ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3711/97 van José Barros Moura (PSE) aan de Commissie (19 november 1997)

Betreft: Vervoer schoolkinderen in de EU

In alle landen van de EU vindt jaarlijks een groot aantal ongelukken met schoolbussen plaats dat voornamelijk te wijten is aan de gebrekkige veiligheid van deze voertuigen. De EU zou zich kunnen profileren door schoolbussen te gebruiken waarvan de buitenkant is geharmoniseerd (bijv. kleur, logo, enz.) en die aan hoge veiligheidseisen voldoen zodat de veiligheid van de schoolgaande jeugd kan worden verbeterd. Kan de Commissie met het oog op het voorafgaande het volgende mededelen?

1. Beschikt de Commissie over gegevens over de gebruiken op dit gebied in de lidstaten en bestaan er speciale eisen met betrekking tot de controle en de certificering van de veiligheid van dit soort voertuigen?

2. Kan er in het kader van de Europese dimensie van het onderwijs, in samenhang met de regels die gelden voor het wegvervoer en de veiligheid op de werkplek, niet worden nagegaan of het mogelijk is van het vervoer van schoolkinderen een Europees symbool voor de veiligheid van kinderen en de toegang tot onderwijs te maken?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (26 januari 1998)

De Commissie is uiteraard bezorgd over alle ongevallen met schoolbussen maar zij kan het op basis van de beschikbare feiten niet eens zijn met de beweringen van het geachte Parlementslid dat "in alle landen van de EU een groot aantal ongelukken met schoolbussen plaatsvinden¨ en dat ongelukken met schoolbussen "voornamelijk te wijten zijn aan de gebrekkige veiligheid van de voertuigen¨.

Bij de 45.000 dodelijke ongelukken per jaar in de Europese Unie is in minder dan één procent van de gevallen een bus betrokken, en schoolvervoer vormt slechts een klein deel van alle busreizen. Tevens blijkt dat de overgrote meerderheid van de ongelukken eerder te wijten zijn aan een menselijke fout dan aan een gebrek aan veiligheid.

Wat de twee specifieke vragen van het geachte Parlementslid betreft is voorzover de Commissie bekend, geen enkele lidstaat die, voor voertuigen voor schoolvervoer, een geharmoniseerde buitenkant voorschrijft of hogere veiligheidseisen stelt. Richtlijn 96/96/EG ((PB L 46 van 17.2.1997. )) van de Raad bepaalt de eisen voor de technische controles van alle voertuigen, inclusief schoolbussen, en biedt bijgevolg de door het geachte Parlementslid genoemde veiligheidscontrole en -certificatie.

Hoewel duidelijk herkenbare voertuigen die gebouwd zijn volgens bijzondere veiligheidsvoorschriften voor schoolvervoer (zoals in de Verenigde Staten) een extra voordeel kunnen zijn voor de veiligheid, merkt de Commissie op dat tot nu toe geen enkele lidstaat in zijn nationale wetgeving voor deze aanpak heeft gekozen. Dergelijke benadering vereist duidelijk twee busparken, één uitsluitend voor schoolvervoer en één voor andere doeleinden, wat wellicht als niet erg praktisch of rendabel wordt beschouwd. De Commissie blijft in ieder geval wets- en andere veranderingen stimuleren om hoge veiligheidseisen voor alle bussen te waarborgen, waarvoor ze ook gebruikt worden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3689/97 van Jesús Cabezón Alonso (PSE) aan de Commissie (19 november 1997)

Betreft: Het extraterritoriale karakter van sommige wetten van de Verenigde Staten

Welke concrete actie onderneemt de Commissie om te voorkomen dat in de multilaterale overeenkomsten over investeringen van de OESO de inhoud van de zogeheten Helms-Burton-wet en de D'Amato Kennedy-wet worden overgenomen, zodat zij een extraterritoriaal karakter krijgen?

