NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/38

(2004/C 65 E/038)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0637/03

van Baroness Sarah Ludford (ELDR) aan de Commissie

(4 maart 2003)

Betreft: Opvangvoorzieningen voor asielzoekers

Het Engelse hooggerechtshof oordeelde op 19 februari 2002 de toepassing van paragraaf 55, lid 1 van de Nationality, Immigration and Asylum Act 2002 van het Verenigd Koninkrijk in strijd met het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Op grond van bedoelde bepaling kan de regering van het Verenigd Koninkrijk automatisch voedsel en onderdak weigeren aan een asielzoeker die zijn verzoek om asiel niet „zo spoedig als redelijkerwijs mogelijk” heeft ingediend. Het Hof bepaalde dat het weigeren van voedsel en onderdak een schending is van de mensenrechten van de asielzoeker en het verbod op een onmenselijke en vernederende behandeling als dit leidt tot het reële gevaar dat de asielzoeker in behoeftige omstandigheden geraakt en dat zijn gezondheid wordt geschaad.

Aangezien de redactie van de wet van het Verenigd Koninkrijk hetzelfde is als die van artikel 16, lid 2 van richtlijn van de Raad 2003/9/EG (1) tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten, bestaat het risico dat andere lidstaten ook in conflict komen met het Europees Verdrag tot bescherming van de mens en de fundamentele vrijheden als zij eveneens bepalen dat voorzieningen automatisch vervallen bij een te laat ingediend asielverzoek. Zal de Commissie ervoor zorgen dat alle lidstaten de richting zullen volgen die met de uitspraak van dit Engelse Hof is ingeslagen, zodat asielzoekers niet in hun behoeftige situatie alleen worden gelaten?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(3 april 2003)

Naar aanleiding van een uitspraak van de High Court (Engeland) verzocht het geachte parlementslid de Commissie om opheldering over de toepassing van artikel 16, lid 2, van Richtlijn 2003/9/EG van de Raad tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (1).

De Commissie is niet bevoegd om zich te mengen in kwesties waarvoor de gemeenschapswetgeving nog niet van kracht is. De lidstaten moeten de bepalingen van deze richtlijn nog omzetten. De uiterste omzettingstermijn is 6 februari 2005.

Het geachte parlementslid weet ongetwijfeld dat de minister van Binnenlandse Zaken hoger beroep heeft ingesteld tegen de uitspraak van de High Court en dat de Court of Appeal reeds een arrest heeft gewezen.

Uit een voorlopige lezing zou blijken dat in dit arrest dezelfde beginselen worden gehanteerd als in de richtlijn.

De richtlijn voorziet in de mogelijkheid om het verstrekken van opvangvoorzieningen te weigeren wanneer de asielzoeker niet kan bewijzen dat het asielverzoek zo spoedig als redelijkerwijs mogelijk na de aankomst in de lidstaat werd ingediend. De richtlijn schrijft ook voor dat de beslissing om opvangvoorzieningen te weigeren individueel, objectief en onpartijdig wordt genomen en met redenen wordt omkleed Bovendien bepaalt de richtlijn dat dergelijke beslissingen op grond van de specifieke situatie van de betrokkene moeten worden genomen, met name met betrekking tot bepaalde categorieën kwetsbare personen, en dat tegen deze beslissingen beroep kan worden ingesteld.

(1) PB L 31 van 6.2.2003, blz. 18.