ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1463/00

van Jillian Evans (Verts/ALE) aan de Commissie

(10 mei 2000)

Betreft: Gevolgen voor de gezondheid van waterstofsulfide

Over welke gegevens beschikt de Commissie over de langetermijngevolgen voor de menselijke gezondheid, en met name voor de ogen en longen, van de blootstelling aan waterstofsulfidegas van stortplaatsen? Welke maatregelen zijn eventueel genomen om de blootstellingrisico's te beperken?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(3 juli 2000)

De klassieke geur van rotte eieren die vrijkomt bij dit gas kan, evenals irritatie van de neus- en reukslijmvliezen, worden vastgesteld bij een concentratie van 0,05 ppm. De giftigheid voor de mens begint bij een concentratie van 150 ppm (verlamming van de reukzenuw). Longoedeem kan zich ontwikkelen bij een concentratie van 300 ppm en een snel bewustzijnsverlies met de dood tot gevolg kan optreden bij een concentratie van 500 ppm. Waterstofsulfide wordt binnen de Gemeenschap geklasseerd als een uiterst brandbare, zeer giftige stof die gevaarlijk is voor het milieu.

Momenteel wordt de verwerking van afvalstoffen gereguleerd bij Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975(1), als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991 betreffende afvalstoffen(2), in het bijzonder bij artikel 4, dat bepaalt dat afvalstoffen moeten worden verwijderd zonder gevaar voor de gezondheid van de mens of het milieu.

Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen(3), die in werking treedt op 16 juli 2001, stelt specifieke eisen voor het storten van afval. Het algemene doel van de richtlijn bestaat erin de negatieve gevolgen van het storten van afval voor de volksgezondheid en het milieu te voorkomen of zo veel mogelijk te beperken. De negatieve gevolgen van het storten van afval zijn voornamelijk te wijten aan het vrijkomen van stortplaatsgas en percolaat in het milieu. Stortplaatsgas en percolaat ontstaan door de afbraak van biologisch afbreekbaar afval onder anaërobe omstandigheden. Een van de belangrijkste doelstellingen van de richtlijn om het vrijkomen van deze stoffen te beperken, is dat de lidstaten strategieën opstellen om de hoeveelheid biologisch afbreekbaar afval dat naar stortplaatsen wordt getransporteerd te reduceren. Zij stelt ook nauwkeurige streefdoelen ter beperking van de hoeveelheid biologisch afbreekbaar stadsafval dat naar de stortplaatsen gaat. Om deze streefdoelen te verwezenlijken, dienen de lidstaten voornamelijk te zorgen voor een toenemende recyclage en compostering van biologisch afbreekbaar afval, alsook voor een toenemende productie van biogas en andere vormen van terugwinning. Bovendien stelt de richtlijn dat stortplaatsgas moet worden opgevangen bij alle stortplaatsen waar biologisch afbreekbaar afval wordt gedeponeerd, en dat het stortplaatsgas moet worden verwerkt en gebruikt. Indien het opgevangen gas niet kan worden gebruikt voor energieproductie, moet het worden verbrand.

(1) PB L 194 van 25.7.1975.

(2) PB L 78 van 26.3.1991.

(3) PB L 182 van 16.7.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2644/00

van Jaime Valdivielso de Cué (PPE-DE) aan de Raad

(1 september 2000)

Betreft: Handel

De vorige maand is bij de Europese Raad een voorstel ter tafel gekomen om definitief antidumpingrechten vast te stellen ten aanzien van bepaalde onderdelen van tv-camera's uit Japan. De Europese Commissie heeft twee jaar lang onderzoek verricht in samenwerking met Europese fabrikanten van deze producten; naar aanleiding hiervan heeft zij voorgesteld om antidumpingmaatregelen te nemen.

De Groep handelsvraagstukken van de Raad is op 8 mei bijeen geweest en heeft het voorstel verworpen.

Kan de Raad meedelen waarop dit besluit gebaseerd was?

Antwoord

(16 november 2000)

De Raad verwijst de Geachte Afgevaardigde naar het antwoord op zijn vraag nr. E-2295/00.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3017/00 van Elizabeth Lynne (ELDR) aan de Commissie. EU-wetgeving betreffende hygiënische bestekverpakkingen.



