ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2995/01

van Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE), Alexander de Roo (Verts/ALE)en Dorette Corbey (PSE) aan de Commissie

(29 oktober 2001)

Betreft: Mogelijkheid van Europese regelgeving inzake nachttijden voor regionale vliegvelden

De volgende vragen worden gesteld naar aanleiding van het concept-staatsverdrag dat het burgergebruik van het voormalige militaire vliegveld Laarbruch moet regelen. Is de Commissie het met de afgevaardigden eens dat het verdrag omtrent het invoeren van nachttijden voor het vliegveld Zürich-Kloten dat door de Duitse verkeersminister Bodewig als redelijk wordt gezien, als maatstaf moet worden genomen voor het invoeren van nachttijden voor alle Duitse regionale vliegvelden? Zo nee, acht de Commissie het dan niet noodzakelijk daaraan op Europees niveau aandacht te besteden?

Bestaan er Europese regels over wachtcircuits boven het grondgebied van een land waar geen akkoord mee is gesloten? Zo ja welke zijn de regels? Zo neen, is de Commissie het met de afgevaardigden eens dat het ontwerpstaatsverdrag vliegroutes en zoneringen die grote consequenties hebben voor het Nederlands grondgebied moet uitsluiten?

Kan aangegeven worden of de inspraakprocedures die conform de vereisten van de milieueffectrapportage in het aangrenzend Nederlands gebied nodig zijn, voldoende deugdelijk waren, met name voor wat betreft de gegevens die ter beschikking werden gesteld en de inspraak?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(11 januari 2002)

De Commissie is in kennis gesteld van het verdrag tussen Duitsland en de Zwitserse Bondsstaat betreffende de voorwaarden voor het naderen van het vliegveld van Zürich. De gedetailleerde aanvliegbaan naar het vliegveld is een kwestie van lokaal belang. De Commissie moet er wel op toezien dat de vastgestelde regels voor het vliegveld volledig verenigbaar zijn met het Gemeenschapsrecht en met name de beginselen van niet-discriminatie en proportionaliteit in acht nemen. De Commissie heeft bovendien op 28 november 2001 een voorstel goedgekeurd voor een richtlijn betreffende de invoering van exploitatiebeperkingen. Er is momenteel geen communautaire regelgeving inzake wachtcircuits, hoewel niet kan worden uitgesloten dat in een nabije toekomst regels inzake het gebruik van het luchtruim worden uitgewerkt als onderdeel van het initiatief van de Commissie tot totstandbrenging van het gemeenschappelijk Europees luchtruim.

De Commissie heeft het akkoord over de luchthaven van Zürich nog niet aan het Gemeenschapsrecht getoetst. De Commissie kan bijgevolg niet bevestigen dat dit akkoord als een maatstaf kan worden beschouwd die ook in een andere context moet worden gehanteerd.

Met betrekking tot de milieueffectbeoordeling is de Commissie zich ervan bewust dat in de planningfase mogelijk onvoldoende rekening is gehouden met de gevolgen van het burgergebruik van het voormalige militaire vliegveld Laarbruch voor de bewoners van het aangrenzende gebied in Nederland. Zij gaat dan ook na of alle geldende milieuvoorschriften wel in acht zijn genomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3707/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(17 januari 2002)

Betreft: Lacune bij de Zweedse controle op salmonella

Sinds 12 november 2001 vallen zogeheten vleesbereidingen die in Zweden worden ingevoerd niet meer onder de controle op salmonella. Dit betekent bijvoorbeeld dat alle gemarineerde vlees- en gevogelteproducten niet worden gecontroleerd.

Vanwege een nalatigheid bij de toetredingsonderhandelingen vielen vleesbereidingen nooit onder de Zweedse controlegaranties. Alle partijen gingen er echter vanuit dat vleesbereidingen er wel onder vielen en in 1998 vaardigde het Levensmiddelenbureau een voorschrift uit dat ook vleesbereidingen omvatte. Toen echter een Deense importeur het Levensmiddelenbureau erop wees dat het voorschrift geen rechtsgrond had, krabbelde het bureau terug.

