SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2777/02

van Robert Goebbels (PSE) aan de Commissie

(3 oktober 2002)

Betreft: Richtlijn milieu-effectbeoordeling en het subsidiariteitsbeginsel

De Commissie heeft onlangs een aantal matregelen getroffen tegen Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Italië en Oostenrijk wegens het niet-nakomen van de bepalingen van de Richtlijn van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten. Hoewel de Commissie zich weliswaar kan baseren op officieel aangenomen Gemeenschapsteksten, moet men zich steeds meer de vraag stellen of de richtlijn milieu-effectbeoordeling nog wel in overeenstemming is met het subsidiariteitsbeginsel. De richtlijn milieu-effectbeoordeling dateert namelijk van vóór het Verdrag van Maastricht, dat het beginsel volgens hetwelk de Gemeenschap slechts optreedt indien en voorzover de doelstellingen van het overwogen optreden niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt heeft bekrachtigd.

Het lijkt mij vanzelfsprekend dat een gemeente, een regionale overheid of een nationaal parlement beter in staat zijn het nut en de gevolgen voor het milieu te beoordelen van een afvalverwerkingsinstallatie, een herverkaveling of een project voor de aanleg van een rondweg om een stad, dan de diensten van de Commissie. In feite laat de Commissie, wanneer zij bij het Hof van Justitie een zaak aanspant of een lidstaat een met redenen omkleed advies doet toekomen, zich meestal gebruiken door enkele plaatselijke personen die zich tegen deze projecten verzetten en die bovendien allerlei procedures aanwenden om de uitvoering van de door de democratisch gekozen overheden zinvol geachte infrastructuur te vertragen.

Is de Commissie niet van mening dat het de hoogste tijd wordt dat zij als geheel een einde maakt aan die procedure-oorlog die indruist tegen het door de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten vastgestelde openbaar belang, en dat zij een aanpassing voorstelt van de richtlijn milieu-effectbeoordeling waarmee het subsidiariteitsbeginsel wordt geëerbiedigd?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(8 november 2002)

De Commissie heeft de opdracht te zorgen voor de correcte toepassing van de Gemeenschapswetgeving, binnen de bevoegdheden die haar door het EG-Verdrag worden verleend. Artikel 211 van het EG-Verdrag bepaalt het volgende: Ten einde de werking en de ontwikkeling van de gemeenschappelijke markt te verzekeren, ziet de Commissie toe op de toepassing zowel van de bepalingen van dit Verdrag als van de bepalingen welke de instellingen krachtens die Verdrag vaststellen. In het licht van het bovenstaande neemt de Commissie alle nodige maatregelen, ondermeer ook inbreukprocedures in het kader van artikel 226 van het EG-Verdrag, om ervoor te zorgen dat het Gemeenschapsrecht wordt nageleefd. De opdracht van de Commissie in het kader van Artikel 211 van het EG-Verdrag geldt onverminderd het subsidiariteitsbeginsel.

Wat met name de specifieke kwestie betreft die door het geachte parlementslid aan de orde wordt gesteld, is de Commissie eveneens van mening dat lokale autoriteiten beter in staat zijn het nut van een project of het effect daarvan op het milieu te beoordelen. Alleen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat zijn verantwoordelijk voor het uitvoeren van de procedures, beoordelingen en vaststellingen als bedoeld in Richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(1) zowel vóór als na de wijziging bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997(2). Wel acht de Commissie zich goed in staat, en gerechtigd, om na te gaan en ervoor te zorgen dat deze procedures, beoordelingen en vaststellingen, die op het passende niveau worden uitgevoerd, in overeenstemming zijn met het Gemeenschapsrecht en met name met Richtlijn 85/337/EEG.

Voorts dient erop te worden gewezen dat Richtlijn 97/11/EG, die het bepaalde in Richtlijn 85/337/EEG heeft versterkt, is goedgekeurd in maart 1997, na de bekrachtiging of vankrachtwording van het Verdrag van Maastricht.

(1) PB L 175 van 5.7.1985.

(2) PB L 73 van 14.3.1997.