ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0562/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(29 februari 2000)

Betreft: Wetgeving en de verwerkende industrie

Hoeveel regels heeft de EU in elk van de laatste vijf jaren uitgevaardigd die gevolgen hebben voor de verwerkende industrie? Hoeveel soortgelijke regels werden uitgevaardigd door elke lidstaat?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(11 mei 2000)

Het brede spectrum van de gebieden waarop de Gemeenschap actief is, maakt het moeilijk om alle delen van de communautaire wetgeving aan te wijzen die een indirect effect op de verwerkende industrie kunnen hebben. Voor wetgeving die rechtstreeks van toepassing is op de industrie, worden het geachte parlementslid hieronder de gevraagde statistieken verstrekt over de wetten en voorschriften die in de afgelopen vijf jaar zijn vastgesteld. Deze omvatten enerzijds het aantal wetten en voorschriften die de Gemeenschap heeft vastgesteld (387 in totaal) en anderzijds het aantal overeenkomstige technische voorschriften die aan de Commissie zijn meegedeeld in het kader van de Richtlijnen 83/189/EEG en 98/34/EG (3.057 in totaal).

Hoewel een zekere ongelijkheid tussen beide reeksen cijfers kon worden verwacht, gezien de aard van de wettelijke instrumenten die de Gemeenschap hanteert (verordeningen of richtlijnen) en het tijdschema voor de omzetting daarvan in nationaal recht, zal het geachte parlementslid toch het relatief grote verschil tussen deze statistieken opmerken.

Dit verschijnsel werd door de Commissie, met bezorgdheid, onderzocht in het verslag van 1995 over Het effect van de nationale regelgeving op de interne markt(1). Het verslag bevestigde voornamelijk de algemene indruk dat lidstaten in hun omzettingsmaatregelen vaak iets toevoegen aan de communautaire regels, omdat zij er niet in slagen voor de simpelste van een reeks opties te kiezen of ingewikkelde procedures opleggen om aan de eisen van de richtlijnen te voldoen. Dit verhoogt niet alleen het beperkte aantal communautaire regels, maar legt het bedrijfsleven onnodige lasten op, terwijl ten onrechte wordt bijgedragen aan het imago van de Gemeenschap als een bron van bureaucratie.

De Commissie werkt momenteel het bovengenoemde verslag bij en is vanzelfsprekend bereid het geachte parlementslid eventueel gewenste nadere informatie te verstrekken.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

(1) 28 februari 1995-III/2185-NL/def. Mededeling van de Commissie naar aanleiding van de met de toepassing van Richtlijn 83/189/EEG opgedane ervaringen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0844/00

van María Rodríguez Ramos (PSE) en Luis Berenguer Fuster (PSE) aan de Commissie

(21 maart 2000)

Betreft: Export van Marokkaanse tomaten

De overschrijding, met respectievelijk 190 % en 37 % in oktober en in november 1999, van de totale hoeveelheid tomaten die het Koninkrijk Marokko naar de Gemeenschap mag exporteren (een evolutie waartegen de voornaamste Spaanse landbouworganisaties al maanden protesteerden) heeft geleid tot de invoering van een systeem van importcertificaten, dat werd vastgesteld bij verordening van 23 december 1999.

Commissaris Fischler heeft op 25 januari 2000 voor de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van het Europees Parlement en in antwoord op vragen van verscheidene Spaanse leden over de intrekking van deze verordening, verklaard dat daartoe werd besloten omdat het Koninkrijk Marokko duidelijke garanties heeft gegeven dat erop zal worden toegezien dat de totale export van Marokkaanse tomaten de overeengekomen hoeveelheid niet overschrijdt.

Kan de Commissie mededelen welke nieuwe en concrete garanties het Koninkrijk Marokko gegeven heeft om te voorkomen dat de export van tomaten de overeengekomen hoeveelheden niet overschrijdt, iets wat tot nu toe niet mogelijk is gebleken?

Welke maatregelen is de Commissie van plan te treffen om te voorkomen dat er meer tomaten worden ingevoerd dan vastgesteld werd?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 mei 2000)

De vaststelling, bij Verordening (EG) nr. 2767/1999 van de Commissie van 23 december 1999(1), van een certificatenregeling voor de invoer in de Gemeenschap van tomaten van oorsprong uit Marokko heeft niet alleen tot officiële protesten en reacties van de Marokkaanse autoriteiten geleid, maar ook tot klachten van importeurs en marktdeelnemers in de Gemeenschap.

