ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3243/02

van Brice Hortefeux (PPE-DE) aan de Commissie

(15 november 2002)

Betreft: Actie ter preventie van osteoporose

Aangezien osteoporose lange tijd latent aanwezig kan zijn, is het een ernstige en verraderlijke ziekte. Een westerse vrouw van boven de vijftig loopt 40 % kans op een botbreuk tengevolge van osteoporose en het gevaar dat ze hieraan sterft is even groot als bij borstkanker. Bovendien zal met de steeds hogere levensverwachting ook het aantal heupbreuken stijgen. Volgens schattingen van de Wereldgezondheidsorganisatie zal dit aantal breuken de komende vijftig jaar in de EU waarschijnlijk meer dan verdubbelen (van 414 000 tot 912 000).

Wij hebben dus te maken met een blijvend, algemeen gezondheidsprobleem en men kan zich gemakkelijk voorstellen hoe zwaar deze ziekte financieel zou kunnen wegen. De gemiddelde kosten voor de langdurige behandeling van een dijbeenbreuk worden bijvoorbeeld geschat op elfduizend euro.

In 1998 heeft de Commissie op verzoek van het Parlement een studie uitgevoerd en het rapport Osteoporose in de Europese Gemeenschap Preventieve maatregelen gepubliceerd. Drie jaar later blijkt uit de door de internationale osteoporose stichting gevoerde audit dat sinds de publicatie van het rapport de lidstaten nog maar weinig vooruitgang geboekt hebben en dat de situatie steeds erger wordt. Sinds 1998 is het aantal breuken door osteoporose in Europa met 25 % gestegen en de kosten van deze ziekte, die nu in Europa jaarlijks 4,8 miljard euro bedragen, met 33 %.

De Commissie kan wegens het subsidiariteitsbeginsel niet rechtstreeks ingrijpen op het gebied van de gezondheidszorg, maar bereidt zij andere initiatieven of programma's voor ter preventie van osteoporose? Zo ja, welke?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(5 december 2002)

In 1998 heeft de Commissie in het Rapport over osteoporose in de Europese Gemeenschap Preventief handelen acht aanbevelingen gepubliceerd.

In het verlengde van dit rapport verleent de Commissie in het kader van het werkprogramma 2002 een project van de IOF (International Osteoporosis Foundation) om te onderzoeken wat in de lidstaten met de aanbevelingen van het rapport is gedaan.

Doel van het project is in samenwerking met een overleggroep te streven naar de tenuitvoerlegging van de acht aanbevelingen en met een praktisch, kosteneffectief plan te komen voor de volgende beleidsstappen op dit gebied. Verder is de Commissie van plan om op basis van de uit dit project voortkomende informatie een rapport uit te brengen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2612/02

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(18 september 2002)

Betreft: Inbeslagname van de Galicische vissersboot Viduido door het Marokkaanse leger

Welke maatregelen heeft de Commissie genomen om de vrijlating te verkrijgen van de Viduido, het Galicische vissersvaartuig dat door het Marokkaanse leger in beslag is genomen toen het uit de wateren van Mauritanië waar het, krachtens de overeenkomst tussen dat land en de EU, op inktvissen en soortgelijke viste had gevist, naar de Kanarische Eilanden terugvoer?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Fischler namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-2608/02 en E-2612/02

(25 oktober 2002)

De aanhouding van Spaanse schepen valt buiten de bevoegdheden van de Gemeenschappen en moet in bilateraal kader worden opgelost. De Commissie is voorstander van een oplossing die is gebaseerd op dialoog. Zij heeft bij de Marokkaanse autoriteiten navraag gedaan, en die hebben de verzekering gegeven dat zij in nauw contact zullen blijven met hun Spaanse collega's om individuele gevallen zo snel en soepel mogelijk af te handelen.

Het verheugt de Commissie dat de kwestie intussen is opgelost en dat het schip is vrijgegeven.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3501/02

van Markus Ferber (PPE-DE) aan de Commissie

(10 december 2002)

Betreft: Omzetting in nationaal recht van richtlijn 89/130/EEG van 13 februari 1989 betreffende de harmonisering van de opstelling van het bruto nationaal product tegen marktprijzen

1. Welke lidstaten hebben richtlijn 89/130/EEG(1) van februari 1989 betreffende de harmonisering van de opstelling van het bruto nationaal product tegen marktprijzen omgezet in nationaal recht?

