ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1770/01

van Mary Banotti (PPE-DE) aan de Commissie

(12 juni 2001)

Betreft: Zuiver antibioticumpoeder - publicatie van onderzoeksresultaten

Thans stellen de meeste farmaceutische bedrijven uitsluitend antibioticumpoeder beschikbaar aan onderzoekers wanneer de onderzoeker schriftelijk toezegt dat hij de onderzoeksresultaten niet zal publiceren zonder voorafgaande toestemming van de onderneming. Kan de Commissie met het oog op het belang van het onderzoek op het gebied van antibioticaresistentie meedelen of zij voornemens is voorschriften vast te stellen, krachtens welke onderzoekers de resultaten mogen publiceren na een bepaalde periode, bijvoorbeeld zes tot twaalf maanden, zonder verder overleg met de farmaceutische bedrijven?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(10 juli 2001)

De kwestie van de antimicrobiële resistentie is een wezenlijk onderdeel van de gezondheidsstrategie van de Gemeenschap en vereist acties in alle betrokken sectoren: volksgezondheid en veterinaire en fytosanitaire sector. Op 20 juni 2001 heeft de Commissie uitgaande van dit multisectorale perspectief een mededeling inzake de communautaire strategie tegen antimicrobiële resistentie goedgekeurd.(1)

Wat de specifieke vraag over de toegang tot antibioticumpoeder voor onderzoekers betreft, begrijpt de Commissie, na contact te hebben gehad met mogelijk hierbij betrokken ondernemingen, dat het voor farmaceutische ondernemingen die onderzoekers gratis antibioticumpoeder verstrekken, de normale praktijk is dat zij hierbij als voorwaarde stellen dat het onderzoek legitiem en relevant is dat zij voor publicatie inzicht in de resultaten krijgen. Het is de Commissie niet bekend of er in de praktijk beperkingen aan de publicatie van de resultaten van zo'n onderzoek worden gesteld. De Commissie is van oordeel dat de wijze waarop de farmaceutische industrie antibiotica voor universitair onderzoek levert, in het algemeen passend is, maar zij kan zich niet uitspreken over specifieke overeenkomsten tussen een bepaald bedrijf en een bepaalde universiteit. De Commissie is bereid de kwestie van de behoefte aan richtsnoeren voor een goede praktijk aan te kaarten bij de verenigingen die de Europese farmaceutische industrie vertegenwoordigen.

(1) COM(2001) 333 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0853/01

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(22 maart 2001)

Betreft: Fiscaal beleid van de lidstaten

Zijn er naar de mening van de Commissie financiële omstandigheden denkbaar dat de regering van een lidstaat op rechtmatige gronden een pro-cyclisch fiscaal beleid kan voeren? Zo ja, wat zouden die omstandigheden zijn?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(13 juni 2001)

Het economisch beleidskader dat werd vastgesteld bij het Verdrag van Maastricht en aangevuld door het Stabiliteits- en groeipact, bepaalt dat de lidstaten buitensporige tekorten moeten voorkomen en moeten streven naar een begrotingsevenwicht of -overschot op middellange termijn. Het economisch beleid wordt onder meer gecoördineerd door middel van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid (GREB) die de lidstaten ten uitvoer moeten leggen. Wat de procyclische begrotingspolitiek betreft wordt is in de GREB 2000 gesteld: Aangezien verwacht wordt dat de groei het potentiële percentage zal overschrijden, is een procyclische koers van de begrotingspolitiek niet aan te raden.

Niet alleen vergroot een procyclische begrotingspolitiek de outputfluctuaties, maar in het bovendeel van de cyclus kan zij ook tot een procyclische verstrakking leiden, vooral voor de lidstaten met een te hoog tekort die het risico lopen de 3 %-drempel te overschrijden. In dit geval bepaalt het EG-Verdrag dat de Raad er bij de lidstaat op kan aandringen zijn begrotingssituatie te verbeteren, hetgeen kan resulteren in een procyclische koers. Deze bepaling is een afschrikkingsmiddel ter voorkoming van ongewenst budgettair gedrag, en de procyclische effecten worden dan minder kritiek geacht dan het verwezenlijken van een gezonde begroting.

