ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3654/00

van Elly Plooij-van Gorsel (ELDR) aan de Commissie

(23 november 2000)

Betreft: Onderscheid publieke en commerciële radio-omroepen bij plannen frequentieruimte

Uit de systematiek van de Nederlandse Telecommunicatiewet vloeit voort dat eerst over het frequentiebeslag van de publieke omroep beslist dient te worden, vooraleer er frequentieruimte kan worden toegewezen aan de commerciële omroep. Om te komen tot een efficiënte herplanning van de FM-frequentieband heeft de Nederlandse regering onderzoeken laten uitvoeren (zero-base onderzoek) dat als doel had de frequentieruimte voor de commerciële omroep te vergroten.

Op basis van de resultaten van deze onderzoeken is besloten FM-frequenties voor één extra commerciële zender ter beschikking te stellen en het luisterbereik van vrijwel alle frequentiepakketten aanzienlijk te verruimen tot meer dan 70 %. Frequentieruimte voor publieke omroepen (landelijk, regionaal en lokaal) wordt bij voorrang verleend en is gepland volgens conventionele methoden die niet leiden tot meer frequentiebeslag voor de publieke omroep.

Voor de commerciële omroep wordt een planningsmethode gebruikt waarbij nieuwe technieken zijn ingezet, die de frequentieruimte aanzienlijk vergroten.

Kan de Commissie onderzoeken of het onderscheid dat gemaakt wordt tussen publieke en commerciële omroepen voor het plannen van frequentieruimte verstorende concurrentie-effecten kan hebben in de commerciële markt?

Gecombineerd Antwoord van de heer Monti namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-3653/00, E-3654/00 en E-3655/00

(15 februari 2001)

Zoals bepaald door het Hof van Justitie, vallen openbare televisiezenders onder het EG-verdrag en de beginselen van de gemeenschappelijke markt, inclusief de voorschriften betreffende concurrentie en overheidssteun. Met name artikel 87, lid 1 (ex-artikel 92) van het EG-verdrag kan worden toegepast op openbare radio-omroepen indien aan alle hierin vermelde voorwaarden is voldaan. Toch kan overheidssteun verenigbaar zijn met de bepalingen van het EG-verdrag. Artikel 86, lid 2 (ex-artikel 90) van het EG-verdrag voorziet dat overheidssteun verenigbaar kan worden verklaard wanneer die noodzakelijk is voor de totstandkoming van diensten van algemeen economisch belang.

Het belang van openbare omroepdiensten is bepaald in het Protocol betreffende het publiekeomroepstelsel dat ingevoerd werd bij het Verdrag van Amsterdam. De Commissie moet rekening houden met dit interpretatieve Protocol. Volgens het Protocol is het de bevoegdheid van de lidstaten om de openbare diensten te definiëren en te financieren- tenzij de handelsvoorwaarden en de concurrentie in de Gemeenschap zodanig worden beïnvloed door de financiering dat het algemeen belang wordt geschaad.

De Commissie is momenteel niet in staat om een duidelijk oordeel te vellen over de specifieke vragen van het geachte parlementslid, maar zal te zijner tijd en in het licht van het bovenstaande, alle gevolgen van de eisen van het EG-verdrag voor de omroepsector bepalen. Wat betreft de overheidssteun, zal de Commissie in de loop van dit jaar in een mededeling haar positie verduidelijken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3824/00 van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie. Conventie van Den Haag door sommige staten niet uitgevoerd.



