ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/617

(2004/C 84 E/0691)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0533/04

van Bill Newton Dunn (ELDR) aan de Commissie

(24 februari 2004)

Betreft: Paspoorten voor paarden

Hoeveel lidstaten hebben deze richtlijn reeds omgezet in nationale wetgeving?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(23 maart 2004)

De beginselen betreffende de identificatie van paardachtigen zijn neergelegd in Richtlijn 90/426/EEG van de Raad van 26 juni 1990 tot vaststelling van veterinairrechtelijke voorschriften voor het verkeer van paardachtigen en de invoer van paardachtigen uit derde landen (1). Richtlijn 90/427/EEG van de Raad van 26 juni 1990 tot vaststelling van zoötechnische en genealogische voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer in paardachtigen (1) bevat de minimale vereisten voor de identificatie van geregistreerde paardachtigen. Beide richtlijnen zijn door alle lidstaten in nationaal recht omgezet.

Op grond van Richtlijn 90/427/EEG heeft de Commissie Beschikking 93/623/EEG van 20 oktober 1993 tot vaststelling van het identificatiedocument (paspoort) dat geregistreerde paardachtigen moet vergezellen (2) goedgekeurd.

Met het oog op het dierenwelzijn en de volksgezondheid heeft de Commissie in overeenstemming met artikel 4 van Richtlijn 90/426/EEG Beschikking 2000/68/EG van 22 december 1999 houdende wijziging van Beschikking 93/623/EEG en tot vaststelling van de identificatievoorschriften voor als fok- en gebruiksdier gehouden paardachtigen (3) goedgekeurd.

Ingevolge artikel 4 van Beschikking 2000/68/EG moeten de lidstaten erop toezien dat uiterlijk vanaf 1 juli 2000 alle geregistreerde paardachtigen en alle als fok- en gebruiksdier gehouden paardachtigen bij elke verplaatsing vergezeld gaan van bovenbedoeld identificatiedocument. Deze beschikking is gericht tot de lidstaten.

De beschikkingen 93/623/EEG en 2000/68/EG verplichten de lidstaten er niet toe de Commissie ervan in kennis te stellen welke wettelijke bepalingen zij hebben ingevoerd om aan de bepalingen van die beschikkingen te voldoen. Tot dusverre heeft de Commissie nog geen klachten ontvangen over het niet uitvoeren van die beschikkingen in de lidstaten.

(1) PB L 224 van 18.8.1990.

(2) PB L 298 van 3.12.1993.

(3) PB L 23 van 28.1.2000.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/693

(2004/C 84 E/0778)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0875/04

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(22 maart 2004)

Betreft: Schendingen van de mensenrechten in het noorden van Oeganda

In de noordelijke regio's van Oeganda woedt al meer dan 16 jaar een burgeroorlog tussen het Oegandese leger (Uganda's People Defence Forces, UPDF) en de gewapende oppositie van de LRA. Aangezien beide partijen de macht over de bevolking proberen te krijgen, komen burgers steeds vaker tussen beide fronten terecht. Sinds 1996 zijn 400 000 mensen uit de districten Gulu en Kitgum verdreven, d.w.z. alleen in Gulu ongeveer 80 % van de bevolking. De omvang van de door de LRA gepleegde schendingen van de mensenrechten jegens de bevolking heeft lange tijd de schendingen van de mensenrechten van de kant van de regering verhuld.

Executies, mishandelingen en verkrachtingen door Oegandese soldaten zijn aan de orde van de dag.

Ook gewapende groeperingen van de oppositie, die vooral in het westen en noorden van het land actief zijn, zijn medeverantwoordelijk voor ernstige schendingen van de mensenrechten, vooral jegens de burgerbevolking. Niet aan de vijandelijkheden deelnemende burgers worden met voorbedachten rade en op willekeurige wijze van het leven beroofd. Zelfs kinderen worden mishandeld, verkracht, tot seksslaven gemaakt en gedwongen om te vechten. Vluchtpogingen betalen veel jongens en meisjes met hun leven.

Gezien de grote mate van wreedheid jegens de bevolking wordt de Commissie verzocht mee te delen of zij reeds over deze situatie is geïnformeerd en of zij iets tegen deze misdaden denkt te doen dan wel reeds stappen heeft ondernomen?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(26 april 2004)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag P-0646/04 van de heer Mauro (1).

(1) Zie blz. 646.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/770

(2004/C 84 E/0866)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0313/04

van Dana Scallon (PPE-DE) aan de Commissie

(2 februari 2004)

Betreft: erbrandingsinstallatie in Galway

De stad Galway is voornemens een verbrandingsinstallatie te bouwen bij Galway Bay, de enige bron van zoet water in het gebied. De streek is ook aangewezen als toeristengebied.

