ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3541/98

van Laura González Álvarez (GUE/NGL) en Pedro Marset Campos (GUE/NGL) aan de Commissie

(25 november 1998)

Betreft: EFRO-subsidies voor de bouw van een thermische centrale voor de verbranding van biomassa uit de bosbouw in Salinas de Pisuerga (Palencia, Spanje)

In zijn antwoord van 5 oktober 1998 op schriftelijke vraag E-2145/98(1) verklaart commissaris Papoutsis dat voor de bouw van bovengenoemde thermische centrale geen subsidies zijn uitgetrokken ten laste van het EFRO, noch uit het Cohesiefonds (punt 2 van het antwoord).

Toch heeft de Spaanse staatssecretaris voor de betrekkingen met het Spaanse parlement op een vraag van senator Heliodoro Gallego op 13 april 1998 geantwoord dat voor genoemd project een subsidie beschikbaar was gesteld uit het EFRO voor een bedrag van 279.902.000 pesetas, naast een andere subsidie afkomstig uit de nationale begroting, van 119.958.000 pesetas.

1. Gelet op deze tegenstrijdigheden verzoek ik de Commissie gegevens te verstrekken over de toekenning van een subsidie uit het EFRO voor deze verbrandingsinstallatie, waarnaar is verwezen door de staatssecretaris.

2. Is de Commissie niet van oordeel dat hierover volledige openheid van zaken moet worden gegeven, teneinde het recht op vrije toegang tot informatie van de Europese burgers te eerbiedigen?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(22 januari 1999)

Er zij op gewezen dat de vaststelling van de programmering in het kader van de structuurfondsen gebaseerd is op het subsidiariteitsbeginsel; de Commissie bepaalt de algemene oriëntatie (communautaire bestekken) aan de hand waarvan de programma's worden goedgekeurd. De binnen het kader van deze bestekken te financieren projecten, met uitzondering van de projecten van zodanige omvang dat ze reeds concreet worden genoemd in een bestek, worden gekozen door de voor de uitvoering ervan verantwoordelijke overheid. Pas tijdens de uitvoeringsprocedure, de bijeenkomsten van de toezichtcomités en naarmate de rapporten inzake het afsluiten van de jaarrekeningen over projecten aan de Commissie worden toegezonden, krijgt zij meer in detail kennis van de concrete projecten.

Over de installatie voor verbranding van biomassa in Salinas de Pusuerga had de Commissie geen officiële gegevens toen zij schriftelijke vraag E-2145/98 van het geachte parlementslid ontving(2). Zij heeft dan ook de Spaanse overheid geraadpleegd. Deze heeft meegedeeld dat er voor dit project geen enkele financiële bijdrage uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) is verleend.

De Commissie heeft intussen nadere informatie ontvangen van bovengenoemde autoriteiten. Het ministerie van Industrie zou zich ertoe verbonden hebben aan het project in kwestie steun toe te kennen ten bedrage van 400 miljoen pesetas (2,4 mln ecu) waarvan 280 miljoen pesetas (1,8 mln ecu) voor rekening zou komen van het EFRO. Er zijn echter nog geen betalingen voor dit project uitgevoerd.

(1) PB C 135 van 14.5.1999, blz. 23.

(2) PB C 135 van 14.5.1999, blz. 23.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-4011/98

van Vincenzo Viola (PPE) aan de Commissie

(22 december 1998)

Betreft: Procedure van artikel 93, lid 2 voor de verkoop van de Sicilcassa aan de Banco di Sicilia SpA

Kan de Commissie, overwegende dat zij naar aanleiding van de verkoop van de Sicilcassa aan de Banco di Sicilia SpA op 7 mei 1998 de procedure van artikel 93, lid 2 heeft geopend, mededelen of de Italiaanse regering de gevraagde inlichtingen heeft verstrekt en wanneer zij denkt haar definitieve oordeel uit te spreken over deze operatie tegen de achtergrond van de bescherming van de vrije concurrentie,

en met name nagaan of de steun van het Interbancaire Fonds voor de bescherming van de depots als onrechtmatig moet worden beschouwd, omdat de schuldvorderingen van de Sicilcassa beter worden afgelost dan verwacht (zie hiertoe het geval van de Banca Agricola Etnea), waaruit blijkt dat deze vorderingen kunstmatig zijn opgeblazen en met opzet erger werden voorgesteld dan zij waren om tot gedwongen liquidatie van de instelling en dus interventie van het Interbancaire Fonds en uiteindelijk verkoop aan de Banco di Sicilia SpA te komen, die beslist nooit betere zaken heeft gedaan, ook hier weer in strijd met de markt- en concurrentieregels?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(26 januari 1999)

