ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4093/98

van Ole Krarup (I-EDN) aan de Commissie

(14 januari 1999)

Betreft: Deense VUT-regeling en woonplaatsbeginsel

Is de Commissie van mening dat de herziene Deense VUT-regeling verenigbaar is met de beginselen van het EU-recht, in het bijzonder met artikel 48 van het EG-verdrag, met artikel 7, lid 2 van verordening 1612/68(1) en met de beginselen die genoemd worden in verordening 1408/71(2) over het behoud van rechten van onderdanen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen?

Ingevolge zowel de nieuwe als de huidige Deense VUT-regeling moet iemand in Denemarken woonachtig zijn om in aanmerking te kunnen komen voor vervroegd pensioen. Opgebouwde VUT-rechten kunnen niet worden meegenomen naar een andere lidstaat. Ingevolge zowel de nieuwe als de huidige regelgeving met betrekking tot de opbouw van het recht op vervroegd pensioen kan een onderdaan uit een ander land zijn opgebouwde pensioenrechten niet meenemen naar Denemarken. De regels maken het voor een onderdaan van een andere lidstaat die zich na zijn vijfendertigste in Denemarken vestigt, onmogelijk in Denemarken recht op vervroegd pensioen op te bouwen. Voor Denen die zich in een andere lidstaat hebben gevestigd en na hun vijfendertigste weer terugkeren naar Denemarken, bestaat echter de mogelijkheid tot uitkoop van pensioenrechten, mits zij in Denemarken een arbeidsverleden van minimaal een jaar hadden. Het recht op vervroegd pensioen wordt ingevolge de nieuwe regelgeving opgebouwd door premiebetaling aan het Deense WW-fonds vanaf het vijfendertigste tot het zestigste levensjaar. Onder de oude regelgeving moest men gedurende minimaal 20 jaar voor het voltooien van het zestigste levensjaar bij het Deense WW-fonds aangesloten zijn geweest.

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(2 maart 1999)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op mondelinge vraag H-1235/98 van de heer.Bonde tijdens het vragenuur in de vergaderperiode van het Parlement van januari I 1999(3).

(1) PB L 257 van 19.10.1968, blz. 2.

(2) PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2.

(3) Handelingen van het Parlement (Januari I 1999).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3613/98

van Nelly Maes (ARE) aan de Commissie

(3 december 1998)

Betreft: Werkelijke omvang ECHO-zaak

De Europese Commissie zegt dat van de 96 miljoen BEF, waarvan sprake in de ECHO-zaak, er in werkelijkheid slechts 20 miljoen zoek is.

Hoe kan de Commissie dit staven? Als Uclaf vaststelt dat de vier contracten vals zijn en dat er zelfs uitbetalingen gebeurden op basis van valse documenten, dan kan men toch niet anders dan vaststellen dat al deze uitgaven, dus de volle 96 miljoen, op volstrekt onregelmatige wijze werden uitbetaald. Klopt dit? Is de Commissie bereid de volle 96 miljoen terug te vorderen?

Kan de Commissie mij tenslotte meedelen of de ECHO-zaak zich beperkt tot de vier valse contracten voor humanitaire hulp aan ex-Joegoslavië en de regio van de Grote Meren in Afrika? Kan de Commissie met zekerheid beweren dat de praktijk van de valse facturen en valse contracten zich ook niet voordeed bij andere gelegenheden? Vormt de huidige ECHO-zaak een uitzondering of kwamen dergelijke praktijken wel meer voor?

De Commissie verklaarde dat het betrokken bedrijf de voorbije jaren voor bijna 1 miljard frank aan contracten kreeg. Werd ondertussen nagegaan of de andere contracten die de Commissie met het betrokken bedrijf sloot wel op een correcte wijze verliepen?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3618/98

van Nelly Maes (ARE) aan de Commissie

(3 december 1998)

Betreft: Laattijdige en weinig alerte reactie Europese Commissie op ECHO-zaak

Op 14 juli 1998 verklaart Europees Commissaris Gradin voor de plenaire vergadering van het Europees Parlement dat pas de "vorige week" (d.i. de week van 6 juli 1998) er verdenkingen ten aanzien van een ambtenaar, werkzaam bij ECHO, aanleiding gaven tot een optreden van de Commissie. Het Uclaf-verslag over het onderzoek inzake de vier kwestieuze ECHO-contracten was klaar op 15 mei 1998.

