ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0162/02

van Jan Wiersma (PSE) en Margrietus van den Berg (PSE) aan de Raad

(5 februari 2002)

Betreft: Atoomwapens tegen Israël

1. Is de Raad op de hoogte van uitspraken van de voormalige president van Iran, H. Rafsanjani, over het mogelijk gebruik van atoomwapens tegen Israël?

2. Welke waarde hecht de Raad aan deze uitspraken?

3. Op welke wijze probeert de EU Iran ervan te weerhouden kernwapens te ontwikkelen?

Antwoord

(25 juni 2002)

De Raad heeft bericht ontvangen over de toespraak van voormalig president Rafsanjani waarnaar het geachte parlementslid verwijst.

De versterking van de internationale voorschriften en mechanismen ter voorkoming van de verspreiding van massavernietigingswapens is van het allergrootste belang voor de EU en een wezenlijk doel van haar buitenlands beleid. Bovendien is de EU van oordeel dat bedreigingen tegen Israël onaanvaardbaar zijn en dat zij het vredesproces en de stabiliteit van de regio ongetwijfeld schade toebrengen. In haar dialoog met derde landen, waaronder Iran, bepleit de EU actief dat de multilaterale instrumenten op het gebied van non-proliferatie, ontwapening en wapenbeheersing universeel worden gemaakt en daadwerkelijk worden toegepast. Miquel Nadal, Spaans staatssecretaris van Buitenlandse Zaken, heeft tijdens de 8e politieke dialoog EU-Iran op 4 februari in Madrid zijn ernstige verontrusting uitgesproken over de toespraak van president Rafsanjani, die hij resoluut afkeurde. De EU heeft er harerzijds bij Iran op aangedrongen het Alomvattend Kernstopverdrag (CTBT) te bekrachtigen en onverwijld een aanvullend protocol te sluiten met de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA).

Voorts is de Raad, in zijn streven om een oplossing van het conflict in het Midden-Oosten te bevorderen, de mening toegedaan dat er in de huidige zeer ernstige situatie niets kan voortkomen uit dreigementen om het geweld in de regio te laten escaleren. Dit is in contacten met Iran nadrukkelijk onder de aandacht gebracht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0263/02

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Raad

(8 februari 2002)

Betreft: De gevangenen op de Amerikaanse Marínebasis in Guantánamo

Wat is het politieke standpunt van de Raad ten aanzien van de Amerikaanse regering naar aanleiding van berichten dat de uit Afghanistan overgevlogen gevangenen in Guantánamo als wilde dieren worden behandeld en van alle andere zintuiglijke waarnemingen verstoken zijn, kortom een behandeling krijgen die typisch is voor folterkampen?

Gecombineerd Antwoordop de schritftelijke vragen E-0168/02, E-0236/02, E-0239/02 en E-0263/02

(27 juni 2002)

De Raad bevestigt hoe belangrijk het is dat iedere gedetineerde humaan wordt behandeld overeenkomstig de algemene normen van het internationale recht. De Raad kan uitsluitend op basis van de verslaggeving in de media niet vaststellen of de omstandigheden waaronder de gevangenen in Guantánamo worden vastgehouden aan die normen voldoen. President Bush heeft hierover op 31 januari 2002 een publieke verklaring afgelegd. De Raad beschikt niet over de gegevens die nodig zijn om correct te kunnen beoordelen of die gevangenen beschouwd moeten worden als krijgsgevangenen. Hij memoreert dat in artikel 5 van het Verdrag van Genève III van 1949 betreffende de behandeling van krijgsgevangenen is bepaald dat aan een gedetineerde in geval van twijfel de bescherming van het Verdrag moet worden verleend tot op het moment dat een bevoegde rechtbank zijn status heeft kunnen bepalen. In de tussentijd moet de gedetineerde humaan worden behandeld en behoorlijke medische verzorging, kleding en voedsel ontvangen. De mogendheid die hem gevangen houdt heeft evenwel het recht maatregelen te nemen die nodig zijn om de veiligheid van de inrichting en de gedetineerden te waarborgen, zulks overeenkomstig het internationaal recht.