Is de Unie op de hoogte van plannen voor controle op de bouw van deze verbrandingsinstallatie, of is zij hier zelfs bij betrokken? Kan de Commissie bevestigen dat die in overeenstemming is met de richtlijnen inzake milieu en consumentenbescherming?

Kan de Commissie bevestigen dat zij betrokken is bij de bouw van de verbrandingsinstallatie in Wenen, Oostenrijk?

Kan de Commissie uitleggen wat het verschil is tussen de geplande installatie in Galway en het Weense model?

Welke voordelen brengt de keuze voor het zogenaamde Weense model? Bewoners van Galway hebben mij laten weten dat de installatie in Wenen ook verwarming voor woningen kan leveren en beter harmonieert met de omgeving. Kan de Commissie dit bevestigen en is de Weense installatie het meest geavanceerde model dat beschikbaar is?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(2 maart 2004)

Alle installaties die afval verbranden moeten voldoen aan Richtlijn 2000/76/EG van het Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval (1). De richtlijn bevat regels voor verbrandings- en meeverbrandingsinstallaties. De grenswaarden van Richtlijn 2000/76/EG zijn bedoeld om negatieve effecten op het milieu en de daaruit voortvloeiende risico's voor de volksgezondheid zoveel mogelijk te voorkomen. De toewijzing van vergunningen voor afvalverbrandingsinstallaties valt onder de verantwoordelijkheid van de nationale overheden. Het risico op lokaal niveau dient voor iedere individuele zaak beoordeeld te worden binnen de vergunningsprocedure. De nationale autoriteiten zijn niet verplicht de Commissie op de hoogte te stellen van de bouw en exploitatie van een afvalverbrandingsinstallatie of van toegekende vergunningen. De Commissie is derhalve niet op de hoogte van de aanvraag voor de bouw van de genoemde verbrandingsinstallatie door het geachte parlementslid.

(1) PB L 332 van 28.12.2000.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/822

(2004/C 84 E/0917)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0621/04

van Karin Riis-Jørgensen (ELDR) aan de Commissie

(24 februari 2004)

Betreft: Herziening van het TEN-T

Het Transeuropese Vervoersnetwerk (TEN-T) wordt thans herzien. Daarbij is een nieuw begrip ingevoerd, te weten „motorways of the sea”. Dat is vanuit theoretisch oogpunt wel mooi, maar houdt in de praktijk een groot risico van concurrentievervalsing in, al naargelang de praktische uitvoering ervan.

Daarom is enige opheldering gewenst.

— Kunnen schepen in het kader van het TEN-T beschouwd worden als infrastructuur, zodat bouw en aankoop van schepen met TEN-T-middelen kan worden gefinancierd?

— Moet steun voor „motorways of the sea”-projecten altijd via een aanbestedingsprocedure in de lidstaat verlopen?

— Zullen reducties op havengeld, stuwadoors- en loodskosten e.d. in bepaalde havens bij de start van nieuwe routes als toegestane staatssteun worden beschouwd?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(6 april 2004)

De „snelwegen op zee” zijn een van de prioritaire projecten die in het voorstel van de Commissie van 1 oktober 2003 met betrekking tot de wijziging van de richtsnoeren voor de ontwikkeling van het TEN-T—netwerk (1) werden gepresenteerd. Het concept was al aangekondigd in het in 2001 door de Commissie gepresenteerde „Witboek — Het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010: tijd om te kiezen” (2). De Commissie is van mening dat dit concept moet worden toegepast op een wijze die is aangepast aan de verschillende gebieden. Ofschoon een financiële bijdrage van de Gemeenschap voor de aanleg van infrastructuur in het kader van projecten voor het net van „snelwegen op zee” soms al genoeg is voor een geslaagde uitvoering, zijn in bepaalde gevallen nog andere financiële stimuleringsmaatregelen noodzakelijk dan die op het gebied van de pure infrastructuur. Daarom heeft de Commissie de mogelijkheid geopperd van medefinanciering door de EG van de aanloopkosten voor scheepvaartbedrijven die gebruikmaken van de snelwegen op zee voor een duur van ten hoogste twee jaar en op basis van een gedegen aanbestedingsprocedure. Deze steun moet worden verleend in overeenstemming met de communautaire richtsnoeren betreffende staatssteun voor het zeevervoer, die zijn verschenen in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschap van 17 januari 2004 (3) en die het mogelijk maken voor een periode van maximaal drie jaar aanloopsteun te verlenen.

