SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1095/98

van Brigitte Langenhagen (PPE) aan de Commissie

(30 maart 1998)

Betreft: Beëindiging van duty-free/tax-free verkoop per 30 juni 1999 in het intracommunautaire reizigersverkeer

Wegens de beëindiging van de duty-free/tax-free verkoop per 30 juni 1999 in het intracommunautaire reizigersverkeer zijn vooral in de kustgebieden niet onaanzienlijke verliezen aan arbeidsplaatsen, met alle sociaal-economische problemen van dien, te verwachten. Kan de Commissie daarom de volgende vragen beantwoorden:

1. Is het juist dat reeds in 1981 detailhandelaren aan de wal een beroep instelden bij het Europese Hof van Justitie tegen de organisatoren van bootreizen in de extraterritoriale wateren tijdens welke men accijnsvrij goederen kon kopen?

2. Heeft het Europese Hof van Justitie zich niet in 1984 in de volgende zin uitgesproken: dat de bijzondere verbruiksbelastingen voor alcohol en tabak en het kwijtschelden van de belasting op de toegevoegde waarde niet verenigbaar zijn met het intracommunautaire reizigersverkeer? Staat dit ook zo in het Verdrag van Maastricht dan wel het oorspronkelijke EEG-Verdrag?

3. Heeft de Commissie in dezen als enige het recht van initiatief?

4. Kan de Raad - met een met volstrekte meerderheid van stemmen genomen besluit - de Commissie verzoeken voorstellen voor te leggen (art. 152 EG-Verdrag)?

5. Kan de Raad principieel van de Commissie afwijken - met eenparigheid van stemmen - overeenkomstig artikel 189 A van het EG-Verdrag?

6. Kan het Europees Parlement de Commissie - met meerderheid van stemmen - verzoeken voorstellen in te dienen (overeenkomstig artikel 138 B, tweede alinea, van het EG-Verdrag)?

7. Beslist de Commissie over de inhoud van haar voorstel?

8. Kunnen de uitzonderingsregelingen met derde landen ook na 30 juni 1999 blijven bestaan?

9. Welke alternatieven heeft de Commissie voor de betrokkenen ontwikkeld?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(2 juni 1998)

1. De Commissie kan het geachte parlementslid bevestigen dat deze kwestie door twee ondernemers, een groothandelaar en een detailhandelaar, bij het Hof van Justitie aanhangig werd gemaakt in de zaak 158/80 (arrest van 7 februari 1981, gewezen in de zaak Rewe 1).

2. In zijn arrest van 14 februari 1984 (zaak Rewe 2), gewezen in het kader van de toepassing van de vrijstellingen intracommunautaire reizigers, verklaarde het Hof van Justitie dat een reiziger deze vrijstellingen niet mag genieten, indien hij niet de daadwerkelijke mogelijkheid heeft aankopen in een andere lidstaat te doen. Dit arrest betrof dus de tenuitvoerlegging van richtlijn 69/169/EEG(1), die sedert de instelling van de interne markt voor intracommunautaire reizigers is komen te vervallen, en had geen gevolgen voor de algemene beginselen op het gebied van BTW en accijnzen.

3. Ja, en wel in het algemeen, op basis van artikel 155, derde streepje van het EG- Verdrag, en in het bijzonder ten aanzien van indirecte belastingen op basis van artikel 99 van het Verdrag.

4. Zoals door het geachte parlementslid opgemerkt, kan de Raad op basis van artikel 152 van het Verdrag "de Commissie verzoeken alle studies die hij wenselijk acht ter verwezenlijking van de gemeenschappelijke doelstellingen te verrichten en hem alle ter zake dienende voorstellen te doen".

5. In uitvoering van artikel 189A van het Verdrag kan de Raad een besluit dat van het voorstel van de Commissie afwijkt slechts met eenparigheid van stemmen nemen, onder voorbehoud van artikel 189B, leden 4 en 5 (bemiddelingscomité).

6. De Commissie kan het geachte parlementslid bevestigen dat het Parlement in uitvoering van artikel 138B, tweede alinea, met meerderheid van stemmmen van zijn leden de Commissie kan verzoeken passende voorstellen in te dienen inzake aangelegenheden die naar het oordeel van het Parlement een communautair besluit vergen.

7. De Commissie is overeenkomstig artikel 157, lid 2, van het Verdrag volledig verantwoordelijk voor de inhoud van haar voorstellen.

8. Ja, deze vrijstelling wordt immers gecompenseerd door het beginsel van invoerheffingen.

9. De betrokken ondernemers hebben een overgangsperiode van meer dan zeven jaar gehad teneinde hen in staat te stellen zich voor te bereiden op de na 30 juni 1999 geldende belastingsituatie. Het is aan de lidstaten om de specifieke moeilijkheden die ondanks deze lange aanpassingsperiode kunnen rijzen te identificeren en de passende maatregelen te treffen. Zulks kan met name lokale of regionale studies en evaluaties noodzakelijk maken.

Indien de lidstaten na deze werkzaamheden communautaire steun zouden willen krijgen in het kader van de geldende procedures (steun voor specifieke zeeverbindingen structuurfondsen enz.) zullen na bestudering van de verzoeken door de Commissie besluiten worden genomen op basis van het partnerschap.

(1) PB L 133 van 4.6.1969.