Publicatieblad Nr. 163 E van 06/06/2001 blz. 0214 - 0215



SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3824/00 van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie (29 november 2000) Betreft: Conventie van Den Haag door sommige staten niet uitgevoerd Kan de Europese Commissie het Europees Parlement de verzekering geven dat ze dringend onderzoek zal verrichten naar aanwijzingen dat staten als Monaco zich niet houden aan de conventie van Den Haag, noch naar de letter, noch naar de geest, in het bijzonder voor de contactname van ouders met hun kinderen wanneer één van de ouders in de betreffende landen woont en de andere in één van de lidstaten van de Europese Unie, en stemt ze ermee in om het Europees Parlement op regelmatige tijdstippen op de hoogte te houden van haar vorderingen? Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie (8 januari 2001) De Commissie deelt het geachte parlementslid mee dat de controle op de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Den Haag niet onder haar bevoegdheden valt. Het Verdrag van Den Haag van 19 oktober 1996 inzake de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen is geen instrument van de Gemeenschap, maar een internationaal Verdrag. De Commissie is daarom niet bevoegd om toezicht te houden op de toepassing ervan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3730/00

van Francesco Turchi (UEN) aan de Commissie

(30 november 2000)

Betreft: Ingegraven drukapparatuur

In de Italiaanse drukapparatuursector gaat jaarlijks meer dan 6 000 miljard lire om; er werken ongeveer 5 000 mensen in deze sector.

De productie van drukapparatuur met roestvrije bekleding en catodische bescherming wordt over de periode 1996-2000 geschat op ongeveer 150 000 eenheden voor Italië en 110 000 voor Frankrijk. Dit type apparaten is wettelijk toegestaan en wordt ook in andere landen van de Europese Unie gebruikt zoals Duitsland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk.

De regio Abruzzen heeft bij wet 107 van 22 september 2000, artikel 2, bepaald dat ingegraven drukapparatuur moet worden beschermd door betonnen containers oftewel voorzien moet zijn van dubbele wanden zodat weglekken wordt beperkt en tussenruimte kan worden geïnspecteerd. Deze technische voorschriften maken een nauwkeurige typologie noodzakelijk en maken daardoor met roestvrije bekleding en catodische bescherming voorziene drukapparaten verouderd.

De nieuwe Europese richtlijn over drukapparaten (97/23/EG)(1) laat zien dat de verschillen tussen de bepalingen in de afzonderlijke lidstaat alsook de verschillende certifiërings- en inspectieprocedures in de nationale wetgevingen een belemmering vormen van het vrij verkeer van producten binnen de Gemeenschap.

Is de Commissie ook niet van mening dat deze wet belemmeringen in de weg legt aan het vrij verkeer van deze producten alsook een onterechte ongelijke behandeling introduceert tussen producten die volgens de nationale regels zijn toegestaan? Zo ja, hoe denkt zij in te grijpen?

(1) PB L 181 van 9.7.1997, blz. 1.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(22 januari 2001)

Over de door het geachte parlementslid aangehaalde kwestie zijn onlangs een aantal klachten bij de Commissie ingediend. Op dit moment wordt bij de desbetreffende lidstaat navraag gedaan om alle benodigde informatie over de aangedragen feiten te verkrijgen. In voorkomend geval zal de Commissie niet nalaten om in het kader van de procedure van artikel 226 (ex artikel 169) van het EG-Verdrag passende maatregelen te nemen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3586/00

van Raina Echerer (Verts/ALE) aan de Commissie

(22 november 2000)

Betreft: Vervangende bebossing in het kader van LIFE-projecten

Veengebieden, vochtige graslanden, droge graslanden en droge zandgraslanden behoren tot de meest bedreigde biotopen van ons cultuurlandschap. Deze gebieden zijn het toevluchtsoord van vele met uitsterven bedreigde dier- en plantensoorten. Het oppervlak van deze biotopen is de laatste decennia tengevolge van het intensiever wordende grondgebruik drastisch afgenomen, echter ook ten dele door een gebrekkig onderhoud. Het feit dat een gebied met natuurlijke bebossing (§ 4, lid 1, van de Oostenrijkse boswet) wettelijk gezien als bos moet worden beschouwd wanneer minstens 50 % van het oppervlak bebost is, geeft aanleiding tot ernstige conflicten met natuurbeschermingsbelangen. Indien bijvoorbeeld in veengebieden, vochtige graslanden, droge graslanden en droge zandgraslanden het aantal bomen zodanig in aantal toeneemt dat ruim 50 % van het gebied bebost is, mogen deze bomen slechts worden weggehaald met een rooivergunning, hetgeen inhoudt dat er vervangende bebossing geëist kan worden. Omdat voor de natuurbescherming geen vergelijkbaar juridisch instrumentarium voorhanden is, neemt het oppervlak van deze biotopen voortdurend af.

