ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0888/02

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(2 april 2002)

Betreft: Lanbouwcoöperatie en opvangcentrum voor minderjarigen Il Forteto

Il Forteto is een Toscaanse landbouwcoöperatie die dagelijks 65 000 à 300 000 lire overheidsgeld ontvangt voor de opvang van aan dit opvangcentrum toegewezen minderjarigen.

Twee bestuurders van Il Forteto werden in 1985 reeds veroordeeld wegens seksueel misbruik en mishandeling van minderjarigen.

Na de veroordeling door het Gerechtshof van Firenze in 1985 blijft de Jeugdrechtbank toch minderjarigen toewijzen aan Il Forteto, ondanks het feit dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens Italië veroordeeld heeft tot het betalen van morele schadevergoeding en een boete van 200 miljoen lire wegens het toewijzen aan Il Forteto van twee kinderen, wier ouders naar België emigreerden.

Kan de Commissie:

- controleren of de Italiaanse overheid zich houdt aan het vonnis volgens hetwelk alle in het centrum verblijvende minderjarigen onmiddellijk overgeplaatst moeten worden en de voor jeugdzaken bevoegde commissie geen kinderen meer mag toewijzen aan Il Forteto;

- een onderzoekscommissie oprichten om na te gaan waarom het vonnis niet uitgevoerd wordt;

- een onderzoek van de EU instellen naar de veertienduizend Italiaanse kinderen die zijn toegewezen aan door de overheid gefinancierde opvangcentra die in Italië soms meer dan 600 per dag ontvangen;

- geschikte maatregelen nemen om na te gaan of de centra die minderjarigen opvangen, voldoen aan de onweerlegbare vereisten van deugdzaamheid en zedelijkheid alvorens juridisch erkend te worden?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(3 juni 2002)

De Commissie bedankt het geachte parlementslid voor haar vraag, maar vestigt de aandacht op het feit dat wat haar eerste twee vragen betreft, namelijk inzake de uitvoering door Italië van het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 13 juli 2000 (Zaak Scozzari en Giunta vs. Italië), de Commissie niet over enige bevoegdheid tot optreden beschikt. Overeenkomstig artikel 46 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is het immers aan het ministercomité van de Raad van Europa om toe te zien op de uitvoering van de arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

Voorts is de Commissie van oordeel dat zij op basis van de Verdragen niet over de bevoegdheid beschikt om een onderzoek in te stellen zoals gewenst door het geachte parlementslid.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1088/02

van Emmanouil Bakopoulos (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 april 2002)

Betreft: Verandering van de kilometerstand in passagiersvoertuigen

Volgens een reportage van de Engelse televisiezender BBC (uitzending Lifting the bonnet van 21 maart 2002) wordt in Europa steeds meer geknoeid met de kilometerstand van tweedehands passagiersvoertuigen om de waarde van de te verkopen auto's te verhogen. Zo zou de kilometerstand van een op de twee in Engeland verkochte tweedehands auto's zijn veranderd en minder kilometers aangeven dan de auto in werkelijkheid heeft gereden.

Is de Commissie van plan met het oog op de bescherming van de Europese consument een orgaan in te stellen dat controle kan uitoefenen op dergelijke praktijken?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(4 juni 2002)

In het verleden is bij de Commissie al melding gemaakt van de kwestie die aan de orde is geweest in het de BBC-programma Lifting the Bonnet, namelijk het knoeien met de kilometerteller om de marktwaarde van een auto te verhogen.

Momenteel bestaat er geen mechanisme om op communautair niveau controle uit te oefenen op deze praktijk.

Wel is de Gemeenschap bevoegd voor richtlijnen inzake technische controles en beschikt zij over een technisch comité dat haar adviseert over hoe deze wetgeving kan worden aangepast met het oog op de verkeersveiligheid en de bescherming van het milieu en de consument.

