ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1753/01

van Paul Lannoye (Verts/ALE) aan de Commissie

(15 juni 2001)

Betreft: Verarmd uranium

Verarmd uranium is een restproduct van een van de basisactiviteiten van de atoomindustrie: de verrijking van uranium. Dit product moet dan ook als een radioactieve stof (of radioactief afval) worden behandeld overeenkomstig richtlijn 96/29/Euratom(1), met name artikel 5.

Kan de Commissie mededelen voor welke behandelingen die het gebruik van verarmd uranium impliceren, aangifte is gedaan of een vergunning op het grondgebied van de Unie is afgegeven vóór de vaststelling van bovengenoemde richtlijn overeenkomstig richtlijn 80/836/Euratom, die van kracht was vóór bovengenoemde richtlijn werd vastgesteld?

(1) PB L 159 van 29.6.1996, blz. 1.

Antwoord gegeven door mevrouw Wallström in naam van de Commissie

(3 september 2001)

De nieuwe Richtlijn 96/29/Euratom van de Raad van 13 mei 1996 tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling(1) verbonden gevaren bepaalt inderdaad dat verarmd uranium onder het toepassingsgebied van de handelingen valt (Artikel 2.1) en dat daarom aangiftes (Artikel 3.1) of voorafgaande vergunningen voor de handeling (Artikel 4.1) vereist zijn of eventueel de verwijdering, de recycling of het hergebruik van uranium of materiaal dat verarmd uranium bevat, afkomstig van dergelijke handelingen (Artikel 5.1).

In Richtlijn 80/836/Euratom van de Raad van 15 juli 1980(2) was een voorafgaande vergunning voor de handelingen alleen vereist in de door iedere lidstaat bepaalde gevallen, in verband met het mogelijke gevaar en op grond van andere van belang zijnde overwegingen (Artikel 3).

De lidstaten moeten de op grond van Richtlijn 96/29/Euratom (voorheen Richtlijn 80/836/Euratom) vereiste aangifte-/voorafgaande vergunningprocedures invoeren, maar zijn niet verplicht de aan deze procedures onderworpen activiteiten te inventariseren en aan de Commissie voor te leggen, tenzij de activiteiten vallen onder het toepassingsgebied van artikel 37 van het Euratom-Verdrag. De aanbeveling van de Commissie 1999/829/Euratom van 6 december 1999, betreffende de toepassing van artikel 37 van het Euratom-Verdrag(3) bepaalt dat dit het geval is bij exploitatie van kernreactoren, opwerking of opslag van bestraalde splijtstoffen en de verrijking van uranium tot U-235, maar in deze gevallen is verarmd uranium alleen een restproduct van de verrijking tot U-235 of van het splijten van deze isotoop. Een specifieke voorafgaande vergunning voor verarmd uranium in het kader van artikel 37 is dus alleen vereist, wanneer dit als radioactief afval in een andere installatie zou worden opgewerkt of opgeslagen. Het recyclen en hergebruiken van verarmd uranium buiten de splijtstofcyclus valt niet onder het toepassingsgebied van artikel 37.

De Commissie heeft dus geen informatie over de toepassing door de lidstaten van de Basisnormen op verarmd uranium, noch voor noch na de datum van het in werking treden van Richtlijn 96/29/Euratom (13 mei 2000).

(1) PB L 159 van 29.6.1996.

(2) PB L 246 van 17.9.1980.

(3) PB L 324 van 16.12.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0881/01

van Elizabeth Lynne (ELDR) aan de Commissie

(27 maart 2001)

Betreft: Laseraanwijzers

Naar ik heb vernomen worden laseraanwijzers in de Verenigde Staten iets anders geclassificeerd dan in de EU. De Amerikaanse nationale norm voor laseraanwijzers telt zes klassen en de methode van indeling verschilt van de Europese norm. Dit heeft tot problemen bij het etiketteren geleid. In sommige gevallen zouden Amerikaanse lasers van klasse 2 volgens de Europese norm worden ingedeeld in klasse IIIA. Laseraanwijzers zijn meestal lasers van klasse II die qua reikwijdte en kracht beantwoorden aan het doel waarvoor zij zijn bestemd. De invoer in de EU van aanwijzers die volgens de Amerikaanse norm zijn geclassificeerd en ingedeeld, betekent dat deze lasers verkeerd zouden kunnen worden geclassificeerd en dus een verkeerd etiket zouden meekrijgen. Welke maatregelen zijn of moeten er worden genomen om te waarborgen dat laserpennen die in de EU worden ingevoerd overeenkomstig de EU-norm worden geëtiketteerd?

