SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2808/01

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 oktober 2001)

Betreft: Structurele overschrijding van termijnen met 46,05 % bij de beantwoording van schriftelijke vragen zonder voorrang

Vanaf september 1999 tot begin september 2001 zijn honderd door mij gestelde schriftelijke vragen zonder voorrang beantwoord door de Commissie. De kortste reactietijd van de Commissie op mijn niet-prioritaire vragen was 18 dagen, de langste niet minder dan 125. Gemiddeld was de officiële wachttijd ruim 61 dagen, dus bijna negen weken. Dit betekent een overschrijding van de termijn met ((61,34/42) 100 % =) 46,05 %. Deze tijd is berekend vanaf de officieel geregistreerde datum van ontvangst. Deze registratiedatum ligt gemiddeld 18,75 dagen nadat ik de vragen per e-mail en fax aan de betreffende parlementaire dienst heb toegezonden. De Europese Commissie lijkt wat betreft de beantwoording van schriftelijke vragen zonder voorrang een voorbeeld te nemen aan de Europese Raad, die laat blijken dat hij eigenlijk weinig met het Europees Parlement te maken wil hebben door leden ervan niet zelden zes maanden te laten wachten op antwoord. De tabellen die ik maakte, stuur ik op verzoek graag toe; mijn e-mailadres is emeijer@europarl.eu.int. In die tabellen hield ik bij hoe lang de beantwoording per afzonderlijke vraag en per lid van de Commissie duurde: van 18 commissarissen reageerden alleen de geachte commissarissen de heer Fischler, de heer Monti en voorzitter de heer Prodi gemiddeld binnen de tijd.

Ervan uitgaande dat de behandeling van de door mij gestelde vragen niet veel afwijkt van die van de overige EP-leden heb ik de volgende vragen over de gang van zaken in het algemeen.

1. Is het de Commissie bekend dat volgens het Reglement van het Europees Parlement, artikel 44, lid 6, schriftelijke vragen zonder voorrang binnen zes weken dienen te worden beantwoord? Acht de Commissie zich aan deze termijn gebonden?

2. Geldt het op mijn schriftelijke vraag E-2806/00(1) gegeven antwoord, waarin de Commissie in verband met andere vertragingen stelt dat zij voortdurend bezig is met het analyseren van haar eigen prestaties en verbeteringen tracht aan te brengen, ook voor het versnellen van de beantwoording van schriftelijke vragen zonder voorrang?

3. Kan de in de Europese Unie steeds vaker gepropageerde methode van meetbaarheid (benchmarking), beste praktijken (best practices) en niet onderdoen voor anderen (peer pressure) ook worden toegepast op de Commissie zelf voor wat betreft de beantwoording van schriftelijke vragen van het Parlement?

4. Kan de Commissie bijhouden en melden wat de gemiddelde beantwoordingstermijn was per commissaris in de periode 20-7-1999 tot 1-10-2001? Deelt de Commissie mijn verwachting dat door een groter inzicht in de werkelijke termijnen van beantwoording een gezonde druk zal ontstaan onder directoraten-generaal en in kabinetten om wat de beantwoordingstermijn betreft niet voor elkaar onder te doen?

5. Kunnen parlementsleden naast de papieren versie het antwoord op schriftelijke vragen tevens direct per e-mail van de Commissie ontvangen, zodat deze nooit zoekraken in de bergen schriftelijke post en het bijvoorbeeld mogelijk wordt dat antwoorden in een zo vroeg mogelijk stadium aan informanten en belanghebbenden ter kennis worden gebracht of op de websites van politieke partijen worden geplaatst? Zo nee, waarom niet?

Bron: eigen inventarisatie van de gang van zaken met betrekking tot de door mij gestelde vragen.

(1) PB C 163 E van 6.6.2001, blz. 10.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(22 november 2001)

Om te beginnen wil de Commissie opnieuw benadrukken dat zij veel belang hecht aan de onverkorte uitoefening van het in artikel 197 (ex-artikel 140), lid 3, van het EG-Verdrag neergelegde recht van de Parlementsleden om zich rechtstreeks tot de Commissie te wenden ten einde van haar inlichtingen te verkrijgen en aldus de politieke controle te vergemakkelijken die het Parlement op de Commissie moet uitoefenen.

De Commissie streeft ernaar de antwoorden op de door de geachte parlementsleden gestelde vragen binnen de door het Parlement verlangde termijnen te verstrekken.

Zij betreurt dat zij in de door het geachte parlementslid genoemde gevallen niet in staat is gebleken deze termijnen in acht te nemen. Zij kan hem echter verzekeren dat zij voortdurend tracht de termijnen waarbinnen de bedoelde antwoorden worden verstrekt te verkorten, met name door een vereenvoudiging en grotere informatisering van de bestaande procedures en praktijken. Deze hervormingen hebben op korte termijn misschien geleid tot een verlenging van de antwoordtermijnen, maar moeten normaliter bijdragen tot een verbetering van de situatie ter zake in de toekomst.

De tijd die nodig is voor het opstellen van een ontwerp-antwoord, voor de goedkeuring ervan door het College, en dus voor het verstrekken van een antwoord van de Commissie op een parlementaire vraag, hangt af van een groot aantal factoren, zoals de onmiddellijke beschikbaarheid van de gegevens of daarentegen de noodzaak van uitgebreid opzoekingswerk om de Commissie in staat te stellen een standpunt in te nemen of de verlangde inlichtingen te verschaffen. Bij het opstellen van statistieken over de gemiddelde termijnen voor de behandeling van ontwerp-antwoorden per directoraat-generaal of per kabinet zou met dergelijke factoren niet naar behoren rekening kunnen worden gehouden.

De Commissie kan het geachte parlementslid overigens mededelen dat elk antwoord op een vraag nu reeds, op hetzelfde ogenblik als waarop het per post aan de vraagsteller wordt toegezonden, per e-mail wordt bezorgd aan de betrokken dienst van het Parlement.