ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0124/98 van Marjo Matikainen-Kallström (PPE) aan de Commissie (30 januari 1998)

Betreft: Schoolmelkprogramma - aanvullende vraag

Het door commissaris Franz Fischler gegeven antwoord d.d. 17.12.1997 (E-3130/97) ((PB C 158 van 25.5.1998, blz. 40. )) op mijn vraag betreffende het schoolmelkprogramma is niet logisch. Commissaris Fischler deelt in zijn antwoord mee dat het huidige programma ter ondersteuning van melkproducten met een hoog vetgehalte niet tot doel heeft "invloed uit te oefenen op de keuze van de ontvangers van steun voor een bepaald melkproduct¨.

Om beter inzicht te krijgen in de logica van commissaris Fischler, zou ik de volgende aanvullende vraag willen stellen:

Hoe onderbouwt de Commissie haar stelling dat het verlenen van steun voor volle melkproducten ten koste van magere melkproducten geen invloed uitoefent op de keuze van de ontvangers van steun voor een bepaald melkproduct?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (27 februari 1998)

Bij de vaststelling van het bedrag van de steun voor de verschillende zuivelproducten die onder het Communautair schoolmelkprogramma vallen, wordt rekening gehouden met het melkgehalte. Er wordt dan ook minder steun verleend voor halfvolle dan voor volle melk. Volle melk heeft echter een hogere kleinhandelsprijs, zodat de nettoprijs die de leerling moet betalen ongeveer dezelfde is voor beide producten en de keuze voor één van beide producten dus niet zou mogen beïnvloeden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0054/98 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie (29 januari 1998)

Betreft: Dramatische daling van EU-steun voor olijfolie

Na het besluit de communautaire steunprijs voor olijfolie van 457 naar 301 drachmen per kilo terug te brengen, verkeren de Griekse olijfolieproducenten in een benarde economische positie.

Ze zijn wanhopig omdat ze in 1998 in totaal ongeveer 180 miljard drachmen zullen verliezen, terwijl hun inkomen toch al ongehoord is ingekrompen door de opeenvolgende bezuinigingsprogramma's van de Griekse regeringen van de afgelopen jaren. Een verdere verwikkeling is de feitelijke onmogelijkheid de olijventeelt door een andere productie te vervangen, terwijl de telers steeds sterker het gevoel krijgen dat zij een product voortbrengen dat door de EU niet echt gesteund wordt.

Kan de Commissie meedelen welke maatregelen zij precies denkt te nemen ter ondersteuning van de van alle kanten belaagde Griekse olijfolieproducenten, die een duidelijk overlevingsprobleem zullen krijgen als bovengenoemd besluit ten uitvoer zal worden gelegd?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (26 februari 1998)

De gemeenschappelijke marktordening (GMO) voor de olijfoliesector voorziet in productiesteun voor olijfolie. Deze steun wordt als volgt toegekend:

- voor producenten met een gemiddelde productie van meer dan 500 kg olijfolie per verkoopseizoen bedraagt de steun 142,20 ecu per 100 kg; in geval van overschrijding van de gegarandeerde maximumhoeveelheid (GMH) van 1 350 000 ton kan dit bedrag worden verminderd;

- voor producenten met een gemiddelde productie van minder dan 500 kg olijfolie per verkoopseizoen bedraagt de steun 151,48 ecu per 100 kg en wordt een aanvullende steun van 3,574 ecu per 100 kg toegekend. Hier is een overschrijding van de GMH niet van invloed op het bedrag van de steun.

Op beide soorten productiesteun worden bedragen ingehouden voor de opstelling van het olijventeeltkadaster (2,4%), de verbetering van de kwaliteit van de olijfolie (1,4%) en de werking van de erkende producentenorganisaties en de unies daarvan (0,8%).

