SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2863/00

van Elspeth Attwooll (ELDR) aan de Commissie

(14 september 2000)

Betreft: Gemeenschappelijk landbouwbeleid: akkerranden

Hoe denkt de Europese Commissie haar uitdrukkelijke doelstelling van duurzame landbouw te kunnen bereiken als ze tegelijk streng de hand houdt aan de huidige regels, die een akkerrand van maximum 2 meter tussen de grens van het perceel en de bebouwde oppervlakte vergen als men zonder financieel nadeel in aanmerking wil komen voor bouwlanduitkeringen?

De verordeningen (EG) 1257/1999(1) en 1259/1999(2) bieden verschillende instrumenten voor het aanmoedigen van duurzame landbouw aan die het milieu beschermt. Kan de Europese Commissie duidelijk uitleggen of, en hoe, die instrumenten gebruikt kunnen worden om strikte toepassing van de 2 meter-regel te voorkomen in gevallen dat houtwallen gerooid zouden moeten worden om aan de regel te kunnen voldoen?

(1) PB L 160 van 26.6.1999, blz. 80.

(2) PB L 160 van 26.6.1999, blz. 113.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 november 2000)

Het is de Commissie bekend dat er kennelijk behoefte is aan verduidelijking of en in hoeverre akkerranden, en vooral heggen, kunnen worden beschouwd als een deel van de percelen landbouwgrond die in aanmerking komen voor areaalsteun voor akkerbouwgewassen. In het verleden is een soortgelijk probleem waarbij het ging om bomen op percelen akkerbouwgrond, aan de Commissie voorgelegd. Dat probleem is toen geregeld in artikel 2, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie van 23 december 1992 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen(1). De Commissie onderzoekt momenteel verschillende mogelijkheden om het probleem van de akkerranden door middel van regelgeving op te lossen. De Commissie zet zich in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in voor verbetering en behoud van het landelijke milieu. Zij beschouwt heggen en sloten als zeer belangrijk uit het oogpunt van flora en fauna en andere milieuaspecten, dit bij alle vormen van landbouw, en vooral de meer intensieve. Tegelijk moet de Commissie er echter op toezien dat steun in het kader van de regeling voor akkerbouwgewassen uitsluitend wordt toegekend voor landbouwgrond die daarvoor in aanmerking komt.

Het geachte parlementslid vraagt hoe de bepalingen van Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van een aantal verordeningen en van Verordening (EG) nr. 1259/1999 van de Raad van 17 mei 1999 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor de regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zouden kunnen worden gebruikt om akkerranden te beschermen.

In het kader van Verordening (EG) nr. 1257/1999 stellen de lidstaten op het passende geografische niveau plannen voor plattelandsontwikkeling op die ter goedkeuring aan de Commissie worden voorgelegd. Deze plannen kunnen allerlei maatregelen bevatten die dan door de Gemeenschap worden medegefinancierd uit een op het niveau van de lidstaat vastgesteld totaalbedrag. Alle plannen moeten agromilieumaatregelen bevatten, die tot doel hebben steun te verlenen voor specifieke productiemethoden die zijn ontworpen met het oog op milieubescherming en natuurbeheer. Voor de gedetailleerde uitwerking van de agromilieumaatregelen is in eerste instantie de lidstaat verantwoordelijk om te waarborgen dat die maatregelen goed zullen zijn toegesneden op de behoeften van de betrokken regio. Steunverlening aan landbouwers

voor het aanleggen, onderhouden of herstellen van traditionele akkerranden kan deel uitmaken van die maatregelen als de betrokken werkzaamheden verder gaan dan wat is vereist volgens de gebruikelijke goede landbouwmethoden in het betrokken gebied.

In artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1259/1999 is bepaald dat de lidstaten de milieumaatregelen nemen die zij passend achten gezien de specifieke situatie wat de gebruikte landbouwgrond of de productie betreft en waarin de mogelijke milieueffecten zijn verdisconteerd. Deze maatregelen kunnen omvatten steun als tegenprestatie voor verbintenissen in het kader van milieumaatregelen in de landbouw (d.w.z. verbintenissen die zijn aangegaan in het kader van de bovengenoemde verordening (EG) nr. 1257/1999), dwingende algemene milieueisen en specifieke milieueisen om voor rechtstreekse betalingen in aanmerking te komen. Op grond van deze laatste mogelijkheid zouden landbouwers ertoe kunnen worden verplicht voor het milieu gunstige landschapselementen zoals heggen te onderhouden als zij rechtstreekse steun wensen te ontvangen.

(1) PB L 391 van 31.12.1992.