In het kader van een Life-Natuur-project van het ministerie van de Landesregierung van Niederösterreich, dat voor 60 % door de EU gefinancierd wordt, moeten de zandhabitats worden hersteld. Om zeer waardevolle gebieden permanent te herstellen tot zandgraslanden, zullen in het kader van dit project op verschillende plaatsen op kleine schaal bomen worden gerooid (ca. 10-12 ha).

Kan door de overheid voorgeschreven vervangende bebossing in het kader van Life-projecten door middel van het programma voor plattelandsontwikkeling (verordening (EG) nr. 1257/1999)(1) worden medegefinancierd?

(1) PB L 160 van 26.6.1999, blz. 80.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(9 januari 2001)

In artikel 38, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en instelling van een aantal verordeningen is het volgende bepaald: voor dezelfde maatregel kan niet tegelijk steun in het kader van deze verordening en steun in het kader van welke andere communautaire steunregeling dan ook worden verleend.

Vervangende bebossing is een wettelijke verplichting die rechtstreeks voortvloeit uit de instandhoudingsmaatregel die wordt ondersteund door het LIFE-programma, en het is niet mogelijk deze actie te cofinancieren in het kader van het Oostenrijkse programma voor plattelandsontwikkeling.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3434/00

van Antonio Tajani (PPE-DE) en Mario Mauro (PPE-DE) aan de Raad

(8 november 2000)

Betreft: Bescherming van Italiaanse journalisten in het Midden-Oosten onafhankelijkheid van de informatieverstrekking

Na het interview van Italië's eerste minister Massimo D'Alema tegen de Israëlische joden is grote bezorgdheid gewekt door de verklaringen van de correspondent van de RAI in Jeruzalem tegen de activiteiten van de vrije pers in het Midden-Oosten. De brief die de RAI-journalist Riccardo Cristiano aan het semi-officiële dagblad van de Palestijnse autoriteit Al-Hayat al -Jadida heeft gestuurd en waarin staat dat de beelden van het lynchen van twee Israëlische soldaten niet zijn getoond door de Italiaanse staatstelevisie, vormt een frontale aanval op de onafhankelijke informatiemedia die zich niet tegen de staat Israël opstellen.

De woorden van een leider van de voornaamste regeringspartij in Italië en de houding van de correspondent van de Italiaanse staatstelevisie geven in feite voedsel aan antisemitische sentimenten in de Europese Unie.

Welke stappen zal de Raad zetten om te zorgen dat de vrije beroepsuitoefening van journalisten gewaarborgd is, zij ongestoord kunnen werken boven de partijen en wordt verhinderd dat de haat tegen de joden die in Europa leven toeneemt?

Antwoord

(26 februari 2001)

1. De Raad attendeert de geachte parlementsleden op het antwoord op schriftelijke vraag E-3089/00 over de aanval op een joodse leraar door een groep skinheads.

2. Wat de gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming betreft, heeft de Raad op 29 juni jongstleden de richtlijn houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming aangenomen(1).

Een voorstel voor een richtlijn tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, alsook een voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van een communautair actieprogramma ter bestrijding van discriminatie (2001-2006) worden momenteel door de Raad besproken en zullen binnenkort worden aangenomen.

(1) PB L 180 van 19.7.2000, blz. 22.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2797/00

van Lord Inglewood (PPE-DE) aan de Commissie

(4 september 2000)

Betreft: Maximumtarief van vermogenswinstbelasting in elk van de landen van de Europese Unie

Kan de Commissie een tabel opmaken met de huidige maximumtarieven van vermogenswinstbelasting die wordt geheven op de verkoop van aandelen in beursgenoteerde bedrijven in elk van de landen van de Europese Unie?

