ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0628/96 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie (13 maart 1996)

Betreft: Kerncentrale in Turkije

Aangezien ik over nieuwe informatie beschik, zie ik mij genoodzaakt de kwestie van de kerncentrale in Turkije opnieuw ter sprake te brengen.

Een Japanse onderneming heeft voor de kerncentrale Akkuyu een haalbaarheidsstudie verricht, terwijl de Koreaanse firma KAERI-GAMB instaat voor de technische aspecten van een internationale aanbesteding voor de bouw van de centrale op basis van het principe van het voordeligste bod.

De Turkse milieubeweging heeft voor 25 mei een protestactie tegen de bouw van deze kerncentrale gepland, waarbij een mensenketen van 80 kilometer zal worden gevormd.

Het Turkse Ministerie van Energie is voornemens om tegen het jaar 2010 twee zulke kerncentrales te bouwen.

Kan de Commissie - mede in het licht van de sluiting van de douane-unie tussen de EU en Turkije - meedelen of zij van deze Turkse initiatieven op de hoogte is, of ze te rijmen vallen met het Europese beleid inzake het gebruik van kernenergie, of er een studie over de gevolgen voor de veiligheid van mens en milieu is verricht en wat zij denkt te ondernemen?

Antwoord van de heer Van den Broek namens de Commissie (22 april 1996)

Volgens de in Turkije geldende administratieve procedures kan het besluit van het Turkse Ministerie van Energie om in Akkuyu een electriciteitscentrale te laten bouwen niet plaatsvinden zonder dat goedkeuring van het Ministerie van Milieuzaken is verkregen. Dit Ministerie dient tevoren over te gaan tot een diepgaande studie waarin met alle aspecten in verband met het milieu en de veiligheid van de bevolking rekening wordt gehouden. Met deze studie is men nog niet begonnen.

Bovendien heeft een niet-gouvernementele Turkse milieubeschermingsorganisatie het besluit van het Ministerie van Energie gerechtelijk aangevochten. De rechtbank heeft zich nog niet uitgesproken.

De Commissie volgt in dit stadium de ontwikkeling van het dossier met aandacht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0349/96 van Luis Campoy Zueco (PPE) aan de Raad (26 februari 1996)

Betreft: Nadelige gevolgen van een uitbreiding van de EU voor de landbouw

De landen in Midden- en Oost-Europa zullen naar verwachting toetreden tot de Europese Unie. Hoe zullen de aanzienlijke onevenwichtigheden die als gevolg van deze toetredingen in bepaalde regio's van de huidige EU op landbouwgebied zullen ontstaan, worden gecorrigeerd?

Antwoord (3 juni 1996))

In het kader van de gestructureerde dialoog zijn recentelijk formele contacten gelegd tussen de Raad (Landbouw) en de Ministers van Landbouw van de landen van Midden- en Oost-Europa. Een eerste bijeenkomst heeft in september 1995 plaatsgevonden en een tweede zal in mei 1996 worden gehouden.

Aangezien de eigenlijke onderhandelingen over eventuele toetreding van de LMOE nog niet zijn begonnen - de Commissie bestudeert nog altijd de verzoeken om toetreding, ten einde er advies over uit te brengen, zoals het Verdrag voorschrijft - valt nu nog niet te voorzien welke problemen op het moment van een toekomstige uitbreiding zullen rijzen, gezien met name de dynamische ontwikkeling van de landbouwsector, zowel in de Gemeenschap als in de landen die om toetreding hebben verzocht.

De Commissie heeft hoe dan ook het beraad over deze problematiek reeds ingeleid en de Europese Raad van Madrid in december 1995 een aantal verslagen voorgelegd met het oog op de toekomstige uitbreiding van de Europese Unie.

