ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2193/99

van Herman Schmid (GUE/NGL) aan de Commissie

(19 november 1999)

Betreft: Trichloorethyleen

Trichloorethyleen is een vluchtig oplosmiddel dat de zenuwen beschadigt en als kankerverwekkend wordt beschouwd. De Commissie heeft zich met betrekking tot dit oplosmiddel altijd toegeeflijk opgesteld, maar in Zweden is het middel net als verschillende andere chloorhoudende oplossingsmiddelen in consumptieproducten sinds 1993 en in de industrie sinds 1996 verboden.

Hebben de Commissie en haar deskundigen op dit gebied kennis genomen van de nieuwste wetenschappelijke bevindingen die aantonen dat trichloorethyleen als kankerverwekkend moet worden geclassificeerd?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(4 januari 2000)

Sedert 1976 is trichloorethyleen voor de hele Gemeenschap ingedeeld bij de gevaarlijke stoffen op de lijst van Bijlage 1 van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen(1). Sedert 1988 valt trichloorethyleen onder categorie 3 van de kankerverwekkende stoffen (mogelijke carcinogene gevolgen voor de mens). Voorts wordt het sedert 1996 ingedeeld bij de milieugevaarlijke stoffen.

Wat het verbod op trichloorethyleen in Zweden betreft, zij erop gewezen dat daarop voor de industrie een aantal uitzonderingen wordt gemaakt.

In de regelmatige vergaderingen van deskundigen die in het kader van de Commissie sedert 1996 hebben plaatsgevonden, is met het oog op een nieuwe indeling en etikettering intensief gesproken over trichloorethyleen. Daarbij is rekening gehouden met de allerlaatste onderzoekgegevens. Dit geldt ook voor de besprekingen op nationaal niveau zoals de vergadering van deskundigen van 2 december 1999 in Frankfurt am Main waar een aantal epidemiologische studies die tot bezorgdheid stemmen kritisch is beoordeeld.

Gezien de frequente discussies over trichloorethyleen en de zorgvuldige beoordeling van de bestaande gegevens is de bewering dat de Commissie zich altijd toegeeflijk heeft opgesteld tegenover deze stof, onjuist.

(1) PB 196 van 16.8.1967.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2295/99

van Brigitte Langenhagen (PPE-DE) aan de Commissie

(29 november 1999)

Betreft: Invoer van Donauzalm en eieren daarvan in Finland

In Finland mag uitsluitend vis worden ingevoerd uit kwekerijen die door de Europese Unie zijn erkend. Vergunningen worden afgegeven aan kwekerijen die over gesloten systemen beschikken, d.w.z. systemen die niet met open wateren in aanraking komen, om het gevaar van ziektes tot een minimum te beperken.

De Donauzalm is een in zoet water levende vissoort, die echter onder mariene voorwaarden een aanzienlijk hoger groeipotentieel heeft. Om deze reden wordt gestreefd naar invoer in Finland. Om Donauzalm in zoet water te kunnen kweken, moet deze vissoort echter in open vijvers met toevoer van oppervlaktewater worden gehouden om een goede kwaliteit producten te verkrijgen. Wanneer de paaivissen in grondwater met een gelijkmatige temperatuur worden gehouden, zijn de producten van mindere kwaliteit. Deze open systemen voor de kweek van Donauzalm in Duitsland en Oostenrijk worden regelmatig door de gezondheidsinspectie gecontroleerd en op het voorkomen van ziektes onderzocht.

Is het mogelijk een buitengewone vergunning te verkrijgen voor de invoer in Finland van Donauzalm respectievelijk de eieren daarvan die niet uit gesloten systemen afkomstig zijn? Welke certificaten respectievelijk bewijzen dienen hiervoor te worden voorgelegd?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(8 december 1999)

De voorwaarden voor de intracommunautaire handel in levende vissen voor kweekdoeleinden zijn vastgelegd in Richtlijn 91/67/EEG van de Raad van 28 januari 1991 inzake veterinairrechtelijke voorschriften voor het in de handel brengen van aquicultuurdieren en aquicultuurproducten(1). Het doel van deze richtlijn is het voorkomen van de verspreiding van visziekten tijdens handelstransacties.

