ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/137

(2004/C 88 E/0145)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3252/03

van Baroness Sarah Ludford (ELDR) aan de Commissie

(3 november 2003)

Betreft: Internationaal tribunaal voor misdrijven in voormalig Joegoslavië (ICTY)

De Raad Externe Betrekkingen van 13 oktober, diep bezorgd over het feit dat enkele westerse Balkanlanden nog steeds niet bereid zijn om voldoende mee te werken met het internationaal tribunaal voor misdrijven in voormalig Joegoslavië, herhaalt de nood aan het intensiever streven om Radovan Karadzic, Generaal Mladic en Generaal Gotovina voor het ICTY te brengen.

In haar Gemeenschappelijk Standpunt 2003/280/GBVB (1) van 16 april 2003 heeft de Raad maatregelen aangenomen om het binnenkomen in of de doorreis over het grondgebied van de lidstaten te ontzeggen aan personen die het mandaat van het ICTY hinderen. Dit had vooral in Bosnië en Herzegovina (BiH) een positief effect.

Welke stappen onderneemt de Commissie om de lijst van personen in bijlage van het Gemeenschappelijk Standpunt te verruimen met zij die voortvluchtige personen helpen zich aan berechtiging te onttrekken?

Zullen zij die Karadzic, Mladic en Gotovina onderbrengen, wiens respectievelijke netwerken in Kroatië, Servië en Montenegro door het ICTY als gewichtig zijn beschreven, nu worden onderworpen aan het reisverbod?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(26 november 2003)

Met Gemeenschappelijk Standpunt 2003/280/GBVB van 16 april 2003 heeft de Raad maatregelen genomen om het binnenkomen in of de doorreis over het grondgebied van de lidstaten te ontzeggen aan personen die zich bezighouden met activiteiten die anderen helpen zich te onttrekken aan de justitie voor misdaden waarvoor het Internationaal Oorlogstribunaal (ICTY) hen heeft aangeklaagd.

Bij de aanneming van dit gemeenschappelijk standpunt is de Raad overeengekomen dat waar nodig wijzigingen in de lijst van personen die in de bijlage zijn genoemd, kunnen worden goedgekeurd. Zo heeft de Raad op 27 juni 2003 overeenkomstig Besluit 2003/484/GBVB van de Raad (2), na aanbevelingen van het bureau van de hoge vertegenwoordiger voor Bosnië en Herzegovina en na overleg met het Internationaal Oorlogstribunaal nieuwe namen toegevoegd.

De Commissie en de lidstaten blijven in contact met het Oorlogstribunaal en de hoge vertegenwoordiger voor Bosnië en Herzegovina en houden de lijst onder toezicht. Wanneer nieuwe bewijzen betreffende andere personen aan het licht komen, kunnen passende maatregelen worden ondernomen.

(1) PB L 101 van 23.4.2003, blz. 22.

(2) PB L 162 van 1.7.2003, gewijzigd bij PB L 178 van 17.7.2003.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/724

(2004/C 84 E/0814)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1500/03

van Florence Kuntz (EDD) aan de Commissie

(5 mei 2003)

Betreft: Het redden van het archeologisch erfgoed in Irak

Nu sinds 20 maart een bommenregen is neergekomen op Mesopotamië en het archeologisch museum van Bagdad is geplunderd, mogen wij niet vergeten dat het archeologisch erfgoed van Irak al sedert 1991 gevaar loopt.

De archeologische vindplaatsen die in de eerste Golfoorlog zijn getroffen, zijn vervolgens geplunderd; de buitenlandse archeologische missies hebben het land verlaten met achterlating van de plaatsen waar onderzoek werd verricht; veel geroofde kunstwerken zijn in het Westen terechtgekomen.

De Amerikaanse militaire campagne van de afgelopen drie weken heeft ertoe geleid dat het regime in Irak is ingestort. Men mag zich in gemoede afvragen wie, nu er geen staatsgezag is, de zeven nationale musea en de meer dan 10 000 archeologische vindplaatsen in het land beschermt.

