ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0228/00

van María Sornosa Martínez (PSE) aan de Commissie

(4 februari 2000)

Betreft: Schending van de mededingingsregels in de handel in huisdiervoer in Spanje

Momenteel is in de sector van de voedingsproducten voor huisdieren in Spanje sprake van illegale praktijken, die leiden tot oneerlijke concurrentie en tot de schending van de rechten van

de consumenten. De fabrikanten van huisdiervoer verdelen hun producten via twee verschillende kanalen: een voor de grote supermarkten en een voor de kleinhandel. De kleinhandel ondervindt hiervan ernstige nadelen. Zowel de reclame als de aanbiedingen voor diervoer komen alleen ten goede aan de supermarkten; kleine winkeliers kunnen deze voordelen niet aan hun klanten aanbieden.

Daar komt nog bij dat fabrikanten van huisdiervoer aan de supermarkten in het algemeen lagere prijzen aanrekenen dan aan de kleine winkels. De kleine winkeliers zijn onvoldoende op de hoogte van de aanbiedingen, zodat de producten in hun winkels duurder zijn dan in de supermarkten. Het eindresultaat is dat de consument kiest voor de supermarkten, ten nadele van de kleine buurtwinkels. Talrijke kleine ondernemingen hebben om die reden hun deuren moeten sluiten.

Tegen deze oneerlijke concurrentiepraktijken is bij de Spaanse autoriteiten klacht ingediend. Krachtens de Spaanse wetgeving mogen producten immers niet onder de kostprijs worden verkocht, hetgeen bij huisdiervoer wel gebeurt.

Is de Commissie bereid om binnen het kader van haar bevoegdheden na te gaan of in dit geval sprake is van niet-naleving van de communautaire voorschriften op het gebied van handel en mededinging?

Is de Commissie niet van mening dat de rechten van de consumenten door deze situatie in Spanje worden geschonden, omdat zij ertoe worden gedwongen de genoemde producten in de supermarkten te kopen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(15 maart 2000)

Momenteel beschikt de Commissie niet over informatie die zou rechtvaardigen dat een procedure wordt ingeleid ten aanzien van producenten van diervoer in Spanje. De Commissie heeft trouwens geen enkele klacht ontvangen over de door het geachte Parlementlid aan de kaak gestelde gedragingen.

Het feit dat er tussen supermarkten en de kleinhandel verschillen zijn in de prijzen voor diervoer, vormt op zich nog geen bewijs voor inbreuken op het communautaire gemeenschapsrecht. In een markteconomie kunnen deze prijzen ook gewoon het verschil in onderhandelingsmacht van de partijen weerspiegelen.

In ieder geval lijken de Spaanse mededingingsautoriteiten, met name de Servicio de Defensa de la Competencia, zich in een betere positie te bevinden om deze kwestie te onderzoeken, aangezien het zwaartepunt van eventuele concurrentieverstoringen zich in Spanje bevindt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0031/00

van Anna Karamanou (PSE) aan de Raad

(20 januari 2000)

Betreft: De nucleaire dreiging van Akkuyu

In vervolg op eerder gestelde vragen en in het licht van het definitief besluit van Turkije inzake de bouw van een kerncentrale in het seismische gebied van Akkuyu, zijn nieuwe elementen aan het licht gebracht door Canadese parlementsleden die zich verzetten tegen het voornemen van Canada om kernreactoren te leveren aan Turkije.

De redenen voor dit verzet zijn de volgende:

- de financiële last voor Canada, dat aan Turkije een bedrag van 1,5 miljard dollar zou moeten lenen;

- het gevaar dat Akkuyu een tweede Tsjernobyl wordt en een ernstige bedreiging vormt voor het leven van de 144 miljoen mensen die in het oostelijk Middellandse-Zeegebied wonen;

- de gegronde vrees dat aan Turkije de mogelijkheid wordt gegeven om kernwapens aan te maken door middel van de desbetreffende technologie, zoals dat is gebeurd met India en Pakistan.

