ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3742/00

van Pat Gallagher (UEN) aan de Commissie

(28 november 2000)

Betreft: Gebruik door verzekeringsmaatschappijen van genetische tests voor erfelijke ziekten

Het is de Commissie ongetwijfeld bekend dat er ongerustheid bestaat over het feit dat verzekeringsmaatschappijen in en buiten de EU toegang proberen te krijgen tot genetische tests en deze willen gebruiken om in het uiterste geval verzekeringsdekking te weigeren of de premies te verhogen. Men is vooral bang dat sommige mensen op basis van de resultaten van genetische tests geen levensverzekering en hypotheken meer kunnen afsluiten.

Kan de Commissie mededelen of zij dit vraagstuk al dan niet heeft besproken en kan zij verzekeren dat zij geen wetgeving zal steunen of voorstellen die verzekeringsmaatschappijen toegang geeft tot of het recht geeft op inzage in de resultaten van genetische tests?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(5 januari 2001)

De Commissie is op de hoogte van de ongerustheid die er bestaat over een mogelijk algemeen gebruik van de resultaten van genetische tests voor verzekeringsdoeleinden in alle lidstaten.

Wat de regels van de interne markt op het gebied van verzekeringen- en gegevensbescherming betreft, is er geen specifiek voorschrift wat betreft het gebruik van genetische gegevens voor verzekeringsdoeleinden. Zoals bepaald in het Gemeenschapsrecht en overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel komt het de lidstaten toe het gebruik van genetische gegevens al dan niet goed te keuren, rekening houdend met de vereisten inzake het algemeen belang. Uit de voor de Commissie beschikbare informatie blijkt dat verzekeraars in de meeste lidstaten onderworpen zijn aan allerlei beperkingen. Deze zijn ofwel bij wet ingevoerd (zoals in België, Denemarken, Frankrijk, Nederland en Oostenrijk) ofwel werken verzekeraars op basis van convenanten (de Duitse, Ierse en Italiaanse nationale verzekeringsmaatschappijen zijn overeengekomen geen genetische gegevens aan te vragen. Britse verzekeraars zullen de resultaten van die tests enkel opvragen indien het gaat om meer dan een minimum verzekerd bedrag). Er dient te worden opgemerkt dat het Parlement in een recente resolutie betreffende aanvullende ziektekostenverzekering(1) de Commissie verzocht heeft de mogelijkheid te onderzoeken om het gebruik van medische persoonsgegevens zoals genetische typologie te verbieden.

In artikel 8 van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(2) is de toestemming van de betrokkenen vereist voor de verwerking van genetische gegevens die hun gezondheid betreffen, tenzij een specifieke uitzondering van toepassing is.

(1) A5-0266/2000 van 16.11.2000.

(2) PB L 281 van 23.11.1995.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3596/00

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(22 november 2000)

Betreft: De hervorming van de het EWDD (Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving)

Het EWDD is begin 2000 door een extern bureau doorgelicht. Op basis van dit onderzoek is het EWDD begonnen met een diepgaande hervorming van zijn doelstellingen en werkmethoden, die zij onlangs heeft voorgelegd aan de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, waar een en ander zeer gunstig werd ontvangen.

Kan de Commissie meedelen welke initiatieven zij voornemens is te nemen, met name in het licht van het actieplan van de EU inzake de drugsbestrijding dat aan het EWDD zwaardere taken en een grotere rol toekent, teneinde institutioneel en financieel gezien de herziening van het EWDD uit te voeren en kan zij aangeven welke structuur zij in de komende jaren denkt te geven aan de samenwerking met het Waarnemingscentrum, met voorkoming van dubbel werk maar door een beroep te doen op de desbetreffende communautaire programma's en instrumenten en zoveel mogelijk de werkcapaciteit en producten van het EWDD daarbij in te zetten?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(16 januari 2001)

In het extern beoordelingsrapport van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving (EWDD) wordt de nadruk erop gelegd dat het EWDD zich meer moet concentreren op zijn prioritaire activiteiten en kwaliteit de voorrang moet geven boven kwantiteit.