De Commissie is voornemens deze kwestie op een latere vergadering van dit comité ter tafel te brengen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0789/02

van Ursula Schleicher (PPE-DE) aan de Commissie

(19 maart 2002)

Betreft: Hervorming van de Europese scholen

Is het de Commissie bekend dat de Raad van bestuur van de Europese scholen overweegt om het minimumaantal leerlingen dat nodig is voor het organiseren van nieuwe cursussen te verhogen en het aantal vakken waarin in een andere taal dan de moedertaal van de leerling wordt onderwezen uit te breiden?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(28 mei 2002)

In de preambule van het Verdrag houdende het statuut van de Europese Scholen dat alle lidstaten en de Gemeenschappen op 17 juni 1994 hebben ondertekend, wordt gesteld dat met het stelsel van de Europese Scholen een vorm van samenwerking tot stand komt met volledige eerbiediging van de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de inhoud van het onderwijs en voor de organisatie van hun onderwijsstelsel, en van hun verscheidenheid qua taal en cultuur.

De Raad van Bestuur, de intergouvernementele instantie die verantwoordelijk is voor deze scholen, heeft geen enkel voorstel gedaan of overwogen om de bestaande regels inzake de grootte van de verschillende groepen te wijzigen en evenmin om het onderwijs in de eerste vreemde taal uit te breiden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1777/02

van Laura González Álvarez (GUE/NGL) aan de Commissie

(24 juni 2002)

Betreft: Nieuwe aanslag op het milieu in het estuarium van Vigo (Galicië, Spanje)

De Galicische estuaria vormen een uniek ecosysteem van onschatbare ecologische, sociale en economische waarde. Ik heb bij de Commissie al meermaals geprotesteerd tegen werkzaamheden die de toekomst van de meeste van die estuaria in gevaar brengen. Concreet hebben wij onlangs geprotesteerd tegen ophogingen in de baai van S. Simón en tegen de aanleg van de jachthaven van A Lagoa (Teis, Vigo). Die twee projecten behoren tot de meer dan 10 projecten die het estuarium van Vigo onherstelbare schade zullen toebrengen.

Eens te meer protesteren thans onder meer verenigingen van buurtbewoners, organisaties van vissers, culturele en milieuorganisaties, de universiteit, het instituut voor zeeonderzoek en het Spaanse oceanografische instituut tegen de jongste aanslag op het milieu: de ophoging van Arenal door het havenbestuur over een oppervlakte van 208 000 m2.

Ook nu worden niet alleen de Habitatrichtlijn en de richtlijnen over de milieueffectbeoordeling, maar ook de EU-strategie voor de kustgebieden ernstig geschonden.

Welke maatregelen overweegt de Commissie om deze nieuwe aanslag op het milieu in het estuarium van Vigo te verhinderen en het voortbestaan van het unieke ecosysteem van de Galicische estuaria te garanderen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(25 juli 2002)

De Commissie is niet op de hoogte van de door het geachte parlementslid vermelde feiten betreffende het ophogingsproject van Arenal in de ría de Vigo.

Daarom heeft de Commissie zich tot de Spaanse overheid gewend met de vraag om opmerkingen over de door het geachte parlementslid in deze schriftelijke vraag genoemde feiten, zodat kan worden nagegaan of het Gemeenschapsrecht dat eventueel van toepassing is in dit geval wordt nageleefd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1222/02

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(29 april 2002)

Betreft: De verwijdering van tandvullingen met amalgaam

Amalgaamvergifting, die kan optreden door het kwikzilver dat aanwezig is in het amalgaam van tandvullingen, is in verband gebracht met een aantal ziekten en aandoeningen, waaronder het syndroom van Alzheimer en bepaalde aandoeningen van hart, zenuwstelsel en het immuniteitssysteem.

De Zweedse regering heeft het gebruik van amalgaamvullingen in Zweden verboden en betaalt sinds 1991 aan Zweedse burgers 70 % van de kosten van de verwijdering van amalgaamvullingen.

Ook Duitsland heeft bepaalde groepen mensen gewaarschuwd tegen het gebruik van amalgaam in tandvullingen.

