SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1787/98

van Angela Sierra González (GUE/NGL) aan de Commissie

(11 juni 1998)

Betreft: Overheidssteun voor ultraperifere regio's van de EU

Artikel 92, lid 3, sub a) en artikel 92, lid 3, sub c) van het Verdrag betreffende de Europese Unie hebben betrekking op de verschillende regelingen voor overheidssteun, al naar gelang de ontwikkelingsgraad van bepaalde regio's van de EU.

Momenteel geldt voor de Canarische Eilanden als ultraperifere regio van de EU, overeenkomstig het bepaalde in artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam, een aparte economische en fiscale regeling die is gebaseerd op de specifieke economische en geografische kenmerken van deze regio.

Artikel 299, lid 2, van het Verdrag van Amsterdam voorziet in "het nemen van specifieke maatregelen die er met name op zijn gericht de voorwaarden voor de toepassing van dit Verdrag, met inbegrip van gemeenschappelijk beleid, op deze gebieden vast te stellen". Artikel 299, lid 2, derde alinea, bepaalt dat de Raad "bij de vaststelling van deze maatregelen rekening houdt met (.....) staatssteun...". Heeft de Commissie de mogelijkheid overwogen om de Canarische Eilanden op te nemen in de regio's die in aanmerking komen voor overheidssteun overeenkomstig het bepaalde in artikel 92, lid 3, sub a), met name in verband met de bijzonder ernstige werkloosheid op deze eilanden, die meer dan 20 % van de actieve bevolking bedraagt?

Indien de Canarische Eilanden in aanmerking zouden komen voor steun in de zin van artikel 92, lid 3, sub c), welke gevolgen zou deze financiële steun hebben voor de ontwikkeling van de Canarische Eilanden?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(22 juli 1998)

De Commissie heeft op 18 december 1997 de economische en fiscale regeling voor de Canarische eilanden goedgekeurd die steunregelingen omvat die naar gelang van het geval tot 2003 of 2005 lopen. Dit op artikel 92, lid 3, sub a) van het EG-Verdrag gebaseerde besluit biedt een kader dat met name tot doel heeft de aan de ultraperifere ligging van deze regio verbonden handicaps tijdens bovengenoemde periode te compenseren.

Wat de andere eventuele toekomstige steunmaatregelen betreft, wordt in punt 3.5 van de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen(1) die door de Commissie op 18 december 1997 zijn goedgekeurd, bepaald dat:

"In artikel 92, lid 3, onder a), is bepaald dat steunmaatregelen ter bevordering van de economische ontwikkeling van streken waarin de levensstandaard abnormaal laag is of waar een ernstig gebrek aan werkgelegenheid heerst, als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kunnen worden beschouwd. Zoals het Hof van Justitie heeft benadrukt, blijkt & ldquo;uit het gebruik van de begrippen 'abnormaal' en 'ernstig' onder a), dat deze afwijking enkel geldt voor streken wier economische toestand, vergeleken met die van de gehele Europese Unie, bijzonder ongunstig is& rdquo;(2).

Zo oordeelt de Commissie, gebruikmakend van een benadering die haar waarde reeds heeft bewezen, dat aan deze voorwaarden is voldaan indien de regio, die overeenkomt met een geografische eenheid van het niveau NUTS II(3), een in koopkrachtstandaard (KKS) gemeten bruto binnenlands product (BBP) per inwoner heeft van niet meer dan 75,0 % van het communautaire gemiddelde(4). Het BBP/KKS van elke regio alsmede het communautaire gemiddelde waarvan bij de analyse moet worden uitgegaan, moeten betrekking hebben op het gemiddelde van de laatste drie jaar waarvoor statistieken beschikbaar zijn. Deze grootheden worden berekend op basis van door het Bureau voor de Statistiek van de Europese Gemeenschappen verstrekte gegevens."

Bovendien moet erop worden gewezen dat de in de huidige richtsnoeren vastgestelde drempel van 75 % dezelfde is als die welke in de vroegere regels inzake regionale steunmaatregelen werd gehanteerd en als die welke in de structuurfondsen wordt gebruikt om vast te stellen of een regio ontwikkelingsachterstand heeft opgelopen.

Bij de laatste herziening in 1995 van de kaart van regionale steunmaatregelen in Spanje, was de Commissie van oordeel dat de steunmaatregelen ter bevordering van de economische ontwikkeling van de Canarische eilanden als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt konden worden beschouwd op grond van de afwijking van artikel 92, lid 3, onder a) van het EG-Verdrag aangezien hun BBP/KKS per inwoner beneden bovengenoemde drempel van 75 % lag. Op grond daarvan heeft de Commissie op 18 december 1997 de economische en fiscale regeling voor de Canarische eilanden goedgekeurd die steunregelingen omvat welke naar gelang van het geval tot 2003 of 2005 lopen. Na afloop van de procedure voor de volgende herziening van de kaart van Spanje in 1999, heeft de Commissie voorgesteld dat de regionale overheidssteun voor de Canarische eilanden, andere dan die welke de Commissie in haar beschikking van 18 december 1997 heeft goedgekeurd, van deze afwijking kan genieten indien het gemiddelde van het BBP/KKS per inwoner van de laatste drie jaar waarvoor statistieken beschikbaar zijn per 15 oktober 1998 beneden deze drempel blijft. Indien bovengenoemd gemiddelde de drempel van 75 % overschrijdt dan kan de regionale steun van de overheid aan de Canarische eilanden, volgens het voorstel van de Commissie, slechts genieten van de afwijking van artikel 93, lid 3, onder c) van het EG verdrag, en wel op voorwaarde dat Spanje voorstelt om de Canarische eilanden op te nemen in de lijst van regio's waarvoor zij een dergelijke afwijking vraagt.

Het feit of de regionale steun van de overheid aan de Canarische eilanden in aanmerking komt voor de afwijking van artikel 92, lid 3, onder c) van het EG verdrag, heeft geen invloed op de steunmaatregelen van de structuurfondsen voor de Canarische eilanden omdat die worden toegestaan overeenkomstig de bepalingen van specifieke verordeningen die door de Raad zijn goedgekeurd op grond van de Verdragsbepalingen inzake de economische en sociale samenhang.

(1) PB C 74 van 10.3.1998.

(2) Arrest van het Hof van Justitie in de zaak 248/84 (Duitsland/Commissie), punt 19.

(3) Nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek.

(4) De onderliggende hypothese is hier dat in de indicator van het BBP de beide genoemde verschijnselen op synthetische wijze tot uitdrukking kunnen komen.