ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3670/02

van Joan Vallvé (ELDR) aan de Commissie

(18 december 2002)

Betreft: Kosten van verwijdering van afval bij het ruimen van dieren

Welke procedure wordt in de afzonderlijke lidstaten gevolgd voor het elimineren van reststoffen (bot) die overblijven bij het ruimen van dieren zoals dit plaats heeft gevonden tijdens de gekke koeiencrisis? De Spaanse staat verplicht de producent sommige kosten door te berekenen in de prijs voor de consument, waardoor deze laatste uiteindelijk mede de kosten van het verwijderen van dit afval draagt.

Naar verluidt zijn er lidstaten die deze kosten rechtstreeks voor hun rekening nemen, hetgeen de aldaar gevestigde producenten een comparatief voordeel zou bieden ten opzichte van Spaanse producenten.

Kan de Commissie antwoord geven op de vraag of er op Europees niveau wetgeving bestaat die voor alle lidstaten de verplichting met zich meebrengt eenzelfde aanpak te volgen, of dat een en ander volledig onder de bevoegdheid van de afzonderlijke lidstaten valt?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(29 januari 2003)

Volgens de geldende communautaire wetgeving(1) moet gespecificeerd risicomateriaal in slachthuizen en uitsnijderijen worden verwijderd. Lidstaten mogen echter toestemming verlenen voor het verwijderen van de wervelkolom uit kadavers of delen daarvan in specifiek daartoe erkende, gecontroleerde en geregistreerde slagerijen.

Overeenkomstig de Communautaire richtsnoeren inzake staatssteun betreffende TSE-tests, gestorven dieren en slachthuisafval(2) staat de Commissie sinds de inwerkingtreding van deze richtsnoeren (op 1 januari 2003) staatssteun ter dekking van de kosten in verband met de verwijdering van het betrokken slachthuisafval niet meer toe.

Toch staat de Commissie bij uitzondering en om de vleessector in de gelegenheid te stellen de hogere kosten die een gevolg zijn van de nieuwe wetgeving in verband met TSE, geleidelijk door te berekenen, staatssteun toe tot 50 % van de kosten voor de veilige verwijdering van gespecificeerd risicomateriaal en vleesbeendermeel dat in 2003 wordt geproduceerd en dat verder geen commercieel doel meer dient.

Om diezelfde reden staat de Commissie ook staatssteun tot 100 % toe voor de verwijdering van gespecificeerd risicomateriaal en vleesbeendermeel dat vóór de toepassingsdatum van deze richtsnoeren is geproduceerd en dat verder geen commercieel doel meer dient.

(1) Verordening (EG) nr. 999/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 houdende vaststelling van voorschriften inzake preventie, bestrijding en uitroeiing van bepaalde overdraagbare spongiforme encefalopathieën, PB L 147 van 31.5.2001.

(2) PB C 324 van 24.12.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2795/02

van Jan Dhaene (Verts/ALE) aan de Commissie

(4 oktober 2002)

Betreft: Europese Mobiliteitsweek en de Europese Dag zonder auto

Op 22 september 2002 werd er in 1300 Europese steden en gemeenten de Europese Dag zonder auto gehouden. Deze campagnedag kadert in de Europese Mobiliteitsweek. De evaluatie van het project is op dit moment nog niet gemaakt, maar uit de media en uit reacties van verschillende betrokkenen blijkt dit initiatief een groot succes. Zo werd de volledige oppervlakte van het Brusselse Gewest autovrij gemaakt. Dit oogstte veel lof en slechts weinig tegenstand.

Mijn vragen aan de Commissie zijn de volgende:

- Wat doet de Europese Commissie met de evaluatie die gemaakt wordt van deze Europese Campagneweek?

- Hoeveel kost de Europese Mobiliteitsweek en de Europese Dag zonder auto aan de Commissie?

- Denkt de Commissie eraan dit bedrag in de toekomst op te trekken?

