SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1111/98 van Francesco Baldarelli (PSE) aan de Commissie (30 maart 1998)

Betreft: Toewijzing van suikerquota

Italië beschikt over suikerquota (A en B) van 15.692.000 ton. De gegarandeerde nationale quota worden in Italië gewoonlijk op eigen besluit door het Ministerie van Landbouw onder eerbiediging van de communautaire hoeveelheden en de nationale sectoriële programma's toegewezen.

De vaste gewoonte om de quota te beschouwen als een soort toewijzing aan de verwerkende industrie is dus onjuist. In vele lidstaten worden de quota toegewezen op grond van nationale programma's die in overleg tussen de bedrijven, de verenigingen van suikerbietproducenten en de regio's worden vastgesteld.

In Italië vindt momenteel een herstructurering van de suikerbietsector plaats en moet derhalve een sectorieel programma worden opgesteld.

Het Ministerie van Landbouw overweegt onder de druk van particuliere lobby's een hoeveelheid van 550.000 ton van het quotum dat momenteel in de regio Marken wordt verbouwd en door de suikerfabriek te Fano wordt verwerkt hieraan te onttrekken en elders toe te wijzen.

Deze wijziging zou bij uitvoering ervan tot een dramatische situatie leiden voor de suikerbietproducenten en suikerindustrie in de regio Marken, aangezien hierdoor de weg zou worden geopend voor de overdracht van quota, met als gevolg het ineenstorten van de regionale productiecapaciteit en het inkomen hieruit voor de plaatselijke landbouwsector die zich reeds in ernstige moeilijkheden bevindt door de vermindering en vervolgens stopzetting van de communautaire steun in 2001.

Kan de Commissie naar aanleiding hiervan mededelen of:

1. nationale productiequota die onder regionale bevoegdheid vallen en bij de verwerking worden betaald, het onderwerp van particuliere onderhandelingen mogen zijn,

2. zij niet vindt, aangezien de onderverdeling van de quota duidelijke gevolgen heeft voor het inkomen van de landbouwbevolking, dat de quota aan de behoeften van het grondgebied moeten voldoen om speculaties te voorkomen en dat deze quota moeten worden vastgesteld volgens een nauwkeurig sectorieel programma in overleg met de desbetreffende producentenverenigingen, de regionale instellingen en de werknemersvakbonden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (20 april 1998)

Produktiequota zijn een fundamenteel instrument voor het beheer van de gemeenschappelijke marktordening in de sector suiker sedert de invoering ervan in 1968. Enerzijds voorzien zij in een kwantitatieve beperking van de hoeveelheid van suiker die de fabrikanten in de handel mogen brengen voor interne consumptie in de Gemeenschap of voor uitvoer met restituties. Anderzijds garanderen zij dat de suikerbietentelers een billijke prijs krijgen voor hun bieten die tot quotasuiker worden verwerkt, via het systeem van minimumprijzen die met de fabrikanten worden overeengekomen op basis van kadercontracten en sectorale overeenkomsten.

Italië mag, krachtens de bepalingen van Titel III van de Basisverordening (EEG) no 1785/81 van de Raad voor de suikersector ((PB L 177 van 1.7.1981. )) voor maximaal 1.320.000 ton witte suiker A-quota en voor maximaal 248.250 ton witte suiker B-quota toekennen aan op zijn gehele grondgebied gevestigde fabrikanten.

Er dient op gewezen te worden dat Italië, evenals de meeste andere lidstaten, voor de toekenning van productiequota in de suikersector wordt beschouwd als één enkel gebied. Zo hebben de Italiaanse autoriteiten voor het lopende verkoopsseizoen 1997/1998 de Commissie bijvoorbeeld een Ministeriële beschikking gemeld waarbij productiequota worden toegekend aan 5 fabrikanten die suikerfabrieken exploiteren in geheel Italië.

Bij de overdracht van productiequota tussen fabrikanten moet de lidstaat rekening houden met de belangen van elk van de betrokken partijen en inzonderheid met die van de bietentelers. Dat betekent in de praktijk dat de verschillende partijen hun standpunt kenbaar moeten kunnen maken, normaal via hun representatieve nationale organisaties, voordat de lidstaat een definitieve beslissing neemt.

In dat verband mag zeker niet uit het oog worden verloren dat het beleid om de productie in de suikersector te beperken, vergezeld ging van een stricter prijsbeleid, dat tot gevolg heeft gehad dat de in het kader van de quota gewaarborgde prijzen ongewijzigd zijn gebleven en in ecu zelfs zijn gedaald. Deze factoren, en de steeds grotere blootstelling aan de wereldmarktvoorwaarden als gevolg van de Landbouwovereenkomst die is gesloten in het kader van de Algemene Overeenkomst inzake tarieven en handel (GATT), hebben tot gevolg dat de suikerfabrikanten en de suikerbietentelers in de gehele Gemeenschap gedwongen zijn te rationaliseren en te moderniseren, om in de gewijzigde marktomstandigheden nog concurrerend te blijven.

Bovendien moeten de suikerbietentelers in een aantal lidstaten, met name in Italië, zich aanpassen aan de geleidelijke beëindiging van de nationale aanpassingssteun voor de bietenteelt tijdens de looptijd van de huidige productiequotaregeling, die afloopt op 30 juni 2001.

Om al deze uitdagingen het hoofd te bieden kan de lidstaat, binnen de bestaande regels, een herstructureringsplan opstellen voor de suikerbietenteelt en de suikerfabricage op zijn hele grondgebied. Een dergelijk plan is zelfs verplicht wanneer omvangrijke produktiequota-overdrachten tussen suikerfabrikanten worden overwogen in Italië, Spanje en de Franse overzeese departementen, waar de herstructurering van de suikersector bijzonder noodzakelijk wordt geacht. De opstelling van een herstructureringsplan heeft het grote voordeel dat het een dialoog en openheid en continuïteit bij het verzoenen van de vaak tegenstrijdige belangen van de verschillende belanghebbende partijen garandeert en komt voor een deel tegemoet aan de door het geachte parlementslid geuite bezorgdheid.