Mag ik van de Commissie vernemen:

1. wat er gebeurde in de periode 15 mei tot 14 juli 1998?

2. Klopt het dat de betrokken ambtenaar reeds op 9 februari 1998 op een zeer uitgebreide wijze aan de Uclaf-onderzoekers verklaard zou hebben dat de vier ECHO-contracten vals waren en gebruikt werden om extern personeel te financieren? Zo ja, waarom wachtte de Commissie dan tot juli 1998 om terzake disciplinaire en juridische stappen te ondernemen?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3657/98

van José García-Margallo y Marfil (PPE) aan de Raad

(4 december 1998)

Betreft: Sancties van de ECB

Op 7 juli 1998 publiceerde de Europese Centrale Bank haar ontwerpaanbeveling inzake de verordening (EU) van de Raad betreffende de bevoegdheden van de ECB om sancties te treffen. Deze verordening wordt op 1 januari 1999 van kracht.

In artikel 3, lid 8, betreffende de procedurele regels, wordt gesteld dat de inkomsten uit door de ECB opgelegde sancties de ECB toekomen.

Kan de Raad mededelen of er in het statuut van de ECB specifieke voorschriften zijn opgenomen betreffende de bestemming van deze inkomsten?

Antwoord

(8 februari 1999)

Op 23 november 1998 heeft de Raad, op basis van artikel 108 A, lid 3, en artikel 34.3 van Protocol nr. 3 betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, een verordening vastgesteld waarin is bepaald binnen welke grenzen en onder welke voorwaarden de ECB gerechtigd is sancties op te leggen. Deze verordening zal vanaf 1 januari 1999 geheel van toepassing zijn.

De opbrengst van sancties die door de ECB zijn opgelegd aan ondernemingen bij niet-naleving van de verplichtingen krachtens haar verordeningen en beschikkingen, komt krachtens artikel 3, lid 9, van deze verordening aan de ECB toe.

De statuten van de ECB bevatten geen specifieke regels betreffende de aanwending van die opbrengst.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3525/98

van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie

(25 november 1998)

Betreft: Bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk

Ten aanzien van het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot tweede wijziging van Richtlijn 90/394/EEG betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk (COM(98) 0170 def. - 98/0093(SYN)(1) zij opgemerkt dat tot nu toe alleen wat betreft stof van eiken- en beukenhout is aangetoond dat deze stof kankerverwekkend is en bij de mens adenocarcinomen van de neus en/of van het neusslijmvlies kan veroorzaken.

Het wetenschappelijk Comité heeft verklaard dat er duidelijke vermoedens bestaan ten aanzien van andere houtsoorten; er kan evenwel worden vastgesteld dat er in de lidstaten tot nu toe verschillen bestaan in de grenswaarden voor stof van eiken- en beukenhout, en in zekere mate ook voor stof van hout in het algemeen. De diverse grenswaarden variëren van 2 tot 10 mg/m3.

Zou de Commissie in de richtlijn een minimumgrenswaarde van 5 mg/m3 willen opnemen als drempel voor de beroepsmatige blootstelling, op voorwaarde dat deze grenswaarde binnen vijf jaar wordt herzien op basis van wetenschappelijke gegevens?

Antwoord van de heer Flynn Namens de Commissie

(15 december 1998)

De Commissie heeft op advies van het Parlement in haar op 12 november 1998 goedgekeurd gewijzigd voorstel voor een richtlijn van de Raad tot tweede wijziging van richtlijn 90/394/EEG(2) reeds rekening gehouden met de suggesties van de geachte afgevaardigde.

(1) PB C 123 van 22.4.1998, blz. 21.

