NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/503

(2004/C 84 E/0581)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3297/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(7 november 2003)

Betreft: Angola — plan voedselrantsoenering

Volgens de media zal het Wereldvoedselprogramma, dat momenteel op wereldschaal de ergste crisis wegens voedselschaarste meemaakt in zijn veertigjarig bestaan, ertoe gedwongen worden om in Angola een rantsoeneringsplan te implementeren als gevolg van het gebrek aan voldoende levensmiddelen, dat op zijn beurt te wijten is aan de laattijdige betaling van internationale kredieten.

Marcelo Spina, woordvoerder van het Wereldvoedselprogramma, verklaarde dat de hoeveelheid voedselhulp per inwoner al met de helft verminderd is moeten worden en dat de crisis niet zozeer het gevolg is van het gebrek aan of de laattijdige storting van de internationale kredieten maar louter van logistieke problemen in de donorlanden.

Volgens dezelfde bron heeft het Wereldvoedselprogramma al toezeggingen voor 80 % van de middelen die nodig zijn voor de hulpoperaties.

Volgens het Wereldvoedselprogramma is het aantal verplaatste personen, vluchtelingen en andere hulpbehoevenden vandaag de dag al opgelopen tot om en bij de 2,2 miljoen mensen, een absoluut record voor de afgelopen jaren.

— Kan de Commissie het bestaan van het rantsoeneringsplan van het Wereldvoedselprogramma en de onderliggende oorzaken bevestigen?

— Heeft de Europese Unie bijkomende of aanvullende maatregelen genomen, of is zij van plan die te nemen om het onmetelijke menselijke leed als gevolg van de laattijdige betaling van de internationale kredieten te lenigen?

— Wat is volgens de Commissie de belangrijkste bijdrage die de Unie in deze noodsituatie kan leveren?

— Hoe verklaart de Commissie dat de humanitaire situatie in Angola, na te zijn verbeterd, nu plots zo verslechterd is?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(22 december 2003)

De Commissie kan bevestigen dat er een noodplan van het Wereldvoedselprogramma (WVP) bestaat om het tekort aan voedsel van de bevolking in Angola aan te pakken. De noodsituatie is echter niet het gevolg van een gebrek aan bijdragen door internationale donoren, maar veeleer van partijen vertraagd geleverd WVP-maïs, die beschadigd waren. Dit wordt bevestigd door een recent persbericht van deze organisatie. Het zou derhalve onverstandig zijn wanneer de Gemeenschap een extra bijdrage zou leveren om aan deze specifieke situatie iets te doen, bovenop de reeds omvangrijke humanitaire hulp. Zij is dit dan ook niet van plan. Een bijzonder belangrijke activiteit van de Commissie om de Angolese bevolking te steunen in haar benarde situatie is het noodplan ten bedrage van EUR 30 miljoen ter ondersteuning van het vredesproces. Dit plan is in september 2002 goedgekeurd en wordt momenteel uitgevoerd. Dit programma bestaat uit medische noodhulp, de distributie van zaad en gereedschappen, voedselhulp om consumptie van het zaaigoed te voorkomen, en humanitaire ontmijningsoperaties. ECHO's humanitaire acties zullen dit jaar bovendien uitkomen op EUR 21 tot 23 miljoen, terwijl uit de begrotingslijn voedselzekerheid in 2003 voedselhulp, zaden en gereedschappen ter waarde van EUR 18 miljoen zijn bekostigd.

Aangezien Angola nog steeds bezig is met de overgang van noodhulp naar rehabilitatie- en ontwikkelingshulp, zullen de acties van de Commissie structureler van aard zijn dan in het verleden, toen het reageren op crises haar voornaamste taak was. Met name ten aanzien van de voedselzekerheid, een van de voornaamste sectoren in de samenwerkingsstrategie tussen de Gemeenschap en Angola, heeft de Commissie ervoor gekozen de voedselhulp in natura langzamerhand te verminderen, omdat dit het ernstige risico met zich meebrengt dat een afhankelijkheidsrelatie ontstaat.

In plaats daarvan probeert de Commissie via haar activiteiten de productie en verwerking van en de handel in landbouwproducten uit te breiden en plaatselijke verenigingen te versterken. Bovendien zullen op de langere termijn inspanningen worden verricht om de betrokken nationale ministeries te ondersteunen en om de decentralisatie van het besluitvormingsproces te consolideren.

Om een aantal redenen is de Commissie echter niet van mening dat de humanitaire situatie in Angola is verslechterd. Allereerst is de stijging van het aantal ontvangers van noodhulp niet noodzakelijkerwijs een indicatie van een verslechterende humanitaire situatie; dat gestegen aantal is eerder een gevolg van de verbeterde toegang tot de hulp in het hele land, vanwege de consolidatie van het vredesproces.

Ten tweede leidt de vrede tot meer veiligheid in het hele land, waardoor vluchtelingen uit de buurlanden naar huis terugkeren. Hoewel het aantal te ondersteunen personen hierdoor is toegenomen, betekent dat nog niet dat de humanitaire situatie is verslechterd.

Ten derde heeft de voedselzekerheid te lijden onder regelmatige seizoensgebonden tekorten, aangezien in Angola de oogsten nog steeds gering en de landbouwopbrengsten slecht zijn. Wanneer de oogst binnen is, is de geringe hoeveelheid geproduceerd voedsel snel opgebruikt. Verder heeft de vervallen Angolese infrastructuur tot gevolg dat het na het begin van het regenseizoen veel moeilijker wordt voedsel goed te verdelen. Ieder jaar telt twee regenseizoenen en twee oogsten, zodat de vermindering van de voedselzekerheid die hiervan het gevolg is, een weliswaar volkomen ongewenst, maar regelmatig terugkerend fenomeen is. Dit probleem kan het best worden aangepakt door de rehabilitatie van de landbouwsector. Daar is de Gemeenschap in Angola momenteel actief bij betrokken.

Niettemin is de Commissie bereid om ook in de toekomst in eventuele noodsituaties steun te blijven verlenen.