Heeft Zweden de mogelijkheid om de salmonellagarantie zo snel mogelijk uit te breiden tot vleesbereidingen om de lacune bij de controle op salmonella te dichten, die eenvoudigweg is ontstaan door een nalatigheid bij de toetredingsonderhandelingen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(1 maart 2002)

Finland en Zweden kregen in hun Akte van Toetreding tot de Europese Unie aanvullende garanties voor salmonella. Deze aanvullende garanties, die zijn opgenomen in bijlage I bij deze Akte, hebben betrekking op de handel in levend pluimvee, eieren, vers vlees en vers vlees van gevogelte met Finland en Zweden. Bij de Akte werden de nodige wijzigingen in de desbetreffende richtlijnen van de Raad aangebracht.

Een dienovereenkomstige bepaling werd opgenomen in artikel 3 van Richtlijn 94/65/EG van de Raad van 14 december 1994 tot vaststelling van voorschriften voor de productie en het in de handel brengen van gehakt vlees en vleesbereidingen(1), toen de Gemeenschapswetgeving op dit gebied werd herzien. Deze bepaling is alleen van toepassing op de handel in gehakt vlees dat bestemd is voor Finland en Zweden. De voorschriften inzake aanvullende garanties voor salmonella gelden dus wel voor gehakt vlees, maar niet voor vleesbereidingen.

Om de aanvullende garanties voor salmonella uit te breiden tot vleesbereidingen, moet Richtlijn 94/65/EG van de Raad dienovereenkomstig gewijzigd worden. Vermeld zij echter dat Richtlijn 94/65/EG al salmonellacriteria voor zowel gehakt vlees als vleesbereidingen bevat. Deze gelden voor alle lidstaten.

De Commissie is van mening dat, wanneer de Gemeenschapswetgeving al een criterium voor salmonella in vleesbereidingen bevat, het niet nodig is de aanvullende garanties voor salmonella tot deze producten uit te breiden. De Gemeenschapswetgeving inzake levensmiddelenhygiëne wordt momenteel herzien en in dat kader werkt de Commissie aan een herziening van de microbiologische criteria. In dit verband valt voor vleesbereidingen te denken aan verbeterde bemonsteringsvoorschriften en grenswaarden om de controles aan te scherpen.

(1) PB L 368 van 31.12.1994.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3339/01

van Dirk Sterckx (ELDR) aan de Commissie

(27 november 2001)

Betreft: Drastische gevolgen van de door richtlijn 91/439 opgelegde minimumcriteria voor gezichtsscherpte voor een belangrijk aantal vrachtwagenchauffeurs

De minimumeisen inzake gezichtsscherpte die nu in richtlijn 91/439/EEG(1) zijn vastgelegd, leiden ertoe dat een belangrijk aantal beroepschauffeurs die tot op vandaag als medisch geschikt beschouwd konden worden, plots hun beroep niet meer kunnen uitoefenen.

In haar antwoord op mijn vraag E-1272/00(2) van 19 april 2000 zegt de Commissie dat zij overweegt de richtlijn te wijzigen en binnen de limieten van verkeersveiligheid de mogelijkheid te voorzien voor minder strikte gezondheidscriteria op nationaal niveau voor beroepschauffeurs die hun rijbewijs haalden vóór de inwerkingtreding van de richtlijn.

Graag had ik van de Commissie vernomen of zij terzake al een beslissing nam en wanneer wij haar voorstel tot wijziging van deze richtlijn kunnen verwachten? Is de Commissie niet van oordeel dat de in richtlijn 91/439/EEG opgelegde gezichtseisen niet proportioneel zijn met het beoogde doel? Mag ik er bij de Commissie nogmaals op aandringen dat zij een initiatief neemt om iets te doen aan de drastische gevolgen die deze richtlijn teweegbrengt in een meerderheid van de lidstaten van de EU?

(1) PB L 237 van 24.8.1991, blz. 1.

(2) PB C 53 E van 20.2.2001, blz. 118.