(2) COM(98) 665 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3198/98

van Honório Novo (GUE/NGL) aan de Commissie

(27 oktober 1998)

Betreft: Antwoorden op de vragenlijst t.a.v. de visserijsector in de EU

Zoals bekend heeft de Commissie enkele maanden geleden besloten een enquête te organiseren onder diverse werknemers- en werkgeversorganisaties uit de Europese visserijsector. Doel was de pols te voelen van de sector over de politieke richtsnoeren van het gemeenschappelijk visserijbeleid na het jaar 2002.

Eind juni, op een seminarie in het kader van Expo '98 in Lissabon, verklaarde de directeur-generaal visserij van de Europese Commissie dat de voornaamste tendens die tot dan toe uit de antwoorden kon worden afgeleid pleitte voor de instandhouding van de uitsluitende bevoegdheid van de kuststaten van de EU met betrekking tot de toegang tot de bestanden binnen de respectieve territoriale 12-mijlszones en zelfs voor een uitbreiding ervan.

Deze twee tendensen zouden naar verluidt ook na het verstrijken van de termijn voor het toesturen van de antwoorden onveranderd zijn gebleven.

Kan de Commissie mij mededelen:

1. of deze twee tendensen zich inderdaad in alle antwoorden doorzetten;

2. indien zulks het geval is, wat de Commissie van plan is om hier gevolg aan te geven, d.w.z. om ervoor te zorgen dat ook na 2002 het gemeenschappelijk visserijbeleid de lidstaten exclusieve bevoegdheid voor de toegang tot de visbestanden in de 12-mijlszone van de respectieve territoriale wateren blijft garanderen en deze exclusieve bevoegdheid ook garandeert bij een uitbreiding ervan?

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie

(13 november 1998)

De tendenzen in de antwoorden op de vragenlijst zoals de Commissie deze heeft gepresenteerd tijdens het door het geachte parlementslid bedoelde seminar in Lissabon, blijken na onderzoek van alle ontvangen antwoorden in het algemeen gesproken te zijn bevestigd. Wat meer in het bijzonder de 6- of 12-mijlszone betreft, vraagt het merendeel van de organisaties die de vragenlijst hebben beantwoord, om instandhouding ervan. Slechts een minderheid wil dat de zone verder dan 12 mijl reikt.

De Commissie heeft beloofd naar de belanghebbenden in de sector te zullen luisteren en zal daarom geen standpunt over de verschillende thema's innemen voordat de raadpleging is afgerond. Het spreekt vanzelf dat elk initiatief op het gebied van de regelgeving dat uit deze discussie voortvloeit, te zijner tijd in overeenstemming met de geldende rechtsgrondslag voor advies aan het Parlement zal worden voorgelegd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2857/98

van Angela Sierra González (GUE/NGL) aan de Commissie

(28 september 1998)

Betreft: Vertegenwoordiging plaatselijke en regionale overheden in de delegaties van de lidstaten

De Spaanse regering heeft te kennen gegeven dat voor vertegenwoordigers van de autonome gebieden geen plaats is in de regeringsdelegaties die vergaderingen bijwonen van de Raad van ministers van de EU waarin vraagstukken aan de orde komen die onder de exclusieve bevoegdheid van de regio's vallen.

Zo wordt een grotere betrokkenheid van de plaatselijke en regionale overheden bij de communautaire besluitvorming onmogelijk gemaakt.

Tevens staat dit standpunt haaks op het subsidiariteitsbeginsel en het streven naar een transparant beleid ter verbetering van het besluitvormingsproces in de Unie.

Is de Commissie op de hoogte van dit standpunt van de Spaanse regering?

Acht de Commissie het mogelijk om de betrokkenheid van regionale overheden bij de besluitvorming binnen de Raad en de overige communautaire instellingen te verbeteren?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(1 december 1998)

De Commissie is van oordeel dat de vraag niet onder haar bevoegheid valt. Naar haar mening zou deze vraag aan de Raad moeten worden gesteld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2621/98

van Nel van Dijk (V) aan de Commissie

(31 juli 1998)

Betreft: Bedreiging van de das (Meles meles) in het Verenigd Koninkrijk

Hoe kan de Commissie beweren, in haar antwoord P-0787/98(1) van 30 maart op vragen van Doeke Eisma, dat de in het Krebs-rapport aanbevolen maatregelen tot gedeeltelijke uitroeiing van de das ook gunstig zullen zijn voor de dassenpopulatie, gezien het feit dat slechts een zeer gering promillage van de dassen besmet is met TB en het feit dat gedeeltelijke uitroeiing van de das niet tot verdwijnen van de ziekte onder dassen zal leiden?

