ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2090/96 van Iñigo Méndez de Vigo (PPE) aan de Commissie (26 juli 1996)

Betreft: Europese geharmoniseerde technische voorschriften

Onlangs heeft het Europees Parlement een openbare hoorzitting georganiseerd over de harmonisatie van technische voorschriften die een noodzaak is voor het vrije goederenverkeer in de Europese Unie.

De vertegenwoordiger van het KMB heeft daarbij onderstreept dat het bestaan van drie verschillende normalisatie-instellingen (CEN, CENELEC en ETSI) die zijn opgericht om Europese voorschriften op dit gebied vast te stellen, de taak van de kleine ondernemingen aanzienlijk verzwaart daar zij in tijdnood raken en met financierings- en taalproblemen te kampen hebben.

Overweegt de Commissie maatregelen te treffen om het KMB te helpen bij de toepassing van de Europese normalisatievoorschriften?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (7 oktober 1996)

Normen worden - per definitie - door en voor de marktdeelnemers vastgesteld. Zij vormen een middel om het handelsverkeer tussen ondernemingen, met inbegrip van kleine en middelgrote ondernemingen, te vereenvoudigen. De toepassing ervan gebeurt op vrijwillige basis.

Indien er een Europese technische harmonisatie bestaat - dit geldt met name voor de richtlijnen die zijn vastgesteld in het kader van de "Nieuwe Aanpak¨ -, zijn bedrijven die produkten op de markt brengen, verplicht de essentiële vereisten die in de richtlijnen zijn vastgelegd, na te leven. Door Europese normen wordt de naleving van deze vereisten echter vergemakkelijkt, omdat een erkende, open specificatie wordt gegeven, waardoor aangenomen wordt dat het produkt voldoet aan de essentiële vereisten van de richtlijn. In diverse gevallen kunnen zij de procedures voor de conformiteitsbeoordeling ook vereenvoudigen. Dit alles vormt een hulp voor het MKB, omdat een specificatie wordt gegeven die de kleine en middelgrote ondernemingen met vertrouwen kunnen volgen.

De deelneming van kleine en middelgrote ondernemingen aan het normalisatieproces wordt bevorderd door een financiële bijdrage van de Commissie aan NORMAPME (dat de MKB-federaties vertegenwoordigt), met het oog op een uitbreiding van hun rol bij de Europese normalisatiewerkzaamheden. De Europese normalisatie-organisaties zijn thans doende nauwe contacten te leggen met NORMAPME.

Ten slotte heeft de Commissie ook een programma opgezet om, in nauwe samenwerking met zowel NORMAPME als de Europese normalisatie-organisaties, de Europese normen zichtbaarder te maken en er op de markt meer bekendheid aan te geven.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2579/96 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (11 oktober 1996)

Betreft: Gezondheidsmonitoring

Het vijfjarige actieprogramma voor monitoring op het gebied van de volksgezondheid heeft als algemeen doel een hoogwaardig systeem te vormen voor de verwezenlijking van een geprogrammeerd beleid op het gebied van de volksgezondheid. Het systeem moet de lid-staten indicatoren en gegevens verschaffen om het nationale beleid op dit gebied te onderbouwen en de planning, de controle en de evaluatie van de communautaire programma's en acties te vergemakkelijken overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel.

Is het voor de verwezenlijking van dit programma niet absoluut noodzakelijk dat de Commissie samenwerkt met de Wereldgezondheidsorganisatie, de OESO (Organisatie voor economische samenwerking en ontwikkeling) en het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving, alsook met andere Europese organen als het Europese Milieuagentschap en zou het niet zinvol zijn om ter vergelijking te kunnen beschikken over gegevens van derde landen?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (7 november 1996)

De Commissie deelt de mening van de geachte afgevaardigde dat samenwerking tussen de Gemeenschap en de Wereldgezondheidsorganisatie, de Organisatie voor economische samenwerking en ontwikkeling en andere relevante organisaties zoals het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving en het Europees Milieuagentschap van essentieel belang is. Zij heeft desbetreffende bepalingen opgenomen in haar voorstel voor een besluit tot goedkeuring van een monitoringprogramma op het gebied van de volksgezondheid ((COM(95)449 def.; gewijzigd voorstel COM(96)222 def. )).

