SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0991/98

van Pieter Dankert (PSE) en Jan Mulder (ELDR) aan de Commissie

(2 april 1998)

Betreft: Bemiddelingscomité voor landbouwuitgaven

Bij beslissing van 1 juli 1994 (PB L 182 van 16.7.1994.) heeft de Commissie een bemiddelingscomité ingesteld met als taak in het kader van de kwijtingsprocedure te bemiddelen in geschillen tussen de Europese Commissie en de lidstaten over financiële correcties op de door de lidstaten gedeclareerde uitgaven van het Europees Oriëntatie en Garantiefonds voor de landbouw.

1. Is de Commissie bereid dit bemiddelingscomité te laten bemiddelen in geschillen over financiële correcties op de door lidstaten gedeclareerde uitgaven op begrotingslijnen in artikel B2-51 (Totstandbrenging van de interne markt op landbouwgebied)?

2. Zo nee, welke beweegredenen liggen ten grondslag aan dit onderscheid in beroepsmogelijkheden? Is het niet logischer dat alle landbouwuitgaven in de begroting dezelfde beroepsmogelijkheden kennen?

3. Op welke andere manier wordt lidstaten een beroepsmogelijkheid tegen financiële correcties op gedeclareerde uitgaven op begrotingslijnen in artikel B2-51 (Totstandbrenging van de interne markt op landbouwgebied) geboden?

4. In hoeverre acht de Commissie het wenselijk dat de bemiddelingsprocedure in de toekomst ook wordt toegepast op gedeclareerde uitgaven op begrotingslijnen in artikel B2-51 (Totstandbrenging van de interne markt op landbouwgebied)? Zo ja, welke actie is zij van plan te ondernemen? Zo nee, waarom niet?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(27 mei 1998)

Bij artikel 5, lid 2, onder c), derde alinea van Verordening (EEG) 729/70 van de Raad van 21 april 1970 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid(1) is de mogelijkheid geschapen om, wanneer de standpunten van de Commissie en een lidstaat verschillen, een beroep te doen op een bemiddelingsorgaan dat deze standpunten moet onderzoeken. Dit artikel betreft echter uitsluitend de uitgaven van de afdeling Garantie van het EOGFL, en niet die van de afdeling Oriëntatie of de overige uitgaven op het gebied van de landbouw, waaronder die van hoofdstuk B2-51 van de begroting.

De invoering van deze bemiddelingsprocedure had onder andere tot doel om, gezien de omvang van de bedragen die ieder jaar aan acties van de afdeling Garantie worden gespendeerd, zo mogelijk te voorkomen dat een te groot aantal procedures bij het Hof van Justitie zou worden ingeleid bij algehele of gedeeltelijke weigering door de Commissie van door een lidstaat gedeclareerde uitgaven.

In artikel 1 van Beschikking 94/442/EG van de Commissie van 1 juli 1994 inzake de instelling van een bemiddelingsprocedure in het kader van de goedkeuring van de rekeningen betreffende het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie(2), is bepaald dat het aan de lidstaat is dit bemiddelingsorgaan al dan niet in te schakelen. Het door het bemiddelingsorgaan ingenomen standpunt loopt niet vooruit op het besluit van de Commissie over de goedkeuring van de rekeningen, dat kan afwijken van de conclusies van het bemiddelingsorgaan.

Of door een lidstaat gedeclareerde uitgaven in het kader van de afdeling Oriëntatie en - zeer heterogene - uitgaven in het kader van hoofdstuk B2-51, voor vergoeding in aanmerking komen, wordt op grond van andere wetgevingsteksten en volgens andere besluitvormingsprocedures vastgesteld.

Deze uitgaven onder dezelfde regeling laten vallen als die in het kader van de afdeling Garantie, zoals het geachte parlementslid voorstelt, is slechts mogelijk als eerst de hele wetgeving op dit gebied wordt herzien en aangepast en de Raad en het Parlement zich erover uitspreken.

Bovendien zou dit een voorbarig ingreep zijn, aangezien de voorstellen van de Commissie in het kader van Agenda 2000(3) reeds voorzien in een herschikking ten aanzien van de uitgaven die onder de regeling voor de afdeling Garantie moeten vallen.

Zoals gezegd betekent het inschakelen van het bemiddelingsorgaan nog niet dat er sprake is van een "beroepsprocedure"; wanneer partijen het er echter niet over eens kunnen worden of uitgaven van een lidstaat - of het hier nu gaat om uitgaven in het kader van de begroting van de afdeling Garantie, van de afdeling Oriëntatie, uitgaven in het kader van hoofdstuk B2-51, dan wel om andere uitgaven - al dan niet voor vergoeding in aanmerking komen, geldt de normale wettelijke en uniforme beroepsprocedure, namelijk aanhangigmaking bij het Hof van Justitie.

De lidstaten hebben altijd de mogelijkheid hun toevlucht te nemen tot deze procedure en voor de rechtbank hun beheer in het openbaar te verantwoorden, en dan moet de Commissie ook de redenen voor haar weigering in het openbaar meedelen.

(1) PB L 94 van 28.4.1970.

(2) PB L 182 van 16.7.1994.

(3) COM(97) 2000 def.