ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3508/00

van Stefano Zappalà (PPE-DE) aan de Commissie

(10 november 2000)

Betreft: Het natuurreservaat Circeo

Gezien de volgende feiten:

- Het natuurreservaat Circeo is in de jaren dertig bij koninklijk besluit opgericht.

- Het desbetreffende beheersorgaan is echter nooit opgericht en ook het inrichtingsplan is nooit ingediend of goedgekeurd.

- Het natuurreservaat omvat onder meer een gebied met grote waarde voor het natuurlijke milieu en archeologische vindplaatsen uit de Romeinse tijd, alsook een aantal meren.

- Een van die meren, namelijk het Paolameer, wordt als particulier eigendom beschouwd terwijl het toch een zware financiële last voor de overheid vormt, en wordt niet adekwaat tegen de gevolgen van particuliere activiteiten beschermd, hoewel het integrerend deel uitmaakt van het natuurreservaat en als een openbaar water te bestempelen valt.

- De desbetreffende nationale wetgeving is warrig en controversieel en werkt niet verhelderend hoewel het betrokken gebied tot de zones van nationaal en Europees belang behoort.

Kan de Commissie aangeven:

- of zij op de hoogte is van dit probleem,

- de zaak nader wil onderzoeken,

- voornemens is na te gaan of de nationale autoriteiten zich hiervoor, alsook voor de Pontijnse Eilanden en de aldaar gelegen natuurreservaten, gehouden hebben aan de Europese regelgeving terzake, en wel in het belang van het milieu, het betrokken gebied waar toch heel wat mensen wonen, en de plaatselijke bevolking die in alle opzichten in onzekerheid leeft?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(12 december 2000)

Aangezien bepaalde delen van het grondgebied van het Parco Nazionale del Circeo zijn voorgesteld als gebieden van communautair belang overeenkomstig Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna(1), en zijn ingedeeld als speciale beschermingsgebieden overeenkomstig Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand(2), kunnen deze richtlijnen eventueel het relevante communautaire wetgevingskader vormen.

Op basis van de door het geachte parlementslid vermelde gegevens kunnen er echter momenteel, gezien het feit dat er geen grond bestaat voor klachten over de toepassing van de communautaire wetgeving, geen inbreuken worden vastgesteld.

Wat het feit betreft dat het beheersorgaan van het reservaat nooit is opgericht, wordt de aandacht van het geachte parlementslid gevestigd op het gegeven dat situaties van inbreuken op de interne nationale wetgeving uitsluitend relevant zijn binnen het interne nationale wetgevingssysteem.

(1) PB L 206 van 22.7.1992.

(2) PB L 103 van 25.4.1979.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2702/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(1 september 2000)

Betreft: Landbouwsteun en de toetreding van Turkije

1. Op hoeveel raamt de Commissie de extra jaarlijkse uitgaven voor landbouwsteun, indien het huidige beleid van de EU tot ondersteuning van de landbouw bij de toetreding van Turkije tot de EU tot dat land wordt uitgebreid:

a) in het geval zich geen veranderingen in de huidige landbouwproductie aldaar voordoen,

b) in het geval zich wel veranderingen in de landbouwproductie aldaar voordoen vanwege de prijsincentives die van een aanpassing van het steun- en structuurbeleid aan dat van de EU zouden uitgaan?

2. Op hoeveel raamt de Commissie de jaarlijkse uitgaven voor het Garantiefonds resp. de structuurfondsen in elk van beide gevallen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(29 september 2000)

Om de extra jaarlijkse uitgaven voor landbouwsteun te kunnen ramen die uit de toetreding van Turkije tot de Gemeenschap zullen voortvloeien, zou met een redelijke mate van zekerheid bekend moeten zijn op welke datum en op welke voorwaarden Turkije tot de Gemeenschap zal toetreden. Deze aspecten zullen moeten worden geregeld tijdens toetredingsonderhandelingen met Turkije, die nog niet zijn geopend. Bijgevolg zou elke kostenraming op basis van de door het geachte parlementslid genoemde veronderstellingen noodzakelijkerwijs volkomen hypothetisch en speculatief van aard zijn. Bij de huidige stand van het pretoetredingsproces is het de Commissie dan ook niet mogelijk om de vragen van het geachte parlementslid te beantwoorden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1602/00

van Cecilia Malmström (ELDR) aan de Commissie

(29 mei 2000)