De Raad is niet van plan waarnemers naar Guantánamo te zenden. Het verheugt de Raad dat het Internationale Comité van het Rode Kruis vrije toegang tot de gedetineerden heeft gekregen en dus zijn mandaat zal kunnen uitoefenen. Ook de Britse, de Franse, de Spaanse en de Belgische regeringsdelegatie hebben toegang gekregen tot hun respectieve onderdanen die in Guantánamo Bay worden vastgehouden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0236/02

van Anna Karamanou (PSE) aan de Raad

(7 februari 2002)

Betreft: Ongerustheid over de 110 krijgsgevangenen in Guantanamo

Heel de wereld is verontwaardigd over de behandeling die de 110 krijgsgevangenen op de Amerikaanse basis Guantanamo in Cuba, van wie men veronderstelt dat zij deel uitmaakten van het Al-Queda-netwerk, ten deel valt. Verschillende internationale organisaties en niet-gouvernementele organisaties hebben geprotesteerd tegen zowel de onmenselijke omstandigheden waaronder deze krijgsgevangenen zijn overgebracht naar de Amerikaanse basis en daar in bewaring zijn genomen, als het rechtsstelsel waaraan zij zijn onderworpen.

Welke maatregelen is de Raad van plan te nemen om een onderzoek te kunnen instellen naar de omstandigheden waaronder de krijgsgevangenen naar Cuba zijn overgebracht en daar in bewaring zijn genomen, om een rechtsstelsel voor de gevangenen te laten vaststellen door een bevoegde rechtbank en met name na te gaan of deze krijgsgevangenen in aanmerking komen voor de status van krijgsgevangene overeenkomstig de bepalingen van het derde Verdrag van Genève, en om ervoor te zorgen dat in ieder geval de mensenrechten en het recht op menselijke behandeling strikt worden geëerbiedigd, overeenkomstig het Verdrag van Genève en het Internationaal Verdrag inzake burger- en politieke rechten?

Gecombineerd Antwoordop de schritftelijke vragen E-0168/02, E-0236/02, E-0239/02 en E-0263/02

(27 juni 2002)

De Raad bevestigt hoe belangrijk het is dat iedere gedetineerde humaan wordt behandeld overeenkomstig de algemene normen van het internationale recht. De Raad kan uitsluitend op basis van de verslaggeving in de media niet vaststellen of de omstandigheden waaronder de gevangenen in Guantánamo worden vastgehouden aan die normen voldoen. President Bush heeft hierover op 31 januari 2002 een publieke verklaring afgelegd. De Raad beschikt niet over de gegevens die nodig zijn om correct te kunnen beoordelen of die gevangenen beschouwd moeten worden als krijgsgevangenen. Hij memoreert dat in artikel 5 van het Verdrag van Genève III van 1949 betreffende de behandeling van krijgsgevangenen is bepaald dat aan een gedetineerde in geval van twijfel de bescherming van het Verdrag moet worden verleend tot op het moment dat een bevoegde rechtbank zijn status heeft kunnen bepalen. In de tussentijd moet de gedetineerde humaan worden behandeld en behoorlijke medische verzorging, kleding en voedsel ontvangen. De mogendheid die hem gevangen houdt heeft evenwel het recht maatregelen te nemen die nodig zijn om de veiligheid van de inrichting en de gedetineerden te waarborgen, zulks overeenkomstig het internationaal recht.

De Raad is niet van plan waarnemers naar Guantánamo te zenden. Het verheugt de Raad dat het Internationale Comité van het Rode Kruis vrije toegang tot de gedetineerden heeft gekregen en dus zijn mandaat zal kunnen uitoefenen. Ook de Britse, de Franse, de Spaanse en de Belgische regeringsdelegatie hebben toegang gekregen tot hun respectieve onderdanen die in Guantánamo Bay worden vastgehouden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0885/02

van Marjo Matikainen-Kallström (PPE-DE) aan de Commissie

(3 april 2002)