2. Waarom zijn de nationale omzettingsmaatregelen niet gepubliceerd in Celex?

3. Op welke wijze is de richtlijn in de verschillende lidstaten omgezet?

4. Hoe staat het op dit moment met de omzetting?

(1) PB L 49 van 21.2.1989, blz. 26.

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(20 januari 2003)

Van Richtlijn 89/130/EEG, Euratom, van de Raad van 13 februari 1989 betreffende de harmonisatie van de opstelling van het bruto nationaal product tegen marktprijzen (BNPmp), ook de BNP-richtlijn genoemd, is op 16 februari 1989 kennis gegeven aan de lidstaten. Krachtens deze richtlijn moeten de lidstaten:

- het BNPmp opstellen volgens het Europees rekeningenstelsel 1979 (ESER 79) en elk jaar vóór 1 oktober de cijfers voor het BNPmp en de elementen daarvan aan de Commissie verstrekken, zodat de begrotingsberekeningen van de Gemeenschap kunnen worden uitgevoerd;

- de Commissie een overzicht verstrekken van de statistische methoden en grondslagen die voor de berekening van het BNPmp en de elementen daarvan worden gebruikt, teneinde de Commissie in staat te stellen deze berekeningen te controleren;

- deelnemen aan de werkzaamheden ter verificatie en verbetering van het BNPmp in het BNPmp-comité.

Aangezien alle lidstaten jaarlijks (sinds oktober 1989 of na hun toetreding) hun op het ESER 79 gebaseerde BNPmp-gegevens en het genoemde overzicht hebben verstrekt en aan de werkzaamheden van het BNP-comité hebben deelgenomen, hebben ze in de praktijk de doelstellingen van de BNP-richtlijn verwezenlijkt. Richtlijn 89/130/EEG is door de lidstaten rechtstreeks toegepast. Het was dus niet nodig de BNP-richtlijn formeel in nationale wetgeving om te zetten om de voorschriften ervan na te leven, met uitzondering van Zweden. De andere lidstaten hebben dan ook geen nationale omzettingsmaatregelen naar de Commissie gestuurd.

Vanaf het begrotingsjaar 2002 zal voor de begrotingsberekeningen een nieuw Europees rekeningenstelsel (ESR 95) worden toegepast. De verplichtingen van de lidstaten volgens dit nieuwe systeem zijn vastgesteld in een voorstel voor een verordening van de Raad, dat momenteel in de Raad wordt besproken.

In ieder geval worden nationale omzettingsmaatregelen in de Celex-gegevensbank opgenomen voorzover ze noodzakelijk zijn en voorzover ze opgesteld en bekendgemaakt zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3009/02

van Charlotte Cederschiöld (PPE-DE) aan de Commissie

(23 oktober 2002)

Betreft: Opslag van gegevens

De kwestie van het bewaren van gegevens moet worden benaderd op een wijze die recht doet aan alle belangen die hiermee gemoeid zijn: verschillende economische sectoren, criminaliteitsbestrijding, grondrechten en niet in de laatste plaats het kostenaspect. Zou het, in plaats van voort te modderen op een weg die waarschijnlijk geen constructief resultaat zal opleveren, niet beter zijn om de kwestie aan te pakken door middel van gegevensopslag en door de richtlijnen inzake gegevensbescherming aan te passen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(11 december 2002)

De Commissie denkt dat de vraag van het geachte parlementslid betrekking heeft op de mogelijkheid een oplossing te vinden voor het hachelijke debat over de retentie van verkeersgegevens ten behoeve van de criminaliteitsbestrijding. Het zou gaan om minder vergaande maatregelen waarbij deze gegevens niet altijd worden bewaard. In dit verband stelt het geachte parlementslid ook voor de communautaire richtlijn over de gegevensbescherming te wijzigen.

De Commissie is van mening dat de communautaire richtlijn niet hoeft te worden gewijzigd om verkeersgegevens te kunnen bewaren. Deze richtlijnen bieden de lidstaten namelijk al de mogelijkheid de noodzakelijke wetgevende maatregelen te nemen om de draagwijdte van bepaalde rechten en verplichtingen om redenen van openbaar belang te beperken.