Daarenboven komen nieuwe studies van bekende seismologen, zoals Karl Buckthought van de Earthquake Forecasts Incorporation, tot de conclusie dat er 50 % kans bestaat dat er zich in de komende 40 jaar in dit gebied een aardbeving voordoet van 7 graden op de schaal van Richter, hetgeen de reactor volledig zou vernielen en miljoenen mensenlevens zou eisen.

Welke maatregelen denkt de Raad te nemen op grond van deze laatste gegevens en ook van de nieuwe gegevens die met de recente aardbevingen zijn verzameld, zodat Turkije de financiële mogelijkheden krijgt om hernieuwbare energiebronnen te ontwikkelen en de installatie van de kerncentrale wordt voorkomen?

Antwoord

(16 maart 2000)

De Raad is zich terdege bewust van het belang van de nucleaire veiligheid in derde landen en heeft, met name in het kader van bijstandprogramma's, een aantal acties op touw gezet. Op 7 december 1998 heeft de Raad conclusies aangenomen betreffende de nucleaire veiligheid in het kader van de uitbreiding van de Unie(1), waarmee aan kandidaat-lidstaten een duidelijk signaal wordt gegeven van het belang dat aan nucleaire veiligheid moet worden gehecht.

De Raad deelt het standpunt van het geachte parlementslid over de noodzaak om de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen te bevorderen. In dit verband wijst de Raad erop dat de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen in landen in het Middellandse-Zeegebied hoofdzakelijk plaatsvindt door middel van de samenwerking in het kader van het Europees-mediterrane partnerschap en het belangrijkste financiële instrument daarvan, het MEDA-programma, alsmede via van het SYNERGY-programma, dat een van de specifieke programma's op internationaal gebied is binnen het meerjarenkaderprogramma voor acties in de energiesector(2).

Beide programma's bevatten acties die bijdragen tot het verwezenlijken van de doelstellingen van het energiebeleid: continuïteit van de bevoorrading, het concurrentievermogen en de milieubescherming; zij omvatten ook specifieke onderdelen voor de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen. De uitvoering van deze programma's valt onder de verantwoordelijkheid van de Commissie.

(1) Doc. 13677/98 (Presse 431-G).

(2) PB L 7 van 13.1.1999, blz. 16.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0158/00

van Vincenzo Lavarra (PSE) aan de Commissie

(26 januari 2000)

Betreft: Vervalsing van spijsolie: Ongeoorloofde vermenging van olijfolie met hazelnotenolie

De Italiaanse olijfolieproducenten zijn bezorgd over het stijgende aantal gevallen van ongeoorloofde vermenging van olijfolie met hazelnotenolie.

Door haar smaak, geur en chemische samenstelling lijkt hazelnotenolie erg veel op olijfolie. Aangezien zij ongeveer de helft goedkoper is, is hazelnotenolie uitermate geschikt om er olijfolie mee te vervalsen.

Aangezien hazelnotenolie in de gecombineerde nomenclatuur niet specifiek vermeld wordt en valt onder de basket-positie 15 15 9059, kunnen invoerders deze onder de naam ruwe plantaardige olie, crude seed oil of crude vegetable oil in de handel brengen en zo op de douanedocumenten vermelden.

Is de Commissie bereid om tegen de vervalsing van olijfolie stappen te ondernemen en daartoe:

1. zoals voor kokosolie, palmpittenolie, enz. in te stemmen met de invoering van een specifieke omschrijving van hazelnotenolie alsook van een specifieke code in de gecombineerde nomenclatuur;

2. in ieder geval te verbieden dat het betrokken product onder de tot dusverre gehanteerde algemene namen als crude vegetable oil of crude seed oil in de handel wordt gebracht?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(21 februari 2000)

De Commissie dankt het geachte parlementslid voor de schriftelijke vraag over mengsels van olijfolie en hazelnootolie. Het gaat hier inderdaad om een groot probleem dat moeilijk op te lossen is vanwege de chemische eigenschappen van hazelnootolie. Als gevolg daarvan kan hazelnootolie met de huidige chemische methodes moeilijk worden opgespoord. Mengsels van olijf- en hazelnootolie zijn niet schadelijk voor de gezondheid van de consument, maar hebben ernstige gevolgen voor het imago van olijfolie en de olijfoliemarkt.