De door de geachte afgevaardigde bedoelde vermindering van de productiesteun heeft betrekking op de steun die de grote producenten voor hun productie in het verkoopseizoen 1996/1997 hebben ontvangen. Volgens de informatie van de Commissie vertegenwoordigen deze producenten ongeveer 25% van het totale aantal olijventelers in Griekenland.

Voorts zij erop gewezen dat het inkomen van de olijventeler meer omvat dan alleen de bovengenoemde steun, aangezien hij ook ontvangsten heeft uit de verkoop van de geproduceerde olijfolie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0080/98 van Patricia McKenna (V) aan de Commissie (30 januari 1998)

Betreft: Verbranding van huisvuil

Kan de Commissie mededelen, wanneer zij de ontwerprichtlijn betreffende dioxine-emissies voor de verbranding van huisvuil zal publiceren,

of zij details kan geven van de belangrijkste voorstellen die de ontwerprichtlijn zal bevatten,

of zij voorstellen zal doen om milieuvriendelijker manieren van afvalbeheer aan te moedigen, met name recyclage, beperking en hergebruik in plaats van verbranding and storten?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (13 maart 1998)

De Commissie heeft tweemaal tijdens het afgelopen jaar en een derde keer op 26 februari 1998 met de deskundigen van de lidstaten een werkdocument over de verbranding van afval besproken. Het is de bedoeling dat komend najaar een voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake afvalverbranding wordt goedgekeurd.

De geplande richtlijn inzake afvalverbranding heeft ten doel strenge emissiegrenswaarden en exploitatievoorwaarden vast te stellen voor alle afvalverbrandingsovens, zowel ovens waarin uitsluitend afval wordt verbrand als installaties waarin afval wordt bijgestookt, maar die voornamelijk bedoeld zijn om energie op te wekken of bepaalde producten te verkrijgen.

In het algemeen bevat het voorstel dezelfde eisen als Richtlijn 94/67/EG van de Raad betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen ((PB L 365 van 31.12.1994. )), zoals een emissiegrenswaarde voor dioxinen van 0,1 nanogram (ng) toxisch equivalent (TEQ)/m3 en 0,05 mg/m3 voor kwik. Bovendien zou het voorstel gebaseerd zijn op een geïntegreerde aanpak. Zo zou kunnen worden voorkomen dat emissies van het ene milieucompartiment op het andere worden overgedragen. De richtlijn zou dan ook strenge emissiegrenswaarden voor afvalwater kunnen vaststellen.

Het beleid van de Commissie houdt in dat alleen afval waarvan het ontstaan niet kan worden voorkomen en dat niet opnieuw gebruikt of gerecycleerd kan worden, moet worden verbrand. Bij het verbranden van afval moet een hoog peil van milieubescherming gegarandeerd zijn.

In haar mededeling betreffende de actualisering van de communautaire strategie voor het afvalbeheer ((COM(96) 399 def. )) bevestigt de Commissie dat bij het afvalbeleid moet worden tewerkgegaan in de volgorde die is bepaald in het strategiedocument van 1989. Daarbij komt het voorkomen dat afval ontstaat in de eerste plaats, het opnieuw gebruiken in de tweede plaats en het veilig verwijderen in de derde plaats. In alle initiatieven van de Commissie op het gebied van afvalstoffenbeleid wordt deze rangorde aangehouden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0735/98 van Rinaldo Bontempi (PSE) aan de Commissie (2 maart 1998)

Betreft: Tweede verzoek om een overeenkomst tussen de Europese Unie en het Vorstendom Monaco over sociale zekerheid

Naar aanleiding van vraag E-4012/96 ((PB C 138 van 5.5.1997, blz. 165. )) waarin gevraagd werd om een overeenkomst tussen de Europese Unie en het vorstendom Monaco over sociale zekerheid heeft de Commissie toegezegd dat zij hier vaart achter zal zetten.

