SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1237/01

van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie

(26 april 2001)

Betreft: Walvisjacht op de Deense Faeröereilanden

De bloedige traditionele walvisjacht op de Deense Faeröereilanden (Grind) stuit al geruime tijd bij een breed publiek op verzet.

Kan de Commissie daarom de volgende vragen beantwoorden:

1. Paragraaf 1 van de Duitse wet op de dierenbescherming bepaalt dat geen enkel dier zonder gegronde reden leed mag worden berokkend. Bij de walvisjacht op de Faeröer worden hele groepen langvinwalvissen in een beestachtige doodsstrijd gedreven. Zelfs drachtige walviskoeien en pasgeboren dieren worden gedood. Hoe valt dit te rijmen met de Europese voorstelling van dierenbescherming?

2. Is het juist dat Denemarken op de autonomie van de Faeröer in interne zaken (culturele aangelegenheden) wijst als het gaat om het slachten van hele families walvissen, maar de eilanden in het noordelijk deel van de Atlantische Oceaan wel jaarlijks ongeveer 140 miljoen aan overheidssteun doet toekomen?

3. Uit enquêtes blijkt dat de Deense bevolking tegen het doden van walvissen op de Faeröer is. Verder waarschuwen internationale gezondheidsorganisaties tegen het eten van walvisvlees omdat dit zware metalen bevat. Hoe valt te verklaren dat deze feiten worden genegeerd?

4. Is het waar dat een groot deel van het vlees van de gedode zeezoogdieren niet wordt geconsumeerd, maar op de afvalstortplaats belandt?

5. Wat waren voor Denemarken de redenen om als enig Europees land op de laatste IWC-bijeenkomst tegen de instelling van een beschermd gebied voor walvissen tussen Australië en Nieuw-Zeeland te stemmen en zodoende steun te geven aan Noorwegen en Japan, die voorstander zijn van de walvisvangst?

6. Europese landen als Portugal, Spanje en Groot-Brittannië die vroeger aan de walvisvangst hebben deelgenomen, hebben deze traditie allang opgegeven, maar daardoor cultureel geen verlies geleden. Is de Commissie niet ook van mening dat de Deense Faeröereilanden zich net zo zouden moeten gedragen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(20 juni 2001)

De walvisachtigen worden strikt beschermd door de habitatrichtlijn(1) die de lidstaten ertoe verplicht maatregelen te nemen om een staat van instandhouding van de soort te waarborgen. De Faeröereilanden vallen echter niet onder het EG-Verdrag(2). Bijgevolg zijn de op het EG-Verdrag gebaseerde bepalingen inzake natuurbescherming hier niet van toepassing.

De Gemeenschap steunt geen enkele vorm van walvisjacht, noch de handel in producten ervan. De Commissie beschikt noch over specifieke gegevens betreffende de aanwezigheid van contaminanten in walvisvlees, noch over informatie over de eindbestemming van dit vlees.

De Commissie ondersteunt reeds lange tijd het definitieve verbod op de walvisjacht voor commerciële doeleinden(3). De meningsverschillen tussen de lidstaten hebben de Gemeenschap niettemin belet een gemeenschappelijk standpunt over haar lidmaatschap van de Internationale Walvisvangstcommissie in te nemen.

Wat de andere vragen betreft, met name vraag 2 en 5, is het de taak van de Deense autoriteiten te antwoorden op de door het geachte parlementslid gestelde vragen, aangezien de Commissie hiervoor niet bevoegd is.

(1) Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna - PB L 206 van 22.7.1992.

(2) Documenten betreffende de toetreding tot de Europese Gemeenschappen van het Koninkrijk Denemarken, Ierland, het Koninkrijk Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, akte betreffende de toetredingsvoorwaarden en de aanpassing der verdragen, tweede deel aanpassing der verdragen, titel II andere aanpassingen, artikel 27, PB L 73 van 27.3.1972. EG-Verdrag, artikel 299 (ex-artikel 227), 6. a).

(3) Mededeling van de Commissie aan de Raad over Het behoud van walvissen in het kader van de InternationaleWalvisvaartcommissie, COM(92) 316 def.