ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2627/99

van Francesco Speroni (TDI) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Veiligheidsgordels

Veiligheidsgordels zijn al te vaak nutteloos, omdat chauffeurs weigeren ze te dragen.

Acht de Commissie het niet zinvol om de fabrikanten wettelijk te verplichten een systeem in te bouwen waardoor een auto niet kan starten zonder de veiligheidsgordel vast te maken?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(24 februari 2000)

De technische normen voor veiligheidsgordels waaraan motorvoertuigen moeten voldoen, zijn vermeld in Richtlijn 77/541/EEG van de Raad van 28 juni 1977 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake veiligheidsgordels en bevestigingssystemen in motorvoertuigen(1) en de achtereenvolgende wijzigingen.

Het gebruik van de veiligheidsgordel, en met name het verplicht dragen daarvan, wordt geregeld in Richtlijn 91/671/EEG van de Raad van 16 december 1991 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende het verplichte gebruik van veiligheidsgordels in voertuigen van minder dan 3,5 ton(2). Daar is bepaald dat de lidstaten erop toezien dat de chauffeur en de passagiers op de zitplaatsen van rijdende voertuigen daadwerkelijk de veiligheidsgordel dragen.

De Commissie deelt de mening van het geachte parlementslid dat, door het niet-dragen van de veiligheidsgordel, de grotere veiligheid op de weg, die het resultaat zou moeten zijn van deze bevestigingssystemen, niet volledig wordt bereikt. Recente studies in de lidstaten hebben aangetoond dat zelfs indien circa 85 % van de inzittenden op de plaatsen voorin het voertuig gebruik maakt van de veiligheidsgordels, de helft van de slachtoffers bij ongelukken behoort tot de 15 % die hun gordel niet hadden vastgemaakt.

De door het geachte parlementslid voorgestelde oplossing lijkt evenwel voor het ogenblik moeilijk uitvoerbaar. Het zou namelijk een systeem moeten zijn dat kan nagaan welke plaatsen bezet zijn en waarmee niet geknoeid kan worden (door bijvoorbeeld de gordel vast te maken zonder deze om het lichaam te doen) en dat niet zelf kan leiden tot uiterst gevaarlijke situaties (als bijvoorbeeld het losmaken van de gordel in een rijdende auto de motor automatisch doet afslaan).

De constructeurs onderzoeken andere oplossingen om, met name door middel van bijzonder hinderlijke visuele en auditieve waarschuwingssystemen die binnen een betrekkelijk korte termijn op grote schaal zouden kunnen worden toegepast, ertoe bij te dragen dat meer gebruik wordt gemaakt van de veiligheidsgordel.

De Commissie is echter van mening dat, zoals is vermeld in Richtlijn 91/671/EEG, de lidstaten reeds beschikken over de juridische instrumenten die zij nodig hebben om op hun gehele grondgebied een strengere controle uit te oefenen op het dragen van de veiligheidsgordel.

(1) PB L 220 van 29.8.1977.

(2) PB L 373 van 31.12.1991.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2341/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Het oncologisch hospitaal van Kifisia

Na de verwoesting van het hospitaal van Agioi Anargyroi door de aardbeving van Enkelados bevinden zich 2.500 kankerpatiënten, waarvan de behandeling geen uitstel kan vergen, zonder enige therapie omdat er in de andere kankerklinieken lange wachtlijsten zijn.

De Griekse regering stelt als oplossing voor om een deel van de bedden en laboratoria van het hospitaal te verplaatsen en te verspreiden, en wel over gebouwen die een andere functie dan die van hospitaal hebben. Het wetenschappelijk comité van het hospitaal is evenwel van mening dat zo geen doelmatige voortzetting van de therapie kan worden gegarandeerd. Het wetenschappelijk comité stelt voor het hospitaal te verplaatsen naar vrije en aaneengesloten afdelingen van bestaande hospitalen, die door het comité nader worden aangeduid en die akkoord gaan met deze oplossing.