Kan de Commissie mededelen of er thans enige wetgeving van de EU bestaat inzake de verwijdering van tandvullingen met amalgaam, en of er thans enig onderzoek wordt uitgevoerd naar deze kwestie?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(27 juni 2002)

De Commissie wil het geachte parlementslid laten weten dat er geen communautaire wetgeving over de verwijdering van amalgaamvullingen bestaat en dat zij niet systematisch op de hoogte wordt gebracht van de initiatieven van de lidstaten op dit gebied. Wat onderzoeksactiviteiten betreft, verwijst de Commissie naar het rapport(1) Dental Amalgam A report with reference to the Medical Devices Directive 93/42/EEC(2) from an Ad Hoc Working Group mandated by DGIII of the European Commission 1998.

In haar antwoord op schriftelijke vraag E-0917/01 van mevrouw Hulthén(3) over dit onderwerp zei de Commissie al dat de conclusie van het rapport onder meer luidde dat al het materiaal voor tandheelkundig gebruik eventueel negatieve reacties kan veroorzaken en dat het meeste materiaal toxische bestanddelen bevat. Er werd evenwel ook geconcludeerd dat uit de momenteel beschikbare gegevens blijkt dat kwik in amalgaamvullingen geen onaanvaardbaar risico voor de algemene volksgezondheid oplevert. Beperkte reacties op amalgaamvullingen van tanden en ander tandheelkundig materiaal komen voor, maar zijn betrekkelijk zeldzaam; dergelijke reacties treden ook op bij als alternatief voor amalgaam gebruikt materiaal. Volgens het verslag zijn de voordelen van amalgaamvullingen aanzienlijk hoger dan de bewezen risico's en de risico-batenverhouding komt overeen met de huidige kennis en stand van de techniek.

De Commissie en de nationale overheden zullen in nauwe samenwerking met de andere betrokken kringen het gebruik van amalgaam voor tandheelkundige doeleinden voortdurend nauwkeurig onderzoeken en de ontwikkeling van vervangend materiaal en hun gevolgen voor de gezondheid nauwgezet volgen.

(1) Beschikbaar op de website http://www.nordiskadental.se/default.htm.

(2) Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen, PB L 169 van 12.7.1993.

(3) PB C 318 E van 13.11.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1144/02 van Bill Newton Dunn (ELDR) aan de Commissie. Overheidssteun.



Publicatieblad Nr. 277 E van 14/11/2002 blz. 0153 - 0153



SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1144/02 van Bill Newton Dunn (ELDR) aan de Commissie (15 april 2002) Betreft: Overheidssteun In 1999/2000 heeft de districtsraad van Lincolnshire 150 000 pond sterling uitgekeerd voor de aanleg van een weg naar de bedrijfsgebouwen van QV Foods Limited in Holbeach Hurn. Werd de Commissie gevraagd of deze financiële bijdrage als overheidssteun beschouwd kan worden die strookt met de EU-wetgeving? Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (21 mei 2002) De bouw van nieuwe openbare wegen die openstaan voor alle weggebruikers, wordt op dit ogenblik beschouwd als een algemene infrastructuurmaatregel en niet als staatssteun, en valt derhalve niet onder de kennisgeving aan de Commissie overeenkomstig artikel 88 van het EG-Verdrag. De Commissie werd over bedoelde betaling niet geraadpleegd, en geen enkel dergelijk geval werd geregistreerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0877/02

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(2 april 2002)

Betreft: Toewijzing van UMTS-vergunningen in Zweden

Volgens de Zweedse media is de Commissie in september 2000 een onderzoek begonnen naar de vraag of de toewijzing van vergunningen voor het mobiele telefoonnet van de derde generatie (UMTS, ook 3G genaamd) in Zweden strijdig was met de voorschriften van de Unie inzake overheidssteun. Enkele telefoonmaatschappijen uit Frankrijk en Nederland zouden de Commissie erop hebben gewezen dat de bedrijven die de begeerde vergunningen in Zweden hebben ontvangen, niet de marktprijs hadden betaald.

