ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/653

(2004/C 78 E/0695)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3833/03

van Roberto Bigliardo (UEN) aan de Commissie

(12 december 2003)

Betreft: Zijn de provincies betrokken bij het beheer van de structuurfondsen van de EU?

In het kader van de programmering van de Structuurfondsen van de Europese Unie wordt de besteding van de communautaire fondsen gegarandeerd door de bevoegde regio's met inspraak van de plaatselijke overheden, in casu de provincies. In de doelstelling 1-regio's — waar Italië onder valt — hebben de provincies dankzij de kaderakkoorden met de respectievelijke regio's een belangrijke rol toebedeeld gekregen bij het beheer van de fondsen in verband met het Regionaal Operatief Programma (ROP).

1. Kan de Commissie toelichten of het juist is dat de doelstelling 1-regio's — Italië — voor het beheer van de ROP-fondsen de provincies moeten inschakelen en of deze praktijk wegens de langdurige coördinatieprocedures niet ten koste gaat van de besteding van de fondsen binnen de vastgestelde tijdslimieten?

2. Kan de Commissie bovendien meedelen of de inspraak van de plaatselijke overheden bij het beheer van de ROP-fondsen (de provincies) slechts een formele zaak is dan wel inhoudelijk van belang waar de opstelling van het communautair steunkader 2000/2006 heeft plaatsgevonden zonder dat de plaatselijke overheden erbij betrokken waren?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(27 januari 2004)

De beide vragen van het geachte parlementslid hebben betrekking op het principe van de betrokkenheid van het partnerschap bij de programmering en het beheer van de door de Structuurfondsen van de EU medegefinancierde maatregelen.

Dit principe is vastgesteld in artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen (1). In dit artikel is bepaald dat „de communautaire actie (…) tot stand komt in nauw overleg (…) tussen de Commissie, de betrokken lidstaat en de autortiteiten en instanties die door de lidstaat zijn aangewezen in het kader van zijn nationale regels en de bestaande praktijk, met name de regionale en plaatselijke autoriteiten”. Voorts wordt erin bepaald dat de lidstaten toezien op de inschakeling van de relevante partners in de verschillende stadia van de programmering.

De verantwoordelijke instanties van de operationele programma's moeten in dit verband de provincies, als lokale autoriteiten, inschakelen, wanneer de nationale voorschriften daarin voorzien en wanneer dit opportuun wordt geacht, waarbij de passende modaliteiten betreffende betrokkenheid en overleg worden vastgesteld, om een correcte en efficiënte toepassing van het principe van het partnerschap te waarborgen.

(1) PB L 161 van 26.6.1999.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/835

(2004/C 78 E/0888)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3614/03

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie

(5 december 2003)

Betreft: Teelt van zoete lijsterbes

Landbouwsubsidies vallen onder de exclusieve bevoegdheid van de Commissie. Kan deze bijgevolg meedelen of de autoriteiten van de lidstaten correct zijn opgetreden toen zij geen subsidies hebben toegekend aan alle telers volgens dezelfde criteria, maar op basis van hun woonplaats? De Finse autoriteiten hebben geen adequate subsidies toegekend aan een landbouwer die zoete lijsterbes teelt in een volgens de autoriteiten verkeerd deel van het land, d.w.z. in een gebied dat geen bessenteeltgebied is. Is zoete lijsterbes als veredeld product volgens de Commissie bes of fruit?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(29 januari 2004)

Het staat de lidstaten vrij om, in het kader van hun prioriteiten, nationale landbouwsteun te verlenen voor deze of gene teelt, mits deze steun verenigbaar is met het Gemeenschapsrecht. De Commissie toetste deze verenigbaarheid tot dusverre vooraf aan de hand van de communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector (1). In dit verband zij erop gewezen dat de Commissie in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) een nieuwe, naar steuncategorieën opgesplitste vrijstellingsregeling heeft vastgesteld (2). Op grond van deze nieuwe verordening kunnen de lidstaten verschillende soorten landbouwsteun verlenen zonder voorafgaande toestemming van de Commissie, wat niet alleen tot gevolg zal hebben dat de nieuwe nationale landbouwsteun sneller ten uitvoer kan worden gelegd, maar ook dat de nationale programma's ter versterking van de bepalingen inzake milieu, dierenwelzijn en hygiëne in de landbouwsector vlotter kunnen worden toegepast.

De Commissie beschikt over te weinig informatie om zich uit te spreken over de verenigbaarheid van de door het geachte parlementslid genoemde maatregelen met het Gemeenschapsrecht.

