ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2622/98

van Niels Sindal (PSE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Verkoop van farmaceutische specialiteiten

In richtlijn 75/319(1) wordt de lidstaten voorgeschreven ervoor te zorgen dat aan de vervaardiging van medische specialiteiten de eis wordt verbonden dat men een vergunning bezit. Deze vergunning is echter niet vereist voor de verwerking, het opdelen of het veranderen van de verpakking voorzover dit uitsluitend geschiedt met het oog op detailllevering via farmaceuten bij een apotheek.

Op grond hiervan is de Nationale dienst voor de volksgezondheid in Denemarken ertoe overgegaan een algemeen verbod uit te vaardigen op het aanbreken van farmaceutische specialiteiten, waaronder multiverpakkingen. De vraag is nu of het aanbreken van de verpakking van farmaceutische specialiteiten werkelijk moet worden opgevat als het vervaardigen van geneesmiddelen.

Is de Commissie niet van mening dat farmaceuten in apotheken op grond van richtlijn 75/319 in het algemeen het recht hebben de verpakkingen van specialiteiten aan te breken?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(1 oktober 1998)

Artikel 16 van Richtlijn 75/319/EEG van de Raad van 20 mei 1975 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake farmaceutische specialiteiten(2) verplicht de lidstaten een vergunning te eisen voor de vervaardiging van geneesmiddelen en voor het verdelen, het verpakken en de presentatie daarvan. In afwijking daarvan is deze vergunning niet vereist wanneer deze verrichtingen voor aflevering in het klein worden uitgevoerd door apothekers in een apotheek.

Richtlijn 92/27/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende de etikettering en de bijsluiter van geneesmiddelen voor menselijk gebruik(3) bepaalt evenwel - zonder enige afwijking - dat geneesmiddelen van een etikettering en een bijsluiter overeenkomstig de bepalingen van voornoemde richtlijn voorzien moeten zijn wanneer zij worden verkocht. Apothekers die verpakkingen van specialiteiten verdelen kunnen de patiënten de uit deze verdeling voortvloeiende geneesmiddelen dus alleen verkopen als deze voorzien zijn van een etikettering en een bijsluiter als voorgeschreven bij Richtlijn 92/27/EEG. Deze eis heeft tot gevolg dat het verdelen van verpakkingen door apothekers in een apotheek zoniet illegaal, dan toch in de praktijk zeer moeilijk uit te voeren is.

(1) PB L 147 van 9.6.1975, blz. 13.

(2) PB L 147 van 9.6.1975.

(3) PB L 113 van 30.4.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2246/98

van Allan Macartney (ARE) aan de Commissie

(16 juli 1998)

Betreft: Programma registratie van paarden

Overweegt de Commissie, gezien het feit dat in grote delen van de Europese Unie een scherp onderscheid wordt gemaakt tussen slachtpaarden en paarden die worden gebruikt voor recreatiedoeleinden, de invoering van een registratieprogramma in het kader waarvan paarden die niet voor consumptie bestemd zijn ook in de toekomst kunnen worden behandeld met de geneesmiddelen die momenteel worden gebruikt om veel voorkomende ziekten te behandelen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(21 september 1998)

In de Gemeenschap wordt het vlees van paarden (en van andere als huisdier gehouden eenhoevigen zoals ezels en pony's) als levensmiddel gebruikt. Als paarden worden geslacht en het vlees ervan voor menselijke consumptie wordt bestemd, moeten voor dit vlees de voorschriften van Richtlijn 64/433/EEG van de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees(1) worden toegepast.

