NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/365

(2004/C 84 E/0423)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0339/04

van Jean-Louis Bernié (EDD) aan de Commissie

(4 februari 2004)

Betreft: Windmolens

Nu de windenergie opnieuw ter discussie gesteld wordt in de landen die er het initiatief voor genomen hebben (meer bepaald Duitsland en Denemarken), ontstaat er een groot aantal windkrachtprojecten in Frankrijk.

Volgens recente wetenschappelijke rapporten zouden er in Duitsland elk jaar bijna 500 000 vogels door windmolens gedood worden.

Beschikt de Commissie over ernstige wetenschappelijke studies over de invloed van de windmolens op het milieu, meer in het bijzonder de trekvogels?

Is daarnaast volgens de gegevens die de Commissie ter beschikking staan de plaatsing van de windmolens te verenigen met het behoud van het trekvogelbestand, als die windmolens zich namelijk bevinden op trekroutes, in overwinteringsgebieden of gebieden die van belang zijn voor de reproductie van de soorten?

Moeten de uitbaters van windmolens in dergelijke gevallen een reeks duidelijke voorwaarden en verplichtingen in acht nemen die door de Europese Commissie goedgekeurd zijn?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(12 maart 2004)

De Commissie is ervan op de hoogte dat er bezorgdheid bestaat over een potentieel conflict tussen de bouw van windparken en natuurbehoudsdoelstellingen in bepaalde gebieden, vooral met betrekking tot trekvogels. In verschillende onderzoeken zijn mogelijke gevaren aangetoond die ontstaan door dit soort ontwikkelingen, zoals rustverstoring, botsingen met dodelijke afloop en direct verlies van habitats (1).

De verenigbaarheid van de bouw van windparken met de eisen inzake vogelbescherming overeenkomstig de natuurwetgeving van de EU dient geval per geval te worden beoordeeld. De bestaande kennis doet vermoeden dat de door het geachte parlementslid geuite bezorgdheid van belang kan zijn, vooral waar locaties zijn voorgesteld die op erkende vogeltrekroutes liggen.

Een voorgesteld windparkproject waarvan wordt verwacht dat het aanzienlijke effecten heeft op het milieu dient te worden onderworpen aan milieueffectbeoordeling zoals omschreven in Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 (2). In een dergelijke effectenbeoordeling dienen de directe effecten van een project op, onder meer, flora en fauna te worden geïdentificeerd, beschreven en beoordeeld.

Wanneer het ontwikkelingsproject een Natura 2000-gebied (3) kan aantasten, dient het project te worden onderworpen aan een beoordeling die in overeenstemming is met de bepalingen in artikel 6 van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad. Dit biedt substantiële en procedurele garanties dat schadelijke ontwikkelingen niet zijn toegestaan in Natura 2000-gebieden, tenzij deze gerechtvaardigd kunnen worden, bij gebrek aan alternatieve oplossingen, door dwingende redenen van groot openbaar belang. Wanneer het betrokken gebied een gebied met een in Richtlijn 92/43/EEG genoemde soort of habitat is, kunnen alleen argumenten die verband houden met de menselijke gezondheid, de openbare veiligheid of met voor het milieu wezenlijk gunstige effecten dan wel, na advies van de Commissie, andere dwingende redenen van groot openbaar belang worden aangevoerd.

Door de totstandkoming van het netwerk van speciale beschermingszones in Frankrijk en andere lidstaten te voltooien, wordt een sterke juridische grondslag gelegd om te garanderen dat potentieel schadelijke ontwikkelingen die van belang zijn voor het behoud van trekvogels onder dit beschermingsregime vallen.

(1) Zie voor een voorbeeld van de herziening door Birdlife International namens de Berne Convention http://www.coe.int/t/e/Cultural_Cooperation/Environment/Nature_and_biological_diversity/Nature_protection/sc22_inf30erev.pdf

(2) Respectievelijk PB L 175 van 5.7.1985 en PB L 73 van 14.3.1997.

(3) Speciale beschermingszones op grond van artikel 4 van Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand, PB L 103 van 25.4.1979 en speciale beschermingszones op grond van artikel 4 van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, PB L 206 van 22.7.1992.