SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2981/97 van Patricia McKenna (V) aan de Commissie (1 oktober 1997)

Betreft: Radioactieve vervuiling door het nucleaire complex Sellafield in Groot-Brittannië

De New Scientist van 10 mei 1997 bevat een gedetailleerd verslag van een onderzoek naar de vraag hoe radioactieve vervuiling vanuit het nucleaire complex Sellafield zich verspreid heeft via de Noordelijke IJszee tot in de wateren van noordelijk Canada.

Het onderzoek stond onder leiding van Mike Brewers van het Bedford Institute of Oceanography in Halifax, Nova Scotia. Het is verricht met het oog op een onlangs gehouden conferentie over radioactiviteit in het Poolgebied, te Tromsø in Noorwegen.

Een van de organisatoren van de conferentie, Per Strand, van het Noorse Bureau voor de bescherming tegen straling, was van oordeel dat Sellafield ongeveer 40.000 miljard becquerel caesium-137 in het milieu gebracht heeft. Volgens hem heeft ongeveer 15.000 miljard becquerel van die radioisotoop het Poolgebied bereikt. Dit zou twee à drie maal zo hoog zijn als de vervuiling van het Poolgebied destijds door Tsjernobyl via de Oostzee en de Noordzee.

Heeft de Commissie de hierover vergaarde gegevens bestudeerd? Welke maatregelen denkt zij te nemen om te bewerkstelligen dat de radioactieve vervuiling die Sellafield veroorzaakt, gestaakt wordt?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (23 oktober 1997)

De Commissie bestudeert de resultaten van studies als die waarnaar het geachte Parlementslid verwijst altijd nauwkeurig, daar deze aansluiten bij het bredere onderwerp van blootstelling aan omgevingsradioactiviteit, dat haar algemene aandacht heeft. Het is weliswaar zo dat radioactiviteit van uit Sellafield afkomstige lozingen nog ver daarvandaan in het mariene milieu wordt gedetecteerd, maar dit komt omdat de beschikbare meettechnieken bijzonder gevoelig zijn en houdt geen grote risico's in voor mens of milieu. Het is zelfs zo dat de meest blootgestelde bevolking, die dichtbij Sellafield woont, aan doses wordt blootgesteld die laag zijn vergeleken met zowel de in de huidige communautaire basisnormen vastgestelde grenswaarden als met de drastisch verlaagde grenswaarden waar de lidstaten zich tegen het jaar 2000 aan moeten houden.

Volgens de communautaire basisnormen moeten de doses van alle blootstellingen, met inbegrip van die welke het gevolg zijn van de exploitatie van installaties zoals Sellafield, niet alleen onder de wettelijk voorgeschreven grenswaarden blijven, maar moeten daaronder bovendien "zo laag als redelijkerwijs mogelijk¨ zijn. Dit vereiste staat bekend als het ALARA-beginsel (ALARA= "as low as reasonably achievable¨). Handhaving van dit beginsel heeft geresulteerd in een voortdurende ontwikkeling en verfijning van de technologie en in een reductie van de vanuit Sellafield in het mariene milieu geloosde radioactiviteit met maar liefst 99% ten opzichte van de jaren '70, toen de lozingen op een zeer hoog niveau lagen. De radioactiviteit die nu in verre Canadese wateren wordt gedetecteerd is afkomstig uit die piekperiode. Hoe succesvol de toepassing van het ALARA-beginsel is geweest wordt duidelijk wanneer men bedenkt dat deze grote reductie in de lozingen plaatsvond in een periode waarin er veel grotere hoeveelheden bestraalde splijtstoffen werden teruggewonnen.