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-3686/97, E-3687/97, E-3688/97, E-3689/97 en E-3690/97 van Sir Leon Brittan namens de Commissie (19 december 1997)

De overeenkomst met de Verenigde Staten is niet onevenwichtig. De Commissie heeft een WTO-panelprocedure tegen de Helms-Burton-wet ingeleid. Zij is van mening dat deze wet het internationale recht schendt, aangezien zij beïnvloeding beoogt (of het effect heeft van het beïnvloeden) van het gedrag van ondernemingen uit de Gemeenschap wegens hun betrekkingen met Cuba. De tussen de Gemeenschap en de VS over de Helms-Burton-wet en de D'Amato-wet bereikte overeenstemming van 11 april 1997, waarin de Gemeenschap ermee instemde haar WT0-zaak ten aanzien van eerstgenoemde wet op te schorten, roept op tot de uitwerking van disciplines die "de verwerving in de toekomst verbieden en ontmoedigen van investeringen die door een Staat zijn onteigend of genationaliseerd¨. Voorts roept de overeenkomst parallel hiermee eveneens op tot samenwerking tussen de Gemeenschap en de VS ten einde via overeengekomen beginselen de kwestie van met elkaar in strijd zijnde jurisdicties en secundaire boycots aan te pakken en op te lossen. Er zij op gewezen dat de besprekingen tussen de Gemeenschap en de VS op dit punt gelijklopen met de besprekingen over investeringsdisciplines. In deze besprekingen houdt men zich thans bezig met het zoeken naar een aanvaardbaar compromis dat zal zorgen voor een ontheffing in het kader van titel IV van de Helms-Burton-wet waardoor de extraterritoriale effecten van deze wet worden geneutraliseerd.

Voorts maakte de Gemeenschap duidelijk dat er geen sprake kan zijn van beslechting van de geschillen betreffende de Helms-Burton-wet, voordat de Verenigde Staten ondernemingen uit de Gemeenschap eveneens ontheffing hebben verleend in het kader van de D'Amato-wet.

De Gemeenschap heeft zich alle rechten op hervatting van de WTO-panelprocedure of het inleiden van nieuwe procedures voorbehouden, indien er krachtens de Helms-Burton- of de D'Amato-wetten maatregelen worden genomen tegen ondernemingen uit de Gemeenschap als gevolg van het niet-toekennen of het niet-continueren van ontheffingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4220/97 van Maartje van Putten (PSE) aan de Commissie (21 januari 1998)

Betreft: Etikettering van levensmiddelen - leesbaarheid

De etiketteringsrichtlijn 79/112/EEG ((PB L 33 van 8.2.1979, blz. 1. )) schrijft in artikel 11 voor dat verplichte vermeldingen "begrijpelijk geformuleerd op een duidelijk zichtbare plaats en in duidelijk leesbare en onuitwisbare letters¨ worden aangebracht. In het Nederlandse Warenwetbesluit Etikettering van Levensmiddelen is dit voorschrift geïmplementeerd met de tekst "duidelijk zichtbaar en gemakkelijk leesbaar¨ (art. 23).

1. Is de informatie juist dat lidstaten bij implementatie van het genoemde artikel 11 in hun wetgeving geen minimale lettergrootte mogen voorschrijven?

2. Zij bij de Commissie klachten bekend over het gebruik van te kleine of onduidelijke lettertekens op etiketten?

3. Is er naar het oordeel van de Commissie een minimumgrootte aan te geven voor op etiketten gebruikte lettertekens die, mede gelet op het toenemend aantal oudere consumenten, een correcte interpretatie geven van het voorschrift "duidelijk leesbaar¨?

4. Zo ja, ligt die norm vast in "interne richtlijnen¨ voor controle van dit voorschrift?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (13 februari 1998)

De implementatie van artikel 11, lid 2, van Richtlijn 79/112/EEG, waarin bepaald wordt dat de verplichte vermeldingen op etiketten van levensmiddelen zichtbaar en duidelijk leesbaar moeten zijn, valt onder de verantwoordelijkheid van de ondernemers.

Zoals in artikel 14 van die richtlijn nader is aangegeven, onthouden de lidstaten zich ervan om op andere dan de in de artikelen 3 tot en met 11 bepaalde wijze vast te stellen hoe de in die artikelen bedoelde vermeldingen moeten worden aangebracht. Overeenkomstig deze bepaling zijn de lidstaten niet bevoegd om de lettergrootte voor de vermeldingen op etiketten te bepalen.