De geachte afgevaardigde heeft gevraagd of de door de Italiaanse regering aan de Commissie voorgelegde documentatie, naar aanleiding van de inleiding van de procedure uit hoofde van artikel 93, lid 2, van het EG-Verdrag, volledig was. Hij heeft de Commissie eveneens verzocht na te gaan of de interventie van het "Fondo di Garanzia di Tutela dei Depositi" (garantiefonds van de depots) in de liquidatieprocedure van Sicilcassa staatssteunelementen bevat.

In dit verband zij er eerst op gewezen dat de Italiaanse regering de meeste door de Commissie gevraagde documenten heeft voorgelegd, met uitzondering van de documenten die pas kunnen worden opgesteld na de voltooiing van de momenteel lopende "due diligence" van de activa en passiva van Sicilcassa.

Voorts heeft de Commissie bij de inleiding van de lopende procedure(1) de redenen uiteengezet volgens welke de interventie van het "Fondo di Garanzia di Tutela dei Depositi" geen staatssteunelementen bevat. In deze redenen wordt onder andere rekening gehouden met het rechtskarakter van het fonds, de samenstelling daarvan, alsmede de regels en modaliteiten van de besluitvorming van zijn organen voor zijn interventies. Uit het gevoerde onderzoek, dat in het besluit uitvoerig wordt toegelicht, blijkt dat het fonds een particulier organisme is en dat zijn besluiten onafhankelijk van de wil van de overheidsinstanties worden genomen.

(1) PB C 297 van 25.9.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3594/98

van Johanna Maij-Weggen (PPE) aan de Commissie

(3 december 1998)

Betreft: Schrijfster Taslima Nasrin uit Bangladesh

Kan de Commissie meedelen wat zij heeft gedaan, in antwoord op de resolutie van het Europees Parlement van september 1998, om de veiligheid van mevrouw Taslima Nasrin bij het bezoek aan haar doodzieke moeder in Bangladesh, gegarandeerd te krijgen?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie

(12 januari 1999)

De Commissie heeft via haar delegatie in Dhaka de ontwikkelingen in de zaak van de schrijfster Taslima Nasrin op de voet gevolgd.

Er zij op gewezen dat zich onlangs nieuwe feiten hebben voorgedaan. Op 22 november 1998 is mevrouw Nasrin voor het Hooggerechtshof verschenen dat haar tegen borgstelling heeft vrijgelaten in de tweede zaak die door een onderdaan van Bangladesh tegen haar aanhangig was gemaakt. Er wordt aan herinnerd dat mevrouw Nasrin in de eerste zaak, door de regering in 1994 ingeleid, reeds tegen borgstelling was vrijgelaten. Na de vrijlating tegen borgstelling en volgens haar advokaat kan zij thans vrij in Bangladesh en het buitenland reizen. Haar bewegingsvrijheid wordt natuurlijk beperkt door het risico dat pro-islamitische extremistische groepen tegen haar een actie zouden kunnen ondernemen.

De delegatie van de Commissie in Dhaka blijft in nauw contact met de diplomatieke missies van de lidstaten en is bereid deel te nemen aan elk initiatief dat nuttig wordt geacht voor de zaak Taslima Nasrin.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3487/98

van Anne McIntosh (PPE) aan de Raad

(24 november 1998)

Betreft: Voorlichtingsmateriaal over de Europese Unie

Kan de Raad mededelen wat de kosten zijn van het voorlichtingsmateriaal over de Europese Unie dat momenteel op de Britse scholen wordt verspreid en wie deze kosten draagt?

Is de Raad niet van mening dat in de lidstaten verspreid voorlichtingsmateriaal over de voordelen van het lidmaatschap van de EU en de deelneming aan de euro beide kanten van het verhaal moet belichten, zowel de voor's als de tegen's?