De hoofdlijnen van het hervormingsplan van het EWDD zijn door de Raad van Bestuur goedgekeurd, maar moeten nog in de praktijk worden omgezet. Er zullen door de diensten van het EWDD voorstellen voor de tenuitvoerlegging van de hervorming worden gedaan.

De begroting van het EWDD is tot nu toe enorm toegenomen. Sinds de oprichting van het Centrum in 1995 is zij met meer dan 60 %, namelijk van 5,35 miljoen tot 8,75 miljoen in 2001, gestegen. De tenuitvoerlegging van de hervorming van het EWDD mag niet tot een toename van de behoefte aan middelen leiden, maar moet het EWDD de mogelijkheid geven zijn opdrachten, in het bijzonder die welke hem in het kader van het Actieplan 2000-2004 zijn toevertrouwd, doeltreffender uit te voeren en zich op zijn belangrijkste taken te concentreren.

Wat de door de Europese instellingen aan het EWDD verleende steun betreft, zorgt de Commissie ervoor de nodige voorstellen bij de Raad in te dienen. Zo kon de basisverordening van het EWDD, na een voorstel van de Commissie(1), worden aangepast en kreeg het EWDD de mogelijkheid technische bijstand te verlenen aan de kandidaat-landen en in het kader van het PHARE-programma een contract voor een bijstandproject ten belope van 2 miljoen te sluiten.

Ten slotte blijft de Commissie nauw samenwerken met het EWDD en beijvert zij zich voortdurend om de synergieën tussen de werkzaamheden van het EWDD en de in het kader van de communautaire drugsbestrijdingsprogramma's genomen maatregelen te bevorderen.

(1) PB C 342 E van 30.11.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3827/00

van Peter Skinner (PSE) aan de Commissie

(30 november 2000)

Betreft: SeaFrance: beperkingen op verkoop van dagretours over het Kanaal

Naar aanleiding van het antwoord van de Commissie van 26 september 2000 op mijn vraag nr. P-2824/00(1) voeg ik een folder bij die sinds april 2000 wordt uitgereikt aan dagjesmensen op veerboten van SeaFrance.

Is de Commissie het met mij eens dat de beperkingen voor automobilisten en voetpassagiers in strijd zijn met het recht van passagiers om onbelemmerd te reizen en dat hiermee dagjesmensen worden gediscrimineerd ten opzichte van andere reizigers?

(1) PB C 103 E van 3.4.2001.

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(10 januari 2001)

De folder die het geachte parlementslid aan de Commissie heeft toegezonden, toont dat de ondernemer in kwestie kaartjes voor dagreizen verkocht tegen een speciale prijs, op voorwaarde dat de heen- en de terugreis op dezelfde dag plaatsvonden. Kaartjes voor daguitstapjes zijn namelijk niet geldig voor een enkele reis of voor de terugreis op een latere dag.

Het behoort tot de normale gang van zaken in de reisindustrie om marginale klanten aan te trekken door promotiekaartjes aan te bieden (zoals dagretours) die onderworpen zijn aan beperkingen betreffende de reisduur. De door het geachte parlementslid genoemde voorwaarden blijken ontworpen te zijn om te verhinderen dat klanten die anders een standaard retourkaartje zouden kopen, nu twee dagretours zouden kopen voor opeenvolgende dagen, daarbij alleen gebruikmakend van de heenreis van elk kaartje. Het gevaar bestaat dat de ondernemer het, zonder deze voorwaarden, de moeite niet zou vinden om goedkope dagretours aan te bieden. De Commissie is niet van mening dat de door het geachte parlementslid genoemde voorwaarden inbreuk maken op de communautaire regelgeving betreffende het vrije verkeer van personen. De Commissie is het evenmin eens met de stelling dat dagjesmensen hierdoor gediscrimineerd worden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4001/00