De controle-instanties van de lidstaten zijn daarentegen bevoegd om te controleren of de bepalingen in artikel 11, lid 2, die omgezet zijn in nationaal recht, correct toegepast worden. Als ze van mening zijn dat de vermeldingen op een etiket niet leesbaar zijn, hebben ze het recht wijzigingen te eisen van de verantwoordelijken voor de etikettering. De Commissie is niet bevoegd om dergelijke controles uit te voeren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3635/97 van Luciano Vecchi (PSE) aan de Commissie (13 november 1997)

Betreft: Garanties voor de toegang tot werkgelegenheidsinitiatieven in het Verenigd Koninkrijk

Zoals reeds in eerdere vragen is gesignaleerd, blijkt het besluit van de Italiaanse autoriteiten om van non-profitorganisaties bankgaranties te eisen als zij deel willen nemen aan werkgelegenheidsinitiatieven, kostbaar te zijn en nadelig voor organisaties die duidelijk moeite hebben om eigen financiële garanties te verstrekken.

Wetende dat de wetgeving ter zake van lidstaat tot lidstaat verschilt, vraag ik de Commissie of ook het Verenigd Koninkrijk van non-profit organisaties (en in het algemeen van bedrijven die tot de sociale economie en het "derde systeem¨ behoren) financiële of bankgaranties eist en zo ja, op welke voorwaarden.

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-3624/97, E-3625/97, E-3626/97, E-3627/97, E-3628/97, E-3629/97, E-3630/97, E-3631/97, E-3632/97, E-3633/97, E-3634/97, E-3635/97, E-3636/97, E-3637/97 van de heer Papoutsis namens de Commissie (30 januari 1998)

De Commissie heeft geen gegevens over de door de lidstaten opgelegde verplichting dat verenigingen zonder winstoogmerk een bankgarantie moeten stellen om te kunnen genieten van de financiële steun die in het kader van de verschillende communautaire programma's wordt verleend. Deze materie valt onder het nationale recht.

Wat de toekenning van subsidies in het kader van het Werkgelegenheidsinitiatief betreft, is het de taak van de nationale overheid, die de overeenkomsten met de projectbeheerders sluit, om overeenkomstig de geldende nationale voorschriften een bankgarantie te eisen. In Duitsland, Griekenland, Spanje, Oostenrijk en Portugal wordt van potentiële projectbeheerders doorgaans geen dergelijke garantie gevraagd om in het Werkgelegenheidsinitiatief te mogen stappen.

Het stellen van een bankgarantie kan inderdaad een extra last vormen, met name voor ondernemingen in de sociale sector, maar het kan evenmin worden ontkend dat een dergelijke garantie absoluut noodzakelijk is wanneer de gebrekkige uitvoering van een overeenkomst financiële gevolgen heeft die de draagkracht van de debiteur te boven gaan.

Het Financieel Reglement van 21 december 1977 ((PB L 356 van 31.12.1977. )), zoals gewijzigd ((PB L 240 van 7.6.1995. )) op 18 september 1995, dat van toepassing is op de algemene begroting van de Gemeenschap, eist dat de contractant een zekerheid stelt wanneer een zeer belangrijke opdracht wordt geplaatst of een project wordt gesteund waarmee hoge bedragen zijn gemoeid. De meeste verenigingen uit de sociale sector worden echter zelden met deze verplichting geconfronteerd, gezien de beperkte omvang van de projecten die zij voorstellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4027/97 van Glenys Kinnock (PSE) aan de Raad (15 januari 1998)

Betreft: Landmijnen en EU-steun

Is de Raad ingenomen met het Britse besluit het niveau van de ontwikkelingshulp aan landen die de overeenkomst van Ottawa inzake landmijnen niet ondertekenen, te herzien?

Acht de Raad het derhalve passend de Unie aan te bevelen soortgelijke besluiten te nemen tegen ontvangers van ontwikkelingshulp van de EU die doorgaan met de productie en de export van landmijnen?

Antwoord (30 maart 1998)

De Raad kent de inhoud van het door de Geachte Afgevaardigde genoemde besluit nog niet en heeft deze zaak dan ook niet besproken.