- Denkt de Commissie eraan om het campagneconcept verder uit te breiden tot een Europese Week zonder auto, of meer frequente (maandelijkse of drie-maandelijkse) Europese Dagen zonder auto?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(11 november 2002)

De evaluatie van de editie 2002 van de Europese Dag zonder auto en de Europese Mobiliteitsweek gebeurt in overleg met de vertegenwoordigers van de lidstaten, de stadsnetwerken, de niet-gouvernementele organisaties en de Europese verenigingen die dit initiatief samen met de Commissie ondersteunen en ontwikkelen.

Momenteel zijn de eerste elementen van de evaluatie, met name de resultaten van een opiniepeiling in vier steden die de Week hebben georganiseerd, on-line te raadplegen op de website van het initiatief: www.mobilityweek-europe.org.

De voornaamste kosten van de Europese Mobiliteitsweek bedragen 551 573 EUR, in de vorm van een subsidie van 28 maanden die op 1 januari 2002 is beginnen te lopen. Het evenement bij de start van de eerste Europese Mobiliteitsweek op 16 september 2002 in het Jubelpark te Brussel is door de Commissie georganiseerd en heeft ongeveer 12 000 EUR gekost.

De Europese Dag zonder auto zorgt als zodanig niet meer voor directe kosten op de communautaire begroting, aangezien de lokale en nationale autoriteiten en de andere betrokkenen van de 37 deelnemende landen de organisatie ervan voor hun rekening nemen.

Over de financiering van dit initiatief na april 2004 is nog geen beslissing genomen.

Gezien de oriëntatie van dit initiatief wordt bepaald door alle partners, op basis van ieders evaluatie, is een antwoord op dit laatste deel van de vraag van het geachte parlementslid nog niet mogelijk. Wel zijn de data van de Europese Mobiliteitsweek 2003 reeds vastgesteld. De Week zal plaatshebben van 16 tot 22 september 2003.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1280/01

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Raad

(4 mei 2001)

Betreft: Mobilisatie van de troepen voor crisisbeheersing

Op de Europese Raad is beslist om tegen 2003 een zogenaamde snelle-interventiemacht op te richten voor crisisbeheersing. Op beslissing van welke instelling en onder wiens bevel moeten deze troepen volgens de Raad worden uitgestuurd?

Antwoord

(21 november 2001)

Het tijdens de Europese Raad van Helsinki aangekondigde hoofddoel bestaat in een overeengekomen capaciteitsdoelstelling. Op vrijwillige basis zal worden voorzien in doeltreffende capaciteiten

om het gehele gamma van de Petersbergtaken te kunnen uitvoeren. Deze doelstelling behelst dat in 2003 een tot 15 brigades of 50 000 tot 60 000 man sterke zelfvoorzienende troepenmacht binnen zestig dagen op de been kan worden gebracht en tot een jaar lang kan worden ingezet. Zoals is beklemtoond in de conclusies van opeenvolgende Europese Raden, vormen deze capaciteiten (de zogenaamde snelle-interventiemacht) geen permanent Europees leger. Het besluit om aan een missie deel te nemen blijft een soevereine beslissing van iedere lidstaat.

Naast de capaciteiten voor militaire crisisbeheersingsoperaties ontwikkelt de EU, overeenkomstig de opdracht van de Europese Raad van Feira ook capaciteiten op het gebied van de civiele crisisbeheersing. In 2003 dienen de lidstaten onder andere in staat te zijn tot 5000 politiefunctionarissen beschikbaar te stellen voor internationale missies die de gehele scala van conflictpreventie- en crisisbeheersingsoperaties bestrijken en dienen zij in het kader van die algemene doelstelling binnen 30 dagen tot 1000 politiefunctionarissen te kunnen aanwijzen en inzetten.

Besluiten betreffende het inzetten van strijdkrachten voor crisisbeheersing bij militaire operaties onder leiding van de EU met of zonder inzet van NAVO-middelen worden genomen door de Raad overeenkomstig artikel 23 van het EU-Verdrag.

