ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 33/246

(2004/C 33 E/253)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2305/03

van Philip Claeys (NI) aan de Commissie

(14 juli 2003)

Betreft: Campagne „Voor diversiteit — tegen discriminatie”

Op 16 juni 2003 lanceerde Europees commissaris mevrouw Diamantopoulou een campagne „Voor diversiteit en tegen discriminatie”. Eén van de camp agnemiddelen was het opstarten van een website, die slechts in drie talen toegankelijk is (Engels, Duits en Frans). „In the future this website will be available in all EU languages”, vermeldt de openingspagina. Op 2 juli echter — ruim twee weken na de lancering van de bewuste website — waren de teksten nog steeds niet beschikbaar in de andere officiële talen van de Europese Unie.

Waarom werd de bewuste campagne gelanceerd terwijl men nog niet klaar was met het vertalen van de teksten?

Hoe komt het dat het vertaalwerk zo lang duurt?

Is het aanbieden van een website in slechts drie EU-talen, terwijl de kosten ervan evengoed gedragen worden door de belastingbetalers in andere taalgebieden, op zich al geen vorm van discriminatie?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 33/153

(2004/C 33 E/150)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1683/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(15 mei 2003)

Betreft: Opheldering over de verordening van de Raad 2340/2002

Verordening van de Raad nr. 2340/2002 (1) wijkt af van het voorstel van de Commissie op het punt van inachtneming van het bepaalde in verordening nr. 2027/95 (2) van 15 juni 1995, zoals gewijzigd door verordening nr. 149/1999 (3) van 19 januari 1999, waarnaar wordt verwezen door de Commissie in haar antwoord op schriftelijke vraag E-1849/02 (4). Het betreft hier de beperking tot nul van de visserijinspanningen door de Britse en Spaanse visserijvloten op bepaalde soorten in de wateren die onder de Portugese soevereiniteit vallen in de gebieden ICES-X of CECAF 3.4.

Aangezien deze beperking tot nul van de visserij-inspanningen volledig in werking is getreden, zoals door de Europese Commissie is aangegeven in haar antwoord op schriftelijke vraag P-0026/03 (5), heeft deze omissie uiteraard geen gevolgen.

Acht de Commissie het in dit verband niet noodzakelijk een en ander te verduidelijken teneinde in overeenstemming te zijn met de communautaire wetgeving en om te voorkomen dat onherstelbare schade wordt toegebracht aan het biologisch evenwicht in bovengenoemde viswateren, waarover voldoende wetenschappelijke gegevens beschikbaar zijn en al veel is gepubliceerd en dat wordt erkend in het voorstel van de Commissie COM(2002) 739?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(12 juni 2003)

Met betrekking tot de regeling tot regulering van de visserij-inspanning in ICES-sector X, wordt het geachte parlementslid verwezen naar: het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-1849/02 van de heer Casaca (6). De Commissie blijft bij het standpunt dat zij reeds in dat antwoord heeft meegedeeld met betrekking tot de toepassing van Verordening (EEG) nr. 2340/2002 van de Raad van 16 december 2002 tot vaststelling, voor 2003 en 2004, van de vangstmogelijkheden voor bestanden van diepzeevissen.

In elk geval wordt erop gewezen dat de bepalingen van de nieuwe regeling die geldt voor de „westelijke wateren” en die momenteel in de Raad wordt besproken (7), een omschrijving bevat van de nieuwe voorschriften voor de toegang tot de betrokken sector.

(1) PB L 356 van 31.12.2002, blz. 1.

(2) PB L 199 van 24.8.1995, blz. 1.

(3) PB L 18 van 23.1.1999, blz. 3.

(4) PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 148.

(5) PB C 222 E van 18.9.2003, blz. 138.

(6) PB C 28 E van 6.2.2003.

