ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1536/98

van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie

(18 mei 1998)

Betreft: Verbod op het gebruik van PVC in de EU

Volgens Greenpeace en ook andere gezaghebbende internationale organisaties vormt het gebruik van PVC, met name in kinderspeelgoed, een direct gevaar voor de gezondheid van kinderen. Onderzoek heeft uitgewezen dat kinderspeelgoed bijzonder hoge concentraties bevat van toxische ftalaten en van een aantal zware metalen (lood, cadmium, enz.), die als additieven in PVC worden gebruikt. Deze stoffen kunnen door het kinderspeelgoed worden afgegeven en binnendringen in het gevoelige organisme van kleine kinderen, met als gevolg beschadiging van lever en nieren, anomalieën in het voortplantingstelsel, celmutaties, lever-, nier en bloedkanker, ontstaan van endocriene of hormonale stoornissen.

Denkt de Commissie eventueel aan de mogelijkheid om een regeling voor te stellen die een verbod legt op het gebruik van PVC in de EU-landen, een materiaal dat onvoorstelbare risico's inhoudt voor de gezondheid van de kinderen van ons continent?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2032/98

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) aan de Commissie

(7 juli 1998)

Betreft: Amerikaanse douaneheffing voor tonijn op olijfolie

In haar antwoord op mijn schriftelijke vraag nr. E-1201/98(1) verklaart de Commissie niet te kunnen uitsluiten dat de hogere heffing die in de Verenigde Staten wordt gehanteerd voor tonijn op olijfolie tot gevolg heeft dat de Europese Gemeenschap voor derde landen een attractievere markt wordt omdat het communautaire douanetarief lager ligt. Voorts verklaart de Commissie dat de Verenigde Staten hun verplichtingen op het gebied van douaneafspraken in het kader van de GATT/WTO nakomen en dat de Gemeenschap daarom in het kader van de WTO geen middelen ter beschikking staan om deze douaneheffing aan te vechten. Tenslotte verklaart de Commissie dat het wel mogelijk is om dit probleem tegen de achtergrond van volgende multilaterale tariefonderhandelingen aan de orde te stellen.

Kan de Commissie mededelen wanneer deze volgende multilaterale tariefonderhandelingen van start zullen gaan?

Is de Commissie voornemens om bij die gelegenheid bovengenoemd probleem aan de orde te stellen?

Antwoord van Sir Leon Brittan namens de Commissie

(4 augustus 1998)

De Gemeenschap is voorstander van een nieuwe ronde van multilaterale handelsbesprekingen. Tot de organisatie van een dergelijke ronde van besprekingen waarvan de Gemeenschap gaarne zou zien dat zij mede onderhandelingen over tariefverlagingen omvatten, kan slechts door de overeenkomstsluitende partijen bij de Wereldhandelsorganisatie (WTO) worden besloten. De Commissie hoopt dat dit besluit zal worden genomen in de ministeriële bijeenkomst van de WTO die in 1999 zal worden gehouden.

Wanneer men tot het houden van dergelijke besprekingen besluit en besprekingen over tariefverlagingen hiervan deel uitmaken, kan het door het geachte parlementslid vermelde punt aan de orde worden gesteld.

(1) PB C 354 van 19.11.1998, blz. 77.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1744/98

van Graham Mather (PPE) aan de Commissie

(5 juni 1998)

Betreft: Douanecontroles in Gibraltar

De Britse leden van het Europees Parlement ontvangen herhaaldelijk klachten over vertragingen bij het oversteken van de grens tussen Gibraltar en Spanje.

Voor de douane geldt Gibraltar als een derde land en daarom kan het nodig zijn dat de douanecontroles meer tijd vergen dan die tussen de lidstaten.

Nochtans kost het EU-burgers zoveel tijd om deze grens over te gaan dat dit duidelijk niet in overeenstemming is met het beginsel van evenredigheid.

Welk mechanisme heeft de Commissie om toezicht te houden op deze situatie? Wat kan de Commissie voor commentaar geven over de stand van de bilaterale onderhandelingen tussen het Verenigd Koninkrijk en Spanje waarbij deze kwestie op de agenda staat? Is de Commissie voornemens om activiteiten te ondernemen die deze onderhandelingen moeten vergemakkelijken?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(28 juli 1998)

Voor de douane en de indirecte belastingen geldt Gibraltar op grond van deel 4 van bijlage I bij de Akte van 1972 betreffende de toetreding van het Verenigd Koninkrijk als een derde land.

