SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1589/00

van Martin Callanan (PPE-DE) aan de Commissie

(19 mei 2000)

Betreft: Mededinging

Is de Commissie ook van mening dat Afdeling 4, artikel 38, van de wet betreffende het beginsel van eenheid van exploitatie bij de planning van toeristische activiteiten op de Canarische eilanden overduidelijk de mededinging belemmert met betrekking tot de volgende punten:

1. Voor instellingen die accommodatie bieden moet de verrichting van toeristische activiteiten stroken met het beginsel van eenheid van exploitatie.

2. In het kader van deze wet dient de term eenheid van exploitatie te worden geïnterpreteerd als de verplichting dat een complex dat wordt geëxploiteerd voor toeristische doeleinden op naam van één enkele onderneming dient te staan.

(Deze wet maakt het individuele eigenaren in de praktijk onmogelijk om de huurkosten van hun accommodatie zelf vast te stellen en bestraft bovendien eigenaren die hun eigendom zelf willen gebruiken.)

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(20 juni 2000)

Het geachte parlementslid verwijst naar de wetgeving van de Canarische eilanden; de Commissie meent te begrijpen dat het gaat om de wet van 6 april 1995 nr. 7/1995 betreffende een aantal regelingen inzake het verschaffen van toeristische diensten op de Canarische eilanden. Het geachte parlementslid vraagt of de Commissie ook van oordeel is dat een bepaling van genoemde wet de mededinging onmiskenbaar belemmert. Deze bepaling stelt in hoofdzaak vast dat er slechts één beheer en een aantal gemeenschappelijke normen mogen bestaan bij het verhuren aan toeristen van appartementen binnen één complex. Middels deze maatregelen blijkt men een goede dienstverlening aan de toeristen te willen verschaffen. De bepaling van de huurkosten evenals een aantal andere commerciële aspecten lijken evenwel buiten de beginselen van de eenheid van coördinatie te vallen.

De regels betreffende mededinging (artikelen 81 en 82 (ex artikelen 85 en 86)) van het EG-Verdrag hebben betrekking op het opheffen van overeenkomsten tussen ondernemingen die tot gevolg hebben dat de mededinging wordt verhinderd (bijv. prijsovereenkomsten tussen mededingers) en op het misbruik maken van een machtspositie. De toepassing van artikel 10 (ex artikel 5) of, in het geval van openbare bedrijven en ondernemingen waaraan de lidstaten bijzondere of uitsluitende rechten verlenen, van artikel 86 (ex artikel 90) van het EG-Verdrag, in combinatie met één van de vorige artikelen, stelt de Commissie ertoe in staat zelfs op te treden in gevallen waarbij een lidstaat dergelijk gedrag oplegt of aanmoedigt. Toch dient erop gewezen te worden dat de mededingingsregels van de Gemeenschap enkel van toepassing zijn indien de beperking een waarneembaar gevolg heeft voor de handel tussen de lidstaten.

Hoewel de Commissie bereid is om elke klacht waarvan ze in kennis wordt gesteld, te onderzoeken, kan ze het bij gebrek aan nadere bijzonderheden niet met het geachte parlementslid eens zijn dat bedoelde bepaling onmiskenbaar indruist tegen de mededingingsregels van de Gemeenschap. Voortgaand op de beschikbare informatie lijkt het er eerder op dat de wet niet leidt tot concurrentiebeperkend gedrag dat een inbreuk vormt op de mededingingsregels van de Gemeenschap.