SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3892/00

van Robert Goebbels (PSE) aan de Raad

(20 december 2000)

Betreft: Herziening van de richtlijn inzake de Europese ondernemingsraden

Momenteel is het algemene oordeel van de Europese vakbondskringen over de Europese ondernemingsraden nogal somber. Na de opgetogenheid over de eerste vrijwillige akkoorden zijn de Europese vakbonden nu teleurgesteld.

Na het sluiten van meer dan 400 vrijwillige akkoorden in de periode tussen 1994, jaar waarin de richtlijn door de Raad van Ministers is aangenomen, en 1996, uiterste termijn voor de omzetting van de tekst in de nationale wetgevingen, hebben de onderhandelingen sindsdien slechts in een dertigtal multinationale ondernemingen resultaten opgeleverd. Men moet toegeven dat dit aantal op een totaal van 700 à 800 betrokken industrieconcerns zwak is. Het is duidelijk dat er maar zeer langzaam vorderingen worden geboekt.

Is er een globale evaluatie uitgevoerd van de omzetting in de nationale wetgevingen van richtlijn 94/45/EG(1) van de Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers?

Acht de Raad het niet nodig de richtlijn op verschillende punten te herzien, en wel:

1. op het gebied van communicatie en informatie,

2. op het stuk van de opleiding van de vertegenwoordigers,

3. wat betreft een grotere erkenning van de Europese vakbondfederaties?

(1) PB L 254 van 30.9.1994, blz. 64.

Antwoord

(12 maart 2001)

De Europese Commissie heeft een balans opgemaakt van de omzetting van Richtlijn 94/45/EG inzake de Europese Ondernemingsraad (EOR) in nationaal recht. In april 2000 heeft zij een verslag over het resultaat ervan toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad (Commissiedocument COM(2000) 188 def.). Daarin staat onder meer dat transnationale werknemersvertegenwoordiging reeds een feit is, aangezien bijna 600 concerns met een communautaire dimensie, waaronder een aantal van de grootste, reeds voor 22 september 1996 overeenkomsten of een overeenkomst krachtens artikel 6 van de richtlijn hebben gesloten. In het verslag staat verder dat 450 van die overeenkomsten vóór de inwerkingtreding van de richtlijn gesloten werden (op grond van artikel 13), waaruit geconcludeerd kan worden dat 150 ervan gebaseerd waren op artikel 6 en na die datum gesloten werden.

Het verslag behelst geen bijzonder waardeoordeel met betrekking tot het aantal gesloten overeenkomsten, maar noemt wel een aantal redenen voor de daling van de aantallen na 22 september 1996.

Opgemerkt zij ook dat de EOR-richtlijn niet voorschrijft dat er overeenkomsten over informatie en raadpleging van de werknemers moeten worden gesloten tussen de sociale partners in de door de richtlijn bestreken ondernemingen of groepen van ondernemingen. Zulke overeenkomsten vormen slechts een optie voor de partijen, die er ook voor kunnen kiezen geen overeenkomsten te sluiten, maar wel de subsidiaire voorschriften van de bijlage bij de richtlijn toe te passen, zoals die zijn vastgesteld in de wetgeving van de lidstaat waar het hoofdbestuur gevestigd is. Om die reden kan de Raad zich er niet over uitspreken of het aantal gesloten overeenkomsten al dan niet voldoende is.

Evenmin kan de Raad zich erover uitspreken of de bepalingen van de richtlijn betreffende voorlichting en informatie, opleiding van de vertegenwoordigers en een grotere erkenning van de Europese werknemersverenigingen gewijzigd moeten worden, omdat enerzijds, het toezicht op de uitvoering van de Gemeenschapswetgeving in eerste instantie onder de verantwoordelijkheid van de Commissie valt, en anderzijds, de Commissie geen voorstel tot wijziging van de richtlijn heeft ingediend.