Er bestaan geen communautaire bepalingen over de wijze waarop de lidstaten douanecontroles moeten uitoefenen op reizigers die het grondgebied van de Gemeenschap betreden of verlaten. Het EG-Verdrag en het afgeleide Gemeenschapsrecht bepalen alleen maar dat de diensten van de lidstaten de nodige maatregelen dienen te treffen om ervoor te zorgen dat de communautaire bepalingen doeltreffend worden toegepast.

De Commissie houdt geen toezicht op de situatie bij de desbetreffende grens en is geen partij bij bilaterale besprekingen tussen het Verenigd Koninkrijk en Spanje over de douane- of belastingcontrole van reizigers die vanuit Gibraltar Spanje binnenkomen of omgekeerd. In 1996 heeft de Commissie medegedeeld dat zij een juridische procedure tegen Spanje had ingeleid, omdat het er naar uit zag dat de communautaire voorschriften inzake de vrijstelling van douanerechten en belastingen op goederen die reizigers bij het binnenkomen van het douanegebied bij zich hebben, door de Spaanse autoriteiten bij de betrokken grens niet correct werden toegepast. Die procedure werd evenwel onmiddellijk ingetrokken toen de Spaanse autoriteiten hadden aangetoond dat zij overeenkomstig de communautaire voorschriften handelden.

Indien het geachte parlementslid nadere gegevens kan verstrekken over gevallen waarin volgens hem de in zijn vraag genoemde vertragingen vermijdbaar zijn en kunnen worden toegeschreven aan een opzettelijk optreden van de autoriteiten van een van de betrokken lidstaten, zal de Commissie vanzelfsprekend bereid zijn de omstandigheden te onderzoeken en indien zij zulks nodig acht de kwestie bij die autoriteiten aan te kaarten.

In verband met de tweede alinea van zijn vraag wordt het geachte parlementslid eraan herinnerd dat er helemaal geen regelmatige douanecontroles van reizigers tussen de lidstaten meer worden toegepast.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1733/98

van Joaquim Miranda (GUE/NGL) en Honório Novo (GUE/NGL) aan de Raad

(8 juni 1998)

Betreft: Opslagplaats voor kernafval in Aldeiadâvila (Spanje)

Onlangs stelde de Spaanse regering de Spaanse senaat voor een commissie in te stellen om de mogelijkheid na te gaan van de aanleg van een opslagplaats voor kernafval in het gebied van Ávila de la Ribera en kwam daarmee weer terug op vroegere projecten die ook toen, evenals nu, op grote weerstand van de bevolking stuitten.

Kan de Raad, overwegende dat de aanleg van een dergelijke "begraafplaats" voor kernmateriaal zeker een groot gevaar met zich meebrengt, gezien het feit dat het gebied waar het om gaat rotsachtig is, overwegende dat er direct gevaar bestaat voor de volksgezondheid en het milieu, overwegende dat er een ernstig risico is voor de economie van de regio en internationale voorschriften zouden worden overtreden, aangezien het gebied op minder dan 100 km van de Portugees-Spaanse grens ligt, met de urgentie die het probleem rechtvaardigt mededelen welk standpunt hij ter zake denkt in te nemen?

Antwoord

(24 september 1998)

Richtlijn 85/337/EEG van de Raad betreffende milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(1) is van toepassing in geval van installaties die uitsluitend bestemd zijn voor de permanente opslag of de definitieve verwijdering van radioactief afval. Krachtens artikel 4, lid 1, moet dit type van installaties in beginsel worden onderworpen aan een studie om de milieueffecten te analyseren. In artikel 7 zijn voorts overlegprocedures opgenomen die op initiatief van de lidstaat die het project wil uitvoeren dan wel op verzoek van de andere lidstaat kunnen worden ingeleid wanneer het aanzienlijke effecten kan hebben op het milieu in een andere lidstaat.

Voorts is in artikel 37 van het Euratom-Verdrag bepaald dat iedere lidstaat gehouden is aan de Commissie de algemene gegevens te verstrekken van elk plan voor de lozing van radioactieve afvalstoffen, in welke vorm dan ook om, vast te kunnen stellen of de uitvoering van dat plan een radioactieve besmetting van het water, de bodem of het luchtruim van een andere lidstaat ten gevolge zou kunnen hebben, waarna de Commissie binnen zes maanden advies uitbrengt.

De Raad meent dat het op basis van een juiste toepassing van de communautaire wetgeving mogelijk zou moeten zijn zich ervan te vergewissen dat in verband met het door de geachte parlementsleden bedoelde project de geldende milieu- en gezondheidsnormen worden geëerbiedigd.

(1) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1735/98

van Sören Wibe (PSE) aan de Raad

(8 juni 1998)

Betreft: Onder wiens suprematie valt het Verdrag?

