ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0227/99

van Ulf Holm (V) aan de Commissie

(3 februari 1999)

Betreft: Regels voor de wapenexport

Het Duitse voorzitterschap heeft voorgesteld juridisch bindende regels voor de wapenexport in te voeren. Het is nog niet duidelijk of deze regels minimumvoorschriften zullen behelzen zodat de afzonderlijke landen hogere/strengere regels kunnen vaststellen, of harmoniseringsvoorschriften die voor alle lidstaten gelden.

Hoe denkt de Commissie over gemeenschappelijke minimumvoorschriften en harmoniseringsvoorschriften voor de wapenexport?

Aan welk type regels geeft de Commissie de voorkeur?

Indien zij de voorkeur geeft aan harmoniseringsvoorschriften, welk niveau acht de Commissie dan passend hiervoor?

Welke van de in de afzonderlijke lidstaten geldende regels inzake wapenexport acht de Commissie adequaat voor een eventuele geharmoniseerde EU-regelgeving voor de wapenexport?

Antwoord van de heer van den Broek namens de Commissie

(9 maart 1999)

Het voorstel van het Voorzitterschap om de gedragscode van de Unie inzake wapens een meer degelijke juridische basis te verschaffen (Gemeenschappelijk Standpunt op grond van artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie) werd besproken tijdens de Raad Algemene Zaken van 25 januari maar verkreeg niet de unanieme steun van de lidstaten. De code blijft juridisch dan ook niet bindend.

Vraagstukken in verband met de wapenexport worden behandeld door de lidstaten in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB). De Commissie is een volwaardige partner bij deze besprekingen. Artikel 223 van het EG-Verdrag is op dit gebied van toepassing en er bestaan geen voorschriften van de Unie met betrekking tot de wapenexport.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0407/99

van Honório Novo (GUE/NGL) aan de Commissie

(1 maart 1999)

Betreft: Semi-soortnamen van "Port"

In zijn antwoord van 17 oktober 1997 op mijn vraag E-2674/97(1) deelde de heer Franz Fischler, lid van de Commissie, mij mede dat in het bijzonder met betrekking tot Zuid-Afrika (...) de Commissie met dit land in onderhandeling is getreden om op basis van wederkerigheid geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van wijnen en spiritualiën te beschermen en met name om aan elk generiek of semi-generiek gebruik van communautaire aanduidingen een einde te maken.

Uit diverse berichten over deze onderhandelingen blijkt nu dat er een ontwerpakkoord over de toekomstige handelsbetrekkingen tussen de EU en Zuid-Afrika is gesloten.

Nu schijnt het dat hierin is bepaald dat Zuid-Afrika onder de benaming "PORT" en/of "PORTO" en/of "PORTWINE" wijn mag blijven produceren en deze gedurende een periode van twaalf jaar op zijn binnenlandse markt mag afzetten zonder dat er bij voorbaat voor gezorgd is dat na deze toch al zo lange periode een verbod op het gebruik van deze oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen van kracht wordt.

Als deze informatie juist is, betekent dit dat de Commissie mij op 17 oktober 1997 niet juist heeft voorgelicht.

Wat is het commentaar van de Commissie op deze tegenstrijdigheden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(30 april 1999)

De Commissie kan alleen herhalen hetgeen ze naar voren heeft gebracht ter beantwoording van de vragen E-2485/97 van de heer Barros Moura(2) en E-2674/97 van het geachte parlementslid betreffende onderhandelingen met derde landen over betere bescherming van geografische aanduidingen en herkomstbenamingen in de sector wijn en spiritualiën. Wat de Portowijn betreft, werd deze doelstelling bevestigd tijdens de Europese top van Berlijn bij afsluiting van de overeenkomst met Zuid-Afrika (zie hierover het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-408/99 van het geachte parlementslid(3)).

(1) PB C 117 van 16.4.1998, blz. 41.

(2) PB C 82 van 17.3.1998.

(3) PB C 348 van 3.12.1999, blz. 63.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0922/99

van Riccardo Nencini (PSE) aan de Commissie

(8 april 1999)

Betreft: Laboratoires Boiron: het geval van de heer Mariano Parrucci

De in Italië wonende heer Mariano Parrucci, die is ingeschreven op de provinciale lijst van gehandicapten die in aanmerking komen voor voor deze categorie gereserveerde banen, is door het arbeidsbureau van Bologna naar het bedrijf "Laboratoires Boiron" verwezen om daar een vacante post te bezetten.

In oktober 1998 wees het bedrijf de heer Parrucci af met de mededeling dat het wachtte op instructies van het hoofdkantoor, die nooit gekomen zijn. Dit optreden vormt een duidelijke schending niet alleen van de rechten van de betrokkene, maar ook van de Italiaanse wet.

