ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0202/00

van Dominique Souchet (UEN) aan de Commissie

(31 januari 2000)

Betreft: Douanemaatregelen tegen Saint-Pierre-et-Miquelon

Ingevolge een door de Eenheid voor coördinatie van de fraudebestrijding ingesteld onderzoek is sommige Europese douanediensten opgedragen om over te gaan tot weigering van uitvoercertificaten strekkende tot invoer van producten met vrijdom van douanerechten en heffingen van gelijke werking in de Gemeenschap, welke in toepassing van artikel 101 van besluit 91/482/EEG(1) zijn opgesteld door de territoriale overheid van Saint-Pierre-et-Miquelon.

Kan de Commissie aangeven hoe zij in dit geval douane-inklaring en douane-uitklaring zietvan producten waarop geen vrijstelling of restitutie, geheel of gedeeltelijk, van douanerechten of heffingen van gelijke werking is toegepast?

Ziet zij mogelijkheden om de autoriteiten van Saint-Pierre-et-Miquelon, gelet op de enorme problemen waarmee deze daardoor nu en in de toekomst te kampen krijgen, uitstel van executie te verlenen in afwachting van de definitieve resultaten van het lopende onderzoek, aangezien de betrokken autoriteiten zich bereid verklaard hebben om enigerlei, door de Commissie voorgestelde aanpassingsmaatregel uit te voeren?

(1) PB L 263 van 19.9.1991, blz. 1.

Antwoord van Mevr. Schreyer namens de Commissie

(25 februari 2000)

In het door het geachte parlementslid bedoelde geval werd vastgesteld dat met name in Saint Pierre et Miquelon vervoerssteun werd toegekend aan de marktdeelnemers die overgaan tot de overslag van bepaalde producten op het grondgebied.

Tevens rekening houdend met de door de Franse autoriteiten en de autoriteiten van Saint Pierre et Miquelon verstrekte gegevens onderzoekt de Commissie of deze vervoerssteun overeenstemt met een restitutie van douanerechten overeenkomstig Besluit 91/482/EEG van de Raad van 25 juli 1991 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee (LGO) met de Europese Economische Gemeenschap(1). Uit hoofde van dit besluit worden de producten die niet van oorsprong zijn uit een LGO en die zich daar in het vrije verkeer bevinden en in ongewijzigde toestand worden heruitgevoerd naar de Gemeenschap, in de Gemeenschap toegelaten met vrijdom van douanerechten en heffingen van gelijke werking op voorwaarde dat de in artikel 101, lid 2, vermelde voorwaarden in acht worden genomen (betaling van douanerechten of heffingen van gelijke werking in de LGO, geen vrijstelling of restitutie, geheel of gedeeltelijk, van douanerechten of heffingen van gelijke werking, overlegging van een uitvoercertificaat).

Teneinde de financiële belangen van de Gemeenschappen te beschermen werden de nationale autoriteiten verzocht in deze fase de nodige conservatoire maatregelen te nemen (storting van een waarborgsom door de betrokken marktdeelnemers).

De Commissie zal de betrokken autoriteiten rechtstreeks in kennis stellen van de conclusies van haar onderzoek.

(1) PB L 263 van 19.9.1991, gewijzigd bij Besluit 97/803/EG; PB L 329 van 29.11.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2531/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(4 januari 2000)

Betreft: Oprichting van een centrum voor de bevordering van klassieke studies en het onderwijs in Oud-Grieks en Latijn op de scholen

Al in 1995 is er bij de Raad van ministers van Onderwijs een memorandum ingediend betreffende de oprichting van een centrum ter bevordering van het onderwijs in Oud-Grieks en Latijn in de onderwijsinstellingen van de Europese Unie, en met name in het secundair onderwijs. Zoals gewoonlijk onderstreepten de vertegenwoordigers van de regeringen van Italië, Frankrijk, Griekenland en Spanje dat thans meer dan ooit de klassieke letteren een zeer waardevol onderwijsmiddel zijn voor de vorming van jonge mensen, die dankzij het gemeenschappelijke geestelijke erfgoed zich een authentiek Europees bewustzijn kunnen verwerven, in aanvulling op hun gerechtvaardigde nationale gevoelens.

