ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2797/01

van Carmen Fraga Estevez (PPE-DE) aan de Commissie

(9 oktober 2001)

Betreft: Gebruik van de ferrettara

Uit het rapport van de Commissie over de toepassing in het jaar 2002 van de communautaire wetgeving inzake het gebruik van sleepnetten valt af te lezen dat een deel van de Italiaanse spadare-vloot is omgebouwd voor het gebruik van la ferrettara. Volgens het rapport van de Commissie zijn de mazen in het net kleiner dan bij de spadare (180 mm in vergelijking met 350 mm); op grond van de Italiaanse wetgeving moet met ingang van 1 januari 2002 de mazigheid nog verder worden teruggebracht tot 100 mm. Volgens het rapport zou vanaf 2002 een onbepaald aantal schepen gaan varen met wel 2 km lange sleepnetten met mazen van 100 mm binnen de driemijlskustzone.

Kan de Commissie meedelen of de Italiaanse wetgeving compatibel is met de communautaire regels? Kan de Commissie meedelen wat de gevolgen zijn voor de hulpbronnen van het optreden van een vloot die met 2 km lange netten met mazen van 100 mm langs de kust gaat vissen en of dit wel verenigbaar is met duurzame ontwikkeling?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(30 oktober 2001)

De toestemming voor het gebruik van het ferrettara-net kan tot 31 december 2001 in overeenstemming worden geacht met Verordening (EG) 894/97 van de Raad van 29 april 1997 houdende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden(1), als gewijzigd bij Verordening (EG) 1239/98 van de Raad van 8 juni 1998(2). In feite stelt Verordening (EG) 1239/98 geen volledig verbod vast, vanaf 1 januari 2002, van alle soorten drijfnetten, maar slechts van netten die worden gebruikt voor op bepaalde vissoorten, waaronder tonijn, tonijnachtigen, zwaardvis, alle koppotige en sommige pelagische haaisoorten gerichte visserij.

Het ferrettara-net is in principe bedoeld voor de vangst van kleine pelagische en semi-pelagische vissoorten die leven in de kustwateren. De technische eigenschappen van het net en de visserijmethoden kunnen evenwel niet garanderen dat er geen andere in bijlage VIII bij Verordening (EG) 894/97 vermelde vissoorten worden gevangen, met name kleine tonijnachtige vissen als Sarda sarda, Euthynnus spp., Auxis spp., Coryphaena spp. and juveniles of Thunnus thynnus. Deze vangsten worden evenwel beschouwd als incidentele vangsten.

De Commissie kan niet beoordelen welk effect het ferrettara-net heeft op de doelsoorten, aangezien voor de meeste ervan geen regelmatige evaluatie van het bestand plaatsvindt, met uitzondering van ansjovis, die echter slechts in zeer beperkte mate in een drijfnet worden gevangen en waarop nauwelijks met een drijfnet gevist wordt.

Met betrekking tot de vraag of dit vistuig verenigbaar is met duurzame ontwikkeling, is nog niet duidelijk of dit vistuig effecten heeft op beschermde soorten; de Commissie is evenwel voornemens als een van haar prioriteiten een speciaal controleprogramma op te zetten voor alle drijfnetten die in 2002 nog gebruikt mogen worden, waardoor de effecten van dit vistuig beter beoordeeld zullen kunnen worden.

(1) PB L 132 van 23.5.1997.

(2) PB L 171 van 17.6.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2350/01

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(3 augustus 2001)

Betreft: GCO te Ispra

In 1999 werd er bij de OLAF een dossier ingediend, voorbereid door Augusto Fichtner, voormalig werknemer van het GCO te Ispra, waarin werd gewezen op ernstige onregelmatigheden die zich voor 1997 in het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek hadden voorgedaan.

Kan de Commissie details verstrekken over de stappen die zij genomen heeft om deze kwestie te onderzoeken? Heeft de huidige of de vorige Commissie een onderzoek ingesteld naar de beschuldigingen van corruptie en wanbeheer?

