ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2571/99

van W.G. van Velzen (PPE-DE) aan de Raad

(3 januari 2000)

Betreft: Secretariaat Energiehandvest

Het NRC Handelsblad van 20 november meldt dat de Nederlandse regering bezorgd is over de slechte leiding op het secretariaat van het Energiehandvest in Brussel. Een jaar geleden heeft het management-adviesbureau Arthur D. Little, op verzoek van toenmalig voorzitter van de gouvernementele raad van het Energiehandvest Rutten, een rapport uitgebracht over de leiding van het secretariaat.

1. Hoe staat het met de voortgang van het protocol van het Energiehandvest?

2. Is de Raad op de hoogte van het onderzoek dat Arthur D. Little gedaan heeft naar het functioneren van het secretariaat van het Energiehandvest?

3. Wat is de status van dit rapport en wanneer komt dit beschikbaar voor de lidstaten en het Europees Parlement?

4. Is het juist dat het Finse voorzitterschap de secretaris-generaal van het Energiehandvest Schütterle verzocht heeft om het rapport aan de EU-lidstaten te overhandigen?

5. Is het juist dat Duitsland het ongepast vindt om dit rapport vrij te geven?

Antwoord

(28 februari 2000)

Het Energiehandvestverdrag en het Protocol bij het Energiehandvest betreffende energie-efficiëntie en daarmee verband houdende milieuaspecten zijn in 1994 ondertekend. Overeenkomstig artikel 44 van het EHV zijn het Verdrag en het Protocol op 16 april 1998 in werking getreden, nl. de negentigste dag na de datum van nederlegging van de dertigste akte van bekrachtiging bij de Portugese republiek, depositaris van het Verdrag.

Op dit ogenblik hebben 40 landen het Energiehandvest geratificeerd. Wat de Europese Unie betreft, hebben alle lidstaten alsmede de Europese Gemeenschappen zulks gedaan.

Wat het door het management-adviesbureau Arthur D. Little opgestelde rapport inzake de werking van het secretariaat van het Energiehandvest betreft, zij opgemerkt dat dat rapport tot de interne beheersbevoegdheden van deze organissatie behoort. Het is derhalve niet aan de Raad om te bepalen of en wanneer dat rapport ter beschikking kan worden gesteld van de lidstaten en het Europees Parlement.

In het kader van de voorbereiding van de laatste zitting van de Conferentie over het Energiehandvest, die op 7 december 1999 te Brussel is gehouden, heeft het Finse voorzitterschap evenwel de wens geuit over het rapport te kunnen beschikken. Opgemerkt zij dat deze conferentie met eenparigheid van stemmen heeft besloten een nieuwe secretaris-generaal te benoemen ter vervanging van de heer Schütterle. Het betreft mevrouw Ria Kemper, die op 1 januari 2000 in functie is getreden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2612/99

van Brigitte Langenhagen (PPE-DE) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Aanscherping interventiecriteria voor graan

De Commissie wil het vochtigheidsgehalte nogmaals verlagen van 15 % naar 14,5 %. Decennialang lag de grens op 16 %. In ons kustklimaat met zijn voortdurende hoge luchtvochtigheid is bij normale weersomstandigheden de grens van 16 % alleen op enkele zomerse dagen in de oogst te halen. Als we kijken naar de oogstomstandigheden van de afgelopen jaren, dan had uitgaande van dit percentage alleen in uitzonderlijke zomers graan verkocht kunnen worden. In de afgelopen zeven jaar had de oogst slechts driemaal zonder kunstmatige droging op de markt gebracht kunnen worden. Zou de Commissie de volgende vragen kunnen beantwoorden:

In welk stadium bevindt de procedure zich nu?

Welke concrete redenen heeft de Commissie om de interventiecriteria opnieuw aan te scherpen?

Is het de Commissie bekend dat er in klimatologisch ongunstige regio's bijvoorbeeld kustregio's nu al alleen met grote inzet van technische middelen (en dus tegen aanzienlijk hogere productiekosten) kan worden voldaan aan de interventiecriteria?

Is de Commissie zich ervan bewust dat boeren in de genoemde gebieden door de verdere aanscherping van de criteria permanent te kampen krijgen met allerlei nadelen en inkomensverlies, hoewel hun producten geenszins van inferieure kwaliteit zijn?

Overweegt de Commissie een glijdende schaal per regio in te voeren of een regeling voor schrijnende gevallen ter compensatie van klimatologische nadelen?