Kan de Commissie met spoed tussenbeide komen om de rechten van een gehandicapte zoals die in de wetgeving van een lidstaat zijn vastgelegd, te beschermen?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(5 mei 1999)

Op grond van de door de geachte afgevaardigde verstrekte informatie is het duidelijk dat het door hem aan de orde gestelde geval niet onder het Gemeenschapsrecht valt.

De Italiaanse wet nr. 82 van 15 april 1968 bepaalt immers dat ondernemingen in de particuliere of openbare sector met meer dan 35 werknemers 15 % van hun posten voor gehandicapten van verschillende categorieën moeten reserveren. Bij niet-nakoming van deze verplichting moeten de ondernemingen een boete betalen die wordt vastgesteld door de bevoegde provinciale commissie.

Voor de duidelijkheid zij hier aan toegevoegd dat dergelijke quotasystemen uitsluitend onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen.

Het is dan ook aan de betrokkene om de bevoegde Italiaanse instantie in te schakelen teneinde van de bepalingen van voornoemde wet te kunnen profiteren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0799/99

van Gerhard Hager (NI) aan de Commissie

(6 april 1999)

Betreft: Projecten ten behoeve van vluchtelingen

De Europese Commissie heeft voor de tweede maal achtereen op initiatief van Anita Gradin, lid van de Commissie, besloten goedkeuring te hechten aan financiële ondersteuning (16,75 miljoen [fmxeuro]) voor projecten ten behoeve van vluchtelingen in de EU-landen. Met deze projecten worden onder andere projecten ter verbetering van de opvangstructuren voor asielzoekers en vluchtelingen in de lidstaten gesteund (3,75 miljoen [fmxeuro]), maar er zijn ook middelen gereserveerd om vluchtelingen die willen terugkeren bij te staan (13 miljoen [fmxeuro]).

1. Heeft Oostenrijk in een van de twee fasen van het project programma's ingediend en hoeveel Oostenrijkse projecten zijn goedgekeurd?

2. Zo ja, wat is de inhoud van de projecten en welk percentage van de kosten betaalt de EU?

3. Volgens welke criteria zijn de 76 projecten goedgekeurd? Welke lidstaten kregen projecten goedgekeurd; om welke projecten gaat het en welke bedragen zijn voor elk project toegekend?

Antwoord van mevrouw Gradin namens de Commissie

(4 mei 1999)

Oostenrijk heeft in beide fasen van het project (1997 en 1998) voorstellen ingediend in het kader van het programma voor de verbetering van de opvangstructuren voor asielzoekers, vluchtelingen en ontheemden (B5-803) en in het kader van het programma ter bevordering van de vrijwillige terugkeer van vluchtelingen, asielzoekers en ontheemden (B7-6008).

Daaruit zijn de volgende projecten geselecteerd:

- 1997:

- B5-803 - 3 projecten:

- Volkshilfe Oberösterreich, Linz (twee projecten)

- International Centre for Migration Policy Development (ICMPD), Wenen.

- B7-6008 - 5 projecten:

- Österreichisches Studienzentrum für Frieden und Konfliktforschung (ÖSFK), Stadtschlaning

- Volkshilfe Österreich, Wenen

- International Centre of Migration Policy Development (ICMPD), Wenen (drie projecten).

- 1998:

- B5-803 - 2 projecten:

- Österreichische Forschungsstiftung für Entwicklungshilfe, Wenen

- Asyl in Not, Wenen.

- B7-6008 - 5 projecten:

- Caritas Österreich, Wenen (alsmede Salzburg en Graz)

- Verein Susret-Begegnung, Bregenz

- Berufsförderungsinstitut, Wenen

- International Centre for Migration Policy Development (ICMPD), Wenen twee projecten).

Nadere gegevens over deze projecten zijn vanwege de hoeveelheid ervan rechtstreeks aan het geachte parlementslid en het Secretariaat-generaal van het Parlement gezonden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0780/99

van Gerhard Hager (NI) aan de Commissie

(16 maart 1999)

Betreft: Financiering partijen

Zoals onder andere in het verslag-Tsatsos (A4-0342/96) wordt vermeld, maar ook al sedert jaren gangbare praktijk is, ontvangen de Europese politieke partijen financiële giften uit communautaire middelen. Deze giften zijn voor mij echter niet duidelijk zichtbaar in de begroting.