Kan de Commissie bevestigen dat een hoog functionaris van het GCO in die tijd ook directeur was van diverse firma's in Noord-Italië, en kan zij mededelen of dit in overeenstemming is met de bepalingen van het Personeelsstatuut?

Werden de contractanten van het GCO op tijd betaald en is het te eniger tijd voorgekomen dat de resultaten van het onder contracten van het GCO uitgevoerde onderzoek aan derde partijen werden doorgegeven?

Antwoord van de heer Busquin namens de Commissie

(26 oktober 2001)

Binnen de diensten van het Directoraat-generaal Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek (DG GCO) is een administratief onderzoek uitgevoerd om de beschuldigingen in het dossier waar het geachte parlementslid op doelt te controleren.

Wat de hoge ambtenaar van het GCO betreft die verdacht werd van ongeoorloofde nevenactiviteiten voor bedrijven in Noord-Italië, merkt de Commissie op dat in verband hiermee al voordat het dossier was opgesteld een disciplinaire procedure was gestart. Daarbij is gebleken dat de betrokken hoge ambtenaar inderdaad ongeoorloofde nevenactiviteiten uitoefende. Tijdens de disciplinaire procedure heeft de medische dienst van de Commissie het met aanstelling bevoegde gezag laten weten dat de betrokkene gezien zijn gezondheidstoestand niet aanwezig kon zijn op de door het statuut voorgeschreven hoorzitting. De betrokkene is kort daarna overleden.

Wat de andere elementen van het dossier betreft (de auteur wijst onder andere op vertragingen bij de betaling van rekeningen als gevolg van het gedrag van genoemde hoge ambtenaar), was de conclusie van het administratieve onderzoek dat er onvoldoende gronden waren om actie te ondernemen.

De resultaten van het onderzoek van de diensten van het GCO zijn aan het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) meegedeeld. OLAF heeft laten weten dat de inhoud van dat dossier geen aanleiding heeft gegeven tot verder onderzoek.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1974/01

van Imelda Read (PSE) aan de Commissie

(5 juli 2001)

Betreft: Osteoporose

Op 8 september 2000 (E-2102/00(1)) deelde de heer Byrne namens de Commissie mede dat een voorstel voor een aanbeveling van de Raad over osteoporose in voorbereiding is en dat de Commissie voornemens was het voorstel voor het eind van vorig jaar aan de Raad voor te leggen.

Kan de Commissie meedelen welke stappen zij neemt en waarom tot nu toe geen voorstel is ingediend?

(1) PB C 81 E van 13.3.2001, blz. 144.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(9 oktober 2001)

De Commissie heeft in 1998 een wetenschappelijk verslag over osteoporose in de Europese Gemeenschap gepubliceerd(1). Dit verslag geeft een omvattende analyse van de onderliggende pathologie van osteoporose. Het heeft ook betrekking op de klinische aspecten van de behandeling van osteoporose en legt in zijn conclusies de nadruk op de preventie van osteoporose.

Aangezien zich sinds het verslag geen veranderingen in de preventie of behandeling van osteoporose hebben voorgedaan, meent de Commissie dat de nadruk moet gelegd op de aanmoediging van de naleving van de aanbevelingen van het verslag zelf en het gebruik van het verslag als indicator voor de ontwikkeling van de beste praktijken van de lidstaten.

Het nieuwe communautaire programma inzake volksgezondheid(2), dat thans door het Europees Parlement en de Raad wordt bestudeerd, volgt een drievoudige aanpak: verbeteren van de informatie over gezondheid, snel reageren op gezondheidsbedreigingen en beïnvloeden van gezondheidsdeterminanten, en gaat niet meer uit van ziektespecifieke acties zoals in het verleden het geval was. Het nieuwe programma wil een doelgerichtere aanpak en een synergie tussen de acties tot stand brengen met het oog op de vaststelling van omvattende bestrijdings- en preventiestrategieën, gebaseerd op beste praktijken.