Antwoord van de heer Fischlernamens de Commissie

(7 februari 2000)

In oktober 1999 heeft de Commissie een discussie op gang gebracht over de minimale kwaliteit van graan dat voor interventie wordt aangeboden, teneinde het beter af te stemmen op de vraag, met name uit het buitenland. Deze besprekingen zijn nog niet afgerond.

Om te garanderen dat het graan dat voor interventie bestemd is gedurende een relatief lange periode op bevredigende wijze kan worden opgeslagen, werd het vochtgehalte op 14,5 % vastgesteld. De afgelopen verkoopseizoenen werden afwijkingen tot 15 % toegestaan.

Op de vrije markt wordt gewoonlijk een lager vochtgehalte geëist, zowel voor de interne markt als voor de export, om te vermijden dat de kwaliteit door het vrijkomen van toxines zou dalen.

Aangezien graan met een hoger vochtgehalte moet worden gedroogd, wordt het op de markt alleen aanvaard als het voor onmiddellijk gebruik is bestemd of als er een korting op de prijs wordt verleend. Er is geen reden waarom men anders tewerk zou gaan bij de interventie, die tenslotte geen doel op zich vormt, maar slechts een met overheidsgeld gefinancierde tussenstap is.

Ongeacht de regio waar hij zijn graan verbouwt of de klimatologische omstandigheden bij de oogst, kan elke producent afzetmogelijkheden vinden op voorwaarde dat zijn graan aan de kwaliteitscriteria van de markt beantwoordt, eventueel na droging indien het vochtgehalte te hoog is. De klimatologische omstandigheden zijn immers inherent aan elke landbouwactiviteit.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2222/99

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(1 december 1999)

Betreft: Belangrijkste kenmerken werkloosheidscontrole

Welke administratieve richtlijnen worden in de afzonderlijke lidstaten gegeven aan ambtenaren die verantwoordelijk zijn voor de werkloosheidscontrole, d.w.z. het onderzoek waarbij wordt nagegaan of een werkloze beschikbaar is voor de arbeidsmarkt en werk zoekt alvorens een werkloosheidsuitkering te ontvangen? Kan de Commissie mededelen wat de belangrijkste kenmerken van deze werkloosheidscontroles in de afzonderlijke lidstaten zijn, en dan met name met betrekking tot de vraag bij welk inkomensverschil ten opzichte van het eerder genoten inkomen de werkloze een hem aangeboden arbeidsplaats kan weigeren, de vraag of betrokkene naar werk heeft gezocht en de vraag of hij beschikbaar is voor de arbeidsmarkt? Kan de Commissie verder mededelen na hoeveel tijd deze werkloosheidscontrole opnieuw wordt verricht, nadat een werkloze een werkloosheidsuitkering is toegekend?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(11 januari 2000)

De invulling en het beheer van de stelsels voor de sociale zekerheid vallen onder de verantwoordelijkheid en wetgevende bevoegdheden van de lidstaten.

In het kader van de werkgelegenheidsstrategie heeft de Commissie tezamen met de lidstaten een analyse gemaakt ven de hervormingen in en het functioneren van het arbeidsmarktbeleid van de lidstaten. De vaststelling en tenuitvoerlegging van de bestuursrechtelijke procedures voor controles

waarbij wordt nagegaan of werklozen naar werk zoeken en beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt dienen in de pas te lopen met de preventieve en activerende aanpak die in de werkgelegenheidsrichtsnoeren is vastgelegd.(1) De arbeidsbureaus spelen een belangrijke rol bij de tenuitvoerlegging en ontwikkeling van het beleid dat ten doel heeft werkloosheid te voorkomen en dat de kansen op de arbeidsmarkt moet vergroten.

In iedere lidstaat bestaat een complexe reeks verordeningen en bestuursrechtelijke procedures voor de genoemde controles. Een overzicht van een aantal belangrijke kenmerken van deze controles in een aantal lidstaten is te vinden in een onlangs gepubliceerd rapport van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) getiteld Making work pay: the role of eligibility criteria for unemployment benefits (1999). Een andere bron waar gedetailleerde informatie kan worden gevonden over de belangrijkste kenmerken van de huidige regelgeving en beleidshervormingen in de lidstaten ten aanzien van de arbeidsmarkt en de desbetreffende sociale uitkeringen is de Waarnemingspost voor de Werkgelegenheid en de regelmatig door haar uitgegeven publicaties van het Mutual information system on employment policies (MISEP) en het Community system of documentation on employment (SYSDEM(2)).

(1) PB C 69 van 12.3.1999.

