SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0530/02

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(25 februari 2002)

Betreft: Immuniteit en het Europees aanhoudingsbevel

Naar aanleiding van de arrestatie van Pinochet is er in het Verenigd Koninkrijk een langdurige juridische discussie gevoerd, hoewel de regering van het Verenigd Koninkrijk in het kader van een internationaal verdrag had toegezegd geen huidige of voormalige regeringsleiders te arresteren (hetgeen volgens de meerderheid van Hogerhuisleden door een latere internationale toezegging teniet was gedaan). Kan de Commissie om dit in het vervolg te voorkomen een overzicht geven van personen die niet op grond van het Europees aanhoudingsbevel gearresteerd zullen worden en in de wetgeving duidelijk aangeven of dit geldt voor EU-diplomaten, huidige en voormalige staatshoofden, ministers, kamerleden, EP-leden en leden van de Europese Commissie?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(9 april 2002)

De Raad sloot op 12 december 2001 een politiek akkoord over het kaderbesluit betreffende het Europees arrestatiebevel. Het Parlement keurde het voorstel(1) begin februari 2002 goed en de officiële goedkeuring wordt in april of mei 2002 verwacht.

Artikel 17 quater van het kaderbesluit bepaalt dat een Europees arrestatiebevel niet kan worden uitgevoerd wanneer de gezochte persoon een voorrecht of immuniteit geniet, tenzij de uitvoerende gerechtelijke autoriteit ervan op de hoogte is gesteld dat het voorrecht of de immuniteit opgeheven is.

De autoriteit die bevoegd is om de immuniteit op te heffen kan afhankelijk van het type voorrecht of immuniteit ofwel de uitvoerende staat zijn (bijvoorbeeld indien de gezochte persoon als parlementslid of minister specifieke immuniteit geniet) ofwel een andere staat. In het eerste geval zal de uitvoerende gerechtelijke autoriteit een verzoek doen aan de autoriteit die bevoegd is om de immuniteit op te heffen. In het tweede geval is het aan de betrokken gerechtelijke autoriteit om de bevoegde autoriteit te verzoeken de immuniteit op te heffen. Indien het gezien het specifieke statuut van de persoon die immuniteit geniet mogelijk is en indien de wetgeving van de uitvoerende lidstaat het toelaat, zullen de maatregelen worden genomen die nodig zijn om de daadwerkelijke overlevering te laten plaatsvinden. Afgezien van de immuniteit verleend in internationale overeenkomsten (zoals het Verdrag van Wenen inzake diplomatiek verkeer 1964)(2), verschillen de bepalingen inzake immuniteit van lidstaat tot lidstaat; deze worden geregeld in de nationale wetgeving.

Wat het specifieke geval van immuniteit betreft, moet ook artikel 4 (7), lid 2, worden genoemd. Overeenkomstig dit artikel is de uitvoerende staat niet verplicht het Europees arrestatiebevel uit te voeren wanneer het strafbare feit werd gepleegd buiten het grondgebied van de betrokken lidstaat en wanneer de wetgeving van de uitvoerende lidstaat geen vervolging voor dezelfde strafbare feiten toestaat wanneer die gepleegd zijn buiten het grondgebied van de uitvoerende lidstaat. Dit zou een lidstaat bijvoorbeeld het recht geven geen bijstand te verlenen tijdens de uitvoering van een Europees arrestatiebevel wanneer een andere lidstaat een universele-bevoegdheidsclausule heeft toegepast die in de uitvoerende lidstaat voor hetzelfde geval niet toepasselijk zou zijn.

(1) PB C 332 E van 27.11.2001.

(2) Verdrag van Wenen inzake diplomatiek verkeer van 1961, inwerkingtreding 1964.