SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2670/02

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(24 september 2002)

Betreft: Mensenrechten van gehuurde werknemers

Volgens artikel 15 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie heeft eenieder () het recht te werken en een vrijelijk gekozen of aanvaard beroep uit te oefenen. Ook in het besluit van 4 juli 2002 van de nationale (Griekse) commissie voor de rechten van de mens inzake uitzendarbeid huren van werknemers wordt gesteld dat de bedrijfsactiviteiten van uitzendbureaus strijdig zijn met de fundamentele mensenrechten die voortvloeien uit artikel 23 en in voorkomend geval ook uit artikel 4 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens. Deze vorm van arbeid betekent een zware aantasting van de persoon van de uitzendkrachten en is strijdig met de bepalingen inzake de bescherming van de persoon en van de arbeid in artikel 2, lid 1 en artikel 22 van de Griekse grondwet.

Maar de waarborgen die worden gegeven door de desbetreffende artikelen van de wet 2956/2001 over de arbeids-, verzekerings- en vakbondsrechten van de uitzendkrachten zijn in de praktijk zeer mager, en dit wegens tekortkomingen in de controlemechanismen van de overheid maar vooral wegens de aard van deze arbeidsvorm die het voor de uitzendkrachten onmogelijk maakt hun wettige rechten te doen gelden, omdat zij volledig afhankelijk zijn van hun directe werkgever.

Welke maatregelen zal de Commissie in het licht van de hierboven beschreven situatie nemen voor de bescherming van de werknemers?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(23 oktober 2002)

Sinds het begin van de jaren tachtig speelt uitzendwerk een steeds belangrijker rol bij de werking van de arbeidsmarkt als gevolg van het streven van bedrijven naar flexibiliteit bij hun personeelsbeleid.

Gezien de ontwikkeling van dit type arbeidsrelatie heeft de Commissie sinds het begin van de jaren tachtig diverse initiatieven genomen om op dit terrein regelend op te treden. In 1991 werd als eerste stap Richtlijn 91/383/EEG van de Raad van 25 juni 1991 ter aanvulling van de maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van de werknemers met arbeidsbetrekkingen voor bepaalde tijd of uitzendarbeid-betrekkingen aanvaard(1). De tweede belangrijke ontwikkeling op dit gebied dateert van 20 maart 2002, toen de Commissie haar goedkeuring hechtte aan een voorstel voor een richtlijn van het Parlement en de Raad betreffende de arbeidsvoorwaarden van uitzendkrachten(2).

Dit voorstel beoogt in de eerste plaats de kwaliteit van het uitzendwerk te verbeteren door middel van de invoering van een wettelijke maatregel ter bevordering van de veiligheid en de bescherming van uitzendkrachten. Het heeft vooral tot doel te waarborgen dat uitzendkrachten dezelfde essentiële arbeidsomstandigheden en -voorwaarden hebben als de werknemers die in het inlenende bedrijf

hetzelfde werk verrichten. Werknemers moeten, ongeacht de onderneming waartoe zij behoren, op dezelfde werkplek, als zij hetzelfde of gelijkwaardig werk verrichten en gelijke kwalificaties bezitten, op voet van gelijkheid behandeld worden.

Op het ogenblik is dit voorstel in behandeling bij de Raad en het Parlement; het dient volgens de medebeslissingsprocedure te worden goedgekeurd.

(1) PB L 206 van 29.7.1991.

(2) PB C 203 E van 27.8.2002.