Publicatieblad Nr. 113 E van 18/04/2001 blz. 0230 - 0230



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3017/00 van Elizabeth Lynne (ELDR) aan de Commissie (26 september 2000) Betreft: EU-wetgeving betreffende hygiënische bestekverpakkingen Is het de Commissie bekend of er momenteel EU-wetgeving in behandeling of aangenomen is betreffende hygiënische bestekverpakkingen in ziekenhuizen? Bestaan er wettelijke voorschriften voor volledig en luchtdicht verpakt bestekmateriaal in ziekenhuizen? Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie (31 oktober 2000) Er bestaat geen communautaire wetgeving betreffende hygiënische bestekverpakkingen. Er bestaan evenmin wettelijke voorschriften voor volledig en luchtdicht verpakt bestekmateriaal in ziekenhuizen. Aangezien de gezondheidszorgstelsels onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten vallen, is het mogelijk dat voor elke lidstaat op dit gebied nationale wetgeving bestaat.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2894/00

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie

(6 september 2000)

Betreft: Oormerken voor rundvee

De EU verlangt van veefokkers dat zij hun rundvee oormerken geven. Dit wordt ook geëist in het geval van traditionele veerassen, waarvoor geen steun van de EU wordt aangevraagd. Wat is het doel van de oormerken in dergelijke gevallen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(5 oktober 2000)

Op grond van Richtlijn 92/102/EEG van de Raad van 27 november 1992 met betrekking tot de identificatie en de registratie van dieren(1) moeten de lidstaten erop toezien dat runderen kunnen worden geïdentificeerd door middel van een oormerk met een code, waarmee ieder dier afzonderlijk alsmede het bedrijf waarop het geboren is, kunnen worden geïdentificeerd.

Met deze richtlijn worden twee doelstellingen nagestreefd: enerzijds het lokaliseren en het traceren van dieren voor veterinaire doeleinden, hetgeen van essentieel belang is voor de bestrijding van besmettelijke ziekten, en anderzijds het beheer van en het toezicht op premieregelingen voor dieren in het kader van de hervorming van het landbouwbeleid.

De ervaring, en met name de BSE-crisis, heeft aangetoond dat de tenuitvoerlegging van Richtlijn 92/102/EEG niet helemaal naar wens is verlopen en dat op dit punt aanvullende maatregelen moesten worden genomen. Het is nodig gebleken een specifieke regeling voor runderen vast te stellen, ten einde de voorschriften van de richtlijn aan te scherpen.

Daarom is Verordening (EG) nr. 820/97 van de Raad van 21 april 1997 tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling voor runderen en inzake de etikettering van rundvlees en rundvleesproducten(2) vastgesteld. Krachtens deze verordening moeten runderen worden geïdentificeerd met een oormerk in elk oor en moeten zij in beginsel bij elke verplaatsing altijd vergezeld gaan van een paspoort. Deze eisen zijn overgenomen in Verordening (EG) nr. 1760/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juli 2000 tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling voor runderen en inzake de etikettering van rundvlees en rundvleesproducten en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 820/97 van de Raad(3).

(1) PB L 355 van 5.12.1992.

(2) PB L 117 van 7.5.1997.

(3) PB L 204 van 11.8.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2603/00

van Dorette Corbey (PSE) aan de Raad

(1 september 2000)

Betreft: Tenuitvoerlegging van de Vogelrichtlijn

Het Europees Parlement, vertegenwoordigd door zijn Voorzitter, mevrouw Nicole Fontaine, ontving in maart 2000 ongeveer 2,2 miljoen handtekeníngen van burgers uit alle landen van Europa, die uiting gaven aan hun uiterste bezorgdheid over de handhaving van jachtpraktijken waarbij het beschermingsvereiste van de Europese wetgeving inzake wilde vogels niet geëerbiedigd wordt.

1. Deelt de Raad het voormelde standpunt van het Europees Parlement dat één sluitingsdatum voor het jachtseizoen voor alle vogelsoorten, aangepast aan de vroegste soorten, het beste systeem van volledige bescherming van wilde vogels zou bieden, dat volledig beantwoordt aan de arresten C-157/89 en C-435/92 van het Europese Hof van Justitie?