Verdere activiteiten op grond van de wetenschappelijke conclusies van het verslag van 1998 kunnen worden ondergebracht in het bestaande gezondheidsbevorderingsprogramma, maar de gezondheidsbevorderingsactiviteiten zullen in de toekomst onder het nieuwe programma voor volksgezondheid vallen.

(1) Verslag over osteoporose in de Europese Gemeenschap Maatregelen ter preventie. Europese Commissie, Directoraat-generaal Werkgelegenheid, arbeidsverhoudingen en sociale zaken, 1998.

(2) COM(2000) 285 def. 2000/0119(COD).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2200/01

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(23 juli 2001)

Betreft: Astma en voedseladditieven

Is het de Commissie bekend dat er ongerustheid bestaat dat een op ruime schaal gebruikt voedselconserveringsmiddel, natriummetabisulfiet (E223), bij sommige personen mogelijk astma-aanvallen veroorzaakt?

Steunt de Commissie enig onderzoek naar dit probleem?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(5 september 2001)

De Commissie is zich bewust van het feit dat sulfieten zoals natriummetabisulfiet bij sommige personen astma-aanvallen kunnen veroorzaken.

Het Wetenschappelijk Comité voor menselijke voeding heeft natriummetabisulfiet en andere sulfieten voor het laatst in 1994 geëvalueerd(1). In zijn advies concludeert het Comité dat sulfieten geen gezondheidsrisico voor de grote meerderheid van de bevolking vormen, maar dat zij een ernstig gevaar kunnen vormen voor astmapatiënten. Het heeft aanbevolen om het gebruik van sulfieten te beperken tot levensmiddelen voor het gebruik waarvan deugdelijke technologische bewijzen bestaan en om de aanwezigheid van toegevoegde sulfieten in levensmiddelen op het etiket aan te geven, ongeacht de aanwezige definitieve hoeveelheid.

De kwestie van de sulfietintolerantie is verder behandeld in het verslag over ongunstige reacties op levensmiddelen en -ingrediënten, gepubliceerd door het Wetenschappelijk Comité voor menselijke voeding in september 1995.

Sulfieten zijn als levensmiddelenadditieven in een groot aantal levensmiddelen toegelaten overeenkomstig Richtlijn 95/2/EG betreffende levensmiddelenadditieven met uitzondering van kleurstoffen en zoetstoffen(2), Bijlage III Deel B. Sulfieten zijn doeltreffende antimicrobiële stoffen om de groei van gisten, schimmels en bacteriën te voorkomen. Zij voorkomen ook niet-enzymatisch en enzymatisch bruinworden.

De technologische noodzaak van het gebruik van sulfieten in deze levensmiddelen is vóór de toelating vastgesteld overeenkomstig de criteria voor de toelating van levensmiddelenadditieven.

Het gebruik van sulfieten in levensmiddelen wordt zoals alle andere additieven aangegeven op het etiket overeenkomstig Richtlijn 2000/13/EG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame(3). Verder zal de Commissie binnenkort een voorstel tot wijziging van de richtlijn aannemen dat voorziet in het verplicht vermelden op het etiket van allergenen, waaronder sulfieten. Dit voorstel heeft ook betrekking op het vermelden van sulfieten op het etiket van alcoholische dranken waarvoor vroeger op het etiket de ingrediënten niet hoefden te worden vermeld. Dit zal de consumenten die lijden aan sulfietintolerantie in staat stellen levensmiddelen te vermijden waarin deze stoffen zijn gebruikt.

(1) Advies over zwaveldioxide en andere sulfieten gebruikt als voedselconserveringsmiddel, uitgebracht op 25 februari 1994.

(2) PB L 61 van 18.3.1995.

(3) PB L 109 van 6.5.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2122/01

van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 juli 2001)

Betreft: Onderzoek naar ongelukken en incidenten in de burgerluchtvaart

Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen veroordeelde Griekenland onlangs wegens de vertragingen die waren opgetreden bij de omzetting in nationaal recht van de communautaire richtlijn 94/56/EG(1). In deze richtlijn worden fundamentele principes vastgesteld, die voortvloeien uit onderzoek dat is ingesteld naar ongelukken en incidenten. Het Hof was van oordeel dat de door de Griekse regering geplande maatregelen ontoereikend zijn.