Kan de Commissie derhalve de volgende vragen beantwoorden:

1. Hoeveel middelen krijgen de Europese politieke partijen uit de begroting 1999?

2. Welke partij heeft financiële giften ontvangen en hoe hoog waren deze?

3. Wat zijn de daarvoor noodzakelijke rechtsgrondslagen in het primaire en het afgeleide Gemeenschapsrecht?

4. Werden de middelen in het begrotingsjaar 1999 met het oog op de Europese verkiezingen verhoogd en zo ja, met welke bedragen?

5. Aan welke voorwaarden moeten partijen voldoen om EU-gelden te krijgen?

6. Hoeveel geld is op de begroting - gespecificeerd naar personeelskosten, administratieve kosten en reiskosten - voor de afzonderlijke fracties van het Parlement uitgetrokken?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(4 mei 1999)

Naar aanleiding van het verslag-Tsatsos is in de afdeling "Parlement" van de algemene begroting een begrotingspost (post 3710) gecreëerd voor de financiering van de politieke partijen. Deze post is in de begrotingen 1998 en 1999 voorzien van de vermelding "pro memorie".

Zoals in punt 6a van het verslag-Tsatsos wordt opgemerkt, kan deze post pas worden uitgevoerd wanneer een basisbesluit is goedgekeurd. In de toelichting bij post 3710 wordt artikel 191 van het EG-Verdrag (ex artikel 138 A) als rechtsgrond in het primaire recht genoemd.

Op de vraag van het geachte parlementslid met betrekking tot de verdeling van de kredieten over de verschillende fracties van het Parlement kan alleen de administratie van het Parlement, als ordonnateur van afdeling I "Parlement" van de begroting, antwoord geven.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0186/99

van Angela Sierra González (GUE/NGL) aan de Commissie

(11 februari 1999)

Betreft: Urbanisering van het gebied "Charcas (meertjes) de San Lorenzo" (Gran Canaria - Canarische eilanden)

Verschillende milieugroepen hebben geprotesteerd tegen de eventuele urbanisering door middel van de aanleg van een golfterrein van het gebied "Charcas (meertjes) de San Lorenzo" in de gemeente Las Palmas op Gran Canaria, dat behoort tot het volgens de milieuwetgeving van de Canarische eilanden erkende natuurgebied "Pino Santo".

In dit gebied is een enorme diversiteit aan natuur en cultuur te vinden. Aangezien het als wetland is bestempeld, valt het onder de "prioritaire natuurlijke habitats" in bijlage I van Richtlijn 92/43(1) inzake de bescherming van de habitats en de wilde fauna en flora, als "tijdelijke mediterraan waterreservoir". De Europese Commissie draagt een bijzondere verantwoordelijkheid voor het behoud van deze ruimten. Bovendien herbergen de meertjes een interessante verzameling trekvogels die in bijlage I van Richtlijn 79/409(2) inzake de bescherming van wilde vogels in de Europese Gemeenschap worden genoemd. Hieronder bevinden zich verschillende soorten die in het gebied in kwestie broeden (zilverreiger, koningsreiger, meerkoet enz.).

Door een actiegroep is een alternatief plan ingediend voor het herstel van het merengebied, bedoeld om de aanleg van een golfterrein, die onherroepelijk het einde zou betekenen van dit waardevolle natuurgebied, te voorkomen.

Is de Commissie op de hoogte van dit feit?

Acht de Commissie de bescherming van dit gebied te verenigen met de aanleg van een golfterrein?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(4 maart 1999)

De Commissie heeft geen kennis van deze feiten.

Het vermelde gebied is niet als speciale beschermingszone voor vogels aangewezen in het kader van Richtlijn 79/409/EEG. Het is evenmin wetenschappelijk geïnventariseerd als belangrijke zone voor het behoud van de vogelstand.

Het gebied is door Spanje niet voorgesteld voor opneming in het netwerk Natura 2000 in het kader van Richtlijn 92/43/EEG. Het geachte parlementslid vermeldt dat het een prioritair type habitat van bijlage I van deze richtlijn (niet-permanente poelen in het Middellandse-Zeegebied) omvat. Volgens de door het comité "habitats" goedgekeurde referentielijst van typen habitats en soorten van de regio Macaronesië komt dit type habitat op de Canarische Eilanden echter niet voor.

Het natuurlijke belang van dit gebied lijkt dus veeleer nationaal dan communautair.

(1) PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.

(2) PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0223/99

van Daniela Raschhofer (NI) aan de Commissie

(3 februari 1999)

Betreft: Affaire met giften "World Vision Austria"

Bij de beantwoording van mijn vraag (P-3879/98)(1) ging de Commissie niet uitgebreid en gedetailleerd op mijn vragen in. Ik zal mij daarom nogmaals inspannen mijn vragen over de giftenaffaire in verband met "World Vision Austria" een concrete vorm te geven en deze uit te breiden.