De Raad benoemt tevens de operationele commandant. Onder alle omstandigheden, ook bij een operatie met inzet van NAVO-middelen en -vermogens, alsmede bij de keuze van de volledige of gedeeltelijke commandostructuur (bijvoorbeeld operationele commandant, commandanten van de strijdkrachten), blijft de volledige commandostructuur te allen tijde onder de politieke controle en de strategische leiding van de Raad/de Raadsinstanties (Politiek en Veiligheidscomité).

De individuele lidstaten beslissen voor elke specifieke crisisbeheersingsoperatie of zij personeel of middelen leveren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2235/01

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(26 juli 2001)

Betreft: Sociale-zekerheidswetgeving

Kan de Commissie meedelen of voor werknemers in andere lidstaten dan het Verenigd Koninkrijk equivalente voorzieningen zijn getroffen voor het ontvangen van uitkeringen indien zij in staat zijn te werken, beschikbaar zijn voor werk en actief werk zoeken?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(6 september 2001)

Werkloosheidsuitkeringen bestaan in alle lidstaten, hoewel de criteria om daarvoor in aanmerking te komen verschillen. Een omvattende beschrijving van de in elke lidstaat gehanteerde criteria staat vermeld in hoofdstuk 10 van het Missoc-systeem (Mutual Information System on Social Protection) van de Commissie(1).

De eerste twee criteria die door het geachte parlementslid worden genoemd, namelijk in staat zijn te werken en beschikbaar zijn voor werk, worden in bijna alle lidstaten toegepast. Het derde criterium, namelijk actief werk zoeken, kan echter op verschillende wijzen worden gehanteerd (in Ierland bijvoorbeeld is de formulering genuinely seeking work, terwijl in andere lidstaten zoals België de betrokkene als werkzoekende moet zijn ingeschreven).

(1) http://europa.eu.int/comm/employment_social/missoc2000/index_chapitre10_en.htm.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3835/98

van Gerhard Hager (NI) aan de Commissie

(7 december 1998)

Betreft: Ruilverkaveling in Oostenrijk

In Oostenrijk worden momenteel o.a. in een Natura 2000-gebied (AD 1201000/AD 1201A00 Raabs an der Thaya) ruilverkavelingsmaatregelen uitgevoerd met als doel opvoering van de productie. Volgens mij ter beschikking staande informatie zijn deze ruilverkavelingsmaatregelen om tal van redenen onverenigbaar met bestaande EU-richtlijnen (richtlijn 79/409/EEG inzake het behoud van de vogelstand; richtlijn 92/43/EEG inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde fauna en flora(1)). De verantwoordelijke instanties stellen dat krachtens de Neder-Oostenrijkse wet op de ruilverkaveling hun optreden rechtmatig is.

Is de Commissie van deze zaak op de hoogte?

Zo ja, wat heeft zij terzake ondernomen?

Zo nee, wat denkt zij te doen?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(13 januari 1999)

De Commissie is met deze feiten bekend. Zij heeft een klacht ontvangen, die momenteel wordt bestudeerd. De klager zal van de conclusies van de Commissie in kennis worden gesteld.

(1) PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2163/98

van Ian White (PSE) aan de Commissie

(13 juli 1998)

Betreft: Vergoeding voor zoekgeraakte bagage

Volgens het Verdrag van Warschau van 1929 kunnen luchtvaartmaatschappijen klaarblijkelijk hun verantwoordelijkheden uit de weg gaan met betrekking tot de vergoeding voor zoekgeraakte bagage van reizigers. In het Verenigd Koninkrijk schijnt deze situatie nog te worden verergerd door de "Carriage by Air Road Act" van 1997 waarin de aansprakelijkheid wordt vastgesteld op zeventien speciale trekkingsrechten per kilo voor klachten die na 1 december 1997 zijn betaald, zodat de uitbetaling over het geschatte gewicht in kilo's weinig meer omvat dan de kosten van een vermist koffer, en de passagier van de luchtvaartmaatschappij dus geen enkel behoorlijk verhaal heeft tegen de desbetreffende luchtvaartmaatschappij.

