ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1933/01

van Proinsias De Rossa (PSE) aan de Commissie

(29 juni 2001)

Betreft: Leeftijdsdiscriminatie bij Europese nationale luchtvaartmaatschappijen

Kan de Commissie, in het licht van het EU-Handvest van de grondrechten, in het bijzonder artikel 21, dat discriminatie op grond van leeftijd expliciet verbiedt, mededelen of een door nationale luchtvaartmaatschappijen gevoerd beleid om voor studententarieven een maximumleeftijdsgrens aan te houden, strookt met het antidiscriminatiebeleid van de EU, en zo nee, welke maatregelen zij in dit verband denkt te nemen, vooral omdat de EU het levenslang leren wil bevorderen en de groep oudere studenten steeds groter wordt?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(18 september 2001)

Het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie richt zich tot de instellingen en organen van de Unie met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel en tot de lidstaten, uitsluitend wanneer zij het recht van de Unie uitvoeren (artikel 51). Artikel 21 over non-discriminatie is eveneens binnen deze werkingssfeer van toepassing.

Op het ogenblik staan de enige communautaire rechtsbepalingen die specifiek op discriminatie op grond van leeftijd betrekking hebben, in Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep(1). Het door de geachte afgevaardigde gegeven voorbeeld valt dus niet onder deze richtlijn.

Voor zover de vaststelling van de luchtvaarttarieven onder de werkingssfeer van Verordening 2409/92 van de Raad van 23 juli 1992 inzake tarieven voor luchtdiensten(2) valt, is het algemene beginsel van non-discriminatie in het Handvest van de grondrechten van toepassing. Verschillen in behandeling op grond van leeftijd moeten dus van geval tot geval objectief en op redelijke gronden door een legitiem doel gerechtvaardigd zijn en de middelen om dat doel te bereiken dienen passend en noodzakelijk te zijn. In dit verband is de Commissie van mening dat een maximumleeftijd voor studententarieven in bepaalde omstandigheden aan deze eis voldoet.

(1) PB L 303 van 2.12.2000, blz. 16-22.

(2) PB L 240 van 24.8.1992, blz. 15-17
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1969/01

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(5 juli 2001)

Betreft: Griekse spoorwegen

Het vervoer per spoor is een bijzonder doeltreffend en duurzaam antwoord op acute problemen als verkeerscongestie, vervuiling en ongevallen. Daarom wordt de uitbreiding en modernisering van de spoorwegnetten in de lidstaten ook door communautaire programma's gesteund.

1. Is de Commissie van mening dat het programma spoorwegen van het tweede communautair bestek op bevredigende wijze is uitgevoerd (oorspronkelijke en herziene begroting, feitelijke gang van zaken)?

2. Welke projecten zijn in het derde communautair bestek opgenomen?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(13 september 2001)

In verband met de uitvoeringsgraad van de spoorwegprojecten die zijn geprogrammeerd in het kader van het communautair bestek (CB) voor de programmeringsperiode 1994-1999 in Griekenland, verwijst de Commissie de geachte afgevaardigde naar haar aanvullend antwoord op schriftelijke vraag E-3657/00 van de heer Hatzidakis(1).

Het belangrijkste doel van de projecten op spoorweggebied die in Griekenland zullen worden gecofinancierd in het kader van het CB en uit het Cohesiefonds in de programmeringsperiode 2000-2006 is de voltooiing van een tweesporige geëlektrificeerde lijn tussen Athene en Thessaloniki en van verbindingen tussen dit traject en de havens van Piraeus en Thessaloniki. De aanleg van een tweesporige lijn tussen Athene, Korinthe en Patras, de bouw van een spoorverbinding van het centrum van Athene met de nieuwe luchthaven van Spata en de herstructurering en uitvoering van het business plan van de Griekse spoorwegorganisatie (OSE) zijn eveneens geprogrammeerd.

(1) PB C 136 E van 8.5.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2344/01 van Françoise Grossetête (PPE-DE) aan de Commissie. Nitraatconcentratie in drinkwater.



