ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 1131/98 van José SALAFRANCA SÁNCHEZ- NEYRA aan de Commissie. Mensenrechten in China



Publicatieblad Nr. C 354 van 19/11/1998 blz. 0068



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1131/98 van José Salafranca Sánchez-Neyra (PPE) aan de Commissie (24 april 1998) Betreft: Mensenrechten in China Kan de Commissie toelichten waarom de Europese Unie een resolutie van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties over de mensenrechten in China niet heeft onderschreven en welk standpunt de heer Wei Jingsheng in zijn gesprekken met de Commissie dienaangaande heeft ingenomen? Antwoord van Sir Leon Brittan namens de Commissie (8 mei 1998) De Unie is met China een dialoog begonnen betreffende de mensenrechten en hoopt dat deze gesprekken positief zullen verlopen. Omdat China aanmoedigende signalen gaf, besloot de Unie om in 1998 geen resolutie over China bij de Mensenrechtencommissie van de VN in te dienen of te ondersteunen. China werd evenwel vermeld in de inleidende redevoering die het Britse voorzitterschap namens de Europese Unie uitsprak en die eraan herinnerde hoe belangrijk het is dat de gesprekken tot concrete resultaten leiden. De Europese Unie zal haar beleid in het licht van deze resultaten geregeld evalueren. In zijn gesprekken met de Commissie sprak de heer Wei Jingsheng enig voorbehoud uit ten aanzien van het beleid van de Unie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1317/98 van José García-Margallo y Marfil (PPE) aan de Commissie (29 april 1998)

Betreft: EURO 1999

Dankzij het stabiliteits- en groeipact dat in juni 1997 door de Raad van Amsterdam werd goedgekeurd streven de lidstaten op middellange termijn naar "begrotingssituaties die vrijwel in evenwicht zijn of een overschot vertonen¨. Indien zij hun begrotingsinspanningen de komende jaren voortzetten, zullen de lidstaten dankzij gezondere overheidsfinanciën beter het hoofd kunnen bieden aan de gevolgen van mogelijke ongunstige economische ontwikkelingen voor de begroting.

Wat zou volgens de Commissie de huidige situatie in Italië zijn indien het stabiliteitspact in de periode 1992-1997 was toegepast?

Antwoord van de heer de Silguy namens de Commissie (2 juni 1998)

Het stabiliteits- en groeipact bestaat uit een resolutie van de Europese Raad van 7 juni 1997 ((PB C 236 van 2.8.1997. )), Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid ((PB L 209 van 2.8.1997. )), en Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad van 7 juli 1997 over de bespoediging en verduidelijking van de procedure bij buitensporige tekorten (2). Het pact heeft ten doel begrotingsdiscipline in de economische en monetaire unie (EMU) te bewerkstelligen en aldus het geschikte stabiele klimaat voor duurzame groei tot stand te brengen. Het pact voorziet in een adequate regeling die een lidstaat aanspoort tot het vermijden van een buitensporig tekort of tot het snel corrigeren ervan indien het zich toch zou voordoen.

In 1992 bedroeg het tekort van de totale overheid in Italië 9,7% van het bruto binnenlands product (BBP). In 1993 kwam dit tekort uit op 9,5% van het BBP. Deze situatie resulteerde in de vaststelling van de Beschikking van de Raad van 26 september 1994 betreffende het bestaan van een buitensporig tekort in Italië (artikel 104 C, lid 6, van het EG-Verdrag). In de periode waarop de vraag van het geachte parlementslid betrekking heeft, namelijk 1992 tot en met 1997, stond het Italiaanse begrotingsbeleid vooral in het teken van de convergentie, dat wil zeggen het corrigeren van het buitensporige tekort teneinde aan de convergentiecriteria met betrekking tot de begrotingssituatie te voldoen. Bovendien waren de bepalingen van artikel 104 C, leden 9 en 11, van het EG-Verdrag (die in sancties voorzien) tijdens de tweede fase van de EMU niet van toepassing.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0204/98 van Gerhard Hager (NI) aan de Commissie (11 februari 1998)

Betreft: Task force Schengen

De laatste tijd waren er berichten te horen over een "task force¨ die zich bezighoudt met maatregelen voor een betere bescherming van de buitengrenzen van Schengen. In dit verband wil ik de Commissie de volgende vragen stellen:

1. Wat heeft de Europese Unie tot de oprichting van een dergelijke task force bewogen?

2. Waar schieten de huidige controles aan de buitengrenzen naar de mening van de Commisie tekort?

3. Welke verbeteringen verwacht de Commissie van het inzetten van een dergelijke task force?

4. Denkt de Commissie dat de oprichting van de task force een waterdichte controle van de groene en blauwe grenzen kan waarborgen?