Betreft: Bijproducten en de definitie van afvalstoffen

In de EU-kaderrichtlijn inzake afvalbeheer (91/156/EEG(1)) wordt afvalstof gedefinieerd als een stof of voorwerp waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen. Het probleem van die definitie is dat ze geen industriële processen kent die twee producten als resultaat hebben. Dat geldt bijvoorbeeld voor ferrochroom, dat als bijproduct in een ijzerfabriek ontstaat en wordt doorverkocht om onder andere bij de bodembewerking en in de wegenbouw te worden gebruikt. Volgens de Europese definitie van afval zijn ferrochroomresten afvalstoffen en de producent ervan moet derhalve zowel een afvalstoffenheffing betalen als BTW over de verkoop ervan afdragen. Dit leidt ertoe dat ondernemingen die de bijproducten van hun industriële processen geschikt maken voor de nuttige toepassing ervan en aldus natuurlijke materialen besparen in een financieel nadelige situatie terechtkomen.

Welke maatregelen is de Commissie van plan te nemen om het begrip afval zodanig te wijzigen dat het verschil tussen de eindverwerking en de nuttige toepassing van afval duidelijker wordt?

(1) PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(14 mei 2002)

De definitie van afvalstof die gegeven wordt in artikel 1, onder a), van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen, als gewijzigd(1) is elke stof of elk voorwerp waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen. Deze definitie is door het Hof van Justitie zo geïnterpreteerd dat, ingevolge de eisen inzake milieubescherming zoals vastgelegd in artikel 174, lid 2, van het EG-Verdrag, het begrip afvalstof niet restrictief mag worden uitgelegd.(2) Met betrekking tot de ferrochroomresten waarnaar het geachte parlementslid verwijst, is er momenteel een aanvraag voor een prejudiciële beslissing in behandeling bij het Hof. Dit zal wellicht tot meer duidelijkheid leiden over de status van schrootmateriaal in verband met de richtlijn(3).

Het zesde milieuactieprogramma van de Gemeenschap beoogt een verduidelijking van het wettelijke onderscheid tussen afval en niet-afval(4). In het kader van dit programma zal de Commissie maatregelen nemen om te onderzoeken hoe deze taak het best volbracht kan worden.

(1) PB L 194 van 25.7.1975, als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991 (PB L 78 van 26.3.1991) en Beschikking 96/350/EG van de Commissie van 24 mei 1996 (PB L 135 van 6.6.1996).

(2) Arresten C-418/97 en C-419/97 ARCO Chemie Nederland en EPON, Jurispr. 2000, blz. I-4475, punten 39-40 van het arrest.

(3) Arrest C-444/00 The Queen op verzoek van Mayer Parry Recycling Ltd.

(4) Artikel 8, lid 2, punt iv, van het ontwerp-besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het zesde milieuactieprogramma (PE-CONS 3618/02).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0483/02

van Nelly Maes (Verts/ALE) aan de Raad

(27 februari 2002)

Betreft: Politiek proces in Griekenland tegen de journalist Dede Abdulhalim

Onlangs zijn enkele democratische journalisten in Griekenland gerechtelijk vervolgd. Een voorbeeld is de vervolging en veroordeling van Dede Abdulhalim, inwoner van de stad Komotini in het Griekse Thracië, journalist gespecialiseerd in minderheden, en eigenaar van de krant Trakianin Sesi en van het lokale radiostation ISIK FM.

In concreto werd op 14 januari 2000 gedurende een muziekuitzending van het lokale radiostation ISIK FM een muzikale wens uitgezonden van een toehoorder die zich bekendmaakte onder de naam van Boskurt (Grijze Wolf). De daaropvolgende dag werd klacht ingediend tegen de journalist omwille van de muzikale wens. De beschuldiging luidde dat de wens verwees naar de extreem rechtse organisatie van Turkije de Grijze Wolven, hetgeen werd betiteld als criminele daad en nationaal verraad tegen Griekenland. De geluidsopname van die bewuste uitzending bewijst dat enkel de naam van de toehoorder de heer Boskurt (Grijze Wolf) werd vermeld zonder enige andere vermelding.