Gecombineerd Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2795/00, E-2796/00 en E-2797/00

(13 november 2000)

De drie vragen hebben in hoofdzaak betrekking op de inkomstenbelasting geheven van natuurlijke personen. De lidstaten geven met betrekking tot de opzet van bedoeld belastingsysteem een grote diversiteit te zien. Deze diversiteit houdt verband met de progressiviteit van de belastingschalen, de definitie van de fiscale grondslagen, de vrijstellingen (bijv. voor een aantal sociale-verzekeringsuitkeringen), de aftrekbare posten zoals gezinsbijslagen, en speciale regelingen voor kapitaalinkomen en onroerend goed. Gezien de complexiteit van deze niet op communautair niveau geharmoniseerde aangelegenheden is het moeilijk vergelijkingen tussen specifieke fiscale regelingen in de lidstaten te maken en conclusies te trekken aangaande de belastingdruk op basis van de maxima van de tariefmarges voor bedoelde belastingen.

De Commissie werkt op dit ogenblik aan een verbetering van de informatie over de belastingstelsels in de lidstaten. Als een eerste stap werden de nationale gegevens opgenomen in het Overzicht van de belastingen die in de lidstaten van de Europese Unie worden geheven(1) bijgewerkt (tarieven in procenten per 1 januari 1999). Onderstaande tabel verschaft een overzicht van de van de lidstaten ontvangen maximumtarieven van de nationale inkomstenbelasting geheven van natuurlijke personen en de overeenkomstige inkomstendrempels. In sommige landen worden eveneens regionale of lokale belastingen geheven. Het kan daarbij om vrij hoge belastingen gaan. Het maximumtarief voor deze regionale en lokale belastingen kan hoger liggen dan het maximumtarief voor de staatsbelasting.

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

De maximale successierechten voor natuurlijke personen zien er als volgt uit:

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Verder wordt bij het belasten van vermogenswinst doorgaans een onderscheid bemaakt tussen natuurlijke personen en vennootschappen. Enkele lidstaten heffen helemaal geen belasting op vermogenswinst. De tarieven van de vermogenswinstbelasting lopen sterk uiteen.

(1) De volgende uitgave van 2000 (situatie per 1.1.1999) wordt binnenkort gepubliceerd door het Bureau voor Officiële Publicaties van de Europese Gemeenschappen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3815/00

van John Bowis (PPE-DE) aan de Raad

(7 december 2000)

Betreft: Varkensrichtlijn

Is de Raad zich ervan bewust dat de varkensrichtlijn vanaf 1991 moest worden ingevoerd maar dat momenteel alleen het Verenigd Koninkrijk en Zweden de relevante bepalingen inzake het welzijn van varkens hebben doorgevoerd, terwijl Denemarken, Finland en Nederland dit van plan zijn?

Wanneer zullen de lidstaten die deze richtlijn nog niet hebben ingevoerd, geëigende wetten goedkeuren?

Antwoord

(24 april 2001)

Op 19 november 1991 heeft de Raad Richtlijn 91/630/EEG aangenomen tot vaststelling van minimumnormen ter bescherming van varkens die voor de fokkerij of mesterij opgesloten worden gehouden.

Luidens artikel 11 van deze richtlijn doen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 1994 aan deze richtlijn te voldoen en stellen zij de Commissie daarvan onverwijld in kennis.

Ongeacht die wetgeving is het niet aan de Raad om de toepassing van zijn eigen besluiten door de lidstaten te controleren; die bevoegdheid is krachtens het Verdrag immers toegekend aan de Commissie.