5. Is de Commissie van mening dat de huidige problemen worden veroorzaakt door problemen bij de nationale omzetting of door tekortkomingen in de regelgeving van Schengen?

6. Acht de Commissie de handhaving in enkele lidstaten, die illegale immigranten weliswaar oppakken, maar er vervolgens niet op toezien dat deze het gebied van de Unie daadwerkelijk verlaten, in tegenspraak met de regelgeving van de Unie?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (5 mei 1998)

1. Tijdens zijn vergadering van 15 december 1997, heeft het uitvoerend comité van Schengen een besluit goedgekeurd betreffende maatregelen om de controles aan de buitengrenzen te verscherpen en de doeltreffendheid van deze controles te bevorderen. Het beoogde de instelling van een task force om de maatregelen van het uitvoerend comité een bepaalde richting te geven en hun ontwikkeling voort te zetten. Dit besluit vult het actieplan aan dat op 26 januari 1998 door de Raad is goedgekeurd in verband met de toevloed van immigranten uit Irak en aangrenzende gebieden.

2. tot 5. Het is niet aan de Commissie om zich uit te spreken over de toepassing van de regeling van de Schengen-overeenkomst met betrekking tot de controles aan de buitengrenzen door de betrokken lidstaten, noch over de werking en de resultaten van bovenvermelde task force, zolang het recht van de Gemeenschap of van de Unie niet in het geding is.

6. De procedures en bepalingen voor de verwijdering van onderdanen van derde landen zijn tot hiertoe op het niveau van de Unie niet geregeld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1251/98 van Odile Leperre-Verrier (ARE) aan de Commissie (29 april 1998)

Betreft: Voedselhulp in de Europese Unie

Kan de Commissie, nu het einde van de winter nadert, informatie verstrekken over de voedselhulp die zij heeft uitgekeerd of laten uitkeren aan de erkende niet-gouvernementele organisaties?

Kan zij bovendien meedelen welke maatregelen zij wil nemen om de toenemende armoede en ondervoeding in de lidstaten van de Europese Unie te bestrijden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (3 juni 1998)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0896/98 van Daniela Raschhofer (NI)aan de Commissie (26 maart 1998)

Betreft: Invoerrechten op bananen

De Commissie heeft haar nieuwe voorstel inzake de hervorming van de marktordening voor bananen aan de Raad voorgelegd. Hierin is voor Oostenrijk, Zweden en Finland een contingentering van 353.000 ton gepland, die mogen worden ingevoerd met invoerrechten van 300 ecu per ton.

1. Op welke wijze werden de voor Oostenrijk vastgelegde contingenten en invoerrechten vastgesteld?

2. Waarom wijken de invoerrechten en contingenten van Oostenrijk, Zweden en Finland af van die van de overige EU-landen (2,2 miljoen ton, 75 ecu per ton aan invoerrechten)?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (15 april 1998)

1. De voorstellen van de Commissie tot wijziging van de gemeenschappelijke marktordening (GMO) voor bananen zijn nog in behandeling in de Raad en in het Parlement. De voorstellen van de Commissie hebben ten doel de communautaire regelgeving tegen 1 januari 1999 in overeenstemming te brengen met de internationale verbintenissen die de Gemeenschap heeft aangegaan.

2. De Gemeenschap heeft één enkele markt voor bananen, en alle lidstaten worden op gelijke voet behandeld. Zodra de ingevoerde bananen in het vrije verkeer zijn gebracht, kunnen zij overal in de Gemeenschap zonder enige beperking worden verkocht en verbruikt. Er is voorgesteld een aanvullend tariefcontingent van 353 000 ton te openen ten einde rekening te houden met de door de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden gestegen behoefte in de Gemeenschap.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1014/98 van Wilmya Zimmermann (PSE) aan de Commissie (6 april 1998)

Betreft: Problemen met de voogdij over buitenlandse pleegkinderen in Duitse gezinnen en het vrije verkeer in de EU

Buitenlandse pleegkinderen hebben vaak niet dezelfde status als hun pleegouders. Dat geldt voor kinderen van asielzoekers of buitenlandse kinderen voor wie hun land van herkomst geen identiteitspapieren heeft uitgegeven (deels ook EU-landen). Vaak ontstaan daardoor moeilijkheden met het vrije personenverkeer (overschrijding van grenzen).