De Commissie herinnert er verder aan dat het vraagstuk van de retentie van verkeersgegevens al uitgebreid besproken is bij de goedkeuring van de recente Richtlijn 2002/58/EG van het Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie)(1). De Commissie acht het thans niet zinvol het debat over dit onderwerp opnieuw te openen.

Tenslotte wijst de Commissie erop dat de maatregelen ter harmonisering van de verplichtingen van de lidstaten op het gebied van de criminaliteitsbestrijding deel uitmaken van de derde pijler.

(1) PB L 201 van 31.7.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1274/02

van Eurig Wyn (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 mei 2002)

Betreft: Aantasting van het milieu als gevolg van ontbossing

Het Braziliaanse Congres stemt momenteel over een project dat ertoe zal leiden dat de omvang van het Amazone-woud met 50 % afneemt.

Als gevolg van de ontbossing en de verwerking van spaanders op deze schaal zullen ook geweldige hoeveelheden koolstof in de atmosfeer vrijkomen waardoor het probleem van de klimaatverandering nog ernstiger wordt.

Wat is het standpunt van de Commissie in dezen?

Meent de Commissie niet dat er stappen moeten worden genomen om de ontbossing van een gebied dat viermaal zo groot is als Portugal te voorkomen?

Meent de Commissie verder niet dat ontbossing op deze schaal tot een verdere verslechtering van het milieu zal leiden?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(20 juni 2002)

De Commissie is uiterst bezorgd over het huidige snelle tempo van de ontbossing in de wereld en de aantasting van de bossen, en heeft zich ingezet om de bescherming en het duurzaam gebruik van alle soorten bossen te bevorderen. De Commissie beseft ten volle het belang van het Amazonewoud als een van de meest waardevolle bossen in de wereld (vooral vanuit een oogpunt van biodiversiteit).

Twee jaar geleden is een commissie van het Braziliaanse Congres begonnen met besprekingen over een herziening van het boswetboek, waardoor het vereiste percentage bosreservaten uitsluitend voor particuliere terreinen gewijzigd zou worden. De Braziliaanse regering heeft zich sterk daartegen verzet en de besprekingen zijn op een laag pitje geplaatst.

Op dit ogenblik bestaat er geen project dat ertoe zal leiden dat de omvang van het Amazonewoud met 50 % afneemt. Het is evenmin waarschijnlijk dat binnenkort in het Braziliaanse Congres een stemming in plenaire zitting hierover zal plaatsvinden. De Braziliaanse niet-gouvernementele organisaties (NGO's), de publieke opinie in Brazilië en de Braziliaanse media hebben krachtdadig campagne tegen de voorstellen gevoerd en volgen de toestand op de voet.

In het licht van het bovenstaande volgt de Commissie de situatie in het Braziliaanse Congres van nabij, in het bijzonder gelet op de aanstaande algemene verkiezingen in Brazilië in oktober 2002.

De Commissie gaat ook door met haar steun voor het proefprogramma van de groep van de zeven meest geïndustrialiseerde landen ter verdediging van de Brziliaanse tropische bossen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3018/02

van Luciano Caveri (ELDR) aan de Commissie

(23 oktober 2002)

Betreft: Verkeer van vrachtwagens door de Mont Blanc-tunnel

Italië en Frankrijk lijken het nu eens te zijn dat de Mont Blanc-tunnel in beide richtingen opengesteld kan worden voor vrachtwagens. De plaatselijke bevolking maakt zich daar echter zorgen over, want volgens de huidige regeling (die in Frankrijk met een ministerieel decreet is aangenomen) mogen maximaal 240 vrachtwagens per uur door de tunnel. Dit maximum komt overigens niet overeen met technische maxima die uit de geldende veiligheidsregels voortvloeien. Er wordt gevraagd om een correctie van dit cijfer in overeenstemming met het Alpenverdrag, het bijbehorende vervoersprotocol en de quotamaatregelen die de facto gelden in de Oostenrijkse bergpassen (ecopunten, nachtelijke blokkade) en op het Zwitserse deel van de Gotthard-tunnel. Welke berichten heeft de Commissie op dit punt en wat is haar mening daarover?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(5 december 2002)

Het theoretische aantal vrachtwagens dat een tunnel mag binnenrijden hangt af van de voorschriften voor het houden van afstand tussen de voertuigen, de toegestane maximumsnelheden en de aan de tunnel eigen specifieke beperkingen. Er bestaat op internationaal niveau geen wettelijk vastgestelde grens voor het aantal vrachtwagens in een tunnel.