(2) http://www.ias-berlin.de/ias/first/1english.htm.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2682/99

van Luis Berenguer Fuster (PSE) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Besluit in het dossier van de overheidssteun aan de Spaanse elektriciteitssector

De Spaanse pers heeft gewag gemaakt van in het bulletin van de Dienst elektrische energie van het Ministerie van Industrie verstrekte gegevens, volgens welke de overheidssteun aan de betrokken bedrijven in totaal reeds 387.223 miljoen peseta bedraagt. Deze steun wordt betaald door de Spaanse consumenten via een verhoging van de elektriciteitstarieven.

In antwoord op mijn vorige vraag over dit onderwerp, heeft de Commissie gesteld dat zij het niet opportuun geacht heeft de betaling van de steun op te schorten, gezien het ontbreken van een bestaand kader (mldr), de ingewikkeldheid van het dossier en de contacten die ter zake zijn gelegd. Inmiddels blijven de consumenten betalen voor steun die in principe illegaal is, en hebben de betrokken bedrijven reeds ongeveer 30 % van de totale subsidie ontvangen, waarvan moeilijk de terugbetaling zal kunnen worden geëist indien een besluit in die zin wordt genomen.

Is de Commissie niet van oordeel dat in dit dossier thans dient te worden besloten tot opschorting van de steun?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(8 februari 2000)

De Commissie is van oordeel dat zij, mocht dit noodzakelijk blijken, de reeds uitgekeerde steunbedragen zal kunnen terugvorderen conform artikel 14 van Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag(1). Voor de onmiddellijke toekomst blijft de Commissie, om dezelfde redenen als die welke worden toegelicht in het antwoord op schriftelijke vraag E-2681/99(2) van het geachte parlementslid, van oordeel dat het niet opportuun is om in onderhavige zaak gebruik te maken van de mogelijkheid die wordt geboden door artikel 11 van voornoemde Verordening (EG) nr. 659/1999.

(1) PB L 83 van 27.3.1999.

(2) Zie blz. 191.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2593/99

van Daniel Hannan (PPE-DE) aan de Raad

(3 januari 2000)

Betreft: Gedragscode inzake de wapenexport

Uitvoeringsbepaling nr. 4 van de EU-gedragscode inzake de wapenexport zegt dat de lidstaten hun beraad in het kader van de code vertrouwelijk zullen houden.

De Britse regering interpreteert deze bepaling zo dat ook de resultaten van dergelijk beraad vertrouwelijk zijn (Officieel rapport, 25 oktober 1999, kolom 738).

Is de Raad als geheel het hiermee eens of hanteren onderscheiden lidstaten andere maatstaven met betrekking tot de openheid van de resultaten van dergelijk beraad? Zo ja, welke?

Bestaat er een lijst van welke wapens er door een tweede lidstaat werden geëxporteerd nadat de eerste een exportvergunning had geweigerd?

Antwoord

(13 maart 2000)

Het is aan de lidstaten om te besluiten hoe zij de in de EU-gedragscode opgenomen bepalingen inzake vertrouwelijkheid willen uitleggen, met dien verstande dat bij weigering de uit hoofde van de gedragscode gedane mededelingen vertrouwelijk zouden moeten blijven, en dat het volledig bilaterale karakter van het beraad geëerbiedigd moet worden.

Het is niet aan de Raad om zich uit te spreken over de praktijken van de lidstaten op dit gebied.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2749/99

van Gérard Deprez (PPE-DE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Europese campagne ter bestrijding van geweld tegen vrouwen

Kan de Commissie antwoorden op de volgende vragen met betrekking tot Daphne en de Europese campagne ter bestrijding van geweld tegen vrouwen, die is opgezet naar aanleiding van de resolutie van het Europees Parlement inzake geweld tegen vrouwen (A4-0250/97(1)):

1. Welke projecten zijn in 1999 gesubsidieerd, met name in België?

2. Meent de Commissie dat deze projecten effectief hebben geleid tot een vermindering van het geweld tegen vrouwen?

3. Wat wil de Commissie in voorkomend geval doen om de doeltreffendheid van beide initiatieven te verhogen?

4. Welke projecten zijn in het kader van deze campagne voor het jaar 2000 ingediend en goedgekeurd?

(1) PB C 304 van 6.10.1997, blz. 55.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(2 maart 2000)

In het kader van de Europese bewustmakingscampagne in verband met geweld tegen vrouwen heeft de Commissie in België steun verleend aan het project van de Conseil des femmes francophones de Belgique met nationaal karakter, en aan dat van de Lobby européen des femmes met internationaal karakter.