De Geachte Afgevaardigde wordt er echter aan herinnerd dat de Raad in zijn op 28 november 1997 aangenomen gemeenschappelijk optreden inzake antipersoneelmijnen heeft verwezen naar zijn resolutie van 22 november 1996 inzake de bestrijding van antipersoneelmijnen, waarin bepaalde maatregelen worden aangegeven die kunnen worden genomen alsmede criteria worden bepaald voor de toewijzing van gelden voor de mijnopruimingsoperaties.

Tegelijkertijd heeft de Europese Unie zich ingenomen getoond met elke inspanning om de wereldwijde toetreding tot het Verdrag met betrekking tot het verbod op het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoneelmijnen en de vernietiging daarvan te bevorderen, en gemeld dat zij haar bijzondere aandacht zou laten uitgaan naar derde landen die voortgaan met het onverantwoord leveren en zonder onderscheid gebruiken van antipersoneelmijnen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3588/97 van Brendan Donnelly (PPE) aan de Raad (17 november 1997)

Betreft: Verklaring betreffende de nationaliteit van een lidstaat

Is de Raad voornemens de teksten openbaar te maken van de verklaringen die bij het voorzitterschap zijn neergelegd overeenkomstig de aan het Verdrag van Maastricht gehechte Verklaring betreffende de nationaliteit van een lidstaat, welke als volgt luidt: "De lidstaten kunnen, ter informatie, door middel van een bij het voorzitterschap neder te leggen verklaring, aangeven welke personen voor Gemeenschapsdoeleinden als hun onderdanen moeten worden beschouwd; zij kunnen die verklaring indien nodig wijzigen.¨

Antwoord (19 januari 1998)

Geen enkele lidstaat heeft bij het voorzitterschap een verklaring neergelegd overeenkomstig de aan de Slotakte van het Verdrag betreffende de Europese Unie gehechte Verklaring nr. 2 betreffende de nationaliteit van een lidstaat.

Wel was aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap een verklaring van de Bondsrepubliek Duitsland gehecht betreffende de omschrijving van het begrip "Duits onderdaan¨ en was aan het Toetredingsverdrag van 1972 een verklaring van het Verenigd Koninkrijk betreffende de definitie van het woord "onderdanen¨ gehecht; in verband met de Britse nationaliteitswet van 1981 heeft het Verenigd Koninkrijk een nieuwe verklaring afgelegd, die verschenen is in Publicatieblad C 23 van 28.01.1983, blz. 1.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3003/97 van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie (1 oktober 1997)

Betreft: Het bezwaarschrift van "Assoedilizia¨ tegen de verkoop van Italiaanse monumenten

Recentelijk heeft de Italiaanse pers bericht dat er bij de Europese Commissie een klacht is ingediend door Assoedilizia die het wetgevingsbesluit van 16 februari 1996 nr. 104 en de wet van 26 november 1995 nr. 503 ongeldig verklaard wil hebben. Deze besluiten gaan over de verkoop van Italiaanse monumenten die in handen van de staat zijn, over de monumenten die in handen van pensioenfondsen en verzekeraars zijn en over de fondsen van onroerend-goedinvesteringen.

In grote lijnen gaat de klacht van Assoedilizia hierover dat het gevolg van deze wettelijke maatregelen is dat hetzij de waarde hetzij de rentabiliteit van het onroerend goed wordt weggemoffeld, waardoor er een parallelle markt onstaat naast de particuliere, die wordt beheerd door de Italiaanse staat bij wijze van monopolie buiten alle regels van vrije concurrentie om die door de communautaire markt worden beschermd.

Daarom luidt de vraag aan de Europese Commissie:

- of zij van deze klacht kennis heeft genomen;

- of zij überhaupt kennis draagt van de verkoop van monumentale gebouwen in staatsbezit;

- hoe zij deze zaken beoordeelt.

