ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2537/99

van Michiel van Hulten (PSE) aan de Commissie

(4 januari 2000)

Betreft: Ondersteuning van de Amerikaanse landbouwsector

In het artikel Amerika geeft akkerbouw meer steun dan de EU in het Agrarisch Dagblad van 14 oktober 1999 wordt bij monde van een ambtenaar van de Commissie naar voren gebracht dat de Verenigde Staten in het landbouwjaar 1999-2000 meer geld aan landbouwsubsidies uitgeven dan de Europese Unie. De prijsondersteuning in de Verenigde Staten zou ongeveer 20 miljard dollar op jaarbasis bedragen.

Kan de Commissie aangeven welke vormen van steun de Verenigde Staten aan zijn landbouwsector verstrekken en hoe de uitspraak van de Commissieambtenaar cijfermatig is onderbouwd?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(31 januari 2000)

Voor 1999 en voor 2000 bedraagt de Amerikaanse landbouwbegroting respectievelijk 63 en 69 miljard en overstijgt de uitgaven voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) derhalve met meer dan 50 %. Wel zij erop gewezen dat veel van de op de Amerikaanse landbouwbegroting uitgetrokken middelen de producenten slechts indirect ten goede komen. Zo ging in 1999 bijvoorbeeld 35 miljard van de landbouwbegroting naar diensten voor voedings- en consumentenaangelegenheden, waarvan de Amerikaanse landbouwers indirect profiteren doordat die diensten de verkoop van een aantal levensmiddelen bevorderen, die praktisch allemaal van landbouwbedrijven in de VS afkomstig zijn.

In 1999 bedroegen de rechtstreekse betalingen aan Amerikaanse landbouwers door de federale regering 22,5 miljard, of 11.000 per bedrijf, hetgeen tweemaal zoveel is als het gemiddeld aan de landbouwers in de Gemeenschap betaalde bedrag.

De steunverlening aan de landbouwers in de VS vindt hoofdzakelijk plaats op grond van de Agricultural Market Transition Act (AMTA). De steun bestaat uit een rechtstreeks op basis van een referentieproductie aan de landbouwers betaald bedrag en een bedrag (loan rate) ter compensatie van het eventuele verschil tussen de marktprijs en een vooruit bepaald bedrag per bushel.

In 1998 en 1999 heeft de Amerikaanse regering boven op de genoemde bedragen in totaal ongeveer 15 miljard aan de landbouwers betaald in het kader van twee regelingen inzake noodsteun, die verdeeld werd aan de hand van de via het AMTA-systeem beschikbare gegevens.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2394/99

van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Raad

(13 december 1999)

Betreft: De tunnel van de Tende-pas

- De tunnel van de Tende-pas vormt de enige bergpas tussen het zuiden van de regio Piemonte (Italië) en Frankrijk.

- De afgelopen tien jaar is de tunnel herhaaldelijk geblokkeerd geweest wegens vallend gesteente of gevaar hiervoor, hetgeen voornamelijk te wijten is aan verzakkingen van de kap die intussen versleten en oud is.

- Het verkeer heeft derhalve vertragingen en problemen ondervonden en vaak is de tunnel volledig gesperd geweest.

- Deze tunnel dateert van 1876 en is vanuit technisch en economisch oogpunt moeilijk in goede staat te brengen.

- Deze tunnel is zeer hoog gelegen, brengt in geval van ongelukken zeer grote risico's met zich mee voor het wegverkeer en is moeilijk te ontruimen.

- De weg die naar de tunnel voert, is vooral voor vrachtwagens moeilijk te berijden en gaat hoog de bergen in.

- De vele projecten voor de totstandbrenging van snellere verbindingen in deze regio tussen Frankrijk en Italië hebben met vertragingen en opschortingen te kampen gehad, vaak zelfs maanden lang, zonder dat er grote vorderingen zijn gemaakt.

Kan de Raad gezien het bovenstaande zijn mening geven en zijn plannen bekend maken ten aanzien van de tunnel van de Tende-pas en/of de desbetreffende wegverbinding (nieuwe tunnel, op welke hoogte, herstructurering van de bestaande tunnel), en meer in het algemeen ten aanzien van de wegverbindingen tussen Frankrijk en Italië ter hoogte van het zuiden van Piemonte?

