SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2425/01

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(4 september 2001)

Betreft: Moeilijk verzekerbare groepen ingezetenen als gevolg van bij ziektekostenverzekeringen toegepaste uitsluitingsclausules

In Nederland hebben particuliere ziektekostenverzekeraars sinds 1998 een acceptatieplicht. Dat betekent dat personen die in Nederland wonen voorwaardelijk geaccepteerd moeten worden op basis van een standaardpakket.

Sinds 1971 bestaat er voor werknemers een Europese verordening waardoor werknemers die in de lidstaten migreren recht hebben op toegang tot een ziektekostenregeling op gelijke basis als de inwoners van het betreffende land (Verordening (EEG) nr. 1408/71(1)).

Voor personen die in een andere lidstaat gaan wonen en zijn aangewezen op een particuliere ziektekostenverzekering bestaat een dergelijke regeling niet. Zij krijgen daardoor vaak te maken met uitsluitingsclausules waarbij bijvoorbeeld op basis van het ziekteverleden de verzekeraars toekomstige risico's bij voorbaat uitsluiten. Het gaat dan vaak om risico's die gezien de uiterst kostbare moderne behandelingen voor een burger niet te betalen zijn.

1. Is de Commissie op de hoogte van dit verschijnsel?

2. Is zij ook van mening dat iedere burger die zich in een andere lidstaat van de Europese Unie vestigt in principe het recht heeft op medische verzorging van een aanvaardbaar minimumniveau en dat daarbij uitsluitingsclausules niet aan de orde dienen te zijn?

3. Wat is de omvang van de groep mensen die op grond van het ontbreken van de acceptatieplicht voor particuliere verzekeraars het risico lopen om (gedeeltelijk) onverzekerd te blijven?

4. Heeft de Commissie inzicht in de stand van zaken op dit punt in de verschillende Europese landen? Zo nee, is zij dan bereid daarvan een inventarisatie te maken? Zo ja, is zij bereid daarvan inzage te geven?

5. Heeft de Commissie maatregelen in voorbereiding om te bewerkstelligen dat geen enkele groep ingezetenen van de lidstaten van de EU, ongeacht inkomen, beroep of nationaliteit, in de toekomst nog geweigerd kan worden voor een normale ziektekostenverzekering? Zo nee, wat is voor de Commissie de reden om een dergelijke maatregel uit te stellen of achterwege te laten?

(1) PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(25 oktober 2001)

1. en 2. De door de geachte afgevaardigde gestelde vragen sluiten aan bij de bezorgdheid die door het Europees Parlement reeds tot uitdrukking is gebracht in zijn op 15 november 2000 goedgekeurde initiatiefverslag over de aanvullende ziektekostenverzekering(1). Dit verslag maakte een inventarisatie van de aanvullende ziektekostenverzekeringsstelsels en onderstreepte terecht dat de overheids- of wettelijke ziektekostenverzekeringsstelsels die vallen onder Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen(2), in de meeste lidstaten een zeer ruime dekking inzake gezondheidszorg bieden. Het verslag vroeg zich terecht af welke rol deze aanvullende ziektekostenverzekeringsstelsels niettemin kunnen spelen in de toegang tot de gezondheidszorg en stelde met name het probleem aan de orde van de belemmeringen voor het vrije verkeer van personen en diensten in een andere lidstaat die de zeer grote verschillen tussen deze stelsels kunnen veroorzaken.

3. en 4. De Commissie heeft het initiatief van het Parlement positief ontvangen en toegezegd de situatie grondig te inventariseren teneinde de diversiteit en intrinsieke complexiteit van de verschillende stelsels beter in kaart te kunnen brengen. Zo loopt er op het ogenblik een studie van de aanvullende ziektekostenverzekeringsstelsels in de Gemeenschap.

5. De uitkomsten van de studie worden in december 2001 verwacht en zullen begin 2002 openbaar worden gemaakt. Zij zullen als uitgangspunt dienen voor andere initiatieven van de Commissie ter zake en zullen het met name mogelijk maken een discussie met alle betrokkenen op gang te brengen.

(1) 2000/2009 (INI) PE 286 239.

(2) PB L 149 van 5.7.1971.