2. Deelt de Raad het standpunt dat één datum voor de opening van het jachtseizoen voor alle vogelsoorten, aangepast aan de laatste soorten, het beste systeem van volledige bescherming van wilde vogels zou bieden?

3. Stemt de Raad er eveneens mee in dat met in heel Europa geldende data de rechtszekerheid, de tenuitvoerlegging en het toezicht op de naleving gediend zouden zijn?

4. Is de Raad bereid rekening te houden met de wens van het Parlement en van ten minste 2,2 miljoen burgers tot een correcte tenuitvoerlegging van de beschermingsvereisten van de Europese vogelrichtlijn? Kan de Raad akkoord gaan met een richtlijn ter waarborging van een correcte tenuitvoerlegging van de vogelrichtlijn in geheel Europa?

Antwoord

(20 november 2000)

De Raad begrijpt de bezorgdheid van het geachte parlementslid en de ondertekenaars van de petitie.

Hij is evenwel van oordeel dat artikel 7, lid 4, van Richtlijn 79/409 (1), waarin geen uniforme data voor de opening en de sluiting van het jachtseizoen in de Gemeenschap zijn vastgelegd, een goede oplossing biedt, die rekening houdt met de biologische en ecologische diversiteit van het zeer ruime geografische toepassingsgebied van deze richtlijn.

De Raad onderstreept dat de in de lidstaten gehanteerde data volgens voornoemd artikel recht doen aan de principes van een verstandig gebruik en een ecologisch evenwichtige regulering van de betrokken wildevogelsoorten.

Voorts is in artikel 2 van de richtlijn bepaald dat de lidstaten alle nodige maatregelen nemen om de populatie van de in artikel 1 bedoelde soorten op een niveau te houden of te brengen dat met name beantwoordt aan de ecologische, wetenschappelijke en culturele eisen, waarbij zij tevens rekening houden met economische en recreatieve eisen.

De Commissie heeft de taak ervoor te zorgen dat de richtlijn goed wordt toegepast.

(1) PB L 103 van 25.4.1979.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3126/00

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(6 oktober 2000)

Betreft: Dood onder zeevogels

Kan de Commissie de claim van sommige milieu-organisaties bevestigen dat jaarlijks meer dan 250 000 zeevogels de dood vinden doordat ze vishaken met aas doorslikken die uitgezet worden door beugvisserijvaartuigen?

Welke schattingen heeft de Commissie gemaakt over het aantal vogels dat jaarlijks op deze wijze in de Europese wateren de dood vindt?

Neemt de Commissie stappen om het aantal dode zeevogels te beperken?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(10 november 2000)

Gezien de mondiale dimensie van de communautaire visserijsector is de Commissie zeker op de hoogte van deze kwestie. Zonder nadere informatie over de getroffen soorten, de zeeën waar de bijvangsten gebeuren, het soort visvangst en de nauwkeurigheid van de bron van de claim, kan ze echter geen oordeel uitspreken over de nauwkeurigheid van het door het geachte parlementslid vermelde cijfer.

De Commissie heeft er geen weet van dat bijvangsten van zeevogels bij de beugvisserij in communautaire wateren een probleem vormt. De meeste bezorgdheid betrof de bijvangsten van albatrossen in het zuidelijke halfrond (oceanen).

De Commissie doet inspanningen om ervoor te zorgen dat het behoud van het mariene milieu en van niet-commercieel geëxploiteerde soorten, bijzondere prioriteit krijgt. De lidstaten zelf spelen ook een cruciale rol in het opstellen en toepassen van zowel milieu- als visserijmaatregelen.

De Vogelrichtlijn(1) voorziet in een sterk wettelijk kader om zeevogels in de Gemeenschap te beschermen.

Recente initiatieven om dit probleem aan te pakken zijn: Verordening (EG) nr. 66/98 van de Raad van 18 december 1997 houdende bepaalde instandhoudings- en controlemaatregelen voor de visserij in de Antarctische wateren(2), die bedoeld is om door de beugvisserij veroorzaakte bijvangsten te

verminderen; en de vaststelling in 1999 door de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO) van het Internationaal Actieplan voor beperking van de bijvangsten van zeevogels bij de visserij met beuglijnen. Dit actieplan geldt voor alle staten. De Gemeenschap zal op de volgende bijeenkomst van de Visserijcommissie van de FAO in februari 2001 een communautair actieplan voor zeevogels voorstellen.