Antwoord

(13 maart 2000)

In het licht van de recente ongevallen die zich hebben voorgedaan in de Tauerntunnel en onder de Mont-Blanc, heeft de Raad de vraagstukken in verband met het vervoer door de Alpen besproken. Hij pleitte ervoor dat op Europees niveau preventieve operationele maatregelen worden overwogen, waarmee een grotere veiligheid van de burgers die in Europa reizen, wordt beoogd. Zo heeft de Raad de Commissie verzocht hem voorstellen voor aanbevelingen voor te leggen die er toe strekken de veiligheid in tunnels te verbeteren, en de ontwikkeling op Europese schaal van strenge, uniforme veiligheidsnormen voort te zetten.

Wat de specifieke vraag van het geachte parlementslid betreft, ligt het niet op de weg van de Raad zich uit te spreken over een situatie die onder de verantwoordelijkheid van de nationale autoriteiten valt. De Raad wacht de voorstellen van de Commissie af.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2733/99

van Carlo Fatuzzo (PPE-DE) aan de Raad

(13 januari 2000)

Betreft: Invalide 65+-ers gediscrimineerd door Italiaanse wet

In artikel 13 van het Verdrag van Amsterdam wordt bepaald dat de Unie alle vormen van discriminatie op grond van leeftijd zal bestrijden.

Is het de Raad bekend dat de Italiaanse wetgeving artikel 19 van wet nr. 118 van 30.3.1971 en de latere wijzigingen bepaalt dat volledig gehandicapten levenslang een uitkering ontvangen als zij hun

aanvraag indienen voordat zij 65 jaar worden, maar dat degenen die de aanvraag later indienen, ook al voldoen zij aan alle andere voorwaarden, niet in aanmerking komen? Beseft hij dat dit betekent dat Italiaanse bejaarden die aan de in de wet gestelde invaliditeitscriteria voldoen dus gediscrimineerd worden op grond van hun leeftijd op het moment waarop zij de uitkering aanvragen en dat dit voor de rest van hun leven bepalend is voor de vraag of zij een uikering ontvangen of niet?

Is de Raad voornemens om Italië te verzoeken deze wet onverwijld in te trekken?

Antwoord

(10/11 april 2000)

Artikel 13 van het EG-Verdrag verleent de Raad het recht om passende maatregelen te nemen om elke discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid te bestrijden.

De Commissie heeft zeer onlangs bij de Raad een voorstel voor een richtlijn ingediend tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in werkgelegenheid en beroep. Dit voorstel voor een richtlijn bevat enkele bepalingen met betrekking tot discriminatie op grond van leeftijd. Er is tot op heden nog geen beslissing gevallen over de vraag of de door het geachte parlementslid genoemde uitkeringen onder het richtlijnvoorstel vallen; het voorstel wordt thans door de Raadsinstanties besproken en is derhalve nog niet aangenomen. Aangezien het een kaderrichtlijn betreft, zou deze aan de lidstaten in ieder geval enige speelruimte voor de toepassing ervan bieden.

Hoe het ook zij, de Geachte Afgevaardigde dient te weten dat het niet aan de Raad is om welke nationale wet dan ook in te trekken. Het is de Commissie die toeziet op de eerbiediging van het Gemeenschaprecht door de lidstaten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2560/99

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(11 januari 2000)

Betreft: Kwaliteit van het zeewater

Kan de Commissie de jongste beschikbare cijfers publiceren met betrekking tot de kwaliteit van het zeewater in de belangrijkste badplaatsen in de Europese Unie, samen met soortgelijke cijfers voor elke badplaats over de afgelopen vijf jaar?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(17 januari 2000)

De verplichtingen inzake jaarlijkse verslaggeving op grond van Richtlijn 76/160/EEG van de Raad van 8 december 1975 betreffende de kwaliteit van het zwemwater(1) houden in dat de kwaliteit van het zwemwater in de lidstaten per badseizoen moet worden beoordeeld.

