ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2605/00

van Carlos Ripoll y Martínez de Bedoya (PPE-DE) aan de Commissie

(1 augustus 2000)

Betreft: Steunmaatregelen van de sector noten en gedroogde vruchten

Met de algemene hervorming van de groente en fruitsector waardoor ook amandelen, hazelnoten, andere noten en kastanjes onder de nieuwe GMO vallen komen de specifieke steunmaatregelen voor deze sector te vervallen (verbeteringsplannen).

Commissaris Fischler heeft bekendgemaakt dat de EU mogelijk kan interveniëren om deze teelten te ondersteunen via programma's voor plattelandsontwikkeling.

Keurt de Commissie deze EU-interventie ten behoeve van noten en gedroogde vruchten via programma's voor plattelandsontwikkeling goed?

Zo ja, welke specifieke steunmaatregelen voor de sector noten en gedroogde vruchten zijn er vastgesteld in het programma voor plattelandsontwikkeling in Spanje in het algemeen en op de Balearen in het bijzonder?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(15 september 2000)

Het vraagstuk van de financiële steun voor de productie van dopvruchten in het kader van Titel II a van Verordening (EEG) nr. 1035/72 van de Raad van 18 mei 1972 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector groenten en fruit(1) is besproken tijdens de Landbouwraad van 17 juli 2000, toen is besloten dat de Raad de Commissie zou verzoeken een voorstel te doen voor de voortzetting van de betalingen aan producenten van dopvruchten binnen de begroting voor 2001 wat betreft de programma's die anders in 2000 zouden worden beëindigd.

Overigens zal de situatie van de sector dopvruchten ook aan bod komen in het verslag over de regeling voor groenten en fruit dat de Commissie nog in 2000 zal indienen.

De Commissie is altijd voorstander geweest van het principe van communautaire steunverlening voor de sector dopvruchten via de plattelandsontwikkelingsprogramma's, die worden opgesteld en voorgesteld door de lidstaten en, in voorkomend geval, door de regio's. De eerste versie van de programma's voor plattelandsontwikkeling voor de periode 2000-2006 bevat echter geen enkel voorstel voor een specifieke maatregel voor de economische ondersteuning van de sector dopvruchten, noch van Spanje, noch van de regio Baléares.

(1) PB L 286 van 23.12.1972.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2913/00

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Raad

(20 september 2000)

Betreft: Twijfel aan de zin van het sanctiebeleid

Op 10 juli bespraken de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU op hun eerste bijeenkomst onder Frans voorzitterschap de doelstellingen en middelen van hun Balkanpolitiek. De Franse minister van Buitenlandse Zaken en fungerend voorzitter van de Raad van de EU, Hubert Vedrine, verklaarde daarbij dat steeds meer landen zich afvragen of de sancties tegen Joegoslavië, afgemeten aan het doel van de democratisering, wel effect sorteren. De sancties raakten Milosevic nauwelijks, maar ontmoedigden de bevolking des te meer. Het is duidelijk dat onze politieke doelen niet werden bereikt, aldus Vedrine. Kennelijk zijn de verantwoordelijke besluitvormers hun sanctiebeleid grondig aan het heroverwegen, zulks ondanks de door Milosevic in de afgelopen tijd ondernomen pogingen om aan de macht te blijven.

Kan de Raad in deze context mededelen of hij ook met betrekking tot de in tegenstelling tot het ondemocratische regime van Milosevic ongerechtvaardigde sancties tegen Oostenrijk soortgelijke afwegingen denkt te maken, de bilaterale sancties denkt op te heffen en met EU-lidstaat en partner Oostenrijk de gemeenschappelijke dialoog weer wil opnemen?

Antwoord

(22 december 2000)

De Raad heeft geen standpunt over de kwestie die de geachte afgevaardigde aan de orde stelt, en is derhalve niet in staat de vraag te beantwoorden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2944/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(19 september 2000)

Betreft: Overheidssubsidies voor mestverwerking

Mestverwerking is naast inkrimping van de varkensstapel een mogelijkheid om het probleem van nitraat- en fosfaatverontreiniging door intensieve varkensteelt aan te pakken.