Er is wel voorgesteld om, aangezien voor sportdoeleinden gehouden paarden niet in de voedselketen zouden terechtkomen, voor dergelijke paarden niet te verlangen dat wordt voldaan aan de voorschriften inzake residuen die zijn vastgesteld bij Richtlijn 81/851/EEG van de Raad van 28 september 1981 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik(2) en bij Verordening (EEG) 2377/90 van de Raad van 26 juni 1990 houdende een communautaire procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong(3). Veel recreatiepaarden worden echter aan het einde van hun leven toch om hun vlees geslacht. Dit gebeurt zelfs met paarden uit landen waar gewoonlijk geen paardenvlees wordt gegeten, aangezien dergelijke paarden vaak worden uitgevoerd naar andere landen waar zij dan worden geslacht voor menselijke consumptie. Het is niet gemakkelijk om dieren die voor sport- of recreatiedoeleinden worden gehouden, te scheiden van dieren die bestemd zijn voor de vleesproductie. Welk controlesysteem ook zou zowel eenvoudig als betrouwbaar moeten zijn. Aan deze eisen kan niet worden voldaan met een systeem dat uitsluitend is gebaseerd op documenten (vooral niet als daarbij zou worden volstaan met een verklaring van de eigenaar van het paard). Implantatie van een microchip, brandmerking en tatoeëring zijn alle voorgesteld als middel om een niet te verwijderen identificatiemerk aan te brengen en er wordt nog steeds gediscussieerd over de vraag of dergelijke merkingssystemen waarschijnlijk haalbaar en effectief zullen zijn. Het is duidelijk dat welke oplossing ook voor de hele Gemeenschap zal moeten gelden en niet alleen voor bepaalde lidstaten.

Voor de bestaande problemen zoekt de Commissie momenteel een oplossing die recht doet aan de beginselen van consumentenbescherming.

(1) PB L 121 van 29.7.1964.

(2) PB L 317 van 6.11.1981.

(3) PB L 224 van 18.8.1990.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2155/98

van Antoni Gutiérrez Díaz (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 juli 1998)

Betreft: Lot van een profvoetballer

De Spaanse media melden dat de jonge voetballer, Ivan de la Peña, die onder contract staat bij FC Barcelona, voorwerp is van transferonderhandelingen met twee Italiaanse clubs, Lazio en Inter.

Volgens de gepubliceerde informatie zouden de bestuurders van FC Barcelona tegen de wil van de voetballer aan Lazio gunstiger voorwaarden aanbieden dan aan Inter.

1. Meent de Commissie een profspeler als passieve handelswaar kan worden beschouwd en denkt zij niet dat als de ene club hetzelfde biedt als een andere, de voorkeur van de speler, die immers een menselijk wezen is, de doorslag moet geven?

2. Kan uit het arrest-Bosman niet als algemene regel worden afgeleid dat de wil van de spelers moet worden gerespecteerd als er over hun eigen professionele lot wordt beslist.

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(2 oktober 1998)

De Commissie is niet in staat zich uit te spreken over de bijzonderheden van de transfer van de genoemde speler van een Spaanse club naar een Italiaanse club daar zij de details van de onderhandelingen over deze transfer niet kent.

Zij vestigt evenwel de aandacht van de geachte afgevaardigde op het feit dat de wetgeving betreffende de arbeidscontracten van beroepssporters onder de bevoegdheid van de lidstaten valt. Het Europese recht, zoals geïnterpreteerd door het Hof van Justitie (arrest Bosman)(1), erkent alleen dat de beroepssporters, evenals alle andere werknemers, het recht op vrij verkeer hebben. Bijgevolg vallen de keuze van een club en de voorwaarden voor de transfer van een speler, voorzover zij geen belemmering voor het vrije verkeer vormen, onder het nationale recht en de autonome wil van de partijen.

(1) Zaak C-415/93 (1995) Jur. I-4921.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2466/98

van Hiltrud Breyer (V) aan de Commissie

(30 juli 1998)

Betreft: Voortzetting van het vervoer van Italiaans afval ter verwijdering in de verbrandingsinstallatie voor bijzonder afval van Biebesheim (Duitsland)

Sinds 1997 heeft het Regierungspräsidium Darmstadt de Italiaanse firma 3 R Servizi SpA herhaaldelijk na een aanvraag op grond van artikel 4 II a), 5 I van de verordening betreffende de overbrenging van afvalstoffen (EEG) 259/93(1) een vergunning verleend voor het vervoer van Italiaans afval voor verwijdering in de verbrandingsinstallatie voor bijzondere afvalstoffen te Biebesheim. Importeur van het afval is de Hessische Industriemüll GmbH (HIM).