Kan de Commissie meedelen of zij voornemens is hiertegen iets te ondernemen?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(30 september 1998)

De Commissie is het ermee eens dat het huidige systeem van aansprakelijkheid voor zoekgeraakte vracht en bagage is achterhaald en bovendien zeer ingewikkeld is. Verschillende pogingen om het in 1929 gesloten Verdrag van Warschau te moderniseren zijn op niets uitgelopen, voornamelijk omdat nooit het aantal ondertekenaars gevonden kon worden dat noodzakelijk was om het zogenoemde 4de protocol van Montreal te ratificeren.

Een nieuw ontwerp-verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer wordt thans voorbereid binnen de internationale organisatie voor de burgerluchtvaart (ICAO). Zowel vracht als bagage komen hierin aan bod en de Commissie is van oordeel dat de Gemeenschap de resultaten van deze werkzaamheden zou moeten afwachten voordat bekeken wordt of het noodzakelijk is verdere communautaire wetgeving terzake uit te werken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 4070/98 van John CUSHNAHAN aan de Commissie. Misleidende etikettering



Publicatieblad Nr. C 207 van 21/07/1999 blz. 0164



SCHRIFTELIJKE VRAAG P-4070/98 van John Cushnahan (PPE) aan de Commissie (4 januari 1999) Betreft: Misleidende etikettering Is het de Commissie bekend dat beduidende hoeveelheden pluimvee- en varkensvleesproducten naar Ierland worden ingevoerd en door middel van ontoereikende en misleidende etikettering worden gepresenteerd als Ierse producten? Is de Commissie bereid deze zaak te onderzoeken? Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (29 januari 1999) De Commissie is niet op de hoogte van de door het geachte parlementslid genoemde feiten. In artikel 2 van Richtlijn 79/112/EEG van de Raad van 18 december 1978(1) betreffende (...) de etikettering (...) van levensmiddelen is bepaald dat deze etikettering de koper niet mag misleiden, onder meer ten aanzien van de oorsprong of de herkomst van het levensmiddel. De naleving van deze bepaling behoort tot de bevoegdheden van de controlerende autoriteiten in de lidstaten. In het onderhavige geval dient het betrokken onderzoek dus door de Ierse autoriteiten te worden gevoerd. (1) PB L 33 van 8.2.1979.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/808

(2004/C 84 E/0902)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0548/04

van Jan Mulder (ELDR) aan de Commissie

(26 februari 2004)

Betreft: Ophokplicht pluimvee

Het bestuur van Productschap Pluimvee en Eieren (PPE) in Nederland heeft donderdag 12 februari 2004 besloten om een ophokplicht in te stellen voor kippen, kalkoenen en eenden op pluimveebedrijven. Deze preventieve maatregel moet een mogelijke insleep van het vogelpestvirus via de huidige vogeltrek, die tot eind april duurt, helpen voorkomen.

1. Is de Commissie niet van mening dat deze ophokplicht onmiddellijk verplicht gesteld zou moeten worden in de gehele Europese Unie, gezien het grensoverschrijdende karakter van de vogeltrek?

2. Is de Commissie van plan een oproep te doen aan hobbydierhouders om dezelfde maatregelen te nemen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(7 april 2004)

Het Productschap Pluimvee en Eieren (PPE) heeft volgens de door de Commissie ingewonnen informatie de Nederlandse autoriteiten gevraagd of het verplicht ophokken van pluimvee uit veterinair oogpunt noodzakelijk is bij wijze van preventieve maatregel tegen besmetting met vogelpest door trekvogels. De Nederlandse autoriteiten hebben deze kwestie bestudeerd maar na een afweging van de voor- en nadelen geen ophokplicht ingesteld.