Acht de Commissie totale uitroeiing van de das in Groot-Brittannië aanvaardbaar, indien de das als oorzaak van het TB-probleem wordt aangewezen?

Wordt de geloofwaardigheid van het Europese natuurbeleid niet aangetast, aangezien het geheel of gedeeltelijk uitroeien van dassen een abrupte breuk betekent met de huidige, uit het Europese natuurbeleid voortvloeiende praktijk waarbij in het Verenigd Koninkrijk reservaten worden gesticht voor de das, sterfteverlagende voorzieningen aan wegen getroffen worden, en hele dassenfamilies een nieuw leefgebied aangeboden krijgen indien zij in hun oude leefgebied vanwege ruimtelijke ontwikkelingen niet meer te handhaven zijn?

Is de Commissie bereid terug te komen op haar standpunt dat het acceptabel is dat een in het wild levende inheemse beschermde diersoort wordt uitgeroeid vanwege haar mogelijke betrokkenheid bij verspreiding van ziektes onder gedomesticeerde dieren?

(1) PB C 310 van 9.10.1998, blz. 129.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2282/98

van Raimo Ilaskivi (PPE) aan de Commissie

(22 juli 1998)

Betreft: Berenjacht en habitatrichtlijn

Een beer doodde onlangs een man die in de omgeving van een bevolkingscentrum liep te wandelen. Het gebeurt steeds vaker dat beren in de buurt van bewoonde gebieden komen. Dat doet de vraag rijzen hoe veilig mensen in de natuur en in dunbevolkte gebieden kunnen wandelen. Tegelijkertijd echter heeft de Commissie, onder verwijzing naar de beschermingsbepalingen van de habitatrichtlijn, Finland gemaand het aantal jachtvergunningen te reduceren. Dat heeft geleid tot een levendige discussie in de media. De Commissie vindt met andere woorden het leven van een beer belangrijker dan dat van een mens.

Wat denkt de Commissie te doen om een passende interpretatie van de habitatrichtlijn te verzekeren en de jacht toe te staan op beren die voor de mensen gevaarlijk blijken te zijn? Wanneer de Commissie haar onwrikbare standpunt niet wijzigt, is zij zelf verantwoordelijk voor het verlies van nog meer mensenlevens.

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(29 oktober 1998)

De Commissie wenst het geachte parlementslid eraan te herinneren dat in Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (habitatrichtlijn)(1) een specifieke afwijking in het belang van de openbare veiligheid is opgenomen. Volgens artikel 16 mogen de lidstaten in dat geval afwijken van de bepalingen ter bescherming van diersoorten, waaronder de bruine beer.

De Commissie heeft bij voorrang de conformiteit van de Finse jachtwetgeving gecontroleerd en zij heeft Finland verzocht de omzetting van de richtlijn te herzien om deze volledig in overeenstemming met de habitatrichtlijn te brengen. De kwestie van het aantal jachtvergunningen valt buiten dit kader en werd bijgevolg nog niet geëvalueerd. De Commissie is van oordeel dat Finland volgens de habitatrichtlijn de nodige handelingsvrijheid heeft om het doden van beren toe te staan teneinde het leven van de mens te beschermen.

(1) PB L 206 van 22.7.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3288/98

van David Hallam (PSE) aan de Commissie

(9 november 1998)

Betreft: Wetgeving inzake kredietinformatiebureaus

Is de Commissie bereid om met wetgevingsvoorstellen te komen voor de uitvoering van gemeenschappelijke voorschriften inzake de controle op de werkzaamheden van kredietinformatiebureaus in de gehele gemeenschappelijke markt, teneinde deze te dwingen om hun bestanden ter inzage te geven aan degenen op wie deze betrekking hebben, om eventuele onjuiste informatie te corrigeren en om een adequate schadeloosstelling te geven aan degenen die gedupeerd zijn doordat onjuiste informatie over hen verstrekt is aan anderen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(14 december 1998)

In het Gemeenschapsrecht wordt de kwestie van de rechten van personen in verband met over hen in kredietinformatiebestanden vastgelegde gegevens behandeld in Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(1) (richtlijn gegevensbescherming), die de lidstaten uiterlijk op 25 oktober 1995 ten uitvoer moesten leggen.

