ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2326/01

van Pat Gallagher (UEN) aan de Commissie

(31 juli 2001)

Betreft: Wederzijdse erkenning van regelingen voor vrij reizen ten behoeve van ouderen

Ierland heeft een regeling waarmee personen van 66 jaar en ouder recht hebben op vrij reizen in het gehele openbare vervoer in eigen land. Deze regeling wordt gefinancierd door het Ierse Ministerie van Sociale Zaken.

Heeft de Commissie deze regeling bestudeerd en vergeleken met soortgelijke voorzieningen in andere lidstaten? Zou de Commissie de wederzijdse erkenning van dergelijke regelingen ondersteunen, opdat ouderen meer over de grenzen kunnen reizen doordat zij vergelijkbare rechten krijgen buiten de lidstaat waar zij reeds van een dergelijke regeling gebruik kunnen maken? Zou de Commissie de invoering van een gemeenschappelijke communautaire reispas voor gepensioneerden ondersteunen die vergelijkbaar is met het model van het communautaire rijbewijs en die in alle lidstaten zou worden erkend en gepensioneerden vrije toegang zou verlenen tot het openbaar vervoer in de 15 lidstaten?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(22 oktober 2001)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar haar antwoorden op de schriftelijke vragen E-2406/99 van John McCartin(1) en E-1054/99 van Angela Billingham(2), en naar de antwoorden op de mondelinge vragen H-1148/98 van Nial Andrews tijdens het vragenuur van de vergaderperiode van het Parlement van december 1998(3) en H-1023/98 van Robert Evans tijdens het vragenuur van de vergaderperiode van november 1998(4).

(1) PB C 225 E van 8.8.2000.

(2) PB C 348 van 3.12.1999.

(3) Schriftelijk antwoord van 15.12.1998.

(4) Mondeling antwoord van 17.11.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2610/01

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Raad

(20 september 2001)

Betreft: Procedures bij de Raad

Kan de Raad de procedures beschrijven die hij volgt om besluiten te nemen over amendementen op ontwerp-richtlijnen en -verordeningen van de Europese Commissie? Bestaat er een stemprocedure, en hoe verloopt ze?

Antwoord

(10 december 2001)

De Raad herinnert het geachte parlementslid eraan dat de algemene regel in dit verband is vervat in artikel 205, lid 1, van het EG-Verdrag, dat bepaalt: Voorzover in dit Verdrag niet anders is bepaald, neemt de Raad zijn besluiten met volstrekte meerderheid van stemmen van zijn leden. Dit betekent dat andere bepalingen van het Verdrag en dit geldt met name voor de bepalingen die de Raad een bevoegdheid tot optreden verlenen een andere stemregeling voor de Raad kunnen voorschrijven.

In artikel 251 van het EG-Verdrag staan de stemregels die van toepassing zijn wanneer de Raad gedurende de medebeslissingsprocedure besluit over de amendementen die het Europees Parlement tijdens de eerste en de tweede lezing van een voorstel voor een wetgevingsbesluit indient.

De samenwerkingsprocedure is vastgesteld in artikel 252 van het EG-Verdrag.

Wat de stemregels betreft die voor de Raad gelden inzake de amendementen die door het Europees Parlement worden voorgesteld in een advies in het kader van een raadplegingsprocedure, neemt de Raad een besluit volgens de stemregel waarin de rechtsgrondslag van het betrokken besluit voorziet, met dien verstande dat in het kader van het EG-Verdrag de Raad het voorstel van de Commissie alleen met eenparigheid van stemmen tegen de wil van de Commissie kan wijzigen (artikel 250, lid 1, van het EG-Verdrag).