In totaal werden tot 24 juni 1998 vergunningen voor het transport uit Italië van ten minste 7000 ton afval voor verwijdering in Duitsland verleend. Verdere aanvragen van de firma 3 R Servizi SpA zijn al aangekondigd. De bevoegde instanties van de deelstaat zien zich op grond van het Europees recht niet in staat een einde te maken aan deze invoer van afval.

Staat het Europees recht toe dat de deelstaat Hessen of de bevoegde autoriteiten op de plaats van bestemming de invoer van afval uit een andere lidstaat verbieden onder verwijzing naar de toepassing van het nabijheidsbeginsel, als de importeur over een dichterbij gelegen afvalverwijderingsinstallatie kan beschikken, die ten minste een even hoog niveau van gezondheids- en milieubescherming garandeert? Welke rangorde bestaat er tussen het beginsel van de afvalverwijderingsautarkie en het nabijheidsbeginsel? Zijn de bevoegde autoriteiten op de plaats van bestemming gerechtigd de aangevraagde overbrenging van te verwijderen afval te verbieden met het argument dat het transportrisico hierdoor wordt teruggedrongen?

(1) PB L 30 van 6.2.1993, blz. 1.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2821/98

van Umberto Bossi (NI) aan de Commissie

(17 september 1998)

Betreft: Teruggave van de "Europa-heffing" door de Italiaanse regering

De Italiaanse regering heeft in het kader van haar financieringsbeleid voor 1997 een zogenaamde "Europa-heffing" ingevoerd om haar begroting in overeenstemming te brengen met de in het Verdrag van Maastricht neergelegde criteria voor overgang naar de derde fase van de EMU.

De Italiaanse minister van Financiën heeft onlangs verklaard dat nog in 1998 60 % van deze heffing aan de belastingbetalers zal worden gerestitueerd.

Een aantal lidstaten hebben diverse malen twijfels geuit over de rechtmatigheid van deze belasting, juist vanwege de toezegging dat zij zou worden terugbetaald.

Is de Commissie, indien de Italiaanse regering conform haar toezegging overgaat tot teruggave van een deel van de "Europa-heffing" aan de belastingbetalers, ook niet van mening dat hetgeen als een belasting wordt gepresenteerd, in feite een aan de Italiaanse bevolking opgelegde verplichte lening is?

Antwoord van de heer de Silguy namens de Commissie

(3 november 1998)

De Italiaanse regering heeft in de laatste jaren en met name in 1997 een groot aantal inspanningen gedaan op het gebied van de begrotingsconsolidatie. Hierdoor konden door Italië de begrotingscriteria uit het Verdrag betreffende de Europese Unie worden geëerbiedigd en kon dit land naar de derde fase van de economische en monetaire unie overgaan. In het kader hiervan werd in de wet inzake de financiën voor 1997 een aantal maatregelen op fiscaal gebied opgenomen en met name een extra heffing op de inkomstenbelasting ("tassa per l'Europa" - Europaheffing).

Toen de "tassa per l'Europa" werd goedgekeurd werd meegedeeld dat het in de bedoeling lag om de belastingbetalers het bedrag van deze extra heffing in de komende jaren gedeeltelijk terug te betalen waarbij voorwaarden zouden gelden die nog nader moesten worden vastgesteld. De recente verklaringen van de Italiaanse minister van financiën moeten gezien worden in het licht van de politieke doelstellingen welke de regering destijds voor ogen had.

De registratie van de begrotingsontvangsten en -uitgaven vindt altijd op welbepaalde administratieve voorwaarden plaats. In dit verband vertoont, in vergelijking met de andere belastingen, de registratie van de opbrengst van de "tassa per l'Europa" als begrotingsontvangst geen enkel verschil.