Hoe denkt de Europese Unie blijk te geven van haar steun aan het volk van Irak en behulpzaam te zijn bij de bescherming van dit uitzonderlijke erfgoed?

Hoe denkt de Europese Unie de lidstaten te mobiliseren tegen onwettige handel in gestolen goederen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/578

(2004/C 78 E/0610)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3529/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(28 november 2003)

Betreft: Verslag van Amnesty International en Oxfam over wapenbeheersing

Heeft de Europese Commissie het verslag van Amnesty International en Oxfam, getiteld „Shattered Lives: The Case for Tough International Arms Control” („Verwoeste levens: Pleidooi voor strenge internationale wapenbeheersing”) gelezen en is zij van plan om op dit verslag te reageren?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(6 januari 2004)

De Commissie heeft een exemplaar van het verslag ontvangen en een bevestiging van ontvangst gegeven.

De lidstaten hebben tot nog toe op grond van artikel 296 (ex-artikel 223) van het EG-Verdrag de wapenhandel van het toepassingsgebied van de verdragsregels uitgesloten. Er bestaat dus op dit ogenblik nog geen communautaire wetgeving over de wapenhandel. De wapenhandel wordt thans besproken in het kader van het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid (GBVB), waarbij de Commissie volledig is betrokken.

De Commissie is actief in de ruimere werkzaamheden van de Unie tegen de verspreiding van handvuurwapens. Het rapport verwijst naar een aantal initiatieven en projecten van de Unie. De Unie erkent de noodzaak van permanente maatregelen en heeft substantiële middelen opzijgezet voor het verstrekken van financiële en technische bijstand voor programma's die door de Commissie wereldwijd worden uitgevoerd. Voorts heeft het Europees Ontwikkelingsfonds in mei 2003 in Tanzania een project van 2 miljoen euro betreffende handvuurwapens gefinancierd. Soortgelijke projecten in de landen van Afrika, het Caribisch Gebied en de Stille Oceaan kunnen op verzoek van de begunstigde landen worden ondersteund.

In deze context zal de Commissie de in het verslag voorgestelde maatregelen zorgvuldig onderzoeken.

De Commissie heeft de auteurs verzekerd van haar blijvende steun voor hun doelstelling van een veiliger toekomst voor iedereen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/567

(2004/C 78 E/0602)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3506/03

van Jorge Hernández Mollar (PPE-DE) aan de Commissie

(24 november 2003)

Betreft: Communautaire wetgeving inzake DNA

Volgens experts zou communautaire wetgeving inzake DNA het mogelijk maken een groter aantal misdrijven op te helderen, door toepassing van technieken voor de identificatie van personen. De communautaire samenwerking bij het vervolgen van delicten zou op die manier doeltreffender worden.

De verschillen tussen de EU-landen wat hun wetgevingen terzake betreft vormen een belemmering en maken het onmogelijk de vervolging van criminelen en de oplossing van door hen gepleegde delicten te versnellen.

Is de Commissie niet van oordeel dat zij van haar initiatiefrecht gebruik zou moeten maken om de situatie op het gebied van de DNA-wetgeving door te lichten en een uniforme communautaire regelgeving voor te stellen, teneinde de EU-landen te helpen sneller in de communautaire ruimte gepleegde misdrijven op te lossen?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(14 januari 2004)

In steeds meer sectoren van de criminaliteit vormen analyses van desoxyribonucleïnezuur (DNA), waarvan het gebruik door een gepast wettelijk kader is geregeld, een doeltreffende onderzoeksmaatregel voor politie en justitie. Hiermee kan immers met een zeer grote mate van waarschijnlijkheid de oorsprong worden bepaald van op de plaats van het misdrijf aangetroffen menselijke cellen of weefsels. Op die manier kan ook de identificatie van personen die met het misdrijf in verband worden gebracht, in het nadeel dan wel in het voordeel van de betrokkene, aanzienlijk worden vergemakkelijkt.

