SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3394/00

van Sebastiano Musumeci (UEN) aan de Commissie

(25 oktober 2000)

Betreft: Uitzetting van een Siciliaans gezin uit Duitsland

In het dagblad Il Giornale di Sicilia is een bericht verschenen volgens welk een Siciliaans gezin, bestaande uit man, vrouw en vier kinderen in de leeftijd van 9 maanden tot en met 14 jaar, door de Duitse autoriteiten het land is uitgezet nadat het gezinshoofd zijn baan had verloren ten gevolge van een ongeval. De Duitse politie heeft het gezin om vijf uur 's ochtends uit bed gelicht en naar het vliegveld van Stuttgart vervoerd, waar alle gezinsleden volledig uitgekleed en gefouilleerd zijn. Vervolgens zijn zij als postpakketten op een vliegtuig naar Milaan gezet.

Deze maatregel van de Duitse autoriteiten zou zijn ingegeven zoals in analoge gevallen reeds gebeurd is door de vrees dat de man die geen middelen van bestaan meer had, een aanvraag om sociale bijstand (Sozialhilfe) zou indienen, waarvoor niet alleen de Duitse onderdanen in aanmerking komen, maar ook alle burgers uit derde landen die zich in Duitsland vestigen.

Het gaat hier om een duidelijke schending van het recht van vrije vestiging, d.w.z. één van de fundamentele beginselen van het EG-Verdrag.

Wat zou de Commissie kunnen doen om te voorkomen dat dergelijke onaangename voorvallen zich in de toekomst herhalen?

Is de Commissie op de hoogte van de geschiedenis van een andere Italiaanse burger, Francesco Vidimar, die uit Duitsland is gezet ingevolge een bevel van het bureau voor de openbare orde van Stuttgart, volgens welk de heer Vidimar reeds sinds lange tijd voortdurend bijstand ontvangt om in zijn levensbehoeften te kunnen voorzien; om die reden valt hij niet meer onder de regels inzake het vrije verkeer van personen, maar is hij onderworpen aan de algemene regels van de vreemdelingenwet?

Antwoord van mevr. Diamantopoulou namens de Commissie

(23 november 2000)

De Commissie is niet op de hoogte van dit in de Siciliaanse pers gemelde en door de geachte afgevaardigde uiteengezette specifieke geval. Eerder echter is haar via individuele klachten en verzoekschriften aan het Parlement ter ore gekomen dat sommige Duitse deelstaten (met name Baden-Württemburg) communautaire onderdanen die migrerend werknemer zijn geweest en, na onvrijwillig werkloos te zijn geworden, een beroep op sociale bijstand hadden gedaan, met uitzetting hadden gedreigd.

Indien door de bevoegde dienst voor de arbeidsvoorziening overeenkomstig artikel 7, lid 1, van Richtlijn 68/360/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap(1), naar behoren geconstateerd is dat er sprake is van onvrijwillige werkloosheid, mag een nog geldige verblijfskaart niet worden ingetrokken aangezien de persoon in kwestie tijdens zijn onvolledige werkloosheid nog steeds de status van werknemer geniet.

Bij de eerste verlenging van de verblijfskaart mogen de nationale autoriteiten de geldigheidsduur daarvan tot 12 maanden beperken indien de betrokkene onvrijwillig werkloos is. De Commissie staat op het standpunt dat een dergelijke beperking niet mogelijk is bij een tweede of volgende verlenging van de verblijfskaart, ongeacht of de persoon in kwestie nog steeds onvrijwillig werkloos is.

In 1998 heeft er een briefwisseling tussen de Commissie en de Duitse autoriteiten plaatsgehad en bij die gelegenheid hebben de Duitse federale autoriteiten verklaard dat zij het standpunt van de Commissie deelden en de deelstaten dat schriftelijk zouden laten weten. Meer klachten duidden erop dat de autoriteiten op deelstaatniveau nog steeds in strijd met het Gemeenschapsrecht handelen, zodat de Commissie de Duitse federale autoriteiten onlangs opnieuw geschreven heeft met het verzoek ervoor te zorgen dat het Gemeenschapsrecht in dit opzicht wordt nageleefd. De Duitse autoriteiten hebben dit schrijven nog niet beantwoord.

De Commissie is op de hoogte van het geval van Francesco Vidimar, wiens verzoekschrift (nr. 646/99) aan het Parlement op 6 november 2000 door de Commissie verzoekschriften is behandeld.

(1) PB L 257 van 19.10.1968.