ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2561/98

van Christine Oddy (PSE) aan de Commissie

(29 juli 1998)

Betreft: Levering van wapens aan Indonesië

Is het de Commissie bekend dat er verleden jaar nog bommen, tanks, gevechtsvliegtuigen en machinegeweren zijn geleverd aan Indonesië?

Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen, in het licht van de recente gebeurtenissen in Oost Timor, om de wapenexport naar Indonesië tegen te gaan?

Antwoord van de heer van den Broek namens de Commissie

(17 september 1998)

De Commissie bezit geen rechtstreekse informatie over en is evenmin verantwoordelijk voor de export van wapens. Zij heeft met voldoening vastgesteld dat de meeste lidstaten, met name op basis van de pas aangenomen gedragscode voor de wapenexport, hebben aangekondigd een restrictief beleid te voeren waar het gaat om vergunningen voor de uitvoer van militaire outillage naar Indonesië.

De Commissie is voornemens de lidstaten op de desbetreffende fora aan te moedigen de in de gedragscode vastgestelde beginselen die voor wapenexport gelden rigoreus toe te passen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3189/98

van Arthur Newens (PSE) aan de Commissie

(27 oktober 1998)

Betreft: Humanitaire hulp aan de Koerdische bevolking van Iraaks Koerdistan

Kan de Commissie gedetailleerde gegevens verstrekken over de verschillende vormen van EU-bijstand aan de Koerdische bevolking van Iraaks Koerdistan voor elk jaar sinds de instelling van de veilige toevluchtsoorden, en laten zien in welke verhouding die bijstand tot die van andere hulpverleners staat?

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie

(11 december 1998)

Sedert 1991 is de Gemeenschap met een bedrag van 240 miljoen ecu de belangrijkste verstrekker van humanitaire hulp aan Irak. De humanitaire hulp is bestemd voor alle kwetsbare bevolkingsgroepen.

In 1991, vóór de oprichting van het Bureau van de Commissie voor Humanitaire Hulp van de Europese Gemeenschap (ECHO) werd een toewijzing van 111,5 miljoen ecu aan Irak gedaan (vluchtelingen en ontheemden 94,0 miljoen ecu, conflict in Irak 5,0 miljoen ecu, Golfoorlog 12,5 miljoen ecu). Vanaf 1992 bedragen de totale bijdragen van ECHO aan Irak 116,17 miljoen ecu (87,03 miljoen ecu voor het noorden en 29,14 miljoen ecu voor het centrum en zuiden). Daarnaast werd nogeens 13 miljoen ecu bijna volledig aan het noorden toegewezen.

De voornaamste bron van humanitaire hulp is het olie-voor-voedsel-programma, dat is gebaseerd op Resolutie nr. 986/1995 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (UNSC), die de verkoop van aardolie voor een bedrag van 2.000 miljoen USD gedurende een periode van 180 dagen toestaat. Van dit bedrag wordt 1.320 miljoen USD ter beschikking gesteld voor humanitaire hulp, 260 miljoen USD voor Noord-Irak (13 %) en 1.060 miljoen USD voor het centrum en het zuiden (53 %). Met de resterende 780 miljoen USD worden de actie van de Verenigde Naties in Irak en herstelwerkzaamheden na de Golfoorlog (34 %) bekostigd. De eerste opbrengst van aardolieverkoop kwam op 15 januari 1997 binnen op de rekening die de Verenigde Naties ten behoeve van Irak aanhoudt. Met ingang van 3 juni 1998 werd het bedrag aan olie dat mag worden verkocht krachtens de nieuwe Resolutie nr. 1153 van de UNSC verhoogd tot 5.260 miljoen USD.

