ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4122/00

van Joachim Wuermeling (PPE-DE) aan de Commissie

(11 januari 2001)

Betreft: Richtlijn voor tabaksproducten

Binnenkort wordt in het bemiddelingscomité beraadslaagd over de nieuwe richtlijn voor tabaksproducten. Ter discussie staan onder meer de inhoud en de grootte van de waarschuwingen. In een bepaalde lidstaat van de EU wordt de verkoop van sommige drugs in kleine hoeveelheden niet meer strafrechtelijk vervolgd.

1. Is het de Commissie bekend of de verkochte drugs ook van waarschuwingen zijn voorzien?

2. Is de Commissie voornemens ook voor deze producten waarschuwingen vast te stellen?

3. Is hiervoor een EU-rechtsgrondslag?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(8 maart 2001)

In de Unie zijn drugsbeleid en -wetgeving gebieden van gedeelde bevoegdheid tussen de Gemeenschap en de lidstaten. Alle lidstaten hebben de drie verdragen van de Verenigde Naties (van de jaren 1961, 1971 en 1988) die voorzien in een algemeen kader voor drugswetgeving binnen de Unie geratificeerd. Europese Raden hebben daarnaast goedkeuring verleend aan de drugsstrategie van de Europese Unie (2000-2004) in Helsinki (1999) en het actieplan van de Europese Unie inzake drugsbestrijding (2000-2004)(1) in Santa Maria da Feira (2000). Deze voorzien in een algemeen kader voor alle maatregelen inzake drugs in de Unie.

Het actieplan van de Unie inzake drugsbestrijding moedigt lidstaten aan nieuwe en effectieve methodes te vinden ter preventie van drugsgebruik en ter vermindering van drugsgerelateerde schade. Deze activiteiten worden onder meer gefinancierd door middel van het onlangs voor twee jaar verlengde drugspreventieprogramma van de Gemeenschap.

De lidstaten behouden het recht op een zekere flexibiliteit bij de tenuitvoerlegging van hun EG-Verdragsverplichtingen en de wijze waarop zij de doelen nastreven die zijn gesteld in het actieplan van de Unie inzake drugs. Zoals het geachte parlementslid juist opmerkt hoeft bezit en verkoop van kleine hoeveelheden drugs derhalve niet altijd tot strafvervolging te leiden, ook al worden de drugs zelf en de handel in grote hoeveelheden ervan als onwettig beschouwd. De Commissie heeft de volgende antwoorden op de specifieke vragen die het geachte parlementslid heeft gesteld.

1. en 2. In tegenstelling tot tabaks- en andere legale producten vallen clandestiene drugs niet onder de Gemeenschapswetgeving inzake de interne markt. Indien een lidstaat kleinschalig bezit van deze drugs toestaat, vallen besluiten over eventuele waarschuwingen voor de gezondheid onder zijn bevoegheid.

3. Er bestaan geen rechtsgrondslagen voor communautaire regelgeving inzake waarschuwingen voor de gezondheid op clandestiene drugs.

(1) COM(1999) def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3341/00

van Bartho Pronk (PPE-DE) aan de Commissie

(25 oktober 2000)

Betreft: Belemmering vrij verkeer werknemers met auto's

In Nederland is het verboden om als ingezetene te rijden met een auto met een buitenlands kenteken. Voor het verkrijgen van het Nederlandse kenteken geldt vervolgens een wachttijd van 8 weken.

In de praktijk doen zich vervolgens problematische situaties voor. Iedereen die naar Nederland komt met het doel zich daar voor kortere of langere tijd te vestigen, wordt aangemerkt als ingezetene in de zin der wet. Volgens de verkeerswetgeving is de nieuwe ingezetene in het bezit van een auto verplicht die auto van een Nederlands kenteken te voorzien.