Publicatieblad Nr. 081 E van 04/04/2002 blz. 0156 - 0156



SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2344/01 van Françoise Grossetête (PPE-DE) aan de Commissie (27 juli 2001) Betreft: Nitraatconcentratie in drinkwater Omdat nitraten schadelijk zijn, mag hun concentratie in drinkwater niet hoger liggen dan 50 mg/l. Toch lijken tegenwoordig sommige wetenschapsmensen de gegrondheid van die drempelwaarde opnieuw in twijfel te trekken. Op welke technische en wetenschappelijke gronden is de drempelwaarde voor de nitraatconcentratie in drinkwater vastgesteld? Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie (20 september 2001) De drempelwaarde van 50 milligram per liter (mg/l) voor de nitraatconcentratie in drinkwater, als vastgesteld bij Richtlijn 98/83/EG van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water(1), is identiek aan de door de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) voorgestelde richtwaarde; deze drempelwaarde was reeds gekozen voor de eerdere Richtlijn 80/778/EEG van de Raad van 15 juli 1980 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water(2). Deze waarde garandeert bescherming tegen methemoglobimenie bij kinderen. (1) PB L 330 van 5.12.1998. (2) PB L 229 van 30.8.1980.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1888/01

van Ioannis Marínos (PPE-DE) aan de Raad

(27 juni 2001)

Betreft: Toetreding van nieuwe landen tot de Unie

Volgens de luxe-uitgave Facts about Turkey van het Turkse Persbureau, dat enige tijd geleden aan alle leden van het Europees Parlement is verstrekt, bevindt 97 % van het Turkse grondgebied zich in Azië en 3 % in Europa (Oost-Thracië). Iets dergelijks is het geval met Rusland, al is het deel van het grondgebied dat zich in Europa bevindt veel meer dan 3 % en strekt zich dit uit tot aan de Oeral. Turkije is sinds december 1999 kandidaat voor de toetreding tot de Unie, hoewel slechts een zeer gering deel van het land tot Europa behoort. Rusland, een land met een enorme markt en onuitputtelijke natuurlijke hulpbronnen, heeft deze status nog niet verworven omdat het land hiertoe nog geen aanvraag heeft ingediend.

Kan de Raad meedelen of een eventueel toetredingsverzoek in de verdere toekomst tot uitbreiding van de geografische grenzen tot de kusten van het Verre Oosten en nabuurschap met landen als China en Japan zou leiden? Kan zij wanneer voldaan is aan de voorwaarden van Kopenhagen onderzoek instellen naar een model voor een toekomstige toetreding van de Unie van gebieden als bijvoorbeeld Europees Rusland of Oost-Thracië (Europees Turkije), die zeker tot Europa behoren en een economisch ontwikkelingspeil hebben dat aanzienlijk hoger ligt dan dat van de overige delen van de landen waarvan zij deel uitmaken?

Hoe nuttig acht de Raad een dergelijk onderzoek naar een dergelijke ontwikkeling, die zou kunnen leiden tot de opname van regio's van deze landen tot het Europees bouwwerk, waarbij tegelijkertijd de negatieve ontwikkelingen worden vermeden waarbij de EU de lasten te dragen zou krijgen van de economische convergentie van onderontwikkelde en afgelegen regio's die bovendien geografisch gezien niet tot Europa behoren?

Antwoord

(26 november 2001)

Volgens artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie kan elke Europese staat die de beginselen van vrijheid, democratie, eerbiediging van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en van de rechtsstaat in acht neemt, verzoeken lid te worden van de Unie. De Raad besluit met eenparigheid van stemmen over dergelijke verzoeken tot toetreding op grond van artikel 49, lid 1 VEU, na de Commissie te hebben geraadpleegd en na instemming van het Europees Parlement.