De Marokkaanse autoriteiten hebben gevraagd of zij deze kwestie met de Commissie konden bespreken, met de bedoeling toelichting te geven bij de overschrijding van de maximumhoeveelheden die in de Gemeenschap mogen worden ingevoerd. Tijdens deze besprekingen heeft Marokko zich ertoe verbonden voor het aan de gang zijnde verkoopseizoen de hoeveelheden in acht te nemen die in het kader van de overeenkomsten tussen Marokko en de Gemeenschap zijn vastgesteld, namelijk 145 676 ton voor de periode november 1999 maart 2000.

Voorts heeft de Commissie gevraagd dat snel en regelmatig wordt meegedeeld welke hoeveelheden zijn ingevoerd. Als gevolg hiervan delen de lidstaten de Commissie elke week mee hoeveel tomaten uit Marokko de voorafgaande week op hun grondgebied zijn ingevoerd.

Gezien het voorgaande kon de Commissie terugkeren naar de situatie waarin de Overeenkomst voorziet, en de invoercertificatenregeling afschaffen.

(1) PB L 333 van 24.12.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0294/00

van Hartmut Nassauer (PPE-DE) aan de Commissie

(11 februari 2000)

Betreft: Door de Republiek Tsjechië geboekte vooruitgang op weg naar de toetreding

Is het de Commissie bekend dat Tsjechische burgers met de Duitse nationaliteit ook thans nog problemen hebben om hun, op grond van de wetten en decreten van 1945 en 1946 verloren eigendom terug te krijgen, en is de Commissie bereid om deze problematiek bij de Tsjechische regering in het kader van de toetredingsonderhandelingen aan de orde te stellen?

Gecombineerd Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0293/00, E-0294/00, E-0295/00, E-0296/00, E-0297/00, E-0298/00, E-0299/00, E-0300/00, E-0301/00, E-0301/00, E-0302/00, E-0303/00 en E-0398/00

(20 maart 2000)

De toetredingsonderhandelingen met Tsjechië betreffen allereerst de aanvaarding en overname van het acquis van de Europese Unie en het vermogen van Tsjechië om te voldoen aan de voorwaarden voor het lidmaatschap die door de Europese Raad zijn gesteld. Als lidstaat zal Tsjechië alle onderdelen van de wetgeving en het beleid van de Gemeenschap moeten overnemen en uitvoeren, onder andere ook de beginselen van het vrije verkeer van personen en de vrijheid van vestiging. De kwestie die het geachte parlementslid ter sprake brengt moet allereerst in dat verband worden bezien, al spelen uiteraard ook de politieke criteria van Kopenhagen een rol, aangezien die mede betrekking hebben op de bescherming van de mensenrechten en de bescherming van minderheden. De Commissie volgt de ontwikkelingen op deze terreinen in alle kandidaat-lidstaten op de voet.

Het is echter van belang in te zien dat de kwesties die in deze vragen aan de orde worden gesteld betrekking hebben op gebeurtenissen van voor de inwerkingtreding van het EG-verdrag. De zogeheten Bene-decreten spelen daarom bij de toetredingsonderhandelingen geen rol. Bovendien is in artikel 295 (ex artikel 222) van het EG-verdrag bepaald dat het Verdrag de regeling van het eigendomsrecht in de lidstaten onverlet laat. De Commissie kan derhalve niet optreden bij vraagstukken in verband met de teruggave van eigendommen in een huidige of toekomstige lidstaat.

Tsjechië is echter sinds 1992 partij bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. De uitvoering van dat verdrag behoort tot de taken van de Raad van Europa. Vragen betreffende problemen die in dat kader zijn gerezen kunnen daarom het beste tot de Raad van Europa worden gericht.

De Commissie verwijst het geachte parlementslid voorts naar de relevante bepalingen van de Duits-Tsjechische verklaring inzake de wederzijdse betrekkingen van 21 januari 1997.

Om al de hierboven aangehaalde redenen is het voor de Commissie moeilijk een standpunt in te nemen over de specifieke vraagstukken die het geachte parlementslid aan de orde stelt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0483/00

van Alejandro Cercas (PSE) aan de Commissie

(24 februari 2000)

Betreft: Bedrag dat de regio Extremadura in het kader van het communautair-initiatiefprogramma Equal zal ontvangen

Kan de Commissie op grond van de ramingen waarover zij beschikt mededelen hoeveel de Spaanse regio Extremadura in het kader van het communautair-initiatiefprogramma Equal zal ontvangen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(21 maart 2000)