De uitvoeringsbepalingen inzake de stemprocedure, het quorum en de vertegenwoordiging van een lid van de Raad staan in de artikelen 4 en 11 van het reglement van orde van de Raad, de uitvoeringsbepalingen inzake de schriftelijke procedure staan in artikel 12 van dit reglement van orde.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3388/01

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(7 december 2001)

Betreft: Aanleg van de Nederlandse autosnelweg A73 door natuurgebieden in de lange smalle strook land tussen de rivier de Maas en de grens met Duitsland

1. Is het de Commissie bekend dat de Nederlandse regering, die sinds lang het voornemen heeft om een nieuwe autosnelweg A73-zuid aan te leggen tussen Venlo en de aansluiting op de bestaande autosnelweg A2 ten zuiden van Roermond, thans een ontheffing heeft verleend om beschermde natuurgebieden langs de oostoever van de rivier de Maas te doorkruisen om deze nieuwe weg daarmee te kunnen leiden via de langgerekte smalle strook land tussen de Nederlands-Duitse grens en de Maas?

2. Is het haar tevens bekend dat de Nederlandse staatssecretaris van Natuurbeheer erkent dat niet alleen de Nederlandse Natuurbeschermingswet maar ook de Europese Habitatrichtlijn verbiedt om het leefgebied van beschermde dieren en planten te verstoren, maar dat het in dit geval zou gaan om een groot algemeen belang en om het ontbreken van bevredigende alternatieven?

3. Acht de Commissie het argument van het ontbreken van alternatieven in dit geval van toepassing, gezien het feit dat in 1995 reeds een volledig uitgewerkt project voor aanleg van deze weg ten westen van de Maas gereed was en door de regering werd voorgesteld, en dat dit alternatief uitsluitend is ingeruild voor de huidige variant op de oostoever als gevolg van druk op het Nederlandse parlement van bedrijven in de omgeving die meer voordeel verwachten van de milieuvijandige oostelijke variant?

4. Op welke wijze kan naar het oordeel van de Commissie worden bewerkstelligd dat bij de aanleg van deze weg alsnog wordt gekozen voor de reeds ontwikkelde variant die de minste problemen oplevert voor natuur en milieu?

Bron: Het Nederlandse dagblad de Volkskrant van 16 november 2001.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(18 januari 2002)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag E-2244/01 van de heer de Roo(1).

(1) PB C 81 E van 4.4.2002, blz. 137.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1884/01

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(27 juni 2001)

Betreft: Premies voor akkerbouwcultures (Italië)

Bij de dierpremies overweegt de Europese Commissie invoering in de toekomst van een bovengrens voor gesubsidieerde dieren per bedrijf en leeftijdsklasse. Zou het niet zinvol zijn ook voor de subsidiëring van akkerbouwcultures een dergelijke bovengrens, bij voorbeeld 50 ha, vast te stellen, zodat bedrijven alleen nog maar steun tot aan deze orde van grootte zouden ontvangen?

Kan de Commissie mededelen:

- hoeveel landbouwbedrijven in Italië meer dan 50 ha beslaan,

- hoeveel landbouwbedrijven in Italië minder dan 50 ha beslaan,

- welke besparingen een dergelijke maatregel voor de sectoren akkerbouwcultures in absolute cijfers en procentueel gezien voor de begroting zou opleveren?

Gecombineerd Aanvullend antwoordvan de heer Fischler namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-1870/01, E-1871/01, E-1872/01, E-1873/01,E-1874/01, E-1875/01, E-1876/01, E-1877/01, E-1878/01, E-1879/01, E-1880/01, E-1881/01,E-1882/01, E-1883/01 en E-1884/01

(18 september 2001)

De bron die gebruikt is om het aantal bedrijven met een areaal voor granen, oliehoudende zaden en eiwithoudende gewassen (hierna: GOZEG) van respectievelijk meer dan 50 ha en minder dan 50 ha vast te stellen, is de gegevensbank van het Informatienet inzake landbouwbedrijfsboekhoudingen (ILB). De gegevens van deze gegevensbank zijn weliswaar uitkomsten die zijn gewogen met de resultaten van de landbouwstructuurenquête van Eurostat, maar algemeen wordt erkend dat de grote landbouwbedrijven oververtegenwoordigd zijn. Daarom kunnen de onderstaande cijfers als maxima worden aangemerkt. De gegevens hebben betrekking op 1997, het laatste jaar waarvoor de gegevens van alle lidstaten beschikbaar zijn in de ILB-gegevensbank.