Er zijn nu vijf jaar verstreken, zonder dat er concrete maatregelen zijn genomen van de kant van de Europese Unie. Het valt te hopen dat de komende eeuw niet de verdwijning te zien zal geven van het klassiek onderwijs aan de middelbare scholen. Diverse vooraanstaande classici, zoals Jacqueline de Romilly van de Académie Française en Jean Pierre Vernant, professor aan het Collège de France, hebben uitdrukking gegeven aan hun wanhoop bij het zien van de snelle achteruitgang van het klassieke onderwijs aan de middelbare scholen (Le Monde van 12.11.1999). Ik zou daarom de Commissie willen vragen: Welke initiatieven denkt zij te nemen om een positieve steun te geven aan de oprichting van voornoemd centrum?

Aanvullend antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(15 maart 2000)

Naar aanleiding van de Onderwijsraad van 31 maart 1995 heeft de Griekse minister een Helleens memorandum ingediend in verband met de oprichting van een Europees centrum voor klassieke letteren. Hierover zijn talrijke discussies gevoerd.

De Onderwijsraad van 6 mei 1996 heeft kennis genomen van het door de Griekse regering genomen initiatief om een dergelijk centrum op te richten. De Commissie heeft verklaard dat zij bereid was om een dergelijk initiatief te onderzoeken, maar zij heeft nog geen verzoek van de Griekse autoriteiten ontvangen.

Verder steunt de Commissie, met name in het kader van het Socrates-programma, regelmatig projecten op dit gebied. Zo zijn in het kader van Comenius en Erasmus verscheidene samenwerkingsprojecten tussen scholen en universiteiten gericht op het onderwijs van klassieke culturen en talen. In het kader van de activiteiten op het gebied van het volwassenenonderwijs is een project gestart dat de totstandbrenging van een Europese identiteit beoogt door terug te grijpen naar de bronnen van deze identiteit, met name uitgaande van de Grieks-Latijnse mythologie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2451/99

van Elly Plooij-van Gorsel (ELDR) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Overlappingen van vergaderingen van Commissie en Europees Parlement

De Commissie organiseert regelmatig vergaderingen of (pers) conferenties op tijdstippen dat het Europees Parlement haar plenaire zitting in Straatsburg of Brussel houdt. Commissaris Kinnock bijvoorbeeld, organiseert vrijdag 19 november 1999 een persconferentie en werklunch in Den Haag, waar ook Europarlementariërs voor uitgenodigd zijn, terwijl het Europees Parlement die dag in Straatsburg vergadert.

1. Is de Commissie met mij van mening dat dergelijke overlapping van vergaderingen en confrerenties onwenselijk is aangzien de Commissie bij Parlementsvergaderingen aanwezig dient te zijn?

2. Is de Commissie zich ervan bewust dat de verslaggeving in de pers van de resultaten van plenaire zittingen van het Parlement te lijden heeft onder de overlap, aangezien journalisten maar op een plaats tegelijk kunnen zijn?

3. Is de Commissie het met mij eens dat de beeldvorming over Europa in het algemeen en over het Europees Parlement in het bijzonder, erbij gebaat is wanneer de Instellingen rekening houden met elkaars vergaderroosters?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(25 januari 2000)

De commissarissen doen hun best om ervoor te zorgen dat dergelijke vergaderingen niet samenvallen met Parlementszittingen waarop zij aanwezig dienen te zijn. Zoals alle commissarissen is de heer Kinnock er zich terdege van bewust dat hij tijdens plenaire vergaderingen als eerste plicht heeft het woord te voeren of daarbij vragen te beantwoorden die tot zijn bevoegdheidsterrein behoren.

De Commissie weet hoe het tijdschema van de vergaderingen er uitziet en zal het nodige doen om onwenselijke overlappingen te voorkomen. Zij sluit zich volledig aan bij de zienswijze van het geachte parlementslid dat het belangrijk is dat de Europese instellingen rekening houden met elkaars vergaderroosters.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2821/99

van Herbert Bösch (PSE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Administratief onderzoek van OLAF bij de Europese Centrale Bank en de Europese Investeringsbank

Op grond van artikel 4, lid 1 van Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF)(1) zijn alle organen, instellingen en instanties van de Europese Unie verplicht een besluit te nemen over de nadere regelingen voor interne onderzoeken door OLAF, voorzover deze niet al in de verordening zelf zijn vastgesteld.