De voorwaarden voor de toelating en de uit die toelating voortvloeiende aanpassingen van de Verdragen waarop de Unie is gebaseerd, vormen het onderwerp van een akkoord tussen de lidstaten en de staat die het verzoek indient. Dit akkoord moet door alle overeenkomstsluitende staten worden bekrachtigd overeenkomstig hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2247/01

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Raad

(26 juli 2001)

Betreft: Status van Hongkong

Volgens berichten in de media zijn de autoriteiten van Hongkong voornemens een wet goed te keuren die de regering van de Volksrepubliek China het recht geeft om de leider van de autonome regio af te zetten. Het risico bestaat dat Hongkong hierdoor zijn statutaire autonomie kwijtraakt, en een en ander zou indruisen tegen de afspraken die bij de overdracht van het territorium luttele jaren geleden zijn gemaakt.

Deze wet zal volgens de media worden goedgekeurd op 18 juli 2001, na afloop van onderhandelingen tussen de regering in Peking en de autoriteiten van Hongkong, hetgeen in de bevolking tot grote bezorgdheid en protesten leidt.

Is de Commissie op de hoogte van deze situatie en kan zij meedelen of de berichten al dan niet op waarheid berusten? Heeft zij kennis van een soortgelijke situatie met betrekking tot Macau? In hoeverre zou deze gang van zaken van invloed zijn op de betrekkingen tussen de Europese Unie en China?

Antwoord

(29 november 2001)

De Raad heeft kennisgenomen van de artikelen in de pers waaraan het geachte parlementslid refereert. Hij heeft evenwel geen enkele reden te denken dat de autoriteiten van Peking of Hongkong thans overwegen wettelijke bepalingen te doen aannemen die afbreuk zouden doen aan de Gezamenlijke Verklaring of de Basiswet, waaraan de EU sterk gehecht blijft. Hetzelfde geldt overigens voor Macau. De Raad zal de ontwikkeling van de situatie echter blijven volgen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2511/01

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(7 september 2001)

Betreft: Nationaal Waarnemingcentrum voor drugs in Venezuela

De Commissie is van plan de oprichting van het Nationaal Waarnemingcentrum voor drugs in Venezuela te financieren, en heeft te dien einde reeds een samenwerkingsovereenkomst gesloten met de Venezolaanse autoriteiten.

Uit de verordening tot oprichting van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (EWDD) (verordening (EEG) nr. 302/93 van 8 februari 1993(1)) blijkt dat dit Europees centrum niet over de nodige juridische of technische middelen beschikt om projecten voor het verlenen van technische bijstand aan landen in Latijns-Amerika ten uitvoer te leggen, zoals de Commissie zelf toegeeft in haar antwoord op schriftelijke vraag P-1768/01. De Commissie heeft er tevens op gewezen dat het voornaamste doel van het Venezolaanse Waarnemingscentrum het verzamelen van informatie over drugs en drugsverslaving zal zijn, wat in de Europese Unie een taak is van de lidstaten, en niet van het EWDD.

Het project van de Commissie Steun aan de oprichting van het Nationaal Waarnemingcentrum voor drugs in Venezuela is van groot belang voor het Europees drugsbeleid in Latijns-Amerika en het effect ervan op de regio. Kan de Commissie in het licht van deze overwegingen mededelen wanneer volgens haar dit project van samenwerking met de regering van Venezuela ten uitvoer zal kunnen worden gelegd?

(1) PB L 36 van 12.2.1993, blz. 1.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(8 oktober 2001)

De vraag van het geachte parlementslid betreft het tijdschema voor de tenuitvoerlegging van het project van steun voor de oprichting van een waarnemingscentrum voor drugs in Venezuela.

