SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0513/00

van Dirk Sterckx (ELDR) aan de Commissie

(17 februari 2000)

Betreft: Ophaling van dode dieren

Naar verluidt bestaan er grote verschillen in het beleid betreffende de ophaling van dode dieren tussen de lidstaten en zelfs tussen de regio's. In Vlaanderen moeten dode dieren verplicht afgehaald worden door een organisatie tegen een vaste vergoeding die varieert van 5 000 tot 20 000 BEF/jaar naargelang de grootte van het bedrijf. Op andere plaatsen is de ophaling volledig kosteloos. Anderzijds stelden Vlaamse boeren vast dat dode dieren in het Verenigd Koninkrijk afgehaald worden door de plaatselijke jagers die ze als voedsel gebruiken voor hun jachthonden.

1. Denkt de Commissie niet dat een Europese regeling terzake een eind zou maken aan deze verschillen die de concurrentie tussen de lidstaten en regio's ernstig kunnen verstoren?

2. Heeft de Commissie kennis van bovengenoemde praktijken in het Verenigd Koninkrijk? Zo nee, zou de Commissie hier enig onderzoek naar kunnen verrichten?

3. Kan de Commissie mededelen of ze van plan is een Europese regeling uit te werken?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(21 maart 2000)

1. De Commissie is zich ervan bewust dat er tussen de lidstaten verschillen zijn op het gebied van de verlening van financiële steun voor de verwerking en verwijdering van dierlijke afvallen, met inbegrip van dode dieren, en dat deze verschillen de concurrentie tussen landbouwproducten kunnen verstoren. De Commissie denkt na over de mogelijkheid om op communautair niveau geharmoniseerde voorschriften ter zake voor te stellen.

2. In artikel 7 van Richtlijn 90/667/EEG van de Raad van 27 november 1990 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de verwijdering en verwerking van dierlijke afvallen, voor het in de handel brengen van dierlijke afvallen en ter voorkoming van de aanwezigheid van ziekteverwekkers in diervoeders van dierlijke oorsprong (vissen daaronder begrepen) en tot wijziging van Richtlijn 90/425/EEG(1) is bepaald dat de lidstaten in bijzondere gevallen toestemming kunnen verlenen voor het gebruik, onder veterinair toezicht van de bevoegde instanties, van dierlijke afvallen als bedoeld in artikel 3, lid 1, onder a), b) (d.w.z. dode dieren) en e), voor de voeding van dieren in dierentuinen, circussen en pelsdierfokkerijen, voor de voeding van honden voor de drijfjacht die deel uitmaken van een erkende jachthondenmeute, en in madenkwekerijen, op voorwaarde dat deze dierlijke afvallen afkomstig zijn van dieren die niet zijn geslacht in verband met de aanwezigheid of vermoede aanwezigheid van een ziekte waarvoor een aangifteplicht bestaat. Deze afwijkende bepaling geldt niet alleen voor het Verenigd Koninkrijk. De lidstaten kunnen ook toestemming verlenen voor de plaatselijke distributie, via tussenhandelaren die op de datum van aanneming van Richtlijn 90/667/EEG reeds over een machtiging beschikten, van kleine hoeveelheden van de bovenbedoelde dierlijke afvallen voor gebruik als voeder voor dieren waarvan het vlees niet voor menselijke consumptie is bestemd, mits de bevoegde instantie van mening is dat dit geen gevaar oplevert voor de gezondheid van mens of dier. Bij Beschikking 95/348/EG van de Raad van 22 juni 1995 tot vaststelling van de veterinaire en veterinairrechtelijke voorschriften in het Verenigd Koninkrijk en in Ierland voor de behandeling van bepaalde soorten afval, bestemd om plaatselijk in de handel te worden gebracht als voeder voor bepaalde categorieën dieren(2) zijn de voorschriften vastgesteld die in het Verenigd Koninkrijk en Ierland gelden voor de bijzondere behandeling van dergelijke dierlijke afvallen die bestemd zijn om via de bedoelde gemachtigde tussenhandelaren plaatselijk in de handel te worden gebracht.

3. Een voorstel voor een verordening van de Raad en het Parlement tot vaststelling van nieuwe voorschriften voor de verwijdering en de verwerking van dierlijke afvallen is in voorbereiding. De indiening ervan bij de Raad en het Parlement is gepland voor juni 2000.

(1) PB L 363 van 27.12.1990 Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 1994.

(2) PB L 202 van 26.8.1995.