Naar Europees recht is het werkzoekenden toegestaan om gedurende drie maanden met behoud van een uitkering te zoeken naar een baan in een andere lidstaat. Ingeval de Europese werkzoekende in Nederland naar een baan komt zoeken, geldt hij naar Nederlands recht als ingezetene en is hij derhalve gehouden zijn auto te voorzien van een Nederlands kenteken. Voordat hij dit kenteken heeft, mag hij geen gebruik maken van zijn auto.

1. In hoeverre acht de Commissie bedoelde Nederlandse wetgeving belemmerend voor de mogelijkheden van werkzoekenden van buiten Nederland om in Nederland werk te zoeken?

2. Is de Commissie van mening dat bedoelde Nederlandse wetgeving een belemmering van het vrij verkeer van werknemers oplevert?

Aanvullend antwoord van mevr. Diamantopoulou namens de Commissie

(16 januari 2001)

Volgens door de Nederlandse autoriteiten aan de Commissie verstrekte informatie zijn alleen personen die in het Nederlandse bevolkingsregister wensen te worden ingeschreven, verplicht hun kentekenplaten te verwisselen. Daarom zijn zij, zolang zij niet om inschrijving verzoeken, vrij hun auto met niet-Nederlands kenteken te gebruiken.

Bovendien tolereren de Nederlandse autoriteiten in de praktijk dat zelfs in het Nederlandse bevolkingsregister ingeschreven personen hun auto met niet-Nederlands kenteken blijven gebruiken, mits zij kunnen aantonen dat zij een Nederlands kenteken hebben aangevraagd.

Tenzij de geachte afgevaardigde de Commissie verdere informatie over specifieke gevallen verschaft, is zij van mening dat er voor werkzoekenden geen praktische belemmeringen voor de uitoefening van hun recht van vrij verkeer lijken te bestaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3723/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(30 november 2000)

Betreft: Comité van artikel 14

Kan de Europese Commissie de opdracht van wat bekend staat als het comité van artikel 14 omschrijven (dat opgericht is met verordening 2092/91(1) en zich bezighoudt met regels voor de organische teelt van landbouwprodukten) en de lijst van zijn leden en hun functies meedelen?

Wanneer en hoe dikwijls komt het comité bijeen?

(1) PB L 198 van 22.7.1991, blz. 1.

Antwoord van de heer Fischler Namens de Commissie

(25 januari 2001)

Het comité dat is ingesteld bij artikel 14 van Verordening (EEG) nr. 2092/91 van de Raad van 24 juni 1991 inzake de biologische productiemethode en aanduidingen dienaangaande op landbouwproducten en levensmiddelen, is een regelgevend comité in de zin van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(1). Dit comité verleent de Commissie bijstand bij het uitwerken van maatregelen die zij op grond van Verordening (EEG) nr. 2092/91 kan nemen. De taken van het comité zijn omschreven in verschillende bepalingen van de verordening. Het moet met name advies uitbrengen over uitvoeringsbepalingen en de technische bijlagen bij de verordening voortdurend bijwerken. Bovendien wordt in het comité elke door een lidstaat of door de Commissie voorgelegde kwestie inzake de toepassing van Verordening (EEG) nr. 2092/91 besproken.

Het comité bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten. Die vertegenwoordigers worden door de betrokken lidstaat op volledig autonome wijze aangewezen. Naargelang van de in de vergaderingen behandelde onderwerpen kunnen andere vertegenwoordigers worden aangewezen. Het comité wordt voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie, namelijk de directeur van het directoraat Wetgeving landbouweconomie van het directoraat-generaal Landbouw.

De namen van de ambtenaren van de lidstaten worden niet vermeld in een bijlage bij de notulen, dat na elke vergadering worden meegedeeld. De Commissie is niet voornemens daarin verandering te brengen.

(1) PB L 184 van 17.7.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4026/00

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(21 december 2000)

Betreft: Coverbanden en vernieuwde banden

Wat is het standpunt van de Europese Commissie over het verbod van de Braziliaanse regering op de invoer van coverbanden en vernieuwde banden, met name nu deze producten een EG-typegoedkeuring hebben gekregen?