De Commissie is het ermee eens dat maatregelen ter voorkoming en bestrijding van vogelpest gebaseerd moeten zijn op het risico, terwijl bij risicobeheersingsmaatregelen zowel naar de voordelen als naar de kosten moet worden gekeken. Maatregelen ter beperking van het contact van trekvogels met pluimvee en bioveiligheidsmaatregelen op pluimveebedrijven, inclusief hobbybedrijven, moeten in principe het risico van overdracht van het vogelpestvirus beperken. De epizoötiologie van deze ziekte is echter complex en er bestaan nog steeds veel onbekende factoren. Het ontbreekt ook aan kennis en ervaring om te kunnen uitmaken of de voordelen in termen van beperking van het risico van besmetting van pluimvee door trekvogels door een draconische maatregel als het ophokken van pluimvee in de hele Gemeenschap opwegen tegen de ongewenste milieu- en sociale gevolgen en de mogelijke negatieve uitwerking op het dierenwelzijn.

Teneinde de kennis hierover te verbeteren heeft de Commissie, op advies van het Wetenschappelijk Comité voor de gezondheid en het welzijn van dieren, een enquête in de lidstaten gecoördineerd en gecofinancierd om de prevalentie en spreiding van vogelpest onder in het wild levende vogels en bij pluimvee te ramen, met name voor de zogenaamde laagpathogene aviaire influenza. Deze enquête werd in 2003 uitgevoerd en zal in 2004 opnieuw worden gehouden. Het is mogelijk dat de Commissie naar aanleiding van de resultaten van deze enquêtes met voorstellen voor het communautaire beleid inzake vogelpest komt.
1.

In overeenstemming met artikel 58, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, mogen de lidstaten besluiten op regionaal niveau een bedrijfstoeslagregeling (BTR) toe te passen tot uiterlijk 1 augustus van het jaar dat het eerste jaar van toepassing van de BTR voorafgaat. Op dit moment weet de Commissie nog niet precies onder welke voorwaarden de lidstaten de bedrijfstoeslagregeling op regionaal niveau zullen toepassen. De Commissie kan evenmin aangeven hoe hoog naar verwachting de premies per hectare in de nieuwe lidstaten zullen oplopen. De betalingen in het kader van de overgangsregeling voor een enkele areaalbetalingen worden gedefinieerd als de totale begroting voor rechtstreekse betalingen in een bepaald jaar, gedeeld door het in aanmerking komende areaal. Noch de nationale enveloppes, noch de in aanmerking komende arealen voor de areaalbetalingsregeling zijn reeds vastgelegd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/360

(2004/C 84 E/0418)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0324/04

van W.G. van Velzen (PPE-DE) aan de Commissie

(3 februari 2004)

Betreft: Nieuwe Belgische heffing aan Nederlandse en Duitse stroomdistributeurs voor het gebruik van het Belgische hoogspanningsnet bij de invoer van stroom uit Frankrijk

In een artikel in het Financieele Dagblad d.d. 20 januari 2004 staat dat België Nederlandse en Duitse stroomdistributeurs een nieuwe heffing oplegt voor het gebruik van het Belgische hoogspanningsnet bij de invoer van stroom uit Frankrijk.

1. Is de Europese Commissie op de hoogte van dit bericht en klopt deze weergave van het artikel in het Financieele Dagblad?

2. Is de Commissie van mening dat België een nieuwe heffing mag opleggen voor het gebruik van het Belgische hoogspanningsnet door Nederland en Duitsland en zo ja, op grond van welk artikel?

3. Zo nee, wat is de Commissie dan voornemens hieraan te doen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(4 maart 2004)

De Belgische federale overheid blijkt inderdaad voornemens te zijn een specifieke heffing op te leggen voor de grensoverschrijdende handel in elektriciteit.

In dit stadium gaat het dus om niet meer dan een voornemen.