De Europese Raad heeft de Commissie bij die gelegenheid verzocht haar evaluatie van de gevolgen van de uitbreiding voor het communautaire beleid, met name het landbouwbeleid en het structurele beleid, nader uit te werken. De Europese Raad zal in zijn komende bijeenkomsten zijn besprekingen op basis van het Commissieverslag voortzetten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0434/96 van Freddy Blak (PSE) aan de Commissie (29 februari 1996)

Betreft: Verbod op individuele sponsorovereenkomsten in het Deense voetbal

De Deense voetbalbond DBU heeft een overeenkomst gepubliceerd over de voorwaarden die de Deense voetballers moeten aanvaarden om in de periode 1 januari 1996 tot 30 juni 1998 te mogen uitkomen in de nationale ploeg. In deze overeenkomst wordt bepaald dat een speler die in de nationale ploeg staat - al is het maar één enkele keer - voor de hele bovengenoemde periode niet op persoonlijke basis contracten mag aangaan om reclame te maken voor een reeks produkten die worden bestempeld als verwant aan de produkten van de sponsor van DBU (De Deense zuivelbedrijven). Een van deze produktcategorieën is "alle soorten dranken¨. Volgens marketingdeskundigen treft het verbod ongeveer 40% van de markt voor individuele sponsorcontracten.

Aangezien de DBU niet de werkgever is van de spelers in de nationale ploeg (dat zijn de clubs voor wie ze uitkomen) rijst de vraag of de DBU de concurrentievoorschriften van de EU overtreedt door de spelers op deze manier overal ter wereld, 365 dagen per jaar en bovendien al de tijd dat ze niet in de nationale ploeg spelen, te binden.

In dit verband zij er nogmaals op gewezen dat het Europees Hof van Justitie met zijn arrest in de zaak Bosman de nationale voetbalbonden er reeds duidelijk op heeft gewezen dat zij de individuele rechten van beroepsvoetballers moeten eerbiedigen. Tegen deze achtergrond lijkt de beperking die de DBU zelfs aan de "marginale¨ leden van de nationale ploeg oplegt in het beste geval onnodig en dom - en in het ergste geval strijdig met de concurrentievoorschriften van de EU.

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie (29 maart 1996)

Het is niet uitgesloten dat het verbod van de Deense voetbalbond voor Deense voetballers die in de nationale ploeg uitkomen, om individuele sponsorcontracten aan te gaan, beschouwd kan worden als een mededingingsbeperking.

De beoordeling van beperkende gedragingen van beroepsvoetbalclubs of hun organisaties uit het oogpunt van de artikelen 85 en 86 van het EG-Verdrag kan alleen plaatsvinden met volledige kennis van de feiten in hun economische en juridische context, alsmede van de particulariteiten van de sector en de afbakening van de betrokken markt. Tot nog toe heeft de Commissie nog geen situaties onderzocht als die, welke door het geachte Parlementslid wordt voorgelegd.

Onder deze omstandigheden kan de Commissie alleen in het kader van het onderzoek van het dossier en met volledige kennis van de feiten een nauwkeurig antwoord geven op dit type vragen.

Hoe dan ook wordt de aandacht van het geachte Parlementslid gevestigd op het feit, dat het arrest van het Hof in de zaak Bosman betrekking heeft op de individuele rechten van de spelers als werknemers. De door het geachte Parlementslid gestelde vraag heeft betrekking op een economische activiteit, die wordt uitgeoefend door de speler zelf. Uit hoofde daarvan zou de speler derhalve als onderneming in de zin van artikel 95, lid 1, van het EG-Verdrag kunnen worden aangemerkt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0636/96 van Cristiana Muscardini (NI) en Spalato Belleré (NI) aan de Commissie (15 maart 1996)

Betreft: OV-abonnement voor EU-ambtenaren

Het Directoraat-generaal personeelszaken van de Europese Commissie voert besprekingen met het Brusselse openbaar-vervoerbedrijf MIVB om voor de ambtenaren een abonnement tegen gereduceerd tarief te verkrijgen. Die besprekingen hebben nog geen resultaat opgeleverd.

Kan de Commissie mededelen of het waar is dat de besprekingen zijn vastgelopen omdat het de bedoeling is het jaarlijks pakket belastingvrije goederen voor de ambtenaren in te ruilen tegen een gratis MIVB-abonnement voor het gehele personeel?

Als we bedenken dat van de 15.000 ambtenaren er maar 3.000 van het openbaar vervoer gebruikmaken, lijkt het erop dat het plan van Personeelszaken er alleen maar toe leidt dat de kas van de Belgische staat nog meer wordt gespekt, terwijl België al zoveel financieel voordeel heeft van de aanwezigheid van de Europese instellingen. Is de Commissie het met deze zienswijze eens?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie (14 mei 1996)

De Commissie is momenteel niet voornemens het jaarlijkse pakket belastingvrije goederen in te ruilen tegen gratis abonnementen op openbaar vervoer.

