SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0477/03

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Raad

(20 februari 2003)

Betreft: Het wel of niet bestaan van de mogelijkheid om een EU-lidstaat kernwapens te laten gebruiken bij een oorlog in Irak

1. Kan de Raad bevestigen dat de lidstaten van de EU die tevens lid zijn van de NATO zich tot nu toe hebben gebonden aan het uitsluitend gebruiken van kernwapens tegen staten die hen met behulp van eigen kernwapens bedreigen?

2. Rekent de Raad Irak tot de staten die in navolging van de USA, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Rusland, China, India, Pakistan, Israël en in de toekomst mogelijk Noord-Korea, beschikken over kernwapens?

3. Geldt de in vraag 1 bedoelde beperking bij de inzet van kernwapens inmiddels niet meer voor het Verenigd Koninkrijk, gezien een recente uitspraak van zijn minister van defensie over de inzet van kernwapens en het feit dat het vliegdekschip Ark Royal na zijn vertrek uit Portsmouth op 11 januari 2003 eerst een lange omweg van vijf dagen heeft gemaakt naar het depot voor geheime wapens en voor kernwapens op Trident-onderzeeboten in Loch Long aan de westkust van Schotland, alvorens koers te zetten in de richting Irak?

4. Worden eventuele kernwapens ingezet voor het veroorzaken van een radioactieve besmetting van gebieden en hun inwoners door middel van Fall out of voor het door middel van een ontploffing op grote hoogte veroorzaken van drukgolven die alles op de grond eronder wegvagen?

5. Hoe groot acht de Raad het gevaar dat het daadwerkelijk gebruik van kernwapens, die tot nu toe na 1945 niet meer daadwerkelijk werden ingezet, ertoe zal leiden dat steeds meer landen de wens zullen hebben om uit zelfverdediging over dergelijke wapens te beschikken?

6. Wat onderneemt de Raad om gebruik en verspreiding van allesvernietigende kernwapens ook voor de toekomst te voorkómen?

Bron: TV Nederland 1, programma Knevel op zaterdag, 8 februari 2003.

Antwoord

(29 september 2003)

De kwestie die het geachte parlementslid in de punten 1 en 3 stelt, valt niet onder de bevoegdheid van de Raad. Er zij aan herinnerd dat de lidstaten van de EU de beslissingen inzake hun militaire vermogens nemen op basis van hun nationale soevereiniteit.

In het Non-proliferatieverdrag (NPV), waarbij alle EU-lidstaten partij zijn, worden vijf kernwapenstaten erkend (China, Frankrijk, Rusland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten). Alle leden van de Verenigde Naties zijn op drie na (India, Israël en Pakistan) partij bij het NPV. De EU heeft er herhaaldelijk bij deze drie staten op aangedrongen dat zij tot het NPV toetreden als niet-kernwapenstaten. Voorts is de EU van oordeel dat Noord-Korea een niet-kernwapenstaat blijft, die partij is bij het NPV, met alle verplichtingen van dien.

De in de punten 4 en 5 door het geachte parlementslid genoemde kwesties zijn niet door de Raad behandeld.

De Raad is evenwel ten zeerste bekommerd over het risico van verdere verspreiding van alle massavernietigingswapens en van de middelen om deze over te brengen, en heeft zich tijdens bijeenkomsten op diverse niveaus regelmatig over deze kwestie gebogen. Het bevorderen van universele toetreding tot en strikte naleving van verdragen op het gebied van multilaterale ontwapening, wapenbeheersing en non-proliferatie is in de loop der jaren een constante geweest in het beleid van de EU. Ontwapenings- en proliferatiekwesties hebben bovendien steeds op de agenda gestaan van onze politieke dialoog met derde landen op alle niveaus.

In lijn met de conclusies van de Europese Raad van Brussel van 20-21 maart 2003 zal de EU intensiever werken aan een alomvattend, samenhangend en doeltreffend multilateraal beleid van de internationale gemeenschap om de verspreiding van massavernietigingswapens te voorkomen. Teneinde in de toekomst krachtiger op te treden op dit gebied, zal de Raad zich de komende maanden zeer intens met deze kwestie bezighouden.