Betreft: Het subsidiariteitsbeginsel

Aan het Verdrag van Amsterdam, dat op 1 mei 1999 in werking trad, is een protocol gehecht betreffende de toepassing van het in het Verdrag genoemde subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel. In dit protocol worden de bijzondere criteria voor de toepassing van en het toezicht op deze beginselen beschreven en gepreciseerd. Ik vraag mij af of de invoering van dit protocol tot veranderingen binnen de Commissie en in de werkwijze van haar ambtenaren heeft geleid (en zo ja, welke veranderingen hebben er plaatsgevonden om te waarborgen dat toezicht wordt gehouden op de naleving van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel?).

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(6 juli 2000)

Bij de interne organisatie van de Commissie wordt rekening gehouden met het Protocol betreffende de toepassing van het subsidiariteits- en evenredigheidsbeginsel, dat in hoofdzaak de tijdens de Europese Raad van Edinburgh van 1992 uitgestippelde richtsnoeren bevat, die de Commissie steeds getracht heeft ten volle na te leven.

Al in juli 1998 zijn onder haar diensten nieuwe interne richtsnoeren gepresenteerd en verspreid die ten doel hebben de te volgen gedragslijn ten aanzien van de door het protocol gegeven aanwijzingen beter te definiëren.

Deze instructies hebben tot resultaten geleid die onder meer tot uiting komen in een duidelijkere motivering van communautair optreden uit het oogpunt van het subsidiariteits- en evenredigheidsbeginsel.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3184/00

van Carlos Ripoll y Martínez de Bedoya (PPE-DE) aan de Commissie

(10 oktober 2000)

Betreft: Het EQUAL-programma

Op de bijeenkomsten die de Commissie heeft belegd over het EQUAL-programma met de verantwoordelijken uit de verschillende lidstaten heeft zij toegezegd met een document te zullen komen met richtlijnen en partnerschapsformules voor het EQUAL-programma.

1. Aangezien de termijnen bij het communautair initiatief EQUAL krap bemeten zijn, luidt de vraag wanneer de Commissie haar belofte gestand denkt te doen? Volgens de doelstellingen van dit initiatief is zo'n document namelijk broodnodig.

2. Welk criterium wordt aangelegd voor de verdeling van de communautaire steun wanneer een partnerschapsproject wordt ingediend tussen een doelstelling I-zone en één die buiten de doelstelling valt?

Antwoord van mevr. Diamantopoulou namens de Commissie

(21 november 2000)

De Commissie erkent dat de correcte oprichting van de ontwikkelingspartnerschappen in alle lidstaten van groot belang is voor het goede verloop van het EQUAL-initiatief. Deze kwestie wordt zowel op bilateraal als multilateraal niveau uitvoerig besproken in de lopende onderhandelingen met de lidstaten over de goedkeuring van nationale ontwerp-programma's in het kader van het communautair initiatief. Het resultaat van deze nauwe samenwerking is al te zien in de opstelling van vragen en antwoorden, waarin de interpretatie van en afspraken over een aantal punten van het initiatief, waaronder de partnerschappen, uiteen worden gezet.

Het is waar dat het voor sommige lidstaten ook belangrijk is duidelijke criteria aan te geven voor de vaststelling van het type financiering in gevallen waarin een partnerschapsproject bestaat tussen een doelstelling I-zone en één die buiten die doelstelling valt. De Commissie zal er in het kader van voornoemde onderhandelingen voor proberen te zorgen dat er in de lidstaten pragmatische regels worden vastgesteld om dit probleem op te lossen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-4106/00

van Pietro-Paolo Mennea (ELDR) aan de Commissie

(20 december 2000)

Betreft: Situatie van de landbouw in Apulië

De landbouwers uit de omstreken van Barletta hebben begin november dagenlang gedemonstreerd in Barletta en de dorpen van de Ofanto-vallei tegen de sterke stijging van de brandstofprijzen, de hoge boetes die hun zijn opgelegd wegens het aanplanten van als illegaal beschouwde wijngaarden en de verlaging van de compensatiebedragen voor olijfolie met 35 %.