Rekening houdend met de noodzaak om de deskundigheid bijeen te brengen die binnen de ambtelijk apparaten van de lidstaten voorhanden is, stelt de Commissie het geachte parlementslid ervan in kennis dat de start van het programma wordt beoogd voor het tweede trimester van 2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2069/01

van Maria Martens (PPE-DE), Albert Maat (PPE-DE) en Karla Peijs (PPE-DE) aan de Commissie

(13 juli 2001)

Betreft: Erkenning diploma's in de scheepvaart

Schepen varen onder de vlag van een land. Over het algemeen varen de schepen met een kapitein van dezelfde nationaliteit als de vlag. In een enkel geval is dat moeilijk, bijvoorbeeld als er geen kapiteins te vinden zijn van de nationaliteit van de vlag. Dat is het geval in de visserijsector. De Duitse wet verplicht Duitse vissersboten te varen met Duitse kapiteins. Er zijn echter niet voldoende Duitse kapiteins. Er zijn wel kapiteins voorhanden van een andere nationaliteit, bijvoorbeeld de Nederlandse. De visserijsector wordt ernstig in haar mogelijkheden beperkt door deze Duitse wet, die in feite een niet-erkenning van de kapiteinsopleidingen betreft.

1. Hoe oordeelt de Commissie over de problematiek in de visserijsector inzake de erkenning van diploma's?

2. Zijn de inspanningen van de Commissie op het gebied van diploma-erkenning ook gericht op de opleidingen tot kapitein?

3. Kan de Commissie zeggen hoe de verplichting om te varen met een kapitein van dezelfde nationaliteit als de vlag waaronder gevaren wordt, zich verhoudt tot Europese wet- en regelgeving op het gebied van vrij verkeer van werknemers?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(4 september 2001)

De Commissie is niet op de hoogte van problemen in verband met de erkenning van diploma's in de visserijsector. Elke persoon met de Duitse nationaliteit die een kapiteinsopleiding in een andere lidstaat heeft gevolgd, kan immers in Duitsland de erkenning verkrijgen van de titel waarmee zijn opleiding wordt afgesloten overeenkomstig de regels van Richtlijn 89/48/EEG betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten(1) of Richtlijn 92/51/EEG betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van Richtlijn 89/48/EEG(2). Over het algemeen zijn deze regels als volgt: de erkenning van het diploma moet worden toegekend tenzij de autoriteiten van de ontvangende lidstaat, in dit geval Duitsland, constateren dat er substantiële verschillen bestaan tussen de Duitse kapiteinsopleiding en de door de aanvrager gevolgde opleiding. In dit geval zijn zij gerechtigd van de aanvrager te eisen dat hij zich aan een bekwaamheidstest onderwerpt of een aanpassingsstage volgt, waarbij hem de keuze tussen beide maatregelen moet worden gelaten.

De aandacht van het geachte parlementslid wordt gevestigd op het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-3440/97 van mevrouw Van Dijk(3) betreffende de kwestie van de nationaliteitsvoorwaarde voor de kapitein en de eerste stuurman van schepen die onder de vlag van een lidstaat varen.

De Commissie houdt vast aan dit standpunt; daarom schendt de verplichting om te varen met een kapitein van dezelfde nationaliteit als de vlag niet de communautaire regels inzake het vrij verkeer van werknemers.

(1) PB L 19 van 24.1.1989.

(2) PB L 209 van 24.7.1992.

(3) PB C 174 van 8.6.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1709/01

van Olivier Dupuis (TDI) aan de Raad

(15 juni 2001)

Betreft: De berg Kailash

Diverse persagentschappen en gespecialiseerde tijdschriften hebben onlangs het bericht verspreid dat de Chinese autoriteiten aan een expeditie van Spaanse bergbeklimmers, geleid door de heer Jesus Martinez Novos, toestemming zouden hebben verleend om de berg Kailash in Tibet te beklimmen. Deze berg van meer dan 6000 meter, die door de Tibetanen ook wel Gang Rinpoche wordt genoemd, wordt door drie godsdiensten (hindoeïsme, boeddhisme en Tibetaans boeddhisme) als een heilige plaats beschouwd. De dalaï-lama heeft gereageerd met een veroordeling van het Chinese besluit en heeft verklaard dat de houding van de Chinese autoriteiten en van de leden van de Spaanse expeditie kwetsend is voor de gevoelens van de belijders van deze drie godsdiensten.

