SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2038/97 van Michl Ebner (PPE) aan de Commissie (13 juni 1997)

Betreft: Harmonisatie van de belasting op stookolie

In het kader van de Europese eenwording is het tevens noodzakelijk de concurrentievoorwaarden te harmoniseren.

De belastingheffing op stookolie is in de verschillende lidstaten uiteenlopend geregeld, waardoor in Oostenrijk voor een bepaald bedrag (10.000 lire) bijna twee maal zo veel stookolie (13,571 liter), in Duitsland bijna het drievoudige (18,151 liter), en in Engeland zelfs meer dan drie maal zoveel stookolie (21,141 liter) stookolie kan worden gekocht als in Italië (6,941 liter).

Deze extra belasting leidt onvermijdelijk tot concurrentieverstoringen en dat werkt in het nadeel van de bedrijven en overheden in grensgebieden.

1. Kan de Commissie mededelen, waarom de belasting op stookolie in weerwil van richtlijnen 92/81/EEG ((PB L 316 van 31.10.1992, blz. 12. )), waarmee het toepassingsgebied van de accijnzen op minerale oliën goeddeels is geharmoniseerd, en 92/82/EEG ((PB L 316 van 31.10.1992, blz. 19. )), waarbij de lidstaten verplicht zijn tot onderlinge aanpassing van de accijnstarieven voor minerale oliën, nog steeds zo veel en zo zichtbaar van lidstaat tot lidstaat uiteenloopt?

2. Welke maatregelen heeft de Commissie noodzakelijk geacht naar aanleiding van het verslag over de minimum accijnstarieven dat zij eind 1994 moest indienen?

3. Welke initiatieven denkt de Commissie voorts te ontplooien om de aanpassing van de stookolieprijs aan de Europese voorschriften te bevorderen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (30 juli 1997)

1. De voorstellen voor richtlijnen betreffende de harmonisering van de structuren en de tarieven van de accijns op minerale oliën die de Commissie in 1987 aan de Raad voorlegde, waren gebaseerd op de veronderstelling dat voor de goede werking van de interne markt zowel de structuren als de accijnstarieven volledig geharmoniseerd dienden te worden.

Bij de bespreking van deze voorstellen kwamen de Raad en het Parlement uiteindelijk tot het inzicht dat volledige harmonisering van de tarieven in dat stadium niet haalbaar was; derhalve kwam de Commissie vervolgens met gewijzigde voorstellen voor een stelsel waarbij specifieke minimum- en streeftarieven werden vastgesteld voor minerale oliën, afhankelijk van het gebruik waarvoor deze bestemd waren. De Raad hechtte uiteindelijk alleen zijn goedkeuring aan een stelsel van minimumtarieven dat de lidstaten vrij liet om hogere tarieven vast te stellen voor de betreffende producten teneinde rekening te houden met de bij hen bestaande omstandigheden.

2. In Richtlijn 92/82/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven voor minerale oliën wordt bepaald dat de Raad om de twee jaar, op basis van een verslag van de Commissie, de in deze richtlijn vastgestelde accijnstarieven beziet en na raadpleging van het Europees Parlement de nodige maatregelen neemt. Het eerste van deze verslagen werd in september 1995 ingediend ((COM(95) 285. )). Hierin wordt geconcludeerd dat er een uitvoerige raadpleging dient plaats te vinden alvorens er enige wetgevende voorstellen worden ingediend.

3. Naar aanleiding van deze raadpleging en in antwoord op een uitnodiging van de Raad heeft de Commissie thans voorstellen ingediend voor een globale aanpak van de belasting van energieproducten ((PB C 139 van 6.4.1997. )). Met deze voorstellen wordt beoogd de werking van de interne markt te verbeteren door middel van een gefaseerde verhoging van de minimum-accijnstarieven voor minerale oliën teneinde de nationale tarieven meer op elkaar af te stemmen.

Er zij evenwel op gewezen dat de accijnzen evenwel slechts een gedeelte van de kosten van brandstof uitmaken en dat zelfs wanneer de accijnstarieven volledig geharmoniseerd zouden zijn, er nog steeds aanmerkelijke verschillen zouden bestaan in de detailhandelsprijzen die door de consumenten in de verschillende lidstaten worden betaald als gevolg van verschillen in de productie-, vervoer- en marketingkosten.