De secretarissen-generaal van de Europese Instellingen zullen de door de geachte Parlementsleden naar voren gebrachte kwestie bespreken op een van hun volgende vergaderingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0459/96 van Peter Pex (PPE) en James Janssen van Raay (PPE) aan de Commissie (29 februari 1996)

Betreft: Plannen van KNVB tot oprichten apart sportkanaal

1. Is de Europese Commissie op de hoogte van de plannen van de KNVB om in Nederland een eigen sportkanaal op te richten?

2. Kan de Europese Commissie aangeven of hier sprake is van ongeoorloofde kartelvorming?

3. Kan de Europese Commissie aangeven of bij de gunning van de voetbalrechten in Nederland aan de nieuwe sportzender de gevolgde aanbestedingsprocedure correct is verlopen, gezien het feit dat de KNVB een openbare inschrijving voor een offerte opende om vervolgens de exclusieve rechten te gunnen aan een vennootschap waarin zij zelf aandeelhouder wordt?

4. Op welke wijze kan in de Europese omroepwetgeving een voorziening worden getroffen om monopolievorming te voorkomen op de uitzendrechten van culturele evenementen van algemeen belang?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie (12 april 1996)

1. Ja.

2. Het is nog te vroeg om aan te geven of het plan van de KNVB neerkomt op ongeoorloofde kartelvorming. Op 13 februari 1996 heeft de Commissie een informatiebrief ontvangen over de intentieverklaring die tussen de KNVB en het consortium is gesloten, maar zij wacht de aanmelding door de partijen van de volledige overeenkomst af.

3. Het is nog te vroeg om deze vraag te beantwoorden, omdat de aanmelding vna de volledige overeenkomst nog wordt afgewacht.

4. Op omroepgebied waakt de Commissie erover dat de markten open blijven en dat de toegang tot programma's openstaat voor alle marktdeelnemers, overeenkomstig de beginselen inzake toegang die zijn vervat in haar Beschikking nr. 89/536/EEG van 15 september 1989 ((PB nr. L 284 van 3.10.1989. )) op grond van artikel 85 van het EG-Verdrag met betrekking tot filmaankoop door Duitse televisie-instellingen. Deze beschikking is de eerste waarin duidelijk wordt gemaakt dat overeenkomsten betreffende uitsluitende televisierechten in strijd kunnen zijn met de communautaire mededingingsregels vanwege het aantal en de duur van de rechten, terwijl een vrijstelling slechts mogelijk is wanneer derden over voldoende toegangsrechten kunnen beschikken. Ten aanzien van elke verwerving van uitsluitende televisierechten waarop artikel 85 van toepassing is, heeft de Commissie de partijen verzocht de toegang voor derden tot deze programma's mogelijk te maken op niet-discriminerende wijze. Bovendien stelt de zestiende overweging van de richtlijn "Televisie zonder grenzen¨ (89/552/EEG ((PB nr. L 298 van 17.10.1989. ))) dat "... het van essentieel belang is dat erop wordt toegezien dat geen maatregelen worden genomen die het vrije verkeer van of de handel in radio- en televisie-uitzendingen in gevaar brengen of die het ontstaan van machtsposities bevorderen waardoor het pluralisme en de vrijheid van informatie op de televisie en in de nieuwsmedia in het algemeen worden beperkt¨. De Commissie is derhalve van mening dat het op zowel nationaal als communautair niveau reeds mogelijk is om monopolievorming op de uitzendrechten te voorkomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0851/96 van Hans-Gert Poettering (PPE) aan de Commissie (12 april 1996)

Betreft: Europese pas voor gepensioneerden

In Nederland wordt de laatste tijd grensreductie verleend op vervoerbiljetten van Duitse gepensioneerden, hoewel Nederlandse gepensioneerden wel goedkopere bus- en treinkaartjes kunnen krijgen. Als reden hiervoor werd opgegeven dat de Duitse gepensioneerden niet als gepensioneerden volgens het Nederlandse recht worden beschouwd.

Kan de Commissie mededelen:

1. of er een uniforme Europese pas voor gepensioneerden bestaat?

2. Zo niet, of zo'n pas niet nodig is om voor dezelfde rechten in aanmerking te kunnen komen als de gepensioneerden in het gastland genieten?