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie (11 november 1997)

De Commissie heeft vastgesteld dat zij de mededeling van Assoedilizia niet heeft ontvangen. Zij beschikt derhalve niet over voldoende bijzonderheden om het desbetreffende probleem te onderzoeken en is dus voorlopig niet in staat de vraag te beantwoorden. Ik verzoek het geachte Parlementslid om meer bijzonderheden te verstrekken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3617/97 van Konstantinos Hatzidakis (PPE) aan de Commissie (10 november 1997)

Betreft: Vorderingen bij de instelling van een kadaster in Griekenland

Griekenland is een van de weinige landen in Europa waar nog geen nationaal kadaster bestaat. Men kan zich daarom voorstellen hoe belangrijk de totstandbrenging daarvan voor het land zal zijn. Kan de Commissie aan de hand van de haar ter beschikking staande gegevens meedelen welk totaalbedrag aan kredieten voor de financiering van het kadaster in Griekenland is uitgetrokken, welke bedragen daarvan tot op heden zijn opgenomen, tot welke resultaten een en ander heeft geleid, zulks afgezet tegen de totale omvang van het project, en wanneer men aan de hand van het uitvoeringstempo tot op heden mag verwachten dat het project zal zijn afgerond?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (5 december 1997)

In het kader van het op 29 juli 1994 goedgekeurde operationele programma voor het milieu zal door de overheid 172 miljoen ecu worden bijgedragen voor de oprichting van een kadaster in Griekenland, d.i. een derde van de voor dit programma begrote middelen. Na het recente overleg over de wijziging van het communautaire bestek (CB) zullen de voor dit kadaster uitgetrokken middelen in principe met 33,3 miljoen ecu (overheidsuitgaven) worden verlaagd.

Het huidige bestedingspercentage van dit project bedraagt 11 %, maar verwacht wordt dat dit einde 1997 verdubbeld zal zijn. Op dat tijdstip zullen voor een totaalbedrag van 120 miljoen ecu contracten afgesloten zijn. De Commissie is van oordeel dat, aangezien voor de invoering van een nationaal kadaster een goede voorbereiding zowel op wetgevend als op organisatorisch vlak noodzakelijk is en dat dit onvermijdelijk tijd heeft gevergd, eerst dit jaar met de eigenlijke opneming van kredieten kon worden begonnen. De Commissie is van mening dat nu niets meer aan de opneming van kredieten binnen de in het CB vastgestelde termijnen in de weg staat.

Volgens de Griekse autoriteiten zal de invoering van het kadaster over het gehele Griekse grondgebied ongeveer 15 jaar in beslag nemen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3399/97 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Raad (28 oktober 1997)

Betreft: Rechten van de mens in Noord-Korea

Na verluidt zijn in Noord-Korea een miljoen mensen van de honger omgekomen. Dit vreselijke cijfer wordt blijkbaar genoemd in een geheim document van de Noord-Koreaanse communistische partij. Het is in ieder geval een feit dat de landbouw in Noord-Korea een ernstige crisis doormaakt waardoor kinderen zwaar ondervoed zijn en zelfs op straat worden achtergelaten. De boeren schijnen zo verzwakt en uitgehongerd te zijn dat zij niet langer hun land kunnen bewerken voor hun eigen behoeften.

Thans wordt het voedseltekort geschat op tussen de een en twee miljoen ton voedingsmiddelen. Doch afgelopen april is aan de Verenigde Naties slechts om 200.000 ton voedsel gevraagd. Het motief voor deze weerzin om voldoende internationale hulp te vragen moet worden gezocht in de vrees van de Noord-Koreaanse leider Kim-Jong II dat een groots programma van voedselhulp leidt tot de aanwezigheid van internationale organisaties die zijn leiderschap in gevaar kunnen brengen.

Maar ondanks deze politieke spelletjes blijft de situatie in Noord-Korea ernstig. De Noord-Koreaanse burgerbevolking krijgt per dag 750 à 1.000 calorieën binnen, terwijl voor een normale voeding 2.500 calorieën nodig zijn.

Kan de Raad in het licht hiervan officiële gegevens leveren en contact opnemen met de Noord-Koreaanse regering om erop aan te dringen dat zij in deze ernstige crisis stappen onderneemt?