De doeltreffendheid van een wettelijk kader dat het gebruik van DNA-analyses toelaat, wordt bovendien nog vergroot indien tevens genetische databanken kunnen worden opgezet die de vergelijking mogelijk maken van DNA-profielen die zijn opgesteld op grond van op de plaats van het betrokken misdrijf aangetroffen monsters, met DNA-profielen die in het kader van andere strafzaken zijn opgesteld.

De Raad heeft twee resoluties goedgekeurd betreffende de uitwisseling van de resultaten van DNA-analyses. In de eerste, van 9 juni 1997 (1), worden de lidstaten verzocht om nationale DNA-databanken in te stellen en deze volgens gelijke standaards en compatibel op te bouwen. De tweede resolutie van 25 juni 2001 (2) voorziet voor de uitwisseling van DNA-profielen in het opstellen van een minimale lijst van in de lidstaten bij forensische DNA-analyses gebruikte DNA-merkers.

Om de doeltreffendheid van politiële en justitiële acties bij het oplossen van misdrijven te vergroten en onder voorbehoud van een juridische regeling overweegt de Commissie om het opzetten van nationale DNA-databanken in alle lidstaten aan te moedigen en de vergelijking van profielen opgesteld op grond van op de plaats van het misdrijf in een lidstaat aangetroffen monsters uit te breiden naar profielen die in de databanken van de andere lidstaten worden bewaard.

(1) Resolutie 97C 193/02 van 9 juni 1997.

(2) Resolutie 2001C 187/01 van 25 juni 2001.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/507

(2004/C 78 E/0528)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3284/03

van Lord Inglewood (PPE-DE) aan de Commissie

(5 november 2003)

Betreft: Overboekingen op vluchten van Air France

Vindt de Commissie de commerciële praktijk van luchtvaartmaatschappijen om passagiers die een geldig ticket hebben gekocht toegang te weigeren, onrechtvaardig en/of onethisch? Zal zij een officieel onderzoek instellen naar de gangbare en vaste praktijk van Air France om een aantal van haar vluchten uit Newcastle te overboeken?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(16 december 2003)

De Commissie is zich ervan bewust dat instapweigering een tamelijk veel voorkomende praktijk is (ongeveer een op de duizend passagiers krijgt ermee te maken), maar beschikt niet over inlichtingen over specifieke vluchten, zoals die van Air France uit Newcastle.

De Commissie aanvaardt dat instapweigering uitsluitend kan worden toegestaan als de passagiers daarvoor worden gecompenseerd en verder worden geholpen. Overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 295/91 (1) van de Raad, die in 1991 door de Gemeenschap is aangenomen, zijn luchtvaartmaatschappijen die passagiers op luchthavens in de Europese Unie de toegang weigeren verplicht die passagiers financieel te compenseren, hun de keus te bieden tussen restitutie en een alternatieve vlucht en hun maaltijden en hotelaccommodatie aan te bieden, voor zover van toepassing. Dit was de eerste stap van de Gemeenschap op weg naar de bescherming van passagiers.

Tien jaar later nam de Commissie de situatie opnieuw onder de loep. Zij kwam tot de slotsom dat instapweigering nog altijd te vaak voorkomt — het betreft ieder jaar omstreeks 250 000 passagiers — en dat het verschijnsel moet worden teruggedrongen. Daartoe heeft de Commissie in 2001 een nieuwe verordening (2) voorgesteld, waarbij luchtvaartmaatschappijen die verwachten passagiers de toegang te moeten weigeren verplicht worden gesteld vrijwilligers te zoeken die bereid zijn hun reservering op te geven in ruil voor bepaalde voordelen. Alleen indien er niet voldoende vrijwilligers beschikbaar zijn, zou het de luchtvaartmaatschappijen zijn toegestaan passagiers tegen hun wil de toegang te weigeren. In dat geval zouden zij de betreffende passagiers moeten compenseren tegen een verhoogd tarief en hen volgens de bepalingen in de huidige verordening moeten assisteren. Op deze manier zou het aantal gevallen van instapweigering aanzienlijk kunnen worden teruggebracht.