De Commissie zal in de nabije toekomst een richtlijn voorstellen betreffende de veiligheid in tunnels, ter harmonisatie van bepaalde van deze aspecten. De beheerders van de tunnels krijgen echter de bevoegdheid striktere regels toe te passen wanneer dat noodzakelijk is uit het oogpunt van de veiligheid.

Wat de Mont Blanc-tunnel betreft, hebben de Franse en Italiaanse autoriteiten in maart 2002 aangegeven dat het toegestane daggemiddelde na het openstellen van de tunnel in beide richtingen kleiner zal zijn dan dat van vóór de brand van 24 maart 1999, dat toen ongeveer 2000 vrachtwagens per dag bedroeg. Dit aantal ligt aanzienlijk lager dan het theoretische maximumaantal.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3432/02

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(2 december 2002)

Betreft: Weigering financiële middelen uit URBAN II aan de stad Fiumicino

Uit informatie van het Italiaanse ministerie van Infrastructuur en Vervoer en gegevens van de Europese Commissie blijkt dat Fiumicino helemaal niet in aanmerking komt voor kredieten uit URBAN II: de stad komt niet voor op de lijst met de eerste 10 begunstigde steden op

Europese schaal noch op die van de 20 steden die achteraf zijn opgenomen op de lijst van Urban Italia (Wet 388/2000). URBAN is zonder twijfel tot nu toe een van de meest doeltreffende projecten van de Europese Unie en een waardevol instrument voor de ontwikkeling van de periferie van de grote stedelijke agglomeraties en van de stedelijke gebieden in het algemeen, die ecologisch en sociaal aan het vervallen zijn. Milaan bijvoorbeeld staat op de tweede plaats in het klassement.

Kan de Commissie mij meedelen of het stadsbestuur van Fiumicino projecten voor URBAN II heeft ingediend?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(7 januari 2003)

Naar aanleiding van de mededeling van de Commissie aan de lidstaten over de richtsnoeren voor het communautaire initiatief Urban II van 28 april 2000(1), heeft het ministerie van Infrastructuur en Vervoer in het Italiaanse Staatsblad nr. 168 van 20 juli 2000 een uitnodiging tot het indienen van voorstellen bekendgemaakt met het oog op de selectie van de Italiaanse steden voor financiering in het kader van het communautaire initiatief Urban II.

In die aankondiging worden de in de bovengenoemde mededeling van de Commissie vastgestelde subsidiecriteria correct weergegeven en worden de verdere beoordelings- en selectiecriteria vermeld die het Italiaanse ministerie heeft gehanteerd om te komen tot een algemene ranglijst van de ontvangen kandidaturen op basis van de merites van de voorstellen.

Gezien het aan Italië toegewezen budget voor Urban II werden alleen de eerste tien steden op de ranglijst voor communautaire financiering in aanmerking genomen. De bijbehorende programma's zijn door de Italiaanse autoriteiten aan de Commissie voorgelegd overeenkomstig artikel 19 van bovengenoemde mededeling.

De Commissie beschikt dus niet over de nodige gegevens om het geachte parlementslid te kunnen meedelen of de stad Fiumicino projecten in het kader van Urban II heeft ingediend. En zo dit al het geval is, dan heeft de Commissie geen gegevens over de redenen waarom Fiumicino niet behoort tot de eerste tien steden die in aanmerking zijn genomen.

De Commissie nodigt het geachte parlementslid dan ook uit haar vraag aan de Italiaanse autoriteiten te stellen.