3. Wat zij denkt te doen om dergelijke misverstanden in de toekomst te vermijden?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (7 mei 1996)

Er bestaat geen uniforme Europese pas voor gepensioneerden en er bestaan ook geen plannen om voor te stellen het beleid van de Lid-Staten op dit gebied te harmoniseren. Wel is er een aanbeveling van de Commissie van 10 mei 1989 ((PB L 144 van 27.5.1989. )) tot invoering van een Europese "60-plusserskaart¨ waardoor de bestaande voordelen van ouderen beter zichtbaar worden gemaakt, met name wanneer zij buiten hun eigen land reizen. Tot dusverre heeft nog geen Lid-Staat voor de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling gekozen, maar Portugal heeft onlangs een werkgroep opgericht om deze kwestie te bestuderen.

De Commissie is momenteel bezig, tezamen met niet-gouvernementele organisaties, na te gaan door welke maatregelen vorderingen kunnen worden gemaakt zodat ouderen betere toegang hebben tot de voordelen waarop zij recht hebben. Het is de bedoeling om modellen te ontwikkelen die de Lid-Staten aan hun eigen omstandigheden kunnen aanpassen. Hierdoor zou uiteindelijk een gemeenschappelijke basis kunnen worden gelegd voor uniforme rechten en onderlinge erkenning binnen de Gemeenschap. De resultaten van een haalbaarheidsstudie zijn waarschijnlijk medio 1997 beschikbaar.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0245/96 van Nel van Dijk (V) aan de Commissie (9 februari 1996)

Betreft: EFRO-steun voor Maastricht-Aachen Airport

Uit haar antwoord van 20 december 1995 op mijn schriftelijke vraag 3050/95 ((PB C 109 van 15.4.1996, blz. 19. )) van 15 november 1995, wordt mij niet duidelijk of de Commissie met mij van mening is "dat de (financiële) perspectieven van vliegveld Beek uiterst mager zijn¨. Een op 16 januari 1996 gepubliceerd rapport "Evaluatie inzake Maastricht-Aachen Airport¨ van de stichting De Rentmeesters heeft de rentabiliteit van het vliegveld opnieuw aan de kaak gesteld.

Deelt de Commissie de conclusie van het rapport "Evaluatie inzake Maastricht-Aachen Airport¨ van de stichting De Rentmeesters, dat een rendabele exploitatie van het vliegveld - ook bij uitbreiding met een oost-westbaan met nachtvluchten - hoogst onwaarschijnlijk is en omgeven met tal van onzekerheden ten gevolge van vergeten kostenposten in de officiële prognoses?

Is het in het licht van dit rapport, en van de in mijn vraag 3050/95 genoemde onderzoeken, verstandig opnieuw EFRO-geld te besteden aan Maastricht-Aachen Airport en de braakliggende terreinen voor luchthavengebonden bedrijvigheid?

Zal dit financieel onzekere avontuur niet op haar beurt in Nederland weer als argument gebruik worden voor gesubsidieerde instandhouding of zelfs uitbreiding van Maastricht-Aachen Airport, in weerwil van het verzet tegen de geluidshinder en milieuschade die het vliegverkeer in deze dichtbevolkte regio veroorzaakt?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (7 maart 1996)

Bij de vaststelling van de bijstand uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) voor de gezamenlijke ontwikkeling van de bedoelde bedrijventerreinen, is gesteld dat de betrokken site, gezien de goede ligging ervan en het beperkte aantal bedrijventerreinen van goede kwaliteit in Zuid-Limburg, zelfs zonder verdere ontwikkeling van de luchthaven tot een aantrekkelijk bedrijventerrein kon worden ontwikkeld.

Bijgevolg zijn de ramingen in de verschillende studies over de financiële implicaties van de eventuele uitbreiding van de luchthaven minder relevant. De EFRO-bijdrage is, hoe dan ook, slechts toegekend op voorwaarde dat de aanleg en ontwikkeling van het bedrijventerrein ook door andere partijen wordt gecofinancierd. De bijstand is verleend los van de vraag of de luchthaven al dan niet verder wordt ontwikkeld. Daarom kan er niet worden gesproken van bijstand voor de instandhouding of de ontwikkeling van de luchthaven.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0661/96 van Martina Gredler (ELDR) aan de Commissie (15 maart 1996)

Betreft: Anonieme banktransacties in Italië

De richtlijn van de Raad van 10 juni 1991, nr. 91/308/EEG ((PB L 166 van 28.6.1991, blz. 77. )) tot voorkoming van het gebruik van het financieel stelsel voor het witwassen van geld bepaalt dat kredietinstellingen in de lid-staten van hun cliënten "legitimatie door overlegging van bewijsstukken¨ moeten verlangen.