Kan de Commissie mededelen of een voorlopige verhuizing van het ziekenhuis, in overeenstemming met het voorstel van het wetenschappelijk comité en in afwachting van de wederopbouw van het hospitaal, in aanmerking zou komen voor financiële steun van de kant van de Europese Unie?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(20 januari 2000)

De eventuele medefinanciering van de verplaatsing of de voorlopige herinstallatie van het kankerziekenhuis van Kifissia kan door de Commissie worden bestudeerd, wanneer de Griekse overheid hierom verzoekt en op basis van gedetailleerde gegevens betreffende de aard van de kosten. De keuze van de oplossing die zal worden voorgesteld valt onder de uitsluitende bevoegdheid van de Griekse overheid.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2406/99

van John McCartin (PPE-DE) aan de Commissie

(16 december 1999)

Betreft: Europese seniorenpas

Kan de Commissie toelichten hoe ver zij is met de behandeling van de invoering van een Europese seniorenpas of Europas voor ouderen, die in de gehele Europese Unie recht geeft op een aantal kortingen (waaronder in het openbaar vervoer), een en ander naar aanleiding van een studie die met steun van de Commissie is uitgevoerd door de organisatie Age Concern?

Overweegt de Commissie voorstellen in te dienen met het oog op de invoering van een dergelijk kortingenstelsel in de lidstaten?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(28 januari 2000)

De Commissie zou de geachte afgevaardigde willen verwijzen naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-1054/99 van mevrouw Billingham(1), naar haar antwoord op mondelinge vraag H-1023/98 van Robert Evans tijdens het vragenuur van de vergaderperiode van november 1998(2) en naar haar antwoord op mondelinge vraag H-1148/98 van Niall Andrews tijdens het vragenuur van de vergaderperiode van december 1998(3).

De niet-gouvernementele organisaties (NGO's) die lid zijn van de contactgroep voor ouderen hebben geen steun betuigd voor de suggesties in het eindverslag van de studie, bijvoorbeeld in de context van de voorbereiding van het internationaal jaar van de ouderen van de Verenigde Naties.

In dit licht is de Commissie thans niet voornemens om met voorstellen te komen voor een Europas voor ouderen of een seniorenpas.

(1) PB C 348 van 3.12.1999.

(2) Handelingen van het Europees Parlement (november 1998).

(3) Handelingen van het Europees Parlement (december 1998).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2630/99

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Bescherming van de benaming Aceto Balsamico Tradizionale van Modena en Reggio

Het regelgevend comité heeft geweigerd de typische traditionele balsamico-azijn uit Reggio en Modena als product van oorsprong te beschermen.

Volgens de betrokken verenigingen van landbouwers en producenten staan louter commerciële belangen de bescherming en valorisatie van kwaliteitsvoedingsmiddelen uit de landbouw in de weg en is de weigering om deze producten te beschermen juist hierdoor ingegeven.

Voor de oorsprong van de Aceto Balsamico Tradizionale uit de provincies Modena en Reggio in de streek Emilia moet men tot de renaissance en de middeleeuwen teruggaan. De balsamico-azijn uit Modena is sedert 1508 bekend en die uit Reggio dateert uit de twaalfde eeuw.

Volgens de eeuwenoude productiemethode moet balsamico-azijn gedurende minstens twaalf jaren in kostbare kleine houten vaten rijpen. De Aceto Balsamico Tradizionale uit Modena en Reggio moet op de Europese markt, en niet alleen daar, voortdurend opboksen tegen imitaties.

De landbouw- en gastronomie-experts van de Italiaanse staat zijn het er unaniem over eens dat de traditionele balsamico-azijn uit Reggio en Modena een typisch en uniek product is dat niet met de industrieel geproduceerde azijn mag worden verward.

