ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/197

(2004/C 88 E/0202)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0624/04

van Marjo Matikainen-Kallström (PPE-DE) aan de Commissie

(1 maart 2004)

Betreft: Dumping van regenboogforel afkomstig uit Noorwegen en de Faeröer

Momenteel is het voorstel in behandeling om de tijdelijke heffing op dumping (5 jaar) die de Commissie in september heeft ingevoerd voor grote regenboogforel uit Noorwegen en de Faeröer permanent te maken. De Commissie heeft een heffing van 19,9 % voorgesteld op dumping van regenboogforel uit Noorwegen.

Voor de viskwekerijen in de EU is de verwezenlijking van de heffing van uiterst groot belang omdat de winstgevendheid van hun sector in het geding is. In 2003 exporteerde Noorwegen naar de lidstaten van de Europese Unie bijna 7 miljoen kilo regenboogforel tegen de goedkoopste prijs, te weten 2,46 EUR/kg. De productiekosten in Noorwegen en bijvoorbeeld in Finland liggen rond de 3,50 EUR/kg.

De dumping van Noorse vis leidt tot overproductie. De Noorse overheid kende vorig jaar 50 nieuwe productievergunningen toe en bood tegen het einde van het jaar nog eens 60 nieuwe vergunningen te koop aan. In 2002 leed de Noorse viskweeksector 190 miljoen euro verlies en vorig jaar waren de verliezen nog groter. Van de productie is ongeveer 20 % regenboogforel.

Welke maatregelen wil de Commissie als hoedster van de interne markt nemen om de ongezonde dumping van de markten te weren en op welke termijn denkt zij dit te gaan doen?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(2 april 2004)

Nadat in september 2003 voorlopige antidumpingrechten werden ingesteld op de invoer van grote regenboogforel uit Noorwegen en de Faeröer heeft de Commissie alle opmerkingen onderzocht die belanghebbenden indienden naar aanleiding van de voorlopige conclusies. In januari werd een prijs-verbintenis van exporteurs van de Faeröer aanvaard.

Na gedegen onderzoek werden de voorlopige conclusies door de lidstaten bevestigd. Bij Verordening (EG) nr. 437/2004 (1) van de Raad werd derhalve een definitief recht ingesteld van 19,9 % op de invoer van grote regenboogforel uit Noorwegen en van 42,6 tot 54,4 % op de invoer van ditzelfde product uit de Faeröer, met uitzondering van de invoer door de exporteurs die de door de Commissie aanvaarde prijsverbintenis hadden aangeboden. Met deze maatregelen wordt beoogd de schadelijke effecten tegen te gaan van de dumping die tijdens het door de Commissie uitgevoerde onderzoek aangetoond werd. Verwacht wordt dat deze maatregelen leiden tot een herstel van gelijke concurrentievoorwaarden binnen de interne markt, waardoor de producenten in de EU beschermd worden tegen oneerlijke concurrentie. De definitieve antidumpingrechten gelden voor een periode van vijf jaar, wat doorgaans noodzakelijk is om de schadelijke dumping te neutraliseren.

(1) Verordening (EG) nr. 437/2004 van de Raad van 8 maart 2004 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op de invoer van grote regenboogforellen van oorsprong uit Noorwegen en de Faeröer, PB L 72 van 11.3.2004.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/812

(2004/C 84 E/0907)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0575/04

van Philip Claeys (NI) aan de Commissie

(26 februari 2004)

Betreft: Verkiezingsactiviteiten mevrouw Diamantopoulou

Volgens persberichten zou mevrouw Anna Diamantopoulou tijdelijk aftreden als lid van de Commissie, om campagne te kunnen voeren voor de parlementsverkiezingen in Griekenland. De Commissaris zou een belangrijke rol spelen bij de socialistische PASOK-partij. Tijdens de duur van de campagne zou ze, nog steeds volgens diezelfde persberichten, geen salaris ontvangen als lid van de Europese Commissie. Ondertussen zouden haar taken binnen de Commissie door iemand anders waargenomen worden.

Is het gebruikelijk dat leden van de Europese Commissie tijdelijk afstand nemen van hun verantwoordelijkheden om zich bezig te houden met verkiezingen in hun land? Zijn er precedenten, en zo ja, welke?

Acht de Commissie dit soort situaties bevorderlijk voor haar werkzaamheden?

Klopt de informatie dat mevrouw Diamantopoulou tijdens de duur van de Griekse verkiezingscampagne geen wedde trekt als Commissaris?