Chemische deskundigen experimenteren volop met nieuwe analysemethodes om de aanwezigheid van hazelnootolie in olijfolie beter te kunnen vaststellen. Tegelijk is de Commissie bereid om het voorstel van het geachte parlementslid te onderzoeken om in de gecombineerde nomenclatuur een specifieke categorie voor hazelnootolie in te voeren. Dit voorstel zou het probleem niet helemaal oplossen, maar zou fraude zeker kunnen helpen tegengaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0929/00

van Christoph Konrad (PPE-DE) aan de Commissie

(22 maart 2000)

Betreft: Braakleggingspremies voor de Duitse ondernemingen RWE en Rheinbraun

1. Kan de Commissie mededelen of het waar is dat de Duitse ondernemingen RWE en Rheinbraun braakleggingspremies van de EU hebben gekregen voor de winning van bruinkool,

2. Zo ja, op welke rechtsgrondslag, voor welke periode en voor welk bedrag deze premies zijn uitbetaald,

3. Zo ja, of het hierbij om eenmalige of permanente betalingen gaat?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(31 maart 2000)

De Commissie stelt vast dat deze vraag identiek is aan de door het geachte parlementslid gestelde schriftelijke vraag E-0667/00.

De Commissie moge het geachte parlementslid derhalve verwijzen naar het antwoord dat reeds op deze vraag is gegeven(1).

(1) Zie blz. 218.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0032/00

van Anna Karamanou (PSE) aan de Commissie

(19 januari 2000)

Betreft: De nucleaire dreiging van Akkuyu

In vervolg op eerder gestelde vragen en in het licht van het definitief besluit van Turkije inzake de bouw van een kerncentrale in het seismische gebied van Akkuyu, zijn nieuwe elementen aan het licht gebracht door Canadese parlementsleden die zich verzetten tegen het voornemen van Canada om kernreactoren te leveren aan Turkije.

De redenen voor dit verzet zijn de volgende:

- de financiële last voor Canada, dat aan Turkije een bedrag van 1,5 miljard dollar zou moeten lenen;

- het gevaar dat Akkuyu een tweede Tsjernobyl wordt en een ernstige bedreiging vormt voor het leven van de 144 miljoen mensen die in het oostelijk Middellandse-Zeegebied wonen;

- de gegronde vrees dat aan Turkije de mogelijkheid wordt gegeven om kernwapens aan te maken door middel van de desbetreffende technologie, zoals dat is gebeurd met India en Pakistan.

Daarenboven komen nieuwe studies van bekende seismologen, zoals Karl Buckthought van de Earthquake Forecasts Incorporation, tot de conclusie dat er 50 % kans bestaat dat er zich in de komende 40 jaar in dit gebied een aardbeving voordoet van 7 graden op de schaal van Richter, hetgeen de reactor volledig zou vernielen en miljoenen mensenlevens zou eisen.

Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen op grond van deze laatste gegevens en ook van de nieuwe gegevens die met de recente aardbevingen zijn verzameld, zodat Turkije de financiële mogelijkheden krijgt om hernieuwbare energiebronnen te ontwikkelen en de installatie van de kerncentrale wordt voorkomen?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(15 februari 2000)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op mondelinge vraag H-781/99 van de heer Souladakis tijdens het vragenuur in de vergaderperiode van het Parlement van januari 2000(1).

(1) Handelingen van het Europees Parlement (januari 2000).
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0475/00

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(15 februari 2000)

Betreft: Schending van het Europees Verdrag over de bescherming van de rechten van de mens en het geconsolideerde verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschappen

Is de Commissie ervan op de hoogte dat op dit ogenblik meer dan 180 leden van het Europees Parlement de onderstaande motie hebben ondertekend:

