SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2603/99

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(16 december 1999)

Betreft: Uitstel van de toepassing van de kaderrichtlijnen inzake afvalverwerking in Italië

In Italië wordt de zogenaamde afvalheffing (Tarsu) onterecht berekend op basis van de grootte van de woning en niet op basis van het aantal bewoners, wat eerlijker zou zijn. De regering had deze wettelijke bepaling nog dit jaar moeten wijzigen, maar tijdens het begrotingsdebat heeft de regering besloten een amendement in te dienen om de herziening nog een jaar uit te stellen. Ook vorig jaar is al besloten de toepassing van de nieuwe afvalwetgeving uit te stellen met als argument dat de plaatselijke besturen niet voorbereid waren.

Het Ronchi-decreet, dat de richtlijnen 91/156/EEG(1) en 94/62/EEG(2) in nationaal recht moet omzetten, wordt tot dusver in Italië dus nauwelijks toegepast, ondanks de wetsdecreten van 8 november 1997 en de twee wetsdecreten van 5 februari en 1 april 1998, die als omzetting van bovengenoemde richtlijnen in nationaal recht blijkbaar niet volledig toereikend zijn geweest

Het gevolg van dit zoveelste uitstel is niet alleen het ontbreken van een serieus afvalbeleid, maar ook een onterechte heffing op basis van onaanvaardbare criteria, die vele bejaarden en economisch zwakkeren treft. Bejaarden leven immers juist vaak alleen in huizen die hun eigendom zijn. Ook handelaars en dergelijke die weinig afval produceren, zijn vaak de dupe en moeten evenveel betalen als wie veel afval produceert (zoals een kledingzaak tegenover een restaurant bij voorbeeld).

Kan de Commissie daarom zeggen:

1. of er maatregelen tegen Italië zijn genomen omdat dit land bovengenoemde richtlijnen niet volledig ten uitvoer legt,

2. of dit uitstel volgens haar geen bewijs te meer vormt dat Italië zich niet aan deze richtlijnen en het EU-afvalbeleid in het algemeen houdt,

3. of zij het niet nodig acht de bevoegde instanties aan hun plichten te herinneren om te verhinderen dat Italië nog verder wegglijdt van het EU-afvalbeleid,

4. hoe zij over deze kwestie in het algemeen denkt?

(1) PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.

(2) PB L 365 van 31.12.1994, blz. 10.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(20 januari 2000)

Het geachte parlementslid bekritiseert een nieuwe aanpassing van Decreet nr. 22 van 5 februari 1997 betreffende afvalstoffen, dat Richtlijn 75/442/EEG van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen(1) als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG, alsmede Richtlijn 91/689/EEG van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen(2) en Richtlijn 94/62/EG van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval in nationaal recht omzet, omdat deze de goedkeuring van de wijzigingen in de toe te passen criteria voor de berekening van de heffing op stedelijk afval in Italië

opnieuw uitstelt. Momenteel wordt de heffing berekend op basis van de grootte van de afzonderlijke wooneenheden of commerciële eenheden in kwestie zodat mensen die alleen leven en handelszaken die weinig afval produceren maar in grote ruimten gevestigd zijn, bestraft worden. In overeenstemming met de originele versie van Decreet nr. 22 van 5 februari 1997 hadden er vanaf 1 januari 1999 nieuwe criteria moeten zijn vastgesteld waardoor het bedrag van de heffing beter aan de geproduceerde hoeveelheid afval werd aangepast.

De situatie waarnaar het geachte parlementslid verwijst, kan onder artikel 15 van Richtlijn 75/442/EEG als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG (hierna de richtlijn genoemd) vallen. Dit artikel stelt dat, overeenkomstig het beginsel de vervuiler betaalt, de kosten van de verwijdering van afvalstoffen voor rekening komen van: de houder die afvalstoffen afgeeft aan een ophaler of onderneming als bedoeld in artikel 9, en/of de voorgaande houders of de producent van het product dat tot ontstaan van de afvalstoffen heeft geleid. De Commissie is van oordeel dat de kosten van de verwijdering van afvalstoffen volgens de huidige Italiaanse wetgeving voor rekening komen van de houders die afvalstoffen afgeven aan een ophaler. Dit strookt met artikel 15 van de richtlijn.

Daarnaast erkent de Commissie dat voornoemd criterium ertoe kan leiden dat het door de vervuilers betaalde bedrag niet in overeenstemming is met de geproduceerde hoeveelheid afval. De Commissie erkent met name dat de manier waarop Italië zijn inwoners voor hun afval doet betalen geen stimulans vormt om afval te voorkomen en derhalve niet in overeenstemming is met de actualisering van de communautaire strategie voor het afvalbeheer van 1996(3). De burgers voor hun afval laten betalen naargelang van de geproduceerde hoeveelheden afval is een effectieve manier om bij te dragen tot de productie van zo weinig mogelijk afval. Uit de door het geachte parlementslid verstrekte gegevens blijkt evenwel niet duidelijk dat de onevenredigheid die uit de huidige Italiaanse aanpak voortvloeit, zo ernstig is dat er een inbreuk op artikel 15 van de richtlijn plaatsvindt.

De inbreukprocedures die momenteel tegen Italië lopen wegens niet-overeenstemming met de door het geachte parlementslid genoemde richtlijnen hebben betrekking op de verplichting om verslag uit te brengen uit hoofde van artikel 8, lid 3, van Richtlijn 91/689/EEG en artikel 12 van Richtlijn 75/442/EEG als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG, de verplichting om afvalbeheerplannen op te stellen (uit hoofde van Richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG, Richtlijn 91/689/EEG betreffende gevaarlijke afvalstoffen en Richtlijn 94/62/EG betreffende verpakking), de toepassing van het afvalbeheersysteem op voedselafval op regionaal niveau (uit hoofde van Richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG) en de vereisten voor de vrijstelling van een vergunning voor ondernemingen die zorgen voor de nuttige toepassing van gevaarlijke afvalstoffen (uit hoofde van Richtlijn 91/689/EEG betreffende gevaarlijke afvalstoffen).

(1) PB L 194 van 25.7.1975.

(2) PB L 377 van 31.12.1991.

(3) COM(96) 399 def.