SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2809/99

van Sebastiano Musumeci (UEN) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Witwassen van geld

Sommige banken uit Italië en andere Europese landen hebben filialen opgericht in de zogenaamde off shore-landen, die niet meewerken aan onderzoeken naar witwaspraktijken. Sommige landen van de Europese Unie, zoals Luxemburg, blijven strikt vasthouden aan het bankgeheim.

Kan de Commissie zeggen:

- over welke middelen zij beschikt om het witwassen van geld te bestrijden;

- of er voornemens bestaan om in het kader van de komende Intergouvernementele Conferentie de lidstaten van de EU die het bankgeheim nog beschermen te dwingen daar een einde aan te maken?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(25 februari 2000)

De bestrijding van het witwassen van geld omvat aspecten van zowel de eerste als de derde pijler.

Wat de eerste pijler betreft, hebben alle lidstaten Richtlijn 91/308/EEG van de Raad 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld(1) ten uitvoer gelegd. De Commissie heeft bij het Parlement en de Raad twee verslagen(2) ingediend over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. Het belangrijkste vereiste in dit verband is dat banken en andere financiële instellingen bij de bevoegde autoriteiten ieder vermoeden van witwassen van geld moeten aanmelden. In dergelijke gevallen moeten de regels inzake het bankgeheim worden opgeheven.

In juli 1999 heeft de Commissie een voorstel(3) ingediend om de richtlijn uit 1991 aan te passen en te verlengen.

In het kader van de derde pijler werd of wordt ook een aantal maatregelen genomen ter bestrijding van het witwassen van geld, met name in het kader van de tenuitvoerlegging van het Actieplan ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit(4) dat in 1997 werd aangenomen op de Europese Raad van Amsterdamendement

Wat de offshorecentra betreft, worden de lidstaten in aanbeveling nr. 30 van het Actieplan opgeroepen te bezien hoe zij maatregelen kunnen treffen en een passende verdediging opbouwen tegen het gebruik van de financiële centra en offshorefaciliteiten door de georganiseerde criminaliteit. Om de activiteiten op dit gebied vooruit te helpen, wordt in het kader van het Falcone-programma medefinanciering verleend voor een studie door de universiteit van Trento. Het eindverslag daarvan zou binnenkort beschikbaar moeten zijn.

In dit verband moet ook het belang worden onderstreept van de werkzaamheden die de Financial Action Task Force on Money Laundering (FATF)(5), op basis van een mandaat van de Groep van zeven meest geïndustrialiseerde landen (G 7), onderneemt om die landen en gebieden (offshore of onshore, en eventueel ook eigen FATF-leden) op te sporen welke onvoldoende meewerken in de wereldwijde strijd tegen het witwassen van geld. Deze werkzaamheden omvatten ook een wereldwijde toetsing van alle belangrijke financiële centra aan een aantal criteria (waaronder overdreven geheimhouding). De FATF is voornemens in juni 2000 een lijst van dergelijke landen en gebieden bekend te maken.

(1) PB L 166 van 28.6.1991.

(2) COM(95) 54 def. en COM(98) 401 def.

(3) COM(1999) 352 def.

(4) PB C 251 van 15.8.1997.

(5) De FATF is het internationale orgaan dat een leidende rol vervult bij de bestrijding van het witwassen van geld van criminele oorsprong. Dit orgaan, dat in 1989 door de G7 is opgericht, telt momenteel 28 leden, waaronder de Commissie en alle EU-lidstaten.