Volgens de richtlijn moet de verantwoordelijke autoriteit van de lidstaat de gegevens vóór 31 december aan de Commissie bezorgen. De Commissie verzamelt al deze gegevens voor haar jaarlijks verslag, dat vóór het volgende badseizoen rond midden mei wordt gepubliceerd. De gegevens over het badseizoen 1999 zullen derhalve in mei 2000 worden gepubliceerd.

De meest recente gegevens zijn momenteel die van het badseizoen 1998. De referenties voor het jaarlijkse verslag zijn: Quality of bathing water (1998 bathing season), May 1999 EUR 18831. Deze informatie is ook beschikbaar op de Europa-website op het volgende adres: http://europa.eu.int/water/water-bathing/index_en.html. In de atlas op de website wordt de waterkwaliteitstoestand voor elke afzonderlijke badzone sinds 1992 getoond.

(1) PB L 31 van 5.2.1976.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1456/99

van David Bowe (PSE) aan de Commissie

(1 september 1999)

Betreft: Functioneel voedsel

Kan de Commissie toelichten welke bezwaren zij heeft tegen de nieuwe cholesterolverlagende margarine van Unilever die in eerste instantie door het comité voor nieuwe voedingsproducten in Nederland is goedgekeurd?

Gecombineerd Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1455/99, E-1456/99, E-1457/99 en E-1458/99

(15 oktober 1999)

De Commissie heeft niet het voornemen nieuwe communautaire bepalingen voor te stellen voor de etikettering van zogeheten functioneel voedsel. Deze categorie bestaat momenteel niet binnen het Gemeenschapsrecht en de betrokken producten vallen bijgevolg onder de algemene bepalingen van Richtlijn 79/112/EEG van de Raad van 18 december 1978(1) inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen bestemd voor de eindverbruiker alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame.

In 1997 heeft Unilever in Nederland een verzoek ingediend voor het op de communautaire markt brengen van een broodbelegproduct op basis van gele vetstof met toegevoegde fytosterol-esters, in het kader van Verordening (EG) nr. 258/97 van het Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende nieuwe voedingsmiddelen en nieuwe voedselingrediënten(2). Unilever moet van mening zijn geweest dat zijn product niet in significante mate vergelijkbaar was met het door Raisio in Finland vervaardigde product, aangezien het bedrijf geen beroep deed op artikel 3, lid 4, van Verordening (EG) nr. 258/97, waarin wordt voorzien in een verkorte procedure voor producten die wezenlijk gelijkwaardig zijn aan bestaande voedingsmiddelen of voedselingrediënten.

Zelf heeft de Commissie geen bezwaar gemaakt tegen het oorspronkelijke evaluatieverslag van de Nederlandse autoriteiten over het product van Unilever. Verschillende lidstaten hebben echter wel met redenen omklede bezwaren kenbaar gemaakt; bijgevolg kan alleen een vergunning worden verleend

volgens de procedure van artikel 13 van Verordening (EG) nr. 258/97. Aangezien de door de lidstaten ingediende bezwaren betrekking hadden op de volksgezondheid, heeft de Commissie overeenkomstig artikel 11 van Verordening (EG) nr. 258/97 het Wetenschappelijk comité voor de menselijke voeding geraadpleegd. Het advies van dit comité wordt nu afgewacht.

Wat het product van Raisio betreft, wordt het geachte parlementslid verwezen naar het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag P-1506/99 van de heer Mulder(3).

(1) PB L 33 van 8.2.1979.

(2) PB L 43 van 14.2.1997.

(3) PB C 203 E van 18.7.2000, blz. 4.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1967/99 van Anna Karamanou (PSE) aan de Commissie. Herstructurering van de diensten van de Europese Commissie.