Zweden was een van de lidstaten die ervoor kozen via een schoonheidswedstrijd de vier operateurs te kiezen die ieder gratis een UMTS-vergunning kregen. In andere landen zijn verkopingen bij opbod gehouden, waarna de vergunningen werden toegewezen aan de hoogstbiedende.

Wat zijn de resultaten van het onderzoek van de Commissie naar de manier waarop de UMTS-vergunningen in Zweden zijn toegewezen en aan welk model heeft de Commissie in feite de voorkeur gegeven in verband met de toewijzing van deze vergunningen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(22 mei 2002)

De Commissie is geen enkel onderzoek begonnen naar mogelijke staatssteun via de toewijzing van vergunningen voor het mobiele telefoonnet van de derde generatie in Zweden, noch heeft zij enige klacht ontvangen inzake verlening van staatssteun in samenhang met de toewijzing van vergunningen beneden de marktprijs.

Wat de bevoorrechte procedure voor de toewijzing van vergunningen betreft, heeft de Commissie bij verschillende gelegenheden erop gewezen dat, mits de lidstaten voldoen aan de geldende bepalingen van het Gemeenschapsrecht, het aan henzelf is om te bepalen in het kader van welk proces zij vergunningen voor de derde generatie toekennen. (Zie onder meer de antwoorden op de schriftelijke vragen P-1839/00 van de heer Van Velzen(1), E-1640/00 van de heer Agag Longo(2), E-1227/00 van de heer Valdivielso de Cué(3) en E-3119/00 van mevrouw Langenhagen(4)).

(1) PB C 89 E van 20.3.2001.

(2) PB C 136 E van 8.5.2001.

(3) PB C 89 E van 20.3.2001, blz. 16.

(4) PB C 151 E van 22.5.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0472/02

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Commissie

(22 februari 2002)

Betreft: Nieuw financieel wereldstelsel

De huidige crisis in Argentinië, waarbij de economie in een vrije val is gekomen en een oplossing niet in zicht is, en de crisis in Azië in de jaren 1997 en 1998 hebben duidelijk gemaakt dat gezocht moet worden naar een geheel van institutionele praktische regels die een nieuw financieel wereldstelsel vormen.

Dit was in oktober jl. voor het Amerikaanse ministerie van Financiën aanleiding om het Congres een reeks voorstellen voor een hervorming van het IMF voor te leggen, daar zowel in de Aziatische als in de Argentijnse crisis is gebleken dat er een nieuw financieel wereldstelsel moet komen.

Kan de Commissie mededelen hoe zij staat tegenover de noodzaak om tot een nieuw financieel wereldstelsel te komen en welke bijdrage zij ter zake namens de hele EU heeft geleverd aan betere instrumenten om het IMF te helpen om positievere oplossingen te bieden dat het tot nog toe in de genoemde crises in Azië en Argentinië heeft gedaan?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(5 april 2002)

De Commissie heeft in een recent verslag, Antwoorden op de uitdagingen van de globalisering: Een studie over het internationaal monetair en financieel systeem en de ontwikkelingsfinanciering, een aantal hervormingsvoorstellen voor de internationale financiële structuur geanalyseerd.

In het verslag wordt opgemerkt dat het huidige stelsel de laatste halve eeuw goed heeft gefunctioneerd. Het heeft bijgedragen aan de globale economische groei en landen in staat gesteld een degelijk beleid te voeren om de levensstandaard van hun bevolking te verhogen. Dankzij het stelsel kon ook het hoofd worden geboden aan perioden waarin de betalingsbalansen niet in evenwicht waren en was er in tijden van crisis sprake van monetaire stabiliteit, zoals onlangs nog is aangetoond na de gebeurtenissen van 11 september 2001.

