SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0782/02

van Samuli Pohjamo (ELDR) aan de Commissie

(20 maart 2002)

Betreft: Steun aan de paardenfokkerij

De betekenis van de paardenfokkerij voor de ontwikkeling van het platteland is de laatste jaren toegenomen, terwijl tegelijkertijd het aantal traditionele boeren is afgenomen. In de EU worden paarden gebruikt als renpaarden, rijpaarden en uit liefhebberij gehouden. Ook is de vraag naar paardenvlees in Europa gestegen. Op dit moment wordt er veel paardenvlees van buiten Europa ingevoerd.

Rendements- en zekere structurele problemen bemoeilijken de paardenfokkerij. Steun aan de paardenfokkerij zou voldoende moeten zijn om de ontwikkeling van de sector te stimuleren en tegelijkertijd moeten kunnen leiden tot de instandhouding van oorspronkelijke rassen.

Kan de Commissie mededelen welke maatregelen zij neemt om de economische situatie van de paardenfokkers in de EU te verbeteren, opdat de paardenfokkerij een belangrijk factor van de diversiteit van het platteland wordt? Zou de voornaamste vorm van steun niet kunnen bestaan uit een forse slachtpremie, waardoor het aantal voor de slacht bestemde paarden zou toenemen, de cyclus van de stapel zou worden verbeterd en de fokkerij zich zou herstellen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(25 april 2002)

In het kader van het plattelandsontwikkelingsbeleid, dat dankzij Agenda 2000 is uitgegroeid tot de tweede pijler van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB), is een breed pakket aan steunmaatregelen ingevoerd ten einde de multifunctionele rol van de landbouw te bevorderen door het voortbrengen van landbouwproducten niet langer centraal te stellen en doelstellingen na te streven als het verbeteren van het milieu en het bijdragen aan de ontplooiing van plattelandsgebieden.

De onderliggende Verordening (EG) nr.1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van een aantal verordeningen(1) omvat maatregelen als investeringssteun voor landbouwbedrijven of voor de verwerking en afzet van landbouwproducten. Voorts kan communautaire bijstand worden verleend voor biologische productiemethoden of biologische landbouw in probleemgebieden, maar ook voor het fokken van bedreigde rassen van landbouwhuisdieren of voor maatregelen die bijdragen tot diversificatie van de activiteiten op het landbouwbedrijf.

Al deze maatregelen worden uitgevoerd via plattelandsontwikkelingsprogramma's die door de lidstaten, op het passende territoriale niveau, worden opgesteld. Desgewenst kunnen zij prioriteiten stellen onder de door hen aangewezen sectoren.

De Commissie is van oordeel dat de paardenhouderij een bijdrage kan leveren aan een duurzame plattelandsontwikkeling, aangezien zij voor de bovengenoemde steunregelingen in aanmerking is genomen.

Deze bijdrage bestaat met name uit:

- het genereren van inkomsten in de plattelandseconomieën door diversificatie van de veehouderij en het aanbieden van diensten (dierenpension, sportevenementen, plattelandstoerisme, enz.); de vraag naar dit soort diensten groeit, hoewel deze groei beperkt is en regionaal sterk kan verschillen;

- het verbeteren van het milieu: de paardenhouderij is meestal extensief en vereist blijvend grasland. Zowel extensieve landbouwmethodes als de instandhouding van weidegronden zijn belangrijke elementen in het door de Commissie gevoerde agro-milieubeleid;

- het waarborgen van economische activiteiten in probleemgebieden, aangezien paarden ook op marginale gronden kunnen worden gehouden: het behoud van landbouwactiviteiten in dergelijke gebieden is een belangrijke doelstelling van het communautaire plattelandsontwikkelingsbeleid;

- het bewaren van de genetische diversiteit: het fokken van landbouwhuisdieren (inclusief paarden) van in het gebied inheemse en met uitsterving bedreigde plaatselijke rassen maakt deel uit van de agro-milieumaatregelen.

Zoals het geachte parlementslid ongetwijfeld uit deze voorbeelden kan opmaken, zijn er in het kader van de plattelandsontwikkeling reeds instrumenten en middelen aanwezig om de economische situatie van paardenhouders te verbeteren. In het licht van het subsidiariteitsbeginsel is het aan de lidstaten om dit soort maatregelen in hun programma's op te nemen.

Wat de forse slachtpremies betreft, overweegt de Commissie geen marktordening voor paarden waarin dergelijke premies zouden kunnen worden opgenomen.

(1) PB L 160 van 26.6.1999.