Een na de inning te nemen formeel besluit om een deel van de ontvangsten van de Europaheffing terug te betalen zou een nieuwe begrotingsmaatregel zijn die formeel en in boekhoudkundig opzicht los zou staan van de aanvankelijke inning van de extra heffing. De daarmee overeenstemmende uitgaven zouden ten laste komen van de begroting van het jaar waarin deze gedaan zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2738/98

van James Moorhouse (ELDR) aan de Raad

(8 september 1998)

Betreft: Libanese gevangenen in Syrië

Via welke middelen in het kader van de onderhandelingen over het Euro-mediterraan associatieverdrag met Syrië of van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid oefent de Raad druk uit op de Syrische regering, zodat deze de 250 Libanezen vrijlaat die nog in Syrische gevangenissen zitten?

Antwoord

(14 december 1998)

1. In de richtsnoeren voor de onderhandelingen over een associatieovereenkomst met Syrië is de standaardclausule inzake de mensenrechten opgenomen. Deze clausule volgens welke de betrekkingen tussen de partijen gebaseerd zijn op de eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele mensenrechten, die aan hun intern en internationaal beleid ten grondslag liggen, vormt een essentieel onderdeel van de overeenkomst. De onderhandelingen met Syrië zijn in april 1998 van start gegaan en de tweede onderhandelingsronde heeft op 20 - 21 oktober 1998 plaatsgevonden. De onderhandelingen worden, in al hun aspecten, nauwlettend door de Raad gevolgd.

2. Syrië is tevens een van de ondertekenaars van de Verklaring van Barcelona, waarin de deelnemers zich ertoe hebben verbonden te handelen overeenkomstig het Handvest van de VN en de Universele Verklaring van de Rechten van de mens, alsmede andere internationale rechtsverplichtingen, en om de rechtsstaat en de democratie in hun politieke bestel tot stand te brengen.

3. De Raad volgt de kwestie van de Libanese gevangenen in Syrië op de voet. Hij heeft er nota van genomen dat op 5 mei 1998 121 gevangenen door de Syrische autoriteiten in vrijheid zijn gesteld.

4. De Raad kan het geachte parlementslid verzekeren dat hij niet zal aarzelen alle middelen waarover hij beschikt, zowel die van formele als van minder formele aard, te baat te nemen om de Syrische autoriteiten te verzoeken zich te houden aan de regels van wet en recht, teneinde de vrijlating van alle ten onrechte vastgehouden gevangenen mogelijk te maken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1979/98

van Jaak Vandemeulebroucke (ARE) aan de Commissie

(30 juni 1998)

Betreft: Aanstelling directeur van het Europees Centrum voor de validatie van alternatieve methoden

Recent vernam ik dat de directeur van het Europees Centrum voor de validatie van alternatieve methoden slechts werd benoemd voor een termijn van twee jaar terwijl die normaal vijf jaar zou moeten bedragen, en ook door het wetenschappelijk adviescomité van de ECVAM zo wordt aanbevolen.

Wat is de opinie van de Commissie hieromtrent en wat is haar oordeel omtrent de wetenschappelijke geloofwaardigheid van een directeur die slechts over twee jaar beschikt?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2823/98

van Umberto Bossi (NI) aan de Commissie

(17 september 1998)

Betreft: Maatregelen ter bestrijding van de crisis in Rusland

Tot de slachoffers van de recente economische crisis in Rusland moeten ook de Italiaanse banken worden gerekend.

Uit de meest recente gegevens van de Bank voor Internationale Betalingen komt namelijk naar voren dat de Italiaanse banken voor 4,3 miljard dollar leningen aan Rusland hebben verstrekt. Met name de SACE-bank blijkt voor 10.600 miljard lire aan leningen te hebben uitstaan.

Een eventuele verdere verslechtering van de crisissituatie in Rusland bergt het risico van een zogenaamd "besmettingseffect" in zich, waardoor het algehele klimaat van wantrouwen op de markten zou worden versterkt.

Is de Commissie voornemens maatregelen te treffen ter bescherming van de Europese investeringen in Rusland, aangezien zij investeringen in de voormalige Sovjet-Unie via specifieke communautaire programma's zoals TACIS juist aanmoedigt?