Uitzonderingen op de richtsnoeren om een procyclische begrotingspolitiek te voorkomen kunnen echter worden aanvaard wanneer de tijdelijke stijging van het tekort het gevolg is van een belangrijke belastinghervorming (zoals in Duitsland), mits dit niet inhoudt dat de referentiewaarde voor het tekort wordt overschreden en mits de inflatoire druk er niet door toeneemt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1464/01

van Robert Goebbels (PSE) aan de Commissie

(17 mei 2001)

Betreft: Illegale visvangst in de EEZ van Mauretanië

Ik kom juist terug uit Mauretanië, waar ik een onderhoud met de minister van visserij gehad heb. Minister Zamel heeft ernstige klachten over 30 tot 40 schepen die regelmatig illegaal aan het werk zijn in de exclusieve economische zone van zijn land. Voor het grootste deel zijn het Aziatische schepen die de Spaanse haven Las Palmas als uitvalsbasis gebruiken en daar ook hun illegale vangst uit Mauretanische wateren aan land brengen. De vispiraten doen daarmee de Europese vissers oneerlijke concurrentie aan die op grond van het bestaande visserij-akkoord in de EEZ van Mauretanië werken.

Kan de Raad de informatie uit Mauretanische bron bevestigen? Hoe denkt hij op te treden om een einde te maken aan de illegale visvangst en daarmee de zeerijkdommen van Mauretanië op termijn te helpen in stand te houden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(16 juli 2001)

De Commissie heeft van Mauretanië geen officiële informatie ontvangen over illegale visvangst van Aziatische schepen in de exclusieve economische zone (EEZ) van Mauretanië.

In het kader van de visserijovereenkomst tussen de Gemeenschap en Mauretanië is de Commissie in kennis gesteld van de aanhouding van vaartuigen onder communautaire vlag. De Commissie meent dat de handhaving en het toezicht binnen de EEZ van Mauretanië zeer doeltreffend zijn. De Commissie heeft herhaaldelijk aangetoond het duurzaam beheer van de visserijbestanden van Mauretanië toegewijd te zijn.

Er bestaat weliswaar communautaire wetgeving op het gebied van toezicht en handhaving, maar voor de tenuitvoerlegging daarvan zijn de lidstaten verantwoordelijk. Op activiteiten van vaartuigen van derde landen in wateren die niet onder de jurisdictie van de Gemeenschap vallen, is deze wetgeving overigens niet van toepassing. Bovendien heeft Mauretanië in dit verband tot dusverre noch de Gemeenschap, noch voor zover de Gemeenschap bekend Spanje benaderd. Indien dit gebeurt, dient een eventueel verzoek op eigen merites te worden beoordeeld.

Bovendien zij opgemerkt dat de Gemeenschap en Mauretanië zich beide zeer recent hebben uitgesproken voor de goedkeuring door de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) van een internationaal plan ter voorkoming, afschrikking en uitbanning van illegale, ongeregistreerde en ongereguleerde visserij. In dit plan is bepaald dat staten moeten zorgen voor uitgebreide en doeltreffende maatregelen inzake monitoring, controle en surveillance (MCS) inzake visserijactiviteiten vanaf de aanvang via het aanlanden tot aan de eindbestemming.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0884/01

van Nuala Ahern (Verts/ALE) aan de Commissie

(27 maart 2001)

Betreft: Radiologische monsternemingen op militaire oefenterreinen waar met verarmd uranium versterkte granaten zijn getest

Welke plannen heeft de Commissie om overeenkomstig Hoofdstuk 3 van het Euratom-Verdrag radiologische monsters te nemen op militaire oefenterreinen of op andere plaatsen in het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk waar met verarmd uranium versterkte granaten zijn getest?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0884/01, E-0979/01, E-0980/01 en E-0981/01

(5 juni 2001)

Testterreinen van munitie met verarmd uranium kunnen zich zowel aan land als op zee bevinden.