In Frankrijk en Denemarken geeft de overheid subsidies aan varkensproducenten om over te gaan tot mestverwerking. Hierdoor ontstaat concurrentievervalsing met landen waar varkensboeren geen subsidies krijgen voor mestverwerking.

1. Is de Commissie op de hoogte van de overheidssubsidies die worden toegekend aan Deense en Franse varkensfokkers voor de verwerking van mest? Zo ja, acht de Commissie deze subsidies in overeenstemming met de Europese concurrentieregels? Zo neen, zal de Commissie zo snel mogelijk informatie verstrekken over de Deense en Franse overheidssubsidies om te kunnen oordelen of deze subsidies al dan niet leiden tot concurrentievervalsing met betrekking tot varkensboeren in landen waar geen subsidies worden verstrekt voor mestverwerking?

2. Welke initiatieven zal de Commissie nemen in het licht van het antwoord op vraag 1?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(18 oktober 2000)

Het is de Commissie niet bekend dat in Frankrijk of Denemarken aan varkenshouders steun wordt verleend voor de verwerking van mest.

Staatsteun voor de kosten van bedrijfsvoering zou normaliter onverenigbaar zijn met de artikelen 87 en 88 (voorheen 92 en 93) van het EG-Verdrag. De Commissie hecht zeer veel belang aan het onderzoek van klachten over (illegale) staatssteun. Zij heeft voor dit onderzoek echter meer gegevens nodig over de aard van de steun (wordt de steun toegekend aan de landbouwers of aan de mestverwerkende bedrijven?) en het bestuursniveau waarop de steun wordt verleend (nationaal, regionaal, lokaal?).

De Commissie zou het op prijs stellen als de geachte Afgevaardigde haar de informatie wilde verstrekken waarover hij beschikt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2974/00

van Carmen Fraga Estévez (PPE-DE) aan de Commissie

(13 september 2000)

Betreft: Criteria van de Europese Commissie voor de verdeling van de visserijmogelijkheden in de wateren rond Spitsbergen

In haar antwoord van 20 juli 2196/00(1) zegt de Europese Commissie dat voor de verdeling van de mogelijkheden om op garnaal te vissen in de wateren rond Spitsbergen de belanghebbende lidstaten het op een vergadering van 30 juni ll. eens geworden zijn over een visserijplan voor dit jaar. Die informatie was me al bekend en ik kan me er alleen maar over verheugen. Maar bij het zien van het oorspronkelijk voorstel van de Europese Commissie aan de lidstaten ook al is het geen formeel voorstel aan de Raad geworden blijven er twijfels over de criteria die de Europese Commissie aanwendt wanneer ze tot verdeling van de visserijmogelijkheden overgaat. Daarom, en aangezien het bewuste akkoord enkel voor het lopend jaar geldt, zou ik van de Europese Commissie willen weten:

Welke criteria gebruikt ze om referentieperioden voor te stellen, vooral in dit geval?

Blijft ze van mening, zoals ze op verschillende internationale forums verdedigd heeft, dat de activiteit van één enkel jaar niet als absoluut maximum gebruikt mag worden?

Kan ze al aangeven welke voornemens ze voor haar voorstel voor het jaar 2001 heeft, voor welke referentieperiode ze het denkt te doen, en met welke verantwoording?

(1) PB C 89 E van 20.3.2001.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(6 oktober 2000)

Het behoort tot de bevoegdheden van de Commissie om referentieperioden op een ad hoc basis vast te stellen met inachtneming van de specifieke kenmerken van de verschillende soorten visserij. Dit geldt ook voor de garnaalvisserij door communautaire vaartuigen in het Svalbard-gebied.

In die context is de mogelijkheid om als referentie een bepaald maximum te nemen van een aantal jaren, zoals voorgesteld door de Commissie voor elke lidstaat, niet uitgesloten. Deze formule werd trouwens toegepast bij het vaststellen van de verdeelsleutels in 1998 voor diverse visbestanden in de Noordzee.