Gecombineerd Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-3925/00, E-4014/00 en E-4026/00

(6 februari 2001)

Overeenkomstig de Braziliaanse nationale handelsverordeningen, die zijn aangemeld bij de Wereldhandelsorganisatie (WTO), is de invoer van gebruikte apparatuur, machines en consumentengoederen uitdrukkelijk verboden, met als enige mogelijke uitzondering schenkingen.

De Braziliaanse douaneautoriteiten legden de invoer van banden met nieuw loopvlak voor aan de gerechtelijke autoriteiten. Deze concludeerden dat het verlenen van invoervergunningen voor deze banden in strijd was met de plaatselijke handelsverordeningen. Zij schorsten derhalve met onmiddellijke ingang het verlenen van invoervergunningen voor deze producten. De handelsverordening Portaria MDIC/SECEX Nr. 8 van 25 september 2000 vormde de omzetting van deze gerechtelijke uitspraak.

De Commissie is zich bewust van dit probleem en realiseert zich dat dit grote bezorgdheid wekt bij Europese bedrijven die banden met nieuw loopvlak en coverbanden produceren en exporteren. Uit de eerste contacten hierover met de Braziliaanse autoriteiten maakt de Commissie op dat deze zich, wat de invoer van gebruikte goederen betreft, mogelijk zorgen maken over de bescherming van de gezondheid of van de consument. Aangezien de hierboven genoemde gerechtelijke uitspraak de reikwijdte van de onder gebruikte goederen begrepen artikelen uitbreidt tot banden met nieuw loopvlak, hebben de Braziliaanse autoriteiten Portaria Nr. 8 vastgesteld, op basis waarvan de invoer van dergelijke banden wordt geblokkeerd. Na overleg met de bedrijfssector in de Gemeenschap zal de Commissie besprekingen voeren met de Braziliaanse regering en daarbij toelichten waarom deze producten los moeten worden gezien van de algemene categorie van gebruikte goederen, alsmede informatie verstrekken over het Europese systeem van typegoedekeuring. Blijft een positieve oplossing uit, dan zal zij in het licht van het antwoord van de Braziliaanse regering overwegen welke verdere maatregelen kunnen worden genomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3473/00

van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie

(8 november 2000)

Betreft: Lloyd's of London

Wanneer verwacht de Commissie dat zij zal reageren op de sinds 1997 bij haar binnengekomen verzoekschriften en klachten over Lloyd's of London, en op basis van welke EU-wetgeving wordt deze problematiek behandeld?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(21 december 2000)

Sinds 1999 heeft de Commissie een aanzienlijk aantal klachten ontvangen van misnoegde Lloyd's Names die beweren dat de Britse autoriteiten gefaald hebben correct toezicht te houden op Lloyd's. De Commissie heeft ook vier verzoekschriften ontvangen waarvan er één ingediend werd in 1997.

De Commissie neemt de door de verzoekers aangegeven zaken alsook het grote aantal binnengekomen klachten ernstig. Zoals reeds uiteengezet in het antwoord dat de Commissie heeft voorgelegd aan het Comité Verzoekschriften op de hoorzitting van 27 en 28 september 1999, heeft zij bevestigd dat het Verenigd Koninkrijk de eerste richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche(1) en de uitoefening daarvan correct heeft omgezet in het Britse Recht. De huidige onderzoeken van de Commissie zullen moeten uitmaken of de uitvoeringsbesluiten correct werden toegepast.

(1) PB L 228 van 16.8.1973.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3534/00 van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie. Hulp voor Midden- en Zuid-Amerika.



