SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1360/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 april 2003)

Betreft: Leveringen van uranium en verrijkingstechnieken door het bedrijf Urenco aan Iran en andere staten die een kernwapen willen ontwikkelen

1. Is het de Commissie bekend dat het in Capenhurst (GB), Gronau (D) en Almelo (NL) gevestigde bedrijf Uranium Enrichment Company (Urenco), dat in 1970 op grond van een verdrag is opgericht door de regeringen van het Verenigd Koninkrijk, de Bondsrepubliek Duitsland en Nederland ten behoeve van de commerciële ontwikkeling van de ultracentrifugetechnologie, een marktaandeel heeft van 12 tot 15 % van de wereldmarkt in verrijkt uranium?

2. Is het de Commissie tevens bekend dat Urenco zich in de jaren '70 omstreden heeft gemaakt door onder meer de levering van verrijkt uranium aan de in ontwikkeling van kernwapens geïnteresseerde toenmalige dictatuur in Brazilië, door het tegen de wens van de Verenigde Naties gebruiken van uranium afkomstig uit de Rössing-mijn in het toen door Zuid-Afrika bezette Namibië en door het onbedoeld in handen spelen van de Pakistaanse regering van de mogelijkheid om een eigen atoombom te ontwikkelen via bedrijfsspionage door medeweker Abdul Qadeer Kahn van het met Urenco samenwerkende bedrijf FDO?

3. Kunt u bevestigen dat bij inspecties in Irak in het voorjaar van 1996 centrifugetechnologie en centrifugerotoren van Urenco zijn aangetroffen in Iraakse installaties, mogelijk geleverd via Pakistan of Brazilië?

4. Levert Urenco thans aan Iran nucleaire centrifuges en andere apparatuur die geschikt zijn voor verrijking van uranium, zoals dit door de regering van de Russische federatie in de openbaarheid is gebracht? Worden zulke leveranties altijd geregistreerd door het IAEA in Wenen?

5. Deelt u de mening van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Powell, volgens wie Iran een agressiever nucleair programma heeft dan het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie dacht?

6. Wat onderneemt u om te verhinderen dat Urenco gewild of ongewild blijft bijdragen aan een verdere verspreiding van de mogelijkheid om kernwapens te produceren over staten met niet-democratische regimes?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(6 juni 2003)

1. De door het geachte parlementslid gebruikte cijfers betreffende het marktaandeel van Urenco zijn in overeenstemming met de informatie waarover de Commissie beschikt.

2. Afgezien van de door de media publiek gemaakt informatie, beschikt de Commissie niet over verdere informatie over de door het geachte parlementslid te berde gebrachte problemen.

3. De Commissie heeft nooit deelgenomen aan inspecties in Irak. De door de media bekend gemaakte gegevens zijn de Commissie bekend.

4. De Commissie is niet op de hoogte van een dergelijk feit.

5. De Commissie is zich bewust van de door het geachte parlementslid genoemde bezorgdheid van de Verenigde Staten. De lidstaten bespreken dit specifieke probleem op de geschikte fora, met name binnen de Raad van bestuur van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA) op basis van het tussentijdse verslag van Dr. El Baradei. Het eindverslag wordt verwacht in juni 2003.

6. Met behulp van een alomvattend splijtstofbewakingssysteem waakt de Commissie erover dat nucleair materiaal niet wordt afgeleid voor andere doeleinden dan verklaard binnen de Unie. In dat verband werkt de Commissie nauw samen met de IAEA en ondersteunt zij het non-proliferatiebeleid van deze organisatie.

Bovendien moet worden vermeld dat apparatuur en technologieën voor de verrijking van uraan uitdrukkelijk worden vermeld door de Club van nucleaire leveranciers (NSG). Voor de uitvoer van dergelijke apparatuur en technologieën moet een uitvoervergunning worden verleend door de bevoegde instanties van elke lidstaat. Alle lidstaten nemen deel aan de werkzaamheden van de NSG. Deze verplichting van uitvoervergunning is ook opgenomen in Verordening (EG) nr. 1334/2000 van de Raad van 22 juni 2000 tot instelling van een communautaire regeling voor controle op de uitvoer van producten en technologie voor tweeërlei gebruik(1), waardoor deze eis een juridisch bindend karakter heeft gekregen op communautair niveau.

(1) PB L 159 van 30.6.2000.