SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3785/02

van Bruno Gollnisch (NI) aan de Commissie

(17 december 2002)

Betreft: Franse etikettering consumptieartikelen in Frankrijk

De wet op de Franse taal van 4 augustus 1994 stelt het gebruik van het Frans verplicht voor alle documenten die tot doel hebben de consument of gebruiker te informeren: etiketten, prospectussen, catalogi, brochures, enz.

Een Europese richtlijn van 20 maart 2000 houdende codificatie van een richtlijn van 18 december 1978 bepaalt dat de Europese voorschriften zich verzetten tegen nationale wetgeving die het gebruik van een bepaalde taal voor de etikettering van levensmiddelen verplicht stelt zonder te voorzien in de mogelijkheid van gebruik van een andere taal.

Op basis van een prejudicieel advies van het Europese Hof van Justitie van 12 september 2000, uitgebracht op verzoek van het Hof van beroep van Lyon, heeft de Europese Commissie Frankrijk in een met redenen omkleed advies twee maanden de tijd gegeven om zich aan deze wetgeving te conformeren.

Naar aanleiding hiervan heeft de Franse regering artikel R.112, lid 8, van de Code de la consommation gewijzigd door Besluit nr. 2002-1025 van 1 augustus 2002, waarbij het verplicht gebruik van het Frans op etiketten wordt gehandhaafd, maar in een toegevoegde tweede alinea is voorzien in de mogelijkheid van het gebruik van een of meerdere andere talen.

Is de Commissie van oordeel dat Frankrijk met deze wetswijziging voldoet aan bovengenoemde Europese regelgeving?

Met andere woorden: behouden lidstaten het recht te eisen dat etiketten van op hun grondgebied verkochte levensmiddelen in ieder geval onder andere zijn gesteld in de nationale taal?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(20 januari 2003)

De Commissie heeft op 17 juli 2002 het besluit genomen een met redenen omkleed advies naar de Franse autoriteiten te zenden waarin deze worden verzocht het Franse recht in overeenstemming te brengen met het arrest van het Hof van Justitie van 12 september 2002 in de zaak Geffroy (C366/98) betreffende het gebruik van talen voor de etikettering van levensmiddelen.

De Commissie onderzoekt momenteel besluit nr. 2002-1051 van 1 augustus 2002 dat haar door de Franse autoriteiten is toegezonden in antwoord op het met redenen omklede advies. Zij staat overigens in nauw contact met de Franse autoriteiten teneinde in deze zaak tot de meeste geschikte oplossing te komen.

In feite moet erop worden gewezen dat zowel de Commissie als de communautaire wetgeving en rechtspraak duidelijk stellen dat elke regelgeving betreffende de etikettering van levensmiddelen in de eerste plaats gebaseerd is op de verplichting de consumenten te informeren en te beschermen.

In de praktijk voldoet de nationale taal uiteraard aan de verplichting de consument te informeren en te beschermen. Deze feitelijke situatie mag echter niet leiden tot de goedkeuring van onevenredige en ongerechtvaardigde maatregelen, die zelfs de beoogde informatieverstrekking kunnen schaden.

De Commissie is immers op grond van de rechtspraak van oordeel dat nationale wetgeving met name het gebruik van een specifieke vreemde uitdrukking op het etiket mogelijk moet maken wanneer de informatieverstrekking aan de consument wordt gewaarborgd en zelfs verbeterd. Dit geldt bijvoorbeeld voor recepten van vreemde oorsprong voor de benaming waarvan in het Frans geen gelijkwaardige term bestaat. In deze gevallen voldoet de oorspronkelijke benaming beter dan een Franse uitdrukking aan de verplichting de consument te informeren.

Het optreden van de Commissie is dus, verre van het gebruik van een bepaalde taal te willen beperken, ingegeven door de wil de uitwisseling van producten die zo vaak kenmerkend zijn voor de culturele verscheidenheid van Europa, te verzekeren en daarbij te garanderen dat de consument zo goed mogelijk over de kenmerken van deze producten wordt geïnformeerd.