SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2468/98

van Hiltrud Breyer (V) aan de Commissie

(30 juli 1998)

Betreft: Voortzetting van het vervoer van Italiaans afval ter verwijdering in de verbrandingsinstallatie voor bijzonder afval van Biebesheim (Duitsland)

Sinds 1997 heeft het Regierungspräsidium Darmstadt de Italiaanse firma 3 R Servizi SpA herhaaldelijk na een aanvraag op grond van artikel 4 II a), 5 I van de verordening betreffende de overbrenging van afvalstoffen (EEG) 259/93(1) een vergunning verleend voor het vervoer van Italiaans afval voor verwijdering in de verbrandingsinstallatie voor bijzondere afvalstoffen te Biebesheim. Importeur van het afval is de Hessische Industriemüll GmbH (HIM).

In totaal werden tot 24 juni 1998 vergunningen voor het transport uit Italië van ten minste 7000 ton afval voor verwijdering in Duitsland verleend. Verdere aanvragen van de firma 3 R Servizi SpA zijn al aangekondigd. De bevoegde instanties van de deelstaat zien zich op grond van het Europees recht niet in staat een einde te maken aan deze invoer van afval.

Mogen de bevoegde autoriteiten op de plaats van bestemming alleen het bezwaar inzake afvalverwijderingsautarkie overeenkomstig artikel 4, lid III b) i) van de overbrengingsverordening aantekenen als de betrokken afvalverwijderingsinstallatie reeds maximaal wordt benut of voor de verwijdering van binnenlands afval nodig is? Kan dit bezwaar ook worden aangetekend als de capaciteit van de installatie weliswaar niet voor 100 % voor binnenlands afval wordt benut, maar de autoriteiten het afvaltoerisme overeenkomstig artikel 5 van richtlijn 75/442/EEG(2) over afval willen beperken of de milieuverontreiniging ter plaatse willen terugdringen?

(1) PB L 30 van 6.2.1993, blz. 1.

(2) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39.

Gecombineerd Antwoord

van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie op de schritftelijke vragen P-2385/98, E-2465/98, E-2466/98, E-2467/98 en E-2468/98

(23 september 1998)

De Commissie veronderstelt dat het bij de betrokken overbrenging van afvalstoffen gaat om de overbrenging van voor verwijdering bestemde gevaarlijke afvalstoffen. Dergelijke overbrengingen worden behandeld in Verordening (EEG) 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap, waarvan artikel 4, lid 3.a), onder i) luidt: "de lidstaten kunnen in overeenstemming met het Verdrag maatregelen nemen om overbrenging van afvalstoffen algemeen of gedeeltelijk te verbieden of daar stelselmatig bezwaar tegen te maken". Deze bepaling biedt de lidstaten dus de mogelijkheid algemeen en stelselmatig bezwaar te maken tegen de overbrenging van voor verwijdering bestemde afvalstoffen; het verplicht hen er echter geenszins toe dit te doen. Artikel 130 T van het EG-Verdrag is hier niet relevant aangezien er niet verder kan worden gegaan dan een totaalverbod.

Het bezwaar tegen overbrengingen mag niet in strijd zijn met de algemene bepalingen van het Verdrag; de aanwijzing dat andere installaties geschikter zijn, lijkt niet strijdig te zijn met deze algemene bepalingen. Er kan ook bezwaar worden gemaakt tegen een overbrenging teneinde het vervoerrisico te beperken. Het is bovendien geen eerste vereiste voor een bezwaar tegen een overbrenging dat in het opgestelde afvalbeheersplan de verwijdering van uit andere lidstaten afkomstige afvalstoffen uitdrukkelijk wordt uitgesloten.

De organisatie van een lidstaat op het gebied van zijn interne afvalbeheersstructuur valt niet onder het Gemeenschapsrecht. Het nationaal recht van een lidstaat moet derhalve uitsluitsel geven omtrent de betrekkingen tussen twee instanties in die lidstaat.