SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1422/00

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(5 mei 2000)

Betreft: Rol van de Commissie als hoedster van de Verdragen

In artikel 211 van de geconsolideerde versie van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschappen is vastgelegd dat de Commissie dient toe te zien op de toepassing zowel van de bepalingen van dit Verdrag als van de bepalingen welke die instellingen krachtens die Verdrag vaststellen. Aanvaardt de Commissie deze taakomschrijving en wenst zij haar rol als hoedster van de Verdragen te

blijven vervullen? Zo ja, hoe strookt een en ander met opmerkingen die het hoofd van de juridische dienst van de Commissie, Jean-Louis Dewost, onlangs heeft gemaakt en die in de European Voice zijn gepubliceerd, en met name de verklaring dat wanneer een Europese wet in een specifiek geval verkeerd wordt geïnterpreteerd, de Commissie zou zeggen andere prioriteiten te hebben?

Gecombineerd Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1422/00 en E-1428/00

(18 juli 2000)

Het geachte parlementslid verwijst terecht naar artikel 211 (ex-artikel 155) van het EG-Verdrag en naar de rol van de Commissie als hoedster van de verdragen, inderdaad een van haar belangrijkste taken.

Volgens de gevestigde rechtspraak van het Hof van Justitie is de Commissie niet verplicht om een procedure in de zin van artikel 169 in te leiden, doch beschikt zij op dit punt juist over een discretionaire bevoegdheid(1) en is zij bij uitsluiting bevoegd te beslissen of het opportuun is om een niet-nakomingsprocedure in te leiden en op grond van welk aan de betrokken lidstaat toe te rekenen handelen of nalaten de procedure moet worden ingeleid.(2) Zonder een dergelijke discretionaire marge zou de Commissie haar rol als hoedster van de verdragen niet op een efficiënte wijze kunnen vervullen. Er dient eveneens op gewezen te worden dat een vergelijkbare discretionaire marge over het algemeen wordt toegekend aan de nationale autoriteiten die met het oog op het openbaar belang belast zijn met de vervolging van inbreuken op de wet.

Bij de uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid dient de Commissie rekening te houden met talrijke aspecten waaronder de ernst van de inbreuk, de draagwijdte of de voorbeeldwaarde ervan alsmede de middelen waarover zij beschikt. Na alle elementen zorgvuldig te hebben onderzocht kan de Commissie in een bepaalde zaak beslissen geen prioriteit te geven aan de inleiding van een inbreukprocedure wanneer deze zaak uitsluitend betrekking heeft op een betwistbare toepassing, in een geïsoleerd geval, van de nationale voorschriften die als zodanig verenigbaar zijn met het Gemeenschapsrecht. Zij dient eveneens rekening te houden met het feit dat in dergelijke zaken de nationale rechterlijke instanties een betere oplossing kunnen bieden dan een inbreukprocedure aangezien een dergelijke procedure langer kan aanslepen en het niet mogelijk maakt illegale maatregelen te annuleren, injuncties uit te spreken tegen de administratie of schadevergoeding toe te kennen. Dit doet in geen enkel opzicht afbreuk aan het grote belang, waarop de Commissie reeds herhaaldelijk heeft gewezen, van individuele klachten waardoor schendingen van het Gemeenschapsrecht kunnen worden opgespoord. De Commissie wenst enkel te garanderen dat de ernstigste inbreuken in de toekomst snel en efficiënt worden behandeld.

De opmerkingen van de Directeur-generaal van de Juridische dienst, waarop het geachte parlementslid de aandacht heeft gevestigd, dienen dan ook in die zin te worden begrepen.

(1) Zaak 247/87 Star Fruit Company s/a tegen Commissie Jurisprudentie 1989, blz. 291, punt 11.

(2) Zaak C-431/92 Commissie tegen Duitsland Jurisprudentie 1995, blz. I-2189, punt 22.