Antwoord

(8 februari 1999)

De Raad kan niets mededelen over voorlichtingsmateriaal over de Europese Unie dat wordt verspreid op Britse scholen of waar dan ook, aangezien hij in geen enkel opzicht bij die voorlichtingsactiviteiten is betrokken.

Het geachte parlementslid doelt wellicht op voorlichtingsmateriaal dat door de Europese Commissie wordt vervaardigd; in dat geval dient zij haar vragen rechtstreeks tot de Commissie te richten.

Hierbij kan worden aangetekend dat de Raad op 29 juni 1998 heeft verklaard "voorstander te zijn van nauwere samenwerking tussen de EU-instellingen op het gebied van het voorlichtingsbeleid". Van een dergelijke samenwerking is thans evenwel alleen werkelijk sprake tussen het Parlement en de Commissie.

Vervolgens heeft de Raad op 7 december 1998 onderstaande conclusies aangenomen:

"De Raad neemt nota van de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor voorlichting over de Europese Unie.

De Raad erkent de rol van de Commissie bij het bevorderen van de interinstitutionele samenwerking inzake voorlichting over de Europese Unie.

De Raad neemt nota van het voornemen van de Commissie om regelingen in te voeren waarmee diegenen die in de lidstaten en de EU-instellingen met voorlichting belast zijn, in staat worden gesteld ervaringen uit te wisselen, met elkaar contact te houden en overleg te plegen in verband met de voorlichting over de Europese Unie, en regelmatig te rapporteren over geboekte vooruitgang.

De Raad neemt nota van het voornemen van de Commissie om voorstellen te doen voor interinstitutionele samenwerking op dit gebied, inzonderheid met het Europees Parlement en de Raad."
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3183/98

van Marie-Noëlle Lienemann (PSE) aan de Commissie

(27 oktober 1998)

Betreft: Sport en doping

Hoe denkt de Commissie een actiever communautair beleid ter bestrijding van doping bij grote Europese sportevenementen te voeren om een gezonde sportbeoefening te bevorderen?

Kan de Commissie eveneens meedelen welke concrete maatregelen zijn genomen om de regelingen en procedures inzake het verbod op stimulerende middelen of meer in het algemeen op doping in Europees verband te harmoniseren en de publieke opinie bewust te maken van de gevaren die deze misstanden in de sport met zich meebrengen?

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie

(11 december 1998)

Het EG-Verdrag heeft de Gemeenschap niet de bevoegdheid gegeven tot het ontwikkelen van een gemeenschappelijk beleid op het gebied van dopingbestrijding.

De Commissie is zich evenwel bewust van het belang van dit probleem en neemt zich voor gebruik te maken van de instrumenten waarover zij beschikt in het kader van de diverse communautaire beleidsgebieden evenals van de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Zo zal doping in de sport een van de prioritaire thema's zijn van het nieuwe vijfde kaderprogramma op het gebied van onderzoek en technologische ontwikkeling (1998-2002)(1), en zal de aandacht met name uitgaan naar de aspecten vermindering van de vraag en beroepsgebonden blootstelling aan doping. Bovendien zal dit probleem in het kader van de fraudebestrijding een onderzoeksthema vormen van de generieke activiteit "Metingen en proeven" van het specifiek programma "Een concurrerende en duurzame groei".

Voorts zal de Commissie deelnemen aan de wereldconferentie over doping die in februari 1999 te Lausanne wordt georganiseerd door het internationaal Olympisch comité.

De Commissie wijst op het bestaan van de Europese conventie tegen doping van de Raad van Europa, die momenteel door alle lidstaten wordt geratificeerd. De toepassing van deze conventie zou reeds een bijdrage zijn aan de strijd tegen deze plaag.

(1) PB C 137 van 7.6.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3910/98

van Raimo Ilaskivi (PPE) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: Belasting op in Finland ingevoerde gebruikte auto's

Nadat de Europese Commissie op 4 mei 1998 de Finse regering een officiële waarschuwing had gegeven met betrekking tot de belastingheffing op gebruikte auto's die vanuit andere lidstaten in Finland worden ingevoerd, heeft de Finse regering op 27 november 1998 bij het parlement een wetsvoorstel ingediend tot wijziging van deze belasting op auto's. De voorgestelde wijziging is echter zeer marginaal.

