SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1869/00

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(9 juni 2000)

Betreft: Gezondheidspaspoort voor EU-burgers

In sommige lidstaten van de Unie bestaat een document, een soort gezondheidsidentiteitsbewijs, dat zeer nuttig is voor burgers op reis, omdat er de gegevens uit kunnen worden afgeleid over de gezondheidssituatie van de eigenaar: geheugenverlies; bloedgroep, allergieën, enz.

1. Kan de Commissie meedelen in welke lidstaten van de Unie dit nuttige document is ingevoerd;

2. Kan de Commissie meedelen of zij het niet nuttig acht om op basis van de ervaringen die deze landen ermee hebben opgedaan een definitief voorstel uit te brengen om een dergelijk gezondheidspaspoort in alle lidstaten ingang te doen vinden?

Dit zou een belangrijk preventiemiddel zijn voor internationale reizigers. Het zou de gezondheidsdiensten in het buitenland in noodgevallen een nauwkeurig inzicht verlenen in de situatie van de patiënt. De huisarts zou een juiste diagnose kunnen stellen van eventuele, vooral tropische, ziekten die tijdens een reis kunnen worden opgelopen.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(26 juli 2000)

In 1986 heeft de Raad, onder andere op verzoek van het Parlement, een Resolutie betreffende de invoering van een Europees medisch paspoort(1) goedgekeurd. Daarin werd een Europees model voor een papieren medisch paspoort (de gele kaart) voorgesteld, dat enkele belangrijke gegevens voor de dringende medische verzorging van de drager van de kaart zou bevatten.

In 1989 heeft de Commissie een verslag over de tenuitvoerlegging van de resolutie van de Raad(2) ingediend, waarin werd vastgesteld dat sommige lidstaten maatregelen hadden genomen om het paspoort in te voeren, met name Duitsland, Luxemburg en Portugal. Er waren echter weinig kaarten in omloop en ze werden nauwelijks gebruikt. Bijgevolg was geen noemenswaardige vooruitgang geboekt bij de algemene invoering van het Europees medisch paspoort.

De discussie over de invoering van een medisch paspoort werd weer op gang gebracht door de ontwikkeling van elektronische kaarten. In 1996 bracht de Commissie een werkdocument over Europese medische paspoorten(3) uit, waarin werd gewezen op de belangrijke politieke, wettelijke, administratieve, technische en ethische problemen die moeten worden opgelost alvorens de invoering in de hele Gemeenschap kan worden overwogen. Er werd ook op verscheidene veelbelovende mogelijkheden gewezen, zoals terugbetaling, communicatie tussen de behandelende arts en de gezondheidsdiensten, alsook de raadpleging (met toestemming) van medische dossiers.

De invoering en het gebruik van smartcards in het algemeen vormen een belangrijk onderdeel van het eEurope-initiatief dat in maart 2000 op de Europese Raad van Lissabon is aangekondigd. In het kader van het communautaire programma voor onderzoek en technologische ontwikkeling zijn sinds 1993 coördinatiewerkzaamheden uitgevoerd om het gebruik van patiëntengegevenskaarten voor administratieve, klinische en hulpverleningsdoeleinden in Europa te harmoniseren.

In 1996 volgde een haalbaarheidsstudie in het kader van de samenwerking met de groep van de zeven meest geïndustrialiseerde landen.

In Canada, Frankrijk, Duitsland, Italië en Japan zijn voorstudies aangevat. Verwacht wordt dat de resultaten daarvan bij de verdere ontwikkeling van smartcards in het kader van het eEurope-initiatief kunnen worden gebruikt.

(1) PB C 184 van 23.7.1986.

(2) SEC(89) 1628 def.

(3) SEC(96) 1959.