In Italië geldt voor financiële transacties tot een bedrag van 20 mln. lire geen identificatieplicht.

Bestaat deze mogelijkheid ook nog in 1996?

Strookt zulks met bovengenoemde richtlijn?

Zoniet, sinds wanneer is het de Commissie bekend dat in strijd met de vorenvermelde richtlijn wordt gehandeld?

Welke maatregelen heeft de Commissie genomen om te zorgen voor een correcte naleving van de richtlijn?

Gecombineerd Antwoord van de heer Monti namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0660/96, E-0661/96, E-0662/96, en E-0663/96 (12 april 1996)

Artikel 3, lid 1, van richtlijn 91/308/EEG van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld bepaalt dat de Lid-Staten hun krediet- en financiële instellingen moeten verplichten van iedere cliënt die een bankrekening opent legitimatie te verlangen. Artikel 3, lid 2 breidt deze identificatieplicht uit tot andere cliënten die geen rekeninghouder zijn wanneer met een voorgenomen transactie een bedrag van 15 000 ecu of meer gemoeid is met één verrichting of via meer verrichtingen waartussen een verband bestaat. De richtlijn eist derhalve geen legitimatie van toevallige cliënten die zakelijke transacties uitvoeren voor een bedrag lager dan 15 000 ecu, tenzij er een vermoeden van witwassen bestaat (artikel 3, lid 6).

De bovengenoemde bepalingen van de richtlijn zijn door de door het geachte parlementslid genoemde Lid-Staten in nationaal recht omgezet. De drempel is in Frankrijk op 50 000 FF vastgesteld, in Italië op 20 miljoen lire, in België op 10 000 ecu en in Duitsland op 20 000 DM. De Commissie beschikt niet over bewijzen dat deze drempels niet in acht worden genomen.

De volledige gedetailleerde gegevens over de uitvoeringswetgeving van de Lid-Staten zijn opgenomen in het verslag van de Commissie over de toepassing van de richtlijn witwassen van geld ((COM(95) 54 def. van 3.3.1995. )), dat bij het Parlement in behandeling is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0469/96 van Paul Lannoye (V) aan de Commissie (29 februari 1996)

Betreft: Strafbaar feit Nr. B/95/2264 België - voorverpakt vlees - opschrift "Bio¨

In antwoord op mijn schriftelijke vraag P-2215/95 ((PB C 300 van 13.11.1995, blz. 49. )) van juli 1995 met betrekking tot de verkoop van voorverpakt vlees met het opschrift "Bio¨ - hormoonvrij, schreef de heer Bangemann op 7 september 1995 namens de Commissie: "(..) de consumentenreclame waarbij gebruik wordt gemaakt van de aanduiding "bio¨ op voorverpakt rundvlees, voldoet dus mogelijk aan de criteria van bedrieglijke reclame zoals vastgesteld in richtlijn 84/450/EEG ((PB L 250 van 19.9.1984, blz. 17. )) betreffende bedrieglijke reclame.

De Commissie is daarom van plan de Belgische autoriteiten in kennis te stellen van de door het geachte Parlementslid gesignaleerde problemen¨.

In een schrijven van 11 oktober 1995 aan de permanente vertegenwoordiger van België bij de Europese Unie, zegt de directeur-generaal van DG III dat het feit dat de nationale controle-autoriteiten geen vervolging schijnen te hebben ingesteld om aan deze praktijk een einde te maken, naar zijn mening een strafbaar feit zou kunnen vormen wegens onjuiste toepassing van het Gemeenschapsrecht.

De directeur-generaal verzoekt de permanente vertegenwoordiger bij de Belgische autoriteiten tussenbeide te komen opdat zij de Commissie binnen een termijn van vier weken hun opmerkingen doen toekomen.

1. Hebben de Belgische autoriteiten gevolg gegeven aan het verzoek van de directeur-generaal van DG III in zijn schrijven aan de permanente vertegenwoordiger? Zo ja, welke opmerkingen heeft België gemaakt in verband met de door de Commissie gegeven analyse?