Antwoord (16 februari 1998)

De Europese Unie blijft bekommerd om de voedselcrisis in Noord-Korea. Het is moeilijk om de ernst van die crisis in te schatten, met name omdat de Noord-Koreaanse regering terzake niet blijk geeft van een transparant beleid. Er zijn echter gegronde redenen om aan te nemen dat de situatie slecht is. De Europese Commissie heeft daarom onlangs besloten om voor 55 miljoen ecu (ongeveer 65 miljoen USD) hulp te verlenen. Deze middelen worden grotendeels verdeeld in nauwe samenwerking met het Wereldvoedselprogramma (WVP). De Commissie heeft tevens enkele onafhankelijke veldwerkers gestuurd in het kader van de programma's van het WVP en de UNESCO.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3534/97 van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie (12 november 1997)

Betreft: Deelname van de Griekse Arbeidsbank aan programma's van het ESF

In haar antwoord op mijn vraag P-3140/97 ((PB C 102 van 3.4.1998, blz. 166. )) heeft de Commissie geen uitsluitsel gegeven omtrent mijn concrete vraag of de Arbeidsbank deelneemt aan communautaire programma's en met name aan programma's van het ESF voor opleiding en specialisatie van haar personeel. Kan de Commissie deze vraag alsnog beantwoorden? Als de Arbeidsbank inderdaad aan deze programma's heeft deelgenomen, welk is dan het percentage mannen en vrouwen die er de voorbije drie jaar voor in aanmerking zijn gekomen?

In verband met de schending van het recht op gelijke behandeling die in mijn vraag P-3140/97 aan de kaak wordt gesteld, antwoordt de Commissie dat het - zelfs als er werkelijk sprake is van een schending - gaat om een overtreding door een particuliere onderneming, in welk geval de Commissie niet direct kan interveniëren. Welke procedure volgt de Commissie om te interveniëren in de particuliere sector (in dit geval de Griekse Arbeidsbank) wanneer een onderneming die nota bene deelneemt aan programma's die door de Europese Unie worden gefinancierd de communautaire wetgeving met voeten treedt? Is de particuliere sector in zulke gevallen niet verplicht te handelen in overeenstemming met de wetgeving van de Europese Unie, die programma's in deze sector financiert?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (12 december 1997)

De Commissie deelt de geachte afgevaardigde mede dat in het kader van de programma's van het Europees Sociaal Fonds (ESF) de nationale administratie verantwoordelijk is voor het beheer van de afzonderlijke projecten.

De Commissie heeft het Griekse Ministerie van Arbeid om de desbetreffende informatie gevraagd. Volgens de verstrekte gegevens werd in 1995 één opleidingsactie gefinancierd voor 28 leidinggevende functionarissen van de Arbeidsbank, onder wie 3 vrouwen. De totale kosten beliepen 20 400 000 GRD (ongeveer 60 000 ecu) en de ESF-bijdrage bedroeg 7 650 000 GRD (circa 25 000 ecu).

Er zijn geen aanwijzingen voor onregelmatigheden in de manier waarop deze maatregel is uitgevoerd, noch voor overtreding van het Gemeenschapsrecht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3737/97 van Yves Verwaerde (PPE) aan de Commissie (21 november 1997)

Betreft: Programma Meda-democratie

Kan de Europese Commissie me op de hoogte brengen van de stand van zaken in opstelling van toepassingsregels voor het Meda-programma van de Europese Unie?

De subsidies voor de projecten die dit jaar geselecteerd zijn, schijnen niet uitbetaald te kunnen worden zolang die regels niet opgesteld zijn.

Antwoord van de heer Marín, namens de Commissie (9 december 1997)

Wat betreft de voorschriften voor de toepassing van het MEDA-programma voor democratie wordt de geachte Afgevaardigde verwezen naar het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag nr E-1808/97 van de heer Titley ((PB C 45 van 10.2.1998, blz. 105. )). Uit hoofde van dit programma zijn 62 maatregelen goedgekeurd voor financiering in 1996 en tot dusver 32 voor 1997.

De Commissie heeft een voorstel uitgewerkt voor een verordening ((PB C 282, 18.9.1997. )) betreffende financieringen ten behoeve van de democratie en de mensenrechten, dat op dit ogenblik door de Raad en het Parlement wordt onderzocht. Indien zij wordt aangenomen zal deze verordening door de vaststelling van soepele, doorzichtige en snelle procedures voor het nemen van financieringsbesluiten bijdragen tot de tenuitvoerlegging van efficiente, coherente en zichtbare acties.