Publicatieblad Nr. 174 E van 19/06/2001 blz. 0073 - 0073



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3534/00 van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie (13 november 2000) Betreft: Hulp voor Midden- en Zuid-Amerika Kan de Europese Commissie een gedetailleerd overzicht van de financiële steun aan elk van de landen van Midden- en Zuid-Amerika over de laatste 5 jaar geven? Welk percentage van al die bedragen is aangewend voor steun voor de Afrikaanse gemeenschappen in elk van die landen? Antwoord van de heer Patten namens de Commissie (20 februari 2001) Gezien de omvang van het antwoord, doet de Commissie het rechtstreeks aan het geachte parlementslid en aan het Secretariaat-generaal van het Parlement toekomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3981/00

van Struan Stevenson (PPE-DE) aan de Commissie

(20 december 2000)

Betreft: Invoer van honden- en kattenbont

In het kader van de internationale bonthandel worden naar schatting ieder jaar 2 miljoen honden en katten geslacht en verkocht. Hoeveel bont van a) honden en b) katten werd in i) 1998 en ii) 1999 naar de Gemeenschap ingevoerd?

In de Verenigde Staten is onlangs het wetsvoorstel inzake honden- en kattenbont aangenomen, in het kader waarvan de in- en uitvoer, de productie en de verkoop van honden- en kattenbontproducten wordt verboden. De VS zijn kennelijk van mening dat de wet strookt met de Algemene Overeenkomst voor Tarieven en Handel en de voorschriften van de Wereldhandelsorganisatie. In de preambule van de wet wordt gesteld dat het verbod aansluit op de bepalingen van internationale overeenkomsten die door de VS zijn gesloten en waarin uitdrukkelijk maatregelen worden toegestaan om de gezondheid en het welzijn van dieren te beschermen.

Is de Commissie thans voornemens een verbod voor te stellen op de invoer van honden- en kattenbont naar de Gemeenschap?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(6 februari 2001)

De Commissie heeft op dit moment geen exacte statistieken met betrekking tot de invoer van honden en kattenbont in 1998 en 1999.

Zij dankt het geachte parlementslid dat hij haar aandacht heeft gevestigd op de maatregel die door de Verenigde Staten is genomen. De desbetreffende wet wordt uitvoerig door haar onderzocht.

Het handelsbeleid is maar een projectie naar buiten van het interne beleid van de Commissie. Volgens de beschikbare informatie wordt de commerciële exploitatie van dergelijke bontsoorten door geen enkele lidstaat verboden. Om die reden is de Commissie, en bij ontbreken van interne verbodsbepalingen, in dit stadium niet voornemens om een verbod op de invoer van honden en kattenbont voor te stellen. Een dergelijke maatregel zou als discriminatie en als belemmering van het beginsel van de nationale behandeling betwistbaar zijn.

Toch zal de Commissie, gezien de bezorgdheid die in bepaalde kringen tot uitdrukking is gebracht over de commerciële exploitatie van honden- en kattenbont, ook in de internationale handel, deze kwestie verder volgen om na te gaan of er, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, op dit gebied op Europees niveau initiatieven voorgesteld moeten worden. De Commissie zal het Parlement op de hoogte brengen van ter zake geboekte vooruitgang.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3431/00

van Pasqualina Napoletano (PSE), Fiorella Ghilardotti (PSE), Gianni Vattimo (PSE), Bruno Trentin (PSE), Elena Paciotti (PSE) en Luciano Caveri (ELDR) aan de Commissie

(7 november 2000)

Betreft: Overstromingen in Noord-Italië

Het uitzonderlijk hevige noodweer in Noord-West-Italië heeft tot massale overstromingen geleid die vooral grote schade hebben aangericht in de regio's Aostadal, Piemonte, Ligurië en een deel van Lombardije. Niet alleen zijn er tal van slachtoffers te betreuren: 23 doden en 11 vermisten, maar volgens krantenberichten zijn bovendien meer dan 40 000 personen dakloos geworden. Ook is enorme schade toegebracht aan de landbouw en de industrie (volgens de eerste schattingen zou het om een bedrag van circa 3450 miljard lire gaan, ongeveer 1,8 miljard).