Aanvullend antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(3 september 2001)

De Commissie heeft het probleem van de veiligheid van laserpennen grondig onderzocht met de hulp van het Comité voor noodgevallen inzake productveiligheid, dat is ingesteld bij Richtlijn 92/59/EEG inzake algemene productveiligheid(1). Samen met de autoriteiten die in de lidstaten voor markttoezicht bevoegd zijn, is besloten dat het op de markt brengen van laserpennen die zijn bedoeld voor of die waarschijnlijk zullen worden gebruikt door niet-professionelen, en die overeenkomstig Europese standaard EN 60825 behoren tot klasse 3 en hoger, niet zal worden toegelaten.

Uit een vergelijking van beide standaarden blijkt dat de Europese en de Amerikaanse classificatiestructuren voor laserpennen van klasse 1 en 2 niet fundamenteel van elkaar verschillen. Deze categorieën van laserpennen zijn veilig onder redelijkerwijs te verwachten omstandigheden, in het bijzonder door de reflex om de ogen te sluiten. De lidstaten hebben in dit verband geen specifieke problemen gemeld.

Er kunnen zich problemen met de etikettering voordoen wanneer laserpennen door een verkeerde toepassing van de standaarden in een verkeerde categorie worden ondergebracht. De lidstaten zijn zich evenwel van die problemen bewust en volgens hun verslagen nemen ze in voorkomend geval de nodige maatregelen.

De Internationale Elektrotechnische Commissie (IEC) heeft onlangs een wijziging van standaard IEC 60825 goedgekeurd, die een nieuwe classificatiestructuur invoert. Cenelec, het Europees orgaan voor elektrotechnische normalisatie, heeft besloten deze wijziging in de desbetreffende Europese standaard op te nemen. De Amerikaanse autoriteiten hebben te kennen gegeven dat ze van plan zijn de vereisten die in de Verenigde Staten voor laserpennen gelden, in de mate van het mogelijke in overeenstemming te brengen met de vereisten van de nieuwe internationale standaard. De Commissie verwacht bijgevolg in de nabije toekomst een verdere verbetering van de internationale harmonisatie op dit gebied.

(1) PB L 228 van 11.8.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2506/01

van Francesco Speroni (TDI) aan de Commissie

(7 september 2001)

Betreft: Identiteitsbewijs

Volgens de Overeenkomst van Schengen is het mogelijk de grenzen van de bij dit akkoord aangesloten landen te overschrijden zonder zelfs maar in het bezit te zijn van een geldig identiteitsbewijs. Niettemin wordt herhaaldelijk aan een burger die door een van deze landen reist geëist dat hij of zij een identiteitsbewijs voorlegt. Er bestaan verder geen uniforme regels voor de aard van dergelijke documenten. Documenten die in sommige landen voor dat doel geldig zijn (rijbewijs, wapenvergunning, beroepskaart) worden in andere landen niet als identiteitsbewijs erkend. Vaak leidt dit tot misverstanden, of zelfs tot de oplegging van boetes.

In sommige landen is het trouwens moeilijk, of zelfs onmogelijk, om een algemeen erkend identiteitsdocument te verkrijgen. De Belgische autoriteiten, bijvoorbeeld, verstrekken geen identiteitsbewijs aan buitenlandse ingezetenen, ook wanneer deze burgers van de Europese Unie zijn.

Kan de Commissie een lijst verstrekken van documenten die in de verschillende lidstaten als identiteitsbewijs worden erkend? Zou zij eventueel een initiatief kunnen nemen voor uniforme voorschriften op dit gebied?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(26 september 2001)

Opheffing van de personencontrole aan de binnengrenzen betekent geen afschaffing van de verplichting door de nationale wetgeving van elke lidstaat vereiste bewijzen en documenten in zijn bezit te hebben, bij zich te hebben en voor te leggen.

