SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0312/03

van Ioannis Marínos (PPE-DE) aan de Commissie

(10 februari 2003)

Betreft: Vertragingen bij de omzetting van richtlijnen in Griekenland

Volgens de publicatie Internal Market Scoreboard (nr. 11 van november 2002) van de Europese Commissie lopen een aantal EU-landen fel achterop met de omzetting van interne-marktrichtlijnen, terwijl in een aantal van die landen de laatste tijd het tempo van de omzettingen nog is gezakt.

Op pagina 1 van dit document wordt gesteld dat de omzettingsachterstand op het niveau van de EU is teruggebracht van 21,4 % in 1992 tot 2,1 % in november 2002 maar dat bij drie lidstaten (Frankrijk, Griekenland en Portugal) de achterstand meer bedraagt dan het dubbele van de door de Europese Raad bepaalde doelstelling, namelijk maximaal 1,5 % in het voorjaar 2003. Uit tabel 4 van ditzelfde document blijkt dat Griekenland tegen het voorjaar van het volgende jaar in het totaal nog 86 richtlijnen moet omzetten indien het de huidige omzettingsachterstand wil inhalen.

Wat zullen de gevolgen zijn voor de landen die in het voorjaar 2003 er niet in geslaagd zijn hun omzettingsachterstand te reduceren tot de gestelde 1,5 %? Hoe rechtvaardigen de overheden van de achterlopende landen deze vertragingen? Is er berekend wat deze omzettingsachterstand voor interne-marktrichtlijnen kost aan de ondernemingen van de EU-landen? Wordt eventueel overwogen om medio 2003 de landen met een omzettingsachterstand voor het Hof van Jusititie te dagen? Over welke landen gaat het en over welke richtlijnen of sectoren?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(17 maart 2003)

Het geachte parlementslid geeft terecht uiting aan zijn bezorgdheid over het verzuim van de lidstaten om de interne-marktrichtlijnen bijtijds ten uitvoer te leggen. Het was teleurstellend dat in november 2002 slechts vijf lidstaten (Denemarken, Nederland, Zweden, Finland en het Verenigd Koninkrijk) het door de Europese Raad gestelde doel, namelijk een omzettingsachterstand van 1,5 % of minder, hadden verwezenlijkt. Griekenland, Frankrijk en Portugal hadden een omzettingsachterstand die minstens dubbel zo groot was als het streefdoel van de Europese Raad. Het Scorebord van de interne markt zal uiteraard verder verslag uitbrengen over de prestaties van de lidstaten. De volgende editie verschijnt in mei 2003.

De Commissie stelt op grond van artikel 226 van het EG-Verdrag een inbreukprocedure in telkens als een lidstaat een omzettingstermijn overschrijdt. Wanneer zaken niet worden opgelost, worden ze bij het Europees Hof van Justitie aanhangig gemaakt. Hoewel de dreiging van gerechtelijke stappen uiteraard van kritiek belang is om de naleving te garanderen, tracht de Commissie door vergelijking met andere lidstaten druk uit te oefenen om lidstaten ertoe te brengen de zaken te bespoedigen. De met het Scorebord van de interne markt gekozen aanpak, waarbij de slechte leerlingen bij naam worden genoemd, is een doeltreffend middel om de lidstaten aan te zetten tot betere prestaties bij de omzetting, zoals blijkt uit het feit dat de gemiddelde omzettingsachterstand van 21,4 % tien jaar geleden is teruggebracht tot 2 % nu. De Commissie is ook begonnen met de organisatie van pakketvergaderingen met de lidstaten met het doel zowel problemen te voorkomen als na te gaan hoe kan worden gezorgd voor een omzetting van hoge kwaliteit. De Commissie is ervan overtuigd dat dergelijke vergaderingen niet alleen bijdragen tot een snellere omzetting, maar ook tot een vermindering van het aantal gevallen van incorrecte omzetting.

De redenen voor niet-omzetting of laattijdige omzetting zijn niet altijd duidelijk, maar kunnen van geval tot geval verschillen. Uit informatie waarover de Commissie beschikt, blijkt dat de vertraging in de meeste gevallen voortvloeit uit inadequate planning en gebrek aan coördinatie binnen de nationale overheidsdiensten. De overheidsdiensten beginnen vaak te laat met het nationale omzettingsproces. Bij grotere vertragingen zijn de oorzaken vaak dieper geworteld in die zin dat ze een symptoom kunnen zijn van serieuze politieke moeilijkheden of zelfs onwil om de richtlijnen om te zetten.

De Commissie is niet in staat de kosten van de niet-omzetting voor het bedrijfsleven te berekenen, behalve op basis van anekdotische gegevens in individuele gevallen. Het is echter duidelijk dat deze kosten aanzienlijk kunnen zijn. Ingevolge een recent verzoek van het Parlement (verslag-Harbour over de evaluatie van de strategie voor de interne markt 2002, goedgekeurd op 13 februari 2003) zal de Commissie deze kwestie opnieuw onderzoeken. Er zij echter opgemerkt dat de maatregelen die de achterstand voor elke lidstaat uitmaken, voortdurend veranderen, aangezien richtlijnen waarvoor vertraging werd opgelopen, worden omgezet en termijnen voor nieuwe richtlijnen worden overschreden. Bovendien doet de niet-omzetting rechtsonzekerheid ontstaan, waarvan het effect op het gedrag van ondernemingen en burgers altijd moeilijk in te schatten is. Beide aspecten maken het zeer moeilijk om de kosten van de niet-omzetting te berekenen.