Indachtig de bepalingen van artikel 3 van het vierde Protocol bij het Verdrag over de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (1950), zoals gewijzigd middels Protocol 11, waarin wordt verklaard: niemand mag, bij wege van een maatregel van individuele of van collectieve aard, worden verwijderd van het grondgebied van de Staat waarvan hij een onderdaan is, en: niemand mag het recht ontnomen worden het grondgebied te betreden van de Staat, waarvan hij een onderdaan is, en indachtig de opneming van deze rechten in artikel 6 van de algemene bepalingen van het Verdrag van Amsterdam, doen de onderstaande leden van het Europees Parlement een beroep op de regeringen van Oostenrijk, Griekenland en Italië hun verplichtingen onverwijld na te komen en de leden van hun voormalige koningshuizen volledig in hun burgerrechten te herstellen, met inbegrip van het recht hun geboortelanden vrijelijk te betreden, en dringen er op aan dat het Europese Hof van Justitie stappen onderneemt tegen de in overtreding zijnde staat indien bovenbedoelde rechten niet uiterlijk op 1 januari 2000 zijn hersteld.

Zal de Commissie, gezien het feit dat het Verdrag geen grondslag biedt voor discriminatie tegen individuele families en gezien de bepalingen in de Artikelen 39 en 43 van Titel III van de geconsolideerde tekst van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschappen waarin respectievelijk sprake is van het vrij verkeer van personen, diensten en kapitaal en vrije vestiging, en gezien het feit dat prins Victor Emmanuel al 53 jaar zijn vaderland niet heeft kunnen bezoeken en dat zijn zoon nog nooit voet op Italiaanse bodem heeft mogen zetten en dat, hoewel bovengenoemde rechten onvoorwaardelijk zijn, van Otto von Habsburg werd geëist afstand te doen van fundamentele burgerrechten alvorens hij zich

in Oostenrijk mocht vestigen, en gezien haar bijzondere toezegging van de afgelopen week dat zij zal letten op verdragsschendingen in Oostenrijk, een begin maken met het beëindigen van deze flagrante en langdurige schending van het Verdrag over de bescherming van de rechten van de mens en van de Europese wetgeving door gebruikmaking van de bevoegdheden die haar krachtens de Europese verdragen zijn toegekend, om Oostenrijk onverwijld voor het Europees Hof van Justitie te dagen en, gezien het belang van de naleving der verdragen, een afschrift van haar besluit aan het Parlement doen toekomen?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(28 februari 2000)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag P-2703/97 van de heer Florio(1).

(1) PB C 60 van 25.2.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0333/00

van Barbara Weiler (PSE) aan de Commissie

(4 februari 2000)

Betreft: Regelingen bij de gunning van overheidsopdrachten

1. Welke regelingen denkt de Commissie te treffen om de nationale arbeidsmarkten bij het gunnen van overheidsopdrachten tegen sociale dumping te beschermen?

2. Hoe beoordeelt de Commissie de nationale detacheringsregelgeving en welke noodzaak ziet zij, gelet op de tot dusver opgedane ervaringen, tot het nemen van beleidsmaatregelen?

3. Is de Commissie voornemens maatregelen te nemen tegen de steeds groter vormen aannemende schijnzelfstandigheid?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(28 februari 2000)

1. De Commissie herinnert eraan dat de Raad en het Europees Parlement in het transnationale kader op 16 december 1996 Richtlijn 96/71/EG betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten(1) hebben goedgekeurd. Binnen het communautair arbeidsrecht is dit ongetwijfeld de tekst die, vanwege de bescherming die hij werknemers biedt, het meest bijdraagt tot de totstandbrenging van eerlijke mededinging tussen ondernemingen. De richtlijn bevat een kern van dwingende bepalingen voor minimale bescherming, die in het ontvangende land in acht moeten worden genomen door werkgevers die werknemers ter beschikking stellen om tijdelijk werk uit te voeren op het grondgebied van de Lid-Staat waar de diensten worden verricht. Deze richtlijn is zonder onderscheid van toepassing op zowel de publieke als de particuliere sector.

2. De uiterste datum voor de omzetting van Richtlijn 96/71/EG was 16 december 1999. Rekening houdende met deze datum en het feit dat de Commissie in een aantal gevallen te laat van de nationale wetten in kennis is gesteld, lijkt het prematuur de balans op te maken van de tot dusver opgedane ervaringen.

