SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1598/00

van Armando Cossutta (GUE/NGL) aan de Commissie

(19 mei 2000)

Betreft: Verminking van de geslachtsorganen bij de vrouw

Een onderzoek van de dienst preventieve geneeskunde voor migranten van het San Gallicano-ziekenhuis in Rome hangt een algemeen beeld van de praktijk van verminking van de geslachtsorganen van de vrouw in Italië op. Op het ogenblik wonen er in Italië ongeveer 40 000 vrouwen die zo'n verminking ondergaan hebben. Ongeveer 5000 kinderen, dochters van immigranten, dreigen de ingreep te ondergaan, die over het algemeen uitgevoerd wordt op de leeftijd van 6 jaar. In de landen van oorsprong, vooral Egypte en Eritrea, vindt de operatie onder bedenkelijke hygiënische omstandigheden plaats, met zeer ernstige neveneffecten, die dan dikwijls door Italiaanse dokters behandeld moeten worden wanneer de vrouwen later naar Italië komen.

De Italiaanse dokters geven er zich na 20 jaar ervaring rekenschap van dat het om een toestand gaat die bij uitstek cultureel bepaald is; in een paar gevallen zijn ze behoedzaam en geduldig met de vrouwen in gesprek getreden en erin geslaagd om ze te laten afzien van hun voornemen om hun dochters te laten opereren.

Er kan bezwaarlijk rechtstreeks opgetreden worden in Noordoost-Afrika, waar de praktijk zeer verspreid is, maar het aantal Afrikaanse vrouwen dat zich in Europa komt vestigen, neemt toe.

1. Denkt de Europese Commissie studies en onderzoek naar de omvang van het pobleem in de landen van Europa te kunnen financieren?

2. Vindt ze het niet nodig om de opleiding van gezondheids- en sociale werkers aan te moedigen die in staat zouden zijn om met geïmmigreerde vrouwen in gesprek te treden over de materie?

3. Acht ze het aangewezen om een gecoördineerde en doelmatige beleidsvoering op te zetten om culturele invloed te kunnen uitoefenen op vrouwen en mannen in immigrantenmilieus, om de praktijk van verminking van de geslachtsorganen bij de vrouw te laten omzetten in andere culturele gebruiken die meer eerbied betonen voor de lichamelijke integriteit van de vrouw en de rechten van meisjes en vrouwen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(7 juli 2000)

De Commissie is het met de geachte afgevaardigde eens dat het moeilijk is rechtstreeks op te treden in de landen in Oost-Afrika, waar de praktijk van verminking van de geslachtsorganen bij de vrouw wijdverbreid is. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) ondergaan elk jaar twee miljoen meisjes deze ingreep en onder de immigranten en vluchtelingen in West-Europa neemt het aantal toe.

Tijdens de afgelopen tien jaar is de verminking van de geslachtsorganen bij de vrouw door de internationale gemeenschap erkend als een grove schending van de mensenrechten van de vrouw. De Verklaring van de Verenigde Naties (VN) van 1993 over geweld tegen vrouwen, de Internationale Conferentie over bevolking en ontwikkeling in 1994 en het Platform voor Actie van Peking in 1995 hebben allemaal de regeringen en de internationale gemeenschap opgeroepen om verminking van de geslachtsorganen bij de vrouw te verbieden en deze praktijk uit te roeien.

Teneinde strategieën te ontwerpen om aan dit verschijnsel een einde te maken, hebben de WHO, het Kinderfonds van de Verenigde Naties (UNICEF) en het Fonds van de Verenigde Naties voor bevolkingsactiviteiten (UNFPA) in 1997 een historische gezamenlijke verklaring uitgegeven waarin het hoe en waarom van de praktijk van verminking wordt beschreven. De nieuwe communautaire raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005)(1), die op 7 juni 2000 door de Commissie is goedgekeurd, stelt voor steun te verlenen aan een netwerk van de nationale autoriteiten en de communautaire instellingen voor de verzameling van gegevens over gender-gerelateerde schendingen van de mensenrechten. In 1999 heeft de Commissie steun verleend aan een innoverend actieonderzoek met de WHO voor de uitvoering van een meerlandenstudie inzake de gezondheid van vrouwen en huiselijk geweld.

De Commissie is ervan overtuigd dat alleen het aan de kaak stellen van verminking van de geslachtsorganen bij de vrouw en het veroordelen van degenen die zich daaraan schuldig maken, geen verandering teweeg zal brengen. Aan deze praktijk zal alleen een einde komen als de mensen, en in het bijzonder de vrouwen, ervan overtuigd raken dat zij deze praktijk kunnen stoppen zonder de zinvolle aspecten van hun cultuur op te geven. Er zijn uiteenlopende strategieën nodig, waaronder strategieën die rechtstreeks gericht zijn op de opleiding van gezondheids- en maatschappelijk werkers en de erkenning van de betekenis van overgangsrites. Krachtens Besluit nr. 1400/97/EG van het Parlement en de Raad van 30 juni 1997 tot vaststelling van een communautair actieprogramma voor gezondheidsmonitoring in het kader van de actie op het gebied van de volksgezondheid (1997-2001)(2) zal het jaarlijks werkprogramma voor 2001 naar verwachting ook de reproductieve en seksuele gezondheid tot prioriteit verheffen. Dit werkprogramma zal in de zeer nabije toekomst door de Commissie worden goedgekeurd.

Eén strategische doelstelling in de nieuwe communautaire raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen is de gelijkheid in het civiele leven. De Commissie is voornemens de noodzaak van attitudeveranderingen te beklemtonen en haar voorlichting over de mensenrechten van de vrouw zowel binnen de Gemeenschap als in het kader van de ontwikkelingssamenwerking uitbreiden. In 1999 keurde de Commissie steun goed (470 000) voor een proefproject door een lokale organisatie in Zuid-Ethiopië met het specifieke doel de verminking van de geslachtsorganen bij vrouwen tegen 2002 met een kwart terug te brengen. Bij de tenuitvoerlegging van de raamstrategie zal de Commissie haar uiterste best doen om ervoor te zorgen dat het probleem van de verminking van geslachtsorganen in de lidstaten op de agenda wordt geplaatst en van de Gemeenschap de aandacht krijgt die het verdient.

(1) COM(2000) 335 def.

(2) PB L 193 van 22.7.1997.