Op zijn vergadering van 8 oktober 1999 heeft de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën het betreurd dat noch de Europese Centrale Bank noch de Europese Investeringsbank een dergelijk besluit had vastgesteld.

De Commissie werd door de Raad verzocht op basis van artikel 211 van het EG-Verdrag de nodige juridische stappen te onderzoeken om volledige toepassing van de verordening te waarborgen.

Inmiddels heeft de Europese Centrale Bank een besluit over fraudebestrijding gepubliceerd (1999/726/EG(2)). De Europese Investeringsbank heeft op 16 november 1999 een besluit over de samenwerking met OLAF doen uitgaan.

Is de Commissie van mening dat met deze besluiten is voldaan aan het bepaalde in artikel 4, lid 1 van de verordening?

Zo nee, welke stappen wil de Commissie ondernemen om te waarborgen dat beide banken de verordening naleven?

(1) PB L 136 van 31.5.1999, blz. 1.

(2) PB L 291 van 13.11.1999, blz. 36.

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2821/99 en E-2822/99

(25 februari 2000)

De Commissie is van mening dat het besluit van de Europese Centrale Bank (ECB) van 7 oktober 1999 betreffende het voorkomen van fraude en het besluit van de Europese Investeringsbank (EIB), waarvan zij in kennis werd gesteld, niet verenigbaar zijn met het rechtskader voor de oprichting van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) en met name in strijd zijn met de bepalingen op het gebied van de interne onderzoeken die zijn opgenomen in Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF).

Bovendien komt de voor de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen door de gemeenschapswetgever gewenste samenhang door deze onverenigbaarheid op losse schroeven te staan.

De Commissie heeft derhalve bij het Hof van Justitie twee beroepsprocedures aanhangig gemaakt. Deze procedures werden op 13 januari 2000 ingeleid voor het besluit van de ECB en op 19 januari 2000 voor het besluit van de EIB.

De door het geachte parlementslid medegedeelde informatie betreffende de EIB werd doorgegeven aan het Europees Bureau voor Fraudebestrijding.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2743/99

van Emilia Müller (PPE-DE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Bijzondere steun voor Frankrijk

Bij de toetreding van Spanje en Portugal heeft Frankrijk middels een verordening van de Raad van 7 oktober 1980 (EEG nr. 2615/80)(1) voor het gebied bij de grens met Spanje bijzondere steun voor de regionale ontwikkeling ontvangen.

Hoe hoog was het bedrag van deze steun en voor welke periode en gebiedscoulisse gold hij?

(1) PB L 271 van 15.10.1980, blz. 1.

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(3 februari 2000)

Bij Verordening (EEG) nr. 2615/80 van de Raad van 7 oktober 1980 tot instelling van een specifieke communautaire actie om bij te dragen tot de ontwikkeling van sommige Franse en Italiaanse regio's in het kader van de uitbreiding van de Gemeenschap(1) wordt voor iedere betrokken lidstaat een speciaal programma aan de Commissie voorgelegd. Om deze communautaire actie ten uitvoer te leggen heeft de Raad zijn goedkeuring gehecht aan Verordening (EEG) nr. 2088/85 van 23 juli 1985 betreffende de geïntegreerde mediterrane programma's (PIM)(2). Deze verordening stelt onder andere de bepalingen vast betreffende de programmeringsperiode, de financiële bijdrage van de begroting van de Gemeenschap en het geografische toepassingsgebied van de PIM's.

Voor de periode 1986-1992 is de financiële bijdrage van de begroting van de Gemeenschap voor de verwezenlijking van genoemde PIM's vastgesteld op een totaalbedrag van 4 100 miljoen, waarvan 844 miljoen voor Frankrijk.

Wat het geografische toepassingsgebied van de PIM's in Frankrijk betreft, gaat het hierbij om de regio's Languedoc-Roussillon, Corsica, Provence-Alpes-Côte-d'Azur, Aquitaine et Midi-Pyrénées, alsmede de departementen Drôme en Ardèche, met uitzondering van de grote steden Marseille, Bordeaux en Toulouse alsmede het kustgebied met een permanente stadsontwikkeling en toeristische activiteiten.

