SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3195/02

van Monica Frassoni (Verts/ALE)en Giorgio Celli (Verts/ALE) aan de Commissie

(8 november 2002)

Betreft: Brug in het regionaal park van de rivier de Taro

Men is van plan om in het regionaal park van de rivier de Taro (provincie Parma), een kwetsbaar en waardevol natuurgebied, een weg aan te leggen met een grote brug dwars door het park. De brug wordt op de linkeroever van de rivier aangesloten op de provinciale weg die Medesano en Noceto verbindt met de via Emilia. Op de rechteroever wordt de brug aangesloten op de ring rondom Collecchio (een alternatief voor de SS62 naar Cisa via Parma). De begaanbaarheid van de linkeroever zou nog verder verbeterd worden met de verbetering van de verbinding met Salsomaggiore. Aldus ontstaat aan de voet van het bergmassief een wegverbinding West-Oost. De aanleg van de brug is gepland in het meest waardevolle gedeelte van het beschermd natuurgebied.

De brug (het project bevindt zich in het laatste stadium van goedkeuring door de bevoegde instanties en zal waarschijnlijk een dezer dagen worden goedgekeurd, waarna het definitief uitvoeringsproject wordt opgesteld en een begin kan worden gemaakt met de aanbestedingsprocedure) en de aanvoerwegen zullen worden aangelegd in een van de laatste domeinen die nog niet tegen spotprijzen zijn verkocht. Het gedeelte van het Taro-park tussen Fornovo en de A1-autobaan is overeenkomstig richtlijn 79/409/EEG(1) uitgeroepen tot speciaal beschermd gebied (SBG) en overeenkomstig de habitatrichtlijn 92/43/EEG(2) voorgedragen als een gebied van communautair belang.

Er is in de beginfase, toen nog commentaar kon worden geleverd op de keuze van de plaats van de brug, geen milieueffectbeoordeling gemaakt. In de procedure voor het VIA-project kwamen slechts drie wegtrajecten in aanmerking. Deze trajecten vertonen echter minimale verschillen en ontlopen elkaar qua milieu-effect niet veel. Zij zouden namelijk alle drie een enorme milieuachteruitgang bewerkstelligen. Dit is een op zichzelf staand project in een SBG-gebied, dat hoogstwaarschijnlijk is opgesteld omwille van de aanbesteding en omwille van de valorisatievan de omringende gebieden.

Iets hoger in de bergen, op 800 meter, bevindt zich namelijk in de buurt van Maraffa, een sterk verwaarloosd gebied waar de rivier doorwaadbaar is en zich industrieterreinen bevinden. Dit gebied is echter niet eens in ogenschouw genomen ofschoon dit een mogelijk alternatief is en mogelijkheden tot verbinding met het wegennet biedt. Door de aanleg van de brug gaat 13 hectare park in een SBG-gebied verloren, hetgeen om milieuredenen onaanvaardbaar is. De voorgestelde maatregelen voor schadeherstel zijn onbeduidend. Deze voorzien in opneming van particuliere gebieden in het park. Die gebieden maken nu echter al deel uit van het park en zijn dus al beschermd. Anderzijds zal de onderbreking van de rivierstroom via de bouw van een dam in het ecosysteem van het park, ondanks de bestaande park- en landschapsverplichtingen, ernstige schade berokkenen aan het milieu en het landschap van dit gebied.

Is de Commissie hiervan op de hoogte en wat is haar mening hierover?

Is zij niet van mening dat het minder milieuschadelijke alternatief van Maraffa de voorkeur moet genieten, zoals ook de milieuverenigingen duidelijk hebben gemaakt, aangezien het hier gaat om een SBG-gebied?

(1) PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1.

(2) PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(17 december 2002)

De zaak die door de geachte parlementsleden beschreven wordt, was een van de onderwerpen van een klacht die de Commissie in 2002 heeft ontvangen en die betrekking heeft op drie projecten in de speciale beschermingszone en het voorgestelde gebied van communautair belang Fiume Taro da Fornovo di Taro all'Autostrada del Sole.

Wat betreft het specifieke project waarop de geachte parlementsleden doelen, bepaalt artikel 6 van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, onder welke voorwaarden goedkeuring kan worden verleend voor een project dat significante gevolgen kan hebben voor een speciale beschermingszone of voor een gebied van communautair belang. Indien het project significante gevolgen kan hebben, vormt de goedkeuring zonder dat er aan de voorwaarden van artikel 6 is voldaan, een inbreuk op de richtlijn.

De klacht wordt momenteel onderzocht. Mocht de Commissie tot de conclusie komen dat het Gemeenschapsrecht in het onderhavige geval wordt geschonden, dan zal zij, als hoedster van het EG-Verdrag, niet aarzelen alle nodige stappen te ondernemen, met inbegrip van de inbreukprocedures als bedoeld in artikel 226 van het EG-Verdrag, om de naleving van het Gemeenschaprecht te verzekeren.

De bevoegdheden van de Commissie zijn beperkt tot die welke haar bij het EG-Verdrag worden verleend. Krachtens artikel 211 is het de taak van de Commissie erop toe te zien dat het Gemeenschapsrecht in alle lidstaten naar behoren wordt toegepast. Zij heeft derhalve de bevoegdheid erop toe te zien dat de lidstaten Richtlijn 92/43/EEG correct toepassen, maar ze kan de lidstaten niet adviseren over de plaats van het project.

Wat betreft de toepassing van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(1), is het feit dat er alleen maar drie alternatieve projecten vergeleken worden op zichzelf geen schending van de Richtlijn. Aangezien er geen specifieke redenen zijn voor een klacht over de toepassing van de EIA-Richtlijn in het onderhavige geval, kan er momenteel geen schending van de richtlijn worden vastgesteld. Indien het geachte parlementslid gedetailleerde informatie zou verschaffen die de Commissie in staat stelt de problemen met betrekking tot de bovenvermelde richtlijn te beoordelen, zou de Commissie deze zaak ook kunnen toetsen aan Richtlijn 85/337/EEG.

(1) PB L 175 van 5.7.1985: ook EIA-Richtlijn genoemd, gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997, PB L 73 van 14.3.1997.