Met een toewijzing van 5.256 miljoen USD wordt via de olie-voor-voedsel-transactie steun verleend ter waarde van 455 USD per hoofd van de bevolking per jaar in het noorden (bevolking 3 miljoen) en 293 USD in het centrum en zuiden (bevolking 19 miljoen).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2198/98

van Bill Miller (PSE) aan de Commissie

(14 juli 1998)

Betreft: Subsididies aan de wijnindustrie

Zou de Commissie, gelet op haar recente aankondiging dat zij een nieuwe subsidie overweegt ten behoeve van de wijnindustrie, een lijst kunnen verstrekken van alle subsidies die de wijnindustrie eventueel zou kunnen ontvangen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(26 oktober 1998)

De communautaire steun voor investeringen in de wijnindustrie wordt tot dusver toegekend in het kader van het enige instrument op dit gebied: Verordening (EG) 951/97 van de Raad inzake de verbetering van de verwerking en de afzet van landbouwproducten(1).

De betrokken structurele maatregel moet in een door de lidstaat ingediende meerjarenprogrammering passen en bij beschikking van de Commissie worden goedgekeurd. Voorts moeten de investeringen die voor steun door de overheid in aanmerking zijn genomen, voldoen aan Beschikking 94/173/EG van de Commissie van 22 maart 1994 tot vaststelling van de selectiecriteria voor investeringen ter verbetering van de voorwaarden inzake verwerking en afzet van land- en bosbouwproducten(2).

Met de uitvoering, per lidstaat, van deze agro-industriële programma's in de wijnsector zijn voor de huidige programmeringsperiode van de structuurfondsen (1994-1999) de volgende bedragen gemoeid (in miljoen ecu):

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

In het kader van Agenda 2000(3) valt deze steun onder het voorstel voor de verordening inzake steun voor plattelandsontwikkeling dat de Commissie op 18 maart 1998 heeft ingediend(4).

Voorts stuurt de Commissie, om het overzicht voor de wijnsector te vervolledigen, het geachte parlementslid en het Secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks een tabel met de communautaire uitgaven in het kader van de gemee1/2nschappelijke ordening van de wijnmarkt (GMO) voor de begrotingsjaren 1989-1998, alsmede het financieel memorandum voor de periode 2001-2005 voor het nieuwe voorstel ter hervorming van de GMO wijnbouw.

Het voorstel voor een Verordening (EG) van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt(5) voorziet in een verhoging van de gemiddelde uitgaven ten opzichte van de voorbije wijnoogstjaren. Deze verhoging is vooral een gevolg van de invoering van een regeling voor de herstructurering van wijngaarden, die in het kader van de GMO uit het EOGFL, afdeling garantie, moet worden gefinancierd.

Als de wijngaarden eenmaal aan de nieuwe marktomstandigheden aangepast zijn, zal dit na verloop van tijd uiteraard een positieve invloed op de uitgaven hebben.

(1) PB L 142 van 2.6.1997.

(2) PB L 79 van 23.3.1994.

(3) COM(97) 2000 def.

(4) PB C 170 van 4.6.1998.

(5) PB C 271 van 31.8.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3535/98

van Richard Corbett (PSE) aan de Raad

(25 november 1998)

Betreft: Evaluatie door de Raad van de rechtsgrondslag van voorstellen

Hoe vaak heeft de Raad sinds het van kracht worden van de Europese Akte de rechtsgrondslag gewijzigd die door de Commissie werd voorgesteld?

Hoe vaak kwam het voorstel de rechtsgrondslag te wijzigen voort uit de Juridische Dienst van de Raad en hoe vaak was het afkomstig van een of meer leden van de Raad?

Antwoord

(8 februari 1999)

De bespreking door de Raad van de rechtsgrondslag van een Commissievoorstel vormt een integrerend deel van de behandeling van dit voorstel in zijn geheel.

Het komt voor dat de Raad van oordeel is dat de door de Commissie voorgestelde rechtsgrondslag niet correct is en dat hij besluit deze te wijzigen. Wanneer dit het geval is, en vanwege het feit dat de rechtsgrondslag een wezenlijk element van een besluit vormt, raadpleegt de Raad het Europees Parlement opnieuw. Bij zijn beraadslagingen over de rechtsgrondslag van voorgestelde besluiten wint de Raad zeer vaak het advies van zijn Juridische dienst in.