(1) PB L 271 van 15.10.1980, blz. 1.

(2) PB L 197 van 27.7.1985, blz. 1.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2850/99

van Bartho Pronk (PPE-DE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Omzetting van rijbewijzen voor migrerende werknemers

In de richtlijn 91/439/EEG(1) van de Raad van 29 juni 1999 betreffende het rijbewijs worden mogelijkheden geopend om rijbewijzen van lidstaten om te zetten in rijbewijzen van een andere lidstaat. Ook kunnen lidstaten rijbewijzen van andere lidstaten onder omstandigheden verlengen.

1. Hoe werken de bepalingen in de praktijk? Bestaat hierover inzicht bij de Commissie? Welke problemen treden er bij op?

2. Als de Commissie geen inzicht heeft in de werking van de richtlijn, wil de Commissie dit dan onderzoeken gezien het feit dat er nogal wat klachten zijn over deze materie omdat nationale administraties zich niet altijd van de bepalingen van de richtlijn bewust zijn?

(1) PB L 237 van 24.8.1991, blz. 1.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(13 maart 2000)

Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs(1) stelt met name in artikel 8, lid 1, dat de houder van een rijbewijs uit eigen beweging om inwisseling van zijn rijbewijs tegen een gelijkwaardig rijbewijs kan verzoeken in de lidstaat waar hij zijn gewone verblijfplaats heeft gevestigd. In artikel 8, lid 3, is vastgesteld welke procedures bij een inwisseling moeten worden gevolgd. Deze bepalingen zijn in de verschillende lidstaten correct in nationaal recht omgezet en hebben geen aanleiding gegeven tot klachten van de burgers.

Daartegenover behandelt de Commissie wel een aanzienlijk aantal klachten, verzoekschriften en andere raadplegingen van burgers die problemen hebben met de erkenning of hernieuwing van hun rijbewijs ten gevolge van de toepassing van de bepalingen in verband met de geldigheidsduur van de rijbewijzen

en de periodiciteit van de medische onderzoeken. In dat verband stelt artikel 1, lid 3, van Richtlijn 91/439/EEG: Wanneer de houder van een geldig rijbewijs zijn gewone verblijfplaats verwerft in een andere lidstaat dan die welke het rijbewijs heeft afgegeven, kan het gastland zijn nationale bepalingen inzake de geldigheidsduur van het rijbewijs, medisch onderzoek... toepassen op de houder van het rijbewijs.... De Commissie heeft wegens de onjuiste omzetting van deze bepaling inbreukprocedures ingeleid tegen verscheidene lidstaten.

(1) PB L 237 van 24.8.1991.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2735/99

van Carlo Fatuzzo (PPE-DE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Gratis toegang tot musea voor 55+-ers uit de EU

Cultureel toerisme voor personen in de leeftijdsgroep van 55 tot 65 jaar vormt een bron van culturele verrijking, van gezonde vrijetijdsbesteding en van werkgelegenheid.

Is de Commissie voornemens een richtlijn voor te stellen om dit toerisme te bevorderen en toegankelijker te maken?

Kan de Commissie verder de Italiaanse minister Melandri verzoeken de in het Italiaanse staatsblad nr. 253 van 27.10.1999 gepubliceerde verordening, op grond waarvan alleen 65+-ers gratis toegang hebben tot monumenten, musea, opgravingen, parken, enz., zo te wijzigen dat ook communautaire burgers tussen de 55 en de 65 jaar onder de bepalingen ervan vallen?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(13 maart 2000)

De Commissie is zich ervan bewust dat cultureel toerisme veel werkgelegenheid kan opleveren. Zij heeft echter geen plannen hierover een richtlijn voor te stellen.