Er dient evenwel op gewezen te worden dat de richtlijn waarnaar het geachte parlementslid verwijst, momenteel wordt gewijzigd. Op 16 januari heeft de Commissie namelijk een mededeling aangenomen, die vergezeld gaat van een voorstel betreffende het welzijn van varkens.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3699/00

van Torben Lund (PSE) aan de Commissie

(29 november 2000)

Betreft: Bijvangst van bruinvissen

Uit het antwoord van 16 oktober ll. op vraag E-258400(1) blijkt dat er de Europese Commissie in het algemeen maar weinig gegevens bekend zijn over de ontwikkeling van de bruinvispopulatie en de invloed van de bijvangsten op het bestand.

Kan de Europese Commissie in het verlengde van haar antwoord zeggen wat ze denkt van de Ascobans-evaluatie van de toestand van de bruinvis in resp. de Noordzee en de Oostzee?

Kan ze daarbij meedelen of ze samenwerkt met Ascobans, en of ze als waarnemer aanwezig is op de vergaderingen van het adviescomité van Ascobans?

(1) PB C 113 E van 18.4.2001, blz. 125.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(1 februari 2001)

Net als de wetenschappelijke gemeenschap betreurt de Commissie het gebrek aan informatie over deze soort. Het is dan ook niet verrassend dat zelfs hooggespecialiseerde instanties zoals de Overeenkomst inzake de instandhouding van kleine walvisachtigen in de Oostzee en de Noordzee (Ascobans) nieuwe onderzoeken over het onderwerp blijven vragen.

De Commissie verheugt zich over alle inspanningen om de instandhoudingsstatus van de soorten die zijn opgenomen in bijlage IV van de habitatsrichtlijn gunstig te houden. Zoals zij wat alle walvisachtigen betreft doet, ontmoet de Commissie regelmatig regionale milieuorganisaties om standpunten en informatie uit te wisselen. Er was op 8 december 2000 een vergadering gepland met vertegenwoordigers van Ascobans, die wegens onvoorziene omstandigheden evenwel moest worden uitgesteld.

Wat de deelname aan de werkzaamheden van Ascobans betreft is de Gemeenschap zoals het in de tekst van de overeenkomst heet een regionale organisatie voor economische integratie en dan ook gerechtigd om waarnemers naar de vergaderingen te sturen.

Tot dusver heeft de Gemeenschap de Slotakte van de vergadering waarop de tekst van de overeenkomst is aangenomen en de overeenkomst zelf ondertekend. Deze werd evenwel nog niet geratificeerd. Rekening houdend met de huidige werkbelasting van de Commissie en haar tekort aan personeel wordt over deelname aan de bijeenkomsten van Ascobans per geval beslist.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3537/00

van Avril Doyle (PPE-DE) aan de Commissie

(13 november 2000)

Betreft: Rechten van de mens in Colombia en veiligheid van de geestelijke Brendan Forde

De diensten van commissaris Patten hebben me op 19 september antwoord gegeven over de toestand in Colombia en de veiligheid van de geestelijke Brendan Forde in het dorp La Unión.

De brief zegt dat commissaris Patten waarborgen van de bevoegde autoriteiten in Colombia probeert te krijgen, gezien de schendingen van de rechten van de mens in het gebied.

Welke uitleg en waarborgen heeft de Europese Commissie in deze aangelegenheid van de Colombiaanse autoriteiten gekregen?

Gecombineerd Antwoord van de heer Patten namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-3537/00 en E-3538/00

(13 december 2000)

Onmiddellijk na het bloedbad in La Unión heeft de Europese Unie de regering van Colombia ertoe opgeroepen de omstandigheden van deze misdaad nauwkeurig te onderzoeken. Door de regering is hiertoe vervolgens een onderzoekscommissie ingesteld, bestaande uit ambtenaren van de gerechtelijke autoriteiten en van de ombudsman. Zij hebben twee onderzoeksmissies uitgevoerd, de laatste daarvan begin november, maar hebben hun verslag nog niet uitgebracht. Het is beslist nodig internationale druk te blijven uitoefenen om te bereiken dat de verantwoordelijken voor het gerecht worden gebracht.

