SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3245/00

van Neil MacCormick (Verts/ALE) aan de Commissie

(20 oktober 2000)

Betreft: Door verzekeringsmaatschappijen beheerde wezenfondsen

Heeft de Commissie het probleem van de door verzekeringsmaatschappijen beheerde wezenfondsen bestudeerd? Is de Commissie van mening dat eventueel misbruik van deze fondsen onverenigbaar zou zijn met de rechten van de consumenten van producten van financiële diensten in de gehele Unie?

Zo ja, welke maatregelen stelt de Commissie dan voor om te waarborgen dat er geen verduistering van wezenfondsen plaatsvindt ten bate van aandeelhouders van de onderneming en ten koste van polishouders?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 december 2000)

De zogenoemde orphan funds hebben betrekking op het bedrag aan activa in een levensverzekeringsfonds boven hetgeen een levensverzekeringsonderneming moet aanhouden om haar contractuele verplichtingen na te komen. Dit bedrag wordt berekend op basis van prudente hypothesen om aan de redelijke verwachtingen van de verzekeringnemers te voldoen. De nationale verzekeringstoezichthouders zien toe op de financiële deugdelijkheid van verzekeringsondernemingen, en meer bepaald letten zij erop of de contractuele verplichtingen van de verzekeraar zijn gedekt door adequate en toereikende technische voorzieningen. Dergelijke technische voorzieningen worden gevormd door beleggingen van de verzekeraar in specifieke activacategorieën.

Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf en tot wijziging van de Richtlijnen 79/267/EEG en 90/619/EEG (derde levensrichtlijn) bevat gecoördineerde regels voor de

berekening van het minimumbedrag van de technische voorzieningen, inclusief de wiskundige voorzieningen die een levensverzekeringsonderneming moet vormen om haar contractuele verplichtingen na te komen(1). Richtlijn 92/96/EEG bevat ook de lijst van activa waarin verzekeringsondernemingen mogen beleggen om hun technische voorzieningen te dekken. In juridisch opzicht zijn de activa die de technische voorzieningen vormen, eigendom van de verzekeringsonderneming.

Het geachte parlementslid verwijst naar de uitkering door een levensverzekeringsonderneming van de activa tot dekking van de technische voorzieningen boven het bedrag dat moet worden aangehouden volgens de regels voor de berekening van die voorzieningen. Het is aan de verzekeringsonderneming om onder toezicht van haar nationale toezichthoudende autoriteiten het bedrag van dat teveel alsmede de criteria voor de uitkering daarvan vast te stellen.

Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, is de Britse verzekeringstoezichthouder (Financial Services Authority) er altijd vanuit gegaan dat in geval van uitkering van dergelijke activa de verzekeringnemers recht hebben op 90 % van de uit te keren activa en de resterende 10 % voor de aandeelhouders is. Bepaalde verzekeringsondernemingen hebben onlangs speciale aanbiedingen aan de verzekeringnemers gedaan met betrekking tot de uitkering van een deel van dergelijke orphan funds. Dergelijke aanbiedingen worden ter analyse aan de nationale rechters voorgelegd en in december 2000 zal er een belangrijk proefproces plaatsvinden voor de High Court. Dit zal duidelijkheid brengen in de situatie.

De Commissie beschikt niet over aanwijzingen dat misbruik gemaakt zou zijn van door verzekeringsondernemingen aangehouden orphan funds. De Commissie is van mening dat het de taak van de nationale autoriteiten is na te gaan of de uitkering van door verzekeringsondernemingen aangehouden activa boven de beleggingen tot dekking van het vereiste minimumniveau aan technische voorzieningen voldoet aan de bepalingen van de door de verzekeringsonderneming gesloten verzekeringsovereenkomsten en andere in de lidstaten vastgestelde wettelijke bepalingen of prudentiële normen. Indien specifieke handelspraktijken aan het licht zouden komen die in strijd zijn met de nationale voorschriften, dienen de nationale autoriteiten de nodige maatregelen te treffen.

(1) PB L 360 van 9.12.1992.