Er zijn inmiddels twee jaar verlopen en de overeenkomst moet nog steeds bezegeld worden. De burgers van de Europese Unie die in het Vorstendom Monaco werkzaam zijn, stuiten op steeds duidelijker belemmeringen. Vooral doen zich problemen voor bij de grensoverschrijdende werknemers die, wanneer zij in Italië, Frankrijk en Monaco hebben gewerkt, deze periodes voor hun pensioenaanvraag niet bij elkaar mogen optellen.

De Italiaanse pendelaars worden bovendien extra gedupeerd, omdat dankzij een overeenkomst tussen Frankrijk en Monaco de inwoners van de Franse grensgemeentes na de Monegasken als eersten moeten worden aangenomen.

Is de Commissie voornemens om op korte termijn een samenwerkings- of associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en het Vorstendom Monaco te sluiten die ook moet gelden voor de sociale sector en de communautaire coördinatieregels moet toepassen zoals neergelegd in Verordening (EEG) nr. 1408/71 ((PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2. ))? Waarom is er vertraging opgetreden?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (2 april 1998)

De Commissie is op de hoogte van de moeilijkheden die communautaire onderdanen ondervinden bij het verkrijgen van prstaties van de sociale zekerheid wanneer zij zich naar Monaco begeven, gezien het bijzondere karakter van dat land.

De Commissie heeft de mogelijkheid bestudeerd om een overeenkomst van hetzelfde type als de voor San Marino beoogde overeenkomst voor te stellen. Een dergelijke overeenkomst zou echter het kader van de sociale zekerheid verre overschrijden en op dit ogenblik is nog geen enkel voorstel geformuleerd kunnen worden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0791/98 van André Laignel (PSE) aan de Raad (16 maart 1998)

Betreft: Initiatief om de arbeidstijd in heel de Europese Unie op 35 uur per week te brengen

In heel de Europese Unie zou een vermindering van de arbeidstijd tot 35 uur per week ongetwijfeld gunstige gevolgen hebben voor de werkgelegenheid, de kwaliteit van het leven van de Europese burgers en gelijke kansen op de arbeidsmarkt.

Daartoe is een duidelijk signaal van de Raad nodig. Hoe en op welke termijn denkt de Raad de sociale wetgevingen naar boven toe te kunnen harmoniseren, met name door de wettelijke arbeidsduur in alle lidstaten van de Europese Unie op 35 uur per week vast te stellen?

Antwoord (4 juni 1998)

De Raad herinnert het geachte parlementslid eraan dat de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 1998, die hij op 15 december 1997 heeft aangenomen ((PB C 30 van 28.01.1998, blz. 1. )), onder meer tot doel hebben het aanpassingsvermogen van de ondernemingen en van hun werknemers te bevorderen, met name via de modernisering van de arbeidsorganisatie. Daarom verzoekt de Raad de sociale partners op de gepaste niveaus door middel van onderhandelingen overeenstemming te bereiken over regelingen die de ondernemingen productief en concurrerend maken en het vereiste evenwicht tussen flexibiliteit en zekerheid tot stand brengen. In de richtsnoeren wordt verduidelijkt dat "deze regelingen bijvoorbeeld betrekking kunnen hebben op het vaststellen van de arbeidstijden op jaarbasis, arbeidstijdverkorting, beperking van overwerk, uitbreiding van deeltijdarbeid, levenslang leren en loopbaanonderbreking¨.

Het is het geachte parlementslid stellig bekend dat luidens artikel 118 B van het Verdrag van Amsterdam, dat zich momenteel in het ratificatiestadium bevindt, "de dialoog tussen de sociale partners op communautair niveau kan leiden tot contractuele betrekkingen, met inbegrip van overeenkomsten en de tenuitvoerlegging van de op communautair niveau gesloten overeenkomsten, op gezamenlijk verzoek van de ondertekenende partijen, door een besluit van de Raad op voorstel van de Commissie kan geschieden¨.