Alle argumenten lijken dan ook voorhanden om de Aceto Balsamico Tradizionale uit Reggio en Modena als product met beschermde benaming van oorsprong te erkennen. Is ook de Commissie niet van oordeel dat dit zo is?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 januari 2000)

De Commissie is van oordeel dat de aanvragen om aceto balsamico tradizionale di Modena en aceto balsamico tradizionale di Reggio Emilia als beschermde oorsprongsbenamingen (BOB) te registreren, voldoen aan de voorwaarden die zijn vastgesteld in Verordening (EEG) nr. 2081/92 van de Raad van 14 juli 1992 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen(1).

Daarom heeft de Commissie aan het Regelgevend Comité voor geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen een ontwerpverordening voorgelegd om deze benamingen te registreren. De uitslag van de stemming was zodanig dat geen advies is uitgebracht.

Overeenkomstig artikel 15 van vorenvermelde verordening, dient de Commissie nu onverwijld een voorstel in bij de Raad betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen. Indien de Raad drie maanden na de indiening van het voorstel geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld.

(1) PB L 208 van 24.7.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2767/99

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Ondersteuning van binnenschepen kleiner dan 1000 ton

Het Europees waterwegennetwerk vormt indien intensief gebruikt door de binnenscheepvaart een belangrijke en milieuvriendelijke bijdrage tot het oplossen van het mobiliteitsvraagstuk. Een goed uitgebouwd en goed onderhouden waterwegennetwerk kan een belangrijke troef zijn om een deel van het vervoer over de weg naar het vervoer over water af te leiden.

Behalve een goede infrastructuur bestaat er echter ook behoefte aan een goed uitgebouwde vloot. De Europese Unie volgde terzake vooral de weg van de schaalvergroting als resultaat van een 10-jarig grootschalig saneringsprogramma (sloopregeling en oud voor nieuw regeling). Bovendien werd via een richtlijn van 1996 een afschaffing van de toerbeurtstelsels uitgevoerd. Gevolg was een sterke daling van de vrachtprijzen. Ondanks de productiviteitsstijging waren vrachten op scheepstypes onder de 1000 ton niet langer kostendekkend.

Toch zou er voldoende aandacht moeten besteed worden aan de instandhouding van een voldoende grote vloot van schepen < 1000 ton. Onder meer de zogenaamde spitsen (350 à 400 ton) en kempenaars zijn uitermate geschikt om een groot gedeelte van het achterland van bepaalde havens te bevoorraden via voornamelijk kleinere vaarwegen. Dit geldt evenzeer voor relatief kleine partijen goederen.

1. Mag ik van de Commissie vernemen hoe zij staat t.o.v. de instandhouding van een voldoende grote vloot van schepen die kleiner zijn dan 1000 ton;

2. Mag ik van de Commissie vernemen welke inspanningen zij bereid is te ondernemen om deze vorm van binnenscheepvaart een toekomstkans te geven en dit beleid in te passen in een poging om ons mobiliteitsprobleem over de weg te verminderen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(3 maart 2000)

1. De instandhouding van een vloot van schepen van minder dan 1000 ton voor de binnenvaart is een zaak van de exploitanten in de betrokken sector waarover door de Commissie geen standpunt wordt ingenomen. Wel stelt de Commissie vast dat de vloot van kleinere schepen van minder dan 650 ton nog altijd 40 % van de vloot van de Gemeenschap uitmaakt.

2. Het nieuwe beleid ten aanzien van de capaciteit van binnenvaartschepen dat met ingang van april 1999 door de Gemeenschap wordt gevoerd bevoordeelt de bouw van kleinere schepen indien de markt dit wenselijk acht. De Commissie zal maatregelen blijven nemen ten behoeve van het vervoer over de binnenwateren, zodat hiermee een volwaardig alternatief kan worden geboden voor de andere takken van vervoer.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2463/99

van Inger Schörling (Verts/ALE) aan de Raad

(16 december 1999)

Betreft: EU-richtlijn tegen het restrictieve drugsbeleid in Zweden

Zweden hanteert voorschriften die de invoer van met verdovende middelen gelijkgestelde stoffen sterk aan banden leggen ook wanneer deze door artsen zijn voorgeschreven. Overeenkomstig verordening 1997:11 van de Inspectie geneesmiddelen mag iemand slechts een hoeveelheid amfetamine het land binnen brengen die voldoende is voor vijf dagen eigen gebruik.