1. Welke oplossing wordt binnen de EU hiervoor beoogd?

2. Op welke wijze zal bij de oplossing van het probleem rekening worden gehouden met de VN-Conventie inzake de rechten van het kind, de Conventie van Den Haag betreffende de adoptie van kinderen en het voorstel voor een Europese Conventie betreffende het recht op een gezinsleven (voorstel van de Europese Coördinatie voor het recht van buitenlanders op een gezinsleven, 25 Bld de Bonne Nouvelle, F-75002 Parijs)?

Antwoord van mevrouw Gradin namens de Commissie (17 juni 1998)

De Commissie deelt de bezorgdheid van het geachte Parlementslid over het vrije verkeer van buitenlandse kinderen die legaal in de Gemeenschap verblijven of daar tijdelijk wonen.

In dit verband bepaalt artikel 2 van het Akkoord van Schengen dat de binnengrenzen overal zonder enige controle mogen worden overschreden.

Er werden bijvoorbeeld ook maatregelen genomen om het vrije verkeer van schoolkinderen uit derde landen die in de Gemeenschap reizen, te vergemakkelijken.

Drie richtlijnen ((PB C 306 van 17.11.1995, PB C 289 van 31.10.1995 en PB C 307 van 18.11.1995. )) die door de Commissie op 24 augustus 1995 werden voorgesteld om het vrije verkeer binnen de Gemeenschap te bevorderen, hebben eveneens betrekking op het vrije verkeer van legaal in de Gemeenschap verblijvende onderdanen van derde landen.

Noch de in 1989 goedgekeurde VN-Conventie inzake de rechten van het kind die een gemeenschappelijk kader verstrekt om de lidstaten in staat te stellen de bescherming van de rechten van het kind in de nationale rechtsorde op te nemen noch het Verdrag van Den Haag van 1993 dat betrekking heeft op de totstandbrenging van een samenwerkingsmechanisme om erop toe te zien dat gedurende de gehele adoptieprocedure vooral de belangen van het kind worden beschermd, bevatten specifieke bepalingen inzake het verkeer van pleegkinderen in de Gemeenschap.

Het voorstel voor een conventie betreffende het recht op een gezinsleven dat werd opgesteld door de Europese Coördinatie voor het recht van buitenlanders op een gezinsleven beoogt, in zijn huidige vorm, hoofdzakelijk de gezinshereniging en heeft niet specifiek betrekking op pleegkinderen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0678/98 van Antoni Gutiérrez Díaz (GUE/NGL) aan de Commissie (10 maart 1998)

Betreft: Toelatingsvoorwaarden voor Spaanse technische ingenieurs in vergelijking met andere gevallen

Waarom verlangt de Commissie van de heer Vicente Alonso Morales die het diploma van technisch ingenieur bezit en heeft gesolliciteerd naar aanleiding van het algemeen vergelijkend onderzoek COM/A/1047 (PB C 145 A van 13.5.1997) het bezit van een doctoraal of gelijkwaardig diploma - een eis die niet is opgenomen in de tekst van de aankondiging?

Gecombineerd Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0635/98, E-0636/98, E-0637/98, E-0638/98, E-0639/98, E-0640/98, E-0641/98, E-0642/98, E-0643/98, E-0644/98, E-0645/98, E-0669/98, E-0670/98, E-0671/98, E-0672/98, E-0673/98, E-0674/98, E-0675/98, E-0676/98, E-0677/98, E-0678/98, E-0679/98, E-0724/98, E-0725/98, E-0726/98, E-0727/98 en E-0728/98 (21 april 1998)

De Commissie is van mening dat deze vraag van het geachte Parlementslid reeds is beantwoord naar aanleiding van de schriftelijke vragen E-2479/97 van mevrouw Garcia Arias ((PB C 82 van 17.3.1998. )) en E-4186/97 van mevrouw Dührkop Dührkop ((PB C 304 van 2.10.1998, blz. 15. )). De Commissie verwijst het geachte Parlementslid naar deze antwoorden, waarin de Commissie toelichtingen verstrekt betreffende de diploma's die toegang geven tot de categorie A/LA van het Europees openbaar ambt, en meer in het bijzonder betreffende de Spaanse diploma's van "ingeniero técnico¨.