Welke initiatieven heeft de Raad genomen of denkt de Raad te nemen om de Chinese autoriteiten ertoe te bewegen af te zien van hun provocerend beleid en de vrijheid van godsdienst te eerbiedigen? Acht de Raad het niet op zijn zachtst gezegd pijnlijk dat burgers van de Europese Unie meewerken aan de gewelddadige en repressieve politiek van Peking ten aanzien van het Tibetaanse volk en de belijders van bovengenoemde drie godsdiensten? Wat denkt de Raad te doen om de betrokkenen te doen afzien van hun plannen?

Antwoord

(8 oktober 2001)

De Raad is niet op de hoogte gebracht van, noch heeft hij een bespreking gewijd aan de door het geachte parlementslid genoemde expeditie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1292/01

van María Rodríguez Ramos (PSE) aan de Commissie

(3 mei 2001)

Betreft: Sluiting van Delphi Packard in Olvega, Spanje

De onderneming Delphi Packard heeft eenzijdig besloten om haar vestiging in Olvega, die was opgericht met aanzienlijke overheidssteun van de regering van Castilla y León en het provinciebestuur van Soria, te sluiten. Hierdoor verdwijnen ook de 520 arbeidsplaatsen die de stuwende kracht waren van de industriële ontwikkeling in de regio van de Moncayo.

De inkomsten van multinational Delphi Packard in Olvega bedragen jaarlijks 10 miljard peseta's en er is meer dan een miljard peseta's winst geboekt, hetgeen de levensvatbaarheid van deze plaatselijke vestiging bewijst.

De korte termijn waarop de sluiting werd aangekondigd en de methoden die het bedrijf heeft gebruikt tegenover zijn personeelsleden, die in een verbintenisbrief ofwel moesten instemmen met de verplaatsing van hun post ofwel met een schadevergoeding voor vrijwillig ontslag, zijn in strijd met de Spaanse arbeidswetgeving.

Kan de Commissie meedelen of deze onderneming, die zich in een regio van doelstelling 1 bevindt, enige steun heeft ontvangen uit de structuurfondsen van de EU?

Zo ja, welke maatregelen kan de Commissie dan nemen om ervoor te zorgen dat de onderneming voldoet aan de verplichtingen die met de ontvangst van dergelijke steun samenhangen?

Aanvullend antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(11 september 2001)

De onderneming Delphi Packard in Olvega (Soria) heeft een bedrag van 251 636 uit de Structuurfondsen (ESF) ontvangen in het kader van het Communautair initiatief ADAPT. Bovenop deze medefinanciering heeft zij nog eens 49 000 uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling ontvangen voor de financiering van de computeruitrusting die nodig was voor de opleiding van het personeel dat met nieuwe technologieën te maken kreeg.

Mocht de Commissie enige onregelmatigheid vaststellen met betrekking tot het gebruik van de toegekende financiële steun, dan zal zij passende maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de communautaire wetgeving(1) en de voorwaarden waaronder deze steun is toegekend, worden nageleefd.

(1) Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen, PB L 161 van 26.6.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1951/01

van Johannes Swoboda (PSE) aan de Commissie

(3 juli 2001)

Betreft: Alpenverdrag

Waarom neemt de Commissie niet meer deel aan de vergaderingen van het Permanent comité en de Alpenconferentie voor het Alpenverdrag?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1951/01 en E-1952/01

(3 september 2001)

De Commissie geeft toe dat de Alpenovereenkomst een belangrijke rol kan spelen bij het bevorderen van duurzame ontwikkeling in het Alpengebied. De Alpenovereenkomst is in feite een belangrijk internationaal instrument ter bescherming van het alpiene ecosysteem dat ervoor zorgt dat sociale en milieuoverwegingen in een aantal sectoren van de economie worden geïntegreerd.

De Commissie begrijpt de bezorgdheid van het geachte parlementslid over het feit dat de Commissie niet heeft deelgenomen aan de laatste vergaderingen van het permanent comité en aan de ministervergadering van oktober 2000. Wegens de beperktheid van de beschikbare middelen is voor de Commissie echter momenteel actieve betrokkenheid bij het werk van de Alpenovereenkomst geen prioriteit.

