SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2515/98

van Gianni Tamino (V) aan de Commissie

(30 juli 1998)

Betreft: Verontreiniging door de thermische centrales Ostiglia en Sermide-Carbonara Po (Italië)

In de gemeentes Ostiglia, Sermide en Carbonara Po (provincie Mantua) staan op een afstand van ongeveer 10 km van elkaar twee thermo-elektrische centrales van de ENEL (de Italiaanse nationale energiemaatschappij) met ieder een kracht van ongeveer 1.300 Mwatt. De centrale van Ostiglia is begin jaren zeventig in gebruik genomen, hoewel zij geen filter op de schoorstenen heeft (om logistieke redenen is er onvoldoende ruimte om deze aan te brengen). In deze centrale wordt brandstofolie met een dichtheid van 50 % verbrand. De centrale van Sermide-Carbonara Po is begin jaren tachtig in gebruik genomen. Zij heeft slechts één elektrostatisch filter. Hier wordt momenteel brandstofolie verbrand met een dichtheid van ongeveer 80 %. Reeds in 1975 waren er afspraken gemaakt tussen de ENEL en de gemeentes Sermide en Carbonara Po die de ENEL ertoe verplichtten om een volledige serie filters aan te brengen. Deze afspraken zijn nooit nagekomen. In de jaren tussen 1988 en 1996 blijkt uit gegevens die worden verstrekt door de dienst Volksgezondheid en preventie van de provincie Mantua (PMIP), dat de twee centrales jaarlijks 37.100 ton SO2, 21.500 ton NOX en 1.600 ton stof uitstoten. Wat zware metalen betreft worden jaarlijks 41 ton vanadium, 35 ton nikkel, honderden tonnen zink, tientallen tonnen lood en nog enkele tonnen chroom en cadmium geproduceerd. Deze hoeveelheden alleen al zijn goed voor 30 % van de zwavelanhydride en 100 % van de zware metalen die in 1996 zijn uitgestoten door de 299 Italiaanse chemische fabrieken die behoren tot de Federchimica. De gezondheidsdiensten in dit gebied hebben gewezen op een buitengewoon hoge graad van tumoren en chronische ziekten aan de bronchiën en longen en genetische misvormingen. Het Italiaanse decreet van 12.07.1990 dat richtlijn 88/609/EEG van 24.11.1988(1) omzet, staat aan de ENEL een bepaalde periode toe om zijn installaties aan te passen zodat zij voldoen aan de in het decreet genoemde grenswaarden voor emissies. Die periode loopt tot eind 2002. Hieruit kan worden afgeleid dat in de centrale van Sermide bijvoorbeeld nog grensemissiewaarden voorkomen van 3.100 mg/m3 voor SO2, 1.050 mg/m3 voor NOX en 100 mg/m3 voor stof, terwijl de grenswaarden die het decreet hanteert, resp. 400, 200 en 50 mg/m3 bedragen (dit zijn cijfers van de PMIP uit februari 1998).

Vindt de Commissie niet dat bij de overgangsperiode om de twee centrales van de ENEL aan te passen, de geest van richtlijn 88/609/EEG met voeten wordt getreden? Denkt zij maatregelen te nemen om meer vaart te zetten achter de aanpassing van de beide installaties aan de toegelaten emissielimieten en wil zij hiertoe aandringen op een milieueffectrapportage van de twee centrales en een onderzoek naar de gevolgen voor de volksgezondheid overeenkomstig de bepalingen van richtlijn 85/337/EEG(2)?

Acht zij het niet wenselijk om overeenkomstig artikel 169 van het EG-Verdrag een procedure tegen de Italiaanse staat aan te spannen wegens het niet-naleven van artikel 130 R van het EG-Verdrag waar het de bescherming van de volksgezondheid en de preventie van schade aan het milieu betreft?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(30 oktober 1998)

Richtlijn 88/609/EEG van de Raad van 24 november 1988 inzake beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties legt alleen emissiegrenswaarden op voor nieuwe installaties, m.a.w. installaties waarvoor na 1 juli 1987 een vergunning is verleend. Voor installaties die al voor die datum bestonden gelden alleen beperkingen voor de emissies van zwaveldioxide (SO2) en stikstofoxide (NOX), en deze worden geïmplementeerd via nationale emissieplafonds voor alle betrokken bestaande installaties (artikel 3).

Het behoort tot de bevoegdheid van de nationale autoriteiten voor elke installatie, rekening houdend met de specifieke kenmerken daarvan, het emissieniveau te bepalen dat optimaal is voor de naleving van het nationale verminderingsprogramma dat is opgesteld met het oog op de inachtneming van de nationale plafonds. Strikt genomen kan de Commissie dus geen bezwaar maken tegen een programma voor de aanpassing van specifieke installaties wanneer een algemeen nationaal programma is opgesteld en dit er daadwerkelijk toe leidt dat de bij Richtlijn 88/609/EEG voorgeschreven emissieplafonds in acht worden genomen. In Italië is dit het geval.

Voorts is het ook aan de nationale autoriteiten erop toe te zien dat de emissies van elke industriële installatie de luchtkwaliteit in de omgeving niet aantasten.

De Commissie wijst het geachte parlementslid erop dat Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten alleen geldt voor na 3 juli 1988 goedgekeurde projecten en niet met terugwerkende kracht kan worden toegepast. Bijgevolg valt dit project niet onder de richtlijn.

Wat de laatste vraag betreft, wijst de Commissie erop dat artikel 130 R van het EG-Verdrag niet als juridische grondslag kan dienen voor het inleiden van een inbreukprocedure krachtens artikel 169. Zoals door het Hof van Justitie is verklaard in zijn arrest in Zaak C-379/92, beperkt de functie van artikel 130 R zich ertoe de algemene doelstellingen van de Gemeenschap op milieugebied aan te geven.

(1) PB L 336 van 7.12.1988, blz. 1.

(2) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.