SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1753/97 van José Valverde López (PPE) aan de Commissie (27 mei 1997)

Betreft: Opschorting door de Commissie van de betalingen uit hoofde van het EOGFL aan Italië, Spanje en Griekenland

De Commissie heeft de betaling van de kredieten aan Spanje, Italië en Griekenland voor het beheer van het GLB opgeschort wegens het niet betalen van de boetes die verschuldigd zijn door producenten die in het verkoopseizoen 1995/1996 de melkquota hebben overschreden.

Met de kredieten voor het landbouwbeleid is voor Spanje een bedrag van 3500 miljoen peseta's per maand gemoeid.

Kan de Commissie meedelen op welke wetgeving zij haar besluit baseert?

Vindt de Commissie het redelijk dat de landbouwers die aan hun verplichtingen voldoen, worden gestraft voor het vermeende verzuim van anderen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (18 juni 1997)

Om de melkproductie in de hand te houden en te voorkomen dat het inkomen van de melkveehouders snel achteruit zou gaan door een prijsdaling die het onvermijdelijke gevolg zou zijn van het verstoorde evenwicht tussen een stijgende productie en een vraag die door een geringe prijselasticiteit nauwelijks verandert, heeft de Raad in 1984 besloten een op productiequota voor de melkveehouders gebaseerde regeling in te stellen. Deze regeling werd vastgesteld bij artikel 5 quater van Verordening (EEG) 804/68 van de Raad van 27 juni 1968 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten ((PB L 148 van 28.6.1968. )), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) 1538/95 ((PB L 148 van 30.6.1995. )).

Een integrerend deel van de betrokken regeling is een stelsel van boetes: om elke afzonderlijke melkveehouder ervan te weerhouden om gedurende het melkprijsjaar zijn quotum te overschrijden, moet over de teveel geproduceerde melk een extra heffing worden betaald die gelijk is aan 115 % van de richtprijs voor melk (Verordening (EEG) 3950/92 van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten ((PB L 405 van 31.12.1992. )), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) 1552/952).

Sommige lidstaten hebben niet alle over het melkprijsjaar 1995/1996 verschuldigde heffingsbedragen geïnd zoals is voorgeschreven bij artikel 5, lid 2, van Verordening (EEG) 536/93 van de Commissie van 9 maart 1993 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de extra heffing in de sector melk en zuivelproducten ((PB L 57 van 10.3.1993. )), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) 470/94 ((PB L 59 van 3.3.1994. )). De betrokken bedragen moesten uiterlijk op 31 augustus 1996 zijn betaald. In verband met diverse administratieve problemen die in de betrokken lidstaten werden ondervonden, heeft de Commissie die termijn echter verlengd tot 31 januari 1997.

Op 31 januari 1997 hadden Griekenland, Spanje en Italië echter nog steeds niet het in totaal verschuldigde bedrag gecrediteerd. Bijgevolg moest de Commissie op grond van artikel 4, lid 1, van Verordening (EG) 296/96 van de Commissie ((PB L 39 van 17.2.1996. )) de maandelijkse voorschotten op de afrekening van de uitgaven die de lidstaten doen in het kader van de Afdeling Garantie van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, met een overeenkomstig bedrag verlagen.

De Commissie heeft de verlaging van de voorschotten echter voor Spanje in twee en voor Italië in drie tranches toegepast, omdat het om hoge bedragen ging en zo werd voorkomen dat het effect op de kaspositie van deze lidstaten aanzienlijk zou zijn. Op deze wijze is ook voorkomen dat nadeel zou worden berokkend aan de landbouwers die aan hun verplichtingen hebben voldaan.

De betrokken lidstaten zijn vooraf van deze verlagingen op de hoogte gebracht en zijn in de gelegenheid gesteld hun standpunt toe te lichten.

De Commissie vestigt de aandacht van het geachte Parlementslid op het bestaan van uiterste betalingstermijnen en op het feit dat het belangrijk is dat deze door de nationale overheden in acht worden genomen. Deze betalingstermijnen zijn immers ingesteld enerzijds om de begunstigden in alle lidstaten een gelijke behandeling te waarborgen, en anderzijds om te voorkomen dat de betalingen als gevolg van vertraging niet langer het beoogde economische effect sorteren. Voorts zou, als de verschillende betaalorganen de betalingen vrij zouden kunnen plannen zoals het hun het best uitkomt, een correcte toepassing van de door de Raad verlangde begrotingsdiscipline inzake landbouwuitgaven (Beschikking 94/729/EG van de Raad van 31 oktober 1994 betreffende de begrotingsdiscipline ((PB L 293 van 12.11. 1994. ))) niet mogelijk zijn.