Daar komt nog bij dat het subsidiariteitsbeginsel een belangrijke rol speelt bij de tenuitvoerlegging van de Alpenovereenkomst en de bijbehorende protocollen. In feite kan op regionaal vlak het optreden van nationale en regionale regeringen meer effect hebben dan maatregelen op communautair niveau. Voorts heeft een aantal protocollen bij de Alpenovereenkomst betrekking op gebieden waarvoor de bevoegdheid van de Gemeenschap beperkt is. Het gaat hier met name om toerisme, bodembescherming en bergwouden.

Dit mag echter in geen geval worden uitgelegd als gebrek aan belangstelling of waardering voor het werk dat wordt verricht in het kader van de Alpenovereenkomst. Er zij nadrukkelijk op gewezen dat de doelstellingen waartoe de Gemeenschap zich als overeenkomstsluitende partij heeft verbonden, op de diverse gebieden waarop de overeenkomst betrekking heeft, worden bereikt door maatregelen en wetgeving van de Gemeenschap, zoals de habitat- en de vogelrichtlijn, het Natura 2000-netwerk en het zesde milieuactieprogramma.

De indiening bij de Raad(1), op 16 januari 2001, van een voorstel tot ondertekening van het Vervoerprotocol is een verder bewijs van de onverminderde belangstelling van de Commissie voor de Alpenovereenkomst.

(1) COM(2001) 18 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2381/01

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(3 augustus 2001)

Betreft: Europees platform bejaardentehuizen

Kan de Commissie een toelichting geven op haar beleid ter verbetering van de levensomstandigheden van oudere mensen, in het bijzonder in bejaardentehuizen?

Kan de Commissie voorts meedelen of er een verbond van vertegenwoordigers van bejaardentehuizen op Europees niveau bestaat en of de bevoegde diensten van de Commissie hiermee samenwerken in het kader van hun beleid ten behoeve van oudere mensen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(5 september 2001)

De Commissie heeft in een Europa voor alle leeftijden, een mededeling van mei 1999, een algemene beleidsverklaring over ouderen afgelegd.(1).

Verzorgingstehuizen en andere vormen van langdurige verzorging maken deel uit van de sociale-zekerheidsvoorzieningen. Deze vallen onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten. De Commissie heeft op dit gebied geen bevoegdheden.

De Commissie kent geen Europees verbond van vertegenwoordigers van bejaardentehuizen. Er bestaat wel een Europese vereniging van managers van verzorgingstehuizen en een Europees netwerk van directeuren van de sociale dienst.

De E.D.E. is The European Association for Directors of Residential Care Homes for the Elderly (homepage-adres: http://www.ede-association.org).

Het European Social Network verbindt de nationale organisaties van directeuren van de sociale dienst in Europa (homepage-addres: http://www.socialeurope.com; e-mailadres: info@socialeurope.com).

Zoals bekend is, hebben beide organisaties verscheidene malen aan oproepen tot indiening van voorstellen projecten meegewerkt en subsidie voor projecten ontvangen. Vertegenwoordigers van de Commissie hebben af en toe gehoor gegeven aan uitnodigingen om een rede te houden op de jaarlijkse conferenties van deze organisaties, maar in het algemeen is er geen samenwerking tussen de Commissie en deze organisaties.

Tenslotte is er de EACHH, de European Association for organisation of Care and Help at Home, contactadres: Association Européenne d'Organisations d'Aides et de Soins a Domicile (de Europese vereniging van thuiszorgorganisaties), Av. Ad. Lacomble 69, B -1040 Brussel, tel 02 739.35.11, fax 02 739 35.99) maar - zoals de naam al zegt - deze vereniging houdt zich bezig met de thuiszorg en niet met de verzorging in bejaardentehuizen.

(1) COM(1999) 221 def.