In het geval van testterreinen op zee, heeft de Commissie herhaaldelijk duidelijk gemaakt - onlangs nog in haar antwoord op de mondelinge vraag H-0055/01 van mevrouw Kratsa-Tsagaropoulou in het vragenuurtje van het Parlement tijdens de vergaderperiode van februari 2001(1) - dat deze activiteit het mariene milieu niet meer aantast dan de natuurlijke uraniumconcentraties in het milieu. Volgens de Commissie is deze kwestie tot nog toe niet behandeld krachtens de Conventie van Oslo en Parijs (OSPAR).

Wat de testterreinen aan land betreft, heeft de Commissie uit hoofde van artikel 35 van het Euratom-Verdrag voor verificatiedoeleinden recht van toegang tot de installaties die nodig zijn om het milieu (lucht, water en grond) voortdurend te controleren. De Commissie heeft als zodanig dus geen toegang tot nucleaire of militaire zones en de Commissie zal alleen toegang verzoeken in zoverre de controle-installaties ter plaatse noodzakelijk zijn om het effect op het milieu buiten de grenzen van de zone te beoordelen.

De Commissie volgt de situatie met betrekking tot het peil van de radioactiviteit in het milieu nauwlettend en baseert zich daarbij op de informatie die zij krachtens artikel 36 van het Euratom-Verdrag heeft ontvangen, op geografisch gedetailleerde gegevens die door de autoriteiten van de lidstaten worden verstrekt en op gegevens afkomstig van andere bronnen die onder de aandacht van de Commissie worden gebracht. De Commissie was niet op de hoogte van de Britse studie met betrekking tot de Solway Firth, noch van een gelijkaardige door Frankrijk verrichte studie.

Op basis van de bestaande communautaire wetgeving bestaan er reeds mechanismen voor de controle op radioactiviteit in het milieu. Voor de tenuitvoerlegging van dergelijke bepalingen is het niet nodig dat de Commissie, die de bemonstering van het milieu voor verarmd uranium uitvoert, deze mechanismen uitbreidt.

(1) Mondeling antwoord van 13.2.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0926/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(28 maart 2001)

Betreft: Verantwoordelijkheid voor de aanstelling van R. Berthelot

In maart 1997 werd R. Berthelot, de persoonlijke vriend van voormalig Commissielid Cresson, als deskundige voor aids-kwesties aangesteld. De heer Berthelot beschikte niet over de vereiste kwalificaties en de Commissie heeft nu achteraf terugbetaling gevraagd van de geldelijke vergoeding die Berthelot voor diens opdracht ontving.

Kan de Commissie mededelen wie verantwoordelijk was voor de aanstelling op onjuiste gronden van R. Berthelot? Is er een reprimande uitgedeeld aan de vice-directeur-generaal bij de Commissie die het aanstellingscontract van de heer Berthelot ondertekende?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(7 mei 2001)

In verband met het dossier inzake het contract van de heer Berthelot zijn tuchtprocedures ingeleid tegen een aantal ambtenaren en/of andere personeelseden. Deze procedures zijn nog lopende.

Voorts heeft het tot aanstelling bevoegde gezag besloten een extra onderzoek in te stellen naar de verantwoordelijkheid van andere bij deze zaak betrokken partijen.

De Commissie zal het Parlement inlichten over het resultaat van de tuchtprocedures zodra die, nadat zij volgens de regels zijn voltrokken, tot eindconclusies hebben geleid.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1549/01

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(28 mei 2001)

Betreft: Boete van 20 % op de tabakssubsidies voor het jaar 1997 in de prefectuur Serres (Griekenland)

De Commissie heeft in juli 1998 een boete toegepast op de subsidies voor producenten van basma-tabak in de prefectuur Serres (Griekenland) op grond van de te late ondertekening en indiening van de teeltcontracten voor 1997.

Het niet ondertekenen en indienen van de contracten betrof niet alle producenten, en was te wijten aan het onbetrouwbare gedrag van een aantal verwerkende bedrijven en de laksheid en nalatigheid van de andere instanties die bij deze procedure betrokken zijn.