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(21 december 2000)

Betreft: Handvest van grondrechten (beschikbaarheid van documentatie)

Is de Commissie ervan overtuigd dat artikel 42 van het handvest (Iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat heeft recht op toegang tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie), zelfs als het Handvest van grondrechten werd opgenomen in de Europese Verdragen, geen gevolgen zou hebben voor de beschikbaarheid van documenten, daar volgens artikel 52, lid 1 beperkingen op de uitoefening van de in dit handvest erkende rechten en vrijheden zijn toegestaan indien zij noodzakelijk zijn en daadwerkelijk aan door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang of aan de eisen van de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen beantwoorden, terwijl volgens artikel 52, lid 2 de door dit handvest erkende rechten waaraan de communautaire verdragen of het Verdrag betreffende de Europese Unie ten grondslag liggen, worden uitgeoefend onder de voorwaarden en binnen de grenzen welke bij die verdragen zijn gesteld?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(23 januari 2001)

De artikelen 42 en 52, lid 2, van het Handvest van grondrechten van de Unie betreffende het recht op toegang tot documenten zijn de afspiegeling van artikel 255 (ex artikel 191a) van het EG-Verdrag, zoals gewijzigd door het Verdrag van Amsterdam.

Dit artikel bepaalt immers dat iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke en rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat recht heeft op toegang tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie.

Dit artikel bepaalt ook dat de uitoefening van dit recht moet worden geregeld volgens de door de Raad en het Parlement volgens de medebeslissingsprocedure vast te stellen algemene beginselen en beperkingen op grond van openbare of particuliere belangen.

De Commissie heeft op 26 januari 2000 een voorstel voor een verordening tot uitvoering van dit artikel 255(1) goedgekeurd, dat momenteel voor onderzoek bij de twee andere instellingen ligt.

(1) PB C 177 E van 27.6.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3609/00

van Paul Lannoye (Verts/ALE) aan de Commissie

(15 november 2000)

Betreft: Klacht tegen drie bedrijven in de luchthavensector

Op 6 september 2000 heeft de Commissie een klacht ontvangen (nr. 37957) van vier leden van het Europees Parlement, waaronder ikzelf, tegen drie bedrijven in de luchthavensector: de Societé de développement et de promotion de l'Aéroport de Bierset (SAB), de société TNT Express Worldwide en de Société GD Express Worldwide. Tevens is de klacht gericht tegen de Belgische staat. Zij betreft de overeenkomst van 26 februari 1996 tussen de drie bedrijven en de Regio Wallonië, die in strijd is met een aantal Verdragsbepalingen, met name inzake het mededingingsrecht. Aangezien deze overeenkomst voor een

groot deel het beleid van de Regio Wallonië ten aanzien van de luchthaven bepaalt, met name wat betreft de bepaling van de heffingen en de eventuele aanpassing hiervan in verband met het beginsel de vervuiler betaalt, is een uitspraak van de Commissie over deze klacht dringend noodzakelijk. Kan de Commissie aangeven wat zij heeft gedaan inzake het onderzoek van deze zaak en op welke termijn wordt de afronding van de behandeling verwacht?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(18 januari 2001)

Inzake mededinging is de door het geachte parlementslid ingediende klacht in de eerste plaats gebaseerd op artikel 81 (ex artikel 85) juncto artikel 86 (ex artikel 90) van het EG-Verdrag en, in de tweede plaats, op de artikelen 87 en 88 (ex artikelen 92 en 93).

Wat de aspecten met betrekking tot de artikelen 81 en 86 van het EG-Verdrag betreft, is de Commissie begonnen met het onderzoek van de klacht. Op 14 december 2000 heeft zij in die context een brief gestuurd naar de klagers, waaronder het geachte parlementslid.

