SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0739/99

van Alessandro Danesin (PPE) aan de Commissie

(29 maart 1999)

Betreft: Erkenning van diploma's in de EU

In Duitsland bepaalt in ten minste twee gevallen, namelijk in de deelstaat Hessen en in de deelstaat Nedersaksen, de plaatselijke wetgeving (respectievelijk art. 231 en art. 5 over de juridische praktijkuitoefening) dat het om als advocaat toegelaten te worden tot de balie nodig is als jurist afgestudeerd te zijn in de Bondsrepubliek Duitsland.

Dit betekent dat een Europees burger die in de rechten afgestudeerd is in een van de lidstaten van de Europese Unie maar niet in Duitsland, in dat land geen rechtspraktijk mag uitoefenen ook al is hij er woonachtig.

Is het de Commissie bekend dat, hoewel het algemeen stelsel voor erkenning van diploma's (volgens richtlijn 89/48/EEG(1), 92/51/EEG(2), 94/38/EEG(3) en 95/43/EEG(4)) bepaalt dat personen die staatsburger zijn van een lidstaat en beschikken over de diploma's die nodig zijn voor het uitoefenen van een beroep (bijvoorbeeld dat van advocaat), wanneer zij praktijk willen uitoefenen in een andere lidstaat, hun diploma erkend moet worden? Kan zij bevestigen dat er op dit gebeid geen discriminatie bestaat?

antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(23 april 1999)

Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, laat onderdanen van een lidstaat toe om in een andere lidstaat een beroep uit te oefenen waarvoor zij alle beroepskwalificaties hebben verworven. Er zij op gewezen dat deze richtlijn enkel van toepassing is op advocaten die aan alle eisen voldoen om het beroep in hun lidstaat van oorsprong uit te oefenen.

De ontvangende lidstaat kan de aanvrager verplichten een proeve van bekwaamheid af te leggen als er wezenlijke verschillen bestaan tussen de beroepskwalificaties op grond van zijn diploma en de vereiste kwalificaties. Artikel 4 van de richtlijn voorziet in een proeve van bekwaamheid voor beroepen die een grondige kennis van het nationale recht vereisen.

Duitsland heeft deze richtlijn voor het beroep van advocaat omgezet bij de federale wet van 6 juli 1990, die voorschrijft dat advocaten die naar het recht van een andere lidstaat gekwalificeerd zijn, een proeve van bekwaamheid moeten afleggen om de Duitse titel van advocaat ("Rechtsanwalt") te verwerven. Aangezien aanvragers hun rechten kunnen doen gelden op grond van deze wet(5) lijkt er geen sprake te zijn van een schending van het Gemeenschapsrecht.

Behalve Richtlijn 89/48/EEG biedt Richtlijn 98/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven, aanvullende mogelijkheden om het beroep van advocaat in een andere lidstaat op basis van beroepservaring uit te oefenen. Onder bepaalde voorwaarden mogen volledig gekwalificeerde advocaten onder hun oorspronkelijke beroepstitel praktijk uitoefenen in andere lidstaten en kunnen zij de titel van de ontvangende lidstaat verkrijgen na een voltijdse beroepsuitoefening van ten minste drie jaar in het desbetreffende nationale recht. Richtlijn 98/5/EG moet uiterlijk op 14 maart 2000 door de lidstaten worden omgezet.

(1) PB L 19 van 24.1.1989, blz. 16.

(2) PB L 209 van 24.7.1992, blz. 25.

(3) PB L 217 van 23.8.1994, blz. 8.

(4) PB L 184 van 3.8.1995, blz. 21.

(5) Hoewel de verhouding tussen de federale en lokale wetgeving in Duitsland buiten de bevoegdheid van de Commissie valt, kan toch als basisprincipe worden gesteld dat de federale Duitse wetgeving prevaleert op de lokale wetgeving. Het is dus niet omdat de lokale wetgeving van bepaalde Duitse "Länder" geen expliciete bepalingen betreffende de toegang van advocaten uit andere lidstaten bevat, dat deze de titel van "Rechtsanwalt" via een proeve van bekwaamheid niet kunnen verkrijgen.