2. Welke gevolgen denkt de Commissie te geven (of heeft zij gegeven) aan de constatering van een strafbaar feit wegens onjuiste toepassing van het Gemeenschapsrecht?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (15 april 1996)

In haar antwoord herinnert de Belgische overheid eraan dat er in de nationale wetgeving geen definitie voor de term "bio¨ bestaat. Het is de wetgeving inzake bestrijding van misleidende handelspraktijken die bijgevolg moet worden toegepast, met name de nationale wetgeving waarin Richtlijn 79/112/EEG ((PB L 33 van 8.2.1979. )) inzake de etikettering van levensmiddelen en Richtlijn 84/450/EEG inzake misleidende reclame werden omgezet. Het is de taak van de nationale overheid om op de naleving van deze bepalingen toe te zien. Wat deze wetgeving betreft is de Belgische overheid van mening dat het gebruik van het opschrift "bio¨ niet van die aard is dat het de consument zou misleiden met betrekking tot de kenmerken van het produkt in kwestie.

De Commissie is in deze omstandigheden niet van plan om het vooronderzoek van deze zaak voort te zetten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0064/96 van Yannos Kranidiotis (PSE) aan de Raad (30 januari 1996)

Betreft: Bijeenkomst in Bonn van de ministers van Buitenlandse Zaken van vijf lid-staten van de EU met de minister van Buitenlandse Zaken van Turkije

Op 22 november 1995 vond er in Bonn een bijeenkomst plaats tussen de Turkse minister van Buitenlandse Zaken en de ministers van Buitenlandse Zaken van vijf lid-staten van de Europese Unie, te weten Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië en Spanje. Deze bijeenkomst vormde een voortzetting van soortgelijke bijeenkomsten die in Ankara en Londen hadden plaatsgevonden.

Dergelijke bijeenkomsten zijn in strijd met de strekking en de beginselen van het Verdrag betreffende de Europese Unie en vormen een soort conventikels die herinneringen oproepen aan andere tijden en die ondoorzichtige doelstellingen dienen. Krachtens het EU-Verdrag hebben de vijf leden van de EU de verplichting de overige leden van de Unie ter zake op de hoogte te stellen en zienswijzen uit te wisselen en, waar mogelijk, hun beleidsvormen te coördineren en in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid gemeenschappelijke standpunten te formuleren. Met Turkije heeft de EU een politieke dialoog op gang gebracht en er bestaat geen reden om op extra-institutionele bijeenkomsten zoals die van Bonn van 22 november 1995, dezelfde punten aan de orde te stellen als besproken worden in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Tenzij er kwesties besproken worden en standpunten worden geformuleerd die niet overeenstemmen met de overeengekomen communautaire beleidslijn, zoals naar het schijnt gebeurd is op de bijeenkomst in Bonn, waar volgens persberichten die niet zijn ontkracht de ministers van Buitenlandse Zaken van de vijf lid-staten tegenover hun Turkse gesprekspartner de zienswijze hebben geformuleerd dat oplossing van de kwestie-Cyprus voorwaarde vormt voor toetreding van dat land tot de EU. Zoals bekend wijkt dit standpunt af van het standpunt dat de Europese Unie heeft ingenomen op de Europese Raad van Cannes, waar geen enkel verband is gelegd tussen toetreding van Cyprus tot de EU en oplossing van de kwestie-Cyprus.

Welke verklaring kan de Raad geven voor het feit dat er dergelijke bijeenkomsten plaatsvinden over kwesties die fundamentele beleidslijnen van de Europese Unie betreffen?

Antwoord (3 juni 1996)

Het standpunt van de Raad inzake de kwestie-Cyprus is welbekend en is vaak uiteengezet.

De Lid-Staten zijn uiteraard door dit standpunt gebonden. De Raad heeft geen reden om aan te nemen dat Lid-Staten, in bijeenkomsten die zij, afzonderlijk of gezamenlijk, buiten het institutionele kader van de Unie met derde landen houden, niet in een geest van loyaliteit en wederzijdse solidariteit hun actieve en onvoorwaardelijke steun geven aan het buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie, overeenkomstig het Verdrag betreffende de Europese Unie, inzonderheid artikel J.5.