Dit voorstel is nu in behandeling bij de Raad en het Parlement.

(1) COM(2003) 564 def.

(2) COM(2001)370 def.

(3) PB C 13 van 17.1.2004.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/255

(2004/C 88 E/0260)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0950/04

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(29 maart 2004)

Betreft: Problemen voor de scheepvaart op de Donau

Door de lage waterstand van de Donau zijn er in 2003 voor Oostenrijkse ondernemingen grote extra kostenposten ontstaan, daar bij voorbeeld bij Komarno, Dunaujvaros, de toch al halfbeladen schepen van de rivierpolitie niet verder mochten varen.

Bovendien kon de pontonbrug in Novisad ten dele niet geopend worden, zodat het vervoer van Linz naar Ismael 2½ maand duurde. Ten dele moest plaatstaal door vrachtwagens verder worden vervoerd, wat voor de ondernemingen aanzienlijke extra kosten met zich meebracht.

Ook in het westen (richting Duisburg, Antwerpen, Rotterdam, enz.) konden de schepen van juni 2003 tot medio januari 2004, zoals bijna elk jaar, slechts voor de helft respectievelijk voor een vierde beladen worden, waarbij laagwatertoeslagen tot 100 % betaald moesten worden.

Door uitdieping van de trajecten tussen Regensburg en Passau, in Hongarije en door de bouw van een brug in Novisad zou de attractiviteit van de Donau als belangrijkste waterweg van Europa (benuttingspercentage momenteel ongeveer 10 %) aanzienlijke vergroot kunnen worden.

Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om door opheffing van de genoemde belemmeringen voor het vervoer op de Donau aan een dringend vereiste ontlasting van het transitovervoer over de weg bij te dragen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(30 april 2004)

Het Witboek van de Commissie over Europees verkeers- en vervoersbeleid (1) roept op tot een geïntegreerde benadering, waarin onder andere maatregelen voor de revitalisering van de spoorwegsector (met name voor vrachtdiensten), de promotie van de binnenvaart en de korte vaart, de stimulering van grotere complementariteiten tussen hogesnelheidsspoor- en luchtvervoer en de stimulering van de ontwikkeling van interoperabele intelligente vervoerssystemen worden gecombineerd, teneinde een verbeterde netwerkefficiëntie en -veiligheid te kunnen garanderen.

In haar besluit van 1 oktober 2003 (2) droeg de Commissie de verbinding Rijn-Maas-Main-Donau voor als een prioriteitsproject ten behoeve van trans-Europese netwerken (TEN's), en stelde zij een aantal knelpunten vast die verwijderd moeten worden teneinde deze vervoersmodaliteit op de beste wijze te kunnen inzetten in het belang van het uitgebreide Europa. Over het voorstel van de Commissie is recentelijk overeenstemming bereikt door de Raad en het Parlement (de stemming van het Parlement vond plaats op 21 april 2004).

Het gebied rond de rivier de Donau wordt globaal bestreken door het programma Interreg III D Cadses (Zuidoost-Europese Ruimte rond de Centraal-Adriatische Donau). Interreg is een communautair initiatief dat gefinancierd wordt uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO). Het programma kan ondersteuning bieden voor projecten die betrekking hebben op de ontwikkeling van duurzame vervoerssystemen langs de rivier de Donau door samenwerking van de landen in het Donau-gebied.

(1) COM(2001)370 def.

(2) COM(2003) 564 def.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/635

(2004/C 84 E/0714)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0610/04

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(1 maart 2004)

Betreft: Ierse hengstenhouderijen

Wat is de mening van de Commissie over de belastingverlagingen die de Ierse regering gunt aan hengstenhouderijen? Elk jaar hebben Ierse hengstenhouderijen inkomsten in de vorm van zogenaamde „nomination fees” die een eigenaar ontvangt indien een hengst een merrie drachtig maakt, terwijl zij daarover geen belasting betalen. Dit levert een belangrijk voordeel op ten opzichte van Britse hengstenhouderijen, uitmondend in een verlies van inkomsten en banen in het Verenigd Koninkrijk.

Gecombineerd Antwoord

van de heer Fischler namens de Commissie

op de schritftelijke vragen E-0592/04 en E-0610/04

(2 april 2004)

De Commissie heeft een formele klacht over deze aangelegenheid ontvangen en zij is de kwestie momenteel aan het onderzoeken. Zolang het onderzoek niet is afgerond, kan de Commissie niet aangeven of de regeling met het EG-Verdrag verenigbaar is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/502

(2004/C 88 E/0513)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0449/04

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(23 februari 2004)

Betreft: Monolitische rotskerken van Lalibela (Ethiopië)

De reeks 13de eeuwse rotskerken van Lalibela in Ethiopië, die uit monolitische steen gehouwen zijn, vertegenwoordigen een opmerkelijke en unieke cultuurschat. Spijtig genoeg wordt er door gebrek aan middelen te weinig geïnvesteerd in hun bewaring zodat de gebouwen van onschatbare en unieke waarde snel in verval beginnen te raken.