Antwoord van Mevr. de Palacio namens de Commissie

(18 januari 2002)

De Commissie is zich bewust van het probleem als gevolg van het ontbreken van verworven rechten voor de vrachtwagenchauffeurs die hun rijbewijs voor de inwerkingtreding van deze richtlijn hebben gehaald. De Commissie is nog niet overgegaan tot goedkeuring van het voorstel voor een richtlijn houdende wijziging van Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs(1).

(1) PB L 237 van 24.8.1991.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3167/01

van Fernando Fernández Martín (PPE-DE) aan de Commissie

(19 november 2001)

Betreft: Cofinanciering van samenwerkings- en ontwikkelingsprojecten

De Commissie heeft in haar ontwikkelingsbeleid vastgesteld dat alle NGO's die een aanbestedingsdossier presenteren, moeten garanderen dat ten minste 15 % van de directe kosten uit Europese particuliere middelen wordt gefinancierd.

Naar verluidt is deze verplichte bijdrage van 15 %, die het merendeel van de NGO's slechts met bijzonder veel moeite weet bijeen te brengen, niet van toepassing op Denemarken en financieren andere lidstaten deze bijdrage uit overheidsgelden in plaats van uit particuliere middelen.

Kan de Commissie bevestigen dat voor de Deense projecten een uitzondering wordt gemaakt en kan zij de oorzaak hiervan verklaren?

Kan de Commissie toelichten wat zij precies onder particuliere middelen verstaat en welke lidstaten met overheidsmiddelen of semi-overheidsmiddelen aan de cofinanciering van samenwerkings- en ontwikkelingsprojecten bijdragen?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(24 januari 2002)

In artikel 6, punt 3, van Verordening (EG) nr. 1658/98 van de Raad van 17 juli 1998 wordt met betrekking tot de bijdragen aan cofinanciering het volgende bepaald:

Het percentage van de bijdrage van de Gemeenschap bedraagt normaliter niet meer dan 50 % van de totale kosten, c.q. 75 % van de totale financiële inbreng, behalve in uitzonderlijke gevallen. Zelfs dan moet de NGO een significante bijdrage aan haar project leveren en mag de bijdrage van de Gemeenschap niet meer bedragen dan 85 % van de totale financiële inbreng.

De algemene voorwaarden voor medefinanciering die in januari 2000 van kracht zijn geworden en die zijn gebaseerd op Verordening (EG) nr. 1658/98 van de Raad verduidelijken bovengenoemde verordening met betrekking tot de NGO-bijdrage als volgt:

Als regel moet de NGO die een aanvraag voor medefinanciering indient, zorgen voor een substantiële financiële bijdrage van tenminste 15 % van de totale financiële kosten van de actie, met middelen afkomstig uit particuliere bronnen in de EU of andere Europese landen.

Particuliere middelen zijn in de regel alle middelen die door de NGO uit niet-gouvernementele bronnen worden gegenereerd of bijeengebracht, bijvoorbeeld door middel van algemene geldinzamelingsacties en collectes, door sponsoring van personen of particuliere ondernemingen, enz.

Een project kan door verschillende donors worden medegefinancierd. Middelen uit andere bronnen, bijvoorbeeld openbare of particuliere fondsen uit niet-Europese bronnen, mogen tot de inkomsten van een project worden gerekend doch zij mogen niet worden beschouwd als deel uitmakend van de 15 % die de NGO uit particuliere Europese bronnen moet bijdragen.

Sedert de inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 1658/98 van de Raad en de nieuwe algemene voorwaarden (januari 2000) is de regel met betrekking tot de bijdrage van NGO's uit Europese particuliere bronnen toegepast op alle voorstellen die door Europese NGO's zijn ingediend. Met andere woorden de uitzondering voor de Deense NGO's is afgeschaft.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2772/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(9 oktober 2001)

Betreft: Belastingvrije aankopen en EU-diplomaten

Het besluit tot afschaffing van belastingvrije aankopen in de EU is reeds in 1991 genomen. Finland heeft tijdens de toetredingsonderhandelingen voor het vervoer per veerboot verzocht om belastingvrijstelling tot 2005. Dit verzoek is niet ingewilligd, maar daar staat tegenover dat voor Åland op fiscaal gebied een uitzondering is gemaakt. Deze uitzondering voor Åland op het gebied van BTW en accijnzen geldt in het verdrag inzake de toetreding van Finland zonder beperking in de tijd. Voorts zijn zeven van de 15 lidstaten erin geslaagd uitzonderingen te bewerkstelligen zodat de belastingvrije verkoop daar kan doorgaan. Zweden echter niet.