Deze richtlijn biedt personen het recht op toegang tot en rectificatie van over hen vastgelegde gegevens, evenals het recht om informatie te krijgen over de "logica" die bij de gegevensverwerking wordt gebruikt, met name wanneer belangrijke beslissingen louter op grond van automatische gegevensverwerking worden genomen - een belangrijk aspect gezien de gecompliceerdheid van de technieken voor kredietwaardigheidsbepaling. Wanneer het resultaat van een geautomatiseerde beslissing negatief voor iemand uitvalt, moet hij de mogelijkheid krijgen zijn standpunt bekend te maken. Mensen die schade lijden als gevolg van onjuiste gegevens of inbreuken op een van de andere bepalingen van de richtlijn hebben recht op schadevergoeding.

De Commissie blijft de behoefte aan verdere regelgeving op dit gebied in het licht van de eisen van de interne markt volgen.

(1) PB L 281 van 23.11.1995.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3814/98

van Concepció Ferrer (PPE) aan de Commissie

(22 december 1998)

Betreft: Programma's en projecten op het gebied van onderzoek en ontwikkeling in Catalonië

De Commissie voert een beleid van transparantie met betrekking tot haar uitgaven. Kan de Commissie meedelen welke projecten in Catalonië in de periode 1994 - 1999 steun hebben ontvangen in het kader van de verschillende steunmaatregelen op het gebied van onderzoek en ontwikkeling?

Kan de Commissie tevens preciseren welk bedrag uiteindelijk aan elk van deze projecten werd toegekend?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(18 januari 1999)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2997/98

van Franz Linser (NI) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Tenuitvoerlegging van het project voor een tunnel onder de Brenner

De Commissie heeft in haar Witboek "Een strategie om de spoorwegen in de Gemeenschap weer vitaal te maken" onderstreept dat meer gebruik van de spoorwegen als economisch alternatief voor het vervoer over de weg een goed middel is om het probleem van de verkeersopstoppingen effectief tegen te gaan. De deelstaat Tirol is de regio die het meest gebukt gaat onder het Alpen-transitovervoer in de Europese Unie. In het kader van het transeuropese netwerk is de aanleg van een tunnel onder de Brenner gepland, die het mogelijk moet maken het door Tirol stromende goederen- en personenvervoer op de spoorwegen over te zetten.

1. Kan de Commissie mededelen of zij meent dat thans een begin moet worden gemaakt met de aanleg van de tunnel onder de Brenner;

2. zo ja, hoe de tracés in Italië en Duitsland die het verkeer in de richting van de Brenner-tunnel moeten opvangen, worden aangelegd;

3. zo nee, welke redenen tegen een zo spoedig mogelijk begin van de aanleg spreken en wanneer dit dan moet gebeuren?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(10 november 1998)

In de communautaire richtsnoeren voor de ontwikkeling van een Trans-Europees vervoernetwerk (Beschikking nr. 1692/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 1996(1)), die een algemeen referentiekader vormen ten behoeve van de lidstaten bij de uitvoering van projecten van gemeenschappelijk belang, is een nieuwe hogesnelheidslijn gepland (naast de bestaande spoorlijn) van de Duits-Oostenrijkse grens (Kufstein), via Wörgl, Inssbruck, de Oostenrijks-Italiaanse grens (Brenner-pas) naar Fortezza. Dit is een van de 14 prioritaire projecten die door de Europese raad van Essen zijn goedgekeurd.

