SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2479/02

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(6 september 2002)

Betreft: Richtlijn 1999/31/EG over het storten van afvalstoffen

Kan de Commissie bevestigen dat als gevolg van Richtlijn 1999/33/EG(1) over het storten van afvalstoffen oude televisietoestellen in januari 2002 als gevaarlijk afval werden gecategoriseerd?

Hoe lang wisten de lidstaten al dat dit zou gaan gebeuren?

Vanaf wanneer moeten de lidstaten ervoor zorgen dat gevaarlijk afval wordt opgehaald door ondernemingen die daarvoor een speciale vergunning hebben en gedeponeerd wordt op stortplaatsen die alleen voor gevaarlijk afval bestemd zijn?

Heeft de Britse regering of een andere EU-regering haar bezorgdheid uitgesproken over het probleem om binnen de wettelijk gestelde termijn aan deze eisen te voldoen?

(1) PB L 182 van 16.7.1999, blz. 1.

Antwoord van Mevr. Wallström namens de Commissie

(3 oktober 2002)

De indeling van afval in gevaarlijke en niet-gevaarlijke afvalstoffen is tot stand gekomen in het kader van Richtlijn 91/689/EG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen(1), en niet in het kader van Richtlijn 1999/31/EG van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen. Afval wordt als gevaarlijk beschouwd, indien zij één van de 14 gevaarlijke eigenschappen blijkt te bezitten die vermeld staan in bijlage III van Richtlijn 91/689/EEG.

In het geval van afgedankte televisietoestellen is er sprake van afval uit elektrische of elektronische apparatuur. Deze apparatuur bestaat uit verschillende onderdelen waarvan sommige gevaarlijke stoffen kunnen bevatten, zoals de cadmium en loodoxide in de kathodestraalbuizen van de monitor. Een afgedankt gevaarlijke onderdelen bevattend televisietoestel is gevaarlijk afval in de zin van Richtlijn 91/189/EG. en zou ingedeeld zijn onder code nr. 16 02 13* van Beschikking 2000/532/EG(2) van de Commissie, als gewijzigd(3), houdende vaststelling van een (communautaire) lijst van afvalstoffen. Daarentegen zou een televisietoestel dat ontdaan is van alle gevaarlijke onderdelen geen gevaarlijk afval zijn(4). In het algemeen gesproken is er door de communautaire strategie voor het afvalbeheer gestreefd naar recycling en terugwinning van afval uit elektrische en elektronische apparatuur(5). Dit streven is uitgemond in een specifiek voorstel voor een richtlijn van de Commissie inzake afval uit elektrische en elektronische apparatuur(6), waarvan de behandeling momenteel in de fase van het verzoeningscomité verkeert. De richtlijn zal de lidstaten verplichten te zorgen voor inzameling en scheiding van gevaarlijke onderdelen uit deze apparatuur, met het oog op de veilige verwijdering ervan en ter bevordering van de recycling van de restfracties. In verband hiermee behoort een televisietoestel, dat waardevol materiaal zoals terugwinbare metalen bevat, niet direct op de stortplaats terecht te komen, maar moet eerst naar behoren worden gedemonteerd en gerecycled.

De indeling van afval van elektrische en elektronische apparatuur die gevaarlijke onderdelen bevat bij de gevaarlijke afvalstoffen is op 1 mei 2000 goedgekeurd bij Beschikking 2000/532/EG van de Commissie, zonder dat de lidstaten tegen die specifieke indeling bezwaar hebben gemaakt, en is op 1 januari 2002 in werking getreden. De aan die beslissing voorafgaande besprekingen met de lidstaten hebben drie jaar geduurd.

De verplichting om gevaarlijk afval over te dragen aan een onderneming die een vergunning moet hebben voor het beheer van gevaarlijk afval is vastgelegd in Richtlijn 75/442/EG van de Raad van 15 juli 1975 inzake afvalstoffen, als gewijzigd(7), in combinatie met Richtlijn 91/689/EEG. De betreffende bepalingen zijn respectievelijk van kracht vanaf 1977 en 1993.

Een van de belangrijkste principes van Richtlijn 1999/31/EG is dat gevaarlijk afval niet samen met niet-gevaarlijk afval mag worden gestort, opdat het storten op een veilige en milieuvriendelijke manier gebeurt (verbod op gezamenlijk storten). Dit verbod geldt sinds 16 juli 2001. Het Parlement heeft inderdaad het gemeenschappelijk standpunt van de Raad in 1996 verworpen, onder meer omdat daarin geen streng verbod op gezamenlijke storten was opgenomen

Het Verenigd Koninkrijk was de enige lidstaat die het verbod op gezamenlijke storten niet heeft gesteund. Om de naleving van deze eis gemakkelijker te maken is er een overgangsperiode tot 16 juli 2004 toegestaan aan de lidstaten in het kader van de stortingsrichtlijn met betrekking tot stortplaatsen die reeds voor 16 juli 2001 bestonden.

(1) PB L 377 van 31.12.1991.

(2) Beschikking 2000/532/EG van de Commissie van 3 mei 2000 ter vervanging van Beschikking 94/3/EG houdende vaststelling van een lijst van afvalstoffen overeenkomstig artikel 1, onder a), van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad betreffende afvalstoffen en Beschikking 94/904/EG van de Raad tot vaststelling van een lijst van gevaarlijke afvalstoffen overeenkomstig artikel 1, lid 4, van Richtlijn 91/689/EEG van de Raad betreffende gevaarlijke afvalstoffen. PB L 226 van 6.9.2000.

(3) Als gewijzigd bij de Beschikkingen 2001/118 EG van 16 januari 2001 en 2000/119/EG van 22 januari 2001 van de Commissie (PB L 47 van 16.2.2001) en Beschikking 2001/573/EG van de Raad van 23 juli 2001 (PB L 203 van 28.7.2001).

(4) Zie code 16 02 14 in Beschikking 2000/532/EG van de Commissie.

(5) Zie b.v. hoofdstuk 3.3 van COM(96) 399 def, een Mededeling van de Commissie betreffende de actualisering van de communautaire strategie voor het afvalbeheer.

(6) PB C 365 E van 19.12.2000.

(7) PB L 194 van 25.7.1975 als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991 (PB L 78 van 26.3.1991) en Beschikking 96/350/EG van de Commissie van 24 mei 1996 (PB L 135 van 6.6.1996).