3. Voorlopig is de Commissie niet voornemens op dit gebied maatregelen te nemen.

(1) PB L 18 van 21.1.1997, blz. 1-6.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2572/99

van Markus Ferber (PPE-DE) aan de Commissie

(11 januari 2000)

Betreft: Prijzen van vluchten binnen de EU

De prijzen van vluchten binnen de EU lopen ver uiteen. Binnenlandse vluchten zijn aanzienlijk goedkoper dan vergelijkbare vluchten naar EU-buurlanden.

Zo berekent Lufthansa voor

- München-Frankfurt, 1 uur, DM 299,

- München-Düsseldorf, 1 uur en 5 minuten, DM 448,

- München-Wenen, 1 uur, DM 527,

- München-Parijs, 1 uur en 10 minuten, DM 763,

Omdat diverse luchtvaartmaatschappijen op de hierboven genoemde luchthavens vliegen, kan het niet om uiteenlopende marktprijzen gaan; evenmin wijkt de luchthavenbelasting in die mate van elkaar af.

Hoe zijn dergelijke prijsverschillen tussen binnenlandse vluchten en vergelijkbare vluchten naar EU-buurlanden te verklaren? Welke maatregelen neemt de Europese Commissie om de interne markt in de luchtvaartsector te verwezenlijken?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(2 maart 2000)

Sinds de inwerkingtreding op 1 januari 1993 van Verordening (EEG) nr. 2409/92 van de Raad van 23 juli 1992 inzake tarieven voor luchtdiensten(1), zijn de tarieven voor luchtvervoer binnen de Gemeenschap volledig geliberaliseerd. De prijzen welke zijn vastgesteld zijn derhalve bepaald op grond van de wetten van de markt. De tariefverschillen tussen de binnenlandse vluchten in de lidstaten en de andere intracommunautaire vluchten vertonen de neiging om onder druk van het feit dat nieuwe vervoerders op de markt verschijnen die tegen geringe kosten en diensten kunnen exploiteren, te vervagen. De bestaande verschillen vallen voornamelijk te verklaren door de verschillen in afstand en de omvang van het vervoer. In het algemeen nemen de kosten van exploitatie van een verbinding per passagier af naarmate de omvang van het vervoer stijgt. Op lijnen met veel vervoer is over het algemeen ook meer concurrentie. Op de binnenlandse verbindingen in de lidstaten wordt vaak meer vervoer opgetekend dan op de andere intracommunautaire verbindingen.

Op grond van Verordening (EEG) nr. 2409/92 kan een lidstaat een basistarief intrekken wanneer dat tarief in vergelijking met de totale op lange termijn door de vervoerder gedragen kosten uitzonderlijk hoog lijkt te zijn. In eerste instantie zijn het de lidstaten die eventueel deze vrijwaringsclausule kunnen doen gelden. Als hoedster van de verdragen ziet de Commissie toe op een correcte toepassing door de lidstaten van het laatste pakket tot liberalisering in het kader van de open sky-overeenkomst dat op 1 januari 1993 van kracht is geworden. Ze is er reeds toe overgegaan om verschillende besluiten goed te keuren op het gebied van het verlenen van vergunningen van communautair vervoerder en vooral op het gebied van de toegang tot de markt. Bovendien ziet de Commissie toe op de toepassing van de communautaire mededingingsregels in de sector van het luchtvervoer om zodoende het ontstaan van anti-mededingingsstructuren tegen te gaan en zich te verzetten tegen overeenkomsten en praktijken van de vervoerders waardoor de mededinging zou kunnen worden beperkt of geheel zou kunnen verdwijnen.

(1) PB L 240 van 24.8.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2594/99

van Daniel Hannan (PPE-DE) aan de Commissie

(11 januari 2000)

Betreft: Vuilverbrandingsinstallatie in Ridham Dock

Er bestaan plannen voor de bouw van een vuilverbrandingsinstallatie in Ridham Dock in het speciale bescherminggebied Swale in Kent.

De tegenstanders van dit project verwijzen naar richtlijn 79/409/EEG(1) en het arrest van het Europese Hof van Justitie in de zaak Commisie v Duitsland, 1989/91, zaak nr. 13 Ley Bay.

