SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3447/00

van Carmen Fraga Estévez (PPE-DE) aan de Commissie

(7 november 2000)

Betreft: Vierde visserijprotocol met Groenland deelname van reders in de financiering

Hoewel de Europese Commissie in alle zuidelijke visserij-overeenkomsten geleidelijk aan de financiële deelname van de reders in de kosten van de overeenkomst heeft laten stijgen hun bijdrage ligt tegenwoordig tussen de 17 en 25 % van de totale kosten stellen we nu vast, in het nieuwe visserijprotocol met Groenland, dat de reders, die de enige begunstigden van de overeenkomst zijn, helemaal niets bij te dragen hebben.

Kan de Europese Commissie uitleggen waarom ze eens te meer toelaat dat er gediscrimineerd wordt tussen reders van noordelijke en zuidelijke lidstaten van de Europese Unie?

Is de Europese Commissie zich ervan bewust dat ze een mening helpt vormen, dat er voor haar in de Gemeenschap klaarblijkelijk reders van eerste en tweede categorie zijn, met als vanzelfsprekend gevolg het gevoel van bepaalde groepen vissers dat ze aan hun lot overgelaten worden, en een totaal gebrek aan geloofwaardigheid van het visserijbeleid dat ze aan het voeren is?

Wat betekent naar de mening van de Europese Commissie het feit dat er in de gemeenschappelijke verklaring over de conclusies te lezen staat dat Groenland er niet op voorzien is om enige nieuwe werkwijze in overweging te nemen?

We mogen veronderstellen dat een derde land weliswaar de financiële compensatie krijgt die het passend vindt, maar zich niet mengt in de discussie over de manier waarop de Europese Unie die compensatie intern wenst te verdelen; en als in de zuidelijke overeenkomsten de reders een deel van de financiering te dragen krijgen, dan is het dus omdat de Europese Commissie het liever zo wil. Waarom wil ze dat in bepaalde gevallen wel en in andere niet?

Gecombineerd Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-3443/00, E-3444/00, E-3445/00, E-3446/00, E-3447/00 en E-3448/00

(19 december 2000)

De Commissie is van mening dat het vierde protocol betreffende Groenland zoals dit is geparafeerd, in overeenstemming is met de onderhandelingsrichtsnoeren van de Raad van 4 augustus 2000. Wat de structuur van de financiële compensatie betreft, heeft de Gemeenschap gepoogd om in het protocol een onderscheid aan te brengen tussen het echte visserijgedeelte en de rest. De Groenlandse delegatie heeft zich daar van meet af aan krachtig tegen verzet om volgens haar eigen zeggen de financiële betrekkingen stabiel te houden en niet vooruit te lopen op de resultaten van de in artikel 14 van het protocol bedoelde herziening. Gezien deze situatie, heeft de Gemeenschap in een unilaterale verklaring de waarde van de echte visserijcomponenten bij de huidige stand van zaken geraamd op 28 miljoen. De Groenlandse delegatie heeft er twijfel over uitgesproken of het passend is te pogen een selectieve berekening van de waarde van bepaalde quota te maken, welke berekening volgens haar niet zou stroken met het algehele karakter van de betrekkingen zoals deze tot nu toe zijn geweest.

In het vierde protocol is de financiële compensatie reëel gesproken gehandhaafd op een niveau dat gelijkwaardig is aan dat waarin het derde protocol voorziet. In de richtsnoeren van de Raad is duidelijk vermeld dat één van de doelstellingen van de onderhandelingen erin bestond de nauwe en stabiele samenwerking tussen de Gemeenschap en Groenland te garanderen.

Een tabel met gegevens over de vangsten per soort, lidstaat en jaar wordt rechtstreeks aan het geachte parlementslid en ook aan het secretariaat van het Parlement toegezonden.

In de visserijovereenkomst is geen verplichting voor Groenland opgenomen om informatie te verstrekken over het van de financiële middelen van de Gemeenschap gemaakte gebruik. De Gemeenschap is er niet in geslaagd haar doel een zodanige structurering van de financiële compensatie te bewerkstelligen dat het echte visserijdeel van de rest kan worden onderscheiden, te bereiken. Bijgevolg was het ook niet mogelijk om welke bepaling dan ook op te nemen over het gebruik van de financiële middelen die neerkomen op ontwikkelingshulp. Deze kwestie zal in elk geval uitvoerig worden besproken bij de herziening halverwege de looptijd zoals bepaald in het vierde protocol. Het is duidelijk dat de Groenlandse delegatie op geen enkele manier op de resultaten van de herziening halverwege de looptijd wilde vooruitlopen door nu met dergelijke fundamentele wijzigingen in te stemmen.

Wat de historische achtergronden van de overeenkomsten met landen betreft, bestaan er grote verschillen tussen het noordelijke en het zuidelijke halfrond. In het geval van Groenland zou de invoering van visrechten (voor vergunningen te betalen vergoedingen) betekenen dat ook vissers uit Noorwegen, IJsland en de Faeröer deze visrechten moeten betalen, aangezien als gevolg van de afspraken met Groenland voor hen dezelfde regeling geldt als voor vissers uit de Gemeenschap. Dit zou er dan weer toe kunnen leiden dat deze landen besluiten visrechten te laten betalen door vissers uit de Gemeenschap die in hun wateren vissen in het kader van overeenkomsten die de Gemeenschap met hen heeft gesloten. Hieruit blijkt dat een unilaterale regeling inzake visrechten niet past in een context van wederzijdse afspraken over de visserij in dezelfde wateren waar het beheer van gemeenschappelijke visbestanden een belangrijke rol speelt. Als daarentegen alleen van de communautaire vissers zou worden verlangd dat zij visrechten betalen, zou dat een nieuwe discriminatie betekenen tussen hen en anderen die in dezelfde wateren en in het kader van dezelfde regeling de visserij beoefenen.

De Commissie houdt rekening met de opvattingen en opmerkingen van talrijke maatschappelijke sectoren, waarvan zij langs allerlei kanalen kennis neemt.

Groenland heeft uit principiële overwegingen en om uiteenlopende praktische redenen bezwaar gemaakt tegen de invoering van de betaling van visrechten; de belangrijkste reden is echter dat dit zou leiden tot onzekerheid voor Groenland over de totale financiële compensatie in het kader van de overeenkomst.

In artikel 10, lid 2, wordt verwezen naar samenwerking in het kader van de regionale visserijorganisaties waarvan beide partijen lid zijn. De bedoeling van dit artikel is de wil tot samenwerking opnieuw te bevestigen en de op die samenwerking gerichte inspanningen te intensiveren.

De Groenlandse autoriteiten oefenen in de exclusieve economische zone (EEZ) van Groenland alle soevereine rechten uit, met inbegrip van die op het gebied van controle en handhaving. Het genoemde artikel brengt geen nieuwe of aanvullende controle- of handhavingsverplichtingen voor de Gemeenschap of de lidstaten in de EEZ van Groenland met zich.