De opgelegde boete heeft de tabakproducenten in deze regio, die voor het merendeel kleine telers zijn wier inkomen alleen op de productie van tabak steunt, terwijl er geen mogelijkheid is voor andere teelten, aanzienlijke financiële schade berokkend. Kan de Commissie daarom de aan de basma-tabakproducenten in de prefectuur Serres voor het jaar 1997 opgelegde boete nog eens bestuderen, zodat hun inkomen, maar ook hun rechtsgevoel wordt hersteld, omdat zij volstrekt niet verantwoordelijk zijn voor het niet ondertekenen en indienen van de contracten met de verwerkende bedrijven?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(16 juli 2001)

In de artikelen 2 tot en met 5 van Verordening (EEG) nr. 3478/92 van de Commissie van 1 december 1992 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor de toepassing van de premieregeling in de sector ruwe tabak(1), van toepassing op de oogst van 1997, zijn de voorwaarden en termijnen vastgesteld voor de sluiting van contracten tussen producenten en bewerkingsbedrijven, en voor de indiening voor registratie van deze contracten.

In de gemeenschappelijke marktordening (GMO) voor ruwe tabak speelt het teeltcontract een rol van essentieel belang bij de premieregeling. De uiterste data waarop deze contracten moeten worden gesloten en geregistreerd moeten vroeg genoeg in het jaar vallen om de producenten en de bewerkingsbedrijven, van bij het begin van het jaar van de oogst, een stabiele afzet, repectievelijk een regelmatige voorziening te kunnen garanderen.

Om deze reden zijn in artikel 3, lid 3, van bovengenoemde verordening de betrokken uiterste data vastgesteld, alsmede een vermindering van 20 % van de premie bij overschrijding van deze termijnen.

De Commissie betreurt de financiële schade voor de producenten van basma-tabak in de prefectuur Serres in 1997. Zij is echter van mening dat, indien de situatie die tot de vermindering van de premie heeft geleid, blijft voortbestaan, de toepassing van de betrokken bepaling volkomen gerechtvaardigd is.

(1) PB L 351 van 2.12.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1385/01

van Daniel Hannan (PPE-DE) aan de Commissie

(27 april 2001)

Betreft: Onbeantwoorde vragen

Tot de verklaarde doelstellingen van de Commissie behoren grotere transparantie en meer openheid. Voorts streeft de Commissie naar betere betrekkingen met het Europees Parlement door parlementaire vragen sneller en zorgvuldiger af te handelen.

Kan de Commissie tegen deze achtergrond bevestigen dat zij binnenkort antwoord zal geven op de volgende, al geruime tijd openstaande vragen:

- E-0488/01

- E-0490/01

- E-0313/01

- E-0491/01?

Heeft de Commissie een mededeling in voorbereiding over haar plan om de beantwoordingstermijn voor vragen te verkorten?

Wat is op dit moment:

a) de gemiddelde beantwoordingstermijn?

b) de streeftermijn van de Commissie?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(18 mei 2001)

Allereerst wil de Commissie er andermaal op wijzen dat zij veel belang eraan hecht dat de Parlementsleden hun recht, dat is verankerd in artikel 197, derde alinea, van het EG-Verdrag om rechtstreeks bij de Commissie om inlichtingen te vragen ter ondersteuning van de politieke controle die het Parlement op de Commissie uitoefent, ten volle uitoefenen.

De Commissie beoogt de vragen die de Parlementsleden haar stellen binnen de door het Parlement gestelde termijn te beantwoorden. Tot haar spijt heeft zij in de door het geachte parlementslid genoemde specifieke gevallen deze termijnen niet in acht kunnen nemen. Zij kan hem echter de verzekering geven dat zij de desbetreffende vragen inmiddels heeft beantwoord.

Meer precies gezegd heeft zij aan het geachte parlementslid gezonden:

- het antwoord op vraag E-0488/01 op 8 mei 2001

- het antwoord op vraag E-0490/01 op 26 april 2001;

- het antwoord op vraag E-0313/01 op 11 mei 2001;

- en het antwoord op vraag E-0491/01 op 14 mei 2001.

