SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0889/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(22 maart 2000)

Betreft: Evaluatie Belgische dioxinecrisis

De Belgische dioxinecrisis heeft andermaal de kwetsbaarheid van de voedselketen en de controle aangetoond. Een evaluatie, zoals gemaakt door de zogenaamde dioxinecommissie van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, kan bijdragen tot het wegwerken van knelpunten. Zowel de Europese Unie als de vijftien EU-lidstaten hebben daarbij een belangrijke rol te vervullen.

In de negen pagina's over de tekortkomingen stelt het opvallendste zinnetje dat het stelsel van de verplichte meldingen voor de lidstaten aan de Europese Unie in geval van contaminanten van veevoeders niet eenduidig is.

Is de Commissie, evenals de dioxinecommissie, van oordeel dat de regelgeving over de meldingsplicht aan de EU-autoriteiten niet voldoet?

a) Zo neen, welke argumenten schuift de Commissie naar voren om te oordelen dat de regelgeving over de meldingsplicht voldoet, in tegenstelling tot de vaststelling van de dioxinecommissie?

b) Zo ja, is de Commissie bereid wijzigingen aan te brengen aan de regelgeving over de meldingsplicht met het oog op een betere crisisvoorkoming en/of -beheersing?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(4 mei 2000)

Richtlijn 95/53/EG van de Raad van 25 oktober 1995 tot vaststelling van de beginselen inzake de organisatie van de officiële controles op het gebied van diervoeding(1) bevat de juridische grondslag voor de onmiddellijke kennisgeving van overtredingen op het gebied van de diervoeding aan de Commissie, wanneer bij controles bij de invoer onregelmatigheden worden vastgesteld op grond waarvan een zending wordt geweigerd, of wanneer een probleem tussen lidstaten niet via de geschillenbeslechtingsprocedure kan worden opgelost en bij controles op de plaats van bestemming herhaalde overtredingen worden vastgesteld.

Bepalingen over de meldingsplicht ten aanzien van de Commissie in het geval van verontreiniging van diervoeders zijn ook opgenomen in Richtlijn 1999/29/EG van de Raad van 22 april 1999, inzake ongewenste stoffen en producten in diervoeding(2). De meldingsplicht geldt echter alleen in situaties waarbij meer dan één lidstaat betrokken is.

Richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 inzake veterinaire en zoötechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer van bepaalde levende dieren en producten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt(3) verplicht de lidstaten bovendien om de andere lidstaten en de Commissie onmiddellijk in kennis te stellen van ziektes of andere problemen die een ernstig gevaar kunnen opleveren voor de veestapel of voor de volksgezondheid op hun grondgebied.

De omstandigheden waarin melding verplicht is, zijn dus duidelijk, zij het niet uitvoerig, aangegeven in de bestaande Gemeenschapswetgeving.

Bovendien heeft de Commissie om, overeenkomstig het Witboek over voedselveiligheid(4), de huidige regelgeving te completeren en te verbeteren, op 21 maart 2000 een voorstel(5) goedgekeurd om de Richtlijnen 95/53/EG en 1999/29/EG van de Raad te wijzigen. Volgens het voorstel zal informatie in noodsituaties met betrekking tot voor gebruik in diervoeding bestemde producten worden uitgewisseld via het alarmeringssysteem voor voeding in het kader van Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake algemene productveiligheid(6).

De lidstaten zullen de Commissie met name onmiddellijk moeten waarschuwen telkens als een ernstige verontreiniging of een ernstig risico van verontreiniging wordt ontdekt en is doorgedrongen in de voeder- en de voedselketen of zich vermoedelijk zal verspreiden naar andere landen, en moeten deze informatie in een geharmoniseerde vorm verstrekken. Bovendien zullen de lidstaten de Commissie moeten informeren, wanneer de frequentie van een bepaalde verontreiniging of een bepaald gevaar toeneemt.

In het Witboek over voedselveiligheid heeft de Commissie eveneens haar voornemen te kennen gegeven om een voorstel in te dienen voor een geïntegreerd systeem van snelle uitwisseling van informatie in noodsituaties voor zowel de voeder- als de voedselsector, met het oog op een verdere verbetering die past in het streven naar voedselbewaking van boer tot bord.

(1) PB L 265 van 8.11.1995.

(2) PB L 115 van 4.5.1999.

(3) PB L 224 van 18.8.1990.

(4) COM(1999) 719 def.

(5) COM(2000) 162 def.

(6) PB L 228 van 11.8.1992.