(7) COM(2002)739 def.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/157

(2004/C 65 E/172)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2458/03

van Concepció Ferrer (PPE-DE) aan de Commissie

(23 juli 2003)

Betreft: Hogesnelheidslijnen in Zuid-Europa

Zowel de lijn Genua-Marseille-Barcelona-Valencia als de lijn Lissabon-Madrid-Barcelona-Lyon-Parijs zijn van groot belang voor de Zuid-Europese economie. Er treedt voortdurend vertraging op bij de aanleg van de lijn Madrid-Lleida die eind 2002 klaar had moeten zijn, maar hier is nog geen sprake van terwijl dit een essentieel tracé is op de hogesnelheidslijn Madrid-Barcelona-Franse grens. De Franse regering toont weinig belangstelling voor het transformeren van de lijn Nimes-Spaanse grens in een hogesnelheidstracé. Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om, zoals vastgelegd in de Verdragen, het trans-Europese net verder te ontwikkelen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(12 september 2003)

In het kader van de begroting voor de Trans-Europese vervoersnetwerken draagt de Gemeenschap bij aan de financiering van het onderzoek en de werken om de capaciteit van de bestaande lijn tussen Perpignan-Nîmes te verhogen en zo het hoofd te bieden aan de toename van het verkeer na de ingebruikname van de nieuwe lijn Figueras-Perpignan (verwacht rond 2008-2009).

De Gemeenschap draagt eveneens bij — opnieuw in het kader van de begroting voor de Trans-Europese vervoersnetwerken — aan het voorafgaand onderzoek in verband met de aanleg van een volledig nieuwe infrastructuur tussen de Spaanse grens en Nîmes die tussen 2010 en 2015 fasegewijs in gebruik zal worden genomen, naar gelang van de mate van verzadigdheid van baanvak.

Dit project heeft een zekere vertraging opgelopen ten opzichte van de vooropgestelde planning waarin de ingebruikname van de volledige lijn was vastgelegd voor 2010 — en de Commissie betreurt dit ten zeerste —, maar er dient op gewezen te worden dat de uitvoering van deze projecten volledig onder de bevoegdheid van de lidstaten valt. In het kader van de werkzaamheden van de Groep op Hoog Niveau die door de heer Karel Van Miert wordt voorgezeten, heeft de Commissie aan de Franse autoriteiten de bevestiging gevraagd en gekregen dat ze de hierboven vermelde data zullen naleven.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 33/204

(2004/C 33 E/207)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2034/03

van Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE) aan de Commissie

(18 juni 2003)

Betreft: Sluiting van ondernemingen en collectieve ontslagen

De onderneming Schiesser-Palco heeft onlangs 500 werknemers ontslagen en heeft haar fabriek in Athene gesloten. Kan de Commissie zeggen hoeveel communautaire steun deze onderneming heeft ontvangen en gedurende welke periodes? Zijn in dit geval de verplichtingen nageleefd van de richtsnoeren voor financiële steun, die bepalen dat de begunstigden van financiële steun hun investering gedurende minstens vijf jaar moeten behouden? Is er ook gezorgd voor het behoud van de bestaande arbeidsplaatsen door de onderneming, zoals wordt bepaald in de nieuwe verordening (EG) nr. 2204/2002 (1) van 12 december 2002 inzake werkgelegenheidssteun? Kan de Commissie tenslotte zeggen of er tijdig overleg is geweest tussen bestuur en werknemers, zoals wordt bepaald in artikel 2 van richtlijn 98/59/EG (2) van de Raad?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(12 augustus 2003)

De onderneming Schiesser-Palco heeft geen financiële steun uit het Europees Sociaal Fonds in het kader van enig operationeel programma in de periode 2000-2006 ontvangen.

De communautaire wetgeving heeft minimumvoorschriften en bepalingen vastgesteld om werknemers een passende bescherming bij collectief ontslag te bieden. Zoals aangegeven door het geachte parlementslid moeten de lidstaten overeenkomstig artikel 2 van Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 inzake collectief ontslag de nodige maatregelen nemen om ervoor zorgen dat een werkgever, wanneer hij overweegt tot collectief ontslag over te gaan, de vertegenwoordigers van de werknemers tijdig raadpleegt teneinde tot een akkoord te komen.

