SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1226/98

van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie

(29 april 1998)

Betreft: Verzekeringsagentschappen in Italië

In Italië zijn de verzekeringsagentschappen in eigen financieel beheer, geregeld bij ons burgerlijk wetboek, georganiseerd op basis van bedrijfscriteria. Het aantal officieel ingeschreven verzekeringsagenten bedraagt circa 25.000 en het aantal Algemene agentschappen enkele duizenden. Onder de agentschappen staan weer sub-agentschappen, die een fijnmazig netwerk vormen waarmee tienduizenden kantoorbanen zijn gemoeid. De financiële betrekkingen tussen verzekeringsmaatschappijen en agenten steunen op de zgn. "voorberekening", op grond waarvan de commissies over meerjarencontracten aan het begin van de looptijd ervan worden berekend. Dankzij dit stelsel van zelffinanciering kunnen de agentschappen interessante productieve en organisatorische investeringen doen. Wanneer de agentschappen in Italië zich moeten gaan aanpassen aan de EU-richtlijnen, zullen zij geen meerjarencontracten meer kunnen sluiten en zullen hun inkomsten uit commissies drastisch dalen.

Kan de Commissie in verband met het bovenstaande zeggen:

1. of dit perspectief tot schade of evenwichtsverstoring kan leiden voor de organisatie van de agentschappen in Italië;

2. of reeds is bestudeerd welke gevolgen deze aanpassing zou kunnen hebben voor het Italiaanse verzekeringswezen;

3. of het mogelijk is dat er een Europees wetgevingskader komt voor verzekeringsagentschappen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(16 juni 1998)

1. In de eerste plaats zij opgemerkt dat Richtlijn 77/92/EEG van 13 december 1976 houdende maatregelen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor de werkzaamheden van verzekeringsagent en assurantiemakelaar (ex groep 630 CITI) en houdende met name overgangsmaatregelen voor deze werkzaamheden(1), op dit ogenblik de enige richtlijn is die van toepassing is op verzekeringstussenpersonen. De andere Europese richtlijnen inzake verzekeringen, met name de levens- en schadeverzekeringsrichtlijnen, zijn van toepassing op verzekeringsondernemingen. Het ziet er niet naar uit dat deze richtlijnen de organisatie van de bureaus in Italië hebben verstoord.

Daarnaast bestaat er een niet-bindende aanbeveling van de Commissie (92/48/EEG van 18 december 1991(2)) inzake verzekeringstussenpersonen.

In de hierboven vermelde teksten is niet vastgelegd hoe de betaling van provisies aan de verzekeringstussenpersonen moet worden geregeld. Dit aspect valt derhalve uitsluitend onder het commercieel beleid van de ondernemingen.

2. De Commissie heeft een studie over het effect van de Europese wetgeving op de interne markt in de verzekeringssector(3) gepubliceerd.

3. Een versie van de Europese kaderregeling die momenteel van toepassing is op de verzekeringstussenpersonen wordt thans bestudeerd.

(1) PB L 26 van 31.1.1977.

(2) PB L 19 van 28.1.1992.

(3) Bureau voor Officiële Publikaties der Europese Gemeenschappen (1998): volume 1 "verzekeringen" ("Insurance") van subreeks II "effect op de dienstensector" ("Impact on services") van de reeks "onderzoek naar de interne markt" ("Single Market Review").