Op 25 februari 2000 spande de heer Karaiskos bij het hof van Komotini een proces in tegen de heer Dede Abdulhalim, wegens beledigingen. Het proces werd behandeld op 6 september 2001. De rechter van het hof, met de No 1071 besliste de heer Dede bij verstek te veroordelen tot 4 maanden gevangenis. Het beroep zal behandeld worden op 12 februari 2002 in het hof van Beroep in Komotini.

Is de Raad op de hoogte van dit proces?

Denkt de Raad dat dit proces in overeenstemming is met het recht op vrije meningsuiting en de persvrijheid?

Zal de Raad de betrokken lidstaat hierover vragen stellen?

Antwoord

(25 juni 2002)

De Raad deelt het geachte parlementslid mee dat hij geen kennis heeft van de geciteerde feiten en dat hij hoe dan ook niet bevoegd is commentaar te leveren op rechterlijke beslissingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0020/02

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(21 januari 2002)

Betreft: Financiële steun van de EU voor de Palestijnse autoriteit

Is de Commissie bereid informatie te verstrekken over de totale kosten van de EU-steun tot dusver die is verstrekt aan het Palestijnse Centrale Bureau voor Statistiek in Ramallah?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(22 februari 2002)

De Gemeenschap heeft voor het eerst in 1994 financiële steun verstrekt aan het Palestijns Centraal Bureau voor de Statistiek (PCBS), met een toewijzing van 1,4 miljoen voor capaciteitsopbouw en het uitvoeren van demografisch onderzoek.

In 1999 werd nog eens 2 miljoen toegekend, opnieuw voor capaciteitsopbouw voor het Palestijns statistiekstelsel. Dit laatste programma loopt nog door. Thans is een aanvullende toewijzing van 0,3 miljoen in voorbereiding voor de reparatie van schade (aan materiaal en uitrusting) die op 5 december 2001 aan het PCBS is toegebracht (begrotingslijn B7-4200).

Het PCBS valt bovendien onder het regionaal programma voor statistieksamenwerking Medstat (MEDA-steun) voor de mediterrane regio, dat onder het technisch toezicht van Eurostat staat. Medstat fase I is aan de gang, terwijl Medstat fase II binnenkort zal worden gestart.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0960/02

van Bernd Lange (PSE) aan de Commissie

(3 april 2002)

Betreft: Verordening (EEG) 2092/91 Overgangstermijnen voor ecologisch geproduceerd zaaigoed

De bepalingen van verordening (EEG) 2092/91, artikel 6.1 houden in dat in de ecologische landbouw alleen ecologisch geproduceerd zaaigoed mag worden gebruikt. De in artikel 6.3 vastgestelde overgangstermijn loopt af op 31 december 2003.

Het is echter uiterst twijfelachtig of na 31 december 2003, wat de groenteteelt betreft, ecologisch geproduceerd zaaigoed in voldoende hoeveelheid en van voldoende kwaliteit op de markt aanwezig zal zijn. Wat de tweejarige groentecultures betreft is het trouwens zeer twijfelachtig of ecologisch geproduceerd zaaigoed ooit marktrijp zal worden. De exploitanten van ecologische groenteteeltbedrijven vrezen derhalve dat zij dan het hoofd niet meer boven water zullen kunnen houden.

Hoe beoordeelt de Europese Commissie deze situatie, en hoe denkt zij te reageren?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(25 april 2002)

In artikel 6, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 2092/91 van de Raad van 24 juni 1991 inzake de biologische produktiemethode en aanduidingen dienaangaande op landbouwprodukten en levensmiddelen(1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 473/2002 van de Commissie van 15 maart 2002(2), is bepaald dat in de biologische landbouw alleen biologisch geproduceerd zaaigoed mag worden gebruikt. Gedurende een overgangsperiode, als bedoeld in artikel 6, lid 3, is het echter toegestaan niet-biologisch geproduceerd zaaigoed te gebruiken wanneer het niet mogelijk is zaden van het juiste ras die voldoen aan de eisen van de biologische landbouw, op de markt aan te schaffen. Deze overgangstermijn loopt af op 31 december 2003.