Is het waar dat de Europese Unie in samenwerking met de Verenigde Naties in 2000 toegezegd heeft om in het behoud van de kerken te investeren? Zo ja, waar zijn de middelen naartoe gegaan, en welk aandeel van het overeenkomstig budget is er aan dat waardevol project besteed?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(6 april 2004)

De Commissie heeft besloten hulp te verlenen bij het behoud en de conservering van de Lalibela-kerken. In mei 2002 is daarvoor een financieringsovereenkomst getekend voor een bedrag van 9,1 miljoen euro. Het project voorziet voornamelijk in de bouw van nieuwe overkappingen (shelters) voor de kerken. Die overkappingen, die de bestaande overkappingen gaan vervangen, zullen de kerken beter beschermen, totdat een alomvattend conserveringsprogramma is uitgewerkt en uitgevoerd.

Dit project vormt een aanvulling op eerdere activiteiten die door de Commissie zijn gefinancierd. Die omvatten het ontwerp van de overkappingen en de registratie van cultuurschatten.

De Commissie werkt in dit verband samen met de Verenigde Naties (VN), met name deed zij dat bij de voorbereiding van de internationale architectuurprijsvraag voor de overkappingen.

Kort samengevat omvat de uitvoering van het project de volgende aspecten:

— in juli 2002 is een open internationale aanbesteding uitgeschreven voor de selectie van een contractant voor de bouw van de overkappingen. De aanbesteding werd geannuleerd omdat er geen reacties waren binnengekomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/512

(2004/C 88 E/0523)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0572/04

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(26 februari 2004)

Betreft: Tsjechische psychiatrische klinieken

Kan de Commissie duidelijk maken welke verbintenissen door de Tsjechische Republiek zijn aangegaan om vóór toetreding tot de EU verbetering te brengen in haar voorzieningen op het gebied van de geestelijke volksgezondheidszorg, zoals de Bohnice psychiatrische kliniek in Praag?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(13 april 2004)

De bepalingen inzake patiëntenrechten in de Tsjechische Republiek zijn op dit ogenblik opgenomen in verschillende wetten en verordeningen, in hoofdzaak Besluit nr. 20/1996 betreffende de volksgezondheidzorg, dat verschillende malen is gewijzigd. Het besluit omvat bijvoorbeeld bepalingen inzake gedwongen behandeling, klacht- of beroepsrecht en schadevergoeding.

De Commissie heeft vernomen dat een voorstel voor een nieuw besluit inzake diensten voor gezondheidszorg in de maak is, dat een specifiek hoofdstuk betreffende patiëntenrechten omvat. Bovendien wordt thans gewerkt aan een wijziging van de wet inzake sociale zekerheid, waarbij het gebruik van bedden met kooien of netwerk van metaal in instellingen voor mentaal gehandicapten en psychiatrische ziekenhuizen wordt verboden. Met het oog daarop worden ook methodologische instructies uitgewerkt, en er is een proefproject in voorbereiding om het personeel te tonen hoe de toepassing van dergelijke restrictieve middelen door moderne praktijken moet worden vervangen.

De Tsjechische Republiek heeft zich ertoe verbonden de mensenrechten en fundamentele vrijheden te respecteren en te bevorderen, en heeft instellingen opgericht om de tenuitvoerlegging van deze rechten te beschermen en te controleren. Dit vormt een stevige basis om de status en de rechten van patiënten te beoordelen en te ontwikkelen. Een verhoogde bewustwording van de publieke opinie en de betrokkenheid van niet-gouvernementele organisaties zouden ook moeten bijdragen tot een verdere inzet voor de verdediging van de patiëntenrechten. De implementatie van de patiëntenrechten zal eveneens afhankelijk zijn van de algemene situatie in de gezondheidszorg voor wat betreft middelen, opleiding en toezicht op zorgverleners en bevoegde autoriteiten.
2.