Wel erkent het verslag dat het veranderende klimaat nieuwe uitdagingen aan de beleidsmakers stelt. De internationale financiële crises in de jaren negentig is de aanleiding geweest voor een debat over de wijze waarop de internationale gemeenschap, en met name het Internationale Monetaire Fonds (IMF), het aantal crises kan beperken en het minder waarschijnlijk kan maken dat problemen die in het ene land ontstaan, zich naar andere landen kunnen uitbreiden en zelfs het gehele stelsel kunnen ondermijnen. Het verslag van de Commissie besteedt aandacht aan deze problemen en geeft een overzicht van de belangrijkste oplossingen die thans in gesprek zijn en die uiteenlopen van zeer bescheiden voorstellen als de vergroting van de informatiestroom naar de marktdeelnemers tot zeer ambitieuze voorstellen als de invoering van één mondiale munteenheid. Ook wordt de aandacht gevestigd op de betrokkenheid van de particuliere sector bij de voorkoming en oplossing van financiële crises.

Het verslag van de Commissie vond een gunstig onthaal bij de Raad, dat het verslag bij zijn verdere beraadslagingen zal gebruiken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1332/02 van Catherine Stihler (PSE) aan de Commissie. Herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid.



Publicatieblad Nr. 301 E van 05/12/2002 blz. 0127 - 0127



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1332/02 van Catherine Stihler (PSE) aan de Commissie (8 mei 2002) Betreft: Herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid Kan de Commissie aangeven op welke wijze het visserijbeleid voor de wateren van de Europese Unie gereglementeerd zal worden indien op 31 december 2002 nog geen overeenstemming is bereikt over de herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid? Gecombineerd Antwoordvan de heer Fischler namens de Commissie op de schritftelijke vragenE-1332/02, E-1346/02, E-1364/02 en P-1387/02 (29 mei 2002) Indien tegen 31 december 2002 geen overeenstemming is bereikt over de herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid, zullen met als enige uitzondering de regels inzake de toegang tot de 12-mijlszones van de lidstaten de bestaande regels van kracht blijven, tenzij de Raad vóór of na die datum op voorstel van de Commissie andere wijzigingsverordeningen vaststelt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0936/02

van Elspeth Attwooll (ELDR) aan de Commissie

(9 april 2002)

Betreft: Het welzijn van intensieve vishouderij

In verband met de maximale dichtheid aan vis, de periode waarin zij niet gevoerd worden en de slachtmethodes luidt de vraag of de Commissie actie gaat ondernemen om het welzijn van de vissen in de intensieve vishouderij te reguleren?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(7 mei 2002)

Er bestaat momenteel geen specifieke wetgeving op Gemeenschapsniveau inzake het welzijn van vissen in de visteelt. Bepaalde algemene vereisten die zijn vastgelegd in Richtlijn 98/58/EG van de Raad van 20 juli 1998 inzake de bescherming van voor landbouwdoeleinden gehouden dieren(1) zijn echter ook van toepassing op geteelde vis.

Daarnaast zijn in het kader van de Europese Overeenkomst van de Raad van Europa inzake de bescherming van landbouwhuisdieren, aanbevelingen goedgekeurd inzake de bescherming van uiteenlopende diersoorten. Alle lidstaten en de Gemeenschap hebben deze overeenkomst ondertekend, en bijgevolg heeft de Commissie een actieve rol in de opstelling van deze aanbevelingen. Momenteel is een specifiek aan geteelde vis gewijde aanbeveling in behandeling.

Richtlijn 98/58/EG biedt de mogelijkheid maatregelen op Gemeenschapsniveau goed te keuren als deze noodzakelijk blijken te zijn om een uniforme toepassing van bovengenoemde aanbevelingen van de Raad van Europa binnen de Gemeenschap te waarborgen.

Met een besluit over wetgevende maatregelen op het niveau van de Gemeenschap op dit gebied moet worden gewacht op de goedkeuring van de aanbeveling en op de eerste ervaringen in verband met de toepassing ervan.