De Commissie beschouwt het gebruik van biologisch geproduceerd zaaigoed als een belangrijk beginsel in de biologische landbouw. Zij is zich er echter van bewust dat er voor de meeste teelten in de Gemeenschap niet voldoende biologisch geproduceerd zaaigoed voorhanden is.

Artikel 6, lid 3, onder b), van Verordening (EEG) nr. 2092/91 biedt de Commissie de mogelijkheid om het gebruik van niet-biologisch geproduceerd zaaigoed te blijven gedogen en tegelijkertijd de voorwaarden voor het verlenen van ontheffingen voor het gebruik van dergelijk zaaigoed te verscherpen.

De Commissie heeft daarom thans een voorstel in voorbereiding dat de markt voor biologisch geproduceerd zaaigoed moet stimuleren en tegelijkertijd moet verhinderen dat landbouwers niet over geschikt zaaigoed kunnen beschikken.

(1) PB L 198 van 22.7.1991.

(2) PB L 75 van 16.3.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0382/02

van Concepció Ferrer (PPE-DE) aan de Raad

(22 februari 2002)

Betreft: Verbod op de invoer van diamanten uit Sierra Leone

De Raad van Ministers heeft op 11 januari een gemeenschappelijk standpunt aangenomen waarbij het verbod op de invoer van ruwe diamanten uit Sierra Leone tot 5 december 2002 wordt verlengd.

Kan de Raad meedelen in hoeverre dat verbod tot dusver is nageleefd?

Antwoord

(26 juni 2002)

Op 18 februari 2002 heeft de Raad Verordening (EG) nr. 303/2002 aangenomen betreffende de invoer in de Gemeenschap van ruwe diamanten uit Sierra Leone. Door deze verordening wordt Gemeenschappelijk Standpunt 2002/22/GBVB betreffende een verbod op de invoer van ruwe diamant uit Sierra Leone toegepast.

De Commissie dient na te gaan hoe het bij Verordening (EG) nr. 303/2002 van de Raad ingestelde verbod tot op heden is nageleefd. De Commissie baseert zich daarbij met name op de door de lidstaten verstrekte informatie over schendings- en andere nalevingsproblemen of door nationale rechters gedane uitspraken. Krachtens artikel 6 van genoemde verordening moeten de lidstaten en de Commissie elkaar van deze gegevens in kennis stellen.

De Raad verzoekt het geachte parlementslid derhalve zijn vraag tot de bevoegde instelling te richten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0001/02

van Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE) aan de Commissie

(9 januari 2002)

Betreft: Financiering MEDA en cultuur

In de verordeningen MEDA I en MEDA II wordt expliciet verwezen naar: het bevorderen van de culturele samenwerking in het kader van de euro-mediterrane partnerschapsrelatie. Tot nu toe vindt dit beleid alleen uitdrukking in het Heritage-programma, dat zich vooral richt op het cultureel erfgoed en de architectonische traditie van de partners.

Is de Commissie gezien de huidige politieke omstandigheden, die nopen tot wederzijds begrip en het aanhalen van de betrekkingen tussen de volkeren van de Europese Unie en deze partnerlanden, van mening dat de uitwerking en de toepassing van een nieuw programma voor culturele samenwerking (verspreiding van kunst, geschiedenis, filosofie en religie) noodzakelijk is? Zo ja, is zij van mening dat nieuwe structuren en mogelijkheden moeten worden geschapen zodat de euro-mediterrane interculturele dialoog en samenwerking op gang komen en worden gestimuleerd, en een belangrijke factor worden voor toenadering, vertrouwen en stabiliteit in de regio?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(12 februari 2002)

De Commissie voelt de behoefte om het wederzijds begrip en de betrekkingen tussen de volkeren van de Unie en de partnerlanden in het Middellandse-Zeegebied te versterken.

Binnenkort zal de Commissie een mededeling indienen die, met het oog op de ministerbijeenkomst in Valencia (Spanje) in april van dit jaar, gericht is op de versterking van het Europees-mediterrane partnerschap.