Voor de burgers van de Unie vereist het Gemeenschapsrecht het bezit van een geldig identiteitsbewijs of een geldig paspoort(1).

(1) Richtlijn 68/360/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap - PB L 257 van 19.10.1968.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1614/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Raad

(1 juni 2001)

Betreft: Persoonscontroles van ambtenaren die geheime documenten behandelen

De ambtenaren in de Unie en de lidstaten die geheime documenten in het kader van de EU-samenwerking behandelen, vallen thans onder bepaalde controleregels. Uitsluitend personen die een speciaal persoonsonderzoek hebben ondergaan waaruit blijkt dat zij volstrekt loyaal zijn, mogen geheime documenten behandelen. Dit geldt eveneens voor ambtenaren in de lidstaten. Alle inbreuken op de geheimhouding moeten worden gemeld bij de veiligheidsinstantie waarover iedere lidstaat moet beschikken en hiervan moet verslag worden gedaan in Brussel. Eventuele lekken van geheime opdrachten moeten in opdracht van de secretaris-generaal van de Raad, de voormalige NAVO-chef Javier Solana, worden nagetrokken.

Hoe moeten deze voorschriften echter worden toegepast in Zweden, waar het openbaarheidsbeginsel en de vrijheid mededelingen te doen in de grondwet zijn verankerd? Is Zweden vrijgesteld van bedoelde voorschriften in de Europese Unie?

Antwoord

(8 oktober 2001)

Het geacht parlementslid doelt blijkbaar op Besluit 2001/264/EG van de Raad tot vaststelling van beveiligingsvoorschriften van de Raad. De rol die de lidstaten in de uitvoering hebben staat beschreven in artikel 2, lid 2, van dit besluit.

De lidstaten nemen, in overeenstemming met hun nationale regelingen, passende maatregelen om te zorgen dat wanneer gerubriceerde EU-gegevens worden verwerkt, de in artikel 1 bedoelde voorschriften worden nageleefd door hun diensten en op hun locaties door:

a) de leden van de permanente vertegenwoordigingen van de lidstaten bij de Europese Unie en de leden van de nationale delegaties die bijeenkomsten van de Raad of van de instanties ervan bijwonen, of deelnemen aan andere Raadswerkzaamheden,

b) de andere leden van de nationale overheden van de lidstaten die gerubriceerde gegevens verwerken, hetzij op het grondgebied van de betrokken lidstaat hetzij daarbuiten,

c) de externe contractanten van de lidstaten en het gedetacheerd personeel, die gerubriceerde gegevens verwerken.

Geen enkele lidstaat is uitgesloten van bovengenoemd besluit van de Raad.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1622/01

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Raad

(12 juni 2001)

Betreft: Bestraffen volkerenmoord in Rwanda

De verantwoordelijken voor het uitroeien van 800 000 Tutsi's in Rwanda in 1994 lopen nog steeds vrij rond. De internationale gemeenschap toont zich onverschillig voor de slachtpartij die gedurende 100 dagen in dit Afrikaanse land plaatsvond.

De Rwandese regering blijft druk uitoefenen om te bewerkstelligen dat niet alleen de hoogste verantwoordelijken voor deze slachtpartij worden aangehouden, doch tevens de honderden misdadigers die plannen beraamden en uitvoerden om het Tutsi-volk tot de laatste man uit te roeien.

Kan de Raad aangeven op welke wijze de Europese Unie momenteel probeert te helpen om de daders van deze brute moordpartijen op te sporen, voor het gerecht te brengen en te veroordelen voor de grootste genocide die zich sinds de nazi-periode op aarde heeft afgespeeld?