Een Zweeds arts heeft de EU-Commissie thans gewezen op de procedures en regels in Zweden. Hij stelt dat de nationale regels een inbreuk vormen op de EU-voorschriften inzake het vrij verkeer van goederen en diensten tussen de landen. De arts wenst dat de Commissie maatregelen tegen Zweden neemt en onze voorschriften onwettig verklaart d.w.z. in strijd met de EG-wetgeving.

Zou een Zweeds staatsburger, indien de Commissie de Zweedse wetgeving strijdig acht met de EG-wetgeving, zich door een arts in een EU-land met een liberaal drugsbeleid verdovende middelen kunnen laten voorschrijven om deze vervolgens, zonder dat de douane daar iets tegen kan doen, in te voeren in Zweden?

Antwoord

(13 maart 2000)

Het Uitvoerend Comité Schengen heeft op 22 december 1994 zijn goedkeuring gehecht aan een model van een verklaring voor het met zich meevoeren van verdovende middelen en/of psychotrope stoffen ten behoeve van een medische behandeling(1).

Dankzij deze verklaring, gebaseerd op artikel 75 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen, kunnen personen die hun woonplaats hebben in een land dat het Schengenacquis toepast, legaal een door een arts voorgeschreven hoeveelheid verdovende middelen en/of psychotrope stoffen voor een behandeling van 30 dagen met zich meevoeren, wanneer zij zich begeven naar andere landen die het Schengenacquis eveneens toepassen.

Het gaat hierbij om zeer bijzondere situaties waarin een beperkt aantal personen verkeert die wegens hun gezondheidstoestand regelmatig geneesmiddelen moeten innemen. Deze worden voorgeschreven door een arts in het land van woonplaats, die hiertoe gebruik maakt van de bijzondere verklaring als bedoeld in artikel 75. De autoriteiten van ieder land dat de Uitvoeringsovereenkomst toepast, kunnen deze verklaring laten toetsen door de centrale autoriteit van het land van afgifte.

Zodra het Schengenacquis, dat thans in het Gemeenschapsrecht is opgenomen, in Zweden zal worden toegepast, zal deze regeling daar toegepast moeten worden.

(1) Document SCH/Com-ex (94) 28 herz. en SCH/Stup (94) 21.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2556/99

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(11 januari 2000)

Betreft: Zendmasten

Dat het gebruik van mobiele telefoons mogelijk van invloed kan zijn op de gezondheid is wetenschappelijk aangetoond. Is de Commissie niet bang dat het plaatsen van zendmasten voor mobiele telefonie in de buurt van bevolkingsconcentraties, in het bijzonder bij scholen, van invloed kan zijn op de gezondheid, en is zij in dit verband voornemens minimumnormen of -waarborgen voor te stellen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(27 januari 2000)

Aanbeveling 1999/519/EG van de Raad van 12 juli 1999 betreffende de beperking van blootstelling van de bevolking aan elektromagnetische velden van 0 Hz-300 GHz(1) stelt basisrestricties en referentieniveaus vast ter voorkoming van de bewezen nadelige gevolgen voor de menselijke gezondheid van velden zoals die welke worden voortgebracht door basisstations voor mobiele telefonie.

De aanbeveling is gericht tot de lidstaten, die de nodige maatregelen zouden moeten nemen om in het kader van het aanbevolen systeem ter beperking van de blootstelling een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid te waarborgen. Verwacht wordt dat dit ook zal leiden tot de vaststelling van normen voor apparatuur die elektromagnetische straling uitzendt van het in de aanbeveling bedoelde type.

