SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1973/99

van John Purvis (PPE-DE) aan de Commissie

(19 oktober 1999)

Betreft: Financiële diensten

In het Actiekader van de Commissie voor financiële diensten wordt voor de komende vijf jaar het algemene kader voor maatregelen in deze sector uiteengezet. Deze maatregelen betreffen waarborging van het mededingingsvermogen van de sector financiële dienstverlening en de industrie van de Unie, en beschermen tegelijkertijd de belangen van de consument.

De maatregelen betreffende financiële diensten die tot dusverre op Europees niveau zijn aangenomen, zijn niet in alle lidstaten op dezelfde wijze toegepast.

1. Kan de Commissie een overzicht geven van maatregelen per land die in de EU niet op dezelfde wijze worden toegepast?

2. Welke maatregelen stelt de Commissie voor om gelijke tenuitvoerlegging van deze in de EU reeds bestaande maatregelen te waarborgen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(25 november 1999)

De Commissie vervult actief haar rol als hoedster van het Verdrag door te controleren of de lidstaten de regelgeving binnen de bij de vaststelling ervan overeengekomen termijn omzetten, zoals zij verplicht zijn, of de nationale maatregelen de in de regelgeving gestelde doeleinden ondubbelzinnig en op een voor particulieren houvast biedende wijze bereiken (dit vereist een beoordeling waarbij de aandacht eerder uitgaat naar de juridische en praktische gevolgen van de nationale maatregelen dan naar de exacte formulering) en of de lidstaten de basisbeginselen van het Verdrag met name de vrijheid van vestiging, het vrij verkeer van kapitaal en het vrij verrichten van diensten in acht nemen.

In het algemeen is de Commissie van oordeel dat de huidige stand van de omzetting voldoening schenkt, aangezien alle groepen van regelgeving inzake financiële diensten in alle lidstaten voor bijna 100 % zijn omgezet. Alle lidstaten hebben de regelgeving inzake verzekeringen volledig ten uitvoer gelegd. Meer dan 99 % van de nationale maatregelen die vereist zijn om de regelgeving inzake banken en vennootschapsrecht om te zetten, zijn genomen. Bij de regelgeving inzake effecten bedraagt het omzettingspercentage 97 %. Waar er nog tekortkomingen zijn, betreft het regelgeving die recentelijk in werking is getreden. En zelfs in die gevallen hebben de lidstaten voortgang gemaakt met een snellere afwikkeling van de omzettingsprocedure. Zo hebben, bijvoorbeeld, minder dan twee maanden na de inwerkingtreding van Richtlijn 97/5/EG van het Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende grensoverschrijdende overmakingen(1), 11 lidstaten het nodige gedaan om deze maatregel om te zetten. Ten aanzien van de overige vier lidstaten worden inbreukprocedures voorbereid.

De Commissie gaat niet alleen na of de nationale omzettingsmaatregelen zijn medegedeeld, maar controleert ook de kwaliteit van de omzetting. Daartoe laat zij stelselmatig rapporten opstellen over de overeenstemming van de nationale maatregelen met de desbetreffende communautaire regelgeving inzake financiële diensten. Wanneer de lidstaten de Commissie er niet van kunnen overtuigen dat de regelgeving correct is omgezet, leidt de Commissie inbreukprocedures in. Begin 1999 liepen ongeveer 26 inbreukprocedures tegen diverse lidstaten wegens niet-nakoming van het gemeenschapsrecht op het gebied van de markten voor financiële diensten(2).

Wat de toepassing van de regelgeving inzake financiële diensten in de diverse sectoren betreft, zijn alle richtlijnen betreffende kredietinstellingen correct omgezet, met uitzondering van Richtlijn 95/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 1995 tot wijziging van de Richtlijnen 77/780/EEG en 89/646/EEG op het gebied van kredietinstellingen, de Richtlijnen 73/239/EEG en 92/49/EEG op het gebied van het schadeverzekeringsbedrijf, de Richtlijnen 79/267/EEG en 92/96/EEG op het gebied van het levensverzekeringsbedrijf, Richtlijn 93/22/EEG op het gebied van beleggingsondernemingen en Richtlijn 85/611/EEG op het gebied van instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe' s), teneinde het bedrijfseconomische toezicht te versterken(3), die door één lidstaat niet en door een andere slechts gedeeltelijk is omgezet. Beide zaken zijn aanhangig gemaakt bij het Hof van Justitie.

Richtlijn 91/308/EEG van de Raad van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld(4) is door alle lidstaten omgezet, maar tegen één lidstaat is een procedure ingeleid bij het Hof van Justitie wegens niet-correcte omzetting.

Alle lidstaten hebben nationale omzettingsmaatregelen medegedeeld betreffende de derde generatie richtlijnen inzake levens- en schadeverzekering. In verscheidene gevallen is de Commissie van oordeel dat de nationale omzetting niet volledig in overeenstemming is met de richtlijnen, en bijgevolg werd een aantal procedures ingeleid wegens niet-overeenstemming. Op het gebied van autoverzekeringen is de Commissie met vier lidstaten in discussie gegaan om na te gaan of hun wetgeving betreffende de financiering van het garantiefonds in overeenstemming is met Richtlijn 90/618/EEG van de Raad van 8 november 1990 tot wijziging, met name wat de wettelijke aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen betreft, van Richtlijn 73/239/EEG en Richtlijn 88/357/EEG tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche(5).

In de sector effecten zijn inbreuken vastgesteld wegens niet-omzetting van Richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels(6). Andere inbreuken in deze sector hebben betrekking op verdragsschendingen, met name in verband met het gebruik van belastingvoordelen om activiteiten op het gebied van effecten naar lokale effectenbeurzen te lokken.

Ter aanvulling van de inbreukprocedures heeft de Commissie upstream een aantal systemen ontwikkeld om iets te ondernemen tegen nationale maatregelen die de werking van de geïntegreerde financiële markt zouden kunnen belemmeren. Zo maakt zij bijvoorbeeld gebruik van adviescomités, zoals het Raadgevend Comité voor het bankwezen of het Comité voor het verzekeringswezen, om eventuele problemen bij de interpretatie van een richtlijn te helpen oplossen, en een gemeenschappelijke aanpak van problemen inzake tenuitvoerlegging en wederzijdse beoordeling uit te tekenen. Dit systeem van comités werd onlangs uitgebreid met de oprichting van de Groep beleidskwesties financiële diensten. Dit comité op hoog niveau moet de Commissie en de lidstaten in staat stellen steeds terugkerende problemen te onderkennen en passende maatregelen te nemen.

(1) PB L 43 van 14.2.1997.

(2) Zestiende jaarlijks verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht (1998) COM(1999) 301 def.

(3) PB L 168 van 18.7.1995.

(4) PB L 166 van 28.6.1991.

(5) PB L 330 van 29.11.1990.

(6) PB L 84 van 26.3.1997.