Het Duitse constitutionele hof en het hoogste rechtscollege van Denemarken hebben zoals bekend de verenigbaarheid van de EG-bepalingen met nationale grondwetten en aan de EG overgedragen bevoegdheden onderzocht.

Officieel heet het dat de suprematie over het Verdrag berust bij de nationale parlementen in de lidstaten, en daarmee bij de burgers van deze landen. Maar het is ook zo dat de Europese Raad de voorstellen indient, en hij heeft daarmee invloed op, om niet te zeggen macht over, het Verdrag.

Kan de Raad daarom de volgende vraag beantwoorden: stel dat een nationaal hoogste rechtscollege de uitspraak doet dat een EU-Verdrag in strijd is met de nationale wetgeving, wie prevaleert dan - de EU of het nationale rechtscollege?

Antwoord

(24 september 1998)

Het is niet aan de Raad de mogelijke gevolgen van de jurisprudentie van de nationale rechter te bespreken. De Raad wijst erop dat noch het ene noch het andere door het geachte parlementslid genoemde rechtscollege communautaire wetgeving onverenigbaar heeft verklaard met de nationale grondwet. Hij herinnert eraan dat de lidstaten, door het bekrachtigen van de Verdragen tot oprichting van de Europese Gemeenschappen en het Verdrag betreffende de Europese Unie, zich ertoe hebben verbonden deze Verdragen na te leven.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2203/98

van Honório Novo (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 juli 1998)

Betreft: Aanbestedingsprocedure bovengrondse metro van Porto

Ik dank de Commissie voor haar antwoorden op mijn schriftelijke vragen P-0591 en P-1659. Ik heb daaruit begrepen dat de Commissie na de vergadering met de nationale autoriteiten die voor 15 juni 1998 was gepland, zou besluiten of het wenselijk was de procedure als bedoeld in artikel 169 van het Verdrag in te leiden. Ook begreep ik uit haar antwoorden dat het project zal worden gefinancierd door de Europese Investeringsbank. De Commissie mag daarbij echter niet vergeten dat voor het project ook aanzienlijke financiële steun zal worden verleend uit hoofde van het huidige communautaire bestek.

Gezien het voorafgaande en rekening houdend met de zeer reële mogelijkheid dat de klacht zal worden geseponeerd, verzoek ik de Commissie mij ditmaal antwoord te geven op een vraag die ik al eerder heb gesteld maar waarop ik nooit antwoord heb gekregen. Het project heeft als gevolg van het besluit tot opschorting van de aanbestedingsprocedure meer dan vijf maanden vertraging oplopen. Is de Commissie bereid de daardoor ontstane extra kosten te financieren? Welke concrete financiële en administratieve maatregelen denkt zij te nemen om de negatieve gevolgen van de vertraging weg te werken?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(3 september 1998)

De Commissie heeft begrip voor het ongerief dat is ontstaan door de opschorting van de gunning van de derde fase van de aanbestedingsprocedure voor de metro van Porto. Niettemin moet erop worden gewezen dat het hier een belangrijk en ingewikkeld onderwerp betreft dat gedetailleerd onderzoek vereist, en dat de Commissie haar plicht zou verzaken als zij niet reageerde op een mogelijke schending van de geldende communautaire regels.

Zoals het geachte parlementslid weet, ziet de Commissie er overeenkomstig artikel 155 van het EG-Verdrag op toe dat de bepalingen van dit Verdrag en de bepalingen die de instellingen krachtens dit Verdrag vaststellen, worden toegepast. Hierbij kan de Commissie gebruikmaken van de inbreukprocedure van artikel 169 van het EG-Verdrag. Bovendien is de Commissie in het bijzonder gehouden te interveniëren in een situatie als deze, waarin niet alleen een klacht is ingediend over de gunningsprocedure, maar waarbij bovendien sprake is van communautaire financiering.

Nadat deze zaak met de Portugese autoriteiten tijdens de bilaterale bijeenkomst van 16 juni 1998 in Portugal besproken is, heeft de Commissie op grond van de verkregen informatie besloten de zaak te seponeren aangezien er geen sprake is van schending van het communautaire recht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 1337/98 van Glyn FORD aan de Commissie. Financiering van een MOX-proefinstallatie



