SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1941/96 van Martina Gredler (ELDR) aan de Commissie (16 juli 1996)

Betreft: Toelating van een Oostenrijkse arts in Duitsland

Overeenkomstig artikel 3 van de Federale artsenwet kan een medicus zich in Duitsland na een practicum van 18 maanden als huisarts vestigen, in tegenstelling tot Oostenrijk waar de opleiding tot generalist drie jaar duurt.

Een bepaalde structuur voor deze opleiding is in Duitsland niet voorgeschreven behalve dat het practicum indien mogelijk negen maanden in een niet-operatieve sector en ten minste zes maanden in de operatieve sector moet worden verricht. Artikel 34 bis, lid 4, van de wet over de toelating van artsen bepaalt dat werkzaamheden in het buitenland worden aangerekend voor zover deze gelijkwaardig zijn.

In dit concrete geval werd een Oostenrijkse kandidaat die in Oostenrijk een opleiding van in totaal 18 maanden had gevolgd, waarvan negen maanden in een afdeling voor interne geneeskunde, vier maanden in een afdeling voor chirurgie, twee maanden in een afdeling voor ongevallenchirurgie en drie maanden als assistent van een generalist, door het district Lüneburg van de deelstaat Niedersachsen de Duitse toelating geweigerd met het argument dat de jonge arts zijn opleiding in Oostenrijk niet had voltooid.

Zouden niet zowel Duitse alsook Oostenrijkse artsen na een opleiding van 18 maanden in Oostenrijk wegens de bestaande gelijkwaardigheid met het Duitse artsenpracticum in Duitsland moeten worden toegelaten als arts?

Is hier sprake van discriminatie op grond van de nationaliteit die uit hoofde van de artikelen 6 en 48 van het EG-Verdrag verboden is, dan wel inbreuk op het vrije recht van vestiging?

Welke mogelijkheden heeft de jonge arts na deze afwijzing om desondanks in Duitsland de gewenste opleiding tot specialist te volgen waarvoor gewoonlijk een toelating is vereist?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (5 september 1996)

De vraag van het geachte parlementslid heeft in feite betrekking op de duur van de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde.

Richtlijn 93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993 ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning van hun diploma's, certificaten en andere titels ((PB L 165 van 7.7.1993. )) bepaalt in artikel 31, lid 1, dat deze opleiding toegankelijk is nadat ten minste zes studiejaren in het kader van de basisopleidingscyclus met goed gevolg zijn voltooid en dat zij ten minste twee jaar duurt.

Dit betekent dat de Lid-Staten de basisopleiding in de geneeskunde en de specifieke opleiding in de huisartsgeneeskunde naar eigen inzicht en criteria kunnen organiseren, met dien verstande dat de minimumvereisten van richtlijn 93/16/EEG in acht worden genomen. In het onderhavige geval kennen Duitsland en Oostenrijk een weliswaar richtlijnconforme, doch verschillende opleidingsduur.

Om zich op Richtlijn 93/16/EEG te kunnen beroepen, moet de migrerende arts zijn opleiding in een Lid-Staat hebben voltooid. De richtlijn regelt immers de erkenning van diploma's, certificaten en andere titels van arts die door de Lid-Staten zijn afgegeven. Kan de arts aan de autoriteiten van het gastland geen bewijs overleggen dat hij zijn opleiding in het land van oorsprong of van herkomst heeft afgemaakt, dan kan hij ook geen aanspraak maken op automatische erkenning van zijn opleiding of op rechtstreekse toegang tot de uitoefening van de werkzaamheden van arts, welke toegang hij overigens ook niet heeft in de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst. Hiertegenover staat, dat de autoriteiten van het gastland ingevolge de beginselen van het Verdrag en de rechtspraak van het Hof van Justitie wel de inhoud van zijn opleiding moeten onderzoeken en, zo nodig, compenserende maatregelen moeten opleggen.

In het door het geachte parlementslid aangehaalde geval moet de betrokkene hetzij zijn opleiding in de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst afmaken, hetzij voldoen aan de compenserende maatregelen die hem door de autoriteiten van het gastland worden voorgesteld.