(1) PB L 221 van 8.8.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1101/02

van Daniel Hannan (PPE-DE) aan de Commissie

(18 april 2002)

Betreft: Kolossale standbeelden op Sicilië

Is de Commissie op de hoogte van het project in de buurt van Calatafimi op Sicilië in het kader waarvan kolossale standbeelden van cement zullen worden gemaakt van Paus Johannes Paulus II, Moeder Teresa en Padre Pio?

Levert de Commissie een financiële bijdrage aan dit project en zo ja, hoe groot is deze bijdrage?

Op welke gronden worden dergelijke projecten gefinancierd?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(27 mei 2002)

De Commissie is niet op de hoogte van het bestaan van een dergelijk project en kan bijgevolg slechts negatief antwoorden op de door het geachte parlementslid gestelde vraag.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1082/02

van Jules Maaten (ELDR) aan de Commissie

(18 april 2002)

Betreft: Antibiotica in honing en in andere voedselproducten

1. Een recente test in het Belgische consumentenblad Test-Aankoop (nr. 451, 2002) toonde aan dat 78 % van alle geïmporteerde honing verboden antibiotica bevatte (met name streptomycine, tetracyclines en sulfamiden), en onderzoeken in andere Europese landen toonden vergelijkbare resultaten. Is de Commissie voornemens maatregelen te treffen om deze verontreiniging te voorkomen, en zo ja hoe?

2. Is deze verontreiniging ook aanwezig in andere geïmporteerde voedselproducten?

3. Op 15 maart heeft de Europese Unie een importverbod afgekondigd op voedselproducten afkomstig uit China, waaronder honing, die het kanker veroorzakende antibioticum chloramphenicol bevatten. Tegelijk stelde de Commissie maatregelen voor om de import van met antibiotica (chloramphenicol en nitrofuran) vervuild voedsel afkomstig uit Burma, Thailand en Vietnam te voorkomen. Is de import van dergelijk voedsel nu gestaakt?

4. Is het juist dat chloramphenicol bij wijze van uitzondering ook in de EU nog aan vee mag worden toegediend, en zo ja, hoe wordt voorkomen dat dit antibioticum langs deze weg in de voedselketen komt?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(2 juli 2002)

In de Unie is het gebruik van chloramphenicol en verbindingen van de nitrofurangroep bij dieren waarvan de producten voor menselijke consumptie bestemd zijn, zonder uitzondering verboden. Uit het evaluatieproces van deze moleculen is gebleken dat deze stoffen risico's voor de volksgezondheid inhouden. De Unie heeft ze dan ook formeel verboden.

In voedingsmiddelen van dierlijke oorsprong uit Thailand, Myanmar, Indonesië en Vietnam is chloramphenicol en nitrofuran ontdekt. De Commissie heeft de lidstaten daarom gevraagd de nodige maatregelen te treffen om de invoer van deze producten systematisch te controleren. In de praktijk wordt vastgesteld welke partijen door deze stoffen verontreinigd zijn en worden deze partijen uit de handel genomen. Er is echter geen embargo op de invoer uit deze landen gelegd. Normaliter wordt op het grondgebied van de Unie dus geen enkele partij met chloramphenicol verontreinigde ingevoerde honing op de markt gebracht.

Overeenkomstig het huidige wettelijke kader wordt het maximumgehalte aan residuen van geneesmiddelen voor veterinair gebruik in de Unie vastgesteld na evaluatie van een aanvraag van een farmaceutisch bedrijf. Soms hebben tijdens de evaluatie van de documentatie betreffende bestaande stoffen de wetenschappelijke conclusies niet de opstelling van maximumgehalten aan residuen mogelijk gemaakt omdat de door de farmaceutische bedrijven verstrekte gegevens ontoereikend waren. Dat is met name het geval voor antibiotica zoals tetracyclinen of sulfamiden, waarvan het gebruik in de Unie bij alle diersoorten behalve bijen is toegestaan. In sommige derde landen is het gebruik van deze stoffen bij bijen echter wel toegestaan. De Commissie zou dit probleem kunnen behandelen in het kader van de toekomstige bepalingen tot vaststelling van aanvaardbare maximumgehalten in producten uit derde landen.