SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0393/01

van Mathieu Grosch (PPE-DE) aan de Commissie

(15 februari 2001)

Betreft: Rijbewijsrichtlijn en gezichtsvermogen

In het kader van richtlijn 91/439/EEG(1) van de Raad over het rijbewijs (de zgn. tweede rijbewijsrichtlijn) zijn de rijbewijscategorieën en -subcategorieën geharmoniseerd.

In Bijlage III, lid 6.2 van deze richtlijn wordt erop gewezen dat alle personen die een rijbewijs willen halen of laten vernieuwen en die het volledige functionele gezichtsvermogen aan één oog hebben verloren of die bijvoorbeeld wegens diplopie slechts één oog gebruiken, zo nodig met behulp van optische correctie een gezichtsscherpte van minimaal 0,6 moeten hebben. De bevoegde arts moet bevestigen dat het gebruik van het ene oog al geruime tijd bestaat, dat de persoon in kwestie hierop is ingesteld, en dat het gezichtsveld van het oog in kwestie normaal is.

Aangezien een aantal beroepschauffeurs op grond van deze maatregel hun beroep moeten opgeven en een deel van de bevolking dit beroep om deze reden niet kan kiezen wordt het voor de sector wegvervoer nog moeilijker om arbeidskrachten te vinden.

Hoe zou een compromis eruit kunnen zien dat door de Commissie bij de herziening van deze richtlijn kan worden overgenomen en dat zowel de verkeersveiligheid dient als aan de belangen van de transportsector tegemoet komt?

(1) PB L 237 van 24.8.1991, blz. 1.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(4 april 2001)

In bijlage III van Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs(1) worden voor bestuurders van motorvoertuigen minimum-gezondheidscriteria vastgelegd, met inbegrip van minimumcriteria voor het gezichtsvermogen. Bijlage III, lid 6.2, van deze richtlijn is van toepassing op houders en aanvragers van een rijbewijs van Groep 1 (personenvoertuigen en motorfietsen) en is derhalve niet van toepassing op beroepschauffeurs van bussen en vrachtwagens. Deze groep chauffeurs (houders van rijbewijzen van Groep II) valt onder Bijlage III, lid 6.3. Daarin wordt bepaald dat rijvergunningen niet mogen worden afgegeven aan of hernieuwd voor chauffeurs die slechts één oog gebruiken of aan diplopie leiden. De op professionele chauffeurs van toepassing zijnde criteria zijn dus zelfs nog strenger dan wat de geachte afgevaardigde in de vraag vermeldt.

Vanuit modern wetenschappelijk standpunt is er zelfs veel te zeggen voor de invoering van een regelmatig uitgevoerde controle van de gezichtsscherpte van chauffeurs van personenvoertuigen en motorfietsen. Uit bewijsmateriaal dat wordt aangevoerd in door de Commissie in opdracht gegeven wetenschappelijke studies komt ook naar voren dat de in bijlage III vastgelegde gezichtscriteria misschien zelfs niet streng genoeg zijn met het oog op de vereisten van de verkeersveiligheid.

Met betrekking tot chauffeurs die hun rijbewijs hebben verkregen vóór de bepalingen van de richtlijn in werking traden, beseft de Commissie welke sociale gevolgen voor die chauffeurs verbonden zijn met de latere toepassing van strengere regels. Het voorstel van de Commissie voor Richtlijn 91/439/EEG hield destijds een zogeheten grootvaderclausule in, die het mogelijk maakte op nationaal niveau minder strenge gezondheidscriteria te behouden voor de beroepschauffeurs die hun rijbewijs hadden behaald vóór de richtlijn van kracht werd. De Raad heeft echter deze grootvaderclausule verworpen en de richtlijn werd zonder deze clausule goedgekeurd.

Gezien de praktische en sociale gevolgen van het ontbreken van een grootvaderclausule voor beroepschauffeurs, heeft de Commissie deze kwestie bij verschillende gelegenheden in 1998 en 1999 ter sprake gebracht in het kader van het Comité rijbewijzen. Voorts wordt de invoering van een beperkte grootvaderclausule voor beroepchauffeurs thans overwogen in het kader van een vergaande wijziging van Richtlijn 91/439/EEG. Er kan thans echter niet worden vooruitgelopen op een eventuele beslissing om een dergelijke clausule voor te stellen.

(1) PB L 237 van 24.8.1991.