Krachtens Richtlijn 91/67/EEG heeft Finland de status van ziektevrij land gekregen voor wat betreft infectieuze hematopoïetische necrose (IHN) en virale hemorraghische septikemie (VHS), twee belangrijke ziekten in salmonidae. Lidstaten die salmonidae naar Finland willen uitvoeren, moeten de in de communautaire wetgeving vastgestelde garanties geven in verband met de afwezigheid van deze ziekten. Aangezien Donauzalm lid van de salmonidae-familie is, is elke uitvoer van deze soort naar een ziektevrij land aan deze voorwaarde onderworpen. Er is in geen afwijking van dit beginsel voorzien.

Er zijn geen specifieke communautaire voorschriften voor de invoer van salmonidae uit derde landen vastgesteld. Richtlijn 91/67/EEG bepaalt dat in dit geval de lidstaten ervoor moeten zorgen dat de invoer onderworpen is aan voorwaarden die ten minste gelijkwaardig zijn met die welke gelden voor de productie en het in de handel brengen van communautaire producten.

(1) PB L 46 van 19.2.1991.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1605/99

van Marianne Thyssen (PPE-DE) aan de Commissie

(7 september 1999)

Betreft: Uitbreiding rechtsgrondslag voor communautaire steun

In de communautaire wetgeving zijn op dit ogenblik enkel communautaire steunmaatregelen voorzien voor door een crisis getroffen bedrijven, indien de oorzaak van deze crisis ligt in een veterinaire of fytosanitaire ziekte van dieren, waardoor de afgeleide producten van deze dieren uit de handel genomen moeten worden om de overdracht van de ziekteverschijnselen van dier op mens te voorkomen. De communautaire steunmaatregelen die in het kader van de BSE-crisis werden toegekend, waren op deze rechtsgrondslag gebaseerd.

In het geval van de dioxinecrisis is ook op communautair niveau beslist dieren uit de handel te nemen ter bescherming van de volksgezondheid. Alleen ligt de oorzaak niet bij een virale of bacteriële infectie maar bij een menselijk falen met ziekte tot gevolg. De gevolgen voor de getroffen bedrijven zijn echter analoog.

Is de Commissie niet van mening dat de omvang van de dioxinecrisis in België en het gegeven dat een dergelijk menselijk falen zich ook in andere lidstaten kan voordoen, van die aard is dat een uitbreiding van de rechtsgrondslag van communautaire steun wenselijk is, opdat in de toekomst gevallen van objectief aantoonbare ziekten bij dieren, waardoor de aangetaste dieren en de daarvan afgeleide producten ongeschikt worden voor de menselijke consumptie, met uitdehandelneming tot gevolg, een voldoende reden kunnen zijn voor communautaire steun aan de daardoor getroffen bedrijven?

Is de Commissie bereid zo nodig wetgevende voorstellen in te dienen om een rechtsgrondslag te creëren?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(8 oktober 1999)

Het is juist dat de Gemeenschap bij de huidige stand van het communautaire recht, te weten Beschikking 90/0424/EEG van de Raad van 26 juni 1990 betreffende bepaalde uitgaven op veterinair gebied(1), alleen een financiële bijdrage kan leveren voor de uitroeiing van en de controle op de in de lijst van de bijlage bij die beschikking opgenomen ziekten. In die lijst is met name ook boviene spongiforme encefalopathie (BSE) opgenomen.

De dioxinecrisis is niet veroorzaakt door één van de in die lijst opgenomen ziekten, maar is het gevolg van een menselijke fout waardoor verontreiniging van de voedselketen is opgetreden.

De Commissie is van mening dat in het geval van een menselijke fout in principe de aansprakelijkheidsregels moeten worden gehanteerd. De veroorzaker van de verontreiniging mag in geen geval schadevergoeding krijgen.

Wat betreft de mogelijkheid van de lidstaten om aan particulieren of bedrijven die de schadelijke gevolgen van een dergelijke fout hebben ondervonden, staatssteun te verlenen, verwijst de Commissie de geachte Afgevaardigde naar haar antwoord op schriftelijke vraag P-1609/99(2).

(1) PB L 224 van 18.8.1990.