Naar mijn mening zou ook na invoering van deze wijziging de Finse wet op de autobelasting voor wat betreft ingevoerde gebruikte auto's in strijd zijn met artikel 95 van het Verdrag, aangezien de belastingheffing van zodanige omvang is, dat de zware belastingdruk in de praktijk leidt tot een ongelijke positie voor auto's die uit andere lidstaten worden ingevoerd ten opzichte van tweedehands auto's die in Finland zelf worden gekocht. De situatie zal dus na goedkeuring van het wetsvoorstel niet wezenlijk zijn veranderd vergeleken met de situatie die ik reeds in mijn schriftelijke vraag aan de Commissie van 11 december 1997 aan de orde stelde.

Het belangrijkste onderdeel van de Finse wet inzake de belasting op auto's is artikel 7, waar de Commissie ook op wijst. Dit artikel wordt in het regeringsvoorstel zodanig gewijzigd, dat de belasting op gebruikte ingevoerde auto's als hoofdregel met 0,6 % per maand van de levensduur van de auto wordt verlaagd, terwijl dit onder de bestaande wetgeving 0,5 % is. Het mag duidelijk zijn dat een zo onbeduidende wijziging geen oplossing vormt voor het belangrijkste probleem, namelijk dat ingevoerde auto's van een paar jaar oud, waar het meeste vraag naar is, ook in de toekomst onbetaalbaar zullen zijn voor de Finse consumenten.

De situatie wordt nog verergerd door het feit dat de naburige lidstaat Zweden in 1996 de belasting op auto's heeft afgeschaft. Dit betekent dat het kopen van een ingevoerde auto voor Zweedse consumenten heel goed mogelijk is.

Verder zou ik de Commissie erop willen wijzen, dat de werking van de interne markt bovendien wordt belemmerd door het feit dat de Finse wet inzake de belasting op auto's, ook na de voorgestelde wijziging, zeer ingewikkeld en technisch van aard is, hetgeen de douane-autoriteiten teveel ruimte laat tot het nemen van besluiten die zijn gebaseerd op een eigen interpretatie van de wetgeving.

Welke maatregelen gaat de Commissie nemen om ervoor te zorgen dat de nieuwe Finse wet inzake de belasting op auto's in overeenstemming is met artikel 95 van het Verdrag?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(18 februari 1999)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3439/98

van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie

(24 november 1998)

Betreft: Hygiënische voorschriften op het kerkhof van Prima Porta

Op het kerkhof van Prima Porta hebben zich flagrante schendingen van de hygiënische voorschriften en respectloos gedrag voorgedaan. Er is aan het licht gekomen dat lijkevocht is doorgesijpeld, dat met kranten en zaagsel wordt opgevangen, en dat voor het mortuarium waarin 200 kisten reeds maanden op teraardebestelling wachtten, desinfecterende middelen ontbreken.

1. Is hier volgens de Commissie, naast schendingen van Italiaanse hygiënische voorschriften, niet ook sprake van een schending van communautaire richtlijnen en verordeningen? Zo ja, van welke?

2. Beschikt de Commissie over onderzoeken en documenten over dit vraagstuk?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(28 januari 1999)

1. Wat de bescherming van werknemers betreft, zijn de maatregelen die zijn voorzien door de communautaire wetgeving inzake de bescherming van de gezondheid en de veiligheid op het werk, zoals de Richtlijnen 80/1107/EEG(1), 89/391/EEG(2), 89/654/EEG(3), 89/655/EEG(4), 89/656/EEG(5), 90/394/EEG(6), 90/679/EEG(7), 98/24/EG(8) van de Raad, relevant. Hierin worden uit hoofde van artikel 118A van het EG-Verdrag minimumeisen vastgelegd, die op de werkplek moeten worden toegepast ten einde te waarborgen dat alle noodzakelijke stappen zijn ondernomen om blootstelling van de werknemers te voorkomen of onder passende controle te houden.

2. Er zijn over dit onderwerp geen studies of documenten van de Commissie beschikbaar.

(1) PB L 327 van 3.12.1980.

(2) PB L 183 van 29.6.1989.

(3) PB L 393 van 30.12.1989.

(4) PB L 393 van 30.12.1989.

(5) PB L 393 van 30.12.1989.

(6) PB L 196 van 26.7.1990.

(7) PB L 374 van 31.12.1990.