Publicatieblad Nr. C 402 van 22/12/1998 blz. 0113



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1337/98 van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie (29 april 1998) Betreft: Financiering van een MOX-proefinstallatie Kan de Commissie, als aanvulling op het antwoord op schriftelijke vraag E-2891/97(1) mededelen welke instantie verantwoordelijk is voor de vaststelling van de normen in de proefinstallatie voor materialen met een lage verspreidingsgraad? Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie (23 juni 1998) Het ontwerpen van materialen als LDM ("weinig dispergeerbaar materiaal - low dispersible material") moet een door de betrokken bevoegde autoriteiten verleende officiële goedkeuring krijgen. Het is de taak van deze veiligheidsinstanties om de kwalificatiemethodologie van LDM, overeenkomstig de door de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA) aanbevolen criteria, zonodig in de proefinstallaties vast te stellen. Het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek (GCO) zou één van deze kunnen zijn. (1) PB C 158 van 25.5.1998, blz. 17.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1029/98

van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie

(6 april 1998)

Betreft: Communautaire wetgeving inzake werknemers die met beeldschermen werken

Het is bekend dat werken met een beeldscherm een ernstige belasting betekent voor de gezondheid van de werknemers.

Kan de Commissie zeggen of er communautaire voorschriften zijn die een extra vergoeding aan werknemers in deze sector verplicht maken en ook of voorzien wordt in langere periodes van werkonderbreking, bijv. in de vorm van extra vakantiedagen?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(13 mei 1998)

Het communautaire recht bevat geen enkele bepaling die de betaling van een vergoeding aan werknemers die met beeldschermen werken oplegt, noch de toekenning van een aanvullend verlof. Dergelijke maatregelen behoren tot de bevoegdheid van de lidstaten.

Richtlijn 90/270/EEG(1) betreffende het werken met beeldschermen bepaalt daarentegen dat de werkgever de activiteit van de werknemer zodanig moet organiseren dat het dagelijks werk op het beeldscherm periodiek door pauzes of door ander werk wordt onderbroken, waardoor de belasting door het werken op het beeldscherm wordt verminderd.

(1) PB L 156 van 21.6.1990.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1107/98

van Panayotis Lambrias (PPE) aan de Commissie

(8 april 1998)

Betreft: Bespoediging van de procedure voor het onderzoek van mogelijke gevallen van overtreding van de communautaire wetgeving

Het Europees Parlement, diverse beroepsorganisaties en niet-gouvernementele organisaties hebben de Commissie verzocht het onderzoek in verband met mogelijke gevallen van overtreding van de communautaire wetgeving te bespoedigen. Ondanks de tot dusver door de Commissie genomen maatregelen verloopt dit onderzoek niet snel genoeg, hetgeen ertoe leidt dat de betrokken partijen - terecht - schadeloosstelling beginnen te vorderen.

1. Wat zal de Commissie ondernemen om een concrete tijdslimiet in te voeren voor de aan de tenuitvoerlegging van artikel 169 van het Verdrag betreffende de Europese Unie voorafgaande overlegprocedure met de lidstaat die vermoedelijk de communautaire wetgeving heeft overtreden?

2. Welke maatregelen zal zij treffen met het oog op de duidelijke vaststelling van de uiterste termijn binnen dewelke de lidstaat in kwestie dient te antwoorden of overeenkomstig de wetgeving dient te handelen, nadat een schriftelijke aanmaning of een met redenen omkleed advies is verstuurd of een zaak aanhangig is gemaakt bij het Hof van Justitie?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(15 mei 1998)

De Commissie beschouwt haar taak van hoedster van de Verdragen als een absolute prioriteit en zij stelt alles in het werk om de procedure waarin artikel 169 van het EG-Verdrag voorziet, te verbeteren. Zoals is aangegeven in het veertiende verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht(1), heeft zij een reeks interne maatregelen ten uitvoer gelegd die ten doel hebben de inbreukprocedure van artikel 169 te bespoedigen.

Zo tracht de Commissie, wanneer een klacht bij haar wordt ingediend, binnen een termijn van één jaar een beslissing ten gronde te nemen, dit wil zeggen een aanmaning toe te zenden of het dossier te seponeren. Teneinde deze termijn te kunnen naleven, voert de Commissie vóór de inbreukprocedure wordt ingeleid in veel mindere mate een briefwisseling met de lidstaat. Zij tracht tevens te voorkomen dat het bemiddelingsoverleg met de lidstaten wordt gebruikt om de procedure te vertragen. Zoals is aangegeven in het vijftiende verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht, dat binnenkort bij het Parlement zal worden ingediend, hebben deze maatregelen geleid tot een snellere behandeling van de dossiers.

Anderzijds staat de Commissie in haar aanmaningen in beginsel een termijn van twee maanden toe. In een met redenen omkleed advies wordt de lidstaat geen antwoordtermijn verleend, maar is een termijn vastgesteld binnen dewelke de lidstaat een einde moet maken aan de vastgestelde inbreuk. In spoedeisende gevallen wordt deze termijn soms teruggebracht tot één maand of zelfs tot twee weken. In de praktijk houdt de Commissie steeds strikter de hand aan deze termijn.

