SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2105/01

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(13 juli 2001)

Betreft: Luchtvaartovereenkomst om de rechten van de passagiers aan te tasten

In de artikelen 19 en 22 van het Verdrag van Warschau en artikel 22, lid 3 van het meer recente Verdrag van Montreal worden passagiers garanties geboden wanneer hun bagage tijdelijk zoekraakt.

Deze garanties worden echter niet vermeld in bijlage 1 van de mededeling aan het Europees Parlement en de Raad Bescherming van luchtreizigers in de Europese Unie(1).

In de overeenkomst die op 10 mei j.l. in Lissabon in het kader van de Vereniging van Europese Luchtvaartmaatschappijen werd gesloten, hebben de luchtvaartmaatschappijen echter toegezegd voldoende assistentie te bieden om tegemoet te komen aan de redelijke behoeften op korte termijn van passagiers in het geval hun bagage tijdelijk zoekraakt.

Op 18 juni jl. is mijn bagage na een TAP-vlucht van Ponta Delgada naar Brussel niet meegekomen. Aangezien dit vliegtuig omstreeks 11.30 uur arriveerde en ik een uur heb doorgebracht op het klachtenbureau van de luchtvaartmaatschappij Sabena en ik op 19 juni rond 14.00 uur van Brussel door moest vliegen naar Wenen, heb ik de luchtvaartmaatschappij gevraagd of zij de eventuele onkosten voor de aankoop van een nieuwe koffer zou vergoeden als mijn bagage niet nog dezelfde dag zou worden teruggevonden.

De medewerkster van Sabena antwoordde mij hierop dat de luchtvaartmaatschappij in dit geval alle aansprakelijkheid afwees en pas 24 uur na het zoekraken van de bagage in actie zou komen.

Deze handelswijze is gezien de Verdragen van Warschau en Montreal volledig in strijd met de aansprakelijkheid van zowel de TAP als Sabena en treedt de overeenkomst die de Europese luchtvaartmaatschappijen een maand geleden in Lissabon hebben ondertekend met voeten.

Helaas word ik tijdens mijn vliegreizen zeer regelmatig met dit soort praktijken geconfronteerd.

Hoe denkt de Europese Commissie te controleren dat luchtvaartmaatschappijen bindende en niet-bindende overeenkomsten en verdragen toepassen?

(1) COM(2000) 365 def. van 21.6.2000.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(6 september 2001)

Volgens de interpretatie van de Commissie van de bepalingen van het Verdrag van Warschau en het Verdrag van Montreal dekken deze verdragen het tijdelijk zoekraken van bagage niet. In de verdragen wordt alleen gesproken over de aansprakelijkheid van luchtvaartmaatschappijen in geval van verlies en materiële schade. Daarom zei de Commissie in haar mededeling over de bescherming van luchtreizigers in de Unie, waarnaar door het geachte parlementslid werd verwezen, dat er maatregelen moesten worden genomen om reizigers die het slachtoffer zijn van vertraging bij het bezorgen van hun bagage bijstand te verlenen.

De luchtvaartmaatschappijen hebben maatregelen terzake voorzien in de vrijwillige verbintenissen die ze op 10 mei 2001 in Lissabon bekend hebben gemaakt. Ze hebben zich ertoe verbonden deze maatregelen met ingang van 14 februari 2002 toe te passen, omdat een bepaalde periode nodig is om hun procedures aan te passen en hun personeel op te leiden.

Er wordt momenteel samen met de luchtvaartmaatschappijen, de luchthavens en de lidstaten van de Europese Burgerluchtvaartconferentie gewerkt aan de ontwikkeling van methodes en procedures om de toepassing van deze vrijwillige akkoorden te controleren.

Voor wat betreft de controle op de toepassing van internationale verdragen is de Commissie alleen verantwoordelijk wanneer zij zelf aan het verdrag deelneemt. Dit is bij het Verdrag van Warschau niet het geval. Het Verdrag van Montreal heeft zij daarentegen wel ondertekend, geratificeerd(1) en in Gemeenschapsrecht omgezet(2). Deze twee voorstellen zijn aan het Parlement voorgelegd en dit heeft zich hierover uitgesproken.

(1) COM(2000) 446 def.

(2) COM(2000) 340 def.