(2) PB C 27 E van 29.1.2000, blz. 147.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1508/99

van Wolfgang Kreissl-Dörfler (Verts/ALE) aan de Commissie

(1 september 1999)

Betreft: Steun voor de beschermde natuurgebieden Königsbrucker Heide en Am Spitzberg (Sachsen/D) in het kader van het communautair initiatief betreffende de conversie van militaire standplaatsen

In het kader van het communautair initiatief Konver hebben de Saksische natuurgebieden Königsbrucker Heide en Am Spitzberg financiële steun gekregen.

Kan de Commissie informatie verstrekken over de volgende punten:

1. Hoeveel subsidies en leningen zijn uitgekeerd, voor welk doel en welke concrete maatregelen zijn daarmee gesteund?

2. Hebben de genomen maatregelen ertoe geleid dat de beschermde status van de gebieden isgeschonden (bijvoorbeeld door vernietiging van biotopen, herbebossing van open vlaktes, de aanleg van brandgangen in bosgebieden)?

3. Hebben de maatregelen ertoe geleid dat de potentiële geschiktheid als speciale beschermingszones (richtlijn 92/0043/EEG(1) inzake de instandhouding van de natuurlijke habitat en de wilde flora en fauna) in gevaar is gebracht?

4. In hoeverre zijn de gesteunde maatregelen in strijd met de vigerende wettelijke milieu- en natuurbeschermingsbepalingen of met de in het communautair initiatief Konver neergelegde bepaling dat gesteunde maatregelen in het belang moeten zijn van het milieu?

5. Is het de Commissie bekend dat een aanvraag is ingediend om de beschermde status van het natuurgebied Am Spitzberg op te heffen om nog meer geld uit het communautair initiatief Konver te kunnen krijgen?

(1) PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(6 oktober 1999)

Tijdens de lopende programmeringperiode (1994-1999) ontvangst Saksen subsidies uit de Structuurfondsen in het kader van het communautaire initiatief Konver.

Overeenkomstig de beginselen van partnerschap en subsidiariteit zijn de nationale of regionale autoriteiten verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging van de operationele programma's en de keuze van de specifieke projecten. In het geval van Saksen is in eerste instantie het Ministerie van Economische zaken verantwoordelijk. Uiteraard moeten die autoriteiten zich houden aan de Europese regelgeving, met inbegrip van de regelgeving op het gebied van natuurbescherming.

Bij het communautaire initiatief Konver worden eerst prioriteiten voor de steunverlening vastgesteld, en worden vervolgens tijdens de tenuitvoerlegging van het programma specifieke projecten geselecteerd. Het is dus zeker mogelijk om voor de verschillende prioriteiten aanvragen voor projecten bij de verantwoordelijke autoriteiten in te dienen.

Het geachte parlementslid wordt verzocht om in het geval dat hij informatie bezit over een mogelijke inbreuk in verband met het geval Am Spitzberg of welk ander geval ook, nadere bijzonderheden te verstrekken opdat de Commissie over de zaak contact kan opnemen met de Duitse autoriteiten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0129/99

van Leonie van Bladel (UPE) aan de Raad

(3 februari 1999)

Betreft: Kosten invoering euro

1. Heeft de Raad van ministers kennis genomen van het feit dat banken naar aanleiding van de invoering van de euro voor het pinnen in het buitenland een bedrag van fnof 5,- per keer aan hun klanten in rekening brengen?

2. Is het de Raad van ministers tevens bekend dat voor het binnenlandse kassapinnen fnof 0,50 per keer door de banken in rekening wordt gebracht?

3. Realiseert de Raad van ministers zich dat met name vanwege de vijf gulden per keer in het buitenland bankcliënten gedwongen zijn om grotere bedragen op te nemen om kosten te sparen? Immers bij eenmaal vijfhonderd gulden opname bedragen de kosten vijf gulden, terwijl bij vijf maal honderd gulden opname de kosten vijfentwintig gulden zijn.

4. Is de Raad van ministers niet van mening dat bovenstaande de veiligheid van de burger, gezien de hogere geldopname in het buitenland om kosten te sparen, niet bevordert?

5. Is de Raad van ministers bereid, gezien het eensluidende tarief dat door de banken in dezen in rekening wordt gebracht, te onderzoeken of hier geen sprake is van kartelvorming c.q. van misbruik van de monopoliepositie door de banken?

