SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1522/99

van Monica Frassoni (Verts/ALE) aan de Commissie

(1 september 1999)

Betreft: Uitbreiding van het pretpark Gardaland, Castelnuovo del Garda, provincie Verona (Italië)

De Commissie lijkt bij haar antwoord op de vraag over dit onderwerp van 14.7.1998 (E-2513/98)(1) niet op de hoogte van de onvrede en kritiek die al sinds jaar en dag hangen rond Gardaland allereerst over de bouwactiviteiten die grotendeels illegaal zijn vanwege de milieu- en sociaal-economische gevolgen. De plaats waar het park gevestigd is, is in strijd met de richtlijnen van het bestemmingsplan voor het Gardameer zoals vervat in het regionaal bestemmingsplan, het belangrijkste planningsinstrument van de regio Veneto(2). In dit plan gaat het o.a. over bescherming van natuur en landschap en het inperken van bouwactiviteiten in het stuk land dat ligt tussen de Gardesana-strada en het meer. In dat gebied wil het park nu juist uitbreiden. Twee ernstige milieuvraagstukken zijn trouwens nog steeds niet opgelost: de geluidsoverlast en de verkeersdrukte. Wat het eerste betreft: aan de hand van recent onderzoek door het regionaal milieuagentschap blijkt dat het park moeilijk zal kunnen voldoen aan de grenswaarden

voor geluidsoverlast(3). Wat het tweede betreft: het bedrijf Leoncini dat voor de werkgelegenheid belangrijker is dan Gardaland, heeft gedreigd met juridische stappen wanneer de door Gardaland voorgestelde herindelingsprojecten zouden worden gerealiseerd. Wat de milieueffectrapportage betreft: op 14 maart is de termijn verstreken voor omzetting van richtlijn 97/0011/EEG over de MER(4) die themaparken noemt in artikel 4,2; voor uitbreiding zou hoe dan ook een MER nodig zijn in het licht van de onlangs afgekomen regionale wet(5). De vraagsteller begrijpt trouwens niet waarom Europese financiering nodig is, aangezien het bedrijf over ruime financiële mogelijkheden beschikt. Doordat het bedrijf nog steeds niet op de beurs genoteerd is, zijn enkele aandeelhouders (o.a. de Unione Banche Svizzere die 25 % van het sociale kapitaal in handen heeft), begonnen aan een onderzoek naar de verantwoordelijkheid van het bestuur(6).

Wat bedoelt de Commissie als zij schrijft dat het voornaamste doel van het themapark Gardaland is de toeristen mldr een steeds gevarieerder reeks van activiteiten te bieden van culturele, educatieve en recreatieve aard(7), terwijl het Park de natuurlijke gesteldheid heeft aangetast door gebouwen neer te zetten die volkomen vreemd zijn aan de oorspronkelijke natuurlijke context? Hoe kan zij een project rechtvaardigen dat in strijd is met de planningsinstrumenten van de bestaande ruimtelijke ordening? Hoe wil zij garanderen dat de MER-procedure wordt toegepast voor de uitbreidingsplannen van het park? Hoe is het mogelijk dat de EIB geld steekt in een project dat in strijd is met de door de Unie gehuldigde doelstelling van duurzame ontwikkeling en dat is ingediend door een bedrijf dat geld over heeft? Denkt de Commissie niet dat de interne troebelen rond dit bedrijf gevolgen zouden kunnen hebben voor het transparant en efficiënt gebruik van het Europese krediet?

(1) PB C 297 van 15.10.1999, blz. 18.

(2) Zie de regeling van de regionale raad van Veneto nr. 250/1991.

(3) Zie de nationale kaderwet over geluidshinder nr. 447 van 26 oktober 1995.

(4) PB L 73 van 14.3.1997, blz. 5.

(5) Zie regionale wet van Veneto nr. 10 van 26 maart 1999, bijlage B2, paragraaf q.q.

(6) De zaak loopt bij de rechtbank in Verona onder nr. RG 239298 en RG 239398.

(7) Zie antwoord van de Commissie op de vraag E-2513/98 van de heer Gianni Tamino, lid van het Europees Parlement.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(18 oktober 1999)

Hoewel het themapark Gardaland in de omgeving van het Gardameer ligt, grenst het project niet direct aan het meer, maar ligt het in de vlakte. Bijgevolg zijn de gevolgen voor de flora en de topografie verwaarloosbaar.

Wat de toepassing van de milieu-effectbeoordelingsprocedure op de uitbreidingsplannen van Gardaland betreft, is de Commissie altijd bereid specifieke en gedetailleerde klachten in verband met een mogelijke inbreuk op de communautaire wetgeving inzake milieu-effectbeoordeling te onderzoeken. Als de Commissie van mening is dat een dergelijke klacht inderdaad een inbreuk aan het licht brengt, kan zij eventueel een inbreukprocedure krachtens artikel 226 van het EG-Verdrag (ex artikel 169) inleiden.

De Commissie wijst erop dat in bijlage II van Richtlijn 97/0011/EG van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van Richtlijn 85/0337/EEG betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(1) de volgende projectklassen zijn vermeld: themaparken (12 e) en de wijziging of uitbreiding van projecten van bijlage I of II waarvoor reeds een vergunning is afgegeven, die zijn of worden uitgevoerd en die aanzienlijke nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben (13). Voor projecten van bijlage II zijn de lidstaten verplicht om aan de hand van een onderzoek van elk afzonderlijk geval of op basis van door de lidstaat vastgestelde grenswaarden of criteria na te gaan of er een milieu-effectbeoordeling van het project in overeenstemming van de artikelen 5 tot en met 10 moet plaatsvinden. Op projecten waarvoor vóór 14 maart 1999 een uitbreidingsvergunning is aangevraagd, is Richtlijn 85/0337/EEG in ongewijzigde vorm van toepassing. Themaparken waren niet opgenomen in de bijlagen van Richtlijn 85/0337/EEG.

In maart 1998 heeft de Europese Investeringsbank (EIB) Gardaland een lening van 31 miljoen euro (ITL 60 000 miljoen) verstrekt. De belangrijkste motivering was de ondersteuning van de plaatselijke economie in een streek die sterk van het toerisme afhankelijk is. Gardaland, dat in 1975 is opgericht, speelt een cruciale rol als toeristische trekpleister voor de streek. In het begin van de jaren negentig liep het aantal bezoekers van het park echter terug als gevolg van het uitblijven van investeringen en de vertraging van de economie. Om de aantrekkingskracht van het park te behouden en de

werkgelegenheidsvooruitzichten op lange termijn te verbeteren werd een modernisering van de voorzieningen van het hoogste belang geacht. Het financieringsbesluit werd ook genomen omdat het past in het beleid van de EIB om investeringen van het MKB te ondersteunen. Het project werd ook in aanmerking genomen op grond van de positieve effecten op het toerisme in de streek en op de aanverwante dienstensectoren. Op het tijdstip waarop het besluit van de EIB werd genomen, hadden de Italiaanse autoriteiten al een vergunning voor het project afgegeven. Het viel buiten het toepassingsgebied van Richtlijn 85/0337/EEG en Richtlijn 97/0011/EG was nog niet van toepassing. De milieu-effecten werden echter wel degelijk onderzocht door de Italiaanse autoriteiten. Gezien de aard van het project en de selectiecriteria van bijlage III van Richtlijn 97/0011/EG waren zij van mening dat een volledige milieu-effectbeoordeling niet nodig was.Invest

(1) PB L 73 van 14.3.1997.