De lidstaten moeten er ook voor zorgen dat de werkgevers van elk plan voor collectief ontslag schriftelijk kennis geven aan de bevoegde overheidsinstantie in de lidstaat. Deze kennisgeving moet alle nuttige informatie bevatten, waaronder informatie over de raadplegingsprocedure als bedoeld in artikel 2 van de richtlijn.

De Commissie beschikt niet over specifieke informatie waaruit blijkt of de raadplegingsprocedure, waarnaar het geachte parlementslid verwijst, in dit bijzondere geval heeft plaatsgevonden. Elke vermeende schending van de wetgeving van de lidstaten tot uitvoering van de bepalingen van de communautaire wetgeving in een bepaalde lidstaat is daarom in principe een zaak die in eerste instantie moet worden voorgelegd aan de bevoegde autoriteit van de betrokken lidstaat.

(1) PB L 337 van 13.12.2002, blz. 3.

(2) PB L 225 van 12.8.1998, blz. 16.
4.

Volgens het huidige Gemeenschapsrecht is een lidstaat slechts verplicht burgers van de Unie een verblijfsvergunning voor een beperkte duur te verlenen (de duur hangt af van het recht op grond waarvan de burger in de andere lidstaat woont, bv. ten minste vijf jaar voor een migrerend werknemer). Volgens het Gemeenschapsrecht moeten deze verblijfsvergunningen kosteloos of tegen betaling van een bedrag dat niet meer bedraagt dan de leges die voor de afgifte van een identiteitsbewijs aan de eigen onderdanen in rekening worden gebracht, worden afgegeven of vernieuwd. De Commissie is evenwel van mening dat alleen de lidstaten bevoegd zijn om permanente verblijfsvergunningen aan EU-onderdanen af te geven. Zolang gegarandeerd is dat iedere EU-onderdaan recht heeft op een verblijfsvergunning voor beperkte duur, is het aan de lidstaat om uit te maken of en onder welke voorwaarden hij permanente verblijfsvergunningen verleent. De Commissie is daarom van oordeel dat de Nederlandse wetgeving in kwestie geen inbreuk vormt op het Gemeenschapsrecht.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 33/173

(2004/C 33 E/174)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1804/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft: Stopzetting van de processen van de Commissie tegen Sinaga op grond van een uitspraak van het Europees Hof van Justitie

In strijd met het beginsel van de scheiding der machten, dat de hoeksteen vormt van elk democratisch systeem, heeft de Europese Commissie een proces aangespannen tegen de suikerraffinaderij van de Azoren (zaak C 1098/2002) naar aanleiding van een zaak die op dat moment bij het Europees Hof van Justitie in behandeling was.

In punt 4 van het arrest van 15 mei 2003 van het Europees Hof van Justitie in de zaak C-282/00, verwerpt het Hof het verbod op de verzending van witte suiker vanuit de Azoren, dat door de suikerindustrie en de Europese Commissie was ingesteld, en ontneemt het derhalve iedere grond voor dit proces en voor de financiële strafmaatregelen die om dezelfde reden op Portugal zijn toegepast.

Is de Europese Commissie zich bewust van de ernstige schade die aan de landbouwindustrie op de Azoren is toegebracht als gevolg van haar optreden, dat volstrekt indruist tegen het arrest van het Hof van Justitie?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(11 juli 2003)

In zijn arrest van 15 mei 2003 in de zaak C-282/00, RAR tegen Sinaga, heeft het Hof van Justitie inderdaad in haar vierde antwoord op de vragen van de verwijzende rechter het beginsel van de vrije verzending van witte suiker die is verkregen uit in de Azoren geteelde suikerbuiten bevestigd.