De Commissie heeft tot op heden nog niet besloten of er een voorstel voor 2001 nodig is. Er zijn besprekingen begonnen met de betrokken lidstaten. Het is mogelijk dat een nieuwe oplossing van niet-wetgevende aard kan worden gevonden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2753/00

van Konstantinos Alyssandrakis (GUE/NGL) aan de Raad

(1 september 2000)

Betreft: Opmars van de Turkse bezettingstroepen op Cyprus

Aan de vooravond van het begin van de rechtstreekse gesprekken tussen de beide gemeenschappen op Cyprus in Genève heeft het Turkse bezettingsleger zijn posten vooruitgeschoven en een zone van 200-300 meter in de regio Strobilia bezet, naast de Engelse legerbases en midden in de neutrale zone die door de VN-troepen wordt gecontroleerd. Deze nieuwe provocatie door Turkije en Denktasj ondergraaft de gesprekken tussen de gemeenschappen in Genève en is een uiting van verachting door Turkije van de besluiten van de VN.

Kan de Raad meedelen of hij deze nieuwe provocatie veroordeelt, en welke stappen hij denkt te ondernemen om de neutrale zone van de Turkse legers te bevrijden, alsmede om een rechtvaardige en levensvatbare oplossing voor de kwestie-Cyprus te vinden op basis van de besluiten van de VN?

Antwoord

(20 november 2000)

1. De belangstelling van de Raad gaat in de allereerste plaats uit naar een alomvattende, eerlijke en levensvatbare oplossing voor de kwestie Cyprus, overeenkomstig de desbetreffende resoluties van de VN-Veiligheidsraad. De Raad is van mening dat de indirecte besprekingen die momenteel onder auspiciën van de Verenigde Naties plaatsvinden, het beste middel zijn om tot een dergelijke oplossing te komen.

2. De Raad steunt de inspanningen van de Verenigde Naties in dit verband volledig en roept alle betrokken partijen op af te zien van elke handeling die de besprekingen zou kunnen ondermijnen. De EU werkt nauw samen met de VN en andere internationale fora om het bereiken van een rechtvaardige en levensvatbare oplossing te bevorderen.

3. De kwestie van de militaire opmars rond Strobilia, die de sfeer ongunstig heeft beïnvloed, de spanningen tussen de deelnemers aan de indirecte besprekingen heeft doen toenemen en de missie van de UNFICYP heeft gedwarsboomd, die in de eerste plaats bestaat uit het toezicht op en de handhaving van het bestand van 16 april 1974 om de hervatting van de vijandelijkheden te voorkomen, moet in VN-verband worden opgelost en mag de indirecte besprekingen niet kunnen verstoren. Het herstel van de status-quo ante zou ervoor zorgen dat de indirecte besprekingen ongehinderd kunnen worden voortgezet.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2259/00

van José Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE) aan de Commissie

(7 juli 2000)

Betreft: Christelijke minderheid in Egypte

In de media is de laatste weken herhaaldelijk gewag gemaakt van de vervolging van minderheden, met name Koptische christenen, in Egypte.

Is de Commissie op de hoogte van deze feiten?

Kan zij informatie verschaffen over de situatie van de Koptische minderheid in Egypte?

Indien deze berichten worden bevestigd, over welke instrumenten beschikt de Commissie dan om er naar haar beste vermogen toe bij te dragen dat de Egyptische autoriteiten de rechten van de Koptische minderheid eerbiedigen?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(1 augustus 2000)

De Commissie is op de hoogte van persberichten over bepaalde ontwikkelingen in verband met de toestand waarin de Koptische gemeenschap in Egypte verkeert. De meeste daarvan hebben betrekking op de recente veroordeling van William Arsal voor de moord op twee mensen in het christelijke dorpje el Khosheh, in 1998. Het proces van de 196 personen die ervan beschuldigd worden dat zij bij de relletjes en de moorden in el Khosheh en in naburige dorpen in het nieuwe jaar waren betrokken, is begonnen. Tijdens die gebeurtenissen zijn 22 mensen omgekomen (op één na allen Kopten).

