NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/24

(2004/C 65 E/025)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0387/03

van Mario Mantovani (PPE-DE) aan de Commissie

(7 februari 2003)

Betreft: De toxischvuilverbrander „Fenice”

De problematiek rond de toxischvuilverbrander „Fenice”, waar de Fiat-groep een voorstander van is, gaat terug op het jaar 1994.

Het bedrijf Fenice heeft besloten om een vuilverbrandingsinstallatie voor „speciaal en gevaarlijk” afval te bouwen op het grondgebied van de gemeente Verrone in de provincie Biella, op basis van decreet/VIA 11/08/1995.

De door Fenice gepresenteerde milieueffectrapportage dateert van 1993. De windmetingsbasisgegevens zijn die van het weerstation van de luchthaven van Cameri in de provincie Novara. De onlangs door ARPA verstrekte gegevens, waar de provincie Biella over beschikt en die kunnen worden opgevraagd bij een in de gemeente Verrone gelegen centrale, laten heel andere resultaten zien dan die waar Fenice is gekomen. Daardoor wordt de verwezenlijking van dit project nog onaanvaardbaarder, wanneer men de speciale gesteldheid van het grondgebied van Biella in aanmerking neemt en de regenval, die de verspreiding belemmert van verontreinigende elementen in een sterk geïndustrialiseerd gebied waar een hoog sterftecijfer aan tumoren bestaat. De provincie Biella beschikt voor de verwerking van vast stedelijk afval al over een vuilverwerkingsinstallatie. De Fenice-installatie zou niet alleen een „Fremdkörper” zijn in dit gebied, maar zou ook de grootste installatie van deze soort zijn in Italië.

Bij de milieueffectrapportage was afval aangegeven van de Fiat-fabrieken in Piemonte en Lombardije. Inmiddels is een nieuw regionaal afvalplan goedgekeurd waarbij het niet meer gaat om een verwijzing naar afspraken tussen de regio Piemonte en de regio Lombardije, zoals aanbevolen in het VIA-decreet.

Is de Commissie op de hoogte van dit project? Is er een verzoek ingediend tot communautaire financiering van de bouw?

Kan de Commissie meedelen of in dit geval de volgende richtlijnen zijn toegepast:

— 85/337/EEG (1) over milieueffectrapportage voor bepaalde overheids- en particuliere projecten;

— 91/156/EEG (2) tot wijziging van richtlijn 75/442/EEG (3) over afval, dat de lidstaten verplicht om het terugwinnen of verwerken van afval te waarborgen zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder gebruik te maken van procedures of methodes die het milieu schade zouden kunnen berokkenen;

— 84/156/EEG (4) over de bestrijding van atmosferische verontreiniging door industriële installaties?

Gezien de enorme verschillen tussen het verrichte onderzoek en het potentiële gevaar voor de gezondheid van de inwoners van alle 82 gemeentes van de provincie Biella alsook voor het milieu en de toekomst van dit gebied, luidt de vraag aan de Commissie welke maatregelen zij denkt te nemen ter garantie van correcte toepassing van de EU-wetgeving en om te verhinderen dat deze vuilverbrandingsinstallatie er komt?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(10 maart 2003)

Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, betreft het hier een particulier project dat niet voldoet aan de subsidiabiliteitscriteria van het operationeel programma voor Piëmont; het komt dus niet in aanmerking voor communautaire medefinanciering via de structuurfondsen.

Krachtens Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, als gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 (5), zijn de lidstaten ertoe gehouden maatregelen te treffen om te verzekeren dat een vergunning is vereist voor projecten die een aanzienlijk milieueffect kunnen hebben, onder meer gezien hun aard, omvang of ligging, en dat een beoordeling van de effecten daarvan plaatsvindt alvorens een vergunning wordt verleend. De projecten waarop de richtlijn van toepassing is, worden in de bijlagen opgesomd. De projecten van bijlage I moeten in ieder geval aan een milieueffectbeoordelingsprocedure (MEB-procedure) worden onderworpen.