Kan zij tijdens diezelfde periode een beroep doen op middelen die tot haar beschikking staan als Commissaris (auto met chauffeur of andere)?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(13 april 2004)

De Commissie is altijd van mening geweest dat een zittend lid van de Commissie niet tegelijk ook als kandidaat actief kan deelnemen aan een nationale of Europese verkiezingscampagne. Derhalve dient hij of zij zich tijdens de campagne te onthouden van deelname aan de werkzaamheden van het college (1).

Daarmee worden mogelijke belangenconflicten voorkomen en is een maximale vrijheid van handelen en spreken (met inachtneming van het collegialiteitsbeginsel) van de desbetreffende Commissaris gewaarborgd.

Er zijn precedenten. Zo hebben de volgende personen zich onthouden van deelname aan de werkzaamheden van de instelling toen ze als kandidaat campagne voerden: de heer Etzel als vice-voorzitter van de Hoge Autoriteit, de heer Marjolin als vice-voorzitter van de Commissie van de EEG, de heer Malvestiti als voorzitter van de Hoge Autoriteit, de heer Caron als vice-voorzitter van de Commissie van de EEG en de heren Deniau, Hellwig, Spinelli en O'Kennedy als leden van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, in respectievelijk 1956, 1962, 1963, 1963, 1968, 1969, 1976 en 1982.

Na het besluit van de Commissie om de verantwoordelijkheden van mevrouw Diamantopolou op te schorten, heeft zij geen wedde noch enige andere vergoeding meer ontvangen.

(1) Zie met name de antwoorden op de schriftelijke vragen E-0124/68, PB C 83 van 23.8.1968, E-0858/76, PB C 70 van 21.3.1977 en P-2752/94, PB C 88 van 10.4.1995.
3.

Zijn de Commissie met betrekking tot de gang van zaken in andere EU-lidstaten, met name lidstaten met grote verschillen in de omvang van hun akkerbouwbedrijven en veeteeltbedrijven, soortgelijke situaties bekend? Doen die zich in de sterkste mate voor in de zuidelijke lidstaten?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/417

(2004/C 84 E/0487)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0503/04

van Jorge Hernández Mollar (PPE-DE) aan de Commissie

(23 februari 2004)

Betreft: Nationale belemmeringen bij toepassing van richtlijn 98/5/EG

De grootse verwachtingen die men koesterde van goedkeuring van richtlijn 98/5/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 om permanente uitoefening te vergemakkelijken van het beroep van advocaat in een andere lidstaat van de EU dan die waar de advocaatbekwaamheid is behaald, zijn in veel gevallen een dode letter gebleven.

Er zijn heel wat lidstaten die maximale belemmeringen hebben opgeworpen tegen een efficiënte ontwikkeling van deze richtlijn, want na omzetting in de nationale wetgeving hebben de Ordes van advocaten in sommige landen allerlei obstakels opgericht voor het inschrijven van advocaten uit andere lidstaten vooral met het excuus dat de advocaat de officiële taal van het gastland niet beheerst, hetgeen, wanneer het gaat om bepaalde landen zoals Luxemburg, inderdaad een wel heel lastig te nemen barrière is.

Vindt de Commissie dat het spreken van een nationale taal zoals Luxemburgs een reden kan zijn voor de genoemde lidstaat om een advocaat uit een andere lidstaat niet in te schrijven in het register van de Orde van advocaten?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(5 april 2004)

Als advocaten zich onder hun oorspronkelijke beroepstitel vestigen in een lidstaat van ontvangst waarvan zij de nationale taal niet beheersen, levert dat een probleem op in verband met Richtlijn 98/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven. Een advocaat die zijn beroep onder de beroepstitel van zijn eigen land uitoefent, dient overigens een adequate informatie van de consument te waarborgen (2).

De Commissie heeft Luxemburg verzocht zijn standpunt ten aanzien van deze verplichting kenbaar te maken. De reactie van Luxemburg wordt thans bestudeerd om te kunnen bepalen hoe deze zaak verder moet worden behandeld. De Commissie zal het geachte parlementslid op de hoogte houden van deze verdere behandeling.

Er zijn de Commissie geen soortgelijke verplichtingen in andere lidstaten bekend, maar zij is bereid alle informatie te bestuderen die het geachte parlementslid haar over dit aspect of eventuele andere belemmeringen ter beschikking stelt.

(1) PB L 77 van 14.3.1998, blz. 36.