De Raad beschikt niet over de door de Geachte Afgevaardigde gevraagde gegevens. Het bijhouden van dergelijke statistieken zou personele middelen vergen waarover hij thans niet beschikt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2863/98

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(14 september 1998)

Betreft: EU-voorschriften voor stalregisters

In Västerbotten in Noord-Zweden heeft het provinciaal bestuur, de regionale landbouwinstantie, het stalregister afgekeurd dat een boer bijhield van zijn runderen. Dit houdt in dat de boeren niet geacht worden in aanmerking te komen voor EU-steun, hetgeen hun economie en bedrijfsvoering ernstig schaadt. De boer in kwestie heeft van alle vereiste taken keurig boek gehouden. Maar het register is per ongeluk in een ander boek bijgehouden. Het enige verschil tussen de boeken is de kleur van de omslag en de lay-out van de bladzijden.

De regionale instanties beroepen zich op de EU-regels, c.q. verordening 820/97(1) van de Raad en richtlijn 92/102/EEG(2). Het optreden van de instanties is op basis van deze regels echter moeilijk verdedigbaar. In de verordening wordt bijvoorbeeld gezegd dat het van doorslaggevende betekenis is aan de producenten geen overdreven bureaucratische eisen te stellen en dat de straffen die de lidstaten aan de veetelers opleggen in verhouding dienen te staan tot de ernst van de overtreding. In genoemd geval dreigt de boer ten gevolge van het besluit failliet te gaan.

Is de Commissie van mening dat de instanties door de EU-voorschriften gedwongen worden op deze manier te werk te gaan?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(7 oktober 1998)

Het bedrijfsregister voor de identificatie van de runderen moet worden bijgehouden op grond van Verordening (EG) 820/97 van de Raad van 21 april 1997 tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling voor runderen en inzake de etikettering van rundvlees en rundvleesproducten(3). In artikel 7, lid 4, van deze verordening is het volgende bepaald: "Het register heeft een door de bevoegde autoriteit goedgekeurde vorm, wordt handmatig of gecomputeriseerd bijgehouden en staat te allen tijde ter beschikking van de bevoegde autoriteit, die op haar verzoek inzake krijgt, gedurende een door de bevoegde autoriteit vast te stellen periode van ten minste drie jaar.". Daarom is het de lidstaat die bevoegd is om over de vorm van het bedrijfsregister te beslissen.

Richtlijn 92/102/EEG van de Raad van 27 november 1992 met betrekking tot de identificatie en de registratie van dieren(4) schrijft evenmin de vorm van het bedrijfsregister voor.

In de communautaire regelgeving is echter wel bepaald welke gegevens in het bedrijfsregister moeten worden opgenomen (zie artikel 8 van Verordening (EG) 2629/97 van de Commissie van 29 december 1997 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) 820/97 van de Raad inzake oormerken, bedrijfsregisters en paspoorten overeenkomstig de identificatie- en registratieregeling voor runderen(5)).

De Commissie is van mening dat, aangezien de vorm van het bedrijfsregister door de nationale autoriteiten wordt bepaald, ook de sancties wegens niet-inachtneming van die vorm dienen te worden geregeld in de wetgeving van de lidstaten.

(1) PB L 117 van 7.5.1997, blz. 1.

(2) PB L 355 van 5.12.1992, blz. 32.

(3) PB L 117 van 7.5.1997.

(4) PB L 355 van 5.12.1992.

(5) PB L 354 van 30.12.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3588/98

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(3 december 1998)

Betreft: Verschil van mening tussen rechtbanken in de lidstaten

Nadat een Grieks onderdaan met een Deense vrouw in Griekenland een huwelijk had gesloten, kregen zij een kind dat de Griekse nationaliteit bezit. Vervolgens werd het huwelijk met instemming van beide partijen door echtscheiding ontbonden, welke echtscheiding werd uitgesproken door een Deense rechtbank, waarbij de zorg voor het kind aan de moeder werd toevertrouwd, zonder dat het contact met de vader werd geregeld. Later bepaalde een Griekse rechtbank de procedure voor dit contact, welke procedure echter door de Deense rechtbank werd verworpen, met als gevolg dat het kind in kwestie momenteel geen enkel contact met de vader heeft.