Met betrekking tot het aspect van de staatssteun (artikel 87 van het EG-Verdrag), heeft de Commissie een verzoek om inlichtingen naar de Belgische autoriteiten gestuurd. Op basis van dit antwoord zou de Commissie een voorlopig onderzoek van deze klacht moeten kunnen uitvoeren. Op dit moment kan zij niet op het mogelijke resultaat van dit onderzoek vooruitlopen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3562/00

van Toine Manders (ELDR) aan de Commissie

(10 november 2000)

Betreft: Transfersystemen voor profvoetballers

Is de Commissie bereid om het Europees Parlement te betrekken in de besluitvorming ten aanzien van het transfersysteem voor beroepsvoetballers?

Kan zij aangeven waarom het systeem van het contractueel vooraf vastleggen van een afkoopsom die betaald moet worden bij het niet nakomen van het contract zoals dat nu gebruikelijk is in de professionele voetballerij in conflict is met Europese regelgeving?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(14 december 2000)

Wat het concurrentiebeleid betreft, zorgt de Commissie ervoor dat het Parlement steeds wordt geraadpleegd en dat zijn advies wordt ingewonnen. Deze raadpleging blijft echter beperkt tot wetgevingsvoorstellen en andere teksten van juridische, politieke of meer algemene aard. Wat de individuele gevallen betreft, zijn de Commissie en het Parlement overeengekomen dat de aanhangige zaken niet gedetailleerd in het Parlement worden besproken en het Parlement niet over deze gevallen wordt geraadpleegd. Hierbij wordt met name uitgegaan van het feit dat enkel de Commissie verantwoordelijk is voor besluiten in verband met mededingingszaken en dat talrijke aspecten daarvan vertrouwelijk zijn. Hoe dan ook neemt het met het mededingingsbeleid belaste Commissielid regelmatig deel aan de vergaderingen van het op dit gebied verantwoordelijke comité in het Parlement teneinde actuele zaken in verband met het mededingingsbeleid te bespreken.

Wat de transfer van beroepsvoetballers betreft, is de Commissie van oordeel dat het vooraf vastleggen van een transfervergoeding tussen een speler en een club die moet worden uitbetaald bij het verbreken van een contract, wanneer het beginsel van een dergelijke clausule en het daarin opgenomen bedrag het resultaat zijn van vrije onderhandelingen tussen de speler en de club, niet in strijd is met artikel 81 (ex artikel 85) van het EG-Verdrag. Een dergelijke contractuele clausule is immers geen overeenkomst of een besluit tussen ondernemingen in de zin van het genoemde artikel. Deze bepaling uit hoofde waarvan concurrentiebeperkende overeenkomsten of besluiten worden verboden, is slechts van toepassing op overeenkomsten of besluiten tussen ondernemingen, d.w.z. entiteiten die een economische activiteit uitoefenen. Het systeem dient ook te worden beoordeeld op grond van artikel 39 (ex artikel 48) van het EG-Verdrag.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4025/00

van Jeffrey Titford (EDD) aan de Commissie

(21 december 2000)

Betreft: Subsidieweigering aan het internationaal jeugdfestival in Wertheim (Duitsland)

Ik heb brieven ontvangen van de gemeenteraad van Huntingdon in Engeland met de mededeling dat de Europese Unie eertijds internationale jeugdfestivals ter bevordering van de Europese Unie subsidieerde.

Soortgelijke brieven ontving ik van de met Huntingdon gejumeleerde steden Wertheim am Main, Szentendre en Salon de Provence.

Dit jaar heeft de Europese Unie besloten de subsidies voor het internationale jeugdfestival van Wertheim am Main stop te zetten. Volgens de gemeenteraad van Huntingdon heeft dit geleid tot ontsteltenis en grote bezorgdheid.

Waarom is de subsidie stopgezet?

Is de Europese Commissie bereid haar voornemen om de subsidie stop te zetten opnieuw in overweging te nemen?