6. Zo ja welke maatregelen zal de Raad van ministers daartegen ondernemen?

Gecombineerd Antwoord

op de schritftelijke vragen E-4027/98 en E-0129/99

(29 maart 1999)

Zoals het geachte parlementslid wellicht weet, heeft de Commissie op 23 april 1998 een aanbeveling ten behoeve van de lidstaten en de banken, alsmede hun verenigingen, aangenomen betreffende de bankkosten voor de omrekening in euro.

In die aanbeveling stelt de Commissie dat banken juridisch gezien niet het recht hebben om:

- tijdens de overgangsperiode kosten aan te rekenen voor de omzetting van inkomende betalingen in euro of in de nationale valuta,

- aan het eind van de overgangsperiode kosten aan te rekenen voor de omzetting van in de nationale valuta uitgedrukte rekeningen in euro,

- voor diensten in euro een ander tarief te hanteren dan voor dezelfde diensten die in de nationale munt zijn aangegeven.

Voor andere transacties mogen banken - evenals voor de andere diensten die zij verlenen - in beginsel kosten aanrekenen, mits zij de bepalingen van het Verdrag - inzonderheid de daarin vastgelegde concurrentieregels - eerbiedigen.

Ad punten 5. en 5. luidens artikel 89 van het Verdrag waakt de Commissie voor de toepassing van de in het Verdrag, inzonderheid in de artikelen 8. en 8., neergelegde beginselen inzake vrije mededinging (verbod op overeenkomsten of onderling afgestemde feitelijke gedragingen waardoor de mededinging wordt beperkt of vervalst, alsmede op misbruik van machtsposities).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0031/99

van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie

(20 januari 1999)

Betreft: Bijzondere steun aan de Amerikaanse boeren door de VS-overheid

De Amerikaanse overheid helpt de boeren in de VS door hen "bijzondere steun" te verlenen als compensatie voor de daling van de prijzen voor landbouwproducten op de wereldmarkt.

De EU daarentegen is begonnen met een nooit geziene inspanning om de landbouwuitgaven in de communautaire begroting te beperken, waarbij de nadruk ligt op vermindering van de steun voor de Europese boeren, die hierdoor veroordeeld zijn tot een drastisch inkomensverlies, wat met name het geval is voor de boeren met een reeds laag inkomen in Zuid-Europa.

Is de Commissie niet van oordeel dat de "bijzondere steun" die de Amerikaanse overheid aan de boeren in de VS geeft, strijdig is met de regels van de Wereldhandelsorganisatie en welke stappen denkt ze te ondernemen om ervoor te zorgen dat het concurrentievermogen en het inkomen van de Europese boeren niet verder wordt ondermijnd?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(10 maart 1999)

De leden van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) hebben zich ertoe verplicht hun binnenlandse steun overeenkomstig gekwantificeerde verbintenissen terug te schroeven. Subsidies die voldoen aan de specifieke criteria vastgesteld in de landbouwovereenkomst (zogenoemde "green box" en "blue box"-maatregelen) vallen evenwel niet onder deze verbintenis tot verlaging van de steun. De door het geachte parlementslid genoemde VS- maatregelen dienen ter kennis te worden gebracht van de Wereldhandelsorganisatie, die ze grondig zal onderzoeken, rekening houdend met de aard van de maatregelen en de verbintenis van de VS tot verlaging van zijn steun.

Binnen de Gemeenschap bieden de huidige marktordeningen in de landbouwsector redelijke mogelijkheden om in te spelen op de ontwikkelingen op de wereldmarkt. Voor de toekomst vormt het voorstel van Agenda 2000 een omvattende aanpak om het concurrentievermogen binnen en buiten de Gemeenschap te verhogen teneinde er voor te zorgen dat de communautaire producenten volledig van de marktontwikkelingen profiteren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0788/99

van Graham Mather (PPE) aan de Commissie

(6 april 1999)

Betreft: Kritiek Commissie Medicines Control Agency (VK)

De Commissie heeft het Medicines Control Agency (Controleagentschap voor geneesmiddelen, MCA) naar verluidt naar aanleiding van een klacht van een sector van de Britse industrie bekritiseerd omdat deze zich niet in staat zou hebben getoond wetgeving betreffende geneesmiddelen in "grensgebieden" van de productclassificatie naar behoren toe te passen. Hierbij zou het gaan om de classificatie van voedingsmiddelen, cosmetica, medische hulpmiddelen en geneesmiddelen. Het Verenigd Koninkrijk heeft thans nieuwe wetgevingsvoorstellen op dit gebied voorgelegd.

