SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1206/98

van Ulf Holm (V) aan de Commissie

(6 april 1998)

Betreft: EU-voorschriften inzake bescherming van het grondwater

In de Zweedse gemeente Västerås heeft zich zowel een politieke discussie als een rechtszaak afgespeeld rond het feit dat de warmtekrachtcentrale van de gemeente kolenas, zogenaamd cefyll, in het Mälarenmeer stort. In eerste instantie gaat het om ca. 3.000 ton van deze stof die als twijfelachtig opvulmateriaal bij de aanleg van een kade wordt gebruikt. Aangezien het Mälarenmeer als drinkwatervoorraad voor een groot aantal inwoners dient en de wateropname in de buurt van de stortplek plaatsvindt, is deze kwestie van essentieel belang. Na een gerechtelijk onderzoek werd de aangeklaagde door de arrondissementsrechtbank vrijgesproken op grond van het argument dat hij de door het districtsbestuur vastgestelde voorschriften niet had overtreden. Tegelijkertijd werd evenwel gezegd dat de voorschriften onduidelijk geformuleerd waren.

Is de Commissie van oordeel dat de EU-voorschriften inzake bescherming van het grondwater in dit geval van toepassing zijn?

Is de Commissie van oordeel dat gewaarborgd is dat geen enkele schadelijke stof in dit zeer kwetsbare milieu terecht kan komen?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(19 mei 1998)

Steenkoolvliegas dat uit elektrische centrales en andere verbrandingsinstallaties afkomstig is, komt voor op de lijst van afvalstoffen die vastgesteld is bij de Beschikking van de Commissie van 20 december 1993 houdende vaststelling van een lijst van afvalstoffen(1) overeenkomstig artikel 1, onder a), van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad betreffende afvalstoffen(2).

Dezelfde Richtlijn 75/442/EEG, gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG betreffende afvalstoffen(3) bepaalt in artikel 4:

"De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de nuttige toepassing of de verwijdering van de afvalstoffen plaatsvindt zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder dat procédés of methoden worden aangewend die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben en met name

- zonder risico voor water, lucht, bodem, fauna en flora;

- zonder geluids - of stankhinder te veroorzaken;

- zonder schade te berokkenen aan natuur - en landschapsschoon.

De lidstaten nemen voorts de nodige maatregelen om het onbeheerd achterlaten of het ongecontroleerd lozen of verwijderen van afvalstoffen te verbieden."

Het steenkoolvliegas komt echter niet voor op de lijst van gevaarlijke afvalstoffen als bedoeld in de Beschikking van de Raad van 22 december 1994 tot vaststelling van een lijst van gevaarlijke afvalstoffen(4) overeenkomstig artikel 1, lid 4, van Richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen(5).

Desalniettemin is het mogelijk dat het steenkoolvliegas stoffen bevat die beschreven staan in de bijlagen van Richtlijn 80/68/EEG van de Raad van 17 december 1979 betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging veroorzaakt door de lozing van bepaalde gevaarlijke stoffen(6) en van Richtlijn 76/464/EEG van de Raad van 4 mei 1976 betreffende de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd(7). Meer in het bijzonder is het waarschijnlijk dat het steenkoolvliegas stoffen bevat die voorkomen op de aan de richtlijnen toegevoegde lijsten II. In dat geval bepaalt Richtlijn 80/68/EEG dat de lidstaten maatregelen moeten nemen om de vervuiling van het grondwater door deze stoffen te voorkomen, terwijl Richtlijn 76/464/EEG bepaalt dat elke lozing in de oppervlaktewateren in het binnenland die één van deze stoffen kan bevatten, onderworpen moet zijn aan een voorafgaande vergunning, die door de bevoegde autoriteit verleend wordt en tot doel heeft de kwaliteitsdoelstellingen te respecteren die in de door de lidstaten vastgestelde programma's zijn opgesteld.

Bij gebrek aan nadere bijzonderheden kan men dus veronderstellen dat het op basis van deze twee bepalingen is dat het Zweedse lokale bestuur de voorwaarden voor de lozing, waarvan hier sprake is, heeft opgesteld.

Maar een duidelijke advies over het risico van de verspreiding van schadelijke stoffen kan niet worden geven, met name wat de risico's aangaat die voortkomen uit het directe contact tussen het geloosde materiaal en het water van het meer, zonder over meer details met betrekking tot de exacte toestand waarin de lozing heeft plaatsgevonden, te beschikken.

De Commissie zal derhalve de Zweedse autoriteiten om nadere gegevens voor de beoordeling van deze zaak verzoeken.

(1) PB L 5 van 7.1.1994.

(2) PB L 194 van 25.7.1975.

(3) PB L 78 van 26.3.1991.

(4) PB L 356 van 31.12.1994.

(5) PB L 377 van 31.12.1991.

(6) PB L 20 van 26.1.1980.

(7) PB L 129 van 18.5.1976.