In de kolommen A respectievelijk C van onderstaande tabel is per lidstaat het percentage bedrijven met een oppervlakte GOZEG van minder respectievelijk meer dan 50 ha aangegeven.

In de kolommen B respectievelijk D van onderstaande tabel is per lidstaat het percentage van de oppervlakten GOZEG aangegeven dat wordt geëxploiteerd door bedrijven die een oppervlakte GOZEG van minder respectievelijk meer dan 50 ha hebben.

Bij verder gelijk blijvende omstandigheden geeft kolom F per lidstaat het percentage van de oppervlakte GOZEG dat van steun zou worden uitgesloten, indien een maximum van 50 ha GOZEG zou worden toegepast.

Tot slot, bij verder gelijkblijvende omstandigheden geeft kolom I per lidstaat de bespaarde uitgaven in miljoenen euro's indien een limiet van 50 ha GOZEG zou worden toegepast. De hier gebruikte opbrengstgegevens zijn die van de door de lidstaten opgegeven referentieopbrengst. De besparing voor de Gemeenschap als geheel zou 4 miljard bedragen.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2459/01

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(11 september 2001)

Betreft: Deelname van Spaanse en Portugese wetenschappers aan onderzoek naar de toestand van de visbestanden in communautaire wateren

Reders en vissers in Galicië trekken vaak de door de Commissie gebruikte wetenschappelijke gegevens over de toestand van de visbestanden in communautaire wateren in twijfel, en beklagen zich erover dat er geen Spaanse en Portugese wetenschappers en deskundigen bij het onderzoek betrokken zijn. Klopt dit beeld met de werkelijkheid? Zo ja, om welke redenen worden deze wetenschappers gemarginaliseerd?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(18 oktober 2001)

Zowel in de wetenschappelijke organen van de Commissie (bijvoorbeeld het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de Visserij (WTECV)) als in de wetenschappelijke comités van de regionale visserijorganisaties waarvan de Commissie deel uitmaakt, omvat de deelname van wetenschappers uit de Gemeenschap altijd vertegenwoordigers uit alle lidstaten voor wie het betrokken bestand van belang is.

In alle wetenschappelijke fora zijn de lidstaten gewoonlijk dan ook zeer goed vertegenwoordigd en spelen Spanje en Portugal een zeer actieve rol.

Er is bijgevolg geen enkele reden om aan te nemen dat Portugese en Spaanse wetenschappers worden uitgesloten van communautaire en internationale wetenschappelijke organisaties op visserijgebied.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2178/01

van Mario Borghezio (TDI) aan de Raad

(13 juli 2001)

Betreft: Schending van de rechten van een Europese burger in Algerije

Sinds een jaar heeft mevrouw Michela Silvestri, samen met haar dochter Meriem die door de mohammedaanse vader was ontvoerd, onderdak gevonden bij de Italiaanse ambassade in Algiers. Mevrouw Silvestri en haar dochter kunnen niet naar Italië terugkeren, omdat er bij de Algerijnse justitie een rechtszaak loopt.

Deze situatie vormt een schending van de mensenrechten, omdat mevrouw Silvestri het recht ontzegd wordt haar dochter naar Italië terug te brengen en haar volgens haar eigen godsdienst op te voeden.

Welke stappen denkt de Raad bij de Algerijnse regering te ondernemen om een eind te maken aan deze ernstige schending van de mensenrechten?

Antwoord

(27 november 2001)

De Raad vestigt de aandacht van het geachte parlementslid erop dat de Raad uit hoofde van de verdragen in dit geval geen bevoegdheden bezit, omdat deze zaak ressorteert onder de bilaterale betrekkingen tussen Italië en Algerije.