De Egyptische regering is zich bewust van de gevaren van het sektaristische geweld voor de Egyptische samenleving en heeft onmiddellijk maatregelen getroffen om de rechtsstaat in deze regio te herstellen. De Commissie gelooft dat tekortkomingen bij de politiecontrole en de uiterst slechte sociale en economische toestand in Boven-Egypte de belangrijkste oorzaken waren van de gewelddadige gebeurtenissen in el Khosheh.

De reactie van de Egyptische overheid op de nieuwjaarsgebeurtenissen en de processen tegen degenen die ervan worden verdacht dat zij die gebeurtenissen hebben versneld, zijn bemoedigend. De delegatie van de Commissie en de ambassades van de lidstaten te Kairo blijven de situatie van nabij volgen.

De uitdaging op lange termijn bestrijding van de voornaamste oorzaken van de economische ontberingen en de onverdraagzaamheid is enorm. Bij haar via de MEDA-regeling gefinancierde samenwerkingsprogramma's in Egypte (en met name die welke gericht zijn op basisonderwijs en eerstelijnsgezondheidszorg) werkt de Commissie concreet met haar Egyptische partners samen om deze problemen op te lossen. Armoedebestrijding blijft een prioriteit bij de planning van de Commissie voor 2000-2006.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2878/00

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Raad

(13 september 2000)

Betreft: Immigratie in Europa en de dood van Afrikaanse migranten voor de zuidkust van Spanje

In omstandigheden die tot voor kort alleen maar te vergelijken waren met de pogingen van Latijns-Amerikanen om over de Rio Grande de Verenigde Staten binnen te komen, duiken nu vaak aan de Spaanse zuidkust, vooral in Andalusië en op de Canarische Eilanden, bootjes op vol met migranten, jonge mannen en vrouwen, waarvan er nogal wat zwanger zijn. Velen van hen worden door de Spaanse politie opgepakt, de laatste vijf dagen alleen al 600 mensen, terwijl op de stranden en rotsen vaak drenkelingen aanspoelen die hun poging om Europese bodem te bereiken met de dood hebben moeten bekopen. De Spaanse samenleving kijkt met afgrijzen toe bij zoveel gruwelen die tot een dagelijkse routine kunnen worden. De Spaanse regering reageert ondertussen met repressie, met het excuus dat zij zich moet aanpassen aan de Europese regels, in plaats van de toestroom van immigranten te reguleren en te vergemakkelijken, want immigratie is hoogst noodzakelijk gezien de snelle veroudering van de bevolking als gevolg van het lage geboortecijfer. Zojuist nog is in het parlement een wetsontwerp ingediend om de onlangs met steun van bijna alle afgevaardigden aangenomen vreemdelingenwet verder aan te scherpen.

Het Franse Raadsvoorzitterschap heeft bekend gemaakt de Europese regels op het gebied van immigratie en asielrecht te willen harmoniseren, terwijl sprake is van een uiterst ernstig probleem dat nog gruwelijker is dan de dood eerder dit jaar van 39 personen met de Chinese nationaliteit in Dover. Welke maatregelen denkt de Raad te nemen, zowel in verband met de politieke opstelling van de Spaanse regering als ten aanzien van de communautaire wetgeving, om te voorkomen dat nog meer ongelukkigen een absurde en onaanvaardbare dood sterven in het zicht van de Spaanse kust?

Antwoord

(20 november 2000)

1. De Raad is het volledig eens met het geachte parlementslid dat de illegale immigratie in Europa steeds meer de vorm krijgt van een mensontluisterende slavenhandel die vaak ten koste gaat van mensenlevens. Hij verwijst het geachte parlementslid naar het antwoord van de Raad op schriftelijke vraag P-1391/00 van Rodi Kratsa-Tsagaropoulou.