Gezien dit besluit van het Hof van Justitie en overwegende dat de betrokken richtlijn de verbetering van de veiligheid in de luchtvaart en de preventie van toekomstige ongelukken en incidenten beoogt, zou ik de Commissie de volgende vraag willen stellen. Kan zij mij mededelen in welk stadium de toepassing van deze richtlijn zich thans bevindt, zowel in Griekenland als in de andere lidstaten?

(1) PB L 319 van 12.12.1994, blz. 14.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(6 september 2001)

Richtlijn 94/56/EG van de Raad van 21 november 1994 houdende vaststelling van de grondbeginselen voor het onderzoek van ongevallen en incidenten in de burgerluchtvaart is op 21 november 1994 vastgesteld. De lidstaten moesten de Commissie uiterlijk op 21 november 1996 mededeling doen van de betrokken maatregelen.

De Commissie heeft een inbreukprocedure voor niet-omzetting ingeleid tegen Griekenland en Luxemburg, wat resulteerde in de veroordeling van deze beide lidstaten.

In het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 5 april 2001 wordt geconstateerd dat Griekenland zijn verplichtingen krachtens het EG-Verdrag niet is nagekomen, aangezien de bepalingen die nodig zijn voor de omzetting van Richtlijn 94/56/EG niet binnen de voorgeschreven termijn zijn vastgesteld en medegedeeld. Naar aanleiding van dit arrest heeft de Griekse regering de Commissie onlangs de op 9 mei 2001 in het publicatieblad gepubliceerde tekst medegedeeld van wet 2912/2001 die deze richtlijn in Grieks recht omzet.

Alleen Luxemburg heeft de Commissie nog geen maatregelen ter omzetting van Richtlijn 94/56/EG medegedeeld. Na het arrest van 16 december 1999 heeft Luxemburg de Commissie op de hoogte gesteld van de vooruitgang in de goedkeuringsprocedure van de maatregelen ter omzetting van de richtlijn. Volgens deze informatie zou de omzetting vóór het einde van dit jaar plaats moeten hebben.

Op dit moment zouden alle lidstaten deze richtlijn dus moeten hebben omgezet en ook toepassen. Bepaalde lidstaten vergeten soms echter de Commissie, zoals hun in de richtlijn verzocht wordt te doen, de onderzoeksrapporten voor te leggen.

De Commissie ziet toe op de juiste toepassing van de wetgeving.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3073/01

van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie

(8 november 2001)

Betreft: Erkenning van diploma's van architecten

Recentelijk hebben mij klachten bereikt van personen die reeds ingeschreven zijn bij de Technische Instituten van Frankrijk en Duitsland en die ook lid van het Technisch Instituut van Griekenland willen worden, maar zonder succes. Hun aanvragen worden, volgens hun klachten, ófwel niet in behandeling genomen ófwel niet beantwoord.

Richtlijn 85/384/EEG(1) inzake de onderlinge erkenning van diploma's, certificaten en andere titels op het gebied van de architectuur, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten wordt klaarblijkelijk, ondanks de omzetting ervan in de Griekse wetgeving middels een presidentieel besluit van 7.4.1993, onvolledig toegepast. Kan de Commissie onderzoeken in hoeverre deze klachten gegrond zijn en of de voornoemde richtlijn door de Griekse autoriteiten op juiste wijze wordt uitgevoerd?

(1) PB L 223 van 21.8.1985, blz. 15.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(17 december 2001)

De Commissie is op de hoogte van het door het geachte parlementslid aangesneden probleem. Daarom heeft zij in 1997 een inbreukprocedure ingeleid.

Op 30 juni 1998 werd een ingebrekestelling verstuurd (antwoord op 26 oktober 1998); op 9 juli 1999 werd een aanvullende ingebrekestelling verstuurd, die niet werd beantwoord.