Het Belgische voorzitterschap zal evenwel het initiatief nemen om een conferentie inzake ouderlijke verantwoordelijkheid te organiseren. Daarop zal van gedachten worden gewisseld over het Verdrag inzake de rechten van het kind van 20 november 1989, met name over de vaststelling van een regionaal instrument ter bescherming van de rechten van het kind, met inbegrip van het probleem van de ontvoeringen door een ouder en de naleving van het omgangsrecht.

Voorts voorziet de ontwerp-associatieovereenkomst waarover de Commissie momenteel met Algerije onderhandelt, onder meer in de versterking van wederzijdse bijstand voor de samenwerking inzake de behandeling van geschillen of zaken van civiele, commerciële of familiale aard. De onderhandelingen zijn nog niet rond, al ziet het er naar uit dat Algerije met deze bepaling akkoord kan gaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2239/01

van Isidoro Sánchez García (ELDR) aan de Raad

(26 juli 2001)

Betreft: Situatie in de Westelijke Sahara

Op 24 maart 2000 stelde ik een schriftelijke vraag aan de Raad over het referendum in de Westelijke Sahara (E-0908/00(1)). De concrete vraag luidde of de Raad, via Javier Solana, de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, voornemens was om de deelname aan het toezicht en de follow-up in kwesties die verband houden met de toekomst van de Westelijke Sahara, en met name het referendum, op te nemen in zijn werkprogramma.

In zijn antwoord van 10 juli 2000 verklaarde de Raad bereid te zijn aan dit proces bij te dragen en een klimaat van vertrouwen tussen de betrokken partijen te helpen creëren teneinde via onderhandelingen een aanvaardbare oplossing te vinden die is gebaseerd op de eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen.

Een jaar later heeft Javier Solana, de Hoge Vertegenwoordiger van de EU voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU, in Rabat verklaard dat de Europese Unie het standpunt van de secretaris-generaal van de VN, Kofi Annan, met betrekking tot het conflict over de Sahara steunt, d.w.z. de tijdelijke bevriezing van het vredesplan dat voorzag in het houden van een referendum over zelfbeschikking, in ruil voor de verlening van een zekere mate van autonomie aan de voormalige Spaanse kolonie die onder Marokkaanse heerschappij zou blijven.

Is dit waar?

(1) PB C 46 E van 13.2.2001, blz. 77.

Antwoord

(26 november 2001)

De Raad staat volledig achter het proces in het kader van de UNO zoals dat verduidelijkt wordt in de resoluties van de UNO-Veiligheidsraad, meer bepaald de inspanningen van de heer James Baker. De Veiligheidsraad heeft in zijn resolutie nr. 1359 van 29 juni 2001 de te volgen koers uitgestippeld door onder meer de partijen aan te moedigen rechtstreeks of indirect het ontwerp van kaderovereenkomst over de status van de Westelijke Sahara te bestuderen, als weergegeven in bijlage I bij het verslag van de secretaris-generaal van de UNO van 20 juni 2001 (S/2001/613), alsook elk ander voorstel voor politieke regeling die door de partijen zouden kunnen worden ingediend om een onderling aanvaardbaar akkoord te bereiken. In de resolutie wordt ook gevraagd dat, zolang deze onderhandelingen worden voortgezet, de voorstellen worden bestudeerd die het Polisario heeft ingediend om de belemmeringen op te heffen voor de toepassing van het plan voor de uitvoering van de UNO-regeling. Voorts heeft de heer Solana, Secretaris-generaal/Hoge vertegenwoordiger van de EU voor het GBVB nooit gesproken over een bevriezing van het plan voor de uitvoering van de regeling, omdat dat nog steeds een basis voor een oplossing blijft. Ongeacht welke oplossing er ook gevonden wordt, moet die uitgaan van de volledige eerbiediging van de democratische beginselen en de mensenrechten, en moet de verontrustende kwestie van de Marokkaanse vluchtelingen en gevangenen, met name degenen die dringend medische verzorging behoeven, er deel van uitmaken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2390/01