Kan de Commissie in het licht van de resolutie van het Europees Parlement van 28 januari 2000 over de stormen in Europa en de verklaringen die de heer Barnier, lid van de Commissie, op 18 januari heeft afgelegd ter gelegenheid van het plenaire debat terzake, nagaan of het mogelijk is de getroffen gebieden, in overleg met de Italiaanse nationale en lokale autoriteiten, financiële hulp te verlenen uit de Structuurfondsen en het EOGFL-afdeling Garantie teneinde de wederopbouw van de infrastructuur in de getroffen gebieden te bespoedigen en zo de situatie van de door deze rampen getroffen bevolking zo snel mogelijk te normaliseren.

Gecombineerd Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-3431/00, E-3464/00, E-3475/00 en P-3583/00

(13 december 2000)

Het geachte parlementslid wordt verzocht kennis te nemen van het antwoord dat de Commissie tijdens het vragenuur van de eerste vergaderperiode van het Parlement in november 2000(1) heeft gegeven op mondelinge vraag H-0857/00 van de heer Ebner.

Het geachte parlementslid gelieve tevens kennis te nemen van de opmerkingen van de Commissie tijdens het debat over klimaatverandering op 25 oktober 2000 (tweede vergaderperiode van oktober 2000)(2) en tijdens het debat over de overstromingen in Europa op 16 november 2000 (eerste vergaderperiode van november 2000)(3).

(1) Handelingen van het Europees Parlement (november 2000).

(2) Handelingen van het Europees Parlement (oktober II 2000).

(3) Handelingen van het Europees Parlement (november 2000).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2134/00

van Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE) aan de Commissie

(30 juni 2000)

Betreft: Financiële steun voor reisondernemingen

De firma Eggeland Reisen organiseert reizen naar Sicilië en beweert steun van de EU te krijgen. Tijdens de reis vindt er een reclameverkoopshow voor woningtextiel en huishoudelijke apparaten plaats. Op de reclame van de firma staat als vestigingsplaats Leinefelde/Thüringen vermeld, hoewel de volledige afwikkeling van de reis verloopt via de PHG Hermes Verwaltungs GmbH in Stuckenbrock bij Bielefeld.

Kan de Commissie in verband hiermee de volgende vragen beantwoorden:

1. Ontvangt een van de genoemde ondernemingen van de EU, met name voor reizen naar Sicilië, steun van de EU?

2. Zo ja, wat voor omvang heeft deze steun dan?

3. Aan welke voorwaarden voor het verkrijgen van steun moet een reisonderneming die tijdens de reis reclame maakt voor producten, voldoen?

4. Hoe controleert de Commissie of aan deze voorwaarden wordt voldaan nadat toestemming is gegeven voor de verlening van steun?

5. Welke maatregelen neemt de Commissie tegen ondernemingen die zich ten onrechte beroepen op financiële ondersteuning door de EU?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(15 september 2000)

1. en 2. Op basis van de informatie waarover de Commissie beschikt, zijn aan de reisbureaus Eggeland Reisen en PHG Hermes geen toelagen verstrekt voor welk doel dan ook, en zeker niet ter subsidiëring van rondreizen op Sicilië.

Sicilië is een regio van doelstelling 1 die wel steun ontvangt uit de Structuurfondsen, onder andere voor toerisme. Deze steun omvat echter geen subsidies aan reisbureaus ter bevordering van rondreizen op Sicilië.

3. en 4. Er zijn geen communautaire subsidies beschikbaar voor dergelijke vormen van afzetbevordering.

5. Het is aan de lidstaat om indien nodig vervolging in te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2207/00

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(3 juli 2000)

Betreft: Discriminatie door Luxemburgse voetbalbond

Een aantal in Luxemburg gevestigde voetbalclubs waarvan het bestuur en de spelers voor het merendeel, maar niet geheel, uit Portugezen bestaan, ondervinden problemen bij de inschrijving bij de Luxemburgse voetbalbond.

