SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0009/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(16 januari 2003)

Betreft: Gebrek aan objectiviteit in de studie van de Europese Commissie over aquacultuur

In mijn vraag E-2675/02(1) stelde ik dat het kweken op industriële schaal van vleesetende vissen () heden ten dage de belangrijkste bedreiging (vormt) voor een duurzame ontwikkeling van de visbestanden, een standpunt dat wordt bevestigd in talrijke studies in wetenschappelijke tijdschriften zoals Nature en in de stellingnames van talrijke milieuorganisaties die gemakkelijk op internet zijn te vinden maar waar alleen de Commissie geen weet van lijkt te hebben.

In plaats van antwoord te krijgen op mijn vragen werd ik tot mijn verbazing geconfronteerd met een grove manipulatie van mijn standpunt aangezien geen gewag werd gemaakt van de speciale verwijzing naar vleesetende vissen die juist de kern van mijn betoog vormde.

Bovendien blijkt de Commissie haar verantwoordelijkheid niet te nemen aangezien zij verzuimt actie te ondernemen onder aanvoering van het argument dat zij niet beschikt over gedetailleerde informatie over de aanwezigheid van hoge gehaltes aan PCB's in zalm, hoewel dergelijke informatie voor iedereen toegankelijk is en ikzelf enkele van de belangrijkste bronnen heb aangegeven.

De Commissie is er daarentegen wonderwel in geslaagd om een document van 28 bladzijden over de aquacultuur te produceren waarin op geen enkele samenhangende manier wordt verwezen naar: de problemen voor de duurzame visserij die worden veroorzaakt door het kweken van vleesetende vissen op industriële schaal.

Is de Commissie niet van mening dat het haar plicht is om het voorzorgsbeginsel in acht te nemen en om op evenwichtige en onpartijdige wijze de feiten in ogenschouw te nemen als zij politieke strategieën voorstelt, in plaats van zich te beperken tot het propageren van formules die de duurzaamheid van de visserij in gevaar brengen? Vraagt zij zich niet af of zij met deze houding wel aan haar verantwoordelijkheden voldoet?

(1) PB C 155 E van 3.7.2003, blz. 40.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(25 februari 2003)

In antwoord op de bezorgdheid van de geachte afgevaardigde omtrent de druk op de wilde visbestanden om vismeel te produceren voor de kweek van carnivore vis, merkt de Commissie op dat ze in haar antwoord op schriftelijke vraag nr. E-2675/02 van de geachte afgevaardigde heeft verwezen naar: de communautaire strategie voor de duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur(1) en naar andere specifieke maatregelen om de duurzaamheid te garanderen van zowel de aquacultuur als de visserij die het kweken op industriële schaal ondersteunt. Er dient te worden opgemerkt dat de Europese aquacultuur hoofdzakelijk op carnivore vissoorten is gebaseerd (forel, zalm, zeebaars, zeebrasem, tarbot, steur), zodat de strategie in hoofdzaak, maar niet uitsluitend, op dit soort van aquacultuur van toepassing is.

De Commissie is zich bewust van de mate waarin de Europese aquacultuur kan drukken op het mariene ecosysteem (in het bijzonder op wilde vissoorten en habitats) en heeft werk gemaakt van deze bezorgdheid in de voorgestelde strategie en in haar ruimere beleid inzake visserijbeheer. Op grond van het beschikbare wetenschappelijke bewijsmateriaal kan de Commissie evenwel niet het standpunt steunen dat aquacultuur een grote bedreiging inhoudt voor de duurzame ontwikkeling van de visserij, zoals de geachte afgevaardigde suggereert.

De productie van carnivore vis door middel van aquacultuur is permanent toegenomen, terwijl de jaarlijkse productie van vismeel in de wereld de laatste 15 jaar met 6 à 7 miljoen ton vrijwel stabiel is gebleven, met uitzondering van een daling tijdens de El Niño-periode in 1998. Dat was mogelijk doordat de aquacultuur naarmate ze groeide een groter aandeel van de vismeelaanvoer heeft afgeleid van zijn traditionele aanwending voor het voeren van landdieren. Het aandeel van het vismeel dat door de aquacultuur wordt verbruikt, is gestegen van 10 % in 1988 tot 35 % in 1998.

Zoals terecht wordt vermeld in de mededeling van de Commissie over de viskweek(2), wordt door de intensivering van de zoetwaterkweek in Azië tegen het einde van dit decennium wellicht 70 % tot 80 % van de wereldproductie van visolie en minstens 50 % van de totale vismeelproductie gebruikt, wat tot aanvoerproblemen zou kunnen leiden. Aangezien deze producten beperkt zijn, is het buitengewoon belangrijk onderzoek te blijven verrichten naar vervangende eiwitbronnen voor de productie van visvoer.

De Commissie is van oordeel dat onderzoek naar vervangende eiwitbronnen voor visvoer absolute prioriteit moet krijgen om de kweek van carnivore vis verder te kunnen ontwikkelen en tegelijkertijd de duurzaamheid van de industriële visserij te waarborgen.

Wat de gehaltes aan polychloorbifenyl (PCB's) in zalm betreft, is de Commissie zich bewust van de noodzaak om de blootstelling van de mens aan PCB's via de voeding te beperken. De Commissie heeft een allesomvattende aanpak van dioxines, furanen en PCB's in levensmiddelen en diervoeders goedgekeurd. Wettelijk bindende maximumgehalten voor dioxines en furanen gelden sinds 1 juli 2002 voor levensmiddelen en diervoeders, inclusief voor vis en visserijproducten. Deze maximumgehalten worden tegen 31 december 2004 herzien, met de bedoeling dioxineachtige PCB's in de gehalten op te nemen. Wat niet-dioxineachtige PCB's betreft, wordt momenteel een evaluatie uitgevoerd die rekening houdt met de recentste toxicologische informatie. Aangezien de risico-evaluatie bijzonder complex en veelomvattend is, werkt de Commissie voor deze evaluatie nauw samen met andere officiële

internationale organisaties zoals de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). De aanwezigheid van niet-dioxineachtige PCB's in levensmiddelen en diervoeders, alsook in vis en visserijproducten, wordt permanent gecontroleerd en de verkregen gegevens worden voor de risico-evaluatie beschikbaar gesteld. Deze gegevens zullen ook dienen om de meest geschikte communautaire maatregelen vast te stellen om de aanwezigheid van PCB's in levensmiddelen en diervoeders te verminderen.

(1) Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement Een strategie voor de duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur, COM(2002) 511 def.

(2) Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement Een strategie voor de duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur, COM(2002) 511 def.