Een andere uitzondering is dat EU-diplomaten (d.w.z. personen die werkzaam zijn in diverse kantoren van de Commissie) het recht behouden ook na 1 juli 1999 belastingvrij 60 liter alcohol en 20 000 sigaretten per jaar te kopen. Ook leden van de Commissie hebben het recht belastingvrij alcohol aan te schaffen, maar volgens Commissaris Erkki Liikanen hebben zij elkaar (!) beloofd hiervan geen gebruik te maken. Is dit inmiddels anders of geldt nog steeds de uitzondering dat EU-diplomaten belastingvrij 60 liter alcohol per jaar kunnen kopen; en is de belofte die de Commissarissen elkaar gedaan hebben nog steeds van kracht?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(15 november 2001)

Sedert belastingvrije aankopen voor reizigers binnen de Gemeenschap op 1 juli 1999 zijn afgeschaft kunnen alleen belastingvrije goederen worden verkocht aan reizigers die naar derde landen reizen. Wanneer een vliegtuig of veerboot een tussenstop maakt in een derde land of een grondgebied aandoet dat buiten het fiscale grondgebied van de Gemeenschap ligt om reizigers de gelegenheid te geven in- of uit te stappen, wordt het vervoermiddel in kwestie beschouwd als op weg naar of afkomstig uit een derde land(1).

De Åland-eilanden liggen buiten het fiscale grondgebied van de Gemeenschap. Deze status die op verzoek van Finland tijdens de toetredingsonderhandelingen werd verleend is gerechtvaardigd op grond van de bijzondere status die de Åland-eilanden op grond van de Finse grondwet bezitten.

Wat de belastingvrije aankopen van leden van de Commissie en ambtenaren van de communautaire instellingen betreft, wijst de Commissie het geachte parlementslid op haar antwoord op de schriftelijke vragen E-4021/98 van mevrouw Boogerd-Quaak(2) en E-1996/99 van de heer Ebner(3) dat nog steeds van toepassing is.

(1) Zie de Notititie van de Commissie betreffende de regels inzake BTW en accijnzen die met ingang van 1 juli 1999 dienen te worden toegepast op goederen die aan boord van veerboten en vliegtuigen of in luchthavens worden verkocht aan reizigers binnen de Europese Unie (PB C 99 van 10.4.1999).

(2) PB C 341 van 29.11.1999.

(3) PB C 219 E van 1.8.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3370/01

van Toine Manders (ELDR) aan de Commissie

(6 december 2001)

Betreft: Licenties voor voetbalclubs

Recentelijk heeft de pers veel aandacht besteed aan de financiële problemen waar voetbalclubs in Italië en Spanje mee te maken hebben. De totale schulden lopen in de miljarden euro's.

In Nederland is het voor clubs niet toegestaan zodanig hoge schulden aan te gaan vanwege het door de nationale voetbalbond, de KNVB, gevoerde licentiebeleid. Dit beleid houdt in dat elke club bij de start van de nationale competitie moet aantonen dat de club een gezond financieel beleid voert. Heeft de club ontoelaatbaar hoge schulden, dan krijgt de club geen licentie om mee te spelen in de nationale competitie.

In de meeste lidstaten wordt dit licentiebeleid niet gevoerd. Hierdoor kunnen clubs zich in ontoelaatbaar hoge schulden steken om de beste spelers te kunnen contracteren om beter te presteren. Dit is een inbreuk op het Europese mededingingsrecht. De UEFA onderkent dit probleem en heeft daarom het initiatief genomen om volgend jaar een pilot te maken van het licentiebeleid zoals dat nu al in Nederland geldt. Met deze aanpak duurt het te lang voordat aan genoemde distorsie van de internemarktbeginselen een einde komt.

