SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2975/00

van Ioannis Souladakis (PSE) aan de Raad

(25 september 2000)

Betreft: Financiële steun aan de insulaire regio's in de Europese Unie

In zijn antwoord op mijn schriftelijke vraag E-1738/2000(1) aan de Commissie over de financiële steun aan de insulaire regio's in de Europese Unie deelt Commissaris Barnier in de eerste paragraaf van zijn antwoord mede dat hij voorlopig niet voornemens is een rechtsgrondslag te scheppen voor

de financiering van de insulaire regio's, hoewel het Verdrag van Amsterdam bepalingen hierover bevat. Het Europees Parlement heeft in het kader van zijn bevoegdheden, en in het bijzonder de Begrotingsrichtsnoeren voor 2001, besloten deze financiële steun op te nemen onder zijn begrotingsprioriteiten, aangezien het Verdrag van Amsterdam al in het huidige jaar, het jaar 2000, toepasselijk is. Het is merkwaardig dat de Commissie, hoewel zij aan de ene kant initiatieven zou moeten nemen om de Verdragen ten uitvoer te leggen, aan de andere kant een grote onverschilligheid aan de dag legt voor een kwestie die van groot belang is voor de ontwikkeling van bepaalde regio's van de EU.

Welke concrete initiatieven denkt de Raad te nemen, en met welk tijdschema, opdat er een rechtsgrondslag komt voor de financiële steun aan de insulaire regio's van de EU, zoals dat door de Verdragen in het vooruitzicht wordt gesteld?

(1) PB C 113 E van 18.4.2001, blz. 38.

Antwoord

(8 maart 2001)

1. In zijn antwoord op schriftelijke vraag nr. E-1737/00 van het geachte parlementslid inzake de subsidiëring van insulaire regio's in de Europese Unie heeft de Raad reeds opgemerkt dat in het kader van de economische en sociale samenhang de structuurfondsen, en met name het EFRO, in dit verband een belangrijk instrument voor actie zijn, met een positieve impact op de groei en de convergentie van de insulaire regio's van de Europese Unie.

2. Op grond van de nieuwe regelgeving inzake de structuurfondsen zullen de insulaire regio's van de Europese Unie die voldoen aan de in de algemene verordening vastgestelde subsidiabiliteitscriteria, specifieke communautaire financiële steun kunnen genieten op grond van doelstelling 1 (regio's met een ontwikkelingsachterstand) of doelstelling 2 (zones in een proces van economische en sociale omschakeling). De totale begroting van de structuurfondsen voor 2000-2006 bedraagt 195 miljard, rekening houdend met het prijsniveau van 1999. De doelstellingen 1 en 2 maken ruim 81 % van het volledige bedrag uit. Bovendien memoreert de Raad ten behoeve van het geachte parlementslid met betrekking tot de concrete maatregelen waarnaar hij verwijst, dat de tweede zin van artikel 29, lid 3, onder a), van Verordening nr. 1260/99 van de Raad houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen(1), als volgt luidt: Indien deze regio's in een voor bijstand uit het Cohesiefonds in aanmerking komende lidstaat liggen, kan de bijdrage van de Gemeenschap in naar behoren gemotiveerde uitzonderingsgevallen ten hoogste 80 % van de totale subsidiabele kosten bedragen, en ten hoogste 85 % van de totale subsidiabele kosten voor de ultraperifere regio's alsmede voor de Griekse perifere eilanden waarvan de afgelegenheid een handicap vormt.

3. De Raad heeft in dit stadium nog geen Commissievoorstel ontvangen van de door het geachte parlementslid bedoelde strekking; hij kan de gestelde vraag dan ook niet nauwkeuriger beantwoorden. Wel wijst hij het geachte parlementslid erop dat de Europese Raad van Nice op basis van de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte verklaring nr. 30 heeft bevestigd dat voor de insulaire regio's, in verband met de structurele nadelen die hun economische en sociale ontwikkeling vertragen, overeenkomstig artikel 158 van het VEG specifieke acties vereist zijn, waarbij de grenzen van de beschikbare begrotingsmiddelen in acht genomen moeten worden (punt 55 van de conclusies van het voorzitterschap).

(1) PB L 161 van 26.6.1999.