De Commissie kan op dit ogenblik geen prognose maken van het bedrag van de subsidies die ingevolge de tenuitvoerlegging van het EQUAL-initiatief in Spanje aan de regio Extremadura zullen worden toegekend. Het EQUAL-voorstel bevat voor elke lidstaat slechts een indicatief bedrag. In het geval van Spanje moeten de indiening van het Spaanse operationeel programma en de selectie van de projecten worden afgewacht om te weten welk bedrag Extremadura zal ontvangen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0891/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(22 maart 2000)

Betreft: Evaluatie Belgische dioxinecrisis

De Belgische dioxinecrisis heeft andermaal de kwetsbaarheid van de voedselketen en de controle aangetoond. Een evaluatie, zoals gemaakt door de zogenaamde dioxinecommissie van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, kan bijdragen tot het wegwerken van knelpunten. Zowel de Europese Unie als de vijftien EU-lidstaten hebben daarbij een belangrijke rol te vervullen.

De parlementsleden schrijven onder meer dat de Unie over slib reglementeringen in omloop heeft die verschillen naar gelang van de taal waarin ze gesteld zijn en die hoe dan ook vervolledigd en beter gedefinieerd moeten worden.

Zijn er volgens de Commissie over slib reglementeringen in omloop die verschillen naar gelang van de taal waarin ze gesteld zijn, zoals gesteld door de zogenaamde dioxinecommissie?

a) Zo ja, op welke wijze zal de Commissie ervoor zorgen dat deze verschillen worden weggewerkt?

b) Zo neen, heeft de dioxinecommissie ongelijk wanneer ze stelt dat de reglementeringen over slib in de Europese Unie verschillen naar gelang van de taal?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(2 mei 2000)

Teneinde een hoog volksgezondheids- en consumentenbeschermingsniveau te garanderen, verbiedt punt 5 van de bijlage bij Beschikking 91/516/EEG van de Commissie van 9 september 1991 tot vaststelling van een lijst van voor gebruik in mengvoeders verboden ingrediënten(1) specifiek het gebruik van slib van waterzuiveringsinrichtingen.

Er bestaat geen inhoudelijk verschil tussen de verschillende taalversies van dit verbod. Om echter te voorkomen dat er ten aanzien van de draagwijdte van dit verbod een misverstand zou ontstaan, is op 29 februari 2000 aan het permanent levensmiddelencomité een ontwerpbeschikking van de Commissie tot wijziging van Beschikking 91/516/EEG voorgelegd. Deze ontwerpbeschikking, waarover het comité een positief advies heeft uitgebracht, verbiedt het gebruik in mengvoeders van alle afvalstoffen die ontstaan in de verschillende fases van verwerking van stedelijk, huishoudelijk en industrieel afvalwater, ongeacht enige eventuele verdere verwerking van deze afvalstoffen en tevens ongeacht de oorsprong van dit afvalwater.

(1) PB L 281 van 9.10.1991.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0314/00

van Ioannis Marínos (PPE-DE) aan de Commissie

(11 februari 2000)

Betreft: Invoer olijfolie uit derde landen

In het document Ontwikkeling van het EOGFL-Garantie in de periode 1988-2000, gepubliceerd door het directoraat-generaal commissies en delegaties van het Europees Parlement, staat vermeld (blz. 11)

dat de EU zelfvoorzienend is wat betreft de productie van olijfolie. Desondanks wordt in hetzelfde document onderstreept dat de EU onder prefentievoorwaarden olijfolie invoert, met name uit Tunesië, Marokko en Turkije.

Kan de Commissie mij informeren over de precieze hoeveelheden die uit de genoemde drie en eventuele andere Middellandse-Zeelanden worden ingevoerd, alsmede over de redenen die hebben geleid tot de invoer van olijfolie uit landen buiten de EU, en dan nog wel onder preferentiële voorwaarden, terwijl de Unie niet alleen zelfvoorzienend is door de inheemse productie, maar zelfs een overschot van 7,2 procent heeft van dit product volgens de gegevens van 1996 waarvan het bedoelde document uitgaat?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(17 maart 2000)

De Gemeenschap is over het geheel genomen zelfvoorzienend voor olijfolie. Toch moet de Gemeenschap in veel jaren olijfolie invoeren om aan de vraag te kunnen voldoen, zowel op de interne markt als op de wereldmarkt. Bovendien maken de olijfoliefabrikanten voor de vervaardiging van bepaalde soorten versneden olijfolie gebruik van olijfolie uit derde landen.

In het kader van de preferentiële invoer heeft de Gemeenschap zich ertoe verbonden om bepaalde hoeveelheden olijfolie uit Middellandse-Zeelanden in te voeren. De grootste concessie betreft Tunesië met 46 000 ton olijfolie tegen een verlaagd recht (7,81/100 kg in plaats van het normale douanerecht van 140/100 kg), terwijl aan Marokko, Libanon en Algerije concessies zijn toegekend in de vorm van een verlaging van het douanerecht met 0,7245/100 kg.