(2) Zoals wordt vermeld in overweging 9 van de richtlijn.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/854

(2004/C 84 E/0946)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0712/04

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 maart 2004)

Betreft: Verhoging van de suikerquota voor Portugal

Tijdens een recent bezoek aan de DAI SA (agro-industriële ontwikkelingsmaatschappij) in Coruche (Portugal) heb ik kunnen vaststellen dat de onderneming in 2002 alle grondstoffen voor de aan continentaal Portugal toegewezen productiequota van witte suiker heeft kunnen betrekken van Portugese boeren.

De jaarlijkse quota van DAI — ongeveer 70 000 ton witte bietsuiker — vertegenwoordigt echter nauwelijks ongeveer 23 % van de totale Portugese marktbehoefte. De productiecapaciteit van DAI bedraagt momenteel ruim 100 000 ton witte suiker en in het gebied rond de Alqueva-dam bestaat de mogelijkheid om meer suikerbieten te verbouwen.

Kan de Commissie mij meedelen welke maatregelen zij aan het bestuderen is, rekening houdend met het voorstel tot herziening van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker en de noodzaak om de quota van Portugal op te trekken tot 100 000 ton?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(13 april 2004)

Op grond van artikel 39 van Verordening (EG) nr. 1260/2001 van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker (1) is aan de in Portugal gevestigde raffinaderijen een voorzieningsgarantie gegeven in de vorm van preferentiële invoerregelingen voor een hoeveelheid van bijna 300 000 ton ruwe rietsuiker van oorsprong uit de staten in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan (ACS). Deze hoeveelheid, die wordt ingevoerd tegen een gemiddelde prijs van bijna EUR 500 per ton, komt overeen met het suikerverbruik in Portugal.

Dankzij deze bepaling kunnen de Portugese raffinaderijen blijven produceren en kunnen de traditionele leveringen van suiker uit bepaalde Afrikaanse landen aan Portugal gehandhaafd blijven.

Hoewel Portugal voorheen geen suiker produceerde, is aan dit land sinds zijn toetreding een productiequotum toegewezen van ongeveer 70 000 ton bietsuiker. Ondanks de relatief hoge productiekosten heeft deze cultuur eerst vaste voet gekregen en zich vervolgens stap voor stap ontwikkeld, en wordt het quotum thans bereikt.

Tegelijk met de toename van deze productie is de Portugese uitvoer van suiker gestaag gestegen van nul naar 90 000 ton.

Bijna de helft van deze hoeveelheid wordt uitgevoerd naar derde landen, met communautaire restituties die momenteel meer dan EUR 500 per ton bedragen. Dankzij deze restituties kan de prijs voor op de Portugese markt overtollige suiker worden teruggebracht tot de prijs op de wereldmarkt die minder dan EUR 200 per ton bedraagt. Het suikeroverschot gaat naar de andere landen van de Gemeenschap, vooral naar Spanje.

Gezien het specifieke karakter van de voorziening van de Portugese markt zou een verhoging van het productiequotum voor bietsuiker onvermijdelijk leiden tot een verhoging van de communautaire uitvoer van suiker, met restituties. Begrotingstechnisch gezien is dit niet te rechtvaardigen.

(1) PB L 178 van 30.6.2001.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/452

(2004/C 84 E/0527)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0849/04

van Joan Valivé (ELDR) aan de Commissie

(11 maart 2004)

Betreft: Betalingsachterstand bij handelstransacties

Op 8 augustus 2000 verscheen in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen Richtlijn 2000/35/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties.

Op grond van artikel 6 van genoemde richtlijn kregen de lidstaten twee jaar de tijd om de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die zijn vereist voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. Op 8 augustus 2002 liep deze termijn ten einde.

In deze richtlijn wordt onder betalingsachterstand verstaan de voor de schuldenaren economisch gunstige overschrijding van de contractuele betalingstermijn. Het feit dat betalingsachterstand in bepaalde lidstaten vaker voorkomt dan in andere, betekent dat de vrije mededinging op de interne markt wordt verstoord.

De Spaanse regering heeft in juli 2003 een wetsvoorstel ingediend om maatregelen te treffen tegen de betalingsachterstand bij handelstransacties. Het voorstel werd op 3 december 2003 in het Spaanse staatsblad gepubliceerd, maar is nog altijd niet goedgekeurd.