(1) Richtlijn van de Raad nr. 79/409/EG van 2 April 1979 inzake het behoud van de vogelstand, PB L 103 van 25.4.1979.

(2) PB L 6 van 10.1.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2379/00

van Christine De Veyrac (PPE-DE) aan de Commissie

(13 juli 2000)

Betreft: Communautaire programma's op het gebied van onderwijs, beroepsopleiding en jeugd

Steller van deze vraag ontvangt regelmatig bezoekersgroepen van jongeren tussen de 13 en 18 jaar. Zij vertelt ze niet alleen over de dagelijkse werkzaamheden van een lid van het Europees Parlement, maar ook over de talrijke communautaire programma's op het gebied van onderwijs, beroepsopleiding en jeugd.

Daarbij heeft zij geconstateerd dat wat eigenlijk een geheugenopfrissertje of een aanvullende informatie zou moeten zijn, voor hen vaak een werkelijke ontdekking is.

Dit geldt niet alleen voor Frankrijk, maar ook voor bijvoorbeeld Duitsland.

Hoe verklaart de Commissie dat dergelijke informatie de onderwijswereld niet bereikt?

Welke oplossingen denkt de Commissie hiervoor te vinden?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(5 oktober 2000)

Tot dusver hebben meer dan een miljoen jongeren van de communautaire programma's gebruikgemaakt om in een andere lidstaat te studeren, een opleiding te volgen of aan hun persoonlijke ontwikkeling te werken. Dit is een groot succes, maar de Commissie is zich er wel van bewust dat de voorlichting op dit gebied voortgezet en geïntensiveerd moet worden.

De communautaire programma's Socrates, Leonardo da Vinci en Jeugd worden volgens het subsidiariteitsbeginsel beheerd. In elke deelnemende lidstaat is een nationaal agentschap aangewezen dat grotendeels de communicatie met de potentiële programmadeelnemers moet verzorgen. Daarbij staat voorop dat er nauwkeurige, praktische informatie beschikbaar moet zijn op plaatsen waar jongeren normaliter informatie inwinnen over onderwijs en carrièremogelijkheden, namelijk bij beroepskeuzeadviseurs op scholen en informatiecentra voor jongeren.

Als aanvulling hierop wordt ook in voorlichtingsactiviteiten voor het grote publiek aandacht besteed aan de programma's, onder meer met behulp van internet, publicaties en presentaties op jongerenbeurzen.

In verband met de onlangs gelanceerde nieuwe generatie programma's voor de periode 2000-2006 maakt de Commissie op dit moment nieuwe afspraken met de nationale agentschappen, waarbij ook een verbetering van de voorlichting aan bod zal komen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3324/00

van Bernd Lange (PSE) aan de Commissie

(18 oktober 2000)

Betreft: Geluidsemissies van hoge-snelheidstreinen

Naar ik heb vernomen worden specificaties betreffende geluidsemissies van hoge-snelheidstreinen (HST) als aanvulling op richtlijn 96/48/EG(1) opgesteld in het kader van de procedure voor technische aanpassing.

Is dit juist? Zo ja, waarom denkt de Commissie in dit geval te mogen en te kunnen afzien van inschakeling van EP en Raad in het kader van de medebeslissingsprocedure?

(1) PB L 235 van 17.9.1996, blz. 6.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(28 november 2000)