De Commissie benadrukt dat samenwerking op dit gebied met de bovengenoemde internationale organisaties, evenals met een aantal derde landen, reeds bestaat en in het voorgestelde programma verder zal worden aangemoedigd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1875/96 van Florus Wijsenbeek (ELDR) aan de Commissie (11 juli 1996)

Betreft: Slapen met bemanning in het luchtvervoer

Is de Commissie op de hoogte van het feit dat de piloten van de luchtvaartmaatschappij Air New Zealand op internationale vluchten een half uur mogen slapen in de cockpit, omdat deze maatschappij van mening is dat het beter is om een piloot te laten slapen tijdens een periode van weinig activiteit dan dat er twee of zelfs drie piloten tegelijkertijd slapen, een verschijnsel dat zich bij alle luchtvaartmaatschappijen diverse malen heeft voorgedaan?

Onderschrijft de Commissie de stelling dat het toestaan van dit "gecontroleerd slapen¨ wellicht veiliger is dan het "onofficieel en ongecontroleerd slapen¨ door piloten?

Zo ja, is de Commissie van plan dergelijke besluiten te steunen wanneer ook Europese luchtvaartmaatschappijen overgaan op het toestaan van "gecontroleerd slapen¨ door piloten?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (26 september 1996)

Het is de Commissie bekend dat bij sommige internationale luchtvaartmaatschappijen piloten onder bepaalde voorgeschreven omstandigheden en met inachtneming van bepaalde overeengekomen veiligheidsmaatregelen gecontroleerd mogen slapen gedurende perioden van weinig activiteit. Er is haar geen communautaire luchtvaartmaatschappij bekend die dit momenteel toestaat.

Waar het is toegestaan, blijk het op afspraken binnen de maatschappij en niet op regelgeving te berusten.

De Commissie kan in dit stadium geen objectieve mening geven over deze problematiek, maar mochten initiatieven worden genomen om een dergelijke praktijk bij communautaire luchtvaartmaatschappijen in te voeren, dan moet de nodige zorg worden besteed aan de regeling ervan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2207/96 van Eolo Parodi (UPE) aan de Commissie (9 augustus 1996)

Betreft: Kwaliteitskeurmerk voor pesto uit Ligurië

Genuese pesto, de echte Ligurische saus, geniet geen bescherming op communautair niveau. In het bijzonder hebben de verschillende produkten die in de handel zijn onder de namen pesto of similia en die afkomstig zijn uit gebieden buiten Ligurië, de essentie aangetast van de "echte typische Genuese pesto¨ oftewel het ingrediënt zelf: basilicum uit Ligurië, de beste kwaliteit olijfolie (extra vergine), knoflook, parmezaanse kaas en schapekaas.

De Commissie heeft onlangs bekendgemaakt dat 1.318 communautaire produkten het keurmerk "beschermde herkomstvermelding¨ hebben verkregen. De Ligurische pesto komt op deze lijst niet voor.

Gezien deze situatie luidt de vraag aan de Commissie:

1. Welke criteria legt de Commissie aan om uit te maken welke produkten beschermd moeten worden?

2. Kan de Commissie met spoed ervoor zorgen dat op de lijst van beschermde produkten de enig echte Genuese en Ligurische saus wordt geplaatst die in de hele wereld wordt gewaardeerd juist vanwege de geografische oorsprong en die daarom ook en vooral op communautair niveau bescherming zou moeten genieten.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (25 september 1996)

"Pesto¨ is niet opgenomen in de eerste lijsten van geregistreerde namen, omdat de Commissie geen registratieaanvraag overeenkomstig de procedures van Verordening (EEG) 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwprodukten en levensmiddelen heeft ontvangen ((PB L 208 van 24.7.1992. )).

Om voor registratie uit hoofde van bovengenoemde verordening in aanmerking te komen, dient pesto eveneens aan de volgende criteria te voldoen:

* de verordening dient erop van toepassing te zijn, d.w.z. dat het een landbouwprodukt moet zijn als bedoeld in bijlage II van het Verdrag;

* onder andere moet worden aangetoond dat er een verband bestaat tussen het produkt en een bepaald gebied (afgebakend op basis van objectieve factoren van natuurlijke en menselijke aard die met dat gebied verband houden) of dat het produkt een bekende geografische benaming heeft.