Kan de Commissie meedelen:

1. welke rechtbank bevoegd is enerzijds om te besluiten over de vraag welke ouder de zorg voor het kind heeft en anderzijds om de voorwaarden voor het rechtstreeks contact met de andere ouder te regelen;

2. indien er een besluit is uitgevaardigd inzake de zorg voor en het contact met het kind dat een van beide ouders niet bevredigt, via welke procedure een herziening van dit besluit kan plaatsvinden?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(21 januari 1999)

De Commissie heeft niet de bevoegdheid om zich uit te spreken over de beide door het geachte parlementslid gestelde vragen.

Op 28 mei 1998 heeft de Raad op basis van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie het verdrag vastgesteld betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken(1). Dit verdrag, dat erop is gericht problemen zoals het door het geachte parlementslid opgeworpen probleem te regelen, moet door de lidstaten overeenkomstig artikel 47 ervan nog worden geratificeerd.

(1) PB C 221 van 16.7.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2531/98

van Graham Mather (PPE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: EU-financiering voor projecten ten behoeve van wezen in derde landen

1. Welke bedragen stelt de EU jaarlijks beschikbaar aan projecten ten behoeve van wezen en weeshuizen in derde landen?

2. Via welke financieringsmechanismen worden deze gelden doorgesluisd?

3. Welke derde landen zijn hierbij betrokken en hoeveel ontvangen zij afzonderlijk?

4. Welke in het VK gevestigde liefdadigheids- en andere organisaties zijn hierbij betrokken?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie

(13 november 1998)

De projecten die door de Commissie in ontwikkelingslanden worden gefinancierd, kunnen een enkele keer de specifieke behoeften van de weeskinderen dekken. De gefinancierde projecten hebben evenwel gewoonlijk betrekking op kinderen en jongeren in het algemeen. Dergelijke projecten kunnen worden gefinancierd uit de middelen van het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) of de tegenwaardefondsen, of uit de kredieten van specifieke begrotingslijnen, zoals bijvoorbeeld die van hoofdstuk B7-70 (initiatief voor de democratie en de bescherming van de mensenrechten) of begrotingslijn B7-6000 (cofinanciering met de niet-gouvernementele organisaties (NGO's)).

In het bestek van begrotingslijn B7-7020 (mensenrechten en democratie in de ontwikkelingslanden) konden in 1997 een aantal maatregelen ten behoeve van kinderen voor in totaal 368.060 ecu worden ondersteund. Het betrof meer in het bijzonder een project voor steun aan het vrijkrijgen en weer in de burgermaatschappij terugbrengen van meisjes die in Nepal als prostituee moesten werken (86.800 ecu); een project voor steun aan meisjes die als lastdragers worden gebruikt, aan ongehuwde moeders en aan kinderen in Togo (150.000 ecu), en een project voor steun aan het programma ter voorkoming van pedofilie en tot verlening van hulp aan misbruikte kinderen in Sri Lanka (131.260 ecu). Het derde van deze projecten is tenuitvoergelegd door een Britse NGO, het International Catholic Child Bureau.

Bijzonderheden over alle projecten die zijn gefinancierd in het bestek van begrotingslijn B7-6000 zijn vermeld in het jaarverslag van de Commissie met betrekking tot de samenwerking met de NGO's.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 3305/98 van Kenneth COATES aan dee Raad. Gedragscode voor wapenexporten