Antwoord

(8 oktober 2001)

De Raad is het eens met het geachte parlementslid dat de verantwoordelijken voor de volkerenmoord in Rwanda in 1994 berecht moeten worden. Reeds in 1994 heeft de Raad een Gemeenschappelijk Standpunt aangenomen ten aanzien van de doelstellingen en prioriteiten van de Europese Unie met betrekking tot Rwanda(1), waarin hij wees op het belang dat de degenen die verantwoordelijk zijn voor de ernstige schendingen van het humanitaire recht, waaronder genocide, worden berecht. In dat verband achtte de EU de oprichting van een Internationaal Tribunaal een essentiële factor om een traditie van straffeloosheid te stoppen en om toekomstige schendingen van de mensenrechten te voorkomen. Dit is nog steeds de mening van de EU en hoewel het eigenlijke aanhouden, berechten en veroordelen van de verantwoordelijken niet onder de bevoegdheid van de Raad valt, hebben de lidstaten van de EU en de Gemeenschap het internationaal oorlogstribunaal voor Rwanda gesteund, dat in november 1994 door de VN is opgericht.

(1) PB L 283 van 29.10.1994.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2061/01

van Helena Torres Marques (PSE) aan de Commissie

(3 juli 2001)

Betreft: Afwezigheid van concurrentie in Portugal

In Portugal wordt op betalingen met een kredietkaart 1,7 % extra geheven.

Kan de Commissie mededelen hoe zij dit gebrek aan concurrentie in het banksysteem en aan duidelijke informatie denkt op te lossen?

Kan zij tevens mededelen hoe het mogelijk is dat hiervoor in de eurozone, die nu toch een enkele munteenheid kent, extra moet worden betaald?

Deze situatie bestaat al sinds 1999. Kan de Commissie mededelen hoe zij dit probleem voor 1 januari 2002 denkt op te lossen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(17 september 2001)

Het probleem dat in deze vraag aan de orde wordt gesteld, zal vermoedelijk opgelost zijn wanneer de op 25 juli 2001 ingediende ontwerp-verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende grensoverschrijdende betalingen in werking zal zijn getreden.

Deze verordening voert het principe in dat voor nationale betalingen en grensoverschrijdende betalingen in euro gelijke kosten moeten worden aangerekend. Elke bank zal dan verplicht zijn één enkele prijs vast te stellen die voor de gehele eurobetalingsruimte moet gelden. Het is de bedoeling dat dit principe vanaf 1 januari 2002 wordt toegepast voor betalingen met een kaart en het gebruik van geldautomaten. Het is dan ook noodzakelijk dat het Europees Parlement en de Raad snel tot een akkoord komen, zodat de verordening vóór het einde van 2001 kan worden uitgevaardigd.

In verband met het door het geachte parlementslid aangevoerde gebrek aan concurrentie zij erop gewezen dat het in rekening brengen van een provisie voor bepaalde transacties op zich niet wijst op een mededingingsbeperking. De Commissie heeft overigens geen weet van concurrentiebeperkende overeenkomsten tussen Portugese banken over de kosten die aan consumenten worden aangerekend voor het grensoverschrijdende gebruik van betaalkaarten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2311/01

van Michael Cashman (PSE) en Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(31 juli 2001)

Betreft: Gelegaliseerde discriminatie van buitenlanders

Onlangs wilden twee Britse toeristen op Madeira, Portugal, kaartjes voor het theater kopen, met seniorenkorting. Dat werd hun geweigerd, omdat zij niet de Portugese nationaliteit hadden, hoewel zij konden aantonen dat zij op grond van hun leeftijd voor goedkopere kaartjes in aanmerking kwamen. Kan de Commissie, in het licht van dit voorval, een onderzoek instellen naar gelegaliseerde discriminatie van buitenlanders in de lidstaten en hierop commentaar leveren?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(17 oktober 2001)

De vraag van de Parlementsleden heeft betrekking op het feit dat op Madeira, Portugal, de prijs van theaterkaartjes voor senioren afhangt van de nationaliteit van de betrokken personen.