Schriftelijke vraag E-0315/01 was niet aan de Commissie gericht.

In 2000 bedroeg de beantwoordingstijd gemiddeld 5 weken en een dag voor prioritaire vragen en 7 weken voor de overige vragen. De Commissie zal trachten deze tijden in 2001 te verbeteren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0669/01

van Philip Bushill-Matthews (PPE-DE) aan de Commissie

(6 maart 2001)

Betreft: Europese Raad van Lissabon en houdbaarheid pensioenstelsels

De Europese Raad van Lissabon richtte in 2000 het verzoek tot de Raad de Groep op hoog niveau inzake sociale bescherming opdracht te geven om, () deze samenwerking op het gebied van het sociale beleid te steunen en, als eerste prioriteit, op basis van een mededeling van de Commissie een studie te verrichten naar de toekomstige ontwikkeling van de sociale bescherming, gezien op langere termijn, met bijzondere aandacht voor de houdbaarheid van de pensioenstelsels binnen verschillende tijdsbestekken tot 2020 en, zo nodig, tot later. Was een dergelijk voortgangsrapport vóór december 2000 beschikbaar en welk tijdschema is er vastgesteld voor de toekomstige werkzaamheden van de Groep op hoog niveau?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(2 mei 2001)

Een voortgangsrapport van de Groep op hoog niveau inzake sociale bescherming over de studie naar de houdbaarheid van de pensioenstelsels is door de Raad Werkgelegenheid en sociale zaken op 27-28 november 2000 goedgekeurd en aan de Europese Raad van Nice voorgelegd.

Daarna heeft de Groep op hoog niveau (thans Comité voor sociale bescherming) als basis voor de nationale verslagen een vragenlijst voor de lidstaten opgesteld. Deze nationale verslagen worden nu geanalyseerd en zullen dienen als basis voor de eindstudie die aan de Europese Raad van Göteborg in juni moet worden voorgelegd.

De Commissie is voornemens deze samenwerking over houdbare pensioenen voort te zetten en te versterken met het oog op het voorstellen van een mededeling aan het Parlement en de Raad.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0222/01

van Nelly Maes (Verts/ALE) aan de Raad

(8 februari 2001)

Betreft: Gebruik verarmd uranium in snelle-interventiemacht EU

In de resolutie (B5-0047, 0049, 0050, 0051 en 0054/2001) over het gebruik van verarmd uranium, die het Europees Parlement op 17 januari 2001 heeft aangenomen, wordt gevraagd om uitgaande van het voorzorgsprincipe voorlopig geen verarmd uranium meer te gebruiken.

Sommige lidstaten en leden van de NAVO zijn echter vastbesloten om in Challenger-tanks en in Sea Harrier-gevechtsvliegtuigen munitie met verarmd uranium te blijven gebruiken, dit in het kader van de snelle-interventie-eenheid.

Kan de Raad een lijst vrijgeven van momenteel gebruikte munitie waarin verarmd uranium is gebruikt?

Zo neen, om welke reden kan dit niet?

Zo ja, is de Raad bereid om het voorzorgsprincipe (aangehaald door het EP) te laten gelden en de lidstaten te vragen geen dergelijke munitie meer te gebruiken?

Antwoord

(10 juli 2001)

De Raad heeft op 22 januari 2001 de kwestie van het verarmd uranium besproken en heeft te kennen gegeven dat hij over deze kwestie volledige duidelijkheid zal trachten te krijgen. De ministers riepen ook op tot volledige transparantie en een open uitwisseling van informatie tussen de autoriteiten van de lidstaten en met andere organisaties die deze zaak onderzoeken.

De Raad beschikt niet over een lijst van momenteel gebruikte munitie die verarmd uranium bevat. De besluiten over het gebruik van verschillende soorten munitie worden door de lidstaten genomen op basis van hun nationale soevereiniteit.