Een andere mogelijkheid is die van Verordening (EEG) nr. 2082/92 inzake de specificiteitscertificering voor landbouwprodukten en levensmiddelen (1), die tot doel heeft traditionele recepten te beschermen, zonder dat er een verband hoeft te worden aangetoond tussen het produkt en een bepaald gebied van oorsprong.

Deze beide communautaire regelingen zijn vrijwillige regelingen, in die zin dat de in groeperingsverband samenwerkende producenten voor hun produkt een produktomschrijving vaststellen en de aanvraag tot registratie indienen bij de nationale autoriteiten. Deze geven de aanvraag door aan de Commissie ingeval de aanvraag aan de vastgestelde criteria en voorwaarden voldoet. Slechts wanneer aan de voorwaarden (Verordening (EEG) nr. 2081/92, artikelen 2 en 3, en Verordening (EEG) nr. 2082/92, artikelen 2, 4, 5 en 6) is voldaan, kan communautaire bescherming worden verleend.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2038/96 van Cristiana Muscardini (NI) aan de Commissie (19 juli 1996)

Betreft: Uitbuiting van bedelkinderen van buiten de EG

In Italië ziet men, voornamelijk bij stoplichten, steeds jongere, vuile en haveloze kinderen bedelen, die net als de autoruitenwassertjes het slachtoffer van uitbuiting zijn.

De laatste tijd is dit leger van armoedzaaiers nog versterkt door Albanese kindertjes, die soms nog geen tien jaar oud zijn.

Kan de Commissie er bij de regeringen op aandringen dat er aan alle mogelijke grenzen strenger gecontroleerd wordt?

Antwoord van mevrouw Gradin namens de Commissie (20 september 1996)

De Commissie is het met het geachte Parlementslid eens dat het probleem van de uitbuiting van staatsburgers van derde landen, en vooral de uitbuiting van minderjarigen, althans ten dele aangepakt moet worden door gepaste maatregelen aan de buitengrenzen van de Lid-Staten.

Luidens titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie worden de voorschriften met betrekking tot de overschrijding van de buitengrenzen van de Lid-Staten door personen en de uitoefening van de controle daarop door de Lid-Staten beschouwd als aangelegenheden van gemeenschappelijk belang. Op grond daarvan diende de Commissie in 1993 een ontwerp-overeenkomst ((PB C 11 van 15.1.1994. )) in, die daarvoor gemeenschappelijke regels voorstelde. Het voorzitterschap heeft daarover het advies van het Parlement gevraagd en ontvangen. Ondanks herhaald aandringen van de Europese Raad (laatst nog op zijn bijeenkomst in Florence in juni 1996) heeft de Raad over die ontwerp-overeenkomst helaas nog geen akkoord bereikt. De controles worden dan ook nog steeds uitgevoerd in overeenstemming met nationale voorschriften of internationale afspraken tussen twee of meer Lid-Staten.

De Raad heeft evenwel, op voorstel van de Commissie gebaseerd op artikel 100 C van het EG-Verdrag, Verordening (EG) 2317/95 vastgesteld ter bepaling van de derde staten waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen van de Lid-Staten in het bezit moeten zijn van een visum ((PB L 234 van 3.10.1995. )). Albanië, waarnaar het geachte Parlementslid in het bijzonder verwijst, komt voor op die lijst.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2093/96 van Joan Vallvé (ELDR) aan de Commissie (26 juli 1996)

Betreft: Pacte-programma (uitwisseling van ervaringen)

Het Pacte-programma (uitwisseling van ervaringen) heeft in 1995 en 1996 bij de regio's en steden een zeer gunstig onthaal gevonden.