Het met redenen omklede advies is op 24 februari 2000 betekend. Griekenland heeft geantwoord met twee brieven, verstuurd op 8 mei 2000 en op 13 november 2000.

Naar aanleiding van een vergadering met de Commissie in Athene in juni 2001 hebben de Griekse autoriteiten een schrijven aan de Technische Kamer van Griekenland (TEE) gestuurd, waarbij deze eraan werd herinnerd dat zij Presidentieel besluit 107/93 in acht moest nemen en ingezetenen van de Unie met een architectendiploma uit een andere lidstaat moest inschrijven.

De Commissie bestudeert momenteel welke gevolgen dit schrijven heeft gehad zodat zij een besluit kan nemen over het al dan voorleggen van deze zaak aan het Hof van Justitie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3324/01

van Patricia McKenna (Verts/ALE) aan de Commissie

(30 november 2001)

Betreft: Bosbouwkundig teeltmateriaal registratie en bescherming

Is de Commissie bereid maatregelen nemen ter bescherming van de communautaire zaadopstanden, geregistreerd krachtens de richtlijnen 66/404/EEG(1), 71/161/EEG(2) of 1999/105/EG(3) betreffende het in de handel brengen van bosbouwkundig teeltmateriaal, die momenteel zonder passende evaluatie gekapt kunnen worden?

In Ierland heeft de Nationale Raad voor de Bosbouw, de Coillte Teo, meer dan 1 474 ha geregistreerde zaadopstand gekapt zonder enige vorm van toestemming die een individuele evaluatie zou vereisen, hoewel het gehele register slechts 3 715 ha omvat en slechts 20 % van Ierland's zaad uit inheemse bron afkomstig is. Door aan de Coillte Teo, de grootste oogster van timmerhout in Ierland, de op grond van de richtlijn vereiste taak te delegeren van het opstellen van het nationale register van bosbouwkundig teeltmateriaal, strookt de handelwijze van Ierland niet met de richtlijnen, die specifiek bepalen dat een rechtspersoon of zijn medewerkers geen zaadopstandregisters mogen bijhouden wanneer zij financieel voordeel zouden kunnen behalen bij de in het kader van de richtlijnen genomen maatregelen.

Kan de Commissie derhalve maatregelen nemen om te waarborgen dat de inheemse zaadopstanden in elke lidstaat die van de EU geld krijgt voor bebossing, inclusief Ierland, uit hoofde van de richtlijn alleen worden geregistreerd door onafhankelijke gekwalificeerde partijen en dat deze opstanden, eenmaal geregistreerd, niet mogen worden gekapt zonder passende evaluatie en naleving van de daaran verbonden voorwaarden die nodig zijn om het doel van de richtlijn te eerbiedigen?

(1) PB B 125 van 11.7.1966, blz. 2326.

(2) PB L 87 van 17.4.1971, blz. 14.

(3) PB L 11 van 15.1.2000, blz. 17.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(18 januari 2002)

De Commissie stelt op het ogenblik bij de betrokken Lid-Staat een onderzoek in naar de door het geachte parlementslid genoemde feiten. Zij zal het geachte parlementslid in kennis stellen van het resultaat van dit onderzoek.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3108/01

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(13 november 2001)

Betreft: EC-keurmerk op verdovingswapens

Naar ik heb vernomen adverteren producenten uit derde landen ermee dat hun verdovingswapens voorzien zijn van het EG-veiligheidskeurmerk. Deze wapens worden dikwijls in gevangenissen en huizen van bewaring gebruikt als folterwerktuigen.