1. In de beantwoording van de vraag door Commissielid Bonino schrijft deze dat de Commissie zich met deze aangelegenheid heeft beziggehouden, maar niet over criteria beschikt die het mogelijk maken in deze zaak uitspraken te doen. Beschikt de Commissie inmiddels over nieuwe "criteria" in de bedoelde zaak, die tot nieuwe inzichten hebben geleid, en heeft de hoeveelheid informatie waarover de Commissie beschikt sinds mijn laatste vraag nog veranderingen ondergaan? Zo ja, in welk opzicht, en zo neen, waarom niet?

2. Heeft de Commissie sinds het bekend worden van de affaire "World Vision Austria" een doelgericht onderzoek uitgevoerd of heeft zij daarvoor plannen?

3. Is er sprake geweest van interventies, besprekingen of diverse andere aanvragen om een EU-hulpproject voor Bosnië door de hulporganisatie "World Vision Austria" te doen uitvoeren?

4. Wie belastte zich met de controle op de correcte afwikkeling van de projecten ter plaatse, in Oostenrijk, resp. bij de Europese Commissie?

5. In verband met een andere geval verklaarde de vrouw van EU-afgevaardigde Karl Habsburg voor de Oostenrijkse televisie dat haar man bemiddelde bij de totstandkoming van waardevolle contacten met de EU om gelden voor projecten te verwerven. Was er in verband met EU-hulpfondsen ook in het onderhavige geval met "World Vision Austria" sprake van dergelijke contacten of besprekingen?

6. Zijn er plannen voor een onderzoek van de correcte uitvoering en afwikkeling van de projecten door de EU-Rekenkamer of de interne controlediensten van de Commissie? Zo ja, wanneer zullen dan de verslagen hierover beschikbaar zijn? Mochten dergelijke plannen niet bestaan, waarom niet?

(1) PB C 207 van 21.7.1999, blz. 140.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0481/99

van Cristiana Muscardini (NI) aan de Commissie

(5 maart 1999)

Betreft: Automatische uitzetting van migrerende werknemers

Minister van Justitie Goll van de Duitse deelstaat Baden-Württemberg en met name zijn gedelegeerde, rechter Knapp, hebben publiekelijk verklaard systematisch over te gaan tot uitzetting van migrerende werknemers en buitenlanders in het algemeen, die worden beschuldigd van feiten die zouden vallen onder artikel 56 van het Verdrag inzake de uitzetting om redenen van openbare orde en openbare veiligheid. Dit artikel heeft echter uitsluitend betrekking op feiten en gedragingen die een ernstig gevaar opleveren voor de ontvangende staat.

Dit lijkt evenwel geenszins het geval te zijn voor de werknemers uit EU-lidstaten die met hun opofferingen hun vaderland hebben gediend en hebben bijgedragen tot de vooruitgang in het land waar zij leven en werken.

De houding die de Duitse autoriteiten aan de dag leggen strookt met het criterium voor het beheer van verblijfsvergunningen als vervat in de Duitse wet op het verblijfsrecht (AufentG/EEG), waarin de geest van de communautaire regelgeving om doeleinden van het intern beleid wordt gemanipuleerd en die bovendien strijdig is met het Verdrag vanwege een ongerechtvaardigde discriminatie van migrerende werknemers. Uitzetting om redenen van openbare orde heeft immers niet alleen betrekking op de werknemers uit derde landen, maar ook op werknemers uit communautaire landen.

Duitsland handelt hier uitsluitend uit hoofde van unilateraal vastgestelde, nationale criteria, die het vrij verkeer van migrerende werknemers dreigen te ondermijnen. Welke maatregelen denkt de Commissie te treffen om genoemde bepaling te doen schrappen of zodanig te doen interpreteren of toepassen dat alle migrerende werknemers uit EU-landen, ongeacht hun verblijfstitel, als Europese burgers voor de rechter en in strafzaken dezelfde behandeling krijgen als de burgers van de Bondsrepubliek Duitsland?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0689/99

van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie

(26 maart 1999)

Betreft: Invoer van paddestoelen

Kan de Commissie mededelen of een Italiaans bedrijf dat de laatste drie jaar paddestoelen op azijn en in natuurlijke staat heeft ingevoerd, voor het jaar 2000 nog een vergunning kan krijgen voor de import van gepekelde paddestoelen?

Hoeveel gepekelde paddestoelen mogen wat dat betreft worden ingevoerd?