Tot slot: de Commissie beschouwt de lijsterbes, de vrucht van de sorbus aucuparia, als een bes, en, aangezien bessen vruchten zijn, dus per definitie ook als een vrucht.

(1) PB C 28 van 1.2.2000.

(2) Verordening (EG) nr. 1/2004 van de Commissie van 23 december 2003 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op staatssteun voor kleine en middelgrote ondernemingen die landbouwproducten produceren, verwerken en afzetten (PB L 1 van 3.1.2004).
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/96

(2004/C 84 E/0125)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3778/03

van Jürgen Zimmerling (PPE-DE) aan de Commissie

(11 december 2003)

Betreft: bescherming recht op privacy

De bescherming van de privésfeer is binnen de EU zeer verschillend geregeld. Zo ligt bijvoorbeeld in sommige lidstaten de bewijslast voor uitlatingen die de privésfeer schenden bij de (rechts-of natuurlijke) persoon die zulke uitlatingen verspreidt, in andere lidstaten is dit niet het geval. In sommige lidstaten moet de bescherming van de privésfeer, indien het gaat om „publieke figuren die van grote invloed zijn voor het tijdsgebeuren” bijna volledig wijken voor de vrije nieuwsgaring (een dergelijk geval is thans aanhangig voor het Europese hof voor de rechten van de mens).

Acht de Europese commissie het noodzakelijk en acht zij zich in staat voorstellen te doen voor een adequaat beschermingsniveau in alle lidstaten? Is de Commissie van mening dat het — voortbouwend op artikel 7 van het voorstel voor een verordening inzake niet-contractuele aansprakelijkheid — zinvol is om rechtsbepalingen voor te stellen die voorzien in een adequate boete op schending van het recht op privacy?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(30 januari 2004)

De Commissie is het met de geachte afgevaardigde eens dat zich op het gebied van het materieel burgerlijk recht in de lidstaten aanzienlijke verschillen voordoen wat betreft inbreuken op de persoonlijke levenssfeer en op de persoonlijkheidsrechten.

De Commissie is voorlopig niet voornemens een harmonisatie voor te stellen van de materiële rechtsregels van de lidstaten inzake wettelijke aansprakelijkheid met betrekking tot de persoonlijkheidsrechten, waarbij het in hoofdzaak om immateriële schade gaat, waarvan de beoordeling door de rechter in grote mate afhankelijk is van de plaatselijke sociaal-economische situatie. Tijdens de besprekingen in de Raad over het voorstel van de Commissie voor een verordening betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II), is bovendien gebleken dat communautaire initiatieven die met persvrijheid te maken hebben, bijzonder gevoelig liggen gezien de nauwe band van deze materie met de openbare orde en de grondwettelijke beginselen van de lidstaten.

Ook al wordt met Rome II geen harmonisatie van het materiële recht beoogd, toch wordt de gelijke behandeling van slachtoffers van inbreuken op de persoonlijkheidsrechten beter gewaarborgd, omdat hetzelfde recht van toepassing is, ongeacht in welke lidstaat het geding aanhangig wordt gemaakt. Tevens is dit voorstel erop gericht de rechtszekerheid van de slachtoffers in grensoverschrijdende geschillen te vergroten.
Wat de publicatie van de resultaten van de veterinaire controles bij de invoer betreft moet erop worden gewezen dat invoercontrole volledig onder de bevoegdheid van de lidstaten valt. De lidstaten zijn over het algemeen niet verplicht van elke zending een staal te nemen voor laboratoriumonderzoek en al evenmin om de resultaten hiervan bekend te maken of deze aan de Commissie door te geven. Alleen wanneer tijdens een controle wordt vastgesteld dat er sprake is van een risico zijn de lidstaten verplicht dit aan de andere lidstaten en de Commissie te melden via het systeem voor snelle waarschuwingen voor levensmiddelen (RASFF). De Commissie licht vervolgens het land van oorsprong in. In het geval van met nitrofuran besmet pluimveevlees uit Thailand en Brazilië, zijn de lidstaten op grond van specifieke beschikkingen van de Commissie verplicht elke zending van pluimveevlees bij invoer uit deze landen te controleren op de aanwezigheid van nitrofuranen en de resultaten van dit onderzoek via het RASFF aan de Commissie mee te delen. Deze beschikking blijft volledig van kracht ten aanzien van Brazilië terwijl bij de invoer uit Thailand momenteel 20 % wordt getest. Deze beschikkingen van de Commissie zijn vrijwaringsmaatregelen en derhalve per definitie van tijdelijke aard. Een samenvatting van de RASFF-kennisgevingen wordt wekelijks bekend gemaakt op de website van het Directoraat-generaal Gezondheid en Consumentenbescherming.