Hoe hoog is het bedrag aan EU-middelen dat voor proefprojecten of — als rechtstreekse subsidies — voor universiteiten, onderzoeksinstellingen, ondernemingen en andere verantwoordelijke instanties in voornoemde steden en in het district Mettmann op basis van andere begrotingslijnen sinds 1999 is toegekend?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/282

(2004/C 88 E/0289)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1110/04

van Christine De Veyrac (PPE-DE) aan de Commissie

(14 april 2004)

Betreft: trans-Europese vervoernetwerken

De Raad en de Europese Commissie leggen momenteel de laatste hand aan de lijst van prioritaire projecten voor de trans-Europese vervoernetwerken.

Welke overheidsdienst heeft de bevoegdheid om een besluit over het juist verloop van het tracé van de projecten te nemen?

De Europese Commissie, omdat ze de uitvoeringsbevoegdheid voor het besluit bezit?

Of zijn het het Europees Parlement en de Raad, de beide wetgevende instanties, die medebeslissings-bevoegdheid in de aangelegenheid hebben?

Of komt de beslissing elke afzonderlijke lidstaat toe voor het deel van het project dat op zijn grondgebied ligt?

Worden de plaatselijke overheden geraadpleegd?

En tot slot: in hoever worden de plaatselijke verenigingen en de burgers bij de vastlegging van de tracés betrokken?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(30 april 2004)

Het bepalen van de precieze routeafstemming van een prioriteitsproject valt onder de verantwoordelijkheid van de projectpromotor: de staat, een regio of een lokale overheid, afhankelijk van het wettelijke kader dat in de desbetreffende lidstaat van toepassing is. Op deze projecten zijn Richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's (1) en 85/337/EEG van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (2) van toepassing. In de richtlijnen zijn de eisen uiteengezet voor de raadpleging van alle relevante belanghebbenden. Daarnaast zijn er nationale procedures voor het verlenen van vergunningen voor ontwikkelingen of gebouwen van toepassing, ten behoeve waarvan in raadpleging van de desbetreffende belanghebbenden kan worden voorzien.

(1) PB L 197 van 21.7.2001.

(2) PB L 175 van 5.7.1985, zoals gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997, PB L 73 van 14.3.1997.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/697

(2004/C 88 E/0716)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0427/04

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(17 februari 2004)

Betreft: Staatsburgers die in een andere lidstaat wonen

Kan de Europese Commissie aangeven hoeveel staatsburgers van elke lidstaat er in elk van de andere lidstaten wonen voor elk van de laatste 10 jaar waarvoor er cijfers beschikbaar zijn?

Kan ze ook het aantal staatsburgers van landen buiten de Europese Unie in elke lidstaat aangeven voor elk van de laatste 10 jaar, en zo mogelijk afzonderlijk het aantal Amerikaanse staatsburgers?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(16 maart 2004)

In de tabellen die rechtstreeks naar het geachte parlementslid en het secretariaat van het Parlement worden gestuurd, is voor elke lidstaat aangegeven hoeveel burgers uit een andere lidstaat er woonden in de jaren 1994 tot en met 2003. Voorzover mogelijk is ook aangegeven uit welke lidstaat deze burgers afkomstig waren, hoeveel burgers van landen buiten de EU er in totaal woonden en hoeveel Amerikaanse burgers er woonden. Om de gegevens zo volledig mogelijk te maken, bevat de tabel voor 1994 ook cijfers voor Oostenrijk, Finland en Zweden, hoewel deze landen toen nog geen deel uitmaakten van de EU.

De cijfers in deze tabellen zijn gebaseerd op de gegevens waarover Eurostaat momenteel beschikt. Deze gegevens worden door de nationale bureaus voor de statistiek aan Eurostat geleverd in het kader van de jaarlijkse vraag naar gegevens over migratiestromen en aantallen migranten.

Om onderstaande redenen kunnen deze vragen slechts gedeeltelijk worden beantwoord. Er zijn niet voor alle lidstaten en alle jaren statistieken over de niet-nationale bevolking beschikbaar en als ze wel beschikbaar zijn, moeten ze met de nodige omzichtigheid worden geïnterpreteerd. In Europa worden immers verschillende gegevensbronnen en definities van „verblijf” gebruikt en dit kan de vergelijkbaarheid van de statistieken van de lidstaten bemoeilijken.

De tabel voor 2001 is de volledigste. De volkstellingen van 2001 bevatten aanvullende gegevens die niet elders beschikbaar zijn of die kunnen worden gebruikt om de cijfers uit andere gegevensbronnen te controleren. De statistieken over de niet-nationale bevolking in Luxemburg en Oostenrijk zijn gebaseerd op deze volkstelling en zijn dan ook alleen beschikbaar voor 2001. Voor Frankrijk zijn deze statistieken dan weer alleen beschikbaar voor 1999, het jaar van de laatste volkstelling.