SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3189/02

van Adriana Poli Bortone (UEN) aan de Commissie

(7 november 2002)

Betreft: nieuwe regelgeving voor de etikettering van olijfolie

Op 13 juni 2002 werd verordening (EG) nr. 1019/2002(1) van de Commissie betreffende het in de handel brengen van olijfolie aangenomen. Met deze verordening wordt voorzien in een reeks voorschriften ter aanvulling van richtlijn 2000/13/EG(2) van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen.

In artikel 4 van verordening nr. 1019/2002 is sprake van de oorsprongsaanduiding van de olijfolie. Deze is niet alleen facultatief maar mag enkel op het etiket voorkomen als het gaat om olijfolie van eerste persing of om olijfolie met een beschermde oorsprongsbenaming of een beschermde geografische benaming.

Het feit dat de aanduiding van de oorsprong van de olie algemeen niet-verplicht is, leidt tot regelrechte misleiding van de consument. Deze koopt olijfolie die afkomstig kan zijn van een ander land dan hij of zij, uitgaand van de taal van het etiket en de merknaam, redelijkerwijs aanneemt.

Door de mogelijkheid hoeveelheden olie van verschillende herkomst te mengen en dan op het etiket de irreële naam prevalerende oorsprong te zetten wordt de regelgeving inzake etikettering van olijfolie alleen maar verwarrender.

Aangezien deze verordening op 1 november 2002 van kracht wordt en deels tenminste bedoeld is om enerzijds de wetgeving op dit gebied te vereenvoudigen en anderzijds de consument te beschermen door misleiding van de consument via het etiket onmogelijk te maken en de kwaliteit van het eindproduct te waarborgen, vraag ik de Commissie of het volgens haar niet opportuun is de huidige verordening te wijzigen, de aanduiding op het etiket van de oorsprong van de olijfolie verplicht te stellen en de consument aldus zekerheid te bieden.

(1) PB L 155 van 14.6.2002, blz. 27.

(2) PB L 109 van 6.5.2000, blz. 29.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(9 december 2002)

Verordening (EG) nr. 1019/2002 van de Commissie van 13 juni 2002 betreffende de handelsnormen voor olijfolie is een vervolg op de resolutie van het Europees Parlement en komt tegemoet aan de bij de bestudering van het verslag van de Commissie over de kwaliteitsstrategie voor olijfolie door de Raad gedane aanbevelingen.

Wat de oorsprongsaanduiding op de etiketten betreft, is met ingang van 1 november 2002 artikel 4 van de verordening van toepassing. In dit artikel wordt continuïteit geboden aan het systeem dat bij Verordening (EG) nr. 2815/98 was ingesteld(1). Het artikel voorziet in een facultatieve regeling voor de oorsprongsaanduiding op de etiketten van bij de eerste persing verkregen extra olijfolie of olijfolie waarvan minstens 75 % dezelfde oorsprong heeft. Voor de overige categorieën is de oorsprongsaanduiding niet toegestaan en een regionale oorsprongsaanduiding is uitsluitend bestemd voor olie met een beschermde oorsprongsbenaming (BOB) of beschermde geografische aanduiding (BGA).

Het verplicht stellen van de tot nu toe facultatieve oorsprongsaanduiding zou betekenen dat er op Gemeenschapsniveau een doeltreffend traceer- en controlesysteem wordt opgezet waarmee de herkomst kan worden gecontroleerd zonder dat het verkeer van de producten binnen en buiten de Gemeenschap wordt belemmerd. Een traceer- en controlesysteem voor alle verhandelde hoeveelheden olijfolie is op dit moment echter niet realistisch.

Met het bestaande facultatieve systeem is omkering van de bewijslast mogelijk, waarbij degene die de oorsprong van bepaalde olijfolie op het etiket wenst te vermelden, verplicht moet beschikken over bewijsstukken die in overeenstemming zijn met de communautaire en de nationale voorschriften. In bepaalde gevallen (bijvoorbeeld fabrieken die alleen over eigen olie beschikken) is dit gemakkelijker dan in andere (bijvoorbeeld verpakkingsbedrijven met verschillende oliën).

Met betrekking tot de in Italië verhandelde olie is het dienstig de gegevens van het laatste verkoopseizoen 2001/2002 in herinnering te brengen. Gezien het feit namelijk dat de productie van olijfolie 562 000 ton, de binnenlandse consumptie 735 000 ton en de export 280 000 ton hebben bedragen, hebben de Italiaanse exploitanten in totaal 440 000 ton moeten importeren om te voldoen aan de nationale consumptiebehoefte en om de buitenlandse markt te voorzien. De geïmporteerde olie is voornamelijk afkomstig uit de lidstaten (ongeveer 400 000 ton, met name afkomstig uit Spanje). De 40 000 ton olie die is geïmporteerd uit derde landen komt uit Tunesië en moet voldoen aan de in de communautaire verordeningen gestelde kwaliteitseisen.

In overeenstemming met de vereisten van Verordening (EG) nr. 2815/98 en, met ingang van 1 november 2002, met artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1019/2002 mag de vermelding Made in Italy alleen op de etiketten staan als de olie 75 % tot 100 % olie bevat die is gewonnen uit in Italië geoogste olijven. Als het percentage uit Italiaanse olijven gewonnen olijfolie geen 100 % bedraagt, moet dit expliciet worden vermeld.

De Commissie is ervan overtuigd dat het huidige systeem voor de oorsprongsaanduiding op de etiketten het enige middel is om de consument garanties te bieden ten aanzien van de kwaliteit van door de producent geleverde olijfolie.

(1) Verordening (EG) nr. 2815/98 van de Commissie van 22 december 1998 betreffende de handelsnormen voor olijfolie, PB L 349 van 24.12.1998.