Wat het door het geachte parlementslid genoemde initiatief betreft om de arbeidstijd in de Europese Unie op 35 uur per week te brengen, wenst de Raad op te merken dat de Commissie hierover geen enkel voorstel heeft ingediend.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1051/98 van Jens-Peter Bonde (I-EDN) aan de Raad (3 april 1998)

Betreft: Afschaffing van grenscontroles en uitzonderingen

Hoe moeten de artikelen 14 en 62 ten opzichte van elkaar worden geïnterpreteerd en welke invloed heeft het tijdschema van de overeenkomst van Schengen op de artikelen 14 en 62?

Welk verschil is er tussen de Deense, Britse en Ierse uitzondering op artikel 14?

Gelden er voor Denemarken ook uitzonderingsregelingen inzake de afschaffing van de grenscontroles?

Valt het koninkrijk Denemarken ook onder de uitzondering op artikel 14?

Antwoord (4 juni 1998)

Zolang het Verdrag van Amsterdam niet in werking getreden is, acht de Raad zich niet bij machte verklaringen af te leggen over de betekenis van bij dat Verdrag ingevoerde artikelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0733/98 van Joan Colom i Naval (PSE) aan de Commissie (2 maart 1998)

Betreft: Uitvoering van de structuurfondsen 1994-1997

Kan de Commissie de volgende gegevens verstrekken:

- uitvoering van de communautaire bestekken, per land en per doelstelling, in vergelijking met de programmering voor 1997, alsmede een samenvattende tabel betreffende de uitvoering per land in de periode 1994-1997 (in de lijn van de antwoorden op mijn vragen 1877/96 en 1991/97),

- uitvoering van de communautaire initiatieven in vergelijking met de programmering in de periode 1994-1997.

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (13 maart 1998)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0254/98 van John Corrie (PPE) aan de Commissie (5 februari 1998)

Betreft: Dood van runderen

Volgens berichten in de Britse pers zijn 12 in het Verenigd Koninkrijk ingevoerde runderen aan BSE gestorven.

Kan de Commissie mededelen uit welke landen deze runderen afkomstig waren en waar zij geboren zijn?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (23 februari 1998)

De Commissie heeft zich in verband met de door het geachte Parlementslid vermelde rapporten in verbinding gesteld met de Britse autoriteiten en heeft van hen de volgende informatie gekregen:

Op 30 januari 1998 was boviene spongiforme encefalopathie (BSE) gediagnostiseerd bij 13 in het Verenigd Koninkrijk ingevoerde runderen. Deze dieren waren ingevoerd uit België (1), Frankrijk (5), Ierland (1), Italië (3), Nederland (2) en Canada (1). In welke landen de betrokken dieren geboren waren, is niet bekend.

De Britse autoriteiten hebben aangegeven dat, wanneer op basis van het tijdsverloop tussen de invoer en de diagnose zou kunnen worden vermoed dat een dier op het moment van de invoer reeds besmet was, zij de zaak verder zouden bespreken met de autoriteiten van het exporterende land. Tot nu toe hebben zij dat nog in geen enkel geval nodig gevonden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0172/98 van Markus Ferber (PPE) aan de Commissie (2 februari 1998)

Betreft: Besluitvorming in de Raad over het gewijzigde voorstel voor een richtlijn betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de reclame voor tabakproducten

1. Is het waar dat Griekenland in het kader van de marktordening voor tabak de laatste jaren voortdurend meer tabaksubsidies heeft ontvangen dan waarop het recht had?

2. Is het juist dat het daardoor een bedrag van 200 miljoen ecu zou moeten terugbetalen?

3. Is het waar dat er in verband met het voorstel voor een richtlijn betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de reclame voor tabakproducten plannen bestaan deze schulden van Griekenland grotendeels of volledig kwijt te schelden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (6 maart 1998)

1. De Commissie kan het geachte Parlementslid meedelen dat sinds de hervorming van de marktordening voor tabak in 1992 Griekenland alleen premies heeft ontvangen waarop het recht had. Deze premies zijn laatstelijk vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 1420/97 van de Raad van 22 juli 1997 tot vaststelling van de premies voor tabaksbladeren per groep tabak voor de oogst 1997 ((PB L 196 van 24.7.1997. )). Zij zijn overigens sinds 1995 ongewijzigd gebleven.