Publicatieblad Nr. C 182 van 28/06/1999 blz. 0062



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3305/98 van Kenneth Coates (GUE/NGL) aan de Raad (10 november 1998) Betreft: Gedragscode voor wapenexporten De lidstaten moeten het nog eens worden over een gemeenschappelijke lijst van materialen waarop de gedragscode van toepassing is. Op de bestaande nationale en internationale lijsten ontbreekt veel van het materiaal dat vaak door militairen, veiligheidsdiensten en politiekrachten gebruikt wordt bij het begaan van schendingen van de mensenrechten. Zullen deze materialen wel op de gemeenschappelijke lijst komen te staan?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2838/98

van Niall Andrews (UPE) aan de Commissie

(28 september 1998)

Betreft: Langdurige werkloosheid

Kan de Commissie mededelen welke vorderingen er in elke lidstaat van de EU zijn gemaakt met de bestrijding van de langdurige werkloosheid?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(10 november 1998)

Langdurige werkloosheid binnen de Unie is een steeds moeilijker probleem geworden. De meeste lidstaten werden geconfronteerd met een harde kern van langdurig werklozen, die na verloop van tijd ook minder geschoold en gemotiveerd zijn. Het gemiddelde percentage van de langdurige werkloosheid binnen de Unie is tussen 1992 en 1997 van 4.6 % tot 5.2 % gestegen. In de meeste landen is de langdurige werkloosheid tijdens die periode toegenomen. Bepaalde lidstaten, met name Denemarken, Ierland, het Verenigd Koninkrijk en in mindere mate Nederland, hebben echter vooruitgang geboekt in de strijd tegen de langdurige werkloosheid. In alle overige lidstaten is het percentage van de beroepsbevolking dat langdurig werkloos is, gestegen. In bepaalde lidstaten (en vooral in België, Griekenland, Spanje en Italië) bleef het percentage bijzonder hoog (zie de tabel die rechtstreeks aan de geachte afgevaardigde en het Secretariaat-generaal van het Parlement is toegestuurd).

De opeenvolgende Europese Raden sinds Essen (december 1994) hebben besloten de inspanningen ten voordele van bevolkingsgroepen die bijzonder hard door de werkloosheid worden getroffen, op te voeren. Langdurig werklozen vormen een van die doelgroepen.

In de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998, die door de Top van Luxemburg werden aangenomen en vervolgens door de Raad werden goedgekeurd, hebben twee van de drie operationele doelstellingen betrekking op de preventie van langdurige werkloosheid. De richtsnoeren stellen als doel dat elke werkloze een nieuwe start moet worden geboden: jonge werklozen vóór ze zes maanden werkloos zijn, de overige werklozen vóór ze twaalf maanden werkloos zijn. Uit de nationale actieplannen voor 1998 die sindsdien door de lidstaten zijn ingediend, blijkt dat in een grote minderheid van de lidstaten een duidelijke ontwikkeling naar een preventie- en activeringsbeleid plaatsvindt met de bedoeling de langdurige werkloosheid terug te dringen. Een gedetailleerder beschrijving van huidige en toekomstige beleidsinstrumenten om het aantal langdurig werklozen te verminderen is opgenomen in het ontwerp van het gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid voor 1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3455/98

van Robert Evans (PSE) aan de Commissie

(9 november 1998)

Betreft: Schendingen van de mensenrechten in Bahrein

Is het de Commissie bekend dat de regering van Bahrein drie overeenkomsten op het gebied van de mensenrechten heeft geratificeerd - het Verdrag tot uitbanning van discriminatie op grond van ras (1990), het Verdrag inzake de rechten van het kind (1992) en het Verdrag tegen marteling en andere wrede, onmenselijke en vernederende behandeling (1998)?

Is het de Commissie ook bekend dat een van de verplichtingen die de regering van Bahrein op grond van deze verdragen heeft, luidt dat zij periodiek verslag moet uitbrengen aan de commissies die toezien op de uitvoering ervan?

Ten aanzien van de eerste twee genoemde verdragen heeft de regering van Bahrein nagelaten enige verslagen voor te leggen, welke respectievelijk in 1991 en 1994 hadden moeten worden ingediend.

