SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2248/96 van David Hallam (PSE) aan de Commissie (9 augustus 1996)

Betreft: Verbranding van met BSE geïnfecteerd materiaal

Is er enig voorschrift in de Europese wetgeving dat vereist dat de namen van bedrijven bekend worden gemaakt waaraan overwogen wordt de verbranding van afval toe te vertrouwen, met name van afval dat met BSE geïnfecteerd zou kunnen zijn en van afval van ziekenhuizen en van de industrie?

Wordt er op enigerlei wijze een Europese wet overtreden indien een verbrandingsinstallatie waarin mogelijk met BSE geïnfecteerd materiaal en materiaal van ziekenhuizen en van de industrie wordt verwerkt, gevestigd wordt

a) in de onmiddellijke nabijheid van een overstromingsgebied en van waterlopen die in grote rivieren vloeien,

b) op minder dan 50 meter van woonhuizen en in de nabijheid van woongebieden en stadscentra,

c) in de nabijheid van campings en dergelijke toeristische inrichtingen gezien de nadelige gevolgen die een dergelijke vestiging voor de plaatselijke economie zou kunnen hebben?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (11 november 1996)

Volgens artikel 3 van Richtlijn 90/667/EEG tot vaststelling van de gezondheidsvoorschriften voor de verwijdering en verwerking van dierlijke afvallen, voor het in de handel brengen van dierlijke afvallen en ter voorkoming van de aanwezigheid van ziekteverwekkers in diervoeders van dierlijke oorsprong ((PB L 363 van 27.12.1990. )) zijn dieren die in het kader van ziektebestrijdingsmaatregelen op het landbouwbedrijf of op enige andere door de bevoegde instanties aangewezen plaats zijn gedood te beschouwen als "hoog-risicomateriaal¨. Zij moeten dan ook worden verwerkt in een fabriek waar dierlijk afval behandeld of verwerkt wordt om ziekteverwekkers te vernietigen, en die door de overheid is goedgekeurd, of zij moeten worden verbrand of begraven. In sommige gevallen, die in artikel 3, lid 2 van Richtlijn 90/667/EEG zijn vastgesteld (zoals bij voorbeeld wanneer een besmettelijke dierziekte op zo grote schaal is verspreid dat de capaciteit van een verwerkingsbedrijf van hoog risicomateriaal ontoereikend is of wanneer de dieren besmet zijn of vermoedelijk besmet zijn met een ernstige ziekte of residuen bevatten die een bedreiging voor de gezondheid van mens of dier kunnen vormen en die bestand kunnen zijn tegen een ontoereikende warmtebehandeling), is verbranden of begraven van het afval verplicht. Richtlijn 90/667/EEG stelt geen eisen met betrekking tot de verbranding van deze afvalstoffen.

In de eisen voor verbrandingsinstallaties voorzien drie andere richtlijnen. De bepalingen van het communautaire milieurecht die van toepassing zijn op het verlenen van een vergunning staan in Richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten ((PB L 175 van 5.7.1985. )). Projecten voor de bouw van afvalverwijderingsinstallaties voor de verbranding van giftige en gevaarlijke afvalstoffen vallen in alle omstandigheden onder de eisen van de richtlijn. Projecten voor andere afvalverwijderingsinstallaties vallen onder de eisen van de richtlijn indien de betrokken Lid-Staat van oordeel is dat het project aanzienlijke effecten kan hebben op het milieu. De informatie die de aanvrager van de vergunning in verband met dergelijke projecten moet verstrekken, is aangegeven in artikel 5 en bijlage III van deze richtlijn en omvat een prognose betreffende het functioneren van het project en de aanzienlijke milieu-effecten die het kan hebben. Volgens artikel 8 van de richtlijn dient in het kader van de vergunningsprocedure met deze informatie rekening te worden gehouden. De overheden mogen een vergunning verlenen voor een project, ook op plaatsen waar het ernstige negatieve effecten heeft op het milieu of op de plaatselijke economie.

Overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad betreffende afvalstoffen (de kaderrichtlijn betreffende afvalstoffen) ((PB L 194 van 25.7.1975, gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG, PB L 178 van 26.3.1991. )) dienen de Lid-Staten de nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat afvalstoffen worden verwijderd zonder gevaar op te leveren voor de gezondheid van de mens, zonder toepassing van procédés of methoden die schadelijk kunnen zijn voor het milieu en met name het water, de lucht, de bodem, fauna en flora, zonder geluids- of stankhinder te veroorzaken en zonder schade te berokkenen aan natuur of landschap. Artikel 9 van de richtlijn bepaalt dat inrichtingen of ondernemingen die afvalstoffen verwijderen (inclusief verbranden) bij de overheden een vergunning moeten aanvragen. De vergunning moet betrekking hebben op de soorten en hoeveelheid afvalstoffen, de technische eisen, de te treffen veiligheidsmaatregelen, de verwijderingslocatie en de verwerkingsmethode. Vergunningen kunnen aan voorwaarden en verplichtingen worden onderworpen. Een mogelijkheid tot vrijstelling van de vergunningseis bestaat alleen voor niet-gevaarlijke afvalstoffen en alleen voor inrichtingen of ondernemingen die hun eigen afvalstoffen op de plaats van produktie verwijderen. Deze vrijstelling kan slechts worden toegestaan indien de Lid-Staat voor elk type activiteit algemene voorschriften heeft aangenomen waarin de soorten en hoeveelheden afval en de voorwaarden worden aangegeven waaronder de activiteit in kwestie van de vergunningseisen kan worden vrijgesteld en indien de algemene voorwaarden van artikel 4 van de richtlijn in verband met de bescherming van het milieu worden nageleefd.

Volgens artikel 8, lid 3, van Richtlijn 91/689/EEG betreffende gevaarlijke afvalstoffen ((PB L 377 van 31.12.1991. )) moeten de Lid-Staten voor elke inrichting of onderneming die voornamelijk ten behoeve van derden afvalstoffen verwijdert of terugwint en waarschijnlijk deel uitmaakt van het in artikel 5 van Richtlijn 75/442/EEG bedoelde geïntegreerde net aan de Commissie informatie sturen. Deze informatie omvat naam en adres, de methode die toegepast wordt om afval te verwerken en de soorten en hoeveelheden afvalstoffen die kunnen worden verwerkt. De vorm waarin deze informatie aan de Commissie dient te worden verstrekt, werd bij Beschikking 96/302/EG van 17 april 1996 ((PB L 116 van 11.5.1996. )) vastgesteld. De Lid-Staten dienen de Commissie de informatie betreffende 1996 tegen het einde van dit jaar te verstrekken. De naam van de ondernemer of de onderneming behoeft krachtens de communautaire wetgeving niet publiek te worden gemaakt.