SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0198/02

van Bernd Lange (PSE) aan de Commissie

(6 februari 2002)

Betreft: Leeftijdsgrens voor tandartsen

Overeenkomstig het Gesundheitsstrukturgesetz (GSG) geldt in Duitsland een leeftijdsgrens voor de beoefening van de tandheelkunde.

In dat verband werd mij gevraagd of deze beperking verenigbaar is met artikel 12 (ex-artikel 6; verbod van discriminatie) en de artikelen 40 en 44 van het EGV (vrij verkeer van werknemers, vrijheid van vestiging) indien de arts deze leeftijdsgrens al heeft overschreden.

Is het verenigbaar met de genoemde artikelen van het EGV dat een tandarts op grond van zijn leeftijd zijn beroep niet meer mag uitoefenen? Is de Commissie op de hoogte van het probleem? Zijn er soortgelijke gevallen en klachten bekend? Indien de klacht gerechtvaardigd is, heeft de Commissie al iets daartegen ondernomen en wat is zij voornemens te doen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(21 maart 2002)

Artikel 12 van het EG-Verdrag verbiedt elke discriminatie op grond van nationaliteit tussen onderdanen van de lidstaten. Ditzelfde beginsel wordt herhaald in de Verdragsbepalingen betreffende het vrij verkeer van werknemers (artikel 39 van het EG-Verdrag). De schriftelijke vraag bevat geen enkele verwijzing naar discriminatie op grond van nationaliteit.

De vrijheid van vestiging en het recht om diensten te verlenen artikelen 43 en 49 van het EG-Verdrag vallen, indien de Unie geen harmonisatiemaatregelen heeft genomen, onder de nationale regelgeving in de lidstaten. Om verenigbaar te zijn met het Verdrag, moeten beperkingen op deze rechten gerechtvaardigd zijn.

Volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie over de vrijheid van vestiging, moeten beperkingen die de uitoefening van de fundamentele vrijheden, zoals die in het EG-Verdrag zijn gewaarborgd, hinderen of minder aantrekkelijk maken, aan vier voorwaarden voldoen: zij moeten zonder discriminatie worden toegepast, hun rechtvaardiging vinden in dwingende redenen van algemeen belang, geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen, en niet verder gaan dan voor het bereiken van dat doel noodzakelijk is.

De informatie door het geachte parlementslid verstrekte informatie leidt niet tot de conclusie dat de Duitse wet of de toepassing ervan onevenredig of onverenigbaar is met de hierbovenvermelde voorwaarden. Voor zover de Commissie weet, zijn er nog geen klachten ontvangen betreffende leeftijdsgrenzen voor de beoefening van de tandheelkunde.

De Commissie is dan ook niet van plan om in dit stadium verdere stappen ten aanzien van dit uit de Duitse regelgeving voortvloeiende vraagstuk te ondernemen.

Wat de discriminatie op grond van leeftijd in ruimere zin betreft, mogen er overeenkomstig artikel 13 van het EG-Verdrag passende wetgevende maatregelen genomen worden om discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid te bestrijden. Overeenkomstig Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 is discriminatie op grond van onder andere leeftijd verboden in arbeid en beroep. De lidstaten hebben tot 2 december 2003 de tijd om de voorschriften van de richtlijn in nationaal recht om te zetten. Om rekening te houden met bijzondere voorwaarden kunnen de lidstaten zo nodig een extra periode van drie jaar vanaf 2 december 2003 krijgen om de bepalingen van de richtlijn inzake discriminatie op grond van leeftijd of handicap toe te passen. Daarnaast kunnen de lidstaten bepalen dat verschil in behandeling op grond van leeftijd geen discriminatie in het kader van het nationaal recht vormt, indien zij gerechtvaardigd is door een legitiem doel, ondermeer op het gebied van het werkgelegenheidsbeleid, de arbeidsmarkt en de beroepsopleiding, en indien de middelen om dat doel te bereiken passend en nodig zijn.

De Commissie kan daarom geen stappen ondernemen om ervoor te zorgen dat het principe van gelijke behandeling wordt toegepast, voordat de termijn voor de omzetting van de richtlijn is verstreken.