Denkt de Commissie tenslotte, gezien de economische en politieke situatie in Rusland, wijzigingen aan te brengen in de communautaire programma's ten behoeve van de voormalige Sovjet-Unie?

Antwoord van de heer van den Broek namens de Commissie

(7 oktober 1998)

Rusland maakt een bijzonder ernstige economische en financiële crisis door tegen de achtergrond van een voortdurende politieke crisis en toenemende sociale onrust.

Een voorlopige beoordeling van de Commissie is, op dit ogenblik, dat de rechtstreekse gevolgen van een Russische crisis voor de Gemeenschap waarschijnlijk beperkt zullen zijn. De gevolgen voor de handel zullen, behalve in enkele sectoren zoals de landbouw, gering zijn, aangezien die met Rusland slechts ongeveer 4 % van de totale handel van de Gemeenschap uitmaakt. De gevolgen voor de bankensector zullen waarschijnlijk beheersbaar zijn aangezien deze, ofschoon er in vergelijking met Amerikaanse of Japanse banken een hoge mate van betrokkenheid bestaat, toch beslist beperkt zijn in vergelijking met de totale buitenlandse risico's elders.

Onder de huidige omstandigheden zullen de inspanningen van de Commissie vooral toegespitst worden op:

- het maximaal gebruik maken van de flexibiliteit in het Tacis-programma teneinde zich zoveel mogelijk te concentreren op gebieden waar directe hulpmaatregelen noodzakelijk zijn, bijvoorbeeld de openbare financiën, hervorming van de financiële sector en institutionele opbouw;

- het benadrukken van samenwerking via de overeenkomst voor partnerschap en samenwerking teneinde de institutionele en economische structuren in Rusland te versterken;

- het aanmoedigen van meer betrokkenheid van de particuliere sector teneinde de crisis te helpen oplossen;

- het toewerken naar een betere coördinatie, zowel binnen de Gemeenschap als tussen de Gemeenschap en andere instanties, in het bijzonder de internationale financiële instellingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2822/98

van Umberto Bossi (NI) aan de Raad

(18 september 1998)

Betreft: Maatregelen ter bestrijding van de crisis in Rusland

Tot de slachoffers van de recente economische crisis in Rusland moeten ook de Italiaanse banken worden gerekend.

Uit de meest recente gegevens van de Bank voor Internationale Betalingen komt namelijk naar voren dat de Italiaanse banken voor 4,3 miljard dollar leningen aan Rusland hebben verstrekt. Met name de SACE-bank blijkt voor 10.600 miljard lire aan leningen te hebben uitstaan.

Een eventuele verdere verslechtering van de crisissituatie in Rusland bergt het risico van een zogenaamd "besmettingseffect" in zich, waardoor het algehele klimaat van wantrouwen op de markten zou worden versterkt.

Kan de Raad nader aangeven in hoeverre de Europese en met name de Italiaanse banken reëel aan de roebelcrisis zijn blootgesteld?

Kan de Raad voorts laten weten of er in het kader van de invoering van de euro maatregelen zullen worden getroffen om de economieën van de Europese landen te vrijwaren voor financiële crises in derde landen waar via communautaire programma's investeringen juist werden aangemoedigd?

Antwoord

(16 november 1998)

Op basis van de gegevens van de Bank voor Internationale Betalingen nemen handelsbanken uit de EU circa 70 % van de uitstaande buitenlandse bankleningen aan Rusland voor hun rekening. De leningen van Italiaanse banken aan Rusland maken ongeveer 9 % van de leningen van Europese handelsbanken aan dat land uit.