Teneinde deze kwestie volledig te kunnen beoordelen en haar conclusies te kunnen trekken, zou de Commissie graag aanvullende informatie van de desbetreffende personen zelf dan wel van de geachte parlementsleden ontvangen. Met name zou zij graag meer willen weten over het theater in kwestie: zijn de verschillen in de voorwaarden voor toegang tot het theater op een maatregel van de betrokken lidstaat gebaseerd dan wel op enigerlei andere wijze aan de overheid toe te schrijven of zijn ze slechts een uitvloeisel van het beleid van een particuliere onderneming.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2124/01

van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 juli 2001)

Betreft: Omzetting van de communautaire vervoerswetgeving

Volgens door de Commissie in mei 2001 publiceerde gegevens is 30 % van de communautaire wetgeving nog niet in alle lidstaten in nationaal recht omzet. Zou de Commissie mij in concreto kunnen mededelen aan welke richtlijnen op vervoersgebied niet de hand wordt gehouden door Griekenland? Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om de tenuitvoerlegging te verzekeren van de communautaire wetgeving in deze dynamische, maar tegelijkertijd ook gevoelige sector?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(6 september 2001)

Het percentage richtlijnen voor de transportsector waarvoor nog niet alle lidstaten bij de Commissie nationale omzettingsmaatregelen hebben aangemeld, blijft inderdaad zeer hoog (30 % in mei 2001). De omzettingsgraad van de richtlijnen (d.w.z. de verhouding tussen het aantal aangemelde nationale maatregelen en het aantal voor de lidstaten geldende richtlijnen) is echter lichtjes verbeterd, van 88,5 % op 31 december 2000 tot 94 % op 1 juli 2001 voor het geheel van de transportsector.

De omzetting van de richtlijnen is altijd een probleem in bepaalde lidstaten, zoals bijvoorbeeld in Nederland wat het maritiem vervoer betreft (81 %) en in Griekenland wat het vervoer over land betreft (80 %).

De achterstand bij de omzetting is met name voor Griekenland bijzonder groot; de omzettingsgraad voor het geheel van de richtlijnen vervoer bedroeg op 1 juli 2001 slechts 86 %. Om die reden heeft de Commissie talrijke (21) inbreukprocedures moeten inleiden voor niet-mededeling van nationale omzettingsmaatregelen door Griekenland. Tien van deze procedures lopen nog steeds, meer bepaald zijn er zeven zaken aanhangig gemaakt bij het Hof van Justitie en bevinden drie procedures zich in het stadium van het uitbrengen van een met redenen omkleed advies. De moeilijkheden hebben voornamelijk betrekking op de sector van het vervoer te land, meer bepaald wat de richtlijnen inzake het vervoer van gevaarlijke goederen betreft.

De Commissie buigt zich op gezette tijden over de stand van de omzetting van de richtlijnen door de lidstaten en er wordt overwogen om in dat verband nog vóór het jaareinde een speciale vergadering te houden met de Griekse autoriteiten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1837/01

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(26 juni 2001)

Betreft: Associatieovereenkomst EU-Albanië

De Europese Commissie heeft een rapport goedgekeurd over de Stabiliteits- en Associatieovereenkomst tussen de EU en Albanië, die zij ter goedkeuring aan de Raad van EU-ministers zal voorleggen.

Wil een associatieovereenkomst met Albanië positieve gevolgen hebben voor de stabiliteit en de vrede in dit land en in heel de regio, dan zal deze de nadruk moeten leggen op de democratisering en de veiligheidsomstandigheden in dit land en waarborgen moeten bieden voor de eerbiediging van de rechten van de minderheden

1. Welke waarborgen heeft de Albanese regering gegeven dat er geen herhaling komt van het geweld tegen de Griekse minderheid, zoals dat zich heeft voorgedaan tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van vorig jaar (de voorvallen werden ook gesignaleerd door de internationale organisaties en onafhankelijke waarnemers)?

2. Welke maatregelen heeft de Albanese regering beloofd te zullen nemen om de ongehinderde uitoefening van het recht op onderwijs voor de minderheden te garanderen?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(1 augustus 2001)

In de toekomstige stabilisatie- en associatieovereenkomst tussen de Unie en Albanië zal de nadruk worden gelegd op essentiële politieke criteria zoals democratie, de rechtsstaat, mensenrechten en de bescherming van de rechten van minderheden.

De Albanese Regering heeft zich ertoe verbonden alles in het werk te stellen om een herhaling te voorkomen van gebeurtenissen zoals die welke zich hebben voorgedaan in een aantal gebieden met grote Griekse minderheden tijdens de plaatselijke verkiezingen van oktober 2000. Het feit dat de eerste ronde van de Albanese parlementaire verkiezingen op 24 juni 2001 in dezelfde gebieden zonder noemenswaardige incidenten heeft plaatsgehad, is een positief teken.