De nieuwe verordening zou bovendien leiden tot rechten voor de passagiers van geannuleerde of ernstig vertraagde vluchten en zou van toepassing zijn op zowel geregelde vluchten als niet-geregelde (charter)vluchten.

De Commissie hoopt van harte dat het Parlement instemt met het compromis dat het bemiddelingscomité ten aanzien van dit voorstel heeft voorgelegd.

(1) Verordening (EEG) nr. 295/91 van de Raad van 4 februari 1991 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels bij instapweigering in het geregeld luchtvervoer, PB L 36 van 8.2.1991.

(2) PB C 103 E van 30.4.2002.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/154

(2004/C 88 E/0164)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3635/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(5 december 2003)

Betreft: Kaapverdië — bijzondere status bij de Europese Unie

Op 24 november sloot de Kaapverdische premier een werkbezoek aan Portugal af, na officiële etappes in andere EU-lidstaten zoals Luxemburg, Nederland en Frankrijk. Doel van zijn reis was de autoriteiten van deze landen ervan te overtuigen Kaapverdië een bijzondere status in de Europese Unie toe te kennen.

Volgens de media zou de Portugese premier aan het eind van zijn onderhoud met José Maria Neves hebben verklaard dat Kaapverdië een bijzondere roeping heeft als laspunt tussen het Afrikaanse en het Europese continent en dat het land, door zijn politieke ontwikkeling — Kaapverdië is een voorbeeld van democratie — zijn cultuur, zijn diepgaande menselijke banden met enkele Europese landen, met name Portugal, en door zijn positie gerust als euro-afrikaans beschouwd kan worden.

De Kaapverdische premier rechtvaardigt zijn verzoek om een bijzondere status door de „Atlantische roeping”, de aanwezigheid van Kaapverdië in Europa via de emigratie en het nabuurschap met Europa via de eilanden van Macaronesië, een geografisch gebied met Madeira, de Azoren en de Canarische Eilanden.

— Is de Commissie op de hoogte van dit Kaapverdische initiatief?

— Wat is het standpunt van de Commissie dienaangaande?

— Welke middelen en maatregelen zou de Commissie Kaapverdië kunnen aanbevelen opdat het verzoek van het land aanvaard kan worden?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commission

(19 januari 2004)

De Commissie is door de Kaapverdische autoriteiten nooit formeel op de hoogte gesteld van dit initiatief. Het is de Commissie bekend dat de Kaapverdische autoriteiten in de loop van een aantal recente bezoeken aan de hoofdsteden van sommige lidstaten deze kwesties aan de orde hebben gebracht. De Commissie is zich er ook van bewust dat de Portugese autoriteiten open staan voor het verzoek om een werkgroep op te richten om de verschillende aspecten van deze kwestie te onderzoeken.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/336

(2004/C 78 E/0354)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3925/03

van Raina Echerer (Verts/ALE) aan de Commissie

(16 december 2003)

Betreft: Katten- en hondenbont — Interne markt

In de EU-lidstaten is officieel geen sprake van productie en marketing van katten- en hondenbont. Kan de Commissie daarom voorstellen een Europees verbod in te stellen op productie, marketing en gebruik van katten- en hondenbont? Zo niet, kan de Commissie uitleggen waarom niet?

Weet de Commissie dat één lidstaat onlangs de handel in katten- en hondenbont heeft verboden en dat negen lidstaten verklaard hebben bereid te zijn een dergelijk verbod in te voeren omdat deze producten momenteel ongereguleerd op de EU-markt verkrijgbaar zijn?

In verband met de bezorgdheid over eventuele gevolgen bij de Wereldhandelsorganisatie: weet de Commissie dat de Verenigde Staten zo'n verbod al hebben afgekondigd waarbij binnenlandse handel, productie en import uit derde landen in de ban zijn gedaan?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(27 januari 2004)

De Commissie is op de hoogte gebracht van de mogelijke invoer van katten- en hondenbont in de Gemeenschap. De Commissie is ook ingelicht over het feit dat sommige lidstaten en de Verenigde Staten maatregelen hebben genomen om de handel in en de invoer van katten- en hondenbont te verbieden.

