SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3980/00

van Ursula Schleicher (PPE-DE) aan de Commissie

(20 december 2000)

Betreft: Vergelijking op Europees niveau van beroepsprofielen en -opleiding van gezondheidsopzichters/gezondheidsinspecteurs/hygiëneinspecteurs

In verband met het doel de consument in geheel Europa te beschermen, speelt de uitvoering en controle van de Europese en nationale voorschriften een bijzonder belangrijke rol, wat niet in de laatste plaats is aangetoond door de onbeschrijflijke gebeurtenissen rondom de BSE-crisis. De opleiding van degenen die ter plaatse verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de controles, bijvoorbeeld voor het nemen van monsters, is daarbij van het grootste belang.

De beroepsprofielen van deze personen lopen, voorzover mij bekend, in de landen van de Europese Unie zeer ver uiteen. Kan de Commissie mededelen welke groepen personen in de diverse landen van de Europese Unie de verantwoordelijkheid hebben deze controles en monsternemingen ter plaatse uit te voeren, bijvoorbeeld bij:

- de zwemwaterrichtlijn,

- de richtlijn voor water voor menselijke consumptie,

- hygiënische voorschriften in verband met wettelijke voorschriften voor levensmiddelen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(16 maart 2001)

De beginselen voor de uitvoering van officiële controles op levensmiddelen zijn vastgelegd in een aantal richtlijnen. Over het algemeen zijn de Richtlijnen van de Raad 89/397/EEG van 14 juni 1989 inzake de officiële controle op levensmiddelen(1) en 93/99/EEG van 29 oktober 1993 betreffende aanvullende maatregelen inzake de officiële controle op levensmiddelen(2) van toepassing. Het basisbeginsel van deze richtlijn is dat de lidstaten er zorg voor dragen dat de bevoegde autoriteiten beschikken of kunnen beschikken over een toereikend personeelsbestand met passende kwalificaties en ervaring, in het bijzonder op gebieden zoals scheikunde, levensmiddelenchemie, diergeneeskunde, levensmiddelenmicrobiologie, levensmiddelenhygiëne, levensmiddelentechnologie en recht, opdat de controles naar behoren kunnen worden uitgevoerd.

Levensmiddelen van dierlijke oorsprong zoals vlees, melk, zuivelproducten en visproducten moeten worden gecontroleerd door de autoriteit van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de veterinaire controles of door een autoriteit waaraan deze taak is opgedragen. Met name vlees moet worden onderworpen aan ante- en post-mortem-inspecties door dierenartsen, zo mogelijk bijgestaan door gekwalificeerde helpers. Wat de uitoefening van de werkzaamheden van dierenarts betreft, is Richtlijn 78/1026/EEG(3) van toepassing: minimale coördinatie van de opleiding voor de automatische erkenning van de diploma's van dierenartsen zonder omschrijving van hun activiteitsgebied.

De meeste andere beroepen vallen onder het algemeen stelsel van erkenning van diploma's uit hoofde van de Richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG(4). Deze richtlijnen stellen de lidstaten in staat hun eigen normen te handhaven en van migranten te eisen dat zij substantiële verschillen in onderwijs en opleiding compenseren met een geschiktheidstest of een praktijkperiode onder toezicht.

De Commissie is voornemens, zoals aangekondigd in het Witboek over voedselveiligheid(5), bij het Parlement en de Raad een voorstel voor een verordening betreffende officiële controles op de veiligheid van levensmiddelen en diervoeder in te dienen.

Dit voorstel zal een communautair raamwerk voor officiële controles op alle aspecten van de veiligheid van levensmiddelen en diervoeder langs de voedselketen vaststellen door:

- het samenvoegen en vervolledigen van de bestaande bepalingen voor controles op nationaal en communautair niveau en voor inspecties binnen de EU, aan de grenzen en in derde landen,

- de integratie van de bestaande controle- en toezichtsystemen om een omvattend en doeltreffend controle- en toezichtsysteem voor de voedselveiligheid van boer tot bord op te zetten,

- het opzetten van een kader om jaarlijkse programma's voor de controle van levensmiddelen en diervoeder te organiseren,

- het samenvoegen van de bestaande communautaire bepalingen inzake wederzijdse hulp en administratieve samenwerking.

Het is ook de bedoeling om in dit voorstel de operationele criteria op te nemen voor de autoriteiten die met de uitvoering van de officiële controles zijn belast. Dit voorstel zal daarom de bestaande richtlijnen verbeteren door de omschrijving van de kwalificaties van de autoriteiten die levensmiddelen en diervoeder controleren.

Wat drinkwater betreft, stelt de drinkwaterrichtlijn van 1998(6) kwaliteitsnormen voor drinkwater vast alsook eisen voor monitoring en eisen voor analytische kwaliteitscontrole. Van bijzonder belang in deze context zijn de bepalingen inzake de analytische kwaliteitscontrole. De laboratoria waar de monsters worden geanalyseerd, moeten beschikken over een analytisch controlesysteem dat wordt gecontroleerd door een daartoe door de verantwoordelijke autoriteit goedgekeurde gemachtigde persoon of instelling. De lidstaten hebben de bindende verplichting om deze bepalingen toe te passen, terwijl zij tezelfdertijd de keuze hebben wat de organisatie betreft (centrale, regionale of lokale aanpak). De richtlijn stelt bijgevolg de te bereiken doelstellingen vast, maar laat de wijze om deze te bereiken aan de lidstaten over.

Wat het zwemwater betreft heeft de zwemwaterrichtlijn van 1976(7) bijgedragen tot een aanzienlijk verbetering van de kwaliteit van het zwemwater. Zij is nu echter verouderd zowel wat de wetenschappelijke kennis en de technologie als wat de managementaanpak betreft. De bepalingen inzake monsterneming en kwaliteitsborging zijn onder meer vaag.

Bijgevolg is de Commissie begonnen met een grondig herzieningsproces volgens dezelfde procedure als de onlangs goedgekeurde waterkaderrichtlijn(8), d.w.z. mededeling overleg met belanghebbenden conferentie wetgevend voorstel. Als eerste stap heeft de Commissie op 21 december 2000 een mededeling aan het Parlement en de Raad goedgekeurd, getiteld Ontwikkeling van een nieuwe zwemwaterbeleid(9).

De belangrijkste elementen van een nieuwe richtlijn zullen wettelijk bindende kwaliteitswaarden met het oog op een hoog beschermingsniveau zijn, alsook coherentie met de nieuwe waterkaderrichtlijn, voorlichting en deelname van het publiek, kwaliteitsmanagement en kwaliteitsborging ter ondersteuning van deze doelstellingen.

(1) PB L 186 van 30.6.1989.

(2) PB L 290 van 24.11.1993.

(3) PB L 362 van 23.12.1978.

(4) PB L 19 van 24.1.1989 en PB L 209 van 24.7.1992.

(5) COM(1999) 719 def.

(6) Richtlijn 98/83/EG van de Raad van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water, PB L 330 van 5.12.1998.

(7) Richtlijn 76/160/EEG van de Raad van 8 december 1975 betreffende de kwaliteit van het zwemwater, PB L 31 van 5.2.1976.

(8) Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid, PB L 327 van 22.12.2000.

(9) COM(2000) 860 def.