De Commissie kan in dit stadium niet het effect van deze projecten beoordelen, aangezien zij nog in uitvoering zijn. De Europese campagne is in maart 1999 gestart en zal in mei 2000 eindigen. Een slotconferentie wordt van 4 tot 6 mei 2000 in samenwerking met het Portugese voorzitterschap in Lissabon georganiseerd. In het kader van deze conferentie zal een evaluatieverslag over de campagne worden gepresenteerd. De resultaten daarvan zullen in aanmerking worden genomen bij de uitwerking van toekomstige acties op dit gebied.

De Commissie herinnert de geachte afgevaardigde eraan dat zij in het kader van het Daphne-initiatief (1997-1999) steun heeft verleend aan 150 acties van op het gebied van de bestrijding van geweld tegen vrouwen actieve organisaties, waaronder verscheidene in België, en dat zij deze actie zal voortzetten in het kader van het Daphne-programma (2000-2003).

Een lijst met de in het kader van deze campagne goedgekeurde projecten wordt rechtstreeks aan de geachte afgevaardigde en het Secretariaat-generaal van het Parlement toegestuurd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2684/99

van Carlos Ripoll y Martínez de Bedoya (PPE-DE) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Luchtvervoer

Aan welke voorwaarden dienen regionale vluchten tussen eilanden volgens de Commissie te voldoen voor een verklaring van verplichting van openbare dienstverlening, en wat is in het algemeen het standpunt van de Commissie ten aanzien van dit soort verklaringen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(1 februari 2000)

Volgens artikel 4 van Verordening (EEG) nr. 2408/92 van de Raad van 23 juli 1992 betreffende de toegang van communautaire luchtvaartmaatschappijen tot intracommunautaire luchtroutes(1), kan een lidstaat een openbare dienstverplichting opleggen met betrekking tot geregelde luchtdiensten naar een luchthaven die de luchtverbindingen voor een perifeer of ontwikkelingsgebied op zijn grondgebied verzorgt of op een weinig geëxploiteerde route naar een regionale luchthaven op zijn grondgebied, wanneer een dergelijke route van vitaal belang wordt geacht voor de economische ontwikkeling van de regio waarin de luchthaven is gelegen.

De verbindingen met eilanden lenen zich bijzonder goed voor de toepassing van deze bepalingen. Eilanden gelden namelijk vaak als perifere of ontwikkelingsgebieden. Bovendien gaat het in die gevallen vaak om weinig geëxploiteerde routes. Tenslotte worden de betrokken verbindingen doorgaans aangemerkt als van vitaal belang voor de economische ontwikkeling van de eilanden in kwestie.

Spanje, Frankrijk, Portugal en het Verenigd Koninkrijk hebben op grond van deze bepalingen openbare dienstverplichtingen opgelegd met betrekking tot verschillende verbindingen met eilanden in de Atlantische Oceaan en in de Middellandse Zee.

(1) PB L 240 van 24.12.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2855/99

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Nieuwe voedermiddelenwetgeving

De aanscherping van de Zweedse wetgeving naar aanleiding van een EU-richtlijn heeft ertoe geleid dat dierentuinen in Zweden geen vlees dat niet aan inspectie is onderworpen als diervoeder mogen gebruiken. Muizen en kuikens kunnen dus niet langer als voer voor dieren in dierentuinen dienen. In de plaats daarvan moeten alle vleesetende dieren in dierentuinen nu in stukken gesneden en door een dierenarts geïnspecteerd vlees uit erkende voedermiddelenfabrieken krijgen. Voor slangen geldt een uitzondering op deze bepaling. Maar zieke oehoes en uilen die in dierentuinen worden verzorgd, moeten ook hele dieren met huid en haar eten voor hun spijsvertering. Dit is nu volgens de Zweedse wet en de EU-richtlijn die hieraan ten grondslag ligt niet langer toegestaan. Is de Commissie van mening dat dit inderdaad het geval is?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(9 februari 2000)

Uit hoofde van Richtlijn 1999/22/EG van de Raad van 29 maart 1999 betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen(1) moeten de lidstaten garanderen dat elke dierentuin de dieren uitstekend verzorgt, onder toepassing van een doordacht voedingsprogramma voor de dieren die zij verzorgen.

In voornoemde richtlijn zijn evenwel geen gedetailleerde maatregelen in verband met de voeding vastgesteld. Dit zijn zaken die door de lidstaten moeten worden geregeld.