2. Het is niet aan de Raad zich uit te spreken over de vraag of de Spaanse Ley de Extranjería strookt met het acquis van de EU. Sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam vallen aangelegenheden in verband met immigratie, visa en asiel onder de bevoegdheid van de Gemeenschap (titel IV VEG). Het is dus de taak van de Commissie, als hoedster van de Verdragen, erop toe te zien dat de lidstaten aan hun verplichtingen terzake voldoen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2811/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(4 september 2000)

Betreft: Optimalisering van slachthuizen in kandidaat-lidstaten

Mede in het licht van de nakende toetreding van een reeks Midden- en Oost-Europese landen (LMOE) worden tussen vertegenwoordigers van de EU-landbouwsector contacten gelegd met mogelijke partners in deze landen. Daaruit blijkt dat slachthuizen in de LMOE zelden of nooit voldoen aan de strenge Europese normen. Vertegenwoordigers van de Belgische slachthuizen wijzen er ook op dat een aantal slachthuizen dienden te worden afgebroken wegens hun beperkte capaciteit. Binnen de Unie bestaat voldoende kennis om, mits een aanpassing van een aantal plannen plaatsvindt, deze afgebroken slachthuizen terug op te bouwen in de LMOE die dit wensen en zo te voorzien in een soort hergebruik.

Kan de Commissie meedelen of zij deze aanpak (heringebruikname van oude en/of ontmantelde slachthuizen) ondersteunt en bereid is financiële steun te verstrekken voor pilootprojecten om de (herop)bouw en aanpassing van deze slachthuizen in de LMOE met het oog de naleving van de Europese normen?

Aanvullend antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(5 december 2000)

De Commissie neemt geen standpunt in over de voor- of nadelen van het weer in gebruik nemen van oude of ontmantelde slachthuizen in de door het geachte parlementslid bedoelde kandidaat-lidstaten. In overeenstemming met het bepaalde in Verordening (EG) nr. 1268/1999 van de Raad van 21 juni 1999 inzake steunverlening door de Gemeenschap voor pretoetredingsmaatregelen op het gebied van landbouw en plattelandsontwikkeling in de kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa gedurende de pretoetredingsperiode(1) is de Commissie evenwel van mening dat het in het belang van de Gemeenschap is om aan de in die verordening genoemde kandidaat-lidstaten steun te verlenen ter verbetering van de verwerking en afzet van landbouwproducten, waaronder vlees. De Commissie verwacht dat in de landen waar behoefte aan de (herop)bouw en aanpassing van slachthuizen bestaat, communautaire steun zal worden verleend om te bewerkstelligen dat die slachthuizen aan de Europese normen voldoen, zonder dat dergelijke steun tot proefprojecten beperkt zal blijven.

(1) PB L 161 van 26.6.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3191/00

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(12 oktober 2000)

Betreft: Verontreiniging van het Vegoritida-meer in Griekenland

Op 13 september 2000 heeft de Europese Commissie de Griekse regering een tweede met redenen omkleed advies toegezonden in verband met de gevaarlijke stoffen in het Vegoritida-meer en het niet uitvoeren van de saneringsprogramma's. Volgens dit advies is de nalatigheid van de Griekse regering in strijd met de communautaire basisrichtlijn inzake de waterkwaliteit.

1. Is de Commissie voornemens een uiterste termijn vast te stellen waarbinnen de Griekse regering moet zorgen voor de sanering van het meer?

2. Zijn er op grond van dezelfde richtlijn nog andere, soortgelijke zaken tegen Griekenland hangende, ten aanzien waarvan de Commissie een met redenen omkleed advies voorbereidt?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(4 december 2000)

In zijn arrest van 11 juni 1998 had het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-232/95 en C-233/95 (Commissie tegen Griekenland) vastgesteld dat Door geen programma's met kwaliteitsdoelstellingen en termijnen voor de uitvoering daarvan op te stellen ter vermindering van de verontreiniging van het Vegoritismeer en de daarin uitmondende rivier de Soulos en van de Pagasitikosgolf door gevaarlijke stoffen van lijst II van Richtlijn 76/464/EEG van de Raad van 4 mei 1976 betreffende de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd, de Helleense Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens deze richtlijn, en met name artikel 7 ervan, op haar rusten.