Het door het geachte parlementslid genoemde project valt onder bijlage I van Richtlijn 85/337/EEG, als gewijzigd. Bijgevolg moet het aan een MEB-procedure worden onderworpen.

Op basis van de door het geachte parlementslid verstrekte gegevens lijkt het zo te zijn dat met betrekking tot dit project in 1995 een MEB-procedure is uitgevoerd die heeft geresulteerd in een VIA-besluit van 11 augustus 1995; bij die MEB-procedure is gebruik gemaakt van een door de projectontwikkelaar in 1993 overgelegde studie van de milieueffecten. Recente studies van de plaatselijke autoriteiten lijken voorts tot conclusies te hebben geleid die totaal verschillen van de conclusies die oorspronkelijk door de projectontwikkelaar werden ingediend. In de tussentijd is geen vergunning voor de installatie in kwestie verleend, en de projectontwikkelaar heeft momenteel besloten de installatie op te zetten overeenkomstig het bepaalde in het VIA-besluit van 11 augustus 1995.

In het licht van een en ander benadrukt de Commissie dat in gevallen waarin een MEB-procedure werd afgerond maar nog geen vergunning werd afgegeven, het in het algemeen noodzakelijk kan zijn de milieueffectbeoordeling te actualiseren of aan te vullen indien de toestand van het milieu verandert of indien andersluidende conclusies betreffende de milieueffecten van het project worden bereikt in de loop van de periode tussen de voltooiing van de beoordeling en het verlenen van de vergunning. Bijgevolg moet nieuwe informatie over alle waarschijnlijke substantiële milieueffecten van het project in de vergunningsprocedure worden meegenomen. In het specifieke geval dat hier aan de orde is, lijkt dit stadium overigens nog niet te zijn bereikt: uit de informatie die door het geachte parlementslid werd verstrekt, kan worden afgeleid dat er nog geen administratieve procedure betreffende een vergunningsaanvraag voor het project op basis van het VIA-besluit van 11 augustus 1995 lopend is. Rekening houdend met dit alles, en gezien het feit dat er geen specifieke gronden voor een klacht wegens niet-naleving van de MEB-richtlijn voorhanden lijken te zijn, kan momenteel niet worden gesteld dat er een inbreuk op die richtlijn heeft plaatsgevonden. Indien de Commissie van het geachte parlementslid aanvullende gegevens ontvangt aan de hand waarvan zij een eventuele inbreuk op Richtlijn 85/337/EEG, als gewijzigd, kan vaststellen, zal zij de zaak verder onderzoeken.

Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen, als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991, is van toepassing op handelingen gericht op de verwijdering of terugwinning van afvalstoffen, met inbegrip van afvalverbranding. Deze richtlijn bevat evenwel geen eisen met betrekking tot de planningsfase van verwijderings- of terugwinningsinstallaties.

Indien de geplande verbrandingsinstallatie voor gevaarlijk afval een capaciteit heeft van meer dan 10 ton per dag, is Richtlijn 84/360/EEG van de Raad van 28 juni 1984 betreffende de bestrijding van door industriële inrichtingen veroorzaakte luchtverontreiniging niet van toepassing. Deze richtlijn is immers vervangen door Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (6). Is de capaciteit van de installatie evenwel geringer, dan is Richtlijn 84/360/EEG van toepassing. Wat wellicht nog belangrijker is: Richtlijn 2000/76/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval (7) is eveneens van toepassing. Voor bestaande installaties, als omschreven in Richtlijn 2000/76/EG, geldt die richtlijn met ingang van 28 december 2005; op nieuwe installaties is zij van toepassing vanaf 28 december 2002. De verbranding van gevaarlijk afval ten slotte is geregeld bij Richtlijn 94/67/EG van de Raad van 16 december 1994 betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen (8), die bij Richtlijn 2000/76/EG zal worden ingetrokken.

(1) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.

(2) PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.

(3) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39.

(4) PB L 188 van 16.7.1984, blz. 20.

(5) PB L 73 van 14.3.1997.

(6) PB L 257 van 10.10.1996.

(7) PB L 332 van 28.12.2000.

(8) PB L 365 van 31.12.1994.