Is de Commissie voornemens de Spaanse regering om een verklaring voor deze vertraging te verzoeken en erop aan te dringen dat de bepalingen voor het nakomen van deze richtlijn ten uitvoer worden gelegd?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(31 maart 2004)

De Commissie is zich bewust van de negatieve effecten van betalingsachterstanden en heeft dan ook zo spoedig mogelijk inbreukprocedures tegen de betrokken lidstaten (Spanje en Luxemburg) ingeleid. Die tegen Spanje begon op 30 september 2002 en de tweede fase ging op 6 februari 2003 van start met de toezending aan de Spaanse regering van een met redenen omkleed advies, waarin Spanje twee maanden de tijd werd gegeven om alle noodzakelijke nationale omzettingsmaatregelen goed te keuren. Op 9 september 2003 heeft de Commissie tegen Spanje een procedure bij het Hof van Justitie aangespannen (zaak C-384/03). In deze zaak is nog geen arrest gewezen, maar dat wordt over 6 à 12 maanden verwacht.

Bij inbreukprocedures duurt het helaas lang voordat het tot een uitspraak komt. De Commissie hoopt dat Spanje nu zo snel mogelijk aan zijn verplichtingen uit hoofde van de richtlijn zal voldoen, teneinde verdere procedures voor het Hof van Justitie te vermijden.

(1) PB L 200 van 8.8.2000, blz. 35.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/755

(2004/C 84 E/0850)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0053/04

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(20 januari 2004)

Betreft: Stilvallen van de werkzaamheden op de scheepswerven van Inzar in Fene (Galicië) wegens het verbod op de bouw van nieuwe vrachtschepen — optreden van de Europese Commissie en de Spaanse regering

Sinds 1988 zijn de werkzaamheden op de scheepswerven van Inzar, in Fene, gestaag aan het inkrimpen als gevolg van het verbod op de bouw van nieuwe vrachtschepen en het gebrek aan bestellingen van offshore boorplatformen, waarin het bedrijf — toen nog Astano — zich noodgedwongen had gespecialiseerd. Duizenden arbeidsplaatsen staan op de tocht. Een en ander bewijst de dringende noodzaak dat de Commissie en de Spaanse regering, die zich beide schuldig hebben gemaakt aan nalatigheid ten aanzien van deze voor de economie van Ferrolterra en Galicië vitale sector.

Wat is de situatie momenteel? Heeft de Spaanse regering al om toestemming gevraagd opdat de scheepswerven van Inzar zouden kunnen herbeginnen met de bouw van vrachtschepen? Wat is het standpunt van de Commissie? Wat zou in ieder geval moeten gedaan worden opdat deze werven net als vroeger opnieuw vrachtschepen zouden kunnen bouwen, waarvoor zij over de hele wereld bekend en gewaardeerd waren?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(26 februari 2004)

Zoals de Commissie het geachte parlementslid in haar recente antwoord op de schriftelijke vraag E-3828/03 (1) heeft medegedeeld, heeft de Commissie in 1997 besloten dat Fene (ex-Astano) met het oog op de productiebeperking voor de Spaanse openbare scheepswerven, moest worden gesloten voor scheepsbouwactiviteiten. Dit was een tegenprestatie voor de herstructureringssteun (2) die in 1997 werd goedgekeurd. Bovendien verzocht de Raad in zijn Verordening (EG) nr. 1013/97 van 2 juni 1997 betreffende de steunverlening aan bepaalde scheepswerven die worden geherstructureerd (3), waarop bovengenoemd besluit van de Commissie was gebaseerd, Fene gesloten te houden voor scheepsbouw-activiteiten.

Aangezien de Commissie momenteel de mogelijkheid onderzoekt om Fene toestemming te verlenen om opnieuw met scheepsbouwactiviteiten te beginnen, kan zij haar definitief standpunt nog niet meedelen.

De Commissie voert een actief beleid ter bescherming van de EU-scheepsbouw tegen oneerlijke internationale concurrentie. Daartoe heeft zij een procedure tegen Zuid-Korea ingeleid bij de Wereldhandelsorganisatie (WTO) en een tijdelijk defensief mechanisme voor de scheepsbouw voorgesteld. Deze specifiek op de scheepsbouwindustrie toegesneden aanpak kan scheepswerven in alle lidstaten, met inbegrip van Spanje, ten goede komen.

(1) Zie blz. 104.

(2) PB C 354 van 21.11.1997.