(1) COM(97) 299 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0553/98

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(4 maart 1998)

Betreft: Regionaal Operationeel Programma voor Attica - Subprogramma 1, maatregel 2

Maatregel 2 van subprogramma 1 van het ROP voor Attica heeft betrekking op afvalbeheer en voorziet in projecten voor recycling van afval, de aanleg van hygiënische stortplaatsen, systemen voor afvalverpakking en een centrale voor het overladen van afval.

Volgens het tijdschema zou er als overheidsuitgaven tot eind 1997 19.591 mln ecu moeten zijn besteed.

1. Bij welke projecten zijn de grootste vertragingen opgelopen en wat zijn daarvan de belangrijkste oorzaken?

2. Zijn er bij de herziening van het communautair bestek wijzigingen opgetreden en zo ja, voor welk percentage van de begroting?

3. Welke bedragen zijn er tot en met 31 december 1997 besteed?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(7 mei 1998)

Volgens de op 21 oktober 1997 gewijzigde financiële tabellen is voor maatregel 1.2 (afvalbeheer) van het operationele programma voor Attica voor de periode tot en met 1997 5,3 miljoen ecu aan overheidsuitgaven geprogrammeerd.

In de laatste vergadering van het Toezichtcomité voor het communautaire bestek, die is gehouden op 31 oktober 1997, zijn in de regionale programma's geen wijzigingen aangebracht.

De Commissie verzoekt het geachte parlementslid zich voor technische bijzonderheden over de geprogrammeerde werkzaamheden, de voortgang ervan en de oorzaken van eventuele vertragingen te wenden tot de regionale autoriteiten van Attica, die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van het communautaire bestek.

De in de periode tot eind 1997 bestede kredieten bedragen 6,4 miljoen ecu, wat dus meer is dan de op 21 oktober 1997 herziene raming van de uitgaven tot en met 1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1239/98

van Amedeo Amadeo (NI) en Salvatore Tatarella (NI) aan de Commissie

(29 april 1998)

Betreft: Misdaden tegen kinderen

In het verslag van het Voorbereidingscomité van de VN voor de oprichting van een permanente internationale rechtbank voor strafrechtzaken staat o.a. het volgende: "onder misdaden tegen de mensheid wordt verstaan het op systematische wijze of op grote schaal plegen van een van de volgende daden: toevoeging van leed, uitroeiing, foltering, verslaven, vervolging om politieke, raciale, godsdienstige of etnische motieven, geïnstitutionaliseerde discriminatie die leidt tot schending van de fundamentele vrijheden en grondrechten van de mens, deportatie van bevolkingsgroepen op arbitraire wijze, willekeurige inhechtenisneming, opsluiting van personen, aanzetting tot prostitutie en alle andere vormen van seksueel geweld, andere inhumane daden die ernstige schade toebrengen aan de lichamelijke en geestelijke integriteit, de gezondheid en de menselijke waardigheid, zoals verminkingen en ernstige mishandelingen".

Is de Commissie bereid een richtlijn voor te stellen welke erin voorziet dat

1. organisaties die systematisch leed toebrengen en de dood veroorzaken bij de uitbuiting van kinderen, op dezelfde wijze aangepakt moeten worden als de andere vormen van georganiseerde misdaad (drugshandel, wapenhandel, fraude);

2. misdaden tegen kinderen beschouwd worden als misdaden tegen de mensheid;

3. het onderscheidingsvermogen van kinderen en hun zogenaamde instemming moeten worden gebruikt als verzwarende omstandigheid bij de beoordeling van de begane misdaden?

Antwoord van mevrouw Gradin namens de Commissie

(2 juni 1998)

Evenals de geachte parlementsleden verafschuwt de Commissie de in de vraag genoemde misdaden, in het bijzonder wanneer deze gericht zijn tegen kinderen.

In de Europese Unie valt het strafrecht, en in het bijzonder het strafbaar stellen van feiten, onder de bevoegdheden van de lidstaten, vanzelfsprekend onverminderd hun verantwoordelijkheden en verplichtingen krachtens internationale verdragen en overeenkomsten.

De Commissie steunt actief de werkzaamheden van de Europol-Drugseenheid ter bestrijding van de mensenhandel, die haar zijn opgedragen krachtens het op 16 december 1996 door de Raad justitie en binnenlandse zaken aangenomen Gemeenschappelijk optreden(1) houdende verruiming van het mandaat dat aan de Europol-Drugseenheid is verstrekt.

(1) PB L 342 van 31.12.1996.