De vraag op welke leeftijd men in Italië gratis toegang tot culturele attracties moet krijgen, is ingevolge het subsidiariteitsbeginsel een zaak van deze lidstaat zelf.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2629/99

van Francesco Speroni (TDI), Umberto Bossi (TDI) en Gian Gobbo (TDI) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Aanwezigheid van Commissievoorzitter Romano Prodi op de internationale linkse topconferentie

Op zaterdag 20 en zondag 21 november 1999 was Romano Prodi in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Europese Commissie aanwezig op de internationale linkse topconferentie in het gezelschap van Jospin, D'Alema, Clinton, Blair en andere prominenten.

Is Commissievoorzitter Prodi van oordeel dat hij door zijn aanwezigheid op deze bijeenkomst alle politieke en culturele stromingen binnen de Europese Unie en haar instellingen naar behoren heeft vertegenwoordigd?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(21 februari 2000)

Voorzitter Prodi heeft op zondag 21 november 1999 als waarnemer deelgenomen aan een ontmoeting tussen centrum-linkse staatshoofden en regeringsleiders over onderwerpen die rechtstreeks verband houden met de ontwikkelingsvooruitzichten van Europa in het kader van de globalisering. Hij heeft op zaterdag 20 november 1999 het woord genomen tijdens de openingsvergadering, die los stond van het formele programma van de werkzaamheden van deze topontmoeting.

Zijn bijdrage aan deze ontmoeting kan worden omschreven als uiteenzetting van zijn ideeën over het Europees sociaal model en de bestrijding van de werkloosheid.

Hij heeft zijn ideeën bij vele gelegenheden uiteengezet, ook voor het Parlement. De voorzitter van de Commissie bekleedt een politieke functie. Mits hij zich houdt aan de verplichtingen die zijn functie meebrengt, behoudt hij het recht om geheel onafhankelijk en op eigen verantwoordelijkheid zijn politieke overtuiging uit te dragen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2499/99

van María Izquierdo Rojo (PSE) aan de Commissie

(16 december 1999)

Betreft: Medi Telecom

In verband met de aangekondigde overname van Medi Telecom door Telefónica Intercontinental SA en Portugal Telecom Internacional (Sgps) luidt de vraag: wat is de Commissie opgevallen? Wat zijn de specifieke kenmerken van deze overname? Wanneer neemt de Commissie een definitief besluit?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(11 januari 2000)

De voorgenomen concentratie, waardoor Telefónica InterContinental SA (onder zeggenschap van Telefónica S.A.) en Portugal Telecom Internacional S.A. (onder zeggenschap van Portugal Telecom S.A.) een gezamenlijke zeggenschap verwerven over Médi-Telecom, een bedrijf naar Marokkaans recht, is op 17 november 1999 bij de Commissie aangemeld overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 4064/89 van 21 december 1989 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen(1) (de Fusieverordening).

Overeenkomstig de bestaande procedures is een bericht in het Publicatieblad(2) gepubliceerd, waarin de aanmelding wordt bekendgemaakt en belanghebbenden worden verzocht opmerkingen kenbaar te maken. Deze opmerkingen konden tot uiterlijk 6 december 1999 worden ingediend. De Commissie is niet bevoegd om vertrouwelijke informatie van de partijen die betrokken zijn bij de transactie, openbaar te maken.

Médi Telecom is opgericht met het doel in Marokko een onderneming in mobiele cellulaire telecommunicatie op te richten en te exploiteren. Dit is de tweede onderneming die dergelijke diensten zal aanbieden, waarbij zij rechtstreeks concurreert met de gevestigde onderneming, die tot dusver de enige is die op de desbetreffende markt over een vergunning beschikt. Médi Telecom mag uitsluitend op het grondgebied van Marokko mobiele telecommunicatiediensten aanbieden.

De Commissie heeft op 17 december 1999 haar goedkeuring verleend aan de operatie, omdat deze geen aanleiding gaf tot ernstige twijfels met betrekking tot de verenigbaarheid ervan met de gemeenschappelijke markt.

(1) PB L 395 van 30.12.1989; rectificatie PB L 257 van 21.9.1990; laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) Nr. 1310/97, PB L 180 van 9.7.1997, rectificatie PB L 40 van 13.2.1998.

(2) PB C 336 van 24.11.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2644/99

van Carlos Ripoll y Martínez de Bedoya (PPE-DE) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: URBAN-programma

In het kader van het URBAN-programma worden geen subsidies verstrekt voor specifieke huisvestingsprogramma's, terwijl dit een van de eerste levensbehoeften is.