De Commissie verheugt zich over dit door het Hof van Justitie bevestigde beginsel, dat beantwoordt aan de opmerkingen die zij heeft ingediend en die trouwens samenvielen met het standpunt van de Portugese regering en Sinaga.

De Commissie is van oordeel dat een verbod op de verzending van in de Azoren verkregen producten waarvoor steun ter bevordering van de plaatselijke productie is toegekend, zeer ongunstig zou zijn geweest voor de landbouw in dit ultraperifere gebied.

De Commissie heeft tegen de Portugese Republiek geen inbreukprocedure ingeleid en overweegt ook geen financiële correctie wegens de verzending van witte suiker die is verkregen uit in de Azoren geteelde suikerbuiten.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 33/224

(2004/C 33 E/229)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2138/03

van Theodorus Bouwman (Verts/ALE) aan de Commissie

(20 juni 2003)

Betreft: Inbreuk arbeidstijdenrichtlijn (richtlijn betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd) door een aantal lidstaten

Het is de Commissie ook via de werkgroep van nationale experts ongetwijfeld bekend dat diverse lidstaten geen uitvoering hebben gegeven aan de uitspraak van het Europese Hof in de zaak SIMAP (C-303/98).

Vraagsteller zou graag van de Commissie vernemen:

1. Is het juist dat in vernoemde werkgroep van nationale experts besproken wordt op welke wijze de gevolgen van de uitspraak in het SIMAP-arrest beperkt of ongedaan gemaakt kunnen worden?

2. De Commissie antwoordt op eerdere vragen (P-3515/02 (1)) dat de lidstaten de nodige maatregelen moeten treffen om aan de richtlijnen en ook aan de uitspraak van het Hof te voldoen. Eveneens blijkt uit dit antwoord dat Nederland, waar wachttijden nog altijd als rusttijd worden beschouwd en werknemers in sommige sectoren substantieel meer dan 48 uur per week werken, in strijd handelt met de uitspraak van het Hof. Nederland is daarmee sinds 3 oktober 2000 al bijna 1 000 dagen in gebreke. Is het daarmee niet de hoogste tijd om een ingebrekestellingsprocedure te starten?

3. Is het juist te veronderstellen dat de beslissing een inbreukprocedure te starten niet afhankelijk mag zijn van het na bijna drie jaar nog niet gereed zijn van de effectenstudie of het feit dat de richtlijn eind 2003 aan een evaluatie wordt onderworpen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(16 juli 2003)

De Commissie heeft inderdaad op 28 april 2003 een vergadering belegd met de vertegenwoordigers van de lidstaten over de toekomstige mededeling van de Commissie over Richtlijn 93/104/EG (2). Een van de agendapunten betrof de follow-up van het Simap-arrest (3). Tijdens deze vergadering heeft de Commissie de vertegenwoordigers van de lidstaten geïnformeerd over de laatste ontwikkelingen, waarna een discussie volgde met het doel hun advies in te winnen met het oog op de mededeling over de arbeidstijd.

Voorts is de Commissie bezig met een analyse van de wetgevingen van de lidstaten in het licht van het Simap-arrest, teneinde de inleiding van de in artikel 226 van het EG-Verdrag bedoelde procedure voor te stellen in alle gevallen waarin zulks gerechtvaardigd is.

(1) PB C 110 E van 8.5.2003, blz. 217.

(2) Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, PB L 307 van 13.12.1993.

(3) Arrest van het Hof van 3 oktober 2000 in de zaak C-303/98, Sindicato de Médicos de Asistencia Pública (Simap) en Conselleria de Sanidad y Consumo de la Generalidad Valenciana, Jurisprudentie 2000, blz. I-07963.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/107

(2004/C 65 E/119)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1994/03

van Pietro-Paolo Mennea (PPE-DE) aan de Commissie

(10 juni 2003)

Betreft: Televisierechten

In de lidstaten bestaan sportverenigingen die niet hetzelfde juridische statuut hebben als de sportfederaties waar ze lid van zijn. Deze verenigingen organiseren sportevenementen die op televisie uitgezonden worden.