Aangezien het programma ingevolge een interinstitutioneel akkoord niet uit de begrotingslijn B2-600 kan worden gefinancierd, welke alternatieve oplossing ziet de Commissie voor de co-financiering van dit programma in het kader van de begroting voor 1997? Kan de begrotingslijn B2-182 "overgangsmaatregelen en innoverende acties¨ een oplossing bieden zodat de Gemeenschap de Pacte-projecten gezamenlijk met de lokale overheden kan financieren omdat ze per definitie innoverende acties voor deze overheden zijn?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2093/96, E-2149/96 en E-2151/96 (22 oktober 1996)

Rekening houdende met de wensen van het Parlement ten aanzien van de financiering van projecten om interregionale samenwerking op gang te brengen enerzijds, en met de situatie op begrotingsgebied anderzijds, gaat de Commissie na of dergelijke projecten kunnen worden gefinancierd in het kader van artikel 10 van de gewijzigde Verordening (EEG) nr. 4254/88 betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling ((PB L 193 van 31.7.1993. )). De communautaire bijdrage voor deze projecten zou tussen 150.000 en 300.000 ecu kunnen liggen.

De Commissie zal het Parlement te zijner tijd zeker op de hoogte stellen van de uitkomst van haar onderzoek, waarbij met name ook rekening moet worden gehouden met de kritiek van de Rekenkamer op een ten dele gedelegeerd beheer van de communautaire kredieten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 1910/96 van Anita POLLACK aan de Commissie. Richtlijn 92/43/EEG (Habitat)



Publicatieblad Nr. C 385 van 19/12/1996 blz. 0062



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1910/96 van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie (11 juli 1996) Betreft: Richtlijn 92/43/EEG (Habitat) Welke lid-staten hebben richtlijn 92/43/EEG ((PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7. )) nog niet volledig in nationale wetgeving omgezet? Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (19 september 1996) Vier Lid-Staten (Duitsland, Griekenland, Italië en Portugal) hebben geen nationale uitvoeringsmaatregelen met betrekking tot de richtlijn meegedeeld. De andere Lid-Staten hebben nationale uitvoeringsmaatregelen meegedeeld, maar in sommige gevallen is de omzettingswetgeving inhoudelijk of wat de territoriale werkingssfeer betreft onvolledig.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1774/96 van Erich Schreiner (NI) aan de Commissie (3 juli 1996)

Betreft: Sponsoring van de Weense marathon

Volgens persberichten ("Kurier¨ van 22.3.1995) was de Commissie de organisatoren van de Weense marathon van juni 1994 een bedrag van ÖS 286.000,14 aan sponsorgelden schuldig.

Kan de Commissie mededelen,

of deze schulden ondertussen zijn betaald en zo ja, uit welke begrotingslijn en welk begrotingsjaar, zo nee, wanneer, uit welke begrotingslijn en welk begrotingsjaar zij zullen worden betaald,

wie de heer Pirzio-Biroli wanneer en in hoeverre heeft gemachtigd met communautaire belastinggelden de Weense marathon te sponsoren en of, als de heer Pirzio-Biroli dit zonder toestemming heeft gedaan, het voornemen bestaat om van hem het bedrag van ÖS 286.000,14 terug te vorderen, zo nee, waarom niet en welke sancties de Commissie tegen ambtenaren treft, die zonder toestemming namens haar sponsoring-opdrachten vergeven,

of het gebruikelijk is dat zij afspraken maakt over sponsoring-opdrachten voor sportmanifestaties en vervolgens vergeet haar beloften na te komen, en zo ja, welke maatregelen zij hiertoe zal treffen, zo nee, waarom bij de Weense marathon deze procedure werd gekozen,

of zij het voornemen heeft in alle toekomstige lid-staten sportmanifestaties te sponsoren en zo ja, in welke lid-staten welke sportmanifestaties worden gesponsord en wanneer,

of kan worden uitgesloten dat het feit dat de Weense marathon bijna gelijkertijd met de volksstemming over de toetreding van Oostenrijk tot de EU plaatvond, een beslissende invloed had op haar financiële vrijgevigheid?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (16 september 1996)

De Commissie medefinancierde de Weense marathon in 1994 via haar delegatie in Oostenrijk.