(1) COM(2000) 1100 def. PB C 141 van 19.5.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2769/02

van Kathleen Van Brempt (PSE) aan de Commissie

(1 oktober 2002)

Betreft: Veiligheidscategorieën Europees wegennet

Er is sprake van een Europees project dat de wegen indeelt in vier veiligheidscategorieën, van één tot vier sterren. Kan de Commissie meer informatie verschaffen over dit initiatief?

Wat is het doel van de vier veiligheidscategorieën?

Hoeveel wegen in de lidstaat België behalen de viersterren-, driesterren-, tweesterren- en éénsternotering?

Antwoord van Mevrouw de Palacio namens de Commissie

(8 november 2002)

De onveiligheid van bepaalde wegen is een van de factoren die bijdragen tot het grote aantal verkeersslachtoffers in de Unie.

De Automobile Association Foundation for Road Safety Research (Automobilistenvereniging voor onderzoek naar verkeersveiligheid) heeft in het Verenigd Koninkrijk de uitvoering voorgesteld van een European Road Assessment Programme (Europees wegenbeoordelingsprogramma EuroRAP). Het is de bedoeling de verzamelde informatie op een eenvoudige en verstaanbare manier aan het publiek voor te stellen:

- door middel van kaarten met een risicopercentage: delen van een weg krijgen een beoordeling met 0 tot 4 sterren naargelang van het aantal ongevallen in de afgelopen jaren en vervolgens wordt deze beoordeling door verschillende kleuren weergegeven;

- door middel van een score inzake het veilig ontwerp van wegen: in dit geval worden delen van de wegen beoordeeld naar de mate waarin zij al dan niet afwijken van de beste praktijken inzake infrastructuurontwerp. De wegen worden daartoe ook met videocamera's gefilmd.

De eerste doelstelling van EuroRAP is de vermindering van het aantal gewonde en dode verkeersslachtoffers, maar in de tweede plaats ook de bewustmaking van de weggebruikers inzake de risico's en de ontwikkeling van beste praktijken voor de infrastructuur van interlokale wegen en kruispunten.

Voor de meeste Britse hoofdwegen bestaan er al kaarten waarop het ongevalspercentage staat weergeven. Soortgelijke kaarten bestaan ook voor de hoofdwegen in Nederland en voor een aantal wegen in Zweden. Tot dusver heeft EuroRAP geen financiële steun gekregen van de Unie, maar het is voornemens zijn aanpak verder te ontwikkelen en die in de volgende maanden ook toe te passen in nog eens drie landen in samenwerking met lokale automobilistenverenigingen. Voor dit project is er een subsidieaanvraag ingediend bij de Commissie. Momenteel zijn er geen concrete plannen om het project ook in België uit te voeren, maar op middellange termijn is dit natuurlijk mogelijk.

Om het aantal dodelijke ongevallen voor het jaar 2010 te halveren, heeft de Commissie in het Witboek inzake het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010(1) een aantal maatregelen voorgesteld, onder meer beste praktijken voor een meer geharmoniseerd wegenontwerp en harmonisatie van het beheer van zwarte punten en van de verkeersveiligheidsaudits.

(1) COM(2001) 370 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2573/02

van Kathleen Van Brempt (PSE) aan de Commissie

(16 september 2002)

Betreft: Nikkelallergie

Nikkelallergie is de meest voorkomende vorm van contactallergie in geïndustrialiseerde landen: het komt voor bij 10 tot 15 procent van de vrouwen en enkele procenten van de mannen. De muntstukken van 1 en 2 EUR bevatten zoveel nikkel dat mensen met een nikkelallergie eczeem aan hun handen kunnen oplopen. Kort contact met de munten kan jeuk of branderigheid veroorzaken, stellen dermatologen. Na de introductie van de euro doken de eerste verhalen van euro-allergieën dan ook op in de media.

Heeft de Commissie weet van gevallen van nikkelallergiëen met euromunten?

Zo ja, heeft ze hier ook cijfers over?

Bestaan er alternatieven voor nikkel in muntstukken?

Zo ja, welke alternatieven, en is de Commissie van plan ze te gebruiken?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(16 oktober 2002)

De Commissie is niet op de hoogte van gevallen van nikkelallergie die toe te schrijven zou zijn aan contact met muntstukken van 1 en 2 EUR.