Wat is het totale bedrag aan middelen dat de Europese Commissie sinds 1 januari 1986 ter ondersteuning van internationale jeugdfestivals in elk EU-land heeft besteed, in het bijzonder in Huntingdon, Szentendre en Salon de Provence?

Welk deel van de begroting besteedt de Commissie jaarlijks aan internationale jeugdfestivals?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(19 februari 2001)

De financieringsaanvraag voor het jeugdfestival van Wertheim is ingediend in het kader van de steun die door de Commissie wordt verleend aan acties ten gunste van de jumelage van steden.

De Commissie heeft geen gunstig gevolg kunnen geven aan deze aanvraag wegens de vroegtijdige uitputting van de begrotingsmiddelen. De steun voor acties ten gunste van de jumelage van steden heeft immers een dusdanig succes gekend dat de belangstelling van de plaatselijke actoren groter was dan de mogelijkheden voor toekenning van financiële steun door de Gemeenschap. Om de subsidieaanvragen binnen de grenzen van de beschikbare begroting te kunnen behandelen zag de Commissie zich genoodzaakt de termijn voor de indiening van de dossiers voor 2000 op 15 september te sluiten(1).

De Commissie heeft in haar streven naar de verbetering van de kwaliteit van de verleende dienst de procedure voor de indiening van de aanvragen voor 2001 herzien(2).

De steden die het internationaal jeugdfestival van Wertheim organiseren, kunnen hun aanvraag voor 2001 volgens deze nieuwe procedure indienen. In een latere fase zal de Commissie onderzoeken of de aanvraag voor subsidie in aanmerking komt.

De Commissie beschikt niet over specifieke statistieken inzake de financiering van internationale festivals.

Zij besteedt trouwens geen specifiek gedeelte van de begroting aan dit soort activiteiten die meestal in het kader van verschillende programma's worden uitgevoerd.

(1) Mededeling over het subsidieprogramma voor jumelages, PB C 238 van 22.8.2000.

(2) Oproep tot het indienen van voorstellen DG EAC nr. 75/00, PB C 320 van 9.11.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3825/00

van Avril Doyle (PPE-DE) aan de Commissie

(29 november 2000)

Betreft: Handvest van de grondrechten

In veel commentaren op het Handvest van de grondrechten van de EU werd er tijdens de conventievergaderingen op gewezen dat de budgettaire gevolgen van de aanneming van het Handvest, de verdeling van de kosten voor de tenuitvoerlegging ervan op het niveau van de Gemeenschap, de lidstaten en de sociale partners, alsmede de bredere effecten van het Handvest op het concurrentievermogen van het Europese bedrijfsleven niet door de EU-instellingen of de nationale parlement zijn beoordeeld.

Heeft de Commissie een in het Verdrag vastgelegde verplichting (Protocol nr. 7 bij het Verdrag van Amsterdam over de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en proportionaliteit) een kwalitatieve en kwantitatieve effectbeoordeling uit te voeren van de sociale en economische bepalingen in het Handvest?

Is de Commissie van mening dat op basis van de conclusies van de Top van Lissabon een effectbeoordeling van de kosten die voortvloeien uit de tenuitvoerlegging van het Handvest noodzakelijk is?

Is de Commissie voornemens de toezegging te doen dat een dergelijk onderzoek zal worden verricht en gepubliceerd?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(1 februari 2001)

De Commissie wijst erop dat haar verplichtingen op grond van protocol nr. 7 betreffende de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel, waarnaar het geachte parlementslid verwijst, in het bijzonder de punten 4 en 9 hiervan, enkel gelden voor de wetgevingsvoorstellen die zij indient. Het op verzoek van de Europese Raad en volgens een speciale procedure opgestelde Handvest van de grondrechten, dat vroeg of laat deel zal uitmaken van het primaire recht van de Unie, behoort niet tot deze categorie.

Wat de grond van de zaak betreft, is de Commissie ervan overtuigd dat de zichtbaarheid die het Handvest aan de fundamentele rechten verleent, de economische ontwikkeling van de Unie geenszins in de weg staat, maar deze integendeel bevordert, overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Lissabon, waar het geachte parlementslid naar verwijst.