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(20 augustus 2001)

Betreft: Gezondheidsindicatoren

Kan de Commissie een lijst van de tien (of meer, als ze het nodig vindt) voornaamste indicatoren voor gezondheidsresultaten geven, die ze zou hanteren om het succes van een volksgezondheidsbeleid te meten? Kan ze een kwantitatieve of kwalitatieve beoordeling van de successen van elk van de lidstaten geven, gemeten aan elk van de indicatoren?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(25 september 2001)

De Commissie heeft hoge prioriteit toegekend aan de opstelling van een communautair gezondheidsinformatiesysteem. Het actieprogramma inzake gezondheidsmonitoring en het toekomstige actieprogramma inzake volksgezondheid hebben thans tot doel betrouwbare en vergelijkbare gegevens en indicatoren over de volksgezondheid te ontwikkelen en beschikbaar te stellen. Dit werk zal in het kader van het toekomstige volksgezondheidsprogramma worden voortgezet en worden versterkt. De indicatoren zullen betrekking hebben op het gehele gebied van de volksgezondheid en zullen de effecten van een gezondheidsbeleid op de gezondheid weerspiegelen. Er zullen zowel kwantitatieve als kwalitatieve indicatoren worden vastgesteld. De gegevens in verband met deze indicatoren zullen op het niveau van de lidstaten worden verzameld en op die manier zal een analyse op het niveau van de lidstaten mogelijk zijn.

De eerste fase van een project, getiteld Ontwerp van een stel gezondheidsindicatoren voor de Europese Gemeenschap, is nu voltooid. Een exemplaar van dit verslag zal direct aan het geachte parlementslid en het secretariaat van het Parlement worden toegezonden.

Binnenkort zal het verslag over de gezondheidstoestand 2000 beschikbaar zijn, waarin staat waar actie op het gebied van het gezondheidsbeleid noodzakelijk is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2442/01

van Caroline Lucas (Verts/ALE) aan de Commissie

(11 september 2001)

Betreft: Low Frequency Active Sonar

Er zijn sterke aanwijzingen dat het gebruik door de Amerikaanse marine van Low Frequency Active Sonar (sonar met een lage frequentie) zeer nadelige gevolgen heeft voor het leven in zee, en met name voor de dolfijnen van Cuvier. Er is een sterk vermoeden dat resonantieverschijnselen in de schedelruimte van deze dieren, veroorzaakt door LFAS, verantwoordelijk zijn voor de massale strandingen in Griekenland en de Bahama's in de afgelopen jaren.

Hoe denkt de Commissie over het gebruik van LFAS, en onderneemt zij iets om de VS ertoe te brengen met het gebruik daarvan te stoppen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(24 oktober 2001)

Zoals het geachte parlementslid ongetwijfeld weet, zijn walvisachtige soorten streng beschermd krachtens Richtlijn 92/43/EEG(1) van de Raad, die de lidstaten verplicht de nodige maatregelen te treffen om, onder andere, opzettelijke verstoring van deze soorten te vermijden.

Low Frequency Active Sonar (LFAS) bestaat uit sterke en laagfrequente geluidsimpulsen. Er zijn bepaalde aanduidingen dat dit soort geluid een verstorende werking kan hebben op walvisachtigen. Daarom moeten de verplichtingen als bepaald in bovengenoemde richtlijn door de lidstaten worden nagekomen.

Wat het gebruik van LFAS door de Amerikaanse marine betreft, bezit de Commissie terzake geen bevoegdheid en heeft zij deze kwestie niet bij de Verenigde Staten ter sprake gebracht.

(1) Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206 van 22.7.1992), als gewijzigd bij de Akte van toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden (PB L 1 van 1.1.1995).
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2680/01

van Hans-Gert Poettering (PPE-DE) aan de Commissie

(26 september 2001)

Betreft: Omzetting van de habitat-richtlijn

Sinds de resolutie van het Parlement van 16 maart 2000 hebben een aantal lidstaten voldaan aan hun verplichting om in het kader van Natura 2000 gebieden aan te wijzen.

