SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1103/01

van Elspeth Attwooll (ELDR) aan de Commissie

(27 maart 2001)

Betreft: Richtlijn inzake de behandeling van stedelijk afvalwater

Richtlijn 91/271/EEG(1) van de Raad inzake de behandeling van stedelijk afvalwater heeft tot doel het milieu te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van de lozing van zowel huishoudelijk als industrieel afvalwater. Zuivelfabrieken in bepaalde perifere gebieden van de EU komen echter in ernstige financiële problemen als ze aan de eisen van deze richtlijn willen voldoen. Sommige fabrieken moeten immers dure pijpleidingen aanleggen om hun biologisch afbreekbaar afval, zoals overtollige wei, naar zee te pompen.

Mag een bedrijf in het kader van deze richtlijn een afvoerleiding aanleggen die het biologisch afbreekbaar afval van zijn installaties naar de afvoerleiding van een plaatselijk zuiveringsstation pompt - na de behandelingsfase - om vervolgens beide soorten afvalwater naar zee te pompen, op voorwaarde dat er een geschikte regeling is getroffen om beide soorten afvalwater afzonderlijk te doseren?

Is de Commissie in deze context op de hoogte van de problemen waarmee de zuivelfabrieken in Campbeltown en Rothesay kampen? Zal zij, indien bovenstaand voorstel niet toegestaan is, een suggestie doen opdat deze zuivelfabrieken hun afvalwater zo efficiënt mogelijk kunnen lozen?

(1) PB L 135 van 30.5.1991, blz. 40.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(8 mei 2001)

Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater(1) omvat bronnen van zowel huishoudelijk afvalwater als industrieel afvalwater dat niet in stedelijke waterzuiveringsinstallaties wordt behandeld voordat het in de wateren wordt geloosd.

Zuivelfabrieken en andere fabrieken in de agrovoedingssector vallen onder de richtlijn, hoewel de bepalingen beperkt zijn:

- Ten eerste vallen alleen de grote melkverwerkende fabrieken onder de richtlijn: fabrieken waarvan de vervuiling door het afvalwater gelijk is aan die van een stad met 4000 inwoners en meer (inwonerequivalent).

- Ten tweede is het vereiste behandelingsniveau soepel en wordt het grotendeels aan de lidstaten overgelaten. Hoewel de richtlijn numerieke grenswaarden voor stedelijk afvalwater vaststelt, zijn de bepalingen voor melkverwerkende fabrieken enz. erg soepel: de lidstaten moeten ervoor zorgen dat desbetreffend afvalwater voldoet aan de voorwaarden die in voorafgaande voorschriften en/of bijzondere vergunningen zijn vastgesteld artikel 13, lid 1; de zesde overweging van de preambule verwijst naar een passende behandeling voor dergelijke lozingen.

Voor de specifieke vragen kan de volgende informatie worden verstrekt:

- De autoriteiten in het Verenigd Koninkrijk moeten de voorwaarden in de specifieke gevallen van Campbeltown en Rothesay of op een algemener niveau bepalen en deze toepassen binnen het vastgestelde tijdschema, namelijk 31 december 2000. De richtlijn houdt geen verplichting in om dure leidingsystemen voor lozingen in zee aan te leggen, maar verbiedt dit ook niet omdat zij in deze context erg flexibel is.

- Wat praktische oplossingen voor het afvalwaterprobleem van zuivelfabrieken betreft, bestaat er een reeks oplossingen voor een passende behandeling in het Verenigd Koninkrijk en in andere lidstaten. Rekening houdend met de verantwoordelijkheid van de Britse autoriteiten voor de tenuitvoerlegging en de technische en wetenschappelijke ervaring met eventuele in het Verenigd Koninkrijk beschikbare oplossingen, lijkt het aangewezen om dergelijke oplossingen met de bevoegde organen te bespreken, zoals het Scottish Executive en/of Scottish Environment Protection Agency. Uiteraard is de Commissie in deze context bereid om op verzoek van die autoriteiten samen te werken.

(1) PB L 135 van 30.5.1991.