SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2864/01

van Sebastiano Musumeci (UEN) aan de Commissie

(17 oktober 2001)

Betreft: Bescherming van de olijfolieproductie

Het arrest van het Hof van Justitie van 14 december 2000 in zaak C-99/99 Italiaanse Republiek tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen. Verzoek om nietigverklaring van Verordening (EG) nr. 2815/98(1) betreffende de handelsnormen voor olijfolie heeft een tijdbom gelegd onder het beginsel van de territorialiteit van de productie.

Het verdwijnen van het territoriale karakter van de olijfproductie zou betekenen dat meer olijfolie uit Noord-Afrika, het Iberische schiereiland en Griekenland in Italië wordt ingevoerd en ten onrechte als Italiaans product op de markt wordt gebracht.

1. Meent de Commissie niet dat ook voor olijfolie, net als voor andere kwaliteitsproducten, als beginsel moet gelden dat het product traceerbaar is over het gehele traject dat het aflegt en dat vermengen niet meer toegestaan is nadat de oorsprong van de olie is vastgesteld?

2. Meent de Commissie niet dat het enige criterium voor de vaststelling van de oorsprong van de olie de plaats is waar de olijven verbouwd zijn en niet de plaats waar de olijven geperst worden?

(1) PB L 349 van 24.12.1998, blz. 56.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(21 november 2001)

De Commissie deelt de bezorgdheid van het geachte parlementslid over de toename van de invoer van olijfolie uit derde landen niet.

Momenteel zijn er geen plannen om de jaarlijkse douaneheffing bij invoer te wijzigen of het enige bestaande invoercontingent, nl. dat voor Tunesië, te verhogen.

Wat het vermengen van olijfolie van verschillende oorsprong betreft, moet erop worden gewezen dat die praktijk niet alleen toegestaan is, maar in vele gevallen ook noodzakelijk is. Omdat de nationale olijfolieproductie kleiner is dan het verbruik, kopen de Italiaanse bedrijven zowel in derde landen als in andere lidstaten grote hoeveelheden aan (in totaal ongeveer 400 000 ton per jaar) om vervolgens olijfolie op de wereldmarkt te kunnen brengen (in 2000/2001 is meer dan 270 000 ton uitgevoerd). De Italiaanse industrie heeft zich aan de situatie weten aan te passen en is er zelfs in geslaagd binnen de wereldhandel in olijfolie een zeer belangrijke positie in te nemen.

Wat betreft de opmerking van het geachte parlementslid dat de olie met het etiket Italiaanse olie op de markt zou worden gebracht, moet erop worden gewezen dat bij die verkoop de communautaire regelgeving inzake etikettering, beschermde oorsprongsbenaming/beschermde geografische aanduiding (BOB/BGA) en handelsnormen moet worden nageleefd (respectievelijk Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame(1), Verordening (EEG) nr. 2081/92 van de Raad van 14 juli 1992 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen(2) en Verordening (EG) nr. 2815/98 van de Commissie van 22 december 1998 betreffende de handelsnormen voor olijfolie(3)). Hieruit volgt ook dat de etikettering van mengsels van olijfolie van diverse oorsprong aan de genoemde bepalingen moet voldoen.

Inzake de vragen over de etikettering betreffende de oorsprong van de olie en over de traceerbaarheid heeft de Raad Landbouw van 19 juni 2001 de Commissie de opdracht gegeven dringend een duidelijke oplossing te vinden voor de kwestie van de oorsprong van de olie. Zo heeft de Commissie een rechtsbepaling kunnen invoeren die de oorsprong van de olie koppelt aan de plaats waar de olijven zijn geoogst. In de zeldzame gevallen waar de oogstplaats verschilt van de plaats waar de olie wordt gewonnen, moeten de twee plaatsen van oorsprong op het etiket worden vermeld. Deze bepaling is op 1 november 2001 van kracht geworden.

Wat de traceerbaarheid betreft, is de Commissie er zeker niet tegen gekant dat de marktdeelnemers de bepalingen daarover zouden toepassen. Op grond van de maatregelen die de Raad op 19 juni laatstleden heeft genomen, kunnen programma's voor kwaliteitsverbetering, waarin de traceerbaarheid een grote rol kan spelen, door de lidstaten worden gefinancierd. Overigens gelden de bepalingen inzake de traceerbaarheid nu al voor olijfolie met beschermde oorsprongsbenaming (BOB) of beschermde geografische aanduiding (BGA) in de zin van Verordening (EEG) nr. 2081/92.

(1) PB L 109 van 6.5.2000.

(2) PB L 208 van 24.7.1992.

(3) PB L 349 van 24.12.1998.