De stad Barletta en zijn inwoners ondervonden ernstige overlast als gevolg van deze protestacties, waarbij onder meer het stadhuis werd belegerd, de belangrijkste verkeersaders binnen de stad werden geblokkeerd en een pendeltrein in het station werd tegengehouden. Bij de protestacties raakten drie politieagenten gewond toen zij probeerden de gemoederen te bedaren.

Kan de Commissie zeggen of de landbouwers uit deze regio van doelstelling 1 in aanmerking komen voor:

- de afschaffing van de sancties wegens als illegaal beschouwde wijngaarden of anders voor de toepassing van een symbolische sanctie, zoals dat ook in Spanje is gebeurd;

- de opschorting van de herziening van de compensatiebedragen voor olijfolie waarbij deze steun met 35 % wordt verlaagd en, mocht die herziening toch worden erkend, een verlaging met minder dan 35 %;

- de prijsverlaging voor brandstoffen die voor landbouwactiviteiten worden gebruikt?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(11 januari 2001)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2938/00

van Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE) aan de Commissie

(19 september 2000)

Betreft: Standpunt van de Europese Commissie omtrent privatisering watervoorziening

In enkele lidstaten wordt een heftige discussie gevoerd over de privatisering van de watervoorziening. In Nederland wordt op dit moment een wet voorbereid die de privatisering van de watervoorziening verbiedt. Op de Europese Top in Lissabon vonden voorstellen om liberalisering/privatisering van de watervoorziening op te nemen, onvoldoende steun.

1. Kan in het licht van het bovenstaande door de Europese Commissie bevestigd worden dat er geen voorstellen uitgewerkt worden voor liberalisering/privatisering van de watersector?

2. Kan de Europese Commissie haar zienswijze hieromtrent uiteenzetten om aan alle twijfels rond haar houding een einde te maken?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(8 november 2000)

De Commissie hecht groot belang aan een ononderbroken voorziening met water van hoge kwaliteit in de gehele Gemeenschap. Op initiatief van de Commissie heeft de Gemeenschap rechtsvoorschriften vastgesteld om met name te verzekeren dat wordt voldaan aan hoge kwaliteitsnormen voor water.

Over de vraag hoe de openbare diensten voor watervoorziening worden georganiseerd moeten echter in de eerste plaats de lidstaten beslissen. De rol van de Commissie bestaat erin ervoor te zorgen dat de methoden die worden gebruikt om de watervoorziening in de lidstaten te verzekeren verenigbaar zijn met het Gemeenschapsrecht. Op deze beginselen werd gewezen in een recente mededeling van de Commissie betreffende diensten van algemeen belang(1), waarin de Commissie er de nadruk op legde dat het in de eerste plaats tot de verantwoordelijkheid van de overheid op het passende plaatselijke, regionale of nationale niveau behoort om de taken van diensten van algemeen belang te definiëren en aan te geven op welke wijze deze taken moeten worden uitgevoerd.

In deze context kan de Commissie bevestigen dat zij geen wetgevingsvoorstellen betreffende liberalisering of privatisering van de watervoorziening in de lidstaten voorbereidt. Wat privatisering betreft, voegt de Commissie hieraan toe dat artikel 295 (ex artikel 222) van het EG-Verdrag de neutraliteit van de Gemeenschap waarborgt ten aanzien van het openbare of particuliere eigendom van ondernemingen. Bijgevolg stelt de Commissie nooit privatisering voor van overheidsbedrijven, noch schrijft zij deze voor.

(1) COM(2000) 580 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2533/00

van Karl von Wogau (PPE-DE) aan de Commissie

(2 augustus 2000)

Betreft: Normalisatie en certificatie van systemen voor vroegtijdige onderkenning van risico's

Duitsland heeft wettelijke maatregelen vastgesteld voor de invoering van systemen voor de vroegtijdige onderkenning van risico's op het niveau van ondernemingen. Is de Commissie ervan op de hoogte of ook andere lidstaten dergelijke systemen hebben ingevoerd?