Richtlijn 96/48/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de interoperabiliteit van het transeuropees hoge-snelheidsspoorwegsysteem(1) voorziet in de mechanismen voor de uitwerking en aanneming van technische specificaties inzake interoperabiliteit (TSI's). Deze TSI's omvatten onder andere de voorwaarden waaraan de fundamentele parameters van het Trans-Europese hogesnelheidsspoorwegsysteem moeten voldoen. Een van de in bijlage II van de richtlijn vermelde fundamentele parameters heeft betrekking op de Grenskarakteristieken in verband met het buitengeluid. Binnen dit wettelijke kader wordt in de TSI's het geluidsemissieniveau vastgelegd waaraan het rollend materieel op een referentie-infrastructuur moet voldoen alsook, indien nodig, de specificaties waaraan de infrastructuur dient te voldoen opdat het geproduceerde geluidsemissieniveau aanvaardbaar is. Over de ontwerp-TSI's wordt door de lidstaten overlegd in het bij Richtlijn 96/48/EG ingestelde comité, als bedoeld in artikel 6, lid 1 van de genoemde richtlijn. Zoals in het interinstitutionele akkoord inzake comitologie is vastgelegd, wordt het Parlement op de hoogte gebracht van de werkzaamheden van dit comité.

Overigens is niet bepaald dat in de TSI's het aanvaardbare perceptieniveau voor de bewoners wordt vastgelegd, aangezien een dergelijk niveau sterk afhangt van plaatselijke omstandigheden en onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten valt. Niettemin heeft de Commissie onlangs geluidsindicatoren en methoden voor het waarderen van het waargenomen geluid voorgesteld, maar zij stelt niet voor grenswaarden vast te stellen voor de gedefinieerde geluidsindicatoren. Dit richtlijnvoorstel(2) ligt momenteel bij de Raad en het Parlement in het kader van de medebeslissingsprocedure. Op langere termijn zou deze richtlijn, indien zij wordt aangenomen en ten uitvoer gelegd, als basis kunnen dienen voor de instelling van dergelijke grenswaarden.

(1) PB L 235 van 17.9.1996 en PB L 262 van 16.10.1996.

(2) COM(2000) 468 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3553/00

van James Provan (PPE-DE) aan de Commissie

(15 november 2000)

Betreft: Beperking van de vrijhandel

Is het de Europese Commissie bekend dat de organisatoren van een handelsbeurs in Groot-Brittannië de enige handelsbeurs voor de betreffende nijverheidstak in het land een bepaald bedrijf weigeren toe te laten tot de beurs omdat het een concurrent van de voornaamste sponsors is? Betekent dat geval van discriminatie geen overtreding van de EU-regels op het misbruik van een dominerende positie ot het vrijhandelsverkeer?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(12 december 2000)

In haar Interpretatieve mededeling over de toepassing van de regels van de interne markt voor de sector handelsbeurzen en tentoonstellingen(1) heeft de Commissie de voornaamste wettelijke beginselen van de interne markt uiteengezet waaraan handelsbeurzen en -tentoonstellingen onderworpen zijn.

Let wel, de betreffende interne-marktregels zijn van toepassing wanneer er een intracommunautaire factor is, d.w.z. een verplaatsing van de ene lidstaat naar de andere. Daarom moeten exposanten die in een andere lidstaat gevestigd zijn zonder discriminerende of ongerechtvaardigde beperkingen toegang krijgen tot handelbeurzen en tentoonstellingen waar ook in de Gemeenschap.

Krachtens dit beginsel leiden nationale regels waardoor organisatoren eigenmachtig of volgens slecht omschreven criteria bepaalde categorieën exposanten de toegang tot een handelsbeurs kunnen weigeren, tot onzekerheid over de voorwaarden waaronder bedrijven mogen deelnemen. Door deze onzekerheid wordt de rechtszekerheid aangetast en worden de rechten die uit het EG-Verdrag voortvloeien, onvoldoende gewaarborgd. In elk geval moet elke weigering of uitsluiting van een bedrijf uit de Gemeenschap van gronden voorzien zijn en voor de rechtbank kunnen worden aangevochten.

Wat de concurrentieregels betreft, kan een inbreuk ontstaan indien de organisator van een handelsbeurs of tentoonstelling een machtspositie op de betrokken markt heeft en deze macht gebruikt om de concurrentie ongerechtvaardigde en onnodige beperkingen op te leggen. De weigering door de organisator in kwestie zou dus als een misbruik beschouwd kunnen worden. Dit hangt echter van de concrete feiten af.

Uit de vraag is het niet duidelijk of het door het geachte parlementslid aangehaalde geval onder bovengenoemde regels valt. Indien er in deze zaak een intracommunautaire factor is, kan het betrokken bedrijf een klacht indienen bij de Commissie wegens inbreuk tegen de interne-marktregels of tegen de concurrentieregels.