1. Wat was de precieze aard van de kritiek van de Commissie aan het MCA?

2. Komt de voorgestelde wetgeving volgens de Commissie tegemoet aan haar kritiek?

3. Is de Commissie ervan overtuigd dat de nieuwe voorstellen de beschikbaarheid van bepaalde producten in het VK niet onnodig zullen beperken, waardoor de goede werking van de interne markt zou worden verstoord?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(7 mei 1999)

Krachtens artikel 1 van Richtlijn 65/65/EEG van 26 januari 1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake geneesmiddelen(1) wordt elke enkelvoudige of samengestelde substantie die wordt aangeboden om ziekten bij mens of dier te behandelen of te voorkomen, als geneesmiddel beschouwd. Ook elke enkelvoudige of samengestelde substantie die aan mens of dier toegediend kan worden om een medische diagnose te stellen of om fysiologische functies bij mens of dier te herstellen, te verbeteren of te wijzigen, wordt als geneesmiddel beschouwd. In beginsel kunnen kant-en-klare geneesmiddelen alleen in een lidstaat in de handel worden gebracht als tijdens een vergunningprocedure de kwaliteit, de veiligheid en de werkzaamheid zijn aangetoond.

Deze fundamentele bepalingen moesten al vele jaren geleden door de lidstaten in hun nationale wetgeving zijn opgenomen. In de context van een klacht over een specifieke groep producten is het de Commissie echter duidelijk geworden dat bovenstaande voorschriften niet consequent in het Britse recht zijn ingevoerd voor alle producten (met name bepaalde "gezondheidsproducten") die in het Verenigd Koninkrijk in de handel zijn. De Commissie heeft derhalve in haar functie als hoedster van het communautair recht het Verenigd Koninkrijk moeten verzoeken zijn nationale wetgeving ten aanzien van de indeling van geneesmiddelen in overeenstemming te brengen met de bepalingen van het communautair recht.

De Britse instanties hebben aangegeven dat zij door een snelle vaststelling van voorgestelde nieuwe voorschriften voor de indeling van geneesmiddelen de wetgeving volledig in overeenstemming met het communautair recht willen brengen. De Commissie gaat ervan uit dat dit doel door de vaststelling van deze nieuwe voorschriften zal worden verwezenlijkt en hoopt dat de volledige invoering van de wetgeving inzake geneesmiddelen van de Gemeenschap in het Verenigd Koninkrijk zal bijdragen tot de goede werking van de interne markt.

(1) PB 22 van 9.2.1965.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0637/99

van Hanja Maij-Weggen (PPE) aan de Commissie

(16 maart 1999)

Betreft: Martelingen in Zimbabwe

Is de Commissie op de hoogte van het feit dat twee journalisten van de "Zimbabwe Standard" gevangen zijn genomen door de militaire politie en dat deze journalisten door hen werden gemarteld?

Kan de Commissie bevestigen dat op 29 januari een EU-demarche plaatsvond bij waarnemend minister van Buitenlandse Zaken, de heer Shamuyari?

Weet de Commissie hoe deze kwestie is afgelopen?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie

(15 april 1999)

De Commissie is op de hoogte van de aanhouding en marteling van twee journalisten van het weekblad The Standard door Zimbabwaanse militairen en kan bevestigen dat de Unie, de Verenigde Staten, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Japan en Noorwegen op 29 januari 1999 gezamenlijk een demarche deden bij waarnemend minister van Buitenlandse Zaken Shamayarira. De Commissie sloot zich hierbij aan.

In een televisie-interview op 20 februari 1999 voerde president Mugabe ter verdediging van het gedrag van de militairen aan dat ze het nationaal belang wilden beschermen. Hij uitte tevens kritiek op de onafhankelijke pers en op sommige maatschappelijke groepen. Als reactie hierop hebben de lidstaten en de Commissie de Zimbabwaanse ambassadeurs in Europese hoofdsteden op 24 februari 1999 ontboden. Bij deze gelegenheid gaf de Commissie nog eens uiting aan haar bezorgdheid, die reeds bij de demarche van 29 januari 1999 was uitgesproken. Ze verklaarde dat ze ontgoocheld was over de inhoud van de televisietoespraak van president Mugabe en wees erop dat er nog geen officieel antwoord werd gegeven op de demarche.

