SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2217/99

van Massimo Carraro (PSE) en Paolo Costa (ELDR) aan de Commissie

(29 november 1999)

Betreft: Steun aan Venetië

Op 16 april 1999 heeft het Europees Parlement zijn goedkeuring gehecht aan de gemeenschappelijke resolutie (B4-0358, 0359, 0361, 0362 en 0363) over de crisissituatie waarin Venetië zich bevindt. In deze resolutie werd de wens uitgesproken dat de Commissie, de Italiaanse regering en de regio Veneto het historisch centrum van Venetië en de lagune zouden opnemen in de lijst van gebieden van de nieuwe doelstelling 2 van de structuurfondsen, zodat er staatssteun zou kunnen worden verleend, met ontheffing van de concurrentieregels zoals bepaald in artikel 92, lid 3, sub c) van het EG-Verdrag. Bovendien werd er bij de Commissie op aangedrongen niets meer in de weg te leggen aan de fiscale ontheffingen die de Italiaanse regering reeds verleend heeft aan ondernemingen die in Venetië en de lagune werkzaam zijn, aangezien deze ondernemingen toch al ernstige concurrentienadelen ondervinden in vergelijking met hun concurrenten op het vaste land en in andere Europese steden.

Kan de Commissie mededelen in hoeverre zij zelf en de Italiaanse autoriteiten, ieder binnen het bereik van haar eigen bevoegdheden, reeds gevolg hebben gegeven aan de wensen en verlangens van het Europees Parlement?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(6 januari 2000)

Op grond van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen(1) is de bepaling van de zones die voor de periode 2000-2006 onder doelstelling 2 vallen een gezamenlijke verantwoordelijkheid van de Commissie en de lidstaat. De lijst van de onder doelstelling 2 vallende zones is afhankelijk van de prioriteiten die de nationale autoriteiten vaststellen aan de hand van criteria die zijn vermeld in bovengenoemde verordening. Deze lijst zal in overleg met de lidstaat door de Commissie op z'n vroegst eind 1999 of begin 2000 worden vastgesteld. De Commissie ziet erop toe dat de zones die worden gekozen inderdaad de zones zijn die het ergst zijn getroffen door omschakelingsproblemen.

Het op 1 oktober 1999 door de Italiaanse autoriteiten ingediende voorstel inzake de betrokken zones was voor de Commissie niet acceptabel. Het voorstel voldeed namelijk niet aan de verplichting dat in de betrokken zones ten minste 50 % woont van de bevolking die valt onder de communautaire criteria van artikel 4, lid 5 en lid 6, van bovengenoemde verordening. De Commissie heeft de Italiaanse autoriteiten daarom verzocht om zo spoedig mogelijk een nieuw voorstel op te stellen dat in overeenstemming is met de algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen.

Gezien die omstandigheden kan de Commissie nog geen uitspraak doen over het feit of Venetië onder doelstelling 2 valt of niet.

Inzake de vrijstelling van sociale lasten voor bedrijven in Venetië en Chioggia in de periode 1995-1997 heeft de Commissie, in haar vergadering van 24 november 1999, in het kader van een onderzoek op grond van artikel 88 (vroeger artikel 93), lid 2, van het EG-Verdrag, besloten dat de steun in de vorm van ontheffing van sociale lasten verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt voor zover het niet gaat om steun voor nieuwe werkgelegenheid aan grote bedrijven buiten een gebied waarvoor regionale steun mag worden toegekend en het evenmin gaat om steun voor het behoud van werkgelegenheid.

(1) PB L 161 van 26.6.1999.