Publicatieblad Nr. 203 E van 18/07/2000 blz. 0097 - 0097



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1967/99 van Anna Karamanou (PSE) aan de Commissie (5 november 1999) Betreft: Herstructurering van de diensten van de Europese Commissie De herstructurering van Directoraat-generaal X zorgt terecht voor bezorgdheid en vragen over het lot en de toekomst van de sector Informatie voor vrouwen van het voormalige Directoraat-generaal X. Kan de Commissie meedelen of deze sector zal worden overgeheveld naar het Directoraat-generaal werkgelegenheid, zoals oorspronkelijk was gepland? Kan de Commissie mij verder zeggen hoe het staat met de campagne ter bestrijding van geweld binnen het gezin? Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie (4 januari 2000) Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op mondelinge vraag H-726/99 van mevrouw Valenciano Martínez-Orozco tijdens het vragenuur in de vergaderperiode van het Parlement van december 1999(1). (1) Handelingen van het Europees Parlement (december 1999).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2271/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: De verkoop van geneesmiddelen over het Internet

De mogelijkheid tot de verkoop van geneesmiddelen over het Internet roept verontrusting en vragen op, zowel bij wetenschappers (artsen, farmaceuten), alsook bij het consumentenpubliek. Deze verontrusting houdt verband met het aspect van de veiligheid van het geneesmiddelengebruik, de mogelijke verkoop van verboden substanties en de mogelijkheid dat onbevoegde instanties gegevens verzamelen uit gezondheidsdossiers van derden. Kan de Commissie ons mededelen wat de omvang is van de verkoop van geneesmiddelen over het Internet?

Wat denkt zij te ondernemen om het publiek en de patiënten te beschermen tegen deze vorm van verkoop van geneesmiddelen?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(10 januari 2000)

Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt is het momenteel niet mogelijk betrouwbare kwantitatieve gegevens te verkrijgen over de hoeveelheid geneesmiddelen die via internet in de Gemeenschap worden verkocht.

Voor alle andere door het geachte parlementslid genoemde punten verwijst de Commissie naar het antwoord op de schriftelijke vraag E-1852/99 van de heer Valdivielso de Cue(1) over de verkoop van medicijnen via internet.

(1) PB C 203 E van 18.7.2000, blz. 69.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1825/99

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Raad

(13 oktober 1999)

Betreft: Herziening van het Verdrag van Amsterdam om het werkgelegenheidsbeleid tot een Europees beleid te maken

In de Europese Unie bestaat er een verband tussen het lage inkomen per hoofd van de bevolking en de werkloosheid zodat het over het algemeen nu juist de minst ontwikkelde regio's zijn die het meest onder de werkloosheid te lijden hebben. Denkt de Raad met het oog op de Intergouvernementele Conferentie een herziening van het Verdrag van Amsterdam voor te stellen die verder gaat dan de artikelen 125 en 130 van dit Verdrag om erop toe te zien dat het werkgelegenheidsbeleid een Europees beleid wordt, zoals ook het geval bij het regionaal beleid is?

Antwoord

(24 januari 2000)

Het is aan de conferentie van de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, en niet aan de Raad, om met eenparigheid van stemmen de in de verdragen aan te brengen wijzigingen vast te stellen.

De Raad memoreert dat begin 2000 een conferentie van de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten wordt bijeengeroepen. Overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Keulen heeft die conferentie tot doel de institutionele vraagstukken op te lossen die in Amsterdam niet zijn geregeld en die nog vóór de uitbreiding tot een oplossing moeten worden gebracht (d.w.z. omvang en samenstelling van de Europese Commissie, stemmenweging in de Raad en mogelijke uitbreiding van het besluiten bij gekwalificeerde meerderheid in de Raad). Op de conferentie kunnen voorts andere verdragswijzigingen behandeld worden, die nodig mochten blijken ten aanzien van de Europese Instellingen in verband met de bovenvermelde vraagstukken, alsmede in het kader van de uitvoering van het Verdrag van Amsterdam (punt 53 in fine van de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Keulen op 3 en 4 juni 1999).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2100/99

van Elisabeth Schroedter (Verts/ALE) aan de Raad

(9 november 1999)

Betreft: Schending van de EU-gedragscode betreffende wapenuitvoer: Duitsland levert een Leopard 2 A5-tank aan Turkije

Op mijn vorige vraag nr. E-0436/99 van 10 maart 1999 aan het Duitse voorzitterschap in hoeverre schendingen van de mensenrechten in landen waarnaar mogelijk wapens worden uitgevoerd, van invloed zijn op de besluitvorming, kreeg ik op 10 juni 1999 als antwoord dat eerbiediging van de mensenrechten mldr een van de belangrijkste voorwaarden is en dat in geval van schendingen van de mensenrechten geen uitvoervergunning wordt verleend.