De juiste vertaling van "diploma universitario¨ in het Duits is "abgeschlossenes Hochschulstudium¨. Deze uitdrukking komt voor in de aankondiging van vergelijkend onderzoek COM/A/1047, die in het Publicatieblad is bekendgemaakt (PB C 145A van 1997). Wat overigens de vergelijkende onderzoeken COM/A/720 en COM/A/721 van de Commissie betreft, wordt het geachte Parlementslid verwezen naar het arrest van het Gerecht van 3 maart 1994 in de zaak T-82/92 (Cortés Jiménez/Commissie).

De Commissie vestigt de aandacht van het geachte Parlementslid erop dat deze kandidaat voor vergelijkend onderzoek COM/A/104 een beroep heeft ingediend dat op 1 december 1997 bij de griffie van het Gerecht van eerste aanleg werd geregistreerd onder het nummer T-299/97. De Commissie kan deze vraag derhalve niet beantwoorden, aangezien een gerechtelijke procedure aanhangig is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1586/98 van Umberto Bossi (NI) aan de Raad (25 mei 1998)

Betreft: Passieve overschotten in Italië

Door de Italiaanse Rekenkamer is onlangs een onderzoek ingesteld naar de passieve overschotten op de rekeningen van de Italiaanse overheid. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt, want in juli 1997 is bij de Europese Commissie al alarm geslagen over de bedragen die wel geboekt staan op de begroting van de Italiaanse staat, maar die niet worden besteed.

Het risico bestaat dat wanneer geboekte bedragen wegens bepaalde belemmeringen niet worden besteed, er een enorme hoeveelheid besteedbaar geld ontstaat, dat vroeg of laat toch besteed gaat worden waardoor de uitgaven van de Italiaanse staat buiten controle zouden raken. In 1996 zijn de passieve overschotten in Italië opgelopen tot een bedrag van 94.767 miljard lire, terwijl in 1997 dit alweer meer dan 160.000 miljard lire bedroeg, op een totaal van meer dan 250 miljard lire in twee jaar.

De indruk bestaat dat veel overschotten worden veroorzaakt door achterstand bij de boekhouding en dat andere begrotingsoverschotten bestemd zijn om projecten te financieren die nog niet van de grond zijn gekomen.

Kan de Raad meedelen welke Europese parameters bestaan die dit volgens hem mogelijk maken?

Vindt de Raad niet dat er in Italië wel erg veel passieve overschotten geboekt staan?

In het geval men van mening is dat de genoemde grenzen overschreden zijn, welke voorzorgsmaatregelen denkt de Raad te nemen?

Antwoord (20 juli 1998)

Bij beschikking van 1 mei 1998 heeft de Raad zijn eerdere beschikking betreffende het bestaan van een buitensporig tekort in Italië ingetrokken ((PB L 139 van 11.05.1998, blz. 15 )).

In die beschikking constateert de Raad dat het overheidstekort van Italië in 1997 is teruggedrongen tot 2,7% en dat voor 1998 een verdere daling tot 2,5% wordt verwacht. Bovendien heeft de Raad in deze beschikking nota genomen van het nieuwe programma voor de middellange termijn dat de Italiaanse regering onlangs aan het Italiaanse parlement heeft voorgelegd en dat voorziet in verdere terugdringing tot 1,5% voor het jaar 2000, en tot 1% voor het jaar 2001.

De Raad acht deze bereikte of geplande dalingen, in combinatie met de toezegging van de Italiaanse regering om op middellange termijn een primair begrotingsoverschot van circa 6% per jaar te handhaven, van wezenlijk belang voor het handhaven van de duurzame neerwaartse tendens van de schuldquote van de overheid.

Het is de taak van de Raad om de budgettaire ontwikkelingen in Italië, evenals in de overige landen die aan de gemeenschappelijke munt deelnemen, te volgen in het kader van de controle en de evaluatie van de stabiliteitsplannen die binnenkort door deze lidstaten zullen worden ingediend.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1747/98 van Freddy Blak (PSE) aan de Commissie (27 mei 1998)

Betreft: In de Deense pensioenwetgeving worden vrouwen nog steeds gediscrimineerd

Hoewel het per 1 juli 1999 verboden zal zijn mannen en vrouwen op pensioengebied in Denemarken anders te behandelen, zullen ten minste 450.000 Deense vrouwen toch minder pensioen ontvangen dan hun mannelijke collega's.

Bijna een half miljoen vrouwen betalen reeds premie aan een pensioenfonds dat vrouwen stelselmatig lager inschat dan mannen. Deze vrouwen vallen niet onder de wetswijziging die per 1 juli 1999 van kracht wordt.