In het verslag over sport dat het Europees Parlement op 7 september 2000 aangenomen heeft (A5-0208/2000), wordt in paragraaf nr. 27 het volgende bepaald: „dringt erop aan dat de gunning van televisierechten plaatsvindt conform de antitrustwetgeving en dat de exploitatierechten die daaraan zijn verbonden ten goede komen aan degenen die de bewuste sportevenementen organiseren en daarvan de risico's dragen; dringt voorts aan op transparantie bij de gunning van tv-rechten.”

De verkoop van televisierechten voor sportevenementen is een economische activiteit en daarom is het Gemeenschapsrecht, en met name het mededingingsrecht, hierop van toepassing.

De Europese Unie heeft herhaaldelijk bevestigd dat de rechtssubjecten die het ondernemingsrisico en de bijbehorende gevolgen, waaronder het faillissementsrisico, dragen, de houders zijn van de televisierechten.

Kan de Commissie, gezien het voorgaande, meedelen wat zij wil ondernemen en hoe zij wil nagaan of de lidstaten voor de verkoop en de gunning van televisierechten voor de uitzending van sportevenementen, en in het bijzonder van atletiekwedstrijden, de mededingingsregels naleven? Kan zij ook nagaan of de televisierechten worden toegekend aan de sportverenigingen die het organiseren van sportevenementen op zich genomen hebben, en niet aan de sportfederaties, indien deze de evenementen niet organiseren? Wil zij tevens nagaan of deze gunning op een transparante manier gebeurt?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(10 juli 2003)

De Commissie is het eens met het geachte parlementslid dat de verkoop van televisierechten voor sportevenementen een economische activiteit is, waarop het mededingingsrecht van toepassing is.

In principe is de verkoop van televisierechten voor atletiekevenementen een aangelegenheid die kan vallen onder het communautaire mededingingsrecht. Wat evenwel het vraagstuk betreft dat hier ter sprake wordt gebracht, namelijk het probleem inzake de toekenning van televisierechten aan sportverenigingen die het organiseren van sportevenementen op zich hebben genomen, moet de aandacht erop gevestigd worden dat op grond van artikel 295 van het EG-verdrag het Gemeenschapsrecht de regeling van het eigendomsrecht onverlet laat.

Wat verder de uitoefening van televisierechten voor atletiekevenementen en de naleving van communautaire mededingingsvoorschriften betreft, zijn er bij de Commissie geen lopende procedures, die hetzij op grond van een klacht of op initiatief van de Commissie werden ingeleid.
—

De vereiste om het pluralisme van de media te waarborgen en om te voorkomen dat deze geconcentreerd worden in één of enkele politiek-economische belangencentra die in feite de nationale politiek bepalen, is van zodanig belang dat deze in de grondwet moet worden vastgelegd. Overigens is deze vereiste reeds opgenomen in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/162

(2004/C 65 E/177)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2492/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(25 juli 2003)

Betreft: Openbaarheid in verband met de koop van aandelen

Kan de Commissie mededelen welke wettelijk of andere regelingen in iedere lidstaat worden ingesteld, door middel waarvan bedrijven kunnen trachten de daadwerkelijk eigendom vast te stellen van aandelen, zelfs indien deze op naam staan van gevolmachtigden, trusts of andere verhullende mechanismen van dit type? Is de Commissie op de hoogte van de betekenis van deze regelingen voor de bescherming van de rechten van minderheidsaandeelhouders door bij voorbeeld te waarborgen dat verplichte overnamebiedingen op gang moeten worden gebracht zodra een zeggenschap uitoefenend aandeelhouder meer dan een bepaald percentage van het eigen kapitaal in handen krijgt? Zo ja, welke maatregelen stelt de Commissie voor door middel waarvan bedrijven de daadwerkelijk eigendom van hun aandelen kunnen vaststellen, zelfs indien de eigenaar zich in een andere lidstaat bevindt? Zouden de lidstaten bij voorbeeld het recht hebben van ondernemingen te eisen dat zij de dividenden blokkeren van aandeelhouders die niet reageren op vragen inzake daadwerkelijke eigendom?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(16 september 2003)

