SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1914/96 van Charlotte Cederschiöld (PPE) aan de Commissie (16 juli 1996)

Betreft: Werkloosheidsuitkering in een ander EU-land

Uit het antwoord van de Commissie op mijn vraag H-0106/96 ((Handelingen EP, nr. 4-479 (maart 1996). )) blijkt zij het er niet mee eens te zijn dat in Zweden van een werkloze wordt verlangd dat hij eerst gedurende drie maanden in Zweden een werkloosheidsuitkering heeft genoten voordat toegestaan wordt dat hij met behoud van zijn werkloosheidsuitkering werk in een ander land zoekt. De Zweedse werkgelegenheidsautoriteiten zijn blijkbaar niet bereid te erkennen dat een burger een onvoorwaardelijk recht heeft zich over de grenzen te bewegen en dat men het recht heeft werk te zoeken in andere lid-staten als het ook mogelijk is de een of andere baan in het eigen land te vinden. "Wij hebben die tijd nodig om met zekerheid vast te stellen of er geen werk in Zweden is. Is dat wel het geval, dan moet de werkloze die baan aannemen en er niet de voorkeur aan geven om naar het buitenland te gaan¨ zeggen de werkgelegenheidsautoriteiten. Deze opvatting staat in een nog groter contrast met het voornemen van de Commissie om voor werklozen een vrij verkeer van personen zonder wachttijd toe te staan.

De Commissie verlangt dat ook in Zweden wordt vastgehouden aan artikel 69 van verordening 1408/71 ((PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2. )). Als dit niet gebeurt overweegt zij de zaak overeenkomstig artikel 169 van het EG-Verdrag aanhangig te maken bij het Hof van Justitie. Ik heb gehoord dat de Zweedse werkgelegenheidsautoriteiten een mededeling van de Commissie afwachten. De verliezers in deze zaak zijn de jongeren die werk in andere landen willen zoeken.

Welke maatregelen overweegt de Commissie om de afwikkleing van deze kwestie te bespoedigen en welk tijdschema wil zij daarbij aanhouden?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (1 oktober 1996)

Zoals zij heeft vermeld in de antwoorden op de eerdere vragen van de geachte afgevaardigde over dit onderwerp, is de Commissie op de hoogte van de voorwaarde van de Zweedse autoriteiten dat iemand drie maanden werkloos moet zijn geweest in Zweden, alvorens hij met behoud van het recht op de Zweedse werkloosheidsuitkeringen werk mag gaan zoeken in een andere Lid-Staat.

Deze praktijk botste met de toepasselijke bepaling van communautair recht over de coördinatie van de sociale zekerheidsregelingen voor migrerende werknemers (artikel 69, lid 1, onder a) van Verordening 1408/71), waarin wordt bepaald dat de werkloze werknemer voor zijn vertrek naar een andere Lid-Staat gedurende ten minste vier weken als werkzoekende ingeschreven moet zijn geweest.

Het Zweedse ministerie van Arbeid heeft de Commissie schriftelijk laten weten dat het na de correspondentie met de Commissie over deze kwestie begrijpt dat Zweden op grond van artikel 69, lid 1, onder a) van Verordening 1408/71 geen minimumperiode van werkloosheid mag opleggen die langer is dan de periode van vier weken die in bedoelde bepaling wordt genoemd. Het ministerie heeft verklaard dat de Commissie voor de arbeidsmarkt thans haar houding zal wijzigen en de regel van het communautaire recht zal toepassen waarbij vier weken werkloosheid de vereiste minimumperiode is.