1. Welke lidstaten hebben tot dusver aan hun verplichtingen voldaan?

2. Heeft Duitsland al gebieden aangewezen en wanneer is de Commissie daarvan in kennis gesteld?

3. Welke gebieden zijn er aangemeld voor de deelstaat Neder-Saksen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(17 oktober 2001)

1. Tot dusver heeft geen enkele lidstaat volledig voldaan aan de verplichtingen die voortvloeien uit Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna(1).

2. In de loop van de afgelopen maanden hebben de lidstaten en met name Duitsland aanzienlijke vooruitgang geboekt op het gebied van voorstellen voor beschermingszones uit hoofde van artikel 4 van de habitatrichtlijn. Duistland heeft deze zones aangemeld via verschillende in de tijd gespreide kennisgevingen. In de komende maanden zullen deze voorstellen worden geëvalueerd in de context van biogeografische workshops die door de Commissie worden georganiseerd, meer bepaald om na te gaan of de ontvangen voorstellen volstaan voor de oprichting van het Natura 2000-netwerk. Naar gelang van de resultaten van die evaluatie zal de Commissie Duitsland en de overige lidstaten wellicht verzoeken aanvullende voorstellen in te dienen.

3. Voor de deelstaat Neder-Saksen zijn er 172 zones met een totale oppervlakte van 5000 vierkante kilometer (km2) voorgesteld als gebieden van communautair belang. Aangezien de communautaire lijst nog niet is vastgesteld door de Commissie, wordt het geachte parlementslid verzocht zich voor meer details over de voorgestelde gebieden te richten tot de Duitse autoriteiten.

(1) PB L 206 van 22.7.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1827/01 van John Cushnahan (PPE-DE) aan de Raad. Intimidatie van mensenrechtenactivisten in Ethiopië.



Publicatieblad Nr. 081 E van 04/04/2002 blz. 0066 - 0066



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1827/01 van John Cushnahan (PPE-DE) aan de Raad (27 juni 2001) Betreft: Intimidatie van mensenrechtenactivisten in Ethiopië Is het de Raad bekend dat mensenrechtenactivisten in Ethiopië stelselmatig worden geïntimideerd, zoals onlangs nog is gebleken uit de arrestatie en de daarop volgende weigering van vrijlating tegen borgtocht van Prof. Mesfin Woldemariam, oprichter en eerste voorzitter van de Raad voor de rechten van de mens van Ethiopië (EHRCO), en van Dr. Berhanu Nega, academicus en mensenrechtenactivist? Naast deze arrestaties, die zouden kunnen neerkomen op een schending van de door de Ethiopische grondwet gegarandeerde vrijheid van vergadering, is het weigeren van vrijlating tegen borgtocht een gebruikelijke methode die de Ethiopische regering aanwendt om activisten die de mensenrechtensituatie openlijk bekritiseren het zwijgen op te leggen door hen gevangen te zetten en ondertussen het onderzoek opzettelijk lang te rekken. Zal de Raad eisen dat de Ethiopische regering de fundamentele rechten van deze mensen eerbiedigt en een einde maakt aan de voortdurende intimidatie van mensenrechtenactivisten? Antwoord (26 november 2001) De Raad, die de situatie in Ethiopië op de voet volgt, blijft bezorgd over de ontwikkeling van de politieke situatie en de schendingen van de mensenrechten in dit land. Naar aanleiding van de gebeurtenissen in Addis Abeba, medio april van dit jaar, heeft de lokale trojka van de EU tweemaal (in april en in augustus 2001) bij de Ethiopische autoriteiten demarches ondernomen om de ongerustheid van de EU uit te spreken over de wijze waarop deze troebelen werden onderdrukt en over de gevangennemingen van studenten en oppositieleiders die daarop waren gevolgd.