De Europese Commissie heeft in haar besluit van 13 oktober 1999 over de uitbreiding van de EU geconstateerd dat Turkije, vooral wat de mensenrechten betreft, niet de voorwaarden vervult om met dat land onderhandelingen te beginnen.

De Duitse regering heeft op 20 oktober 1999 besloten een uitvoervergunning af te geven om de Leopard 2 A5-tank, die dank zij zijn infraroodapparatuur in het bijzonder geschikt om in burgeroorlogen te worden ingezet, naar Turkije te exporteren.

1. Zijn alle lidstaten overeenkomstig de onderhavige gedragscode naar behoren geïnformeerd over deze exportplannen van de Duitse regering? Is de Raad van mening dat de exportplannen van Duitsland conform criterium 2 van de gedragscode zijn? Hebben sommige lidstaten bedenkingen laten horen tegenover deze plannen? Zo ja, welke?

2. Heeft Duitsland de situatie inzake de mensenrechten in Turkije grondig geëvalueerd en de overige leden van de Raad op de hoogte gebracht? Zo ja, wanneer?

3. Heeft Duitsland onderzocht of het uitgesloten is dat de Leopard 2 A5-tank voor binnenlandse onderdrukking in Turkije wordt ingezet? Wat zijn de bevindingen van dit onderzoek?

4. Is het de Raad bekend dat het Turkse leger ook in het grensgebied met Irak offensieven tegen de PKK voert en het geregeld tot grootschalige grensschendingen in Noord-Irak komt? In hoeverre is dit plan verenigbaar met criterium 2 van de gedragscode, dat overtreding van het territorialiteitsbeginsel door de eindgebruiker uitsluit?

5. Heeft Duitsland zich ervan vergewist dat het uitgevoerde wapentuig niet via omwegen uiteindelijk wordt gebruikt voor doeleinden die niet met de gedragscode verenigbaar zijn? Zo ja, hoe zien deze garanties eruit? Acht de Raad deze garanties toereikend? Zo ja, waarom?

6. Zou de Raad met eventuele verdere grote leveringen van de Leopard 2 A5-tank of onderdelen ervan aan Turkije instemmen? Zo ja, met welke argumenten?

Antwoord

(24 januari 2000)

Het standpunt van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer staat in de op 8 juni 1998 aangenomen Gedragscode betreffende wapenuitvoer. Elke lidstaat afzonderlijk neemt besluiten, waarbij ten volle rekening gehouden wordt met de Gedragscode. De Raad ontvangt geen enkele informatie over de redenen waarom uitvoervergunningen door de lidstaten worden verleend of geweigerd. Het ligt in elk geval niet op zijn weg zich over deze besluiten op enigerlei wijze uit te spreken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1909/99

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(29 oktober 1999)

Betreft: Stand van de uitvoering van het communautaire initiatief LEADER in Griekenland

Kan de Commissie mij meedelen wat de stand is van de uitvoering van het communautaire initiatief LEADER in Griekenland wat betreft de betaling van de hiervoor uitgetrokken middelen, en of zij van mening is dat de uitvoering ervan bevredigend verloopt; zo niet, waaraan naar haar mening eventuele vertragingen te wijten zijn?

Antwoord van de heer Fischler Namens de Commissie

(12 november 1999)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar haar antwoord op schriftelijke vraag nr. E-0001/99 van de heer Alavanos(1) over een soortgelijk onderwerp. In dat antwoord geeft de Commissie een analyse van de voortgang van Leader II in Griekenland.

Voorts kan de Commissie de huidige stand van zaken opgeven betreffende de vastleggingen en de betalingen uit de kredieten van de bij Leader II betrokken Structuurfondsen in Griekenland:

- Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL): vastleggingen 93,02 mln euro, betalingen 57,61 mln euro.

- Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO): vastleggingen 66,69 mln euro, betalingen 41,04 mln euro.

- Europees Sociaal Fonds (ESF): vastleggingen 2,90 mln euro, betalingen 1,45 mln euro.

