SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0884/97 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Raad (11 maart 1997)

Betreft: Gevolgen van de Economische en Monetaire Unie

De invoering van de Europese munt is op het ogenblik een actueel onderwerp. Niettemin zijn er nog vele vraagtekens in verband met het lot van de landen die aan de EMU mee zullen doen, maar ook dat van de landen die niet mee willen doen of die van plan zijn in een volgende fase mee te doen.

Het gaat hier om een buitengewoon serieus onderwerp - zo staan er ook metafysische vraagstukken ter discussie, zoals wat het standpunt van de grondleggers van de EU ten opzichte van de EMU zou zijn geweest - en daarom zou ik de Raad het volgende willen vragen:

1. Zijn de gevolgen geëvalueerd voor de met name kleine landen van het verlorengaan van macro-economische instrumenten als de mogelijkheid van devaluatie van hun munt?

2. Is onderzocht op welke wijze de daling kan worden gecompenseerd van het mededingingsvermogen van - ik herhaal - de kleine landen die niet in staat zullen zijn dit te compenseren door de aanpassing van de tegenwaarde van hun munt?

3. Is overwogen dat een daling van de productie en een stijging van de werkloosheid in de kleine landen van de EU kan leiden tot een zodanige verslechtering van de overheidsfinanciën, dat belastingverhoging en pijnlijke besnoeiingen in de sociale uitgaven onvermijdelijk zouden blijken?

4. Heeft de Raad het scenario onderzocht waarbij de multinationale ondernemingen hun investeringen in de EU waarschijnlijk zullen concentreren op de euro-zone, waarbij zij vertrekken uit landen met een toch reeds wat industriële stabiliteit betreft wankele economie?

5. Is gezorgd voor de kleine landen van de EU die niet behoren tot de eerste groep aan de EMU deelnemende landen, in de zin dat hun deelname op zo kort mogelijke termijn mogelijk wordt en zal slagen?

Antwoord (4 december 1997)

1., 2. en 3. De Raad herinnert eraan dat het hoofddoel van het monetair beleid in de derde fase van de EMU is de prijsstabiliteit te handhaven.

In artikel 109 J van het VEG zijn vier convergentiecriteria vastgesteld. Deze criteria impliceren zowel voor de lidstaten die de gemeenschappelijke munt vanaf het begin invoeren als voor de lidstaten die dit in een latere fase zullen doen, een niet aflatende inspanning om macroeconomische voorwaarden te scheppen die verenigbaar zijn met de stabiliteit van prijzen en wisselkoersen.

In de resolutie van de Europese Raad van Amsterdam inzake de instelling van een wisselkoersmechanisme in de derde fase van de EMU wordt erop gewezen dat een stabiel economisch klimaat noodzakelijk is voor de goede werking van de interne markt en voor meer investeringen, groei en werkgelegenheid en derhalve in het belang is van alle lidstaten.

In dezelfde resolutie wordt bevestigd dat een duurzame wisselkoersstabiliteit vereist dat alle lidstaten een gedisciplineerd en verantwoord, op prijsstabiliteit gericht monetair beleid en een gezond begrotings- en structureel beleid voeren.

Het nieuwe wisselkoersmechanisme, dat vanaf het begin van de derde fase het thans in voege zijnde Europees monetair stelsel zal vervangen, zal de lidstaten die niet aan de eurozone, maar wel aan het wisselkoersmechanisme deelnemen, een ijkpunt bieden voor het voeren van een gezond economisch en monetair beleid.

Het mechanisme zal alle lidstaten tevens helpen beschermen tegen ongerechtvaardigde druk op de valutamarkten en aldus het vertrouwen van de markten versterken.

4. Tot nu toe is aan de Raad geen studie met betrekking tot het door de Geachte Afgevaardigde beschreven scenario voorgelegd.

5. Het nieuwe mechanisme zal de lidstaten die niet aan de euro deelnemen, steunen in de zware inspanning die zij leveren om een hoge mate van duurzame convergentie van de economische basisparameters te bereiken en in de toekomst eventueel de euro aan te nemen, binnen het kader van de in het VEG bepaalde convergentiecriteria.