Na gezamenlijke verklaringen van de betrokken lidstaten en op basis van uitgebreide uitvoerbaarheidsstudies is besloten dat Inssbruck en Fortezza met elkaar worden verbonden via de Brenner-basistunnel. Dit tunnelproject, in combinatie met de verbetering van de toegangsweg naar de tunnel, is een langetermijnproject dat in fasen zal worden uitgevoerd, afhankelijk van capaciteitseisen. De werkzaamheden voor de bouw van het eerste deel (het traject Kufstein - Innsbruck) beginnen volgens de planning in 1999, maar voor de Brenner-basistunnel moeten alle technische ontwerpstudies (Baureifplanung) nog worden uitgevoerd voordat met de werkzaamheden kan worden begonnen. Deze fase, die ook uitgebreid geologisch en grondmechanisch onderzoek omvat, is van essentieel belang voor het verkrijgen van een bouwvergunning van de bevoegde Italiaanse en Oostenrijkse instanties.

De regeringen van Duitsland, Italië en Oostenrijk en de Commissie hebben afgesproken dat deze studies zo spoedig mogelijk beginnen. Momenteel worden de noodzakelijke voorbereidingen getroffen. De Commissie is tevreden over het feit dat alle betrokken partijen hun uiterste best doen om de belangrijke ontwerpfase zo spoedig en zo efficiënt mogelijk uit te voeren zodat de bouw zo snel mogelijk kan aanvangen.

(1) PB L 228 van 9.9.1996.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3041/98

van W.G. van Velzen (PPE) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Opslag kernafval van de kernreactor in Petten (Nederland)

De veiligheid rond de opslag van hoog-radioactief kernafval van de Hoge Flux Reactor in Petten in Nederland kan in gevaar komen door een gebrek aan opslagcapaciteit. Het Energieonderzoek Centrum Nederland (ECN) dat de kernreactor in Petten van de Europese Commissie in gebruik heeft, verwacht dat de opslagcapaciteit aan het eind van dit jaar volledig benut is. Het afval moet dus tijdig elders worden opgeslagen. De opslaglocatie van de Covra, het centrale opslagpunt in Zeeland, is echter nog niet gereed en een vergunning voor het tijdelijk opslaan is nog niet afgegeven.

Het ECN vindt dat de veiligheid rond de opslag van kernafval in Petten niet in het gedrang mag komen en zegt de kernreactor stil te leggen als het tijdstip nadert dat de opslagcapaciteit gebruikt is.

1. Is de Commissie op de hoogte van dit probleem?

2. Welke rol gaat de Commissie spelen in de oplossing van het probleem?

3. Overweegt de Commissie om eventueel een ander EU-land te helpen bij de oplossing van het probleem?

4. Wie is dan verantwoordelijk voor transport en financiering?

Antwoord van mevrouw Cresson namens de Commissie

(20 november 1998)

1. De Commissie is op de hoogte van het probleem. Als eigenaar en vergunningshouder is haar Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek (GCO) verantwoordelijk voor de exploitatie van de hogefluxreactor. Een groot deel van de exploitatie van de reactor gebeurt onder contract door het ECN (nu NRG) in Petten.

2. Om het probleem op te lossen, heeft de Commissie verscheidene oplossingen overwogen. In 1996 zijn afspraken gemaakt in de vorm van een contract met de Covra voor de opslag van gebruikte splijtstof en afval, dat in juli 1996 werd ondertekend. Dit contract behelst de tijdelijke opslag van het afval. Het is correct dat de opslagcapaciteit van de Covra nog niet beschikbaar is omdat de vergunning nog niet is verleend. Een tweederangsoplossing is de opslag van het afval (gebruikte splijtstof) in het bassin van het reactorgebouw, waar meer opslagcapaciteit voorhanden is.

3. Het afvalbeheer is een nationale aangelegenheid. Er bestaat geen voorbeeld van samenwerking op communautair niveau bij de opslag van nucleair afval. De veiligheidsvoorschriften moeten in overeenstemming zijn met de nationale regelgeving en praktijken. Bovendien zou, wanneer voor het opwerken van gebruikte splijtstof met een andere lidstaat zoals Frankrijk een contract wordt gesloten, het resulterende afval naar Nederland terugkeren om definitief te worden opgeslagen.

4. Het vervoer van de gebruikte splijtstof van Petten naar de Covra wordt door het GCO overgenomen.