Deze benadering werd onlangs bevestigd door de Europese Raad van Nice die de Europese Sociale agenda voor de volgende vijf jaar heeft goedgekeurd. Volgens de conclusies van Nice, betekent deze agenda een belangrijke stap in de richting van de versterking en de modernisering van het Europese sociale model, dat gekenmerkt wordt door een onverbrekelijk verband tussen economische prestatie en sociale vooruitgang.

Rekening houdend met het bovenstaande, acht de Commissie het niet nodig de door het geachte parlementslid voorgestelde studie inzake de kosten die voortvloeien uit het in overeenstemming brengen met de voorgestelde regelgevingen uit te voeren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3914/00

van Helena Torres Marques (PSE) aan de Commissie

(6 december 2000)

Betreft: Daphne-programma

Tot mijn verbazing is er dit jaar in het kader van het Daphne-programma geen enkel Portugees project goedgekeurd.

Aangezien de Portugese projecten op dit gebied normaal gesproken van goede kwaliteit zijn, zou ik van de Europese Commisie willen weten waarom zij tot dit besluit is gekomen?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(8 januari 2001)

De Commissie heeft in 2000 voor het DAPHNE-programma 415 voorstellen ontvangen, waarvan er 308 voor financiering in aanmerking kwamen. Na een evaluatie werden 47 projecten voor financiering geselecteerd voor een totaalbedrag van 4 590 045.

Van de 415 ontvangen voorstellen werden er 15 door een Portugese organisatie ingediend; 11 daarvan kwamen in aanmerking voor financiering. De uiteindelijke selectie van 47 projecten omvat 1 project dat wordt geleid door een Portugese organisatie (Associaçao Fernao Mendes Pinto in Montemor-o-Velho). Bovendien zijn nog eens 27 van de 361 bij de geselecteerde projecten betrokken organisaties (7,5 %) Portugees.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4084/00

van Lord Inglewood (PPE-DE) aan de Commissie

(10 januari 2001)

Betreft: Italiaanse wetgeving inzake de aankoop, registratie en verkoop van auto's

Is de Europese Commissie van mening dat de Italiaanse wetgeving inzake de aankoop, registratie en verkoop van auto's strookt met de EG-wetgeving, met name ten aanzien van ingezetenen van andere EU-lidstaten die legaal in dat land wonen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(21 februari 2001)

De Commissie heeft zich gebogen over de problemen met betrekking tot de automarkt, met name wat de overheidsmaatregelen betreft inzake de invoer en registratie van nieuwe en tweedehandsauto's, die door particulieren of in het kader van een beroepsactiviteit zijn gekocht. Zij heeft met name een klacht behandeld betreffende de mogelijkheid voor ingezetenen van EU-lidstaten een auto in Italië te kopen en te registreren zonder officieel in die lidstaat te zijn gevestigd. De zaak is in 2000 opgelost en gesponeerd naar aanleiding van een rondschrijven, dankzij welk iedere burger van de Europese Unie een auto op eigen naam in Italië kan laten registreren, mits hij een zeer nauwe band met dat land heeft (met name een tweede woonplaats).

De Commissie zou gaarne de door het geachte parlementslid gestelde vraag zo volledig mogelijk beantwoorden die naar het schijnt betrekking heeft op een door de ingezetenen van andere lidstaten in Italië ondervonden moeilijkheden bij de aankoop of de registratie van auto's. Om dit te kunnen doen, zou de Commissie nauwkeuriger op de hoogte moeten zijn van de maatregelen, de praktische moeilijkheden (de voor te leggen documenten en de noodzakelijke technische controles bijvoorbeeld), de belemmeringen van administratieve of fiscale aard of, eventueel, de te hoog geachte kosten die in deze lidstaat zouden kunnen bestaan.