Kan de Commissie mij de verzekering geven dat zij alles zal doen om er bij de regering van Bahrein niet alleen op aan te dringen haar staat van dienst op het gebied van de mensenrechten te verbeteren, maar ook aan de verplichtingen te voldoen krachtens de door haar getekende verdragen?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie

(2 december 1998)

De Commissie volgt de ontwikkelingen op het gebied van de mensenrechten, mede wat betreft de overeenkomsten in kwestie, als waarnemer in de desbetreffende fora van de Verenigde Naties. In deze sluit de Commissie zich aan bij door de Unie ten aanzien van Bahrein of andere landen die partij bij de overeenkomsten zijn ingenomen standpunten.

De Commissie heeft geen bilaterale op een overeenkomst berustende regeling met Bahrein. Vraagstukken betreffende de mensenrechten en democratie komen ter sprake in ministeriële bijeenkomsten krachtens de in 1989(1) tussen de Gemeenschap en de Samenwerkingsraad van de Golfstaten (GCC) gesloten samenwerkingsovereenkomst. In de recente gezamenlijke bijeenkomst van deze raad in Luxemburg op 27 oktober 1998 wezen de ministers van de Gemeenschap opnieuw op hun verknochtheid aan bevordering van de mensenrechten en het beginsel dat alle mensenrechten universeel, ondeelbaar en interdependent zijn.

In de context van de politieke dialoog tussen de GCC en de Gemeenschap spoort de Commissie Bahrein en de andere GCC-landen aan om de democratie te bevorderen en ondertekenende partij bij internationale instrumenten op het gebied van de mensenrechten te worden en deze volledig ten uitvoer te leggen.

(1) Besluit van de Raad van 20 februari 1989; 89/147/EU.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3186/98

van Jan Lagendijk (V) aan de Commissie

(16 oktober 1998)

Betreft: Parlementaire controle op besluiten krachtens Titel IIIA van het Verdrag van Amsterdam

Is het de Commissie bekend dat de Tweede Kamer in Nederland overweegt om in de goedkeuringswet van het Verdrag van Amsterdam het bestaande instemmingsrecht van de Staten-Generaal ten aanzien van alle het Koninkrijk bindende besluiten volgens Titel VI van het EU-Verdrag tevens van toepassing te verklaren op besluitvorming op basis van de bepalingen uit Titel IIIA van het EG-Verdrag waarover (en zolang) het Europees Parlement geen medebeslissingsrecht heeft gekregen, teneinde te voorkomen dat het democratisch tekort op terreinen als migratie- en asielbeleid wordt vergroot?(1)

Deelt de Commissie, als hoedster van de Verdragen, de opvatting van de Nederlandse regering dat "een uitbreiding van het instemmingsrecht naar (titels van) het EG-Verdrag zou stuiten op [...] Europees-rechtelijke bezwaren"(2), of juicht zij het toe wanneer nationale parlementen hun verantwoordelijkheid nemen voor de parlementaire controle op het Europees beleid, daar waar de bevoegdheden van het Europees Parlement tekortschieten?

In het eerste geval, welke bezwaren ziet de Commissie?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(17 november 1998)

Overeenkomstig artikel 146 van het EG-Verdrag bestaat de Raad uit vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten; iedere regering vaardigt één van haar leden af, die bevoegd is om verbintenissen aan te gaan namens de regering van de betrokken lidstaat. Iedere lidstaat heeft het recht om in zijn nationale rechtsorde de voorschriften en de procedures vast te leggen met betrekking tot de standpuntbepaling door zijn afgevaardigde in de Raad. Het komt de Commissie niet toe zich over deze voorschriften en procedures uit te spreken.

(1) Tweede Kamer, vergaderjaar 1996 - 1997, motie 21 501 - 058, nr. 20 van de leden DeHoop Scheffer en Rosenmüller (aangehouden), alsmede Tweede Kamer, vergaderjaar 1997 - 1998, 25 922 (R1613), nr. 4.

(2) Tweede Kamer, vergaderjaar 1997, 25 922 (R 1613), nr. 5, blz. 2.