SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1129/01

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(3 april 2001)

Betreft: Namen noemen om de toepassing van milieuwetgeving af te dwingen

De benadering van namen noemen heeft tot doel de aandacht te vestigen op lidstaten die er niet in slagen de EU-wetgeving na te leven, en de publieke druk op besluitvormers op te voeren. Het is dan ook een goede zaak dat de Commissie op 19 maart een seminar organiseert over de toepassing van de richtlijn inzake stedelijk afvalwater.

De geloofwaardigheid van dit seminar wordt echter ernstig ondermijnd door het feit dat de Commissie in haar perscommuniqué plaatsen noemt als Bebington, Birkenhead en Liverpool, waar recentelijk waterzuiveringsinstallaties in gebruik zijn genomen die volledig aan de eisen van de richtlijn voldoen en voor aanzienlijke verbetering van de waterkwaliteit zorgen, en plaatsen als Macclesfield, waar al jaren een waterzuiveringsinstallatie bestaat maar waarover blijkbaar geen informatie aan de Commissie is verstrekt.

Is de Commissie het ermee eens dat de veronderstelling dat een plaats waterverontreiniging veroorzaakt die uitsluitend op het ontbreken van informatie over de vraag of dit klopt is gebaseerd, de stad in kwestie een slechte naam bezorgt en een smet werpt op haar reputatie en imago?

Zou de Commissie voortaan iedere lidstaat een maand op voorhand in kennis willen stellen van de lijst waarin namen worden genoemd, zodat besluitvormers de kans krijgen om na te gaan of de informatie juist is en een publieke reactie kunnen voorbereiden waarin wordt aangegeven welke maatregelen er zullen worden genomen om ervoor te zorgen dat de wetgeving in het vervolg wordt nageleefd, hetgeen ook een stimulans zou zijn voor toepassing van de richtlijnen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(8 mei 2001)

De richtlijn betreffende de behandeling van stedelijk afvalwater, Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake stedelijk afvalwater(1) bevat duidelijke doelstellingen op het punt van termijnen en te bereiken milieudoelstellingen:

- aanwijzing van kwetsbare gebieden tegen eind 1993 overeenkomstig de in deze richtlijn vastgestelde criteria;

- tertiaire behandeling voor alle agglomeraties met meer dan 10 000 inwonerequivalenten (IE)(2) bij de afwatering van dergelijke kwetsbare gebieden tegen eind 1998;

- secundaire behandeling voor alle agglomeraties met meer dan 15 000 inwonerequivalenten in de gewone afwateringsgebieden (d.w.z. gebieden met niet als kwetsbaar aangewezen water) tegen eind 2000;

- secundaire behandeling voor alle overblijvende agglomeraties die onder het toepassingsgebied van de richtlijn vallen tegen eind 2005.

De Commissie zal binnenkort haar tweede verslag voor de tenuitvoerlegging van Richtlijn 91/271/EEG van de Raad publiceren en daarmee de stand van zaken voor de tweede termijn, 31 december 1998, bekendmaken. In deze context werd het namen noemen seminar georganiseerd. De Commissie wou met name de volgende twee kwesties aanpakken: naleving van de richtlijn wat het aanwijzen van kwetsbare gebieden betreft en ten tweede naleving van de termijn 1998 voor lozingen in kwetsbare gebieden.

Wat de kwetsbare gebieden betreft, kwam de Commissie tot de conclusie dat het Verenigd Koninkrijk, zoals het geval is met andere lidstaten, geen volledige aanwijzing van kwetsbare gebieden heeft uitgevoerd. Dit heeft in vele gevallen tot een lager behandelingsniveau geleid (secundaire behandeling in plaats van tertiaire behandeling met betrekking tot verwijdering van stikstof, voor lozingen in water dat voldoet aan de criteria voor eutrofiëring of desinfectie in het geval van bepaalde badzones).

Naast de beoordeling van de situatie in verband met de conformiteit voor de agglomeraties die met kwetsbare gebieden te maken hadden in december 1998, wou de Commissie een momentopname tonen van het behandelingsniveau van stedelijk afvalwater in alle grote steden van de Gemeenschap (meer dan 150 000 inwonerequivalenten) op 31 december 1998. Vergeet niet dat de Commissie zich baseert op informatie van de lidstaten wat het behandelingsniveau betreft. Indien geen informatie wordt verstrekt kan de Commissie slechts vaststellen dat geen behandeling plaatsvindt.

De situatie in de belangrijkste steden van het Verenigd Koninkrijk op 31 december 1998 was als volgt: Liverpool had voorzieningen voor primaire behandeling, Bedington had voorzieningen voor voorbehandeling en er was geen informatie over het behandelingsniveau in Birkenhead en Macclesfield.

Het ontwerp van het tweede uitvoeringsverslag is op 13 maart 2001 naar de lidstaten gestuurd. Opgemerkt dient te worden dat nieuwe informatie, die na 31 januari 2001 door de lidstaten is verstrekt, pas in het derde uitvoeringsverslag kan worden opgenomen. Dit verslag zal de situatie weergeven voor de derde termijn van de richtlijn, 31 december 2000 (zie hierboven).

Kort samengevat betekent dit dat de Commissie van mening is dat, hoewel sommige lidstaten aanzienlijke inspanningen hebben verricht, de tenuitvoerlegging van de richtlijn betreffende de behandeling van stedelijk afvalwater achterstand heeft opgelopen en onvolledig is, zowel wat de naleving van de doelstelling inzake de noodzakelijke behandeling betreft als de naleving van de termijnen.

(1) PB L 135 van 30.5.1991.

(2) Inwonerequivalent betekent de biologisch afbreekbare organische belasting met een vijfdaags chemisch zuurstofverbruik (BOD5) van 60g zuurstof per dag.