Minister van Buitenlandse Zaken Mudenge heeft op 5 maart 1999 op de demarche van de Unie gereageerd tijdens een ontmoeting met de EU-ambassadeurs en het hoofd van de delegatie van de Commissie in Harare. De minister herhaalde de officiële verklaring dat de militairen ter verdediging van het land hadden gehandeld. Hij beklemtoonde niettemin dat Zimbabwe zich inzet voor de eerbiediging van de mensenrechten en zei ervan overtuigd te zijn dat het hier om een "op zichzelf staand incident" ging. Dit bleek, volgens de minister, ook uit de volledige medewerking van de regering bij het gerechtelijke onderzoek naar de aanhouding en de vermeende martelingen.

De Commissie verheugt zich over het ononderbroken funcioneren en de onafhankelijkheid van het Zimbabwaanse gerechtelijk apparaat maar zal het verloop van de zaak op de voet volgen. Op initiatief van de Commissie heeft de werkgroep Afrika van de Raad een speciale vergadering over Zimbabwe belegd voor 29 april 1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0593/99

van Nuala Ahern (V) aan de Commissie

(12 maart 1999)

Betreft: Tweede verslag over de toepassing in de lidstaten van richtlijn 92/3/Euratom van 3 februari 1992

Waarom heeft de Commissie zo lang gewacht met de publicaties, op 22 december 1998, van het tweede verslag over de toepassing in de lidstaten van richtlijn 92/3/Euratom(1) van 3 februari 1992, betreffende toezicht en controle op overbrenging van radioactieve afvalstoffen tussen lidstaten en naar en vanuit de Gemeenschap (COM(98) 0778 def.), dat slechts betrekking heeft op 1994 en 1995? Welke maatregelen wil zij nemen om te waarborgen dat dit verslag in de toekomst tijdiger gepubliceerd wordt?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(8 april 1999)

Zoals vermeld in het antwoord op schriftelijke vraag nr. E-371/98(2) van het geachte parlementslid, werden pas halverwege 1997 de volledige gegevens uit de lidstaten ontvangen. De vertraging daarna bij het samenstellen van het verslag valt te wijten aan verschillende prioritaire verplichtingen.

De Commissie is begonnen met de voorbereiding van het derde verslag, dat de jaren 1996-1997 zal beslaan, ten behoeve van publicatie voor einde 1999, met de steun van het bij artikel 19 van de richtlijn opgerichte adviescomité.

(1) PB L 35 van 12.2.1992, blz. 24.

(2) PB C 304 van 20.10.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0234/99

van Antonio Tajani (PPE) aan de Commissie

(12 februari 1999)

Betreft: Bescherming van het natuurgebied Macchia Tonda (Rome)

Is het de Commissie bekend dat het natuurgebied Macchia Tonda in de provincie Rome dreigt te verdwijnen als de Italiaanse regering haar plan doorvoert om het militaire servituut in het gebied rond S. Severa, dat het voortbestaan van het natuurgebied waarborgt, op te heffen?

Welke initiatieven denkt zij te nemen om de natuur te beschermen in een gebied aan de kust van Latium waar de milieuverontreiniging nog zeer gering is?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(15 maart 1999)

Het gebied van Macchiatonda is door de Italiaanse autoriteiten als speciale vogelbeschermingszone aangewezen overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 79/409/EEG van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand(1). Er bestaat ook een voorstel om het gebied de status van communautair belang voor het bescherming van de wilde flora en fauna te verlenen uit hoofde van artikel 4 van Richtlijn 92/43/EEG van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna(2).

Het gebied wordt derhalve volledig door communautaire wetgeving voor het natuurbehoud beschermd.

Het gebied in kwestie wordt tenslotte ook door regionale wet nr. 54 van 23 juli 1983 als regionaal reservaat beschermd.

(1) PB L 103 van 25.4.1979.

(2) PB L 206 van 22.7.1992.