SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3449/00

van François Bayrou (PPE-DE) aan de Commissie

(7 november 2000)

Betreft: Dubbele belasting

De mobiliteit van de Europese burgers wordt aangemoedigd door de beleidsvoering van de Europese Commissie, maar gehinderd door blijvende problemen van dubbele belasting.

Ondanks het groot aantal belastingovereenkomsten tussen de lidstaten komt het hoe langer hoe meer voor dat ze weigeren om de procedure voor minnelijke schikking toe te passen die door de overeenkomsten vastgelegd wordt. Meer bepaald, blijkt er zo'n belastingovereenkomst tussen Frankrijk en Luxemburg te bestaan, maar ze wordt aan weerskanten maar zeer zelden uitgevoerd door de bevoegde administratieve diensten. Er is geen enkele arbitrerende instantie die uitspraak kan doen over fiscale geschillen, die dan ook tientallen jaren lang kunnen blijven aanslepen.

Met welke middelen denkt de Europese Commissie ervoor te zorgen dat de belastingdiensten van de lidstaten gebruik maken van de bestaande overeenkomsten, die afgesloten zijn in het belang van de Europese burger en om zijn mobiliteit te vergroten?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(11 december 2000)

De Commissie is het volledig eens met het geachte parlementslid dat een dubbele belasting een hinderpaal voor de mobiliteit van de Europese burgers kan vormen. De kwestie van de dubbele belasting is behandeld in het EG-Verdrag. Artikel 293 (ex-artikel 220) van het EG-Verdrag bepaalt dat de lidstaten voorzover nodig met elkaar in onderhandeling treden teneinde voor hun onderdanen de afschaffing van dubbele belasting binnen de Gemeenschap te bewerkstelligen. Overeenkomstig artikel 293 hebben de lidstaten onderling bilaterale belastingverdragen gesloten, en er bestaat thans een praktisch volledig netwerk van belastingverdragen binnen de Gemeenschap.

De bilaterale belastingverdragen voorzien in het algemeen in een procedure voor minnelijke schikking voor het oplossen van moeilijkheden in verband met de toepassing van het verdrag. Overeenkomstig artikel 25 van het modelverdrag betreffende belasting op inkomsten en kapitaal van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) bepalen dergelijke procedures voor minnelijke schikking meestal dat de bevoegde instanties in onderling overleg streven naar een oplossing voor de situatie van belastingplichtigen van wie in strijd met de bepalingen van het verdrag belastingen worden gevorderd. Bovendien worden de bevoegde instanties verzocht en gemachtigd in onderling overleg problemen in verband met de interpretatie of toepassing van het verdrag op te lossen en samen te overleggen met het oog op de afschaffing van dubbele belasting in gevallen die niet in het verdrag zijn opgenomen. Hoewel de bevoegde instanties de geschillen meestal binnen een redelijke termijn in overleg kunnen oplossen, bestaan er voorbeelden van procedures voor minnelijke schikking die lange tijd aanslepen of niet tot een bevredigend resultaat leiden. De Commissie meent dat een bindende arbitrage een belangrijke rol kan spelen voor het oplossen van die geschillen en het bespoedigen van de rechtszaken, en dat het daarom nuttig zou zijn aan de bilaterale belastingverdragen van de lidstaten een bepaling betreffende een dergelijke bindende arbitrageregeling toe te voegen.

Er bestaat al een instrument dat voorziet in arbitrage bij belastinggeschillen op het gebied van interne verrekeningsprijzen, namelijk het Arbitrageverdrag(1). Het doel van dit multilateraal verdrag, dat op 1 januari 1995 in werking is getreden, is het vaststellen van een procedure voor het oplossen van gevallen van dubbele belasting van ondernemingen in verschillende lidstaten als gevolg van een winstcorrectie naar boven toe van een onderneming in een lidstaat, die niet gepaard gaat met een overeenkomstige winstcorrectie naar beneden toe van een verbonden onderneming in een andere lidstaat. Bilaterale belastingverdragen omvatten in het algemeen bepalingen voor overeenkomstige correcties teneinde het probleem van de dubbele belasting te voorkomen maar leggen geen bindende verplichting in dit opzicht op. Het Arbitrageverdrag voorziet in de benoeming van een Raadgevend Comité dat een advies moet uitbrengen over de afschaffing van de dubbele belasting, indien de twee betrokken lidstaten binnen twee jaar na de indiening van een klacht door de betrokken ondernemingen geen overeenstemming bereiken over de wijze waarop dit zou moeten gebeuren. Het advies van het Raadgevend Comité is bindend voor de lidstaten tenzij zij tot overeenstemming komen over een beslissing die van dat advies afwijkt. De beslissing tot opheffing van de dubbele belasting dient te worden genomen binnen zes maanden nadat het Raadgevend Comité zijn advies heeft uitgebracht. De Commissie onderzoekt thans de werking van het Arbitrageverdrag in het kader van de studie van de vennootschapsbelasting, die in 2001 zal worden voorgelegd.

Een interessante ontwikkeling die in dit verband kan worden genoemd, is het nieuwe verdrag tussen Oostenrijk en Duitsland betreffende dubbele belasting, dat is ondertekend maar nog niet geratificeerd. Dit verdrag bepaalt dat wanneer de bevoegde autoriteiten niet in staat zijn bepaalde moeilijkheden of twijfels in verband met de interpretatie of toepassing van het verdrag binnen een termijn van twee jaar op te lossen, zij de zaak op verzoek van de belastingplichtige overeenkomstig artikel 239 (ex-artikel 182) van het EG-Verdrag aanhangig maken bij het Hof van Justitie. De Commissie heeft met belangstelling nota van deze ontwikkeling genomen en moedigt andere lidstaten aan soortgelijke stappen te overwegen.

(1) Verdrag 90/463/EEG van 23 juli 1990 ter afschaffing van dubbele belasting in geval van winstcorrecties tussen verbonden ondernemingen, PB L 225 van 20.8.1990.