SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3019/98

van Karsten Hoppenstedt (PPE) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Belgisch verbod op alarmsystemen met radiobesturing

1. Is het juist dat in België een verbod heerst op alarmsystemen met radiobesturing - d.w.z. alarmsystemen die niet met kabels zijn aangesloten - en dat deze daarom niet worden erkend door de dienst die vergunningen verleent (de BVVO, de beroepsvereniging der verzekeringsondernemingen)?

2. Is de Commissie ervan op de hoogte dat verzekeringsmaatschappijen in België bij verplicht gebruik als veiligheidsmaatregel (bv. tegen inbraak) alleen alarmsystemen erkennen, die door de overheid worden goedgekeurd, wat niet het geval is voor alarmsystemen met radiobesturing?

3. Is de Commissie ervan op de hoogte dat alarmsystemen met radiobesturing in de andere lidstaten van de Unie wel door de bevoegde overheden worden erkend en daar op de markt worden gebracht en worden gebruikt?

4. Deelt de Commissie de opvatting dat de betreffende Belgische wetgeving indruist tegen het Gemeenschapsrecht, meer bepaald met betrekking tot het vrije verkeer van goederen?

5. Kan de Commissie bevestigen dat de Raad van ministers van Telecommunicatie op 26 februari 1998 heeft besloten dat toestellen met radiobesturing ook als afstandsbediening in de hele Unie mogen worden verkocht en gebruikt, zonder dat hiervoor een bijzondere vergunning van de bevoegde instanties is vereist?

6. Houdt dit besluit van 26 februari 1998 in dat buitenlandse ondernemingen hun alarmsystemen met afstandsbesturing vrij mogen leveren in België en klanten in België hun eigen huizen kunnen voorzien van een dergelijk veiligheidssysteem?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(8 december 1998)

De verkoop van alarmsystemen in België is geregeld bij de wet van 10 april 1990 op de bewakingsondernemingen, de beveiligingsondernemingen en de interne bewakingsdiensten, die bepaalt dat alle alarmapparatuur door de "Commissie materieel" moet worden goedgekeurd, alsmede bij het koninklijk besluit van 31 maart 1994 tot vaststelling van de procedure van goedkeuring. In het kader van deze procedure dienen de desbetreffende producten aan een aantal tests en proeven te worden onderworpen, zoals bedoeld in de bijlagen 3. en 5. bij voornoemd koninklijk besluit. Deze tests hebben betrekking op de werking van de apparatuur in kwestie. Voorts bevat het besluit in artikel 8 een bepaling inzake wederzijdse erkenning van de door een erkende of als bevoegd erkende instantie in een andere lidstaat opgestelde beproevingscertificaten en -rapporten, voorzover daarin wordt verklaard dat deze systemen en centrales beantwoorden aan normen of technische voorschriften die een gelijkwaardig beschermingsniveau bieden als dat waarin het besluit voorziet.

Draadloze alarmsystemen konden echter niet worden erkend, omdat de in de bijlagen 3. en 5. bij het besluit van 31 maart 1994 gespecificeerde tests dateren uit een periode waarin draadloze systemen in België nog niet bestonden en daarop derhalve niet konden worden toegepast.

Overwegende dat deze lacune in de wetgeving in strijd is met het Gemeenschapsrecht en met name met artikel 30 van het EG-Verdrag, heeft de Commissie bij de Belgische staat stappen ondernomen. Als gevolg daarvan hebben de Belgische autoriteiten, overeenkomstig de procedure als bedoeld in Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften(1), de Commissie op 25 juni 1998 kennisgegeven van een nieuw ontwerp van koninklijk besluit tot vaststelling van de procedure van goedkeuring van alarmsystemen en alarmcentrales, waarbij de in de bijlagen voorgeschreven tests ook op draadloze alarmsystemen kunnen worden toegepast. Aangezien over het ingediende ontwerp geen uitvoerig gemotiveerd advies is uitgebracht, zal het pas na afloop van de status-quo-termijn van drie maanden, dat wil zeggen vanaf 25 september 1998 kunnen worden goedgekeurd. Uit contacten met de Belgische autoriteiten blijkt dat het ontwerp op heel korte termijn en in ieder geval vóór het einde van het jaar zal worden goedgekeurd.

Deze wijziging in de wetgeving zal in principe tot gevolg hebben dat de verzekeringsmaatschappijen ook accepteren eigendommen te verzekeren die met door de staat erkende of door de autoriteiten als gelijkwaardig erkende draadloze alarmsystemen worden beveiligd. Er zij evenwel op gewezen dat deze maatschappijen gezien hun privékarakter niet verplicht zijn het beginsel van het vrij verkeer van goederen, dat voortvloeit uit de artikelen 30 tot en met 36 van het EG-Verdrag, waarmee uitsluitend overheidsmaatregelen worden beoogd, na te leven.

Draadloze alarmsystemen die in een andere lidstaat wettelijk zijn erkend, zouden op grond van de bepaling inzake wederzijdse erkenning in artikel 9 van bovengenoemd ontwerp in België moeten kunnen worden verkocht.

Wat de aspecten op het gebied van telecommunicatie betreft, zij erop gewezen dat overeenkomstig de conclusies van de Raad Telecommunicatie van 26 februari 1998 een lidstaat het gebruik van radioapparatuur om redenen van goed beheer van het spectrum kan beperken.

Ook al gaat men ervan uit dat draadloze alarmsystemen aan de communautaire eisen op het gebied van telecommunicatie voldoen, is het zaak erop te wijzen dat de overige aspecten met betrekking tot de werking van de desbetreffende apparaten niet in deze richtlijnen worden behandeld. Bijgevolg kan een procedure van goedkeuring van dergelijke systemen voordat zij in de handel worden gebracht, in principe verenigbaar worden geacht met de artikelen 30 tot en met 36 van het EG-Verdrag, gezien het gevoelige karakter van de desbetreffende producten en het belang van de precieze werking ervan om de bescherming van de veiligheid van personen te waarborgen.

(1) PB L 109 van 26.4.1993.