De verwijzing in de vraag naar controle op het mogelijk gebruik van vlees- en beendermeel bij het fokken van dieren in derde landen is in deze context niet van toepassing. De EU-wetgeving inzake de invoer van pluimveeproducten houdt geen voerderverbod in voor derde landen zoals dat in de Unie geldt. Een doeltreffend voederverbod in een derde land is een belangrijk element bij het vaststellen van de geografische BSE-risico-analyse die op zijn beurt weer gevolgen kan hebben voor de invoereisen voor dierlijke producten van zoogdieren afkomstig uit dat derde land. De EU-wetgeving houdt geen verbod in op het gebruik van vlees- en beendermeel in de pluimveesector in een derde land dat vlees van pluimvee naar de Gemeenschap wil uitvoeren. Een verband tussen het voeren van vlees- en beendermeel aan pluimvee en een mogelijk risico van overdracht van BSE naar mensen is wetenschappelijk nog niet aangetoond. De Braziliaanse autoriteiten hebben de Commissie de verzekering gegeven dat voor de Braziliaanse pluimveeproductie geen vlees- of beendermeel wordt gebruikt omdat dit qua kosten niet kan concurreren met plantaardige eiwitten zoals soja.
De huidige communautaire geneesmiddelenwetgeving stelt onderzoek van geneesmiddelen met het oog op het gebruik bij kinderen niet verplicht. Het bestaande regelgevingskader biedt echter al stimulansen voor weesgeneesmiddelen. Verordening (EG) nr. 141/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1999 inzake weesgeneesmiddelen (1) voorziet in stimulansen voor de farmaceutische industrie om geneesmiddelen te ontwikkelen en in de handel te brengen voor ernstige, zeldzame ziekten waarvoor geen tevredenstellende behandeling bestaat. Deze wetgeving geldt evenzeer voor ziekten bij kinderen als bij volwassenen.

In 2000 werd, na veel inzet van de EU, richtsnoer E11 van de International Conference on Harmonisation of Technical Requirements for Registration of Pharmaceuticals for Human Use (ICH) over klinisch geneesmiddelenonderzoek bij kinderen opgesteld en in de EU toegepast.

In 2001 richtte het EMEA de Deskundigengroep pediatrie van het Comité voor farmaceutische specialiteiten op. Deze groep geeft advies over onderzoek naar en gebruik van kindergeneesmiddelen en werkt aan richtsnoeren voor onderzoekers en het bedrijfsleven.

Na een resolutie van de Raad heeft de Commissie advies gevraagd over en gewerkt aan voorstellen voor een nieuwe verordening die specifiek moet zorgen voor meer onderzoek naar en een grotere beschikbaarheid van kindergeneesmiddelen. Voor deze voorstellen loopt nu een uitgebreide effectbeoordeling, waarover in het eerste trimester van 2004 een verslag moet volgen. Daarna kunnen de voorstellen voor goedkeuring door de Commissie worden voltooid. Om de wetgevingsprocedure te versnellen heeft de Commissie hangende de beoordelingsresultaten een informele ad-hocwerkgroep van het Geneesmiddelen-comité opgericht (met vertegenwoordigers van alle lidstaten) om over het informele ontwerpvoorstel te adviseren. Daarnaast zet ze de besprekingen met andere groepen voort.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/139

(2004/C 84 E/0177)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4037/03

van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie

(12 januari 2004)

Betreft: Hervorming van de gezondheidszorg en natuurgeneesmiddelen in Duitsland

In het kader van de hervorming van de gezondheidszorg heeft Duitsland bij wet de concurrentie tussen geneesmiddelen van de conventionele farmaceutische industrie en natuurgeneesmiddelen in feite verboden. Hoewel deskundigen jarenlang gewerkt hebben aan een positieve lijst van geneesmiddelen, waaronder natuurlijke geneeskunde, homeopathie en antroposofische geneeskunde, is nu in het kader van de zogenaamde hervorming van de gezondheidszorg van de Duitse Bondsregering elk natuurgeneesmiddel uitgesloten van vergoeding door het ziekenfonds. Zo ontstaat met behulp van de hervorming van de gezondheidszorg concurrentievervalsing ten gunste van geneesmiddelen uit de farmaceutische industrie. Vele patiënten gebruiken natuurlijke geneeswijzen en geneesmiddelen en in vele gevallen was het resultaat beter dan bij de conventionele procedures. Deze successen mogen niet door concurrentie tussen conventionele, door de farmaceutische industrie geproduceerde producten en natuurgeneesmiddelen ten gunste van eerstgenoemde worden uitgeschakeld. Naast een slechtere behandeling van patiënten die gebruik maken van natuurlijke geneesmiddelen worden vooral de kleine producenten van natuurgeneesmiddelen bedreigd door insolventie.