Voordat het besluit over de technische specificaties van de euromuntstukken in 1997 werd genomen, raadpleegde de Commissie haar Wetenschappelijk Comité voor Toxiciteit, Ecotoxiciteit en Milieu (SCTEE), dat zijn conclusies baseerde op alle beschikbare gegevens. Het SCTEE besloot destijds dat er geen bewijzen waren van overgevoeligheid van werknemers of de normale consument bij het hanteren van de oude nationale munten, die veel meer nikkel bevatten dan de euromuntstukken.

Nikkel is wegens zijn technische eigenschappen al sedert de 19de eeuw een zeer populair materiaal voor het slaan van munten. De koper-nikkel- en nikkel-messing-legeringen die voor de stukken van 1 en 2 EUR zijn gebruikt, oxideren niet. Door hun geleidingsvermogen maken zij een betrouwbare identificatie van de muntstukken in automaten mogelijk en door de drielagige structuur wordt de opsporing van namaak vergemakkelijkt. Nikkel draagt in hoge mate bij tot de beveiliging van de munten en daarom werd besloten het te gebruiken voor de munten met de hoogste waarde.

De technische specificaties van de euromuntstukken zijn neergelegd in Verordening (EG) nr. 975/98 van 3 mei 1998 van de Raad over de denominaties en technische specificaties van voor circulatie bestemde euromuntstukken(1). De Commissie heeft voorlopig geen plannen om een wijziging van de technische specificaties van de euromuntstukken voor te stellen.

(1) PB L 139 van 11.5.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1684/02

van Hubert Pirker (PPE-DE) aan de Commissie

(12 juni 2002)

Betreft: Vrij verkeer van goederen met betrekking tot jachtwapens

Italiaanse autoriteiten verkondigen het standpunt dat op grond van de Italiaanse rechtsvoorschriften Decreto Legge nr. 527/92 van 30 december 1992 en Decreto Ministeriale nr. 635/96 van 30 october 1996 de tijdelijke overbrenging van jachtwapens uit een andere lidstaat naar Italië teneinde deze bijvoorbeeld aan potentiële klanten te tonen niet mogelijk is.

In hoeverre beschouwt de Europese Commissie dit als een schending van Richtlijn 91/477/EEG(1) en een obstakel voor het vrije verkeer van goederen?

(1) PB L 256 van 13.9.1991, blz. 51.

Aanvullend antwoordvan de heer Bolkestein namens de Commissie

(15 november 2002)

Naar aanleiding van de schriftelijke vraag van het geachte parlementslid heeft de Commissie de Italiaanse autoriteiten om opheldering verzocht over het regelgevingskader in verband met de toepassing van Richtlijn 91/477/EEG van de Raad van 18 juni inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens(1) en over de overbrenging van wapens naar andere lidstaten.

De Italiaanse autoriteiten hebben ons meegedeeld dat de houder van een Europese vuurwapenpas ongehinderd tijdelijk vuurwapens naar hun land mag overbrengen voornamelijk om deze voor het sportschieten of de jacht te gebruiken, mits het gebruik van het desbetreffende wapentype in Italië zelf is toegestaan. In dit geval neemt de reiziger onder duidelijk bepaalde omstandigheden een beperkte hoeveelheid wapens mee en keert hij er naar het land van herkomst mee terug. De Commissie acht de Italiaanse regelgeving wat de sportschutters en jagers betreft, derhalve in overeenstemming met de richtlijn.

Uit de informatie die de Commissie tot dusver heeft ontvangen, blijkt echter ook dat de Italiaanse autoriteiten in een andere dan de bovenbeschreven situatie de overbrenging van vuurwapens naar hun land afhankelijk maken van een voorafgaande vergunning. Voorwaarde voor deze vergunning is met name dat de onderdaan van een andere lidstaat die wapens wil invoeren, vooraf de plaats van bestemming van deze wapens als domicilie kiest.

De Commissie gaat momenteel na of deze laatste eis verenigbaar is met Richtlijn 91/477/EEG en met de artikelen 28 tot en met 30 van het EG-Verdrag. Zij zal daarvoor waarschijnlijk nadere informatie bij de Italiaanse autoriteiten moeten inwinnen.

(1) PB L 256 van 13.9.1991.