Indien de Belgische overheid dit voornemen ten uitvoer legt en de netwerkbeheerder verplicht zulke heffingen te innen, zal de Commissie zoals gebruikelijk toetsen of een dergelijke maatregel verenigbaar is met de interne markt, met het tussen transmissiesysteembeheerders toegepaste vergoedingsmechanisme dat een einde zal maken aan de heffingen op individuele transacties in de Unie, en — vanaf 1 juli 2004 — met Verordening (EG) nr. 1228/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende de voorwaarden voor toegang tot het net voor grensoverschrijdende handel in elektriciteit (1).

Er zij overigens opgewezen dat „specifieke nettarieven voor individuele transacties inzake aangegeven doorvoerstromen” op grond van artikel 4, lid 5, van de reeds genoemde verordening verboden zijn.

De Commissie blijft waakzaam en zal alles in het werk stellen om te vermijden dat er nationale mechanismen in werking treden die de intracommunautaire handel ongunstig beïnvloeden.

(1) PB L 176 van 15.7.2003.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/724

(2004/C 88 E/0744)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1125/04

van Daniela Raschhofer (Nl) aan de Commissie

(6 april 2004)

Betreft: EU-programma's met Turkije — eventuele gevolgen van een volledig lidmaatschap

Voordat de Europese Raad in december 2004 zijn besluit neemt over het begin van toetredingsonderhandelingen met Turkije, zouden de volgende vragen moeten worden beantwoord, die ik hierbij aan de Commissie stel:

— In het kader van welke programma's werden aan Turkije reeds EU-middelen ter beschikking gesteld?

— Welke omvang hebben de reeds ter beschikking gestelde middelen?

— Met welke financiële gevolgen dan wel verplichtingen zou de EU in het geval van een volledig lidmaatschap van Turkije rekening moeten houden?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(29 april 2004)

Tot 2002 ontving Turkije steun uit hoofde van het MEDA-programma en twee verordeningen ter ondersteuning van de douane-unie (1) en de economische en sociale ontwikkeling (2). De Raad hechtte op 17 december 2001 zijn goedkeuring aan een verordening betreffende financiële pretoetredingssteun voor Turkije. Die verordening trad in januari 2002 in werking en vormt tot op heden de rechtsgrond voor onze financiële samenwerking met Turkije.

In de periode 2000-2003 bedroeg de jaarlijkse financiële bijstand aan Turkije gemiddeld 177 miljoen euro. In april 2003 bereikten het Parlement, de Raad en de Commissie een akkoord over het opnemen van Turkije in de rubriek pretoetreding van de financiële vooruitzichten en over de substantiële verhoging van de financiële bijstand voor de periode 2004-2006 tot in totaal 1,05 miljard euro voor drie jaar (250 miljoen euro in 2004, 300 miljoen euro in 2005 en 500 miljoen euro in 2006).

Er dient in dit verband aan te worden herinnerd dat het besluit van de Europese Raad in december 2004 gebaseerd zal zijn op de vraag of Turkije voldoet aan de politieke criteria van Kopenhagen. Duidelijk is dat de toetreding van een land met een omvang en inwoneraantal als Turkije een grote impact zal hebben op de EU, het EU-beleid en de EU-instellingen. De concrete financiële gevolgen en/of verplichtingen voor de EU zijn afhankelijk van het resultaat van de onderhandelingen.

(1) Verordening (EG) nr. 764/2000 van de Raad van 10 april 2000 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter verdieping van de douane-unie EG-Turkije (PB L 94 van 14.4.2000).

(2) Verordening (EG) nr. 257/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 22 januari 2001 betreffende maatregelen ter bevordering van de economische en sociale ontwikkeling van Turkije (PB L 39 van 9.2.2001).
—

Is de Commissie, rekening houdend met wat in Beschikking 93/13/EEG (2) (aangepast en uitgebreid bij Verordening (EG) nr. 136/2004 (3)) en Richtlijn 97/78/EG (4) wordt bepaald, van mening dat de Spaanse autoriteiten naar behoren handelen wanneer zij producten uit derde landen via de Spaanse havens in de Gemeenschap binnenlaten?