Het is het geachte Parlementslid ongetwijfeld bekend dat de Commissie een begrotingspost voor sportmanifestaties heeft onder de naam Eurathlon. De procedure die geldt voor organisaties die een subsidie voor een dergelijke activiteit wensen, is gelijk aan die voor andere activiteiten: de delegatie (thans de vertegenwoordiging) doet een voorstel tot het aangaan van een betalingsverplichting, dat ter goedkeuring naar Brussel wordt gezonden. Vanwege een aantal administratieve problemen zijn in dit geval helaas enkele vertragingen opgetreden, vooral wat de betaling van het eindsaldo betreft, maar deze is inmiddels ook uitgevoerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2477/96 van Johanna Maij-Weggen (PPE) aan de Commissie (13 september 1996)

Betreft: Arbeid van vrouwen

Heeft de Commissie kennis genomen van het rapport van de ILO over Vrouwen en Werk, waaruit blijkt dat in de EU vrouwen meer werk verrichten dan mannen (onbetaald werk meegerekend) en dat zij voor het betaalde werk minder verdienen dan mannen?

Heeft de Commissie zelf cijfers over het aantal door vrouwen gewerkte uren in vergelijking met mannen en heeft de Commissie zelf cijfers over de gemiddelde beloning van vrouwen en mannen, dit uitgesplitst per EU-lid-staat?

Kloppen de cijfers van de Commissie met die van de ILO?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (30 oktober 1996)

De Commissie verzoekt het Geachte Parlementslid om een precisering van de titel van het rapport in kwestie, aangezien de Internationale Arbeidsorganisatie verschillende rapporten over vrouwen en werk heeft gepubliceerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1818/96 van Roberto Mezzaroma (UPE) aan de Commissie (5 juli 1996)

Betreft: Terugvorderen van Italiaanse kunstwerken die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn ontvreemd

Het Ministerie van Cultuur van Italië heeft een onderzoekscommissie ingesteld die onlangs een volledige lijst heeft uitgebracht met honderden Italiaanse kunstwerken die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn weggehaald uit musea en openbare en particuliere collecties.

Een gedetailleerde lijst, onderbouwd met uitvoerige documenten, die het resultaat is van dertig jaar onderzoek en monnikenwerk van professor Rodolfo Sivieri.

Het gaat om talloze werken die het land op illegale wijze hebben verlaten, in strijd met Italiaanse wet nr. 1089 van 1939 over de bescherming van het cultureel en artistiek erfgoed door middel van een uitvoerverbod. Het gaat hier om meesterwerken die zonder meer deel uitmaken van de universele cultuur en die zich ten onrechte in buitenlandse musea en stichtingen bevinden, vooral in Duitsland, de Republieken van het GOS en in de Verenigde Staten.

Kan de Commissie zich in aansluiting bij het werk van de bevoegde Italiaanse autoriteiten ervoor inzetten dat er vaart wordt gezet achter de procedures voor het terughalen van deze indertijd ontvreemde werkstukken, vooral waar het gaat om landen die tot de Europese Unie behoren?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (11 september 1996)

Om het in artikel 7A van het EG-Verdrag beoogde vrije verkeer van goederen in de interne markt ook op het gebied van cultuurgoederen tot stand te brengen, heeft de Gemeenschap Richtlijn 93/7/EEG van de Raad van 15 maart 1993 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een Lid-Staat zijn gebracht ((PB L 74 van 27.3.1993. )), in het leven geroepen.

Deze richtlijn is vastgesteld in het vooruitzicht van de voltooiing van de interne markt en is derhalve in beginsel alleen van toepassing op cultuurgoederen die na 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied zijn gebracht van de Lid-Staat waar ze als nationaal bezit worden aangemerkt.

Artikel 14, lid 2, van deze richtlijn voorziet evenwel in de mogelijkheid voor elke Lid-Staat om de bij de richtlijn ingevoerde teruggaveverplichting uit te breiden tot als nationaal bezit aangemerkte cultuurgoederen die vóór 1 januari 1993 buiten het grondgebied van een andere Lid-Staat zijn gebracht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1767/96 van Bryan Cassidy (PPE) aan de Commissie (3 juli 1996)

Betreft: Oneerlijke concurrentie tussen veerdiensten over het Kanaal

Beweerd wordt dat de Franse regering subsidie verleent aan Brittany Ferries, een Franse rederij die een veerdienst over het Kanaal onderhoudt. Hierdoor kunnen de Britse veerdiensten niet op eerlijke basis concurreren. Enkele rederijen waren ten gevolge hiervan genoodzaakt bepaalde veerdiensten vanuit mijn Euro-kieskring te staken.