(1) PB L 199 van 30.7.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2724/99

van Rosa Miguélez Ramos (PSE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Aeolus-project

In het kader van het Leonardo-programma financiert de EU via het Aeolus-project onderzoek en beroepsopleidingen op het gebied van alternatieve energiebronnen. Een van deze energiebronnen is windenergie. Aan windenergie zijn voordelen verbonden, maar er kleven ook een aantal nadelen aan, zoals de geluidsoverlast die wordt veroorzaakt door de windmolens en de visuele impact van deze enorme toestellen in het landschap, vaak in gebieden met een hoge landschappelijke waarde.

Heeft de Commissie, gezien de communautaire eis dat tegen het jaar 2010 ten minste 10 % van de elektriciteit moet worden opgewekt met behulp van hernieuwbare energiebronnen en gezien het jaarlijks toenemend aantal windparken, zich gerealiseerd dat er onderzoek moet worden gedaan naar het milieueffect van deze windparken, die worden aangelegd met communautaire middelen? En is de Commissie bereid te laten onderzoeken hoe dit effect tot een minimum kan worden beperkt?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(22 februari 2000)

Punt 3i van bijlage II bij Richtlijn 85/337/EEG van de Raad betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten als gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EEG voorziet in het uitvoeren van een milieueffectbeoordelingsprocedure(1) voor installaties die voor de exploitatie van windenergie voor energieproductie zijn bestemd.

Artikel 4 van bovenvermelde richtlijn stelt dat de lidstaten zelf bepalen of de in bijlage II opgesomde projecten al dan niet onderworpen worden aan een milieueffectbeoordelingsprocedure. Zij doen zulks op basis van een onderzoek per geval of op basis van drempels of criteria vastgesteld door de lidstaat. Het is dus de lidstaat die moet bepalen of een project onderworpen wordt aan een milieueffectbeoordelingsprocedure of niet. Zo ja, kunnen maatregelen worden getroffen om het milieueffect te beperken.

(1) PB L 73 van 14.3.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2158/99

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(24 november 1999)

Betreft: Fondsen voor regionale ontwikkeling

1. Is het waar dat het directoraat-generaal voor het regionaal beleid onlangs de door de Italiaanse regering ingediende projecten in verband met doelstelling 2 heeft afgewezen?

2. Om welke reden is dat gebeurd?

3. Kan de Commissie bevestigen of de projecten zijn afgewezen omdat de nieuwe subsidiabiliteitscriteria die op de Top van Berlijn zijn vastgesteld verschillen van die welke voor het tijdvak 1994-1999 golden?

4. Zo ja, kan zij aangeven voor welke landen deze nieuwe criteria gunstig zijn en voor welke zij daarentegen nadelig uitpakken?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(21 januari 2000)

1. De op 1 oktober 1999 door de Italiaanse overheid voorgestelde lijst van gebieden die uit hoofde van doelstelling 2 voor steun in aanmerking komen is inderdaad door de Commissie afgewezen.

2. Genoemd voorstel is niet in overeenstemming met het bepaalde in artikel 4, lid 4, van Verordening nr. 1260/1999 van de Raad houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen(1) volgens welke de zones die voldoen aan de zogenaamde communautaire criteria van de leden 5 en 6 van genoemd artikel 4 ten minste 50 % van de in elke lidstaat onder doelstelling 2 vallende bevolking omvatten. Welnu, de door de Italiaanse overheid voorgestelde zones die aan deze criteria voldoen telden slechts 2,2 miljoen inwoners, te weten 29,6 % van de totale voor steun in aanmerking komende bevolking.

3. Bovengenoemde verordening is na eensluidend advies van het Parlement door de lidstaten met algemene stemmen goedgekeurd. Zoals hierboven aangeduid is het Italiaanse voorstel niet afgewezen op grond van de nieuwe criteria als zodanig, maar omdat het niet in overeenstemming is met de bepalingen van het bovengenoemde artikel 4, lid 4.

