulaires van het Ministerie van Arbeid vastgestelde parameters vallen.

(1) PB C 402 van 22.12.1998, blz. 80.

(2) PB L 193 van 31.7.1993.

(3) PB L 374 van 31.12.1988.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2864/98

van Hiltrud Breyer (V) aan de Raad

(28 september 1998)

Betreft: Kinderen als richtsnoer voor grenswaarden - toetsing van de onschadelijkheid voor kinderen - ecologische rechten van het kind

Bij de grenswaarden die in de diverse milieurichtlijnen van de Europese Unie zijn opgenomen, wordt uitsluitend uitgegaan van het postuur van een volwassene. Door hun lengte en hun nog niet volgroeide lichaam reageren kinderen zeer gevoelig op milieuvervuiling, vaak met aandoeningen als allergieën, bronchitis of psychosomatische klachten. Tot dusverre is bij de bepaling van grenswaarden geen rekening gehouden met de bijzondere gevoeligheid van kinderen.

Is de Raad voornemens om voortaan bij de berekening van grenswaarden kinderen als richtsnoer te nemen? Zo nee, waarom niet? Hoe wil de Raad met dit vraagstuk omgaan?

Wordt in de momenteel in behandeling zijnde ozonrichtlijn de gezondheidstoestand van kinderen bij een verhoogde ozonconcentratie in aanmerking genomen en de grenswaarde voor ozon nog lager vastgesteld?

Is de Raad van mening dat zo spoedig mogelijk bij grootschalige projecten naast de milieu-effectbeoordeling ook een toetsing van de onschadelijkheid voor kinderen moet worden ingevoerd? Zo ja, hoe wil de Raad hieraan vorm geven? Hoe moet uitvoering worden gegeven aan een richtlijn inzake de toetsing van de onschadelijkheid voor kinderen?

Kan de Raad zich voorstellen dat hij een wetgevingsinitiatief ontplooit op de genoemde terreinen "grenswaarden" en "toetsing van de onschadelijkheid van grootschalige projecten voor kinderen"?

Antwoord

(27 november 1998)

1. De Raad beseft dat het belangrijk is de gezondheid van de burgers van de Gemeenschap te beschermen. Dat is trouwens een van de doelstellingen van het milieubeleid, die uiteraard ook betrekking heeft op de gezondheid en het welzijn van kinderen.

Zo heeft de Raad bijvoorbeeld in zijn gemeenschappelijk standpunt ten aanzien van een voorstel voor een richtlijn betreffende grenswaarden voor zwaveldioxide, stikstofdioxide en stikstofoxiden, zwevende deeltjes en lood in de lucht, dat op 24 september 1998 is aangenomen, de overweging opgenomen dat de vastgestelde grenswaarden minimumeisen zijn en dat de lidstaten strengere grenswaarden mogen vaststellen "ter bescherming van de gezondheid van bijzonder kwetsbare bevolkingscategorieën, zoals kinderen en ziekenhuispatiënten".

2. De Raad heeft echter geen bemoeienis met de voorbereiding van voorstellen van de Commissie, die - zoals het geachte parlementslid weet - het initiatiefrecht heeft met betrekking tot de wetgeving in de Gemeenschap.