(1) PB L 94 van 9.4.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2310/99

van Carmen Fraga Estévez (PPE-DE) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Export naar de EU van tonijnfilet

De autoriteiten van Thailand hebben een verzoek ingediend om de export naar de Europese Unie mogelijk te maken van 8.000 ton tonijnfilet door openstelling van een autonoom tariefcontingent voor producten vermeld onder de GDT-code 1604.14.00. De communautaire markt voor tonijnfilet wordt voldoende bevoorraad door de interne communautaire productie en de invoer afkomstig uit ACS-landen en landen van het Andes-pact waarvoor een APS geldt. Indien noodzakelijk kunnen de contingenten van laatstgenoemde landen worden verhoogd, zodat het niet nodig is om te zoeken naar mogelijkheden van bevoorrading door andere landen. De afgelopen maanden is duidelijk geworden dat zowel de communautaire industrie als de betrokken sectoren in de APS-landen aan de communautaire verwerkingsindustrie tonijnfilet kunnen leveren tegen internationale marktprijzen. Het is dan ook moeilijk te begrijpen waarom het noodzakelijk is om dit nieuwe contingent open te stellen voor producten uit Thailand.

Daarom wordt de Commissie verzocht:

- de lijst over te leggen van Thaise bedrijven die in het kader van de laatste twee opengestelde contingenten tonijnfilet hebben geëxporteerd naar de EU;

- de naar de Europese Unie in het kader van deze contingenten geëxporteerde hoeveelheden te vermelden;

- de lijst over te leggen van communautaire bedrijven die deze partijen hebben opgekocht en de lidstaten waarin zij zijn gevestigd.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(21 januari 2000)

De Commissie is niet in staat de door de geachte afgevaardigde gevraagde gegevens te verstrekken. Deze gegevens hebben immers betrekking op handelsactiviteiten van particuliere ondernemingen. Deze worden niet door de douaneadministraties van de lidstaten aan de Commissie verstrekt.

De Commissie doet rechtstreeks de geachte afgevaardigde alsmede het secretariaat-generaal van het Parlement de lijst toekomen van bedrijven in Thailand die gemachtigd zijn visproducten naar de Gemeenschap uit te voeren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2687/99

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Organigram en financiering van het communicatieteam van de Commissievoorzitter

De Commissievoorzitter doet een beroep op een heus communicatieteam om zijn politieke boodschap uit te dragen. deze aanpak vertoont niet toevallig veel gelijkenissen met de techniek van de Britse premier. Eén van Prodi's raadgevers zou de perssecretaris zijn van Tony Blair.

Journalist Dorien Presser omschreef deze werkwijze in de Volkskrant als propaganda. Hij (de Britse premier/nvdr) laat zich weinig gelegen aan het parlement of kritische pers. Democratie is voor Blair vooral een propagandatechniek. Hij beheerst deze techniek op een wijze waarop Goebbels jaloers zou zijn geweest. Met uitgekiende communicatiestratagieën richt hij zich rechtstreeks tot het volk.

1. Sinds wanneer wordt de voorzitter van de Commissie bijgestaan door een communicatieteam?

2. Wie is lid, adviseur, mldr van het communicatieteam?

3. Onder wiens operationele leiding staat het communicatieteam?

4. Welke taakverdeling en organigram kwamen tot stand in de schoot van het communicatieteam?

5. Op welke wijze zijn de leden van het communicatieteam verbonden met de Europese Commissie?

6. Is het communicatieteam afhankelijk van de Dienst Pers en Communicatie?

7. Welk budget wordt jaarlijks uitgetrokken voor de financiering van het communicatieteam?

8. Welke doelstellingen werden door het communicatieteam naar voren geschoven in zijn Actieplan?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(21 februari 2000)

Noch de Commissie, noch haar voorzitter beschikken over een communicatieteam buiten de Dienst Pers en communicatie, waarvan het organisatieschema het geachte parlementslid en het Secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks wordt toegezonden. Geen enkele raadgever of voormalig raadgever van de premier van het Verenigd Koninkrijk maakt deel uit van deze dienst.

De Dienst Pers en communicatie, die de functies vervult van de vroegere Dienst van de woordvoerder en een deel van de activiteiten van het vroegere Directoraat-generaal Voorlichting, communicatie, cultuur en audiovisuele sector, is een Commissiedienst zoals alle andere directoraten-generaal. Hij wordt geleid door een hoofd van dienst en ressorteert onder de voorzitter, zoals ook de woordvoerder van de Commissie, die eveneens tot deze dienst behoort.

De financiering van de Dienst Pers en communicatie ressorteert onder deel A van de Gemeenschapsbegroting. Hiervoor gelden dezelfde budgettaire regels als voor alle directoraten-generaal van de Commissie.

Doel van de Dienst Pers en communicatie is in geen geval propaganda, maar volledige, transparante en open voorlichting en communicatie betreffende de activiteiten van de Commissie.