SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0685/01

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) aan de Commissie

(8 maart 2001)

Betreft: Gemeenschappelijk visserijbeleid en illegale visserij: goedkopen vlaggen

Een van de grootste problemen waarmee de visserij op volle zee momenteel wordt geconfronteerd, is de vraag hoe staten die niet zijn aangesloten bij internationale visserijorganisaties en die vissen in wateren die niet onder de jurisdictie van de kuststaten vallen, ertoe moeten worden verplicht zich te houden aan de bepalingen die door de regionale visserijorganisaties zijn vastgesteld met het oog op de instandhouding en het rationeel beheer van de visbestanden. Door hiaten in het internationale zeerecht kunnen schepen die onder goedkope vlag of zonder vlag varen in internationale wateren gemakkelijker visserijactiviteiten ontplooien die onverantwoord zijn en geen rekening houden met de visbestanden en het mariene milieu. Hierdoor wordt afbreuk gedaan aan de programma's inzake het rationeel beheer van de visbestanden en aan de maatregelen ter bevordering van een verantwoorde visvangst zoals deze zijn afgesproken door regionale organisaties zoals NAFO, NEAFC en ICCAT. In het kader van de huidige ontwikkeling van het zeerecht, waarin rekening wordt gehouden met de soevereiniteitsrechten van de lidstaten en het recht op inmenging slechts in geringe mate wordt erkend, buigen de bij internationale visserijorganisaties aangesloten partijen zich over de vraag welke strafmaatregelen kunnen worden genomen in de vorm van indirecte mechanismen voor het uitoefenen van druk op schepen die zich niet houden aan de bepalingen die zijn afgesproken door de organisaties voor het beheer van de visbestanden. Hierbij gaat het in het algemeen om maatregelen die de afzet van de door deze schepen gevangen vis bemoeilijken zoals het verbod op overladen of het verbod op het lossen van de lading in havens van de contractpartijen.

Kan de Commissie meedelen over welke gegevens zij beschikt met betrekking tot dit soort overtredingen (vlag onder welke deze schepen varen, het aantal schepen, de gebieden waar zij vissen, de havens waar de lading wordt gelost, enz.)? Is zij voornemens een uitvoerige studie over deze problematiek uit te voeren of is zij hier reeds mee bezig?

Welke oplossingen stelt de Commissie in dit verband voor?

Hoe kan worden voorkomen dat illegaal door onder goedkope vlag varende schepen gevangen vis op de interne markt komt?

Kijkt de Commissie ook naar oplossingen die zij reeds voor soortgelijke problemen heeft voorgesteld, zoals het vervoer van vervuilende stoffen over zee met gebruikmaking van zwarte vlaggen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(24 april 2001)

De Commissie is op de hoogte van het probleem van het varen onder goedkope vlag met betrekking tot de totstandbrenging van een duurzame en verantwoorde visserij.

De Commissie is echter van oordeel dat het internationale recht en de regionale visserijorganisaties het juiste kader bieden voor het reguleren van de visserij. De Overeenkomst om de naleving van de internationale instandhoudings- en beheersmaatregelen door vissersvaartuigen op de volle zee te bevorderen (die in november 1993 door de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) is goedgekeurd) zou dan ook het meest doeltreffende instrument zijn om de nodige gegevens over de vaartuigen te verkrijgen. Verder zou de ratificatie van de overeenkomst van New York betreffende de

instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de over grote afstanden trekkende visbestanden (in augustus 1995 goedgekeurd en in december 1995 ondertekend in het kader van de Verenigde Naties) ook bijdragen tot het reguleren van de activiteiten op de volle zee en tot een nauwere internationale samenwerking van de niet-lidstaten en de landen die geen deel uitmaken van de regionale visserijorganisaties. De Commissie hoopt dan ook vooral dat de beide genoemde overeenkomsten zo snel mogelijk worden geratificeerd zodat zij kunnen worden toegepast.

Wat de vraag van het geachte parlementslid over de overtredingen betreft zal de Commissie via Verordening (EG) nr. 2740/1999 van de Commissie van 21 december 1999 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de toepassing van Verordening (EG) nr. 1447/1999 van de Raad tot vaststelling van een lijst van gedragingen die een ernstige inbreuk vormen op de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid(1), voor het eerst informatie krijgen van de lidstaten. De Commissie zal vervolgens de Raad, het Parlement en het Raadgevend Comité voor de Visserij voor elke lidstaat een algemeen overzicht van de verkregen informatie geven. Wat de vaartuigen van buiten de Gemeenschap betreft hebben de meeste regionale visserijorganisaties een uitvoeringscomité (bijv. in de Internationale Commissie voor de instandhouding van de tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan (ICCAT), de Inter-Amerikaanse Commissie voor Tropische Tonijn (IATTC), de Visserijorganisatie voor het noordwestelijk deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) en de Visserijcommissie voor het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan (NEAFC)).

Op communautair niveau heeft elke regeling, en met name Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid(2), ten doel de controle op de visserij van vangst tot afzet te verbeteren. Het internationale actieplan tegen de illegale, ongereglementeerde en niet-gemelde visserij, waaraan de Commissie en de lidstaten actief hebben deelgenomen, bevat diverse maatregelen om de illegale visserij aan te pakken, zoals controle door de lidstaten op hun vaartuigen, controle op en bewaking van de visserij vanaf het begin tot de aanlanding, en toepassing van internationale marktmaatregelen. In dit plan wordt vooral de nadruk gelegd op de verantwoordelijkheid van de vlaggestaat, de havenstaat en de staat van invoer.

Wat de toegang van de illegale visserij tot de markt van de Gemeenschap betreft is, zoals is opgemerkt, in het internationale actieplan ingestemd met de toepassing van internationale en multilaterale maatregelen om de handel in illegale visserijproducten te bestrijden door het toepassen van sancties aan te moedigen. Verder hebben de regionale visserijorganisaties aangetoond dat de invoer van illegaal gevangen vis op de Europese markt kan worden verboden (zoals voor de blauwvintonijn in de ICCAT), en dat de vangsten door middel van een vangstcertificaat kunnen worden gecontroleerd (bijv. bij de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (CCAMLR), de IATTC en de ICCAT).

De Commissie heeft deelgenomen aan de gezamenlijke werkgroep FAO/Internationale Maritieme Organisatie (IMO) die was gewijd aan de controle op vaartuigen door de vlaggestaten. Zo wordt in het internationale actieplan aangedrongen op een nauwere samenwerking tussen de FAO en de IMO, o.a. om het substantiële verband tussen het vissersvaartuig en de staat vast te stellen (artikel 91 van het Verdrag inzake het recht van de zee).

(1) PB L 328 van 22.12.1999.

(2) PB L 261 van 20.10.1993.