Is het mogelijk om subsidiëring van specifieke huisvestingsprogramma's in het nieuwe URBAN-programma op te nemen? Welke andere begrotingslijnen kunnen worden aangewend voor de bestrijding van de woningnood?

Antwoord door de heer Barnier namens de Commissie

(2 maart 2000)

Huisvestingsprojecten komen niet in aanmerking voor steun uit de Structuurfondsen. Specifieke huisvestingsprogramma's vallen dus niet onder het communautair initiatief voor stedelijke gebieden URBAN, dat door deze fondsen wordt gefinancierd.

In bijlage I bij haar mededeling van 13 oktober 1999, waarin de ontwerprichtsnoeren voor het nieuwe communautair initiatief URBAN(1) worden vastgesteld, erkent de Commissie echter dat huisvestingsactiviteiten, in bepaalde gevallen, belangrijk zijn voor de aanpak van problemen in stedelijke gebieden met het oog op een grotere sociale samenhang. Zij geeft aan dat uit de programmeringsdocumenten moet blijken dat rekening is gehouden met de huisvestingsactiviteiten, als deze een belangrijke factor zijn voor de herstructurering van het betrokken stadsdeel. De lokale, regionale of nationale autoriteiten, afhankelijk van het land, moeten de huisvestingsactiviteiten echter volledig zelf financieren, zonder bijdrage van de Structuurfondsen.

(1) COM(1999) 477 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2528/99

van Jürgen Zimmerling (PPE-DE) aan de Commissie

(4 januari 2000)

Betreft: Kosten van de wederopbouw in Kosovo

Volgens de huidige stand van zaken schat de Raad de kosten van de wederopbouwhulp voor Kosovo op 500 miljoen euro. Deze zullen in eerste instantie ten laste komen van het budget voor ontwikkelingshulp. De rapporteur in de Commissie ontwikkelingssamenwerking, mevrouw Carlotti, heeft laten weten dat dit bedrag van 500 miljoen uitsluitend op schattingen berust.

In hoeverre kan Balkan-coördinator Bodo Hombach op grond van de gegevens die hij in zijn functie moet hebben verkregen, informatie verstrekken omtrent de feitelijk wederopbouwkosten voor Kosovo, nu en in de toekomst?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(1 februari 2000)

In november 1999 hebben de Commissie en de Wereldbank een gezamenlijke analyse van de situatie in Kosovo gepresenteerd onder de titel Towards Stability and Prosperity, A Program for Reconstruction and Recovery in Kosovo(1). De behoeftenanalyse voor Kosovo is voorts gebaseerd op verschillende inputs, met name de door de Commissie bestelde schadeanalyse (uitgevoerd door de International Management Group), de verklaringen van het VN-interimbestuur van Kosovo (UNMIK) en gegevens die tijdens andere schadeanalyses zijn verzameld.

Met betrekking tot de rol van het Stabiliteitspact dient te worden benadrukt dat de Federale Republiek Joegoslavië (en derhalve ook Kosovo) geen deel uitmaakt van dat pact. De Commissie participeert actief in de werkgroepen van het Stabiliteitspact. Gezien het mandaat van het Stabiliteitspact, lijkt dit evenwel niet het meest geschikte forum om de behoeften in Kosovo te analyseren.

Het voor buitenlandse betrekkingen verantwoordelijke lid van de Commissie blijft nauw contact houden met de heer Hombach met betrekking tot de aangelegenheden die voor de regio in het algemeen van belang zijn.

Ten slotte herinnert de Commissie eraan dat de steun voor Kosovo in 2000 niet uit de ontwikkelingsbegroting als zodanig komt, maar als volgt is samengesteld: 60 miljoen aan overdrachten, 40 miljoen aan herschikkingen, 20 miljoen van ECHO en 60 miljoen van de reeds in het voorontwerp van begroting (VOB) opgenomen flexibiliteitsreserve van 180 miljoen euro.

(1) Dit document kan (in het Engels) worden geraadpleegd op de gezamenlijke website van de Commissie en de Wereldbank via www.seerecon.org./KeyDocuments/KeyOfficialDocuments.htm.