De Commissie meent te weten dat Albanië reeds maatregelen heeft getroffen om het mogelijk te maken dat leden van de nationale minderheden binnen de zogenaamde minderheidszones onderwijs in hun eigen moedertaal ontvangen. Tijdens overleg in het kader van de stuurgroep op hoog niveau Unie/Albanië in mei 2001 heeft de Albanese Regering bevestigd dat zij van plan is geleidelijk het wettelijk kader voor de bescherming van minderheden te vervolledigen en het begrip minderheidszones af te schaffen. Deze maatregelen zullen zeker ertoe bijdragen dat de onderwijsmogelijkheden voor nationale minderheden in Albanië toenemen. De Commissie zal de ontwikkelingen in deze gevoelige materie van nabij blijven volgen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2170/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(19 juli 2001)

Betreft: Verbod van Kindereieren

Kindereieren zijn reeds enige tijd omstreden producten die enkele ernstige ongevallen hebben veroorzaakt doordat kinderen de plastic speelgoedjes die in de Kindereieren zitten hadden ingeslikt.

In Portugal zijn Kindereieren vorig jaar bij wet verboden nadat een aantal kinderen het slachtoffer was geworden. Ook de Zweedse consumentenorganisatie steunt het voorstel om tot een verbod te komen.

Kan een lidstaat Kindereieren verbieden terwijl zij in andere lidstaten zijn toegestaan?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(3 oktober 2001)

Wat de mogelijke gevaren van de producten in kwestie betreft, verwijst de Commissie het geachte parlementslid naar de antwoorden van de Commissie op de schriftelijke vragen E-2479/97 van de heer Whitehead(1), E-3085/97 van de heer Apolinário(2), E-3813-97 van de heer Graenitz(3), E-2630/00 van de heer Moreira da Silva(4), E-2631/00 van mevrouw Damião(7) en E-2632/00 van de heer Lage(8), en naar het resultaat van petitie nr. 280/99 over speelgoed in voedingsmiddelen.

De producten in kwestie worden niet specifiek bestreken door Richtlijn 88/378/EEG van de Raad van 3 mei 1988 over de veiligheid van speelgoed(5), maar Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake algemene productveiligheid(6) is wel op mogelijke gevaren van toepassing.

Volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie - de wetgeving ter zake is overigens niet geharmoniseerd -, zijn ingevolge artikel 28 (ex-artikel 30) van het EG-Verdrag nationale maatregelen ter beperking van de invoer van bepaalde producten, en ook maatregelen die zonder onderscheid op alle producten van toepassing zijn, verboden tenzij ze kunnen worden gerechtvaardigd met een doelstelling van algemeen belang die belangrijker is dan het vrije verkeer van goederen, en de getroffen maatregel evenredig is met de doelstelling. Dit betekent dat het beginsel van de wederzijdse erkenning in acht moet worden genomen.

Maatregelen die ten aanzien van de producten in kwestie worden genomen, moeten daarom worden onderzocht in het licht van de beoordeling van de risico's en van bovengenoemde beginselen.

Omdat bij de vorig jaar in Portugal vastgestelde wetgeving het beginsel van de wederzijdse erkenning niet in acht werd genomen, heeft de Commissie een inbreukprocedure tegen die lidstaat aangespannen. Daarom wordt deze wet in Portugal niet ten uitvoer gelegd en heeft het land de Commissie in kennis gesteld van een wetsontwerp om zijn wetgeving met het Gemeenschapsrecht in overeenstemming te brengen. De Commissie, die ook soortgelijke door Griekenland voorgestelde maatregelen heeft kunnen onderzoeken, was op grond van de aangevoerde motieven van mening dat deze maatregelen niet evenredig zijn aan de gestelde doelen.

(1) PB C 82 van 17.3.1998.

(2) PB C 102 van 3.4.1998.

(3) PB C 196 van 22.6.1998.

(4) PB C 136 E van 8.5.2001.

(5) PB L 187 van 16.7.1988.

(6) PB L 228 van 11.8.1992.

(7) PB C 136 E van 8.5.2001.

(8) PB C 136 E van 8.5.2001.