Acht de Commissie het zinvol om een Europees licentiebeleid in te voeren om te voorkomen dat het mededingingsbeleid wordt verstoord vanwege het verschil in benadering van het te voeren financieel beleid voor voetbalclubs in de diverse lidstaten?

Is de Commissie bereid haar invloed aan te wenden om genoemd licentiebeleid in overleg met de UEFA en FIFA versneld en verplicht in te voeren?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(11 maart 2002)

De Commissie is op de hoogte van het door de geachte afgevaardigde aan de orde gestelde probleem. De uiteenlopende voorschriften met betrekking tot het financieel beleid van voetbalclubs in de verschillende lidstaten kan leiden tot een feitelijke ongelijkheid tussen deze clubs. Zij staat positief tegenover elk initiatief van de UEFA of van nationale sportbonden om de verschillen te verkleinen en de vigerende voorschriften coherenter te maken.

Niettemin overweegt de Commissie geen specifiek initiatief op dit gebied. Zij is namelijk van mening dat het in dit stadium aan de bevoegde autoriteiten overheid of sportbonden is om de nodige maatregelen te treffen voor de onderlinge aanpassing van de voorschriften inzake het beheer van de Europese clubs.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3021/01

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie

(30 oktober 2001)

Betreft: Tarieven voor het versturen van SMS-berichten in Spanje

In Spanje zijn drie grote mobieletelefoonexploitanten: Airtel, Telefonica (Movistar) en Amena. Deze drie ondernemingen hanteren exact dezelfde tarieven voor het versturen van SMS-berichten. Binnen Spanje kosten SMS-berichten 25 ESP per stuk en berichten die naar het buitenland worden gestuurd kosten 100 ESP per stuk. Onderzoekt de Commissie dergelijke toevallige overeenkomsten tussen de tarieven van grote exploitanten? Beschikt de Commissie over instrumenten ter verhindering van kartelvorming op het gebied van dergelijke goedkope, maar voor de exploitanten buitengewoon winstgevende diensten?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(7 januari 2002)

Tot nu toe heeft de Commissie geen formele klacht ontvangen over de prijzen van korte tekstberichtjes (SMS) van exploitanten van netwerken voor mobiele telefonie, noch in Spanje, noch in een andere lidstaat. Anderzijds omvat het bedrijfstakonderzoek van de Commissie naar de kosten voor mobiele roaming in zaak COMP/C1/37 639 mede een onderzoek naar de prijzen voor SMS-roamingdiensten. De Commissie beoordeelt eveneens de gebruikelijke praktijken en prijsvorming voor SMS-roamingdiensten in het kader van de aanmelding van de internationale standaardovereenkomst voor roaming en onderlinge tarieven van exploitanten door de GSM Association in zaak COMP/C1/37 034.

Gelijklopende prijzen zijn op zich niet illegaal. Hoewel zij kunnen wijzen op overeenkomsten of onderling afgestemde feitelijke gedragingen met betrekking tot prijsvorming, die de mededingingsregels schenden, heeft de Commissie meer duidelijke aanwijzingen nodig om op eigen initiatief een kartelonderzoek te openen. De gemelde prijsvorming voor SMS-diensten kan de algemene oligopolide aard van de nationale markten voor mobiele telefonie in de Gemeenschap weerspiegelen, die bijdraagt tot gelijklopend gedrag voor diensten die al dan niet onderhevig zijn aan actieve prijsconcurrentie.

De Commissie kan de kartelvorming slechts voorkomen door het afschrikkende effect van boetes in haar kartelbesluiten. Als het gaat om nieuwe markten, zoals in het geval van SMS-diensten, is het moeilijk om preventieve acties te ondernemen, zelfs als deze zijn gebaseerd op ex ante sectorspecifieke regelgeving, hoewel in het nieuwe kaderbesluit, dat momenteel wordt besproken, zal worden voorzien in een meer flexibele basis om in dergelijke omstandigheden te reageren. Door de toetredingsdrempels te verlagen en meer informatie voor de consumenten beschikbaar te stellen, zal het moeilijker zijn voor oligopolisten om geheime afspraken te maken en zullen er meer stimulansen zijn voor concurrentie om klanten te winnen.