Acht de Commissie het geplande project een inbreuk op het EU-recht?

(1) PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(16 februari 2000)

De Commissie is er niet van op de hoogte dat er plannen zouden bestaan voor de bouw van een vuilverbrandingsinstallatie in Ridham Dock in de speciale beschermingszone bij Swale in Kent.

Het gebied bij Swale is door het Verenigd Koninkrijk aangewezen als speciale beschermingszone overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om iedere verstoring van de vogels waarvoor dit gebied als speciale beschermingszone is aangewezen alsmede iedere verslechtering van hun woongebieden, te vermijden.

Het geachte parlementslid wordt verzocht verdere details te verstrekken over de wijze waarop en de mate waarin de vogels en hun woongebieden worden bedreigd zodat de Commissie in staat is deze kwestie met de autoriteiten in het Verenigd Koninkrijk te onderzoeken. Met name zou het nuttig zijn indien het geachte parlementslid nadere informatie zou kunnen geven over de huidige plannen betreffende de bouw van een vuilverbrandingsinstallatie en de fase waarin deze plannen thans verkeren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2674/99

van Jillian Evans (Verts/ALE) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Mogelijke gevolgen voor de gezondheid van installaties die vuil verbranden ten behoeve van de energieopwekking

Kan de Commissie, gezien de bezorgdheid van de bevolking in bepaalde gemeenten in Wales over de mogelijke gevolgen voor de gezondheid van dicht bij woonwijken gelegen installaties die vuil verbranden ten behoeve van de energieopwekking,

een antwoord geven op de volgende vragen:

1. Welke criteria gelden er voor de aanleg van deponieën in de buurt van woonwijken?

2. Welke criteria gelden er voor de vestiging, in de buurt van woonwijken, van installaties die vuil verbranden ten behoeve van de opwekking van elektriciteit?

3. Welke wetenschappelijk studies zijn er in de EU uitgevoerd naar de gevolgen voor de gezondheid van de bevolking van installaties die vuil verbranden ten behoeve van de energieopwekking?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(4 februari 2000)

Er zijn geen specifieke normen voor de afstand van een stortterrein tot woningen. Bijlage I van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen(1) bepaalt dat bij de inrichting van een stortplaats rekening moet worden gehouden met voorschriften betreffende de afstand tussen de grens van het terrein en woongebieden.

De benadering die wordt gevolgd bij het reguleren van de coëxistentie van industrie en huisvesting is tweeledig. Aan de ene kant voorziet de communautaire wetgeving in eisen ter beperking van de effecten, ongeacht de plaats; aan de andere kant omvat zij kwaliteitsnormen voor omgevingslucht of -water. Er is geen specifieke wetgeving die de afstand regelt tussen industriële installaties en woongebieden.

De meeste studies betreffende gezondheidseffecten zijn uitgevoerd op basis van specifieke milieuverontreinigende stoffen en niet op basis van specifieke industriële bronnen, aangezien de chemische eigenschappen van milieuverontreinigende stoffen onafhankelijk zijn van de bron. Er zijn echter verscheidene voorbereidende studies uitgevoerd om de kosten en baten te beoordelen van het huidige voorstel voor een richtlijn betreffende afvalverbranding(2). Met name de studie Economic evaluation of the draft incineration directive(3) geeft een goed overzicht van de effecten van de verbranding van stedelijk afval.

Hoewel de Commissie bepaalde projecten heeft gefinancierd in verband met de effecten op de gezondheid van de luchtvervuiling in het algemeen, heeft ze geen studie gefinancierd over de specifieke effecten van afvalovens op de menselijke gezondheid. Wel staat het werkprogramma van de kernactiviteit Milieu en gezondheid binnen het thematische programma Kwaliteit van het bestaan en beheer van de biologische hulpbronnen(4) van het 5e kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling (OTO) open voor voorstellen betreffende dit onderwerp.

(1) PB L 182 van 16.7.1999.

(2) PB C 372 van 2.12.1998.

(3) ISBN 92-828-0083-0, European Communities 1997.

(4) PB L 64 van 12.3.1999.