Wat vindt de Commissie uit oogpunt van mededingingsrecht van deze regeling?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(10 februari 2004)

Volgens vaste rechtspraak van het Europees Hof doet het Gemeenschapsrecht geen afbreuk aan de bevoegdheid van de lidstaten om hun socialezekerheidsstelsels naar eigen inzicht te organiseren (1). Dit geldt met name voor de vaststelling van voorschriften om het gebruik van geneesmiddelen zodanig te sturen dat de financiële stabiliteit van de vergoedingsregelingen voor ziektekosten positief wordt beïnvloed. Afgaande op de beschrijving van het geachte parlementslid heeft de Commissie geen reden om aan te nemen dat de juridische voorschriften van de Duitse wetgever om niet-receptplichtige geneesmiddelen van vergoeding door het ziekenfonds uit te sluiten, een inbreuk op de Europese mededingingswetgeving vormen.

(1) Zie bijvoorbeeld het arrest van het Hofvan 7 februari 1984 in zaak 238/82, Duphar BV e.a./Nederland, Jurispr. 1984, blz. 523.
3.

De Commissie volgt de strategie die in de Tacis-verordening nr. 99/2000 werd vastgelegd. Een van de prioriteiten die hierin wordt aangegeven, is de verbetering van de nucleaire veiligheid door de „ondersteuning van de ontwikkeling en uitvoering van strategieën voor gebruikte splijtstoffen, ontmanteling, en beheer van nucleaire afvalstoffen, waaronder in Noordwest-Rusland in het kader van een ruimere internationale samenwerking”. Naast de in punt 1 vermelde projecten voor Tsjernobyl worden door het Tacis-programma middelen verstrekt voor projecten waarmee het probleem van het nucleaire afval in Noordwest-Rusland moet worden aangepakt. De Commissie heeft onder meer volgende initiatieven ontplooid: — deelname aan het steunfonds voor het milieupartnerschap van de noordelijke dimensie (NDEP), dat wordt beheerd door de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBRD) en waarvoor in het Tacis-programma 40 miljoen euro is vrijgemaakt, — financiering van onder meer het „Lepse” project dat een oplossing probeert uit te werken voor het probleem van de bestraalde splijtstof van ijsbrekers, die in dit schip ligt opgeslagen. Enkele voorbereidende werkzaamheden (ongeveer 2 miljoen euro) werden in 1998-1999 uitgevoerd. Verdere steun zal worden verstrekt bij de voltooiing van de werkzaamheden op het gebied van het weghalen van de splijtstof. In Kazachstan zal via het Tacis-programma een project in twee fasen worden uitgevoerd om een oplossing uit te werken voor de kernafvalproblemen op de nucleaire testlocatie van Semipalatinsk, waar tijdens de periode 1949-1989 meer dan 460 proeven met kernwapens werden uitgevoerd. In het jaarprogramma 2003 is een bedrag van 1 miljoen euro uitgetrokken voor dit project. Voorts voorziet het indicatieve meerjarenprogramma voor de periode 2004-2006 in een bedrag van maximaal 4 miljoen euro.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/57

(2004/C 78 E/0056)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1937/03

van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 juni 2003)

Betreft: Planning spoorweg Korinthos-Patras

Verschillende lokale organisaties beklagen zich over het feit dat bij de planning van de spoorweg Korinthos-Patras geen rekening is gehouden met de speciale planologische studie van het gebied rondom Korinthos. Deze studie is gefinancierd in het kader van het Envireg-programma van de EU. Bovendien is de methode die normaliter wordt toegepast in dergelijke omstandigheden (tunnels en bruggen, afstand van kust en bewoonde gebieden) totaal genegeerd. Aangezien de planning van de spoorweg van cruciaal belang is voor het gehele gebied, vraag ik de Commissie of zij kan onderzoeken in hoeverre bij de planning pogingen zijn ondernomen om het milieu optimaal te beschermen en zo min mogelijk schade te berokkenen.

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(29 juli 2003)

Ontwerp en uitvoering van grote infrastructuurprojecten, zoals de aanleg van een nieuwe spoorweg, vallen onder de bevoegdheid van de autoriteiten in de betreffende lidstaat, overeenkomstig de beginselen van gedecentraliseerd beheer die voor structuurfondsen gelden. Het is de taak van deze autoriteiten om een passend evenwicht te vast te stellen tussen economische, maatschappelijke en milieuoverwegingen, en ervoor te zorgen dat aan de wettelijke vereisten wordt voldaan.

