SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2198/00

van Gilles Savary (PSE) aan de Commissie

(3 juli 2000)

Betreft: Europese coördinatie in het verzekeringswezen

Een Franse staatsburger die op Spaans grondgebied een auto-ongeval gehad heeft waarbij ook een Spaanse burger betrokken is, kan van zijn Franse verzekering geen vergoeding van zijn schade krijgen omdat de Spaanse chauffeur niet verzekerd zou geweest zijn.

Op welke Europese of intergouvernementele rechtsmiddelen kan de aanlegger zich beroepen om zich toch nog schadeloos te laten stellen?

Over welke verhaalmogelijkheden beschikt hij bij de huidige stand van de wetgeving?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(28 juli 2000)

Het geachte parlementslid wordt verzocht artikel 1, lid 4, te raadplegen van de Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der

lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven(1), waarin wordt bepaald dat elke lidstaat een orgaan instelt of erkent dat tot taak heeft schade te vergoeden die is veroorzaakt door een niet-verzekerd of niet-geïdentificeerd voertuig. Het Garantiefonds is het logisch uitvloeisel van de verplichte verzekering: indien de verzekeraar deze verplichting niet nakomt, moet een ander orgaan het risico op zich nemen en in plaats van de verzekeraar schadevergoeding uitkeren.

In het door het geachte parlementslid genoemde geval moet, indien het niet-verzekerde voertuig dat het ongeval heeft veroorzaakt in Spanje is geregistreerd, het Garantiefonds van dit land zich met de schadevergoeding belasten aangezien er geen verzekeraar is die het risico draagt. De belanghebbende moet zich rechtstreeks wenden tot dit orgaan, dat gehouden is hem een met redenen omkleed antwoord te geven met betrekking tot zijn tussenkomst.

Deze richtlijn is de tweede van een reeks van vier richtlijnen waarmee wordt beoogd het verkeer van voertuigen te vergemakkelijken en de belangen van slachtoffers van auto-ongevallen in de Gemeenschap te behartigen, ongeacht de plaats waar dit ongeval zich voordoet. Zo voert de Eerste Richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid(2), de verplichte verzekering in van de wettelijke aansprakelijkheid op het gehele communautaire grondgebied, een bescherming die is uitgebreid en versterkt door de tweede (84/5/EEG) en de derde (90/232/EEG(3)) richtlijn. Laatstgenoemde richtlijnen hebben betrekking op verkeersongevallen die zich in het land waar het slachtoffer woonachtig is hebben voorgedaan en die zijn veroorzaakt door voertuigen die in dit land of in een ander lidstaat zijn geregistreerd en verzekerd. Richtlijn 90/618/EEG van de Raad van 8 november 1990 tot wijziging, met name wat de wettelijke aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen betreft, van Richtlijn 73/239/EEG en Richtlijn 88/357/EEG tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche(4), stelt situaties waarbij het ongeval in het land van het slachtoffer heeft plaatsgehad en het voertuig, hoewel in dit land geregistreerd, verzekerd is door een verzekeringsonderneming van een andere lidstaat, welke bij wijze van dienstverrichting werkzaam is, op één lijn met deze gevallen.

Tenslotte wordt met de richtlijn van het Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (vierde autoverzekeringsrichtlijn), welke op 16 mei 2000(5) is goedgekeurd, beoogd het huidige stelsel te verbeteren met betrekking tot de schadevergoeding van personen die, tijdens een tijdelijk verblijf in een andere lidstaat dan die van hun woonplaats, schade hebben geleden die veroorzaakt is door een in een andere lidstaat dan die waar zij wonen geregistreerd en verzekerd voertuig. Volgens artikel 7 kan, indien het voertuig niet kan worden geïdentificeerd, of indien de verzekeringsonderneming binnen twee maanden na het ongeval niet kan worden geïdentificeerd, de benadeelde een verzoek tot schadevergoeding indienen bij het schadevergoedingsorgaan in zijn lidstaat van woonplaats. De lidstaten beschikken, na de bekendmaking van de richtlijn in het Publicatieblad, over een termijn van 24 maanden om deze in hun nationaal recht om te zetten.

(1) PB L 8 van 11.1.1984.

(2) PB L 103 van 2.5.1972.

(3) PB L 129 van 19.5.1990.

(4) PB L 330 van 29.11.1990.

(5) PB L 181 van 20.7.2000.