Voor Turkije bedraagt de verlaging van het douanerecht voor olijfolie van de eerste persing 10 % en voor geraffineerde olijfolie 5 %.

De totale invoer(1) (in ton) uit deze landen bedroeg in de verkoopseizoenen 1996/1997 tot 1998/1999:

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

(1) In deze invoercijfers is geen rekening gehouden met hoeveelheden die ingevoerd en op opnieuw uitgevoerd worden in het kader van de regeling voor actieve veredeling.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0342/00

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(14 februari 2000)

Betreft: Hervorming van de WTO

Wat doet de Commissie om bij te dragen aan de uiterst belangrijke radicale hervorming van de WTO?

Kan de Commissie een termijn van één jaar stellen om de zo nodige aandacht te schenken aan het streven de organisatie geloofwaardig te maken?

Gecombineerd Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0207/00 en E-0342/00

(29 februari 2000)

Zoals het geachte parlementslid bekend is, heeft de Commissie vóór de Ministeriële Conferentie van Seattle veelomvattende voorstellen gedaan voor doorzichtigere procedures in de Wereldhandelsorganisatie (WTO). Na de Ministeriële Conferentie van Seattle schetste het voor handel verantwoordelijke Commissielid de standpunten van de Commissie over deze materie aan de commissie industrie, externe handel, onderzoek en technologie in zijn op 25 januari 2000 gehouden uiteenzetting. Hoewel de Commissie erkent dat er tijdens de conferentie van Seattle duidelijke tekortkomingen van de procedures aan het licht traden, is zij eveneens de mening toegedaan dat het contraproductief zou zijn om de WTO volledig op de helling te zetten; we zouden hier op zijn minst tot een nieuwe ronde mee moeten wachten. Het is duidelijk dat vele van de problemen die zich in Seattle voordeden, moeten worden toegeschreven aan meningsverschillen over de inhoud en aan concrete problemen, zoals onvoldoende voorbereiding van de conferentie.

De Commissie pleit dan ook voor een aanpak in twee fasen, in het kader waarvan allereerst zou kunnen worden verwerkt aan verbeteringen van de voorbereiding en organisatie van Ministeriële Conferenties, verhoogde deelneming, met name van ontwikkelingslanden en meer doorzichtigheid ten behoeve van het publiek.

In een tweede fase zou men zich moeten verdiepen in diepgaandere hervormingen, zoals bijvoorbeeld de hervorming van de structuren en besluitvormingssystemen (deze taak zou wellicht door de Raad Algemene Zaken kunnen worden toevertrouwd aan een groep uitgelezenen) teneinde te bezien wat haalbaar is alvorens concrete voorstellen te doen.

Het spreekt vanzelf dat alle hervormingsmaatregelen op korte en op lange termijn met de partners in de WTO moeten worden besproken en dat zij hierover overeenstemming moeten bereiken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0567/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(29 februari 2000)

Betreft: Bijdragen aan de EU-begroting

Kan de Commissie details publiceren over de nettobijdrage van elke lidstaat aan de EU-begroting voor elk van de laatste vijf beschikbare jaren (a) op basis van de begrotingssaldo's van de teruggave aan het VK (na de toewijzing van de ontvangsten uit de douanerechten) en (b) op brutobasis vóór de toewijzing van de douane-ontvangsten? Kan ze zeggen welke basis ze verkiest en waarom?

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(11 april 2000)

Het geachte parlementslid kan de gevraagde informatie vinden in het document Allocation of 1998 EU operating expenditure by Member States voor de periode 1992-1998. Tabel 6 van de statistische bijlage is het antwoord op vraag a) en het rekenkundig verschil tussen tabel 3f en 4f op vraag b). Dit verslag is eveneens beschikbaar op internetsite:

http://europa.eu.int/comm/dg19/pdf/agenda2000/statdepenses98.pdf.

Zoals de Commissie altijd heeft gesteld kunnen de nettobijdragen niet op een optimale wijze worden berekend. Voor meer details wordt het geachte parlementslid verwezen naar het verslag van de Commissie over haar eigen middelen van oktober 1998, en in het bijzonder naar bijlage 3 en de desbetreffende verwijzingen. Dit verslag is eveneens beschikbaar op internetsite:

http://europa.eu.int/comm/dg19/en/agenda2000/ownresources/index.htm.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1265/00

van Hugues Martin (PPE-DE) aan de Commissie

(11 april 2000)

Betreft: Verenigbaarheid van een buitengewone steun aan de uitvoer met het communautair recht

De storm die in december 1999 West-Europa geteisterd heeft, heeft in de bosbouw ongekende schade aangericht. De economische, sociale en culturele gevolgen daarvan alsook het vergrote gevaar van bosbranden bij het naderen van de zomer hebben de instellingen van de Unie naar het schijnt niet voldoende ingezien, ondanks de beraadslagingen die binnen het Europees Parlement plaatsgevonden hebben.

