SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0028/01

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(17 januari 2001)

Betreft: Diepvriesproducten en mededinging

Bedrijven in Italië die voor hun handel diepgevroren producten gebruiken, moeten daarvoor aan het Proefstation voor de conservenindustrie, een technisch-wetenschappelijke instantie van het Nationaal instituut voor geconserveerde levensmiddelen (INCA), aanzienlijke premies betalen, de zgn. industriële bijdragen. Afgezien nog van de vraag of diepvriesproducten al dan niet onder de noemer conserven moeten vallen, hoeven bedrijven in andere lidstaten van de Europese Unie die soortgelijke diepvriesproducten verhandelen, naast de normale belasting geen specifieke bijdragen te betalen.

1. Is de Commissie hiervan op de hoogte? Kan zij dit verschil in belastingheffing bevestigen?

2. Zo ja, denkt zij dan niet dat de in Italië toegepaste extra heffing objectief gezien de concurrentieverhoudingen tussen de Italiaanse bedrijven en hun concurrenten in de rest van de Unie verstoort?

3. Welke initiatieven kan zij nemen om te voorkomen dat er binnen de interne markt zo uiteenlopende situaties bestaan, die nadelige gevolgen hebben voor het concurrentievermogen van bedrijven van een bepaald land ten opzichte van die in de andere landen van de Unie?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(7 maart 2001)

1. De Commissie was niet op de hoogte van deze situatie.

2. Er bestaan geen communautaire belastingbepalingen, die de toepassing van heffingen als deze industriële bijdrage, zoals beschreven in de parlementaire vraag, verbieden. Volgens artikel 90 (het voormalige artikel 95) van het EG-Verdrag mogen de lidstaten op producten van de overige lidstaten geen hogere binnenlandse belastingen heffen dan op gelijksoortige nationale producten, hetgeen hier niet het geval is. Bovendien bepaalt artikel 3, lid 3 van Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop(1), dat de lidstaten bevoegd blijven om belastingen op andere producten dan die waarvoor geharmoniseerde accijnzen gelden (minerale oliën, tabaksfabrikaten, alcohol en alcoholhoudende dranken) in te stellen of te handhaven, mits deze belastingen in het handelsverkeer tussen de lidstaten geen aanleiding geven tot formaliteiten die verband houden met het overschrijden van een grens. Tenslotte schijnt deze bijdrage in strijd te zijn met artikel 33 van de Zesde BTW-Richtlijn: Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag(2). Dit artikel behelst de bepaling dat de lidstaten belastingen, rechten en heffingen mogen handhaven of invoeren, die niet het karakter van omzetbelasting bezitten. Ten aanzien van deze laatste bepaling zij ook verwezen naar het arrest van het Hof van Justitie in zaak C-318/96, volgens hetwelk artikel 33 van de Zesde BTW-Richtlijn niet in de weg staat aan een bijdrage van het type van de Oostenrijkse Kammerumlage, die verschuldigd is door de leden van de kamers van koophandel waarvan de omzet een bepaald bedrag overschrijdt.

3. Derhalve kunnen mogelijke concurrentieverstoringen in het nadeel van Italiaanse producenten van diepgevroren producten slechts worden opgeheven door de Italiaanse overheidsdienst of instantie die deze industriële bijdrage oplegt.

(1) PB L 76 van 23.3.1992.

(2) PB L 145 van 13.6.1977.