22. 1. 98 NL C 21/67 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Wat moet er bij het optreden van een vergiftiging van houders van dieren worden gedaan? Wie draagt de
verantwoordelijkheid voor chronische schade aan de gezondheid? In welke schaderegelingsmaatregelen isvoorzien? Welke bewijzen moeten worden overgelegd?
(1) PB C 345 van 15.11.1996, blz. 76.
(98/C 21/158) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1548/97
van Hiltrud Breyer (V) aan de Commissie
(5 mei 1997)
Betreft: Fosforzuurester-vergiftigingen door gebruik van Tiguvon (Fenthion) van de firma Bayer Leverkusen
Het door de firma Bayer Leverkusen geproduceerde antivlooienmiddel Tiguvon (Fenthion) wordt in
verschillende doseringsvormen in de handel gebracht. Tiguvon 10 wordt voor katten met een gewicht vanaf 2 kggebruikt. Voor honden met een gewicht tussen de 3 en 10 kg wordt het gebruik van het antivlooienmiddelTiguvon 20 aanbevolen, terwijl honden met een gewicht vanaf 10 kg met Tiguvon 20 G moeten wordenbehandeld. Personen die hun huisdier herhaaldelijk met het antivlooienmiddel Tiguvon (Fenthion) behandelden,hebben ernstige fosforzuur-vergiftigingen opgelopen. Nu de Commissie mijn vraag E-1470/96 (
1) over hetzelfde
onderwerp niet kon beantwoorden, verzoek ik de Commissie dringend om antwoord op de volgende vragen:
Waarom wordt bij het op de markt brengen van dergelijke en even gevaarlijke producten, waarvan het
twijfelachtige nut in geen enkele verhouding tot het risico staat, in geheel Europa de bewijslast bij het optredenvan schade niet eindelijk omgekeerd?
(1) PB C 345 van 15.11.1996, blz. 76.
Gecombineerd Antwoord
van de heer Monti namens de Commissie
op de schritftelijke vragen E-1546/97 en E-1548/97
(11 juli 1997)
Sinds 1985 bestaat er communautaire regelgeving inzake de aansprakelijkheid van de producent voor schade
veroorzaakt door producten met gebreken (1). Deze regelgeving is in alle lidstaten ten uitvoer gelegd, met
uitzondering van Frankrijk. In Duitsland gebeurde dit door middel van het Produkthaftungsgesetz (wetproductaansprakelijkheid) (wet van 15 december 1989, bekendgemaakt in het Bundesgesetzblatt 1989I 2198) (
2). In 1995 heeft de Commissie bij het Parlement en de Raad een eerste verslag over de toepassing van
deze richtlijn ingediend (3). Volgens dit verslag wordt het belang van de richtlijn algemeen erkend, omdat ze
heeft bijgedragen tot een grotere aandacht voor de veiligheid van producten en de bewijslast voor de gelaedeerdeheeft verlicht (de fout van de producent moet niet worden bewezen).
Ingevolge deze regelgeving wordt een regeling inzake aansprakelijkheid buiten schuld toegevoegd aan de in de
lidstaten bestaande regelingen inzake contractuele en buitencontractuele aansprakelijkheid. Deze nieuweregeling voorziet erin dat iedere producent aansprakelijk is voor schade veroorzaakt door een gebrek in zijnproduct. De uit deze regelgeving voortvloeiende aansprakelijkheid van de producent kan niet worden uitgeslotenof beperkt door de wil van de partijen.
Elke gelaedeerde die de schade, het gebrek in het product en het verband tussen beide bewijst, kan de zaak voor
het gerecht brengen. Wanneer de gelaedeerde voor al deze elementen bewijzen levert, kan de producent zichslechts van zijn aansprakelijkheid bevrijden indien hij zich kan beroepen op een van de in artikel 7 van derichtlijn vastgestelde exoneratiegronden (bijvoorbeeld het feit dat het op grond van de stand van dewetenschappelijke en technische kennis op het tijdstip waarop hij het product in het verkeer bracht, onmogelijkwas het bestaan van het gebrek te ontdekken: de zogeheten ontwikkelingsrisicos (
4)).
Een product is gebrekkig wanneer het niet de veiligheid biedt die men gerechtigd is te verwachten, alle
omstandigheden in aanmerking genomen, met name de presentatie van het product, het redelijkerwijs teverwachten redelijk gebruik ervan en het tijdstip waarop het in het verkeer is gebracht. Deze regelgeving dektonder meer schade veroorzaakt door overlijden of lichamelijk letsel gedurende een periode van tien jaar vanafhet in het handelsverkeer brengen van het desbetreffende product.
Het Gemeenschapsrecht voorziet niet in de oprichting van een stelsel voor het dekken van risicos (een
verzekeringsstelsel met risicospreiding (pool), of een met overheidsmiddelen betaald fonds voor schadever-goedingen).