SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2171/96 van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie (2 augustus 1996)

Betreft: Mond- en klauwzeer

In twee dorpen in de streek van Evros in Noord-Griekenland, in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en in Albanië zijn gevallen van mond- en klauwzeer vastgesteld.

Kan de Commissie mij mededelen of zij beschikt over de resultaten van onderzoek naar deze ziekte en of zij maatregelen heeft genomen - en zo ja, welke - om de verbreiding van deze veeziekte een halt toe te roepen en bij te dragen tot de uitroeiing ervan teneinde de gezondheid van de consumenten te beschermen? Heeft zij berekend (en tot welk resultaat is zij hierbij gekomen) hoe hoog de schadeloosstellingen zullen zijn en hoelang het zal duren totdat deze zal worden uitbetaald aan de getroffen producenten, die een belangrijke bijdrage leveren aan de economische ontwikkeling van hun dorpen? Is zij van plan dit keer een andere taktiek te volgen dan die van geheimhouding en misleiding, die zij gevolgd heeft in het geval van de dolle-koeienziekte, en zal zij nu het publiek tijdig en juist informeren?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (18 oktober 1996)

Mond- en klauwzeer is een extreem besmettelijke virale aandoening bij herkauwers en varkens. Kenmerkend voor deze ziekte is de vorming van blaasjes op de voeten en rond de bek. De ziekte heeft zelden een dodelijke afloop, behalve bij zeer jonge dieren. Mensen zijn in lichte mate vatbaar voor besmetting: bij hen kunnen zich blaasjes vormen in de mond en op de handen. Zelfs bij mensen die met besmet materiaal werken zijn slechts zeer weinig gevallen van mond- en klauwzeer gemeld; bij hen kan het virus zich echter gedurende 24 uur in de neusslijmvliezen nestelen, waardoor de infectie kan worden overgedragen op voor de aandoening vatbare dieren.

Aangezien de onderzoeklaboratoria in verschillende landen ter wereld al meer dan 40 jaar onderzoekgegevens publiceren kan de Commissie via de wetenschappelijke literatuur kennis nemen van de onderzoekresultaten. In het kader van het programma voor landbouw en visserij (FAIR) is de afgelopen jaren financiële steun verleend voor onderzoek betreffende het diagnostiseren van mond- en klauwzeer en het analyseren van epidemiologische gegevens die zijn verzameld bij uitbraken van de ziekte.

De maatregelen voor de bestrijding en uitroeiing van mond- en klauwzeer zijn gebaseerd op een strategie van volledige opruiming van besmette beslagen, en van controle op de verplaatsingen en het vervoer van voor de ziekte vatbare dieren, vlees, melk en andere van dieren afkomstige producten, voertuigen en alle stoffen die het virus zouden kunnen overdragen. De wetgeving inzake de bestrijding en uitroeiing van de ziekte is hoofdzakelijk vervat in Richtlijn 85/511/EEG van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van mond- en klauwzeer ((PB L 315 van 26.11.1985. )).

De veterinaire instanties van Griekenland hebben in verband met de in Evros geconstateerde gevallen van mond- en klauwzeer de bovengenoemde maatregelen toegepast. Wat Albanië en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië betreft, heeft de Commissie technisch advies met betrekking tot de uitroeiing van mond- en klauwzeer verstrekt en twee beschikkingen ((Beschikking 96/368/EG van de Commissie, PB L 145 van 19.6.1996. )) ((Beschikking 96/439/EG van de Commissie, PB L 181 van 20.7.1996. )) vastgesteld betreffende financiële bijstand van de Gemeenschap voor de bestrijding van deze ziekte. Deze maatregelen houden o.m. in dat 850.000 dosissen vaccin ter beschikking kunnen worden gesteld om dieren van voor de ziekte vatbare soorten te beschermen. In het kader van Beschikking 90/424/EEG van de Raad ((PB L 224 van 18.8.1990. )) kan aan de Lid-Staten van de Gemeenschap een financiële bijdrage voor de uitroeiing van mond- en klauwzeer worden toegekend. Het gaat daarbij om een vergoeding van maximaal 60% van de kosten die door de Lid-Staat worden gemaakt wanneer deze de veehouders een bedrag uitkeert voor het afmaken van zieke dieren, de destructie van de karkassen, de vernietiging van melk en van besmette diervoeders en de reiniging en desinfectering van de bedrijven.

Het beleid inzake de bestrijding van mond- en klauwzeer is zeer doorzichtig. Het uitbreken van de ziekte moet onmiddellijk door de Lid-Staat aan de Commissie worden gemeld en binnen 24 uur ook aan de andere Lid-Staten worden medegedeeld ((Richtlijn 82/894/EEG, PB L 378 van 31.12.1982. )). In 1989 heeft de Commissie bij de Raad een verslag ingediend over het beleid in de Gemeenschap op het gebied van mond- en klauwzeer ((Verslag van de Commissie aan de Raad over een door de Commissie verricht onderzoek naar het toenmalige beleid van de Lid-Staten ter bestrijding van mond- en klauwzeer (SEC(89) 1731 def.). )), met name in het kader van de interne markt. Op grond van de gegevens in dat verslag heeft de Raad het non-vaccinatiebeleid goedgekeurd. Dit was waarschijnlijk het belangrijkste besluit op het gebied van diergezondheid dat vóór de voltooiing van de interne markt werd genomen. Sinds 1991 heeft het non-vaccinatiebeleid de landbouw waarschijnlijk een besparing van ongeveer 880 miljoen ecu aan vaccinkosten opgeleverd en het vrije handelsverkeer sterk gestimuleerd. Dertien van de vijftien Lid-Staten zijn vrij gebleven van de ziekte. Het spreekt echter vanzelf dat ook in de toekomst op alle niveaus in de landbouw en de veterinaire sector waakzaamheid en slagvaardigheid geboden zijn.