De Unie heeft altijd nadruk gelegd op het bevorderen van de mensenrechten. De meest recente gelegenheid was op 24 oktober 2000 in Bogotá, toen Colombia een internationale bijeenkomst voor steun aan het vredesproces organiseerde. Naar de opvatting van de Commissie bestaat er bij de Colombiaanse overheid een groeiende bereidheid om gehoor te geven aan oproepen op dit gebied. Door de regering zijn al enige stappen ondernomen (legerofficieren die bij schendingen van mensenrechten betrokken waren, zijn uit actieve dienst ontslagen; militairen zijn voor burgerlijke rechtbanken gebracht). Uiteraard is er nog een lange weg te gaan; de internationale gemeenschap dient dan ook een actief mensenrechtenbeleid te blijven voeren.

De Commissie is op de hoogte van de toestand der gevangenen van de vredesgemeenschap van La Unión/Urabá, waar pater Forde werkzaam is. Desondanks verleent de Commissie de vredesgemeenschappen via specifieke acties van de niet-gouvernementele organisaties actieve steun voor hun behoeften aan humanitaire hulp. Tevens verleent zij steun aan deze gemeenschappen door actief deel te nemen aan de Mesa por la paz en Urabá (een vredesgroepering die uit verschillende nationale en internationale instanties bestaat), waarmee toezicht wordt gehouden op de toestand van de mensenrechten in het werkgebied van de vredesgemeenschappen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3393/00

van Othmar Karas (PPE-DE) aan de Commissie

(25 oktober 2000)

Betreft: Gevolgen en voordelen van de Europese munt

Veertien maanden voor de overgang naar de euro is het besef dat de burger van de Europese munt heeft in geen van de lidstaten van de eurozone bevredigend te noemen. Een belangrijk element van de voorlichtingscampagne die de Commissie, het Parlement en de lidstaten tezamen organiseren, zou informatie aan de burger over de voordelen en de reeds zichtbare gevolgen van de euro voor groei en stabiliteit in de Europese Unie moeten zijn.

Wanneer komt de Commissie met een nauwkeurige en uitvoerige officiële mededeling over deze gevolgen en voordelen? Is de Commissie met de lidstaten overeengekomen deze mededeling in de gehele Unie in de nationale campagnes op te nemen en de burgers aldus voor te lichten?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(5 december 2000)

De Commissie zal begin 2001 een verslag over de positieve effecten van de euro opstellen. Het verslag benadert de voordelen van de Economische en Monetaire Unie (EMU) vanuit de volgende invalshoeken. Het eerste hoofdstuk bespreekt de huidige economische situatie en het soepel functioneren van de coördinatie van de economische beleidslijnen. Vooral de op stabiliteit gerichte macro-economische politiek heeft aan geloofwaardigheid gewonnen. Het tweede hoofdstuk licht de vooruitgang toe die werd geboekt inzake het uitbouwen van een efficiënte financiële markt in de eurozone. Dit zal vooral gunstige gevolgen hebben voor de financiering van investeringsactiviteiten van Europese bedrijven. Het derde hoofstuk behandelt de externe aspecten van de EMU. Hoewel de depreciatie van de euro te veel publieke belangstelling heeft gekregen, heeft de euro de Gemeenschap beschermd tegen interne verstoringen van de wisselkoersen, die, gezien de bewegingen in de de dollarkoers en de olieprijzen, te verwachten waren. Het laatste hoofdstuk behandelt tenslotte de voorbereidingen voor de overschakeling op eurobankbiljetten en -muntstukken in 2002. Daarbij wordt gewezen op de uitdagingen en de voorbereidingen waarmee de ondernemingen, de consumenten en de nationale overheden rekening moeten houden.

De Commissie wil het verslag begin 2001 voltooien. Zij heeft de nationale regeringen nog niet gevraagd om dit verslag in hun informatiecampagnes op te nemen, maar heeft er geen bezwaar tegen indien de lidstaten dit willen doen.