Kan de Commissie duidelijk maken op welke wijze EC-keurmerken worden toegekend? Kan de Commissie voorts uitleggen hoe het mogelijk is dat vele producenten van verdovingswapens het EC-keurmerk voeren op hun producten? Kan de Commissie tenslotte mededelen wat zij voornemens is te ondernemen om te voorkomen dat fabrikanten van verdovingswapens EC-merktekens gebruiken om de verkoop van hun producten te bevorderen?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Liikanen namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-2934/01, E-2965/01, P-3012/01, E-3108/01 en E-3191/01

(3 december 2001)

De Commissie verwijst de geachte afgevaardigden naar het antwoord dat zij heeft gegeven op schriftelijke vraag P-2783/01 van de heer Ford(1).

(1) PB C 81 E van 4.4.2002, blz. 209.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1032/01 van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie. Werklast van de Commissie.



Publicatieblad Nr. 093 E van 18/04/2002 blz. 0007 - 0007



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1032/01 van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie (3 april 2001) Betreft: Werklast van de Commissie Hoeveel verordeningen en hoeveel richtlijnen hebben de Directoraten-generaal milieu respectievelijk volksgezondheid en consumentenbescherming sinds de ambtsaanvaarding van de huidige Commissieleden voorgesteld? Hoeveel verordeningen en richtlijnen zijn door deze voorstellen buiten werking gesteld en voor hoeveel voorstellen gold de voorgeschreven effectbeoordeling? Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie (24 oktober 2001) De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar het reeds zeer volledige antwoord van de Commissie op de schriftelijke vraag P-841/01 van de heer Harbour(1). Om het geachte parlementslid een nog meer gedetailleerd antwoord te kunnen geven, is bijkomend onderzoek nodig dat, rekening houdend met de beschikbare middelen, niet in verhouding lijkt te staan tot de resultaten. (1) PB C 40 E van 14.2.2002, blz. 14.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2509/01

van Margrietus van den Berg (PSE) aan de Commissie

(7 september 2001)

Betreft: Handel in conflictdiamanten

Het internationale vermogen de handel in conflictdiamanten aan banden te leggen is nauw verbonden met het succes van het Kimberley-proces. Dit proces verloopt vooralsnog moeizaam, mede door het ontbreken van een gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie. Binnen welke termijn denkt de Commissie een voorstel voor een mandaat voor de onderhandelingen in het Kimberley-proces aan de Raad voor te leggen?

Daarnaast vergt grenscontrole op de invoer van diamanten ter voorkoming van de invoer van conflictdiamanten in de EU, gespecialiseerde kennis van douanediensten. Acht de Commissie de beperking van het aantal invoerpunten voor diamanten tot één per lidstaat teneinde de kennis de concentreren zinvol?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(10 oktober 2001)

Het Kimberley-proces betekent een belangrijke internationale inspanning, gericht tegen de handel in zgn.conflictdiamanten. Dit soort handel wakkert de conflicten aan, in het bijzonder in enkele landen in Afrika.

De Commissie en enkele lidstaten hebben actief deelgenomen aan vergaderingen van het Kimberley-proces. De vooruitgang in het Kimberley-proces zal in december 2001 aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties worden medegedeeld, terwijl in november 2001 een ministerconferentie over het proces gepland is. De Commissie is voornemens een voorstel voor een onderhandelingsmandaat aan de Raad voor te leggen, ruim voor de aanvang van de volgende vergadering te Luanda van 30 oktober tot en met 1 november 2001.

De maatregelen waarover in het bestek van het Kimberley-proces wordt gedacht, bestaan uit een certicificatieplan en uit minimale standaarden voor controle op productie, vervoer, uitvoer, invoer en wederuitvoer. Als een van hun doelstellingen hebben de deelnemers bepaald dat het plan zowel effectief alsook administratief zo eenvoudig mogelijk moet zijn. Het beperken van het aantal douanekantoren van binnenkomst is een maatregel die op een bepaald ogenblik in verdere technische besprekingen kan worden overwogen; het lijkt evenwel voor de werking van het certificatieplan waarover thans wordt gesproken niet van essentieel belang. Het plan zou zich eveneens dienen te voegen naar de internationale verplichtingen van de deelnemers, inzonderheid de verplichtingen die in het bestek van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) zijn aangegaan.