Om de dringende nood te lenigen heeft de Franse regering met name besloten het vervoer van hout dat bestemd is voor de export naar lidstaten van de Unie of naar derde landen, met een bedrag van FF 50 per ton te steunen.

De communautaire mededingingsregels en in het bijzonder de communautaire preferentie verbieden een dergelijke steun terecht, behalve in die gevallen waarin hij ten doel heeft aan buitengewone situaties het hoofd te bieden. Met name bepaalt artikel 87, lid 2.b) van het Unieverdrag: Met de gemeenschappelijke markt zijn verenigbaar: [mldr] steunmaatregelen tot herstel van de schade veroorzaakt door natuurrampen of andere buitengewone gebeurtenissen.

Is de Commissie voornemens met de buitengewone aard der omstandigheden rekening te houden, zoals zij o.a. na de grote droogte in Portugal in de jaren 1993 en 1994 gedaan heeft, en de Franse steunmaatregelen goed te keuren?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 mei 2000)

De door de Franse autoriteiten aangemelde steunmaatregelen worden momenteel door de Commissie onderzocht in het licht van artikel 87 (oud artikel 92, lid 2, punt b) van het EG-Verdrag. De Commissie zal de nodige maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat hierover zo snel mogelijk een besluit wordt genomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1203/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Raad

(13 april 2000)

Betreft: Het gebruik van Duitse granaatkoppen bij een chemische aanval van het Turkse leger

In antwoord op de schriftelijke vraag E-2386/99(1) deelt de Raad mee dat de door het geachte parlementslid genoemde bronnen niet ter kennis van de Raad zijn gebracht.

De informatiebronnen over

- de Duitse hulp bij de bouw van een laboratorium voor chemische wapens in Turkije,

- het gebruik van chemische wapens door het Turkse leger tegen de Koerdische PKK-beweging en

- de Duitse herkomst (Buck en Depyfag) van door het Turkse leger gebruikte chemische granaatkoppen

werden nochtans vermeld in de inleiding van de betrokken vraag.

Het betreft met name:

- het Duitse Ministerie van Defensie,

- het ZDF-programma Kennzeichen D en

- een onderzoek van de Universiteit van München.

Bovendien wordt in punt 3 en punt 5 van de schriftelijke vraag E-2386/99 letterlijk gesteld dat de Raad door middel van de vraag op de hoogte is gebracht van dit feit (i.c. de bouw van een laboratorium voor chemische wapens en het gebruik van chemische wapens).

Zal de Raad alsnog informatie inwinnen bij de Universiteit van München over de Duitse herkomst (Buck en Depyfag) van de door het Turkse leger gebruikte granaatkoppen bij een chemische aanval tegen de Koerdische PKK-beweging op 11 mei 1999?

Zo neen, waarom weigert de Raad informatie in te winnen over de Duitse herkomst (Buck en Depyfag) van de door het Turkse leger gebruikte granaatkoppen bij een chemische aanval tegen de Koerdische PKK-beweging op 11 mei 1999, gezien de strijdigheid ervan met het CWC-verdrag?

Zo ja, zal de Raad zijn onvrede over deze inbreuk op het CWC-verdrag alsnog kenbaar maken aan de Duitse en de Turkse regering?

(1) PB C 280 E van 3.10.2000, blz. 38.

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-1203/00, E-1204/00 en E-1205/00

(10 juli 2000)

Alle lidstaten van de EU zijn partij bij het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie, de aanleg van voorraden en het gebruik van chemische wapens en inzake de vernietiging van deze wapens (CWC).

Bij artikel VIII van het verdrag werd de organisatie voor het verbod van chemische wapens (OPCW) opgericht om de toepassing van de bepalingen van het verdrag, met inbegrip van die inzake de internationale verificatie van de naleving ervan, te waarborgen. Alle landen die partij zijn bij de CWC zijn leden van de OPCW. Dat is de organisatie die moet nagaan of de verdragspartijen de verdragsbepalingen naleven.

De specifieke punten waarvan het geachte parlementslid gewag maakt, zijn niet in de Raad of de Raadsinstanties aan de orde gesteld.