De vraag van het geachte parlementslid heeft betrekking op de relatie tussen beursgenoteerde ondernemingen en hun aandeelhouders. Wat de aandeelhouders betreft, wordt in de vraag niet alleen verwezen naar: de wettelijke houders van de aandelen, maar ook naar de daadwerkelijke eigenaars. Volgens de Commissie gaat het bijgevolg om een vennootschapsrechtelijke kwestie.

Concreet beschikt de Commissie niet over de nodige gegevens om een gedetailleerd overzicht te verstrekken van de regelingen die in elke lidstaat zijn ingevoerd en op grond waarvan ondernemingen kunnen trachten de daadwerkelijke eigenaars van aandelen te identificeren, zelfs indien deze aandelen in het bezit zijn van gevolmachtigden, trusts of anderen. Zij heeft met name geen gegevens over de wijze waarop nationale systemen eventueel ook van toepassing zijn op investeerders uit derde landen.

De Commissie is van oordeel dat het recht voor ondernemingen om onderzoek te doen naar de identiteit van de daadwerkelijke eigenaars niet in de eerste plaats moet worden gezien in de context van overnames, maar wel als een instrument voor ondernemingen die met betrekking tot hun investeerders voorzichtigheid aan de dag willen leggen, waarbij naar behoren rekening moet worden gehouden met de vertrouwelijkheid van de gegevens en met het nationale eigendomrecht.

Wat overnames betreft, wenst de Commissie erop te wijzen dat de voorgestelde richtlijn betreffende het openbaar overnamebod alleen naar de wettelijke houders van de aandelen verwijst (zie artikel 2, lid 1, onder a, van de voorgestelde richtlijn) (1).

(1) PB C 45 E van 25.2.2003.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 33/98

(2004/C 33 E/097)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1226/03

van Freddy Blak (GUE/NGL) en Anne Jensen (ELDR) aan de Commissie

(2 april 2003)

Betreft: Bescherming van op het buitenland rijdende chauffeurs tegen gewelddadige overvallen

Op hun zitting van 14 oktober 2002 hebben de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken van de EU en de kandidaat-lidstaten in overleg met de Commissie een verklaring aangenomen waarin noodzakelijke maatregelen worden aangekondigd om chauffeurs in het internationale vervoer te beschermen tegen gewelddadige overvallen. Kan de Commissie mededelen hoe ver zij gevorderd is bij de uitvoering van deze noodzakelijke maatregelen?

Hoe ver zijn de Commissie en de lidstaten in het algemeen gevorderd met hun werkzaamheden ter bescherming van chauffeurs in het internationale vervoer tegen gewelddadige overvallen? Hebben de werkzaamheden tot dusverre geresulteerd in concrete initiatieven en/of projecten, en wanneer kunnen resultaten van de werkzaamheden tegemoet worden gezien?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(15 mei 2003)

Op 14 oktober 2002 hebben de ministers van justitie en binnenlandse zaken van de lidstaten van de Unie en van de kandidaat-lidstaten in samenwerking met de Commissie een gemeenschappelijke verklaring afgelegd over de bescherming van chauffeurs in het internationale vervoer tegen georganiseerde criminaliteit (1). Volgens de derde alinea van deze gemeenschappelijke verklaring moeten nationale of internationale onderzoeken worden ingesteld om de gevallen van criminaliteit tegen chauffeurs in het internationale vervoer in kaart te brengen en de aard en de omvang van het probleem, alsmede de achtergrond ervan, in hun respectieve landen te onderzoeken. Een gemeenschappelijke verklaring is evenwel niet bindend voor de lidstaten.

(1) PB C 24 van 31.1.2003.