NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/614

(2004/C 84 E/0689)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0528/04

van Guido Sacconi (PSE), Vincenzo Lavarra (PSE) en Pasqualina Napoletano (PSE) aan de Commissie

(24 februari 2004)

Betreft: Wijziging Verordening 753/2002 betreffende de omschrijving, de aanduiding, de aanbiedingsvorm en de bescherming van bepaalde wijnbouwproducten

Op 10 februari jl. werd in het Beheerscomité wijn de wijziging van Verordening 753/2002 (1) betreffende de omschrijving, de aanduiding, de aanbiedingsvorm en de bescherming van bepaalde wijnbouwproducten behandeld.

Aangezien het comité geen advies heeft kunnen uitbrengen bij gebrek aan gekwalificeerde meerderheid ligt de herziening van de verordening nu alleen bij de Commissie.

De wijziging betreft in hoofdzaak de aanwijzingen op het etiket. Een en ander betekent dat de termen waarmee op het etiket van Europese wijnen de productiemethode, de rijping, kwaliteit, kleur en productiegebied worden aangegeven niet langer beschermd zullen zijn tegen eventueel misbruik buiten Europa.

Sinds de publicatie van haar Witboek over de voedselveiligheid is de Commissie altijd opgekomen voor de rechten van de consument, om het vertrouwen in een sector die de laatste tijd alleen de pers heeft gehaald met schandalen en onzekerheid te herstellen en te behouden.

De consumenten hebben recht op informatie over de kwaliteit van levensmiddelen en hun ingrediënten, en die informatie moet nuttig en duidelijk zijn, zodat de consumenten met kennis van zaken hun keuze kunnen bepalen.

Al jaren richt de keuze van de Europese consument zich op gezonde voeding die met milieuvriendelijke methodes wordt geproduceerd. De rode draad die door die hele evolutie heen liep was de kwaliteit van de producten, en die heeft de Commissie altijd bevorderd en beschermd.

Hoe rechtvaardigt de Commissie de herziening van de verordening in kwestie, mede gezien de uitslag van de stemming in het Bestuurscomité wijn op 10 februari jl. (47 voor, 40 tegen)?

Meent de Commissie niet dat de herziening van de verordening tegen de geldende kwaliteitsvoorschriften, de bescherming van de typische producten en de transparantie in gaat?

Heeft de Commissie bij de uitwerking van haar wijzigingsvoorstel rekening gehouden met de overheersende positie van de Europese Unie op de wereldwijnmarkt (Europa vertegenwoordigt 45 % van het wijnareaal, 65 % van de productie, 57 % van de consumptie en 70 % van de uitvoer)?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(30 maart 2004)

De traditionele aanduidingen zijn termen die traditioneel worden gebruikt voor tafelwijn met een geografische aanduiding en v.q.p.r.d. endie betrekking hebben op een productie-, bereidings- en rijpings-methode, de kwaliteit, de kleur, enz. van wijn.

De bepalingen voorzien in twee categorieën van traditionele aanduidingen, een die open staat voor derde landen onder bepaalde voorwaarden („klassic”, „château”, „classico”, „reserva”, enz.) en een andere die is voorbehouden voor communautaire wijnen met een geografische aanduiding en die uitsluitend dient om deze wijn te identificeren als van oorsprong uit deze regio's of plaatsen in de Gemeenschap („vin jaune”, „amarone”, „amontillado”, „ruby”, enz).

Deze tweede categorie van traditionele aanduidingen werd door derde landen aangevochten omdat de Gemeenschap een nieuw recht van industriële eigendom had gecreëerd, naast de geografische aanduidingen, en dat het voor wijn uit derde landen deze aanduidingen op de communautaire markt (ex: „fino”, „claret”, „vintage”, enz.) niet mochten worden gebruikt, terwijl bepaalde van deze termen elders in de wereld al lang gangbaar zijn.

De nieuwe voorschriften maken het voor derde landen mogelijk om, via één enkele lijst van traditionele aanduidingen, deze aanduidingen op de communautaire markt te gebruiken op voorwaarde dat aan een aantal voorschriften wordt voldaan. Deze voorschriften zijn gelijkwaardig aan die voor communautaire wijn.

Om de desbetreffende traditionele aanduidingen op de communautaire markt te kunnen gebruiken, moeten de derde landen bij de Commissie, voor aanvaarding, een dossier indienen om aan te tonen dat zij aan bepaalde voorwaarden voldoen, zoals:

— het bestaan van voorschriften die het gebruik van de betrokken traditionele aanduiding in de derde landen regelen,

— de te beschermen term is onderscheidend en/of geniet van een reputatie binnen het betrokken land,

— de term moet gedurende ten minste tien jaar zijn gebruikt op het grondgebied van het betrokken derde land,

— de voorschriften van het derde land met betrekking tot deze term mogen niet van aard zijn dat zij het publiek over de betrokken aanduiding kunnen misleiden.

Het dossier is het voorwerp van een „comité van beheet”-procedure tijdens welke alle elementen door de Commissie en ook door de vertegenwoordigers van de lidstaten binnen het Comité worden onderzocht. De ontwerp-maatregelen worden aan dit comité van beheer ter stemming voorgelegd voordat zij door de Commissie worden goedgekeurd.

Slechts in geval van een negatief advies, en dus niet bij afwezigheid van advies, deelt de Commissie de betrokken maatregelen mee aan de Raad, die een andersluidend besluit kan nemen.

Alleen de aanduidingen in de taal van het betrokken land kunnen worden toegestaan (ex: „ruby” in Australië aangezien het Engels er de officiële taal is). Indien een derde land een term wil gebruiken in een andere taal dan zijn officiële taal (ex: „vintage”, Engelse term in Brazilië waar de officiële taal het Portugees is of „brunello”, Italiaanse term in de Verenigde Staten waar het Engels de officiële taal is), dan moet deze andere taal zijn vermeld in de wetgeving van het betrokken land en er ten minste sedert 25 jaar voor de betrokken traditionele aanduiding zijn gebruikt (ex: in dit geval voldoen Brazilië en de Verenigde Staten niet aan deze voorwaarden).

De gelijkwaardigheid van de voorwaarden, de bepalende rol van de Commissie en van de lidstaten bij het onderzoek van de door derde landen ingediende aanvragen, zijn even zoveel garanties tegen elke vorm van onrechtmatig gebruik of van elk misbruik.

(1) PB L 118 van 4.5.2002, blz. 1.