Hoe worden de desbetreffende hoeveelheden berekend?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 april 1999)

De vraag van het geachte parlementslid heeft betrekking op invoertransacties die in het kader van het tariefcontingent voor conserven van paddestoelen van het geslacht Agaricus hebben plaatsgevonden, die onder tariefpost 0711 90 40, 2003 10 20 of 2003 10 30 van de gecombineerde nomenclatuur vallen.

In Verordening (EG) 2125/95 van de Commissie van 6 september 1995(1) betreffende de opening en de wijze van beheer van dit contingent, laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) 2493/82(2), zijn specifieke bepalingen vastgesteld om te zorgen voor een billijke verdeling van de beschikbare hoeveelheden (waarvan 22.750 ton voor de producten van oorsprong uit China) over de verschillende ondernemers van de Gemeenschap. Een deel van deze hoeveelheden is gereserveerd voor de zogenaamde "traditionele importeurs", zoals vastgesteld in artikel 4, onder a, van de verordening.

Om te worden erkend als "traditionele importeur" kan een bedrijf zich niet beroepen op invoertransacties die hebben plaatsgevonden buiten het toepassingsgebied van genoemde verordening, maar het kan altijd gebruik maken van bepaalde hoeveelheden van het contingent in de hoedanigheid van "nieuwe importeur", mits aan de onder b) van genoemd artikel vastgestelde voorwaarden is voldaan.

Behalve het hiervoor bedoelde contingent is de invoer van de betrokken producten niet aan kwantitatieve beperkingen onderworpen.

(1) PB L 212 van 7.9.1995.

(2) PB L 309 van 19.11.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0660/99

van José García-Margallo y Marfil (PPE) aan de Commissie

(26 maart 1999)

Betreft: Structuurfondsen

Regio's waar het inkomen per capita lager ligt dan 75 % van het communautaire gemiddelde worden aangemerkt als "regio's van doelstelling 1" en ontvangen aanzienlijke communautaire steun.

Om vast te stellen of het inkomen in een regio boven of onder dit percentage ligt, wordt in het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(98) 0131 def.(1)), waarin algemene bepalingen worden vastgesteld voor de Structuurfondsen, bepaald dat gekeken wordt naar de desbetreffende cijfers van de laatste drie jaren waarover Eurostat beschikt.

Op dit moment zijn alleen de cijfers van de begrotingsjaren 1994, 1995. en 1.96 beschikbaar.

Hoe luiden de cijfers over deze periode voor Asturië?

(1) PB C 176 van 9.6.1998, blz. 1.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0212/99

van Cristiana Muscardini (NI) aan de Commissie

(12 februari 1999)

Betreft: Harmonisering van het stakingsrecht bij openbare diensten

Steeds vaker is er sprake van een kloof tussen de vakbonden en de burgers die gebruikmaken van openbare diensten; dat is schadelijk voor het imago van de vakbonden, maar ook voor het leven van de burgers, vooral wanneer de problemen zich voordoen in de gezondheidszorg of bij het luchtverkeer, het treinverkeer of het vervoer over zee. Om verbetering te brengen in deze situatie, die voor alle lidstaten min of meer gelijk is, vragen wij de Commissie of zij het niet dienstig acht met voorstellen te komen om ten minste voor de belangrijkste openbare diensten de wetgeving inzake stakingsrecht te harmoniseren

En of zij niet denkt dat zo'n harmonisering de werking van de interne markt ten goede zou komen.

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(12 maart 1999)

Het stakingsrecht werd expliciet uitgesloten van de draagwijdte van artikel 2 van de Overeenkomst over de sociale politiek (artikel 137, lid 6, van het EG-Verdrag wanneer het Verdrag van Amsterdam van kracht wordt). De Commissie heeft geen voornemens om enig voorstel over dit onderwerp te doen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0717/99

van José García-Margallo y Marfil (PPE) aan de Commissie

(29 maart 1999)

Betreft: Structuurfondsen

Regio's waar het inkomen per hoofd van bevolking lager ligt dan 75 % van het communautaire gemiddelde, worden aangemerkt als "regio's van doelstelling 1" en profiteren van omvangrijke communautaire steun.

Om te weten of deze drempel al of niet is overschreden, bepaalt het voorstel voor een verordening van de Raad, COM(98) 0131 def.(1), houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen, dat rekening moet worden gehouden met de cijfers over de afgelopen drie jaar waarover bij Eurostat gegevens beschikbaar zijn.

Momenteel zijn pas de gegevens over de boekjaren 1994, 1995 en 1996 beschikbaar.

Welke regio's in Spanje komen naar het oordeel van de Commissie voor de genoemde periode niet voor "doelstelling 1" in aanmerking?

(1) PB C 176 van 9.6.1998, blz. 1.