In totaal bedragen de vastleggingen voor de drie Structuurfondsen 162,61 mln euro of 97 %, en de betalingen 100,10 mln euro of 60 % van de betrokken begrotingsmiddelen van de Structuurfondsen, zijnde 167,65 mln euro.

Het niveau van de betalingen geeft uiteraard het best de feitelijke situatie van het programma weer.

(1) PB C 289 van 11.10.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2854/99

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Het schandaal rond het voorlichtingsbureau in Stockholm

De Commissie zou het voorlichtingsbureau in Stockholm moeten sluiten, aldus Per Stenmark, conservatief Zweeds politicus en lid van het EP in de Zweedse krant Aftonbladet van 20 november 1999.

De publieke opinie in Zweden is geschokt over het recente schandaal rond het voorlichtingsbureau in Stockholm betreffende betalingen aan fictieve personen. Welke maatregelen heeft de Commissie getroffen ten aanzien van degenen die voor deze betalingen verantwoordelijk waren, en is zij van oordeel dat het toenmalige bureauhoofd de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor het schandaal draagt?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(1 februari 2000)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op mondelinge vraag H-712/99 van de heer Schori tijdens het vragenuur in de vergaderperiode van het Parlement van december 1999(1).

(1) Handelingen van het Europees Parlement (december 1999).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1961/99

van Gerhard Hager (NI) aan de Raad

(9 november 1999)

Betreft: Collectieve amnestie in Italië verenigbaarheid met het Akkoord van Schengen

In Italië is het een vaste gewoonte dat de regering overgaat tot een condono, dat wil zeggen kwijtschelding van straf, wanneer zij niet meer in staat is een voortdurende schending van bestaande wetten in de hand te krijgen. Dat is ook begin dit jaar gebeurd, toen ongeveer 250.000 illegale immigranten met deze kunstgreep werden gelegaliseerd. Het feit dat de Italiaanse staat kennelijk niet in staat is zijn grenzen doelmatig te controleren, heeft evenwel logischerwijs ook gevolgen voor de overige lidstaten van de Europese Unie, respectievelijk het Akkoord van Schengen.

1. Is de Raad op de hoogte van deze gang van zaken?

2. Strookt deze handelwijze van Italië met het Akkoord van Schengen?

3. Zo ja, hoe wordt deze verenigbaarheid gemotiveerd?

4. Zo nee, welke maatregelen denkt de Raad te treffen of heeft hij reeds getroffen?

Antwoord

(31 januari 2000)

In het kader van de uitwisseling van gegevens betreffende het migratiebeleid die binnen de Raad gebruikelijk is, hebben de lidstaten die programma's met het oog op de regularisatie van illegale immigranten hebben ingevoerd of voornemens zijn dit in de nabije toekomst te doen, de Raad hiervan op de hoogte gebracht.

De in Schengenverband ontwikkelde maatregelen om de controles van de externe grenzen door de lidstaten doeltreffender te maken (die sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam in het acquis van de Europese Unie zijn opgenomen) doen geen afbreuk aan het recht van de lidstaten om te bepalen onder welke voorwaarden derdelanders die zonder de nodige documenten hun grondgebied zijn binnengekomen of er verblijven, en daar reeds geruime tijd verblijven, hun verblijf mogen voortzetten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2239/99

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(1 december 1999)

Betreft: Kosten van vertaling en vertolking

Kan de Commissie mededelen wat in 1999 de kosten van vertaling en vertolking in de EU zijn en bovendien schatten wat de kosten zouden zijn indien bij voortzetting van het huidige taalbeleid één, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien respectievelijk elf talen aan het huidige aantal officiële talen zouden worden toegevoegd?

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(19 januari 2000)

Aan het geachte parlementslid kan worden medegedeeld dat de uitgaven voor vertaling en vertolking die de Europese instellingen hebben opgenomen in de begroting 1999, ongeveer 686 miljoen bedragen. Dit bedrag is als volgt verdeeld over de instellingen:

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Over de gevolgen van de toevoeging van een of meer talen bij de huidige lijst van officiële talen volgt later een aanvullend antwoord, zodra de ramingen van alle Europese instellingen beschikbaar zijn.