(8) PB L 131 van 5.5.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3410/98

van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie

(17 november 1998)

Betreft: Discriminatie tussen de burgers van de provincie Bozen

De autonome provincie Bozen behandelt momenteel de provinciale wet 131/97 inzake de sociale woningbouw in de provincie. Artikel 4 van deze wet bepaalt dat in het buitenland wonende emigranten die voor de emigratie minstens vijf jaar in de provincie woonachtig waren, en hun niet gescheiden echtgenoten die hun residentie weer in de provincie willen vestigen, krachtens deze wet gelijk worden gesteld aan de in de provincie woonachtige personen. Dit artikel dat diegene die naar het buitenland is vertrokken privilegieert, discrimineert de aldaar woonachtige burgers die om soortgelijke redenen gedwongen zijn het grondgebied van de provincie te verlaten om zich in een andere Italiaanse provincie te vestigen. Aan eerstgenoemden worden bij hun terugkeer naar de provincie opgebouwde rechten erkend door ze gelijk te stellen aan de aldaar woonachtigen, terwijl laatstgenoemden deze rechten niet hebben.

Deze voorziening treft schijnbaar de gehele Tiroolse bevolking van alle talen (Italiaans, Duits en Ladino), maar het is duidelijk dat vooral de Italiaanstalige gemeenschap hierdoor wordt getroffen: het zijn namelijk de burgers van deze talengroep die, hetzij om aan een universiteit te studeren (waarbij zij zich in de desbetreffende Italiaanse universiteitssteden vestigen) of wegens beroepsmobiliteit (overheidsambtenaren, militairen of andere gevallen), naar een andere Italiaanse stad moeten verhuizen waar zij voor de volgende vijf jaar, ook al wonen zij daar slechts een dag, het recht verliezen om in aanmerking te komen voor de toewijzing van een sociale woning.

Kan de Commissie naar aanleiding hiervan mededelen of zij in genoemd artikel van de provinciale wet 131/97 geen discriminatie ziet tussen Europese burgers die niet dezelfde kansen zouden hebben?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(22 januari 1999)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op haar schriftelijke vraag E-3040/98(1).

(1) Zie blz. 40.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3507/98

van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie

(25 november 1998)

Betreft: Statistisch programma van de Gemeenschap

Het voorstel voor een beschikking van de Raad over het communautair statistisch programma 1998-2002 (COM(97) 0735 def. - CNS 98/0012) verdient goedkeuring en de keuzen van de Commissie bij de vaststelling van de prioriteiten moeten als positief worden beschouwd, gezien de ontoereikendheid van de aan Eurostat toegewezen begrotingskredieten.

Zou de Commissie ervoor kunnen zorgen dat aan de drie in artikel 2 van het voorstel genoemde prioriteiten de economische en sociale samenhang wordt toegevoegd?

Antwoord van de heer de Silguy namens de Commissie

(5 februari 1999)

Het definitieve advies dat het Europees Parlement tijdens de plenaire vergadering van 9 oktober 1998 heeft uitgebracht en aan de Commissie en de Raad heeft voorgelegd, bevat geen enkel amendement dat bij het voorstel van het geachte parlementslid aansluit. Tijdens een uitvoerige bespreking van het advies van het Parlement in de werkgroep van de Raad werd evenwel voorgesteld de economische en sociale samenhang toe te voegen aan de lijst van beleidsmaatregelen waaraan bijzondere aandacht zal worden besteed.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2762/98

van Gerhard Schmid (PSE) aan de Commissie

(10 september 1998)

Betreft: Steunmaatregelen voor de kloosterrepubliek Athos (Griekenland)

In de kloosterrepubliek Athos in Griekenland worden op dit moment omvangrijke conserverings- en restauratiewerkzaamheden uitgevoerd.

Kan de Commissie mededelen:

1. of het juist is dat de kloosterrepubliek Athos in Griekenland geldelijke steun uit de begroting van de Gemeenschap ontvangt, en

2. zo ja, uit welke programma's, voor welke bedragen en voor welk doel?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(23 oktober 1998)

De kloosters van de Berg Athos ontvangen internationale en communautaire steun voor projecten die de conservering en de restaurering van de gebouwen en het cultureel erfgoed ten doel hebben.

