SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3994/00

van Helmuth Markov (GUE/NGL) aan de Commissie

(21 december 2000)

Betreft: Omzetting en interpretatie van EU-richtlijnen door de Duitse Bondsrepubliek

1. Is het de Commissie bekend of en hoe de EU-richtlijn 80/987 (insolventie van de werkgever) door Duitsland in nationale wetgeving is omgezet?

2. Blijkt uit de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie (zaak 262/88 en C-173/91) dat ontslag op economische gronden zonder vergoeding is verboden?

3. Welke interpretatie dient te worden gegeven aan dit punt van de EU-richtlijn voor het geval dat de staat de werkgever is?

4. Is de staat verplicht in de eerste plaats de doorbetaling van het loon en in de tweede plaats de aanspraak op vergoeding te waarborgen?

5. Indien een werknemer bij ontslag op economische gronden een vergoeding ontvangt en een andere werknemer ingevolge een faillissement deze niet krijgt, houdt deze interpretatie van de EU-richtlijn een schending van het beginsel van gelijke behandeling in?

6. Is het de Commissie bekend of en hoe de richtlijn 87/344 (rechtsbijstandverzekering) door Duitsland in nationale wetgeving is omgezet?

7. Kan artikel 3, lid 2, sub c) zo worden uitgelegd dat verenigingen en andere rechtspersonen het recht op vergoeding van hun kosten tegenover de verzekering kunnen doen gelden wanneer het gaat om organisaties en om personen zonder winstoogmerk?

8. Is de verzekering verplicht de zonder winst gemaakte kosten van deze organisatie te vergoeden?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(28 februari 2001)

1. en 3. t/m 5. Richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever(1) is door het Sozialgesetzbuch, Drittes Buch: Arbeitsförderung, alsmede door het Gesetz zur Verbesserung der betrieblichen Altersversorgung (BetrAVG) in Duitsland in nationale wetgeving omgezet. Zoals uit het verslag van de Commissie over de omzetting van Richtlijn 80/987/EEG in de lidstaten blijkt, bevat de Duitse wetgeving op een aantal punten bepalingen die voor de werknemers gunstiger zijn dan de bepalingen in de richtlijn.

Krachtens deze richtlijn zijn de lidstaten verplicht een orgaan in te stellen dat werknemers, in het geval van insolventie van de werkgever, de betaling garandeert van onvervulde loonaanspraken die betrekking hebben op een bepaalde periode. Het in de communautaire richtlijn vastgestelde minimum heeft betrekking op het loon over de laatste drie maanden van de arbeidsovereenkomst. Overigens is de betreffende richtlijn niet op staten van toepassing omdat tegen staten geen procedure ter gezamenlijke schadeloosstelling van schuldeisers kan worden ingeleid.

2. Wat de door de geachte afgevaardigde aangehaalde rechtspraak van het Hof van Justitie betreft, zij erop gewezen dat deze slechts betrekking heeft op het beginsel van gelijke beloning voor mannen en vrouwen, en meer in het bijzonder op de werkingssfeer van artikel 141 (ex artikel 119) van het EG-Verdrag. Dit artikel is van toepassing op alle prestaties die door ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid worden toegekend, overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie van 17 mei 1990 in zaak C-262/88 (Douglas Harvey Barber tegen Guardian Royal Exchange Assurance Group)(2).

Overeenkomstig artikel 141 en Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden(3) moeten de ontslagvergoedingen, voor zover de nationale wetgeving in dergelijke vergoedingen voorziet, voor mannen en vrouwen in dezelfde situatie onder dezelfde voorwaarden worden toegekend. Deze verplichting om het beginsel van gelijke behandeling toe te passen, geldt ook in het geval de lidstaat de werkgever is.

6. t/m 8. Wat de omzetting in Duitsland van Richtlijn 87/344/EEG van de Raad van 22 juni 1987 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de rechtsbijstandsverzekering(4) betreft, heeft de Duitse wetgever gekozen voor artikel 3, lid 2), optie b), in verband met de schaderegeling van de branche rechtsbijstand (VAG, artikel 8a)). Deze optie houdt in dat de schaderegeling van de branche rechtsbijstand aan een juridisch zelfstandige onderneming wordt toevertrouwd die niet tezelfdertijd voor de andere onderneming dezelfde of een soortgelijke werkzaamheid uitoefent. Deze vereiste geldt voor elke op Duits grondgebied gevestigde verzekeringsonderneming voor rechtsbijstand.

Indien de methode van artikel 3, lid 2, onder c), van Richtlijn 87/344/EEG door een rechtsbijstandsverzekering moet worden toegepast, overeenkomstig de wetgeving van de lidstaat waar de verzekeringsonderneming is gevestigd, mag de verzekerde de behartiging van zijn belangen toevertrouwen aan een advocaat van zijn keuze. In het geval dat de methode van artikel 3, lid 2, onder c), van de richtlijn wordt toegepast en de verzekerde de behartiging van zijn belang aan een advocaat van zijn keuze toevertrouwt, neemt de verzekeringsonderneming de kosten die hierbij ontstaan voor haar rekening. De verzekeringsonderneming mag evenwel een maximum vaststellen in verband met de vergoeding van de kosten en de honoraria van de gekozen advocaat. Het feit dat de verzekerde een natuurlijke of een rechtspersoon, of een organisatie zonder winstoogmerk is, is hierop van generlei invloed.

(1) PB L 283 van 28.10.1980.

(2) Jurispr. 1990, I-1889.

(3) PB L 39 van 14.2.1976.

(4) PB L 185 van 4.7.1987.