2. De afgelopen jaren zijn ten aanzien van Griekenland correcties ten bedrage van circa 82 miljoen ecu toegepast in verband met exporten naar Albanië en Bulgarije tussen 1986 en 1991 die niet in overeenstemming waren met de voorschriften. Griekenland heeft de betrokken bedragen volledig betaald. Andere correcties zijn er in de sector tabak niet geweest. Momenteel loopt er geen enkele maatregel om van Griekenland onverschuldigd betaalde bedragen terug te vorderen, omdat blijkens de controles die tot nog toe in deze lidstaat zijn verricht, de sinds de hervorming van de marktordening voor tabak geldende regeling er naar behoren wordt nageleefd.

3. Neen. Er bestaat geen verband tussen de besprekingen in de Raad over het voorstel voor een richtlijn betreffende reclame voor tabaksproducten ((PB C 129 van 21.5.1992. )) enerzijds, en de gemeenschappelijke marktordening voor tabak anderzijds.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0455/98 van Carlo Secchi (PPE) aan de Commissie (27 februari 1998)

Betreft: Wijziging in de afbakening van de berggebieden van de gemeente Lario Orientale

In 1995 heeft de berggemeente Lario Orientale (Lecco) via het bevoegde ministerie een verzoek ingediend bij DG VI tot uitbreiding van haar berggebieden in de zin van richtlijn 75/268 ((PB L 128 van 19.05.1975, blz. 1. )) (vervangen door verordening 950/97) ((PB L 142 van 02.06.1997, blz. 1. )).

In maart 1996 heeft zij de door het DG gevraagde aanvullende documentatie toegezonden.

Volgens informaties van de Commissiediensten is dit dossier, hoewel compleet en volledig in overeenstemming met de geldende bepalingen, nog niet goedgekeurd door de Commissie, omdat zij eerst de voltooiing van het onderzoek inzake de inmiddels door andere Italiaanse regio's ingediende aanvragen wil afwachten.

Kan de Commissie mededelen wanneer zij een definitieve beslissing denkt te nemen over aanvragen, zoals die van de berggemeente Lario Orientale, die reeds geruime tijd geleden zijn ingediend en aan alle eisen voldoen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (18 maart 1998)

De Commissie heeft een groot aantal verzoeken om wijzigingen met betrekking tot de probleemgebieden in vijf Italiaanse regio's ontvangen. Met het oog op een grotere doeltreffendheid en overeenkomstig de voor andere lidstaten toegepaste procedures is besloten om alle dossiers tegelijk te behandelen en een algemeen voorstel voor heel Italië op te stellen. Elk van deze dossiers wordt momenteel door de Commissie bestudeerd en de technische analyse zou in de komende maanden moeten worden afgerond. Het formele besluit zal onmiddellijk daarna volgen.

Aangezien de oorspronkelijke verzoeken vaak weinig uniform waren, is de Italiaanse autoriteiten om aanvullende gegevens en kaarten verzocht. Aangezien de analyse van deze dossiers op technische criteria berust, hangt de voortgang van de werkzaamheden dus af van de volledigheid en de nauwkeurigheid van het antwoord van de Italiaanse autoriteiten.

Wat het verzoek voor de gemeente Lecco betreft, blijkt de aangevraagde wijziging een uitbreiding van de als berggebied aangemerkte zone te zijn. Een deel van de gemeente is al ingedeeld als berggebied. Voor Lecco en de aangrenzende gemeenten zijn kaarten nodig die de als berggebied aangewezen en nog aan te wijzen gebieden nauwkeurig aangeven. De Commissie heeft de Italiaanse autoriteiten verzocht om deze gegevens te verstrekken, wat tot dusver nog niet gebeurd is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0123/98 van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie (30 januari 1998)

Betreft: Verbod op het vissen met drijfnetten in de Oostzee

De wilde zalm wordt in de Oostzee met uitsterven bedreigd. Nationale maatregelen om deze soort te beschermen zijn ontoereikend. De zalmvangst in de Oostzee wordt voor 70% gevangen in de voedselgebieden van de zalm, in het hoofdbekken van de Oostzee, waar vooral wordt gevist met drijfnetten.