Het probleem is ook besproken tijdens de Raad Landbouw van 17 november 2003. In zijn antwoord op het verzoek van de lidstaten om voorstellen voor Gemeenschapsregels in te dienen, heeft de commissaris van Gezondheid en Consumentenbescherming duidelijk gemaakt dat landen zelf maatregelen mogen nemen, mits de algemene regels van het EG-Verdrag worden nageleefd. De Commissie volgt de situatie op de voet om na te gaan of initiatieven kunnen worden genomen om het probleem op communautair niveau aan te pakken.
1.

Met betrekking tot het probleem dat in de schriftelijke vraag aan de orde wordt gesteld, beschikt de Raad niet over mogelijkheden om in te grijpen in specifieke gevallen die zich in de lidstaten voordoen; hij kan dus niet aan het verzoek van het geachte parlementslid voldoen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/407

(2004/C 78 E/0429)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2537/03

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 juli 2003)

Betreft: Nettobijdrage voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid

De Commissie heeft in het tweede verslag over de economische en sociale cohesie in de EU bevestigd dat Portugal een nettobijdrager is aan het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB).

In antwoord op mijn schriftelijke vraag nr. P-0897/01 (1) heeft de Commissie gegevens verstrekt waarop zij deze bewering baseert. Volgens de Commissie bedroeg de nettobijdrage van Portugal aan het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid tussen 1989 en 1998 2 miljard euro, d.w.z. meer dan 260 EUR per inwoner.

Bevestigt de Commissie met het oog op het voorafgaande dat Portugal netto aan het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid blijft bijdragen? Kan de Commissie geactualiseerde gegevens over de periode 1998-2002 verstrekken op basis van dezelfde methodologie die zij voor de periode tussen 1989 en 1998 heeft toegepast?

Aanvullend antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(29 oktober 2003)

Met betrekking tot de methodologie voor het meten van het effect op Portugal van het prijs- en marktbeleid voor de landbouw, waarin dus het ontwikkelingsbeleid voor plattelandsgebieden (tweede pijler) buiten beschouwing wordt gelaten, zoals dat is gebruikt in het tweede cohesieverslag, moet worden opgemerkt dat deze methode niet alleen rekening houdt met welzijnseffecten op landbouwproducenten en voedselverwerkers, maar ook met de welzijnseffecten op consumenten en belastingbetalers. In die zin wijkt zij af van berekeningen die op netto begrotingsposities zijn gebaseerd, maar geeft zij wel een completer beeld van de positie van Portugal met betrekking tot de winst of het verlies dat het marktbeleid voor de landbouw (eerste pijler) de Portugese economie oplevert.

Voor de berekening van die cijfers heeft de Commissie zich met name gericht op het verzamelen van de gegevens waarom het geachte parlementslid voor de periode 2000 tot en met 2002 heeft verzocht, teneinde de veranderingen sedert het tijdstip dat Agenda 2000 ten uitvoer werd gelegd, te volgen.

Gebruikmakend van dezelfde methode als voor de periode 1989 tot en met 1998 kan de Commissie mededelen dat het jaarlijkse netto-effect in die periode, tegen actuele prijzen, als volgt is:

(In miljoen euro) 2000 2001 2002 Netto effect voor Portugal -227,1 + 4 -108,7

Wat de begrotingsbijdrage betreft, berekend op basis van de winst of het verlies in het kader van de begroting van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) -Garantie met betrekking tot de procentuele bijdrage aan de totale begroting van de Unie, geeft de nettopositie van Portugal, die sinds 1994 positief is, de volgende recente ontwikkeling te zien:

(In miljoen euro) 2000 2001 2002 Netto begrotingsbijdrage van Portugal + 74,7 + 221,6 + 115,8

