SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1801/96 van Bernard Stasi (PPE) aan de Commissie (5 juli 1996)

Betreft: Nieuwe ontwikkelingsstrategieën in zuidelijk Afrika

De huidige ontwikkelingstechnieken in Afrika zijn gebaseerd op meer produktiviteit van akkerbouw en veeteelt, terwijl het produktiepotentieel van andere rijkdommen verwaarloosd wordt.

Zo wordt er bijvoorbeeld meestal niet gedacht aan het land, waarvan de fauna en flora ontgonnen zouden kunnen worden. Tegelijk is het conservatiebeleid erop gericht om de natuurrijkdom te beschermen ten nadele van de ontwikkeling.

Na de VN-Conferentie over milieu en ontwikkeling van 1992 in Rio zijn veel Afrikaanse landen, vooral in zuidelijk Afrika, de economische en produktiemogelijkheden van hun binnenlandse rijkdommen opnieuw aan het ontdekken in hun nationale ontwikkelingsprogramma's, wat aangemoedigd wordt door de Conventie over bescherming en duurzaam gebruik van de biologische verscheidenheid.

Zijn dat opvattingen die door de Commissie gedeeld worden? Vindt ze dat de nieuwe ontwikkelingsstrategieën de levensomstandigheden van de plattelandsbevolking kunnen verbeteren en bijdragen tot het behoud van de biologische verscheidenheid, door de stroperij drastisch te verminderen?

Welke initiatieven denkt de Commissie te nemen om de nieuwe Afrikaanse strategieën te ondersteunen, vooral door de markten van de Unie open te stellen voor de eigen binnenlandse produktie van de Afrikaanse landen?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie (26 juli 1996)

De intensivering van de landbouw en de veeteelt is één van de manieren om de opbrengsten en de produktie in Afrika bezuiden de Sahara te vergroten, die noodzakelijk zijn om een economische groei te ondersteunen, de armoede te bestrijden en de bevolking van voedsel te voorzien, terwijl het produktiepotentieel van de natuurlijke rijkdommen behouden blijft. Tegelijkertijd worden programma's ten uitvoer gelegd om ecologische systemen die bijzonder kwetsbaar of uniek in hun soort zijn, te beschermen.

Volgens de Commissie is deze ontwikkeling niet in strijd met de wens om andere natuurlijke rijkdommen (flora en fauna) ten nutte te maken. Integendeel, deze ontwikkeling maakt het mogelijk de druk op de natuurlijke rijkdommen te verminderen en het sein op veilig te stellen voor alternatieve ontginning. Naarmate deze ontginning op een voorzichtige en gecontroleerde manier verloopt, kan ze eveneens betrekking hebben op kwetsbare milieus.

De Commissie heeft oog voor en verleent reeds technische en financiële steun aan de inspanningen van een aantal Afrikaanse landen met het oog op een betere integratie van de economische en produktiemogelijkheden van hun inheemse rijkdommen in hun nationale ontwikkelingsprogramma's.

Via het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF), gedecentraliseerde samenwerking en specifieke financieringsinstrumenten - begrotingslijnen met betrekking tot het milieu in ontwikkelingslanden (O.L.) en acties ten gunste van tropische bossen, levert de Commissie eveneens een bijdrage aan de financiering van programma's en projecten in Afrika. Deze beogen in het beheer van de natuurlijke rijkdommen, van fauna en flora in het bijzonder, in nauwe samenwerking met de plaatselijke gemeenschappen en bevolkingsgroepen door erop toe te zien dat sociale en economische impulsen worden gegeven die hun levensomstandigheden kunnen verbeteren.

Op het specifieke gebied van het beheer van de wilde fauna, financiert de Commissie samen met de regering van Nederland een onderzoekprogramma dat wordt gecoördineerd door het Internationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling (IIED). Het doel hiervan is de gevolgen voor het milieu, de maatschappij en de economie te analyseren en aan te tonen, die voortvloeien uit de deelname van plaatselijke gemeenschappen aan de inspanningen tot bescherming van de fauna.

In deze context moedigt de Commissie dus aan de economische en produktiemogelijkheden van de inheemse rijkdommen ten nutte te maken waarbij het doel is de levensomstandigheden van de plattelandsbevolking te verbeteren, hetgeen weer een beter beheer van de biologische verscheidenheid mogelijk maakt. Uit de ervaring die werd opgedaan in zuidelijk Afrika blijkt dat het weer geschikt maken van en de valorisatie van de natuurlijke rijkdommen van de plattelandsbevolking inderdaad leidt tot een vermindering van stroperij.

Het probleem van stroperij houdt echter verband met interne en externe voorwaarden, waarvan de controle en de beheersing ingewikkeld blijven. De Commissie verleent steun aan een studie die door Traffic international wordt uitgevoerd over de culturele, sociale en economische aspecten van handel in wildvlees in oostelijk en zuidelijk Afrika teneinde een beter inzicht te krijgen in de mogelijke oplossingen en de stroperij die samen gaat met deze handel te verminderen.

Wat het open stellen van de markten betreft in de Gemeenschap en op interregionaal vlak in Afrika zelf, beschikken de Afrikaanse Staten en de Commissie met de Overeenkomst van Lomé IV, die in Mauritius in november 1995 werd herzien, over bijzondere instrumenten die het in de handel brengen van plaatselijke rijkdommen kunnen stimuleren en bevorderen.