(3) PB L 148 van 6.6.1997.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/194

(2004/C 84 E/0236)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0295/04

van Proinsias De Rossa (PSE) aan de Commissie

(6 februari 2004)

Betreft: Discriminatie op grond van leeftijd bij het verstrekken van goederen en diensten

In de kaderrichtlijn voor werkgelegenheid 2000/78/EG (1) (die door de lidstaten met ingang van 2 december 2003 in nationaal recht zou moeten zijn omgezet) wordt bevestigd dat de Europese Unie zich voorneemt discriminatie op gronden van leeftijd bij de tewerkstelling te bestrijden. Tot dusver heeft de Commissie echter nog niets in het werk gesteld om de kwestie van discriminatie naar leeftijd op andere gebieden dan dat van de tewerkstelling aan de kaak te stellen.

Er bestaan, in de vorm van anekdotes, aanwijzingen dat oudere burgers een autoverzekering wordt geweigerd op grond van hun leeftijd, hetgeen de noodzaak onderstreept van antidiscriminatiewetgeving op het gebied van de verstrekking van goederen en diensten. Is de Commissie van plan voorstellen te doen voor wetgeving ter bestrijding van de discriminatie op grond van leeftijd op andere gebieden dan de tewerkstelling? Zo ja, wanneer, en zo niet, waarom niet?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(12 maart 2004)

De Commissie is voorlopig niet van plan wetgeving voor te stellen betreffende gronden van discriminatie buiten de arbeidssfeer. De Commissie vindt dat een dergelijk voorstel voorbarig zou zijn; aangezien de omzettingsdatum voor Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep pas heel recentelijk is verstreken (december 2003), zal het effect van deze richtlijn op de nationale rechtsstelsels aanzienlijk zijn en zal een inventaris moeten worden opgemaakt van de ontwikkelingen op dit gebied.

De Commissie is echter wel van mening dat er in een breder perspectief moet worden nagedacht over de verschillende instrumenten op communautair niveau die tot doel hebben in de praktijk gelijkheid tot stand te brengen. In dit verband is de Commissie voornemens in het voorjaar 2004 een openbare raadpleging (groenboek) over de toekomstige strategie ter bestrijding van discriminatie te organiseren. In dat document zal de inventaris worden opgemaakt van de vooruitgang die is geboekt met het antidiscriminatiebeleid van de EU, en zullen thema's/vragen betreffende de ontwikkeling van toekomstig beleid aan de orde worden gesteld. Voorts zal aandacht worden besteed aan de nieuwe uitdagingen als gevolg van de uitbreiding van de EU, terwijl de raadpleging ook zal helpen om de koers uit te zetten voor de maatregelen die de EU de komende vijf jaar en eventueel daarna op het gebied van gelijkheid zal nemen.

Bovendien zal de Commissie in 2006 een verslag over de tenuitvoerlegging van Richtlijn 2000/78/EG bij het Parlement en de Raad indienen.

(1) PB L 303 van 2.12.2000, blz. 16.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/607

(2004/C 84 E/0682)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0499/04

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Commissie

(23 februari 2004)

Betreft: Terugvordering steun bij industrievestiging

Tot de gevolgen van de uitbreiding van de Unie met de landen van Oost-Europa behoort het verplaatsen van allerlei industrieën uit de oude landen van de Unie naar de nieuwe lidstaten.

Het komt voor dat de bedrijven die deze besluiten nemen, dezelfde zijn die van nationale of regionale autoriteiten steun hebben ontvangen voor de vestiging op hun grondgebied.

Vindt de Commissie het legitiem dat deze bedrijven die de regio's de rug toekeren waar zij geld hebben gekregen om zich te vestigen, de nationale of regionale subsidies terugbetalen wanneer zij gaan verhuizen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(22 maart 2004)

De door het geachte parlementslid aangehaalde kwestie is niet exclusief verbonden aan de uitbreiding van de EU. De Commissie heeft reeds in 1997, toen zij de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen (1) aannam, rekening gehouden met de noodzaak om een evenwicht te vinden tussen de vrijheid van ondernemingen om te beslissen waar en wanneer zij willen investeren in een snel veranderende omgeving, en het stimuleren van dergelijke mobiele investeringen in gesteunde regio's. Derhalve is krachtens de punten 4.10 en 4.14 van de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen steun voor initiële investeringen en werkgelegenheidssteun, door de wijze van uitkering of door de voorwaarden welke aan de toekenning ervan zijn verbonden, onderworpen aan de verplichting dat de betrokken investering en de geschapen werkgelegenheid gedurende een periode van minimaal vijf jaar behouden blijven. Deze voorwaarde is in alle door de Commissie goedgekeurde regionale steunregelingen opgenomen en dient te worden gerespecteerd.

(1) PB C 74 van 10.3.1998.