SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2019/01

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(13 juli 2001)

Betreft: Middellandse Zee

Is de Commissie bezorgd over de gevolgen op langere termijn van het gebruik van ontziltingsfabrieken voor de ecologie en de biodiversiteit van de Middellandse Zee?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(6 september 2001)

Het principe van zeewaterontzilting is de verwijdering van zout uit zeewater door middel van een technisch procédé (met distillatie, tegenwoordig vooral met drukfiltratie door zeer fijne membranen), wat enerzijds zoetwater van de gewenste kwaliteit voor drinkwatervoorziening enz. oplevert en anderzijds - in veel kleinere hoeveelheden - pekel, d.i. zeewater met een hoger zoutgehalte.

De eventuele gevolgen van ontziltingsinstallaties voor het aquatisch milieu hangen daarom samen met de lozing van pekel, in het bijzonder hogere zoutconcentraties en temperaturen op lokaal niveau, plus het gebruik van chemische producten bij de voorbehandeling en/of het schoonmaken. Op grond van de opgedane ervaring is bekend dat dergelijke gevolgen grote verschillen kunnen vertonen, van nagenoeg nuleffect tot aanzienlijk effecten, afhankelijk van de vestigingsplaats van de installatie en de bijzonderheden van het procédé. Daarom is in het kader van het Actieplan inzake het Middellandse-Zeegebied (MAP) begonnen met een reeks studies. Het MAP is gericht op de bescherming van het Middellandse-Zeegebied, onder de auspiciën van het Milieuprogramma van de Verenigde Naties en het Verdrag van Barcelona inzake de bescherming van de Middellandse Zee tegen verontreiniging(1). Deze maatregel moet leiden tot een uitvoerig document met een effectbeoordeling alsmede bestrijdingsmaatregelen.

De communautaire milieuwetgeving beschikt met de nieuwe kaderrichtlijn inzake het waterbeleid(2) over een juridisch bindend en afdwingbaar instrument:

De Richtlijn heeft betrekking op alle effecten op waterkwaliteit, inclusief die van ontziltingsinstallaties. Voor oppervlaktewater, ondermeer ook kustwateren, is het de bedoeling te zorgen voor een goede ecologische toestand. Een dergelijke ecologische toestand heeft betrekking op de kwaliteit van water op een holistische manier, m.b.t. de biologische aspecten ervan en de werking van het ecosysteem, evenals morfologische en fysisch-chemische componenten.

De operationele instrumenten die nodig zijn om dit doel te bereiken (uitvoerige analyse van alle effecten op wateren; beheersplannen en programma's van maatregelen, evenals een vergunningsprocedure voor alle desbetreffende onttrekkingen of lozingen) moeten maken dat alle effecten op kustwateren, inclusief die van ontziltingsinstallaties, naar behoren in aanmerking worden genomen en de nodige maatregelen worden getroffen.

De Commissie zal de technische en wetenschappelijke ontwikkelingen nauwgezet volgen, waar nodig de uitwisseling van informatie en ervaringen bevorderen en nauwlettend toezien op de passende tenuitvoerlegging van de richtlijn, inclusief het bereiken/handhaven van een goede ecologische toestand van de wateren.

(1) Geratificeerd bij Besluit 77/585/EEG van de Raad van 25.7.1977, PB L 240 van 19.9.1977, als gewijzigd bij Besluit 1999/802/EG van de Raad van 22.10.1999, PB L 322 van 14.12.1999.

(2) Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid, PB L 327 van 22.12.2000.