De Raad heeft zijn gedachten laten gaan over de manieren waarop de EU Rusland kan helpen om de huidige crisis te boven te komen, en heeft tijdens de zitting van de Raad Algemene Zaken van 5 oktober 1998 geconcludeerd dat tegenover zijn reactie, van Russische zijde een geloofwaardig en duurzaam economisch programma moet komen te staan, dat in nauwe samenwerking met de internationale financiële instellingen moet worden uitgewerkt. Tijdens de EU/Rusland-top te Wenen van 27 oktober 1998 hebben de EU en Rusland geconstateerd dat een geloofwaardig programma voor een duurzaam economisch beleid van essentieel belang is om in nijpende sociale behoeften te voorzien, de bestaande financiële verplichtingen na te komen en het vertrouwen op de markten alsmede de stabiliteit van de roebel te herstellen onder gelijktijdige stimulering van investeringen, ook uit het buitenland.

De Raad is van oordeel dat het besluit over de invoering van de euro, met ingang van 1 januari 1999, tegen de vooraf aangekondigde wisselkoersen een garantie is gebleken tegen de monetaire instabiliteit tussen de valuta's van de lidstaten na de financiële crises in Azië en Rusland.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2124/98

van Klaus Lukas (NI) aan de Commissie

(10 juli 1998)

Betreft: Cadmium

In verband met de aanpassing van de rechtsvoorschriften van de lidstaten inzake het in de handel brengen van cadmiumhoudende meststoffen stuurt de Commissie aan op een verdere verlenging van de tot op heden geldende uitzonderingsbepalingen. Volgens de Commissie moet deze tijd vooral worden benut voor verdere studies over de gevolgen van het gebruik van cadmiumhoudende meststoffen.

Kan de Commissie mededelen waarom zij nog verdere studies over dit onderwerp wil ondernemen alhoewel de gevaarlijkheid van cadmium genoegzaam bekend is?

Wat de omvang van deze studies zal zijn?

Wie deze studies zal verrichten?

Hoeveel tijd de Commissie voor deze studies denkt nodig te hebben?

Welke kosten aan deze studies zijn verbonden?

Welke nieuwe inzichten de Commissie door deze studies hoopt te winnen?

Hoe de resultaten van deze studies zullen worden aangewend?

Welke lidstaten van de EU verhinderen dat bijvoorbeeld de Oostenrijkse grenswaarden voor cadmiumhoudende meststoffen worden overgenomen? Wat de redenen daarvoor zijn?

Er zijn uitvoerige studies gemaakt alvorens bijvoorbeeld in Oostenrijk grenswaarden werden vastgesteld voor cadmiumhoudende meststoffen. Zal de Commissie van deze studies gebruikmaken?

Zo niet, is de Commissie van mening dat reeds bestaande studies, bijvoorbeeld in Oostenrijk, onvoldoende wetenschappelijk zijn?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(28 september 1998)

Het is bekend dat cadmium gevaarlijk is, maar welke gevaren cadmium in meststoffen voor mens en milieu oplevert, is niet genoegzaam bekend. Hoeveel cadmium door planten kan worden geabsorbeerd en in de voedselketen terecht kan komen, is afhankelijk van het klimaat, de bodemgesteldheid en andere milieufactoren die van de ene lidstaat tot de andere sterk uiteen kunnen lopen. Er is maar een klein aantal lidstaten waar voldoende informatie voorhanden is; wat er op Europees niveau bekend is volstaat niet als grondslag voor communautaire besluiten.

De Commissie heeft derhalve, met de instemming en deelneming van de lidstaten, in juni 1998 een begin gemaakt met een programma van studies door consultants, voor een totaal bedrag van zo'n 120.000 ecu. Dit programma heeft tot doel de kennis op Europees niveau uit te breiden, waarbij vooral naar gevoelige bevolkingsgroepen en kwetsbare milieus wordt gekeken. De definitieve resultaten van dit programma worden eind 2000 tegemoet gezien, waarna de Commissie in staat zou zijn mogelijke communautaire maatregelen voor 2001 voor te stellen.

Een actieve deelname van de lidstaten is bepalend voor het succes van het programma en Oostenrijk speelt een belangrijke rol bij de beoordeling van de noodzaak van een communautair optreden. Alle desbetreffende informatie in het bezit van de lidstaten, waaronder Oostenrijk, zal nodig zijn om het welslagen van het programma te verzekeren.