SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0515/96 van Charles Goerens (ELDR) aan de Commissie (11 maart 1996)

Betreft: De interpretatie van artikel 48 van het Verdrag inzake nationaliteitsclausules

De zaak-Bosman en het arrest van het Hof dat daarop betrekking had, hebben de aandacht gevestigd op restrictieve praktijken in de sportwereld. Er bestaan in dit verband nog meer problemen, zoals het opnemen (in ploegen) van pas genaturaliseerde beroepsspelers, wat hier en daar kan worden beperkt wat betreft competitiewedstrijden tussen clubteams en wedstrijden tussen nationale ploegen.

Zijn de beperkingen ten aanzien van het aantal genaturaliseerde beroepsspelers bij competitiewedstrijden tussen clubs, die door verschillende sportassociaties worden gehanteerd, in overeenstemming met de bepalingen van het Verdrag?

Zijn deze praktijken toegestaan als ze betrekking hebben op de competitie tussen nationale ploegen? Wat te doen met regels die een speler die van nationaliteit is veranderd of een andere nationaliteit heeft gekregen pas na een bepaalde wachttijd toestaan zijn nieuwe vaderland in officiële competities te vertegenwoordigen?

Wat te doen met beschikkingen die een sportbeoefenaar die zijn land van herkomst officieel heeft vertegenwoordigd in internationale kampioenschappen, en daarna een andere nationaliteit heeft gekregen, verbieden, deel te nemen aan dergelijke competities voor zijn nieuwe vaderland?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (29 maart 1996)

Zoals de geachte Afgevaardigde terecht heeft opgemerkt, zijn in het Bosman-arrest van het Hof van 15 december 1995 bepaalde kwesties waarop de vraag van het parlementslid betrekking heeft, buiten beschouwing gelaten. Omdat het Hof geen aanwijzingen heeft gegeven voor de oplossing van deze kwesties, kan de Commissie slechts een provisorisch antwoord geven.

Wat de beperking van het aantal genaturaliseerde spelers in competitiewedstrijden tussen clubs betreft: regels met de door de geachte Afgevaardigde genoemde strekking zijn de Commissie niet bekend. Bovendien is het de Commissie niet duidelijk wat voor verschil het nu voor de voetbalbond van Lid-Staat A uitmaakt of een speler van Lid-Staat B sedert zijn geboorte onderdaan van laatstgenoemde Lid-Staat is of dat hij later de nationaliteit van dit land gekregen heeft. Uit de jurisprudentie van het Hof ((Zaak-Auer 1, Jurispr. 1979, blz. 437. )) blijkt dat geen van de bepalingen van het EG-Verdrag (binnen de werkingssfeer hiervan) toestaat dat onderdanen van een Lid-Staat op grond van het tijdvak of de manier waarop zij de nationaliteit van deze Lid-Staat hebben verworven, verschillend worden behandeld, wanneer zij op het tijdstip waarop zij zich op de bepalingen van het communautair recht beroepen, de nationaliteit van één van de Lid-Staten bezitten en bovendien aan alle andere voorwaarden voor toepassing van de rechtsregel waarop zij zich beroepen, voldoen. Hieruit volgt dat het geval van een speler die de nationaliteit van een derde land had en door naturalisatie de nationaliteit van de Lid-Staat krijgt waar hij als prof speelt, overeenkomt met het geval van een onderdaan van deze Lid-Staat die nooit gebruik heeft gemaakt van zijn recht op vrij verkeer op het grondgebied van een andere Lid-Staat. Wij hebben dan met een binnenlandse situatie te maken.

Wat de beperking van het aantal genaturaliseerde spelers in competitiewedstrijden tussen nationale elftallen betreft: het Hof heeft er in het Bosman-arrest op gewezen dat artikel 48 van het EG-Verdrag geen regelgeving of praktijken verbiedt die buitenlandse spelers uitsluit van deelneming aan bepaalde wedstrijden, zoals wedstrijden tussen nationale elftallen van verschillende landen, waar het, gelet op het specifieke karakter en kader van deze ontmoetingen, dus alleen om de sport zelf gaat.

Wat een wachttijd betreft: verschillende nationale rechters, waaronder de Franse Conseil d' État, hebben in verband met andere sporten in hun vonnis te kennen gegeven dat een dergelijke periode in strijd is met het betreffende nationale en communautaire recht.