(1) SEC(97) 2338 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2465/00

van Mary Banotti (PPE-DE) aan de Commissie

(24 juli 2000)

Betreft: Europese normen voor het verzorgen en overbrengen van stoffelijke overschotten

Het probleem van de overbrenging van stoffelijke overschotten binnen de Unie werd op dramatische wijze onder mijn aandacht gebracht door het geval van de overbrenging naar Ierland van iemand die plotseling in Portugal was gestorven. Het lichaam kwam in zo'n vergaande staat van ontbinding aan dat de familie het voor de begrafenis niet kon zien, waardoor onnodig leed werd toegevoegd.

Europese burgers reizen steeds vaker tussen lidstaten heen en weer, zowel voor hun werk als voor ontspanning. Dit leidt onvermijdelijk tot een stijging van het aantal stoffelijke overschotten dat van de ene lidstaat naar de andere moet worden overgebracht. Kan de Commissie overwegen een regeling op te stellen waarin normen zijn opgenomen voor verzorging en overbrenging van stoffelijke overschotten teneinde dergelijke tragische omstandigheden in de toekomst te voorkomen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(11 oktober 2000)

De Commissie betreurt het leed van de familie van de overledene waarnaar in de vraag wordt gerefereerd.

Regels voor het vervoer van stoffelijke overschotten zijn vastgelegd in de Internationale Overeenkomst van Berlijn van 1937 (nr. 4391 van de overeenkomsten van de Volkenbond) en in de Overeenkomst van Straatsburg van september 1973 (aangenomen door de Raad van Europa). Zoals reeds werd meegedeeld in het antwoord op de schriftelijke vragen E-0144/95 en E-0428/95 van de heer White(1) is de Commissie, na uitvoerig overleg met alle betrokken partijen, tot de slotsom gekomen dat een gedetailleerde harmonisatie van nationale voorschriften op dit gebied niet wenselijk of noodzakelijk is en, gelet op de subsidiariteit en de proportionaliteit, niet gerechtvaardigd zou zijn.

(1) PB C 202 van 7.8.1995.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2873/00

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(14 september 2000)

Betreft: Het Cohesiefonds en de aanleg van een nieuwe luchthaven bij Madrid nadat eerst 300 miljard peseta's in de bestaande luchthaven van Madrid is gestopt

Onlangs maakte de Spaanse minister voor Openbare Werken bekend dat binnenkort een begin zal worden gemaakt met de aanleg van een nieuwe luchthaven bij Madrid, de zogenaamde luchthaven van Zuid-Spanje, nadat eerder 300 miljard peseta's was uitgegeven voor de aanleg van twee nieuwe startbanen en een nieuw terminalgebouw op de bestaande luchthaven van Madrid. Deze plannen hebben duidelijk ten doel om het luchtverkeer in Spanje nog verder te centraliseren, wat ten koste gaat van de luchthavenfaciliteiten in Spaanse regio's als Galicië, waarvan de bewoners nu verplicht zijn talrijke malen over te stappen, te beginnen in Madrid, als ze naar een andere plaats in Europa willen reizen. Is de Commissie op de hoogte van deze plannen van de Spaanse regering? Maakt de Spaanse regering voor de aanleg van twee nieuwe banen en een nieuwe terminal op de bestaande luchthaven van Madrid gebruik van de middelen van het Cohesiefonds? Kan de Spaanse regering na deze aanzienlijke uitgave nog middelen uit het Cohesiefonds gebruiken voor de aanleg van een nieuwe luchthaven bij Madrid, een vorm van centralisering die sterk ten koste gaat van het territoriale en economische evenwicht in Spanje?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(26 oktober 2000)

Noch voor de aanleg van nieuwe startbanen, noch voor de bouw van een nieuw terminalgebouw voor de huidige luchthaven van Madrid is om steun uit het Cohesiefonds gevraagd of is steun uit dat fonds verleend.

Overigens kan de Commissie zich pas over een steunaanvraag uitspreken, wanneer de nationale autoriteiten daadwerkelijk een dergelijke aanvraag hebben ingediend.