Ondertussen neemt de Commissie kennis van de bezorgdheid van het geachte parlementslid. Zij zal zijn vraag naar de bevoegde Spaanse overheid zenden, die beter kan beoordelen of verdere maatregelen moeten worden genomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3579/01

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Raad

(9 januari 2002)

Betreft: Galicië en de ontwikkeling van de luchthavenfaciliteiten als een van de prioritaire acties van het Witboek over het Europese vervoersbeleid

In het Witboek over het Europese vervoersbeleid(1) wordt de ontwikkeling van luchthavenfaciliteiten gezien als een van de essentiële onderdelen van het beleid. Welke plaats heeft de ontwikkeling van de luchthaven van Santiago de Compostela (in Galicië) als internationale luchthaven in dat beleid? Wat is het tijdschema en de begroting van de Spaanse overheid voor dit project?

(1) COM(2001) 370 def.

Antwoord

(25/26 maart 2002)

Bij Beschikking 1692/96/EG betreffende communautaire richtsnoeren voor de ontwikkeling van een trans-Europees vervoersnet (TEN)(1) is aan de luchthaven van Santiago de Compostella (in Galicië) de status van communautair verbindingspunt toegekend; deze luchthaven komt dan ook in aanmerking voor medefinanciering door de Gemeenschap.

De Raad merkt op dat de beslissing over de feitelijke uitvoering van een specifiek project in verband met de capaciteit van luchthavens en het gebruik daarvan een nationale bevoegdheid is. De Commissie heeft als taak samen met het TEN-comité door middel van informatieuitwisseling toezicht te houden op de door de lidstaten meegedeelde plannen en programma's voor de ontwikkeling van een trans-Europees vervoersnet.

De Raad herinnert er voorts aan dat de Commissie in haar witboek het voornemen bekendmaakt om in 2002 overleg te organiseren betreffende de capaciteit van luchthavens en het gebruik daarvan. Op basis van het resultaat van dat overleg zal de Commissie indien nodig projecten betreffende luchthavens integreren in haar in 2004 in te dienen voorstel voor een grondige herziening van de communautaire richtsnoeren voor de ontwikkeling van een trans-Europees vervoersnet.

(1) PB L 228 van 9.9.1996.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3003/01

van Robert Goebbels (PSE) aan de Raad

(5 november 2001)

Betreft: Identiteitscontrole op luchthaven Charles de Gaulle

Onder verwijzing naar vraag nr. E-1485/01(1) die hij op 21 mei 2001 heeft gericht tot de Raad geeft de vragensteller te kennen verbijsterd te zijn over strekking en kwaliteit van het antwoord dat hij ontvangen heeft met betrekking tot een zo concreet onderwerp als de eerbiediging van het beginsel van het vrije verkeer van de Europese burgers binnen de Schengen-ruimte.

Zou de Raad, gezien het feit dat dagelijks duizenden Europese burgers te maken hebben met de toepassing van dit beginsel, kunnen aangeven waarom hij meer dan vier maanden nodig heeft gehad om een dergelijk ontwijkend antwoord te geven?

(1) PB C 364 E van 20.12.2001, blz. 125.

Antwoord

(1 maart 2002)

De Raad heeft het Europees Parlement herhaaldelijk meegedeeld dat met name in het kader van de beantwoording van schriftelijke vragen de procedures voor de verificatie van de antwoorden door de Raad, het besluitvormingsproces terzake en de noodzaak van het verstrekken van betrouwbare informatie, zowel wat betreft de kwaliteit als wat betreft de overeenstemming met de standpunten die de Raad in verband met de in de bewuste vragen aan de orde gestelde thema's daadwerkelijk heeft ingenomen, tot lange antwoordtermijnen leiden die bijna niet kunnen worden verkort; de Raad blijft zich niettemin inspannen om zo snel mogelijk te antwoorden.