Acht de Commissie het in het licht van de interne markt zinvol dergelijke systemen te normaliseren en/of te certificeren?

De door Duitsland vastgestelde maatregelen ter invoering van de voornoemde systemen zijn verankerd in de wet op het toezicht en de transparantie op het gebied van ondernemingen, de wet op kapitaalvennootschappen en co-richtlijnen en in paragraaf 91, lid 2, van de wet op de aandelen. Accountants zijn sinds begin dit jaar verplicht mede te delen of een bedrijf over een systeem voor vroegtijdige onderkenning van risico's beschikt en hoe de stand van zaken is.

Zou het, mochten in andere lidstaten soortgelijke systemen bestaan, in een gemeenschappelijke markt voor beleggers niet zinvol zijn gezamenlijke criteria voor de kwaliteit en vergelijkbaarheid van deze systemen te scheppen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(13 oktober 2000)

De Commissie is op de hoogte van het Duitse systeem waar het geachte parlementslid naar verwijst. Het lijkt een maximale bescherming van beleggers en schuldeisers te beogen door de bedrijfsleiders te verplichten te rapporteren over de middelen die zij gebruiken voor de vroegtijdige herkenning van risico's.

Op dit moment zijn de Commissie geen vergelijkbare wetten in andere lidstaten bekend.

Ook op communautair niveau bestaan er geen voorschriften die een dergelijke verplichting inhouden.

In het kader van het actieplan voor financiële diensten heeft de Commissie evenwel een studie naar de bestaande wet- en regelgeving inzake ondernemingsbestuur opgezet. Op deze manier zal de Commissie zich een nauwkeuriger beeld kunnen vormen van de huidige situatie in de lidstaten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2659/00

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(1 september 2000)

Betreft: Europees verbod op het houden van vechthonden en bijtgrage honden

In de afgelopen weken heeft de dood van een kleine jongen in Duitsland, die door een vechthond werd aangevallen en letterlijk verscheurd werd, alsmede talrijke andere soortgelijke gebeurtenissen grote ophef veroorzaakt, zodat het houden van vechthonden en bijtgrage honden in Duitsland thans is onderworpen aan een uiterst strenge regelgeving. Vindt de Commissie het dan ook niet noodzakelijk om uniforme Europese normen betreffende een volledig verbod op het fokken, invoeren en houden van vechthonden in het leven te roepen, zodat dit soort gebeurtenissen in de toekomst ook in de EU niet meer voorkomen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(6 oktober 2000)

De Commissie is zich bewust van het gevaar van het houden van vechthonden voor de bescherming van het leven van personen.

Het werkprogramma van de Commissie voorziet thans echter niet in een voorstel voor wettelijke normen betreffende een volledig verbod op het fokken, invoeren en houden van vechthonden op het grondgebied van de Gemeenschap.

In deze context is de Commissie eerder van mening dat het aan de lidstaten is om in het kader van de subsidiariteit overeenkomstig de nationale gevoeligheden de nodige maatregelen te nemen, onder naleving van de regels van het EG-Verdrag.

Hoewel artikel 28 de lidstaten verbiedt nationale maatregelen te nemen die het vrije verkeer van de dieren in kwestie belemmeren, stelt artikel 30 hen daartoe in staat als deze maatregelen gerechtvaardigd blijken met het oog op de bescherming van de gezondheid en het leven van personen, voor zover de belemmeringen in kwestie evenredig zijn met het te bereiken doel en zonder onderscheid van toepassing zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2897/00

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(14 september 2000)

Betreft: Houtstof en richtlijn betreffende kankerverwekkende stoffen

Richtlijn 1999/38/EG(1) van de Raad van 29 april 1999 tot tweede wijziging van richtlijn 90/394/EEG(2) betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk en uitbreiding van de richtlijn tot mutagene agentia deelt stof van hardhout in bij de carcinogene agentia (duidelijk kankerverwekkend).

