SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2279/01

van Cecilia Malmström (ELDR) aan de Commissie

(31 juli 2001)

Betreft: Behandeling van visumaanvragen bij ambassades van Schengenlanden

In verband met de inwerkingtreding van het Akkoord van Schengen hebben alle landen binnen het Schengengebied een gemeenschappelijk visum voor een korte verblijfsperiode ingevoerd dat bij de ambassades van alle Schengenlanden in derde landen kan worden afgegeven. Dankzij dit gemeenschappelijke visum hebben visumplichtige burgers van derde landen binnen de geldigheidsduur van het visum de mogelijkheid vrij binnen het Schengengebied te reizen.

Ondanks het feit dat het gemeenschappelijke visum voor alle Schengenlanden geldt, stuiten veel burgers van derde landen die de EU willen bezoeken op problemen, aangezien het visum voor de Schengenlanden in de praktijk vrijwel uitsluitend wordt afgegeven door de ambassade van het land waarheen de aanvrager in hoofdzaak zal reizen of waaruit een uitnodiging afkomstig is. Dit veroorzaakt problemen in onder meer een aantal landen in Zuidoost-Europa, waar niet alle Schengenlanden met ambassades in ieder land afzonderlijk zijn vertegenwoordigd, maar alleen met een consulaat. Hoewel het voor een consulaat van een bepaald land niet mogelijk is een visum te verstrekken weigeren de overige Schengenambassades hulp te verlenen aan aanvragers en worden ze doorverwezen naar de dichtstbijzijnde ambassade van het land van bestemming. Zo moeten personen die in Macedonië wonen en die een visum voor Zweden willen aanvragen zich naar de Joegoslavische hoofdstad Belgrado begeven, wat neerkomt op een reis van 500 km.

Het idee achter het afgeven van een gemeenschappelijk Schengenvisum is, dat de mensen de mogelijkheid hebben vrij over de grenzen binnen de Europese Unie te reizen, en dan is het ook niet meer dan billijk dat de aanvraagprocedures worden vereenvoudigd als hetzelfde verstrekte visum geldt in alle landen. Een manier om de procedure te vereenvoudigen zou zijn dat de ambassades van alle Schengenlanden opdracht krijgen visumaanvragen voor alle landen binnen het Schengengebied te behandelen.

Wat denkt de Commissie te doen om ervoor te zorgen dat visumplichtige burgers van derde landen een Schengenvisum kunnen aanvragen bij een vrij en los van het land van bestemming te kiezen ambassade in hun thuisland en op deze wijze de aanvraagprocedure te vereenvoudigen?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(13 september 2001)

De bevoegdheid van de lidstaten, wat de afgifte van het uniform visum dat geldig is op het grondgebied van alle Schengenlanden betreft, is vastgesteld overeenkomstig de beginselen van artikel 12 van de op 19 juni 1990 gesloten overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord(1). In de gemeenschappelijke visuminstructie, zoals goedgekeurd bij besluit nr. SCH/Com-ex (99) 131 van het uitvoerend comité, worden nadere toelichtingen verstrekt omtrent de manier waarop kan worden vastgesteld welke lidstaat bevoegd is om een aanvraag voor een uniform visum in ontvangst te nemen en te behandelen.

Overeenkomstig deze rechtsbepalingen is de staat die bevoegd is om de visumaanvraag te behandelen, de staat die, rekening houdend met het doel van de reis en de voorgelegde bewijsstukken, de belangrijkste bestemming lijkt te zijn. Wanneer de omstandigheden van de voorgenomen reis het niet mogelijk maken om zo maar de belangrijkste staat van bestemming aan te wijzen is de staat die bevoegd is de visumaanvraag te behandelen die van de eerste binnenkomst via de buitengrens waar de aanvrager het Schengengebied binnenkomt.

In gevallen zoals dat waarop het geachte parlementslid de aandacht vestigt, kan een lidstaat die niet beschikt over een diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging in een derde land zich met het oog op de afgifte van uniforme Schengenvisums laten vertegenwoordigen door een andere lidstaat. Deze vertegenwoordiging is gebaseerd op expliciete bilaterale overeenkomsten tussen de betrokken lidstaten.

(1) PB L 239 van 22.9.2000.