De aanvraag die door de Griekse autoriteiten is ingediend voor Europese medefinanciering van de spoorweg Korinthos-Patras voldeed aan alle gestelde voorwaarden, waaronder de milieutechnische bepalingen en voorwaarden.

De studie waarnaar het geachte parlementslid verwijst, dateert van begin jaren negentig. Deze studie heeft niet geleid tot een juridisch bindend kader voor ruimtelijke ordening van het erin beschreven gebied, en had niet specifiek betrekking op het ontwerp van de spoorweg.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/35

(2004/C 88 E/0038)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1497/03

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(5 mei 2003)

Betreft: Vernietiging van EU-eigendommen in Palestina

Hoe staat het met de financiële infrastructuur van de EU in Palestina die is vernietigd of beschadigd door de voortdurende strijd in de regio?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(23 juni 2003)

Op verzoek van het voorzitterschap van de Unie heeft de Commissie een voorlopige lijst opgesteld van door de EU (Commissie en lidstaten) gefinancierde projecten die door de Israëlische strijdkrachten zijn vernietigd of beschadigd. De lijst van vernietigde projecten wordt regelmatig bijgewerkt door het bureau van de Commissie in Jeruzalem, in overleg met de vertegenwoordigingen van de lidstaten in Jeruzalem en Ramallah. Deze taak wordt bemoeilijkt door de situatie ter plaatse. Op 14 december 2002 is de lijst voor het laatst bijgewerkt, en werd de totale schade geraamd op 24 014 000 EUR. Ongeveer één vierde van dit totaalbedrag is gefinancierd door de Gemeenschap en de rest door de lidstaten.

De raming beperkt zich tot de kosten voor het vervangen van fysieke infrastructuur (bouw en uitrusting), en er is geen rekening gehouden met onrechtstreekse verliezen als vertraging bij of opschorting van projecten. Verder wordt een aantal door de EU gefinancierde projecten die als gevolg van Israëlische militaire acties niet naar behoren kunnen functioneren niet in de lijst vermeld. Zo is de toegang tot het Europees ziekenhuis in Gaza bijvoorbeeld belemmerd en zijn er vertragingen bij infrastructuurprojecten (omdat er geen toegang tot grondstoffen is).

Deze kwestie is herhaaldelijk ter sprake gebracht bij de Israëlische autoriteiten, met name door het voorzitterschap van de Unie in januari 2002, en ook op de bijeenkomst van de Associatieraad met Israël van 21 oktober 2002.
1.

Waarom staan op de op 1 oktober 2003 geopende website van de Nationale Raad voor etnische en demografische vraagstukken (NCEDI) en op andere websites, waarnaar de Commissie verwees in haar antwoord van 16 juni 2003 op schriftelijke vraag nr. E-1647/03 (1) of op de project-website www.cscbg.com nog steeds (op 14.12.2003) niet de namen vermeld van de leden van de nationale stuurgroep, die is samengesteld uit de NCEDI en 35 Roma-NGO's?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/162

(2004/C 78 E/0166)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2755/03

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(15 september 2003)

Betreft: Verplichte vermelding van de nationaliteit op het rijbewijs

Een inwoner van mijn kiesdistrict in het zuidwesten van Engeland heeft net zijn nieuw rijbewijs gekregen, waarin zijn geboorteplaats (Ierland) vermeld staat. Hij maakt zich daarover zorgen, aangezien hij zijn hele leven lang gediscrimineerd is wegens zijn nationaliteit, met name in de jaren zeventig, toen vele in Engeland wonende Ieren het slachtoffer waren van discriminatie op hun werk en in vele andere aspecten van hun dagelijks leven.

Ook al is deze man trots op zijn Ierse erfgoed, toch wil hij liever dat op zijn rijbewijs wordt vermeld dat hij EU-burger is om mogelijke discriminatie in de toekomst te vermijden. Welke maatregelen heeft de Commissie genomen om EU-burgers die in die zin gediscrimineerd zijn te beschermen? Zijn er plannen om de bepalingen inzake rijbewijzen te veranderen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(27 oktober 2003)

Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (1) bepaalt dat de geboortedatum en geboorteplaats van de houder worden vermeld op het rijbewijs. Deze gegevens zijn noodzakelijk om de overheidsinstanties in staat te stellen de identiteit van de houder exact vast te stellen, met name voor handhavingsdoeleinden. De Commissie is niet voornemens een wijziging van deze bepaling voor te stellen.

(1) PB L 237 van 24.8.1991.