SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0019/01

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) aan de Commissie

(17 januari 2001)

Betreft: Internationale visserijovereenkomsten

De verschillende wijze waarop de Europese Commissie de noordelijke en de zuidelijke internationale visserijovereenkomsten beheert leidt tot een ongelijke behandeling van Europese reders die in het ene of in het andere gebied vissen. In dit verband verbaast de toegeeflijkheid van de Commissie tegenover het optreden van noordelijke landen die zowel weigeren zich te identificeren en informatie te verstrekken die wordt gevraagd bij de financiële vergoeding voor samenwerkingsacties, als te betalen voor visvergunningen voor hun reders.

Het wekt verbazing dat de Commissie met de grootste spoed internationale visserijovereenkomsten voor de noordelijke zone sluit en daarbij alle eisen van het derde land inwilligt, al kan dat de samenhang van de Gemeenschap ten aanzien van internationale visserijovereenkomsten in gevaar brengen. De Commissie treuzelt echter al maanden lang om het mandaat voor de onderhandelingen met Kiribati voor te leggen aan de Raad, zonder dat daarvoor een reden wordt gegeven.

Kan de Commissie een verklaring geven voor haar optreden?

Bovendien zouden wij graag horen om welke redenen de visserijovereenkomst met Kaapverdië is opgeschort en welke stappen de Commissie heeft gezet om de overeenkomst te verlengen.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(1 maart 2001)

Met betrekking tot de algemene beweringen van het geachte parlementslid over de verschillen tussen de noordelijke en zuidelijke overeenkomsten, die de vragen vergezellen, wenst de Commissie erop te wijzen dat de context en de specifieke kenmerken van deze twee soorten overeenkomsten volledig verschillend zijn en dat ook hun ontstaansgeschiedenis verschilt.

Wat betreft de onderhandelingen over overeenkomsten betreffende de tonijnvisserij in het centraalwestelijk deel van de Stille Oceaan, waarin Kiribati zou moeten worden opgenomen, is de Commissie zich bewust van de interesse van de Europese tonijnvisserijsector om nieuwe vangstmogelijkheden te verkrijgen in dit deel van de wereld. De Commissie heeft reeds de nodige interne procedures voor de opstelling van een ontwerp voor een onderhandelingsmandaat ingeleid. Het voorstel van de Commissie voor een onderhandelingsmandaat zou in het eerste kwartaal van 2001 bij de Raad moeten worden ingediend.

Wat Kaapverdië betreft heeft de Commissie, zich bewust van het belang om het protocol vóór het verstrijken van de looptijd ervan te vernieuwen, na een reeks voorafgaande contacten, deelgenomen aan drie onderhandelingsrondes die respectievelijk hebben plaatsgevonden in Brussel op 19 en 20 juli 2000, in Praia van 23 tot en met 25 augustus 2000 en in Brussel op 6 en 7 november 2000.

Hoewel bij deze onderhandelingen belangrijke resultaten zijn geboekt, inzonderheid in verband met de omvang van de vangstmogelijkheden en de overeenkomstige financiële vergoeding, kon geen overeenstemming worden bereikt over het protocol. De Commissie kon, overeenkomstig het advies van de belanghebbende lidstaten, niet instemmen met de eisen van Kaapverdië om in het protocol de verplichting voor oppervlakte-beugvissers om 100 % van hun vangsten in de haven van Mindelo aan te landen, op te nemen. Voorts dient erop gewezen dat Kaapverdië niet voorkomt op de lijst van landen die vis en visproducten naar de Gemeenschap mogen exporteren.

De Commissie doet al het mogelijke om dit protocol zo spoedig mogelijk af te sluiten. Hoewel Kaapverdië nog geen nieuwe onderhandelingsdatum heeft kunnen voorstellen (op 14 januari 2001 zijn in Kaapverdië parlementsverkiezingen gehouden en presidentsverkiezingen zijn gepland voor februari 2001), heeft de ambassadeur van dit land in Brussel de Commissie onlangs meegedeeld dat zijn regering voorstander is van een snelle hervatting van de onderhandelingen.