De Oostenrijkse en tevens de Europese houtverwerkende bedrijven hebben zich steeds tegen deze indeling uitgesproken, omdat zij in de eerste plaats altijd ervan overtuigd waren dat onbehandeld houtstof geen gevaar oplevert voor de gezondheid van de werknemers en in de tweede plaats het begrip stof van hardhout te uitgebreid en veel te onnauwkeurig is. Alle studies, waarop deze beslissing is gebaseerd, betreffen uitsluitend hout.

Een momenteel beschikbare meerjarige studie van het Duitse Centrum voor kankeronderzoek bevestigt thans dat niet het houtstof van onbehandeld hout, met name eiken- en beukenhout, kankerverwekkend is, maar de vervuiling van houtstof door bepaalde chemische stoffen.

Is de Commissie ervan op de hoogte dat de wetenschappelijke grondslag van bovengenoemde richtlijn 1999/38/EG van de Raad door een studie van het Duitse bedrijfschap voor hout wordt tegengesproken?

Hoe overweegt zij te reageren op de resultaten van deze studie?

(1) PB L 138 van 1.6.1999, blz. 66.

(2) PB L 196 van 26.7.1990, blz. 1.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(27 oktober 2000)

Richtlijn 1999/38/EG van de Raad betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk en uitbreiding van die richtlijn tot mutagene agentia omvat werkzaamheden waarbij men wordt blootgesteld aan stof van harthout overeenkomstig het voorstel van het Wetenschappelijk Comité inzake grenswaarden voor beroepsmatige blootstelling (SCOEL).

De Commissie is op de hoogte van de nieuwe studie door het Duitse kankeronderzoekcentrum (Deutsches Krebsforschungszentrum) in Heidelberg. De studie werd in juni 2000 door een wetenschappelijke deskundige van de Holz-Berufsgenossenschaft aan het SCOEL gepresenteerd en uitvoerig besproken.

Hoewel er een aanwijzing is dat houtstof niet de enige oorzaak van neustumoren bij proefdieren zou kunnen zijn, worden de resultaten als voorlopig beschouwd. Door het SCOEL werden aan de auteur van de studie hoofdzakelijk vragen in verband met de herbeoordeling van het ontstekingsproces gesteld. Als de Commissie bij ontvangst van deze aanvullende gegevens besluit dat het passend is de kwestie van de carcinogeniteit van houtstof opnieuw in overweging te nemen, zal zij dit ook doen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1547/00

van Mark Watts (PSE) aan de Commissie

(18 mei 2000)

Betreft: Microfinanciering en armoedebestrijding

Kan de Commissie mededelen welke financiële middelen de EU heeft uitgetrokken om meer microkrediet te kunnen verstrekken in het kader van de strijd tegen de armoede?

Gecombineerd Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1547/00 en E-1609/00

(12 juli 2000)

De Gemeenschap is met betrekking tot financieringen op dit gebied zeer actief. In een vorig jaar uitgevoerde studie werd geraamd dat 214 miljoen werd vastgelegd voor projecten welke betrekking hadden op microfinancieringen met inbegrip van maatregelen uitgevoerd door niet-gouvernementele organisaties (NGO's) in de periode 1995-1999. Dit is evenwel een raming. Er zou een aanzienlijk hoger bedrag mee gemoeid kunnen zijn, omdat microkrediet een geïntegreerd deel uitmaakt van een groot aantal uiteenlopende activiteiten, en vooral van plattelandsontwikkelingsprojecten en op vrouwen gerichte activiteiten. Wat de eigenlijke uitgaven op jaarbasis betreft, is de Commissie helaas op dit ogenblik niet in staat een precies cijfer mede te delen.

De aanpak van de Commissie wordt op dit ogenblik opnieuw bekeken. Uitgaande van de evaluaties van microkredietmaatregelen is de Commissie begonnen met een herziening van haar beleid. Aanleiding daartoe was de in de donorgemeenschap aan de gang zijnde gesprekken over de zogenaamde microkredietrevolutie. De Commissie heeft in 1998 aan de Raad en het Europees Parlement een mededeling betreffende microkrediet en armoedebestrijding(1) gezonden en methodologische richtsnoeren bekendgemaakt.