Het vissen met drijfnetten is een aselectieve vangstmethode, waarmee zowel wilde als uitgezette zalm wordt gevangen. Doordat het wilde zalmbestand zwak is (slechts een op de 10 tot 20 zalmen is een wilde zalm) vormt de drijfnetvisserij een voortdurende en structurele bedreiging, die de maatregelen ter versterking van het wilde zalmbestand elk moment teniet kan doen.

Is de EU van plan om ook in de Oostzee het vissen met drijfnetten te verbieden?

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie (13 maart 1998)

De Commissie deelt de bezorgdheid van de geachte afgevaardigde over de wilde-zalmbestanden in de Oostzee. Ondanks tekenen van verbetering zijn voor deze bestanden nog steeds speciale beschermingsmaatregelen nodig. Op initiatief van de Gemeenschap heeft de Internationale Visserijcommissie voor de Oostzee in februari 1997 een "zalmactieplan 1997-2010¨ goedgekeurd. Het plan biedt nieuwe mogelijkheden, maar met het oog op de doelstelling om tegen het jaar 2010 een natuurlijke productie van ten minste 50% van de potentiële capaciteit van de wilde-zalmrivieren te bereiken, dienen alle visserijtakken in aanmerking te worden genomen.

Wat betreft het probleem van het gebruik van drijfnetten door communautaire vissersvaartuigen voorziet het voorstel van de Commissie van april 1994 in een verbod op het gebruik van drijfnetten in de Oostzee na een overgangsfase. Het voorstel is echter nog niet aangenomen omdat in de Visserijraad geen gekwalificeerde meerderheid kon worden bereikt.

Het voorstel is nog steeds in behandeling en de Commissie apprecieert de inspanningen van het Britse voorzitterschap om een algemeen aanvaardbaar compromis te vinden. De Commissie zal op constructieve wijze deelnemen aan de discussies en haar inspanningen ten aanzien van het gebruik van drijfnetten door communautaire vissersvaartuigen in de Oostzee voortzetten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0225/98 van Pertti Paasio (PSE) aan de Commissie (13 februari 1998)

Betreft: Herdenkingsdag voor de slachtoffers van de concentratiekampen

Bij de grote veranderingen in de wereldgeschiedenis is voor de Europese Unie in toenemende mate de taak weggelegd om de nadruk te leggen op democratie en mensenrechten. Om op dit belangrijke gebied geloofwaardig te zijn, mag Europa niet voorbijgaan aan zijn eigen geschiedenis, waarin de eerbiediging van de mensenrechten niet altijd voorop stond. Het lot van de miljoenen slachtoffers van de concentratiekampen van de nazi's is hiervan een blijvende herinnering.

Zelfs in kringen van het Europees Parlement waren de laatste tijd meningen te horen die de concentratiekampen, die miljoenen mensenlevens hebben geëist, als een onbeduidend detail beschouwen. De Europese Unie moet zich er op zo duidelijk mogelijke wijze tegen verzetten, dat er onder de Europeanen soortgelijke meningen post vatten. Het zou dan ook wenselijk zijn indien de Europese Unie een speciale herdenkingsdag voor de slachtoffers van de concentratiekampen van de nazi's in het leven roept.

Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om in de Europese Unie een historisch verantwoorde dag uit te roepen tot herdenkingsdag voor de slachtoffers van concentratiekampen?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (16 maart 1998)

Het aan de orde gestelde onderwerp valt niet onder de bevoegdheid van de Gemeenschap.