SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3081/00

van Françoise Grossetête (PPE-DE) aan de Commissie

(25 september 2000)

Betreft: Europese Economische Ruimte

Is de afwijking die Noorwegen is toegestaan inzake gevaarlijke stoffen, meer bepaald de classificatie van de polyacrylamiden, verenigbaar met de EER-overeenkomst? Zo ja, hoe valt ze te motiveren?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(18 oktober 2000)

Het geachte parlementslid verwijst naar de afwijking van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen(1).

Tijdens de onderhandelingen over de Overeenkomst betreffende de Europese Economisch Ruimte (EER) werd overeenstemming bereikt met betrekking tot de volgende afwijking: Partijen hebben overeenstemming bereikt over de doelstelling de EG-wetgeving inzake gevaarlijke stoffen en preparaten met ingang van 1 januari 1995 toe te passen. (mldr) In het kader van de samenwerking waarmee vanaf de ondertekening van deze Overeenkomst een begin zal worden gemaakt teneinde een oplossing te vinden voor de nog resterende problemen, zal de situatie in 1994 opnieuw worden besproken, waarbij ook zaken die niet onder de EG-wetgeving vallen aan de orde zullen worden gesteld. Indien een EVA-Staat tot de conclusie komt dat hij van de EG-wetgeving inzake classificatie en etikettering moet afwijken, is deze niet van toepassing tenzij het Gemengd Comité van de EER over een andere oplossing overeenstemming bereikt..

Reden voor deze afwijking was dat de normen in de EVA-landen destijds strenger waren dan die van de Gemeenschap. De normen van de EVA-landen intrekken werd beschouwd als een stap achteruit, vooral omdat het de bedoeling van de Gemeenschap was de normen op dit gebied verder bij te werken en te verstrengen.

Sedert de vankrachtwording van de EER-Overeenkomst heeft ongeveer om de twee jaar, en laatstelijk in 1998, een evaluatie van de situatie plaatsgehad. Naar aanleiding daarvan werd op de vergadering van het Gemengd Comité van de EER van 26 maart 1999 een gemeenschappelijke verklaring(2) aangenomen, waarin Noorwegen de conclusie liet opnemen dat het weliswaar met afwijkingen voor specifieke gebieden het bestaande commautair acquis met ingang van 1 januari 1999 aanvaardt. De overeenkomstsluitende partijen bleven het eens met de doelstelling bovenvermelde communautaire besluiten tegen uiterlijk 1 januari 2001 volledig toepasselijk te maken. De situatie wordt opnieuw geëvalueerd in de loop van 2000.

Over de afwijkingen voor Noorwegen met betrekking tot de indeling van polyacrylamide als een carcinogene stof heeft het Hof van Justitie van de EVA-Staten op 14 juni 2000 een uitspraak gedaan. De zaak had betrekking op de wijze waarop de door het Gemengd Comité van de EER in 1995 en 1999 goedgekeurde gemeenschappelijke verklaringen ter zake dienden te worden geïnterpreteerd.

Het EVA-Hof heeft de verwoording van de gemeenschappelijke verklaring van 1995 geïnterpreteerd in de zin dat Noorwegen het recht werd verleend stoffen als carcinogeen in te delen, terwijl het polyacrylamiden niet anders kon etiketteren dan overeenkomstig het systeem vastgelegd in Richtlijn 67/548/EEG betreffende gevaarlijke stoffen en Richtlijn 88/379/EEG van de Raad van 7 juni 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke preparaten(3). Het Hof merkte eveneens op dat, als afwijking van een grondbeginsel van de EER-Overeenkomst, te weten het beginsel van het vrije verkeer van goederen, de verwoording van de gemeenschappelijke verklaring in de enge zin diende te worden geïnterpreteerd. De formulering van de gemeenschappelijke verklaring van 1999 is dezelfde als die van de gemeenschappelijke verklaring van 1995 met evenwel de toevoeging dat Noorwegen verschillende voorschriften inzake onzuiverheden, additieven of afzonderlijke bestanddelen met betrekking tot stoffen ingedeeld als kankerverwekkend kan toepassen. Het EVA-Hof was daarom van oordeel dat Noorwegen, op grond van de gemeenschappelijke verklaring van 1999, met betrekking tot concentratiegrenzen voor carcinogene stoffen als onzuiverheden in andere stoffen, eigen etiketteringsregels kan vaststellen.

(1) PB 196 van 16.8.1967.

(2) PB C 185 van 1.7.1999.

(3) PB L 187 van 16.7.1988.