Binnen dit kader wil de Commissie nieuwe initiatieven voorstellen die thema's omvatten die verband houden met interculturele dialoog, zoals die waaraan het geachte parlementslid refereert.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0121/02

van Eurig Wyn (Verts/ALE) aan de Commissie

(29 januari 2002)

Betreft: Kosten van maatregelen inzake voedselveiligheid voor producenten

De kosten van Gemeenschapsmaatregelen tot bescherming van de gezondheid van de consument (GRM- en vleesbeendermeeltests) zijn aanzienlijk. Is de Commissie niet van mening dat de voorschriften inzake kosten van toepassing van gezondheidsmaatregelen op Gemeenschapsniveau, indien deze niet worden geharmoniseerd, concurrentiedistorsies in de interne markt tot gevolg hebben?

Is de Commissie daarom van mening dat overheidsfinanciering ter dekking van deze kosten zo spoedig mogelijk moet worden geharmoniseerd om te voorkomen dat deze financiering ten laste komt van producenten en om ervoor te zorgen dat er geen concurrentiedistorsies optreden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(7 maart 2002)

Verschillen in de omvang van overheidsfinanciering ter dekking van de aanzienlijke kosten die uit deze wetgeving voortvloeien, kunnen leiden tot concurrentieverstoringen. Om deze verstoringen te vermijden, kan het nodig zijn gelijke voorwaarden te scheppen door middel van bepaalde harmonisatiemaatregelen. Het toekennen van overheidssteun is slechts één manier om dergelijke gelijke

voorwaarden tot stand te brengen. In verband met budgettaire beperkingen is extra financiering uit de gemeenschapsmiddelen niet waarschijnlijk. Ook lidstaten zijn mogelijk niet in staat extra overheidssteun te verlenen. Wat de bestaande communautaire steun voor de rundvleessector betreft, zij erop gewezen dat de Gemeenschap momenteel 15 bijdraagt in de kosten voor testkits voor boviene spongiforme encephalopathie (BSE).

De Commissie heeft alle lidstaten gevraagd om kostenramingen met betrekking tot recente en komende wetgeving in verband met de strijd tegen BSE, en om gegevens over de omvang van de overheidssteun. Deze gegevens worden momenteel beoordeeld, om preciezer vast te stellen waar meer harmonisatie nodig is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0153/02

van Franz Turchi (UEN) aan de Raad

(29 januari 2002)

Betreft: Vraag van 19 oktober 2001 van de heer Francesco Turchi

Gezien de volgende feiten:

- De termijn voor de beantwoording van een schriftelijke vraag met voorrang is drie weken, te rekenen vanaf de datum van de officiële kennisgeving van de vraag.

- Op 19 oktober 2001 heeft ondergetekende een schriftelijke vraag met voorrang (P-3036/01) gesteld aan de Raad betreffende de moord op de Afghaanse legercommandant Ahmad Shah Massoud.

- Tot op heden, 22 januari 2002, heeft de Raad deze vraag niet beantwoord.

- Bovendien is de internationale situatie nog steeds buitengewoon instabiel en zorgwekkend.

Kunnen de Raad en met name de autoriteiten van het Koninkrijk België en van het Verenigd Koninkrijk gezien het bovenstaande mededelen waarom deze vraag nog niet is beantwoord? Zijn zij niet van mening dat deze houding de verdenking wekt dat zij de vertegenwoordigers van het Europees Parlement niet respecteren en niet correct tegemoet treden, ofwel niet bij machte zijn geloofwaardige antwoorden te geven die een mogelijk verzuim rechtvaardigen?

Antwoord

(21 mei 2002)

De Raad verwijst het geachte parlementslid naar zijn eerdere antwoorden in verband met de aan de orde gestelde procedurekwesties (zie de antwoorden op de vragen E-1299/01, E-1300/01, P 1541/01 en E-2384/01).

Wat vraag P-3036/01 betreft, deelt hij het geachte parlementslid mee dat het antwoord op die vraag op 12 februari 2002 is goedgekeurd.