Op 9 april 2001 heeft de Raad op basis van wetenschappelijk bewijsmateriaal dat was verzameld door diverse internationale organisaties een gedachtewisseling gehouden over het vraagstuk van munitie die verarmd uranium bevat.

De voorzitter vatte deze gedachtewisseling als volgt samen:

- De Raad neemt akte van het werk dat verscheidene internationale organisaties (UNEP, WHO, NAVO, ad hoc groep deskundigen bij de Commissie) hebben verricht inzake de mogelijke gevolgen voor de gezondheid en het milieu van blootstelling aan verarmd uranium in munitie die in de Balkan werd gebruikt.

- Deze gedetailleerde en objectieve studies bevatten geen wetenschappelijk bewijsmateriaal dat een verband legt tussen het gebruik van verarmd uranium en ziekten die voorkomen onder de bevolking of bij de militairen die in gevechtszones hebben gediend.

- Er blijken zich evenwel gezondheids- en milieuproblemen in die regio voor te doen en de Raad dient dan ook eventuele verdere onderzoeken van nabij te volgen en de kwestie indien nodig later opnieuw te behandelen.

- De Commissie pakt reeds enkele van de milieuproblemen in de regio's aan via thans lopende projecten. De Raad moedigt de Commissie aan om in de landenstrategieën voor alle landen in de Westelijke Balkan rekening te houden met de bevindingen uit de rapporten over verarmd uranium en met de algemene situatie op het gebied van milieu- en gezondheidskwesties.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1318/01

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Raad

(4 mei 2001)

Betreft: Vergunningen voor radiostations in het bekken van Attika

Na vele jaren onduidelijkheid in het wettelijk kader dat van toepassing was op de radiostations in Griekenland, heeft de Griekse regering besloten over te gaan tot het verstrekken van zendvergunningen voor radiostations. In het bekken van Attika heeft zij vergunningen verstrekt voor twintig radiostations, ervan uitgaande dat alleen dat aantal stations binnen de beschikbare radiofrekwenties zouden kunnen uitzenden.

Zij onthield echter de vergunning aan een aantal veelbeluisterde stations met een groot aantal programma's en een groot aantal werknemers. Het gevolg was dat na protesten, die ondersteund werden door een technisch onderzoek dat aan bepaalde door de regering gestelde eisen beantwoordde, besloten werd tot een voorlopige verhoging van het aantal vergunningen tot 28. Maar nog steeds waren er flink wat veel beluisterde stations van erkende kwaliteit die buiten de boot vielen. En dat terwijl uit een rapport van professoren van de Polytechnische Hogeschool van Athene blijkt dat het aantal stations zonder problemen tot 35 zou kunnen worden verhoogd.

De Nationale Raad voor radio en televisie wordt door de Griekse regering als alibi gebruikt, doordat deze adviezen verstrekt die berusten op verschillende rapporten van soms technische aard die van de regering zelve afkomstig zijn. Het resultaat hiervan was dat een lid van de Nationale Raad voor radio en televisie, die bovendien nog tot de regeringspartij behoort, zijn ontslag heeft genomen, waarbij hij de bevoegde minister ervan beschuldigde zijn boekje te buiten te zijn gegaan.

1. Met inachtneming van de in alinea's 1 en 2 genoemde feiten en artikel 6 van het EU-Verdrag, dat de fundamentele rechten van de mens betreft, en artikel 11 van het Handvest voor de mensenrechten, dat de vrijheid van de massamedia betreft, zou ik de Raad willen vragen: Is hij van oordeel dat dit optreden van de Griekse regering binnen de grenzen van de Europese rechtmatigheid ligt?

2. Denkt de Raad stappen te ondernemen bij de Griekse regering?

Antwoord

(27 september 2001)

De Raad herinnert het geachte parlementslid eraan dat het optreden van de Gemeenschap in de audiovisuele sector er in de bewoordingen van artikel 151 (voorheen artikel 128) VEG op is gericht de samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen en zonodig hun activiteiten op dit gebied te ondersteunen en aan te vullen.

De genoemde feiten vallen niet onder de bevoegdheid van de Raad.