SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3401/98

van Carmen Fraga Estévez (PPE) aan de Commissie

(9 november 1998)

Betreft: Rechtvaardiging van de minimummaat voor zwaardvissen in de Middellandse Zee

In bijlage IV van verordening 1626/94(1) van de Raad is de minimummaat voor de vangst van zwaardvissen (xiphias gladius) in de Middellandse Zee bepaald op 120 cm. Deze maat stemt overeen met de aanbeveling van de ICCAT (Internationale Commissie voor de instandhouding van tonijn in de Atlantische Oceaan). De ICCAT heeft echter geen enkele aanbeveling gedaan inzake minimummaten voor de zwaardvis in de Middellandse Zee en de wetenschappers zijn het er in grote mate over eens - in de praktijk van de visserijactiviteiten wordt dit ook bevestigd - dat deze minimummaat voor de Middellandse Zee buitensporig is. Vastgesteld is namelijk dat de zwaardvissen in de Middellandse Zee veel kleiner en veel eerder geslachtsrijp zijn.

Kan de Commissie derhalve mededelen, enerzijds met het oog op de samenhang tussen de maatregelen van beheer in de Middellandse Zee en, anderzijds, om de visserijactiviteiten niet onnodig te belemmeren: om welke redenen en op grond van welke biologische gegevens de vaststelling van een minimummaat van 120 cm voor de vangst van zwaardvissen in de Middellandse Zee gerechtvaardigd zou zijn?

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie

(2 december 1998)

Met de minimummaat voor zwaardvis uit de Middellandse Zee die is vastgesteld bij Verordening (EG) 1626/94 van de Raad van 27 juni 1994 houdende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden in de Middellandse Zee, werd beoogd een einde te maken aan de dalende tendens van de gemiddelde grootte van de in de Middellandse Zee gevangen zwaardvissen. Toen de genoemde verordening werd goedgekeurd, was reeds duidelijk dat de gevangen hoeveelheden jonge zwaardvissen tot buitensporige niveaus aan het stijgen waren en dat er sprake was van een dramatische daling van de gemiddelde grootte van de aan land gebrachte exemplaren. Een specifieke aanbeveling van de Internationale commissie voor de instandhouding van de tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan (ICCAT) voor mediterrane zwaardvissen ontbrak, maar onder de gegeven omstandigheden was de Commissie van mening dat invoering van de minimummaat die reeds in de Atlantische Oceaan gold, een belangrijke eerste stap zou zijn om de genoemde tendens te beëindigen.

Tijdens een recente gemeenschappelijke wetenschappelijke vergadering van de ICCAT en de Algemene raad voor de visserij in de Middellandse Zee (GFCM) over grote pelagische vissen in de Middellandse Zee (Genua, 7-12 september 1998) is gesproken over de problemen in verband met de in de Middellandse Zee gevangen hoeveelheden jonge zwaardvissen. De algemene opvatting was dat deze vangsten buitensporig waren en verminderd dienden te worden. Geoordeeld werd echter ook dat, uit het oogpunt van de biologische kenmerken van het mediterrane zwaardvissenbestand en wat de toepasbaarheid van de maatregel betreft, 120 cm misschien niet de meest geschikte minimummaat was. Daarom heeft de gezamenlijke ICCAT/GFCM-werkgroep voorgesteld om mogelijke andere maatregelen voor de bescherming van jonge zwaardvissen in de Middellandse Zee te bestuderen. Als de wetenschappers van de ICCAT en de GFCM in toekomstige vergaderingen met dergelijke alternatieven komen, zal de Commissie eventueel passende initiatieven ter zake in overweging nemen.

(1) PB L 171 van 6.7.1994, blz. 1.