De Commissie die van oordeel was dat de maatregelen welke door de Griekse autoriteiten waren genomen om zich te houden aan het bovengenoemd arrest te fragmentarisch waren en zeker niet konden worden beschouwd als programma's met kwaliteitsdoelstellingen, heeft op 7 september 2000 op grond van artikel 228 (ex artikel 171) van het EG-Verdrag een met redenen omkleed advies uitgebracht.

Met betrekking tot dezelfde richtlijn heeft het Hof in de zaak C-384/97 (Commissie tegen Griekenland) in een arrest van 25 mei 2000 vastgesteld dat Griekenland, door geen programma's met kwaliteitsdoelstellingen op te stellen ter vermindering van de waterverontreiniging door de 99 gevaarlijke stoffen van lijst II van de bijlage bij Richtlijn 76/464/EEG van de Raad(1), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens deze richtlijn. De Commissie heeft de Griekse autoriteiten gevraagd haar de nodige maatregelen mee te delen die zij zal nemen om gevolg te geven aan het arrest.

(1) PB L 129 van 18.5.1976.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3188/00

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(4 oktober 2000)

Betreft: Verzekeringsmaatschappijen die niet tussenkomen voor de medische verzorging van slachtoffers van verkeersongevallen

De Griekse ziekenfondsen moeten zeer veel geld betalen voor ziektekosten, de ambulante verpleging en andere financiële tegemoetkomingen voor slachtoffers van verkeersongevallen. Dit komt omdat een groot deel van de medische kosten niet wordt terugbetaald door de particuliere ziekenkassen waarbij de auto's en de bestuurders verzekerd zijn, maar wel door de overheidskassen, zonder dat zij deze kosten kunnen aanrekenen aan de particuliere verzekeringsmaatschappijen. Zo moest bijvoorbeeld het Instituut voor sociale zekerheid (IKA) in 1996 meer dan 20,6 miljard drachmen betalen voor de medische verzorging van slachtoffers van verkeersongevallen.

Deze situatie komt in feite neer op een indirecte subsidiëring van de Griekse particuliere verzekeringsmaatschappijen en betekent een zware last voor het budget van de openbare ziekenfondsen. Wat denkt de Commissie over deze situatie en over het feit dat de ziekenkassen deze kosten moeten betalen? Is hier een probleem van mededinging aan de orde? Hebben de socialezekerheidskassen in de andere lidstaten het recht een deel van de uitgaven die in geval van verkeersongevallen worden gedaan, te verhalen op de particuliere verzekeringsmaatschappijen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(31 oktober 2000)

Eén van de doelstellingen van de geldende richtlijnen inzake motorrijtuigenverzekering(1) is ervoor te zorgen dat degenen die schade hebben geleden, worden gedekt door de verplichte verzekering van de bestuurder die verantwoordelijk is en wiens motorrijtuig het ongeval heeft veroorzaakt. Deze verzekering dekt de aansprakelijkheid voor lichamelijke schade die alle passagiers behalve de bestuurder hebben geleden. Volgens de huidige communautaire wetgeving blijft de bestuurder uitgesloten van de dekking van zijn eigen verplichte autoverzekering wanneer de schade door eigen toedoen werd veroorzaakt.

De vraag van het geachte parlementslid heeft betrekking op een aspect dat buiten het verzekeringscontract valt, namelijk de mogelijkheid voor een derde die de kosten van ziekenhuisopname van het slachtoffer op zich heeft genomen (in dit geval de sociale verzekeringsinstellingen), om deze kosten te doen terugbetalen door de verzekeringsmaatschappij van het voertuig dat het ongeval heeft veroorzaakt. De richtlijnen inzake verzekeringen behandelen dit aspect niet. Het wordt overgelaten aan het nationale recht.

(1) Richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 (PB L 103 van 2.5.1972), Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 (PB L 8 van 11.1.1984), Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 (PB L 129 van 19.5.1990) en Richtlijn 2000/26/EG van het Parlement en de Raad van 16 mei 2000 (PB L 181 van 20.7.2000).