Het nieuwe beleid omvat meer geïntegreerde en duurzame oplossingen voor de verschillende financiële behoeften van de meerderheid van de bevolking, en niet uitsluitend de in de vroegere microkredietprogramma's benadrukte kredietdimensie. De ééndimensionale aanpak was in het verleden dikwijls aanleiding tot ondoeltreffende steunmaatregelen, marktdistorties en het ontstaan van nog meer schuldplichtigheid, zonder dat op het gebied van de armoedebestrijding noemenswaardige of duurzame resultaten werden geboekt. In het kader van deze nieuwe aanpak dient speciale aandacht te worden besteed aan steun voor de uitbreiding van de beroepsbekwaamheid en institutionele capaciteit van de microkrediet verstrekkende instellingen en de zich op dit ogenblik met microfinancieringen bezighoudende NGO's.

Ten slotte wordt verwacht dat het door de Commissie op 16 mei goedgekeurde pakket van algemene hervormingen voor het beheer van de hulp aan derde landen een gunstige invloed zal hebben op de doeltreffendheid en het vlotte verloop van de uitvoering van financieringsbesluiten met inbegrip van die betreffende microkrediet.

(1) COM(98) 527 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2799/00

van Olivier Dupuis (TDI) aan de Commissie

(4 september 2000)

Betreft: Tibet: deelname van de Europese bedrijven AGIP en BP Amoco aan de ontginning van de Tibetaanse petroleumvoorraden door de Chinese Volksrepubliek

De China National Petroleum Corporation (CNPC) is begonnen met de aanleg van een pijpleiding voor het transport van gas vanuit het Tsaidambekken in Tibet naar Lanzhou. De CNPC is een monopolistisch staatsbedrijf dat als enige het recht heeft de Tibetaanse petroleum- en gasvoorraden te ontginnen. De partners van de CNPC zijn het Italiaanse AGIP Petroleum, het Britse BP Amoco en Enron.

Over welke informatie beschikt de Commissie met betrekking tot de deelname van AGIP en BP Amoco aan dit toe-eigenings- en ontginningsproject van de Tibetaanse grondstoffen door China en met name met betrekking tot de omvang ervan? Is de Commissie niet van mening dat de uitvoering van dit project een verdere stijging van de toevloed van Chinese inwijkelingen in Tibet en waarschijnlijk ook schade aan het milieu tot gevolg zal hebben en dat zij daarom elke deelname van bedrijven uit de Unie moet afraden? Beschikt de Commissie over enige informatie met betrekking tot eventuele besprekingen over het project tussen de betrokken Europese bedrijven en de Tibetaanse regering in ballingschap? Is de Commissie voorts niet van mening dat er onverenigbaarheid bestaat tussen de uitvoering van dit Chinese project in Tibet en de beginselen van het Tibetaanse zelfbestuur, de bescherming van het milieu, duurzame ontwikkeling en de eerbiediging van de mensenrechten, die de Unie tot haar doelstellingen heeft verklaard en die het richtsnoer vormen van haar externe actie?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(18 september 2000)

De Commissie zet zich in voor het behoud van de culturele, taalkundige en religieuze eigenheid van het autonome gebied van Tibet. De aangelegenheid is in het kader van de mensenrechtendialoog Unie-China alsmede in het bestek van de politieke dialoog met Peking steeds opnieuw te bende gebracht. Daarnaast tracht de Commissie via haar programma van samenwerking met China een duurzame ontwikkeling te bevorderen en handhaaft zij een dialoog met China over globale milieudoelstellingen, inzonderheid over biodiversiteit.

De Commissie heeft weet van berichten in de media dat Europese bedrijven uit zijn op deelnemingen in de Chinese aardolie- en petrochemische industrie. Tevens is zij op de hoogte van de bezorgdheid die tot uitdrukking is gebracht in verband met de gevolgen voor het milieu in Tibet van de activiteiten op het gebied van exploratie. Zij beschikt evenwel niet over de middelen of de bevoegdheid om op investeringsbeslissingen van afzonderlijke Europese ondernemingen invloed uit te oefenen.