Op communautair niveau intervenieert het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling in de context van het communautair bestek (CB) 1994-1999 voor Griekenland, in het bijzonder op het niveau van de operationele programma's "milieu" en "Midden-Macedonië" van dit GB. De hierbij betrokken bedragen belopen 6,1 Mecu.

Bovendien hebben de kloosters van de Berg Athos in het kader van de actie van de Commissie ten behoeve van de bescherming, de conservering en de valorisering van bijzonder belangrijke monumenten in Europa de volgende bedragen ontvangen: 300.000 ecu in 1995, 350.000 ecu in 1996 en 350.000 ecu in 1997.

Een andere medefinancieringsbron is het "Financieel mechanisme EER", dat sedert zijn instelling op verzoek van de Griekse autoriteiten meer dan 16 miljoen ecu heeft geïnvesteerd in projecten op de Berg Athos. De besluiten betreffende de toekenning van deze laatste middelen worden genomen door het comité van het financieel mechanisme, waarin de Commissie vertegenwoordigd is. De projecten worden beoordeeld door de Europese Investeringsbank voordat zij worden geaccepteerd. De Bank volgt overigens de uitvoering van de contractuele verplichtingen voor de geaccepteerde projecten.

De Commissie benadrukt dat de steun in kwestie niet wordt verleend aan de "Heilige Broederschap" van de Berg Athos, maar aan de kloosters die afzonderlijk hun aanvragen bij de verschillende instanties indienen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3671/98

van Gerhard Hager (NI) aan de Commissie

(7 december 1998)

Betreft: Reiskostenvergoeding van EU-ambtenaren

Uit persberichten blijkt dat overwogen wordt de reiskostenvergoeding van EU-ambtenaren met maximaal 30 % te verhogen.

1. Is dat juist?

2. Wat is de reden voor deze verhoging?

3. Hoe gaat deze verhoging eruit zien?

4. Welke extra belasting voor de EU-begroting vloeit hieruit voort?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(12 januari 1999)

Als het geachte parlementslid de jaarlijkse reiskostenvergoeding bedoelt, merkt de Commissie op dat zij niet voornemens is de reiskostenvergoeding voor Europese ambtenaren te verhogen. De voorwaarden voor de toekenning van deze vergoeding ontvangt het geachte parlementslid rechtstreeks, evenals het Secretariaat-generaal van het Parlement. Hoewel geen verhoging is gepland, is het totaalbedrag dat is uitgetrokken voor deze kosten in 1998 (geraamd op 14,3 miljoen ecu) iets hoger dan in 1997 (13,0 miljoen ecu), als gevolg van de verhoging van de spoorwegtarieven en de aanwerving van ambtenaren van wie de plaats van herkomst ver verwijderd is van de standplaats (aanwerving in verband met de uitbreiding).

Als het geachte parlementslid de vergoeding voor dienstreizen bedoelt, merkt de Commissie op dat artikel 13 van bijlage VII van het Statuut bepaalt dat de bedragen voor de dagvergoedingen voor dienstreizen door de Raad op voorstel van de Commissie met gekwalificeerde meerderheid kunnen worden gewijzigd. De laatste wijziging van de vergoeding voor dienstreizen van ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese instellingen is zeven jaar geleden door de Raad vastgesteld, op 22 juli 1991. Het voorstel van 17 juli 1998(1) behelst een verhoging van de vergoeding voor dienstreizen om rekening te houden met de ontwikkeling van de hotel- en restaurantprijzen sinds 1991. De voorgestelde bedragen zijn lager dan de bedragen die door de nationale overheden en door andere internationale organisaties worden gehanteerd. In het voorontwerp van begroting 1999 is reeds voor alle instellingen rekening gehouden met deze verhoging (behalve voor het Parlement; daar heeft het Bureau al tot vergoedingen besloten die even hoog of hoger zijn dan die in het voorstel). In hoofdstuk A 100(2) is een bedrag opgenomen dat overeenkomt met de geraamde financiële gevolgen van dit voorstel, namelijk 8,6 miljoen ecu.

(1) COM(98) 455.

(2) Voorzieningen; dit bedrag is bestemd voor de verschillende begrotingsonderdelen van titel A7: Gedecentraliseerde uitgaven voor hulppersoneel en huishoudelijke uitgaven.