Is de Commissie bereid deze beweringen over oneerlijke concurrentie door de Franse veerdienstmaatschappijen en over Franse overheidssubsidies te onderzoeken?

Kan de Commissie, zo mocht blijken dat de Franse regering inderdaad Franse veerdienstmaatschappijen subsidieert, de verzekering geven dat zij een aanklacht tegen de Franse regering zal indienen opdat deze een einde maakt aan deze vorm van concurrentievervalsing binnen de interne markt?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (5 september 1996)

De Commissie heeft reeds een klacht ontvangen over vermeende overheidssteun voor Brittany Ferries en onderzoekt deze zaak met spoed. Er werd een briefwisseling gevoerd met de Franse autoriteiten, maar voorshands is nog niet duidelijk of aan Brittany Ferries steun zal worden verleend en zo ja, op welke basis. De Commissie heeft de Franse autoriteiten onlangs om een verdere verduidelijking van hun standpunt verzocht. Zij kan in deze fase nog geen oordeel uitspreken over de resultaten van het onderzoek.

De Commissie is zich ten volle bewust van de felle concurrentie tussen de exploitanten van veerdiensten over het Kanaal en van het feit dat iedere vorm van overheidssteun tot concurrentiedistorsie kan leiden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2174/96 van Christine Crawley (PSE) aan de Commissie (2 augustus 1996)

Betreft: De handel in mensapen

Welke maatregelen overweegt de Commissie om een halt toe te roepen aan de wrede praktijk van sommige Europese luchtvaartmaatschappijen die apen naar Europa importeren voor experimentatiedoeleinden?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2174/96 en E-2243/96 (13 september 1996)

Luchtvaartmaatschappijen mogen volgens de wet zorgen voor het vervoer naar en de invoer van primaten in de Gemeenschap. Er is momenteel nog steeds behoefte aan primaten - die volgens de desbetreffende instanties van essentieel belang worden geacht -waarin echter niet kan worden voorzien door het aanbod en het gebruik van reeds in de Gemeenschap aanwezige dieren.

Indien het vervoer van deze dieren met vliegtuigen verboden zou worden, terwijl de invoer in de Gemeenschap toegestaan zou blijven, zou het lijden van deze dieren sterk worden vergroot, aangezien zij in dat geval naar derde landen gevlogen zouden worden en vervolgens over land of zee in de Gemeenschap zouden worden ingevoerd. Hierdoor zou de reis voor deze dieren veel langer worden en zou het ongemak worden vergroot. In de praktijk gaat het reeds zo, aangezien veel luchtvaartmaatschappijen voor de druk zijn bezweken en het vervoer van primaten hebben stopgezet.

Het heeft geen zin om de aan het gebruik van primaten als proefdier inherente problemen stukje bij beetje aan te pakken. De Commissie stelt derhalve voor een integrale strategie vast te stellen, hetgeen het volgende zou moeten omvatten:

a. de eis van veel zwaarder wegende motieven voor het gebruik van primaten in laboratoria waardoor het benodigde aantal kan worden teruggedrongen,

b. verbetering van de communicatie voor wat betreft de beschikbaarheid van reeds in de Lid-Staten aanwezige dieren zodat minder dieren vanuit derde landen behoeven te worden ingevoerd,

c. vergroting waar mogelijk van het aanbod van speciaal voor dit doel gefokte dieren in de Gemeenschap om in een reële behoefte te voorzien.

Deze strategie zou moeten worden onderbouwd door de wil van alle betrokkenen te streven naar een geleidelijke vermindering van de behoefte aan primaten als proefdier, waarbij het uiteindelijke doel is een dergelijke behoefte geheel te doen verdwijnen.

Deze kwesties zullen worden besproken op een door de Commissie te organiseren en begin 1997 te houden conferentie waarbij het desbetreffende gemeenschapsbeleid, gericht op 50% vermindering van het gebruik van dieren voor experimentele en andere wetenschappelijke doeleinden vóór het jaar 2000 zal worden besproken.