Deze bond heeft toevlucht genomen tot tal van minder fraaie manoeuvres sinds zijn oorspronkelijke argument dat het om buitenlandse clubs ging, nietig is verklaard. Thans worden eisen aan de clubs gesteld die niet eens in de statuten van de bond staan en wanneer aan alle voorwaarden is voldaan, worden op het laatste ogenblik nog weer uitvluchten gevonden, zoals dit jaar het geval was met de club Águias Boavista.

De Commissie wordt verzocht mede te delen of dit optreden van de Luxemburgse voetbalbond niet leidt tot discriminatie tussen clubs die, alhoewel hun leden verschillende nationaliteiten hebben, allen onder de Luxemburgse wetgeving vallen.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(17 oktober 2000)

De Commissie is van mening dat discriminatie van sportverenigingen door een sportbond op grond van het feit dat een aantal leden, spelers en/of bestuursleden de nationaliteit van andere lidstaten hebben, indruist tegen de communautaire wetgeving, in het bijzonder artikel 7, lid 2, van Verordening

(EEG) nr. 1612/68 van de Raad betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap(1)(2) Hierin wordt bepaald dat werknemers die onderdaan zijn van een lidstaat recht hebben op dezelfde sociale en fiscale voordelen als de nationale werknemers. Het Hof heeft meerdere malen vastgesteld dat deze bepaling op vrijetijdsbesteding2 van toepassing is en het is duidelijk dat het beoefenen van sport als amateur vrijetijdsbesteding is.

De Commissie vestigt de aandacht van de geachte afgevaardigde op het feit dat de inbreuk op de communautaire wetgeving aan de regels van een privaatrechtelijke partij toe te schrijven zou zijn, aangezien de status van sportbonden onder het privaatrecht valt. Dientengevolge is de Commissie niet bevoegd om op te treden en deze zaak formeel te onderzoeken. In het geval van een particuliere sportbond kan de Commissie alleen rechtstreeks optreden op basis van de mededingingsregels. In deze zaak gaat het evenwel niet om een mededingingskwestie. Het is dan ook aan de potentiële slachtoffers van de discriminatie om de zaak bij een nationale rechtbank aanhangig te maken.

(1) PB L 257 van 19.10.1968.

(2) Zaak C-334/94, Jurispr. 1996, I-1307.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2704/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(1 september 2000)

Betreft: Kosten van luchtvervoer in de EU

Kan de Commissie mededelen wat de gemiddelde prijs is van een vliegticket voor reizen over een vergelijkbare afstand in de EU en in de Verenigde Staten, gespecificeerd naar korte, middellange en lange trajecten?

Is de situatie in de EU in dit verband de laatste tien jaar verbeterd en waaruit kan dat worden afgeleid?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(13 oktober 2000)

Op het gebied van internationale vergelijkingen is het echte verschil niet het verschil tussen de tarieven aan beide kanten van de Atlantische Oceaan, maar het verschil tussen routes waarvoor er een aanzienlijke concurrentie is en routes waarop één of twee luchtvaartmaatschappijen zonder concurrentie opereren. Uit het werk dat door de reisindustrie is uitgevoerd, blijkt dat de reizigers in de Gemeenschap per kilometer voor vergelijkbare reizen in economy class gemiddeld tussen twintig en veertig procent meer betaalden dan de Amerikanen. Tegen 1997 leek dit verschil bijna verdwenen te zijn. De economy-tarieven die vandaag beschikbaar zijn op de meest concurrentiële routes in de Gemeenschap, zijn vergelijkbaar met de tarieven op de meest concurrentiële routes in de Verenigde Staten, maar aan beide zijden van de Atlantische Oceaan blijven er vele routes waarvoor er nog niet voldoende nieuwe concurrenten zijn en de tarieven hoger liggen. Wegens de langere periode van liberalisering en de grotere goedkope industrie in de Verenigde Staten, heeft de Gemeenschap waarschijnlijk nog steeds een groter aandeel van hogere tarieven.