SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2381/00

van Antonio Tajani (PPE-DE) en Giorgio Lisi (PPE-DE) aan de Commissie

(13 juli 2000)

Betreft: Slijmstoffenplaag in de Adriatische Zee

Welke maatregelen is de Commissie van plan te nemen om het hoofd te bieden aan het probleem van de aanwezigheid van massale hoeveelheden plantaardige slijmstof in de Adriatische Zee, een verschijnsel dat de vissers maar ook de toeristische sector en de handel in het gebied schade berokkent?

Hoe wil de Commissie de visserijsector te beschermen, een sector die al door diverse andere ernstige problemen wordt geteisterd zoals de hoge dieselprijs, de overdreven strenge sancties wegens administratieve onvolkomenheden of het ontbreken van een rationele, ondubbelzinnige wetgeving?

Is de Commissie bereid noodmaatregelen te nemen?

Is de Commissie op de hoogte van de problemen die voortvloeien uit het invoeren van sperperiodes, niet op ongepaste en toevallig bij decreet vastgestelde tijdstippen, zoals nu het geval is, maar in verscheidene periodes die samenvallen met het kuitschieten en de groei van de jonge vissen in de Adriatische Zee?

Tot slot, wat is de Commissie van plan te ondernemen voor de vaststelling van de verdeelcriteria in verband met het in 1999 gesloten bestand voor de handelaren in visserijproducten?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(8 september 2000)

Dat de hoeveelheid plantaardige slijmstof in de Adriatische Zee de laatste decennia is toegenomen is een gevolg van de buitensporige aanvoer van stikstof en fosfor, die afkomstig zijn van de intensieve landbouw (meststoffen) en van de grote agglomeraties, met name Milaan. In bepaalde omstandigheden fungeren stikstof en fosfor als nutriënt, waardoor grote hoeveelheden plankton (diatomee) ontstaan die in de vorm van slijmstof voorkomen. De Commissie heeft het wetenschappelijk onderzoek van dit soort problemen, zowel wat de Adriatische Zee als wat andere gebieden betreft, steeds aangemoedigd en wil op die manier tot praktijkrichtlijnen komen waarmee de aanvoer van nutriënten in de zee kan worden beperkt.

Krachtens Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater(1) moeten agglomeraties met meer dan 10 000 inwoners over installaties beschikken om stikstof en fosfor uit het afvalwater te verwijderen. In Richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen(2) is bepaald dat voor alle gebieden met intensieve landbouw doeltreffende actieprogramma's moeten worden opgezet om de stikstoftoevoer te verminderen. De Commissie blijft er bij de nationale autoriteiten op aandringen dat deze maatregelen correct worden uitgevoerd.

Het opleggen van sancties aan vissers die zich niet aan de voorschriften inzake de bescherming van de visserij houden, behoort niet tot de bevoegdheid van de Gemeenschap; dergelijke sancties zijn veeleer in de Italiaanse wetgeving dan in het Gemeenschapsrecht vastgelegd. In Verordening (EG) nr. 1626/94 van de Raad van 27 juni 1994 houdende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden in de Middellandse Zee(3) en de daaropvolgende wijzigingen daarvan, is bepaald onder welke voorwaarden bepaalde visserijactiviteiten moeten plaatsvinden. Ten aanzien van de aardolieprijzen kan op het niveau van de Gemeenschap weinig worden gedaan.

De voorschriften inzake de biologische sperperioden worden via nationale wetgeving vastgesteld en aan de Commissie medegedeeld. Als de geachte afgevaardigden van mening zijn dat bepaalde aspecten van die wetgeving ontoereikend zijn, kunnen zij de Italiaanse autoriteiten verzoeken de betrokken voorschriften te herzien en de nieuwe voorschriften via de erkende kanalen voor onderzoek aan de Commissie voor te leggen.

Op grond van Verordening (EG) nr. 2792/1999 van de Raad van 17 december 1999 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor de structurele acties van de Gemeenschap in de visserijsector(4), mogen de lidstaten in geval van niet te voorziene gebeurtenissen en onder de in artikel 16 van die verordening vermelde voorwaarden, vergoedingen voor de tijdelijke stillegging van de visserijactiviteiten toekennen. Gezien de zeer beperkte begrotingsmiddelen die voor dit soort steunmaatregelen beschikbaar zijn, moet de lidstaat echter eerst de omvang van het probleem evalueren en nagaan of dergelijke vergoedingen voorrang verdienen. In ieder geval moeten de relevante wetenschappelijke redenen van tevoren aan de Commissie worden medegedeeld wanneer tot toekenning van de vergoeding wordt besloten.

(1) PB L 135 van 30.5.1991.

(2) PB L 375 van 31.12.1991.

(3) PB L 171 van 6.7.1994.

(4) PB L 337 van 30.12.1999.