4. De in lid 5 en 6 van artikel 4 van genoemde verordening opgenomen criteria zijn voor geen enkele lidstaat nadelig.

(1) PB L 161 van 26.6.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2781/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Afzetsteun voor sinaasappels in Griekenland

De verwachte grote stijging van de sinaasappelproductie dit jaar in Griekenland zal waarschijnlijk leiden tot nog grotere problemen bij de afzet van dit product. Het probleem bij de uitvoer naar landen van Midden- en Oost-Europa op grond van de bureaucratische en economische problemen die in bepaalde landen spelen, maar ook de door de oorlog in Joegoslavië vernielde wegverbindingen bemoeilijken de afzet, zodat het inkomen van de producenten aanzienlijk wordt bedreigd.

Welke maatregelen denkt te Commissie te nemen (o.a. subsidie voor vervoerskosten, verhoging van de hoeveelheden voor voedselhulp, met name voor de Balkan) om de afzet te bevorderen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(15 februari 2000)

De Commissie heeft onlangs de bestemmingen die in aanmerking komen voor steun voor de uitvoer van sinaasappelen uitgebreid tot alle bestemmingen, dat wil zeggen onder andere tot alle derde landen (Verordening (EG) nr. 67/2000 van de Commissie van 12 januari 2000 tot vaststelling van de uitvoerrestituties in de sector groenten en fruit(1)). Door deze maatregel worden de administratieve procedures om de betaling van de restitutie te verkrijgen, aanzienlijk vereenvoudigd.

Wat de citroenen betreft, is de restitutievoet van 35 tot 45 ton verhoogd in verband met de huidige afzetmoeilijkheden van dit product naar de derde landen.

Bovendien verwijst de Commissie de geachte afgevaardigde naar de antwoorden op zijn vragen E-393/99(2) en E-2327/99(3).

(1) PB L 9 van 13.1.2000.

(2) PB C 341 van 29.11.1999.

(3) PB C 219 E van 1.8.2000, blz. 147..
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2332/99

van Alejandro Cercas (PSE) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Innovatieve acties om de transnationale activiteiten van Europese kleine en middelgrote ondernemingen die zich op derde markten begeven, uit te breiden (oproep tot het indienen van voorstellen 98/C 219/13)

Kan de Commissie in verband met bovenvermeld onderwerp de volgende gegevens verstrekken(1):

- het totale aantal in 1998 en 1999 gesubsidieerde projecten,

- de begunstigden,

- de bedragen,

- de Europese deelnemers aan de consortia,

- de betrokken derde landen,

- het tijdstip van publicatie van de volgende oproep?

(1) PB C 219 van 15.7.1998, blz. 23.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(12 januari 2000)

Na een uitnodiging tot het indienen van voorstellen (98/C 219/13) heeft de Commissie subsidies toegekend voor vier voorstellen, namelijk het voorstel van EIC-CRCI Orleans (FR) betreffende een Firmenpool-actie Frankrijk-Israël (subsidie van 80 000), het voorstel van Excal (Spanje) betreffende een Firmenpool-actie Spanje-Mexico/Argentinië (subsidie van 75 909), het voorstel van Lisburn Enterprise (Verenigd Koninkrijk) betreffende een Compagnonnage-actie Noord-Ierland/Verenigde Staten (subsidie van 80 000) en het voorstel van MLIP (Duitsland) betreffende een Firmenpool-actie Duitsland/Verenigd Koninkrijk en Verenigde Staten (subsidie van 80 000).

In de uitnodiging tot het indienen van voorstellen werd aan de inschrijvers niet gevraagd consortia op te zetten. MLIP heeft evenwel Business Link van Thames Valley, Greater Nottingham en Isle of Wight (Verenigd Koninkrijk), drie Duitse Kamers van Koophandel (Magdeburg, Leipzig, Dresden) en AFG Mecklenburg bij de uitwerking van zijn actie betrokken.

Wegens de experimentele aard van het programma Innovatieve acties zal de Commissie na de evaluatie van deze vier projecten beslissen of zij een nieuwe uitnodiging tot het indienen van voorstellen publiceert.