NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/750

(2004/C 84 E/0845)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0003/04

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(16 januari 2004)

Betreft: Handel in vederwild

Is de Commissie op de hoogte van de wettige handel in gevangen vederwild in Europa? Tussen 1997 en 2000 zijn bijna een half miljoen vogels, vooral papegaaien, in Europa ingevoerd.

Overweegt de Commissie deze vogels te beschermen door het indienen van wetgeving om deze handel te verbieden, net als thans in de VS geldt? Sinds de invoering in de VS van de wet op de instandhouding van wilde vogels, is het stropen afgenomen. Naar verwachting zal de Europese wetgeving een soortgelijk effect zal hebben.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(23 februari 2004)

De Commissie is zich volledig bewust van het bestaan van de wettige handel in vederwild; er bestaat reeds specifieke communautaire wetgeving ter bescherming van vederwild.

De meeste soorten wilde vogels die veel gevraagd worden in de handel (bijvoorbeeld papegaaien) worden genoemd in de bijlagen bij de Overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES). CITES wordt in de EU in de praktijk gebracht via Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dieren plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer (1). Het eerste doel van CITES en de Verordening van de Raad (EG) nr. 338/97 is de bescherming van in het wild levende flora en fauna tegen niet-duurzame handel. De doelstellingen van CITES richten zich niet tegen elke vorm van handel in wilde dieren, maar de overeenkomst is bedoeld om bij te dragen aan het behoud van deze soorten door de handel hierin te reguleren en tegelijkertijd illegale handel te bestrijden.

Op grond van de Wild Bird Conservation Act (WBCA) laten de Verenigde Staten geen invoer toe van vogels die op de CITES-lijsten staan en die in het wild gevangen zijn, tenzij dit is toegestaan volgens bepaalde uitzonderingen die in de WBCA genoemd worden. Een van die uitzonderingen geldt voor vogels die afkomstig zijn uit een goedgekeurd, duurzaam programma voor het beheer van vederwild; er bestaan momenteel echter geen goedgekeurde programma's. De Commissie ziet in dit stadium geen reden om een soortgelijke wetgeving in te voeren, om de hierna genoemde redenen.

Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad noemt in vier bijlagen (A t/m D) de bedreigde soorten naar mate van bedreiging. bijlage A heeft betrekking op de soorten die het meest beschermd dienen te worden omdat ze met uitsterven bedreigd worden. Vanwege hun kritieke staat van instandhouding is commerciële handel van in het wild levende exemplaren van deze soorten verboden — de handel hierin is uitsluitend toegestaan met het oog op het behoud van de soort — bijvoorbeeld onderzoek, onderwijs, broedprojecten enz. De meeste soorten worden echter genoemd in bijlage B. In deze bijlage zijn de soorten opgenomen die niet noodzakelijkerwijs met uitsterven bedreigd worden, maar dat wel zouden kunnen worden. Commerciële handel in deze soorten is aan strikte regels onderworpen.

Bovengenoemde Verordening gaat verder dan CITES in het opleggen van stringente controles op de invoer van soorten die in bijlage Β genoemd worden. Met deze strengere maatregelen is het mogelijk dat de invoer van bepaalde soorten wordt opgeschort indien deze niet duurzaam geacht wordt. Levende dieren moeten ook op humane wijze vervoerd worden. Verder kan de invoer van bepaalde soorten van alle landen van herkomst opgeschort worden indien er een hoog sterfterisico bestaat tijdens het vervoer of het risico van vroegtijdige sterfte in gevangenschap. Deze EU-wetgeving, waarmee CITES ten uitvoer wordt gelegd, is een van de meest uitgebreide wetgevingen ter wereld in zijn soort.

Alle in het wild levende vogelsoorten die van nature op het Europees grondgebied van de lidstaten van de Europese Unie voorkomen, worden beschermd bij Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (2) (hierna de „vogelrichtlijn” genoemd). Om te voorkomen dat commerciële belangen een mogelijk schadelijke druk uitoefenen op de mate van exploitatie, bevat de richtlijn een algemeen verbod op de handel, met uitzondering van een klein aantal soorten die genoemd worden in bijlage III van de richtlijn, waarvoor handel is toegestaan mits de vogels op wettige wijze verkregen zijn.

Met betrekking tot de vraag naar een verbod op de handel in alle Europese in het wild levende vogels, wil de Commissie het geachte parlementslid wijzen op het bestaande verbod in de eerder genoemde vogelrichtlijn. In het geval van geïmporteerde vogels moet rekening gehouden worden met de diverse aspecten van doeltreffendheid van de communautaire wetgeving over de handel in in het wild levende planten en dieren; er moet voldaan worden aan het principe van duurzaam gebruik van deze planten en dieren. Dit principe wordt wereldwijd door veel overheden als een betere oplossing voor het behoud van in het wild levende planten en dieren beschouwd dan een verbod op alle internationale handel in vogels die op de lijsten van CITES genoemd worden. De Commissie is ervan overtuigd dat het CITES-verdrag een doeltreffend instrument is om het concept van duurzaam gebruik van in het wild levende dieren en planten in praktijk te brengen. Een regelrecht verbod daarentegen zou exporterende landen eenvoudig aanmoedigen om over te schakelen naar andere, minder duurzame vormen van landgebruik; dat zou niet in het belang zijn van de betrokken soorten. Het zou zeer waarschijnlijk ook smokkel en misleiding in de hand werken, omdat er dan geen koppeling meer zou bestaan naar de sociaal-economische aspecten die het idee van duurzaamheid in zich meedraagt.

(1) PB L 61 van 3.3.1997.

(2) PB L 103 van 25.4.1979.