(1) PB C 261 E van 18.9.2001, blz. 213.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/389

(2004/C 88 E/0395)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2177/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(30 juni 2003)

Betreft: Plaatsen van opdrachten

Zal de Commissie overgaan tot het bijstellen van haar ramingen van het aandeel van de jaarlijkse waarde van overheidsopdrachten — uitgesplitst naar kapitaal en naar de huidige uitgaven — die worden uitbesteed aan buitenlandse ondernemingen in elke lidstaat?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 augustus 2003)

In antwoord op een eerdere schriftelijke vraag (E-0563/03) van het geachte parlementslid over overheidsopdrachten (1) heeft de Commissie op basis van een bedrijfsenquête schattingen meegedeeld van het aandeel van de waarde van directe en indirecte intracommunautaire invoer in de totale omvang van de opdrachten in 1998.

De Commissie gaf ook aan dat zij zou nagaan of het mogelijk was deze enquête op te nemen in het kader van het programma van structurele bedrijfsstatistieken dat Eurostat samen met de nationale bureaus voor de statistiek van de lidstaten uitvoert. De nationale bureaus voor de statistiek van de lidstaten zijn echter niet bereid gevonden om deze enquête in het programma op te nemen en de Commissie is er tot dusver dan ook niet in geslaagd om deze schattingen te actualiseren.

Alle gegevens wijzen erop dat binnen de EU-markt voor overheidsopdrachten de hoeveelheid en waarde van de directe invoer, of overheidsopdrachten die gegund worden aan niet-ingezeten ondernemingen, laag blijven, op een vergelijkbaar niveau met vroegere cijfers. Momenteel wordt voor de Commissie onderzoek verricht dat nieuwe gegevens zou moeten opleveren inzake grensoverschrijdende activiteiten, prijzen, en de deelname van kleine en middelgrote bedrijven aan overheidsopdrachten. Een recent proefonderzoek van zowel leveranciers van de overheid als van de overheid zelf, dat voor de Commissie is uitgevoerd, lijkt er op het eerste gezicht op te wijzen dat het aandeel van de indirecte invoer momenteel tot circa 14 % van de totale overheidsopdrachten is gestegen. Indien dit cijfer wordt bevestigd, betekent dat een belangrijke stijging ten opzichte van de schatting van 8,5 % in 1998.

De eerste resultaten van deze werkzaamheden, die nog in detail moeten worden geanalyseerd en bevestigd, wijzen er ook op dat dochterondernemingen van buitenlandse bedrijven, die op vele markten voor overheidsopdrachten een belangrijke rol spelen, een zeker succes hebben geboekt bij het binnenhalen van overheidsopdrachten, vergeleken bij binnenlandse gegadigden. De resultaten wijzen ook op een voortdurende actieve belangstelling van EU-bedrijven voor overheidsopdrachten in andere dan de eigen lidstaat.

De Commissie stelt het geachte parlementslid graag op de hoogte van de eindresultaten van deze werkzaamheden, die tegen oktober 2003 worden verwacht, zodat zij nog kunnen worden opgenomen in het jaarverslag over de werking van de producten- en kapitaalmarkten in de Gemeenschap.

(1) PB C 330 E van 21.11.2000.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/328

(2004/C 88 E/0333)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0610/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(3 maart 2003)

Betreft: EU-São Tomé en Príncipe 1999-2003: ontwikkelingssamenwerking, mensenrechten, bijstand e.a.

Kan de Commissie met betrekking tot São Tomé en Príncipe en voor de jaren 1999, 2000, 2001, 2002 en 2003 mededelen: Welke programma's de Europese Unie in dit land ten uitvoer heeft gelegd of nog uitvoert? Hoeveel kredieten hiervoor zijn uitgetrokken? Hoe lang elk van deze programma's duurt? Welke resultaten met deze programma's zijn geboekt en welke evaluatie van het al dan niet slagen ervan is gemaakt? Welke feiten zijn voor ieder programma vermeldenswaardig?