Is de Commissie niet van mening dat het verschil tussen de pensioenen van mannen en vrouwen in strijd is met artikel 119 van het Verdrag van Rome? Had de wet niet een bepaling moeten bevatten die waarborgt dat alle vrouwen vanaf 1 juli 1999 gegarandeerd aanspraak kunnen maken op een pensioenregeling zonder discriminatie. Thans schatten 26 van de 43 pensioenfondsen in Denemarken vrouwen lager in dan mannen.

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (22 juni 1998)

Overeenkomstig artikel 119 van het EG-Verdrag, zoals het is geïnterpreteerd door het Hof van Justitie in zijn arrest-Barber ((Jur. 1990, I-1889. )) van 17 mei 1990 en de daarmee samenhangende arresten die daarop zijn gevolgd, moet met ingang van 17 mei 1990 alle discriminatie zijn uitgebannen op het gebied van bedrijfs- of aanvullende pensioenen.

Voor bepaalde pensioenstelsels blijft een verschil in behandeling evenwel nog steeds mogelijk. Dat is het geval van stelsels waarbij kapitalisatie de financieringswijze is. Volgens de jurisprudentie van het Hof in de zaken C-152/91 Neath ((Jur. 1993, I-6953. )) (arrest van 22 december 1993) en C-200/91 Coloroll ((Jur. 1994, I-4389. )) (arrest van 28 september 1994), is, in het geval van dit soort stelsels, wat met betrekking tot artikel 119 van het EG-Verdrag geldt, de toezegging van de werkgever om een aanvullend pensioen uit te keren. Indien de toezegging een vaststaande bijdrage ten doel heeft (het geval van "stelsels met vaststaande premies¨), is het belangrijkste, met betrekking tot dit artikel, dat de overgemaakte bijdragen voor mannen en vrouwen gelijk zijn. Dit zou als gevolg kunnen hebben dat de uiteindelijke prestaties voor mannen en vrouwen verschillend zijn aangezien vrouwen langer leven.

Dit alles wordt duidelijk geïllustreerd door richtlijn 95/97/EG ((PB L 46 van 17.2.1997. )) van de Raad van 20 december 1996 tot wijziging van richtlijn 86/378/EEG (4) betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, die de integratie van de jurisprudentie van het Hof in het arrest-Barber en de daarmee samenhangende arresten ten doel heeft.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0930/98 van Concepció Ferrer (PPE)aan de Commissie (26 maart 1998)

Betreft: Betalingen in het kader van acties ter ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf

Eind 1997 zijn ongeveer 140 miljoen ecu betaald in het kader van het communautaire initiatief ter ondersteuning van kleine en middelgrote ondernemingen, terwijl er 910 miljoen ecu beschikbaar was gesteld.

Kan de Commissie aangeven of deze gegevens juist zijn? Kan zij uitleggen waarom er zo'n discrepantie is tussen de vastleggingskredieten en de betalingen?

Welke maatregelen is zij van plan te nemen om iets aan deze discrepantie te doen? Kan de Commissie een overzicht geven van de aan de afzonderlijke lidstaten verrichte betalingen, uitgesplitst over de verschillende acties ten behoeve van kleine en middelgrote ondernemingen?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (29 april 1998)

In een tabel die rechtstreeks aan het geachte Parlementslid en ook aan het secretariaat van het Parlement wordt toegezonden, is aangegeven welke bedragen in de periode tot en met februari 1998 zijn vastgelegd en betaald voor de programma's die zijn goedgekeurd in het kader van het communautaire initiatief voor het midden- en kleinbedrijf (MKB). Voor de verschillende programma's is in totaal 1.060 miljoen ecu toegekend bij wijze van Europese medefinanciering, waarvan reeds 545 miljoen ecu is vastgelegd en 303 miljoen ecu is betaald.

De verschillen tussen deze bedragen zijn toe te schrijven aan een aantal factoren. Het betreft de eerste programmeringsperiode voor dit initiatief, wat de voorbereiding en goedkeuring van de programma's in sommige gevallen aanzienlijk heeft vertraagd. Sommige programma's zijn pas in 1997 goedgekeurd. De vertragingen in de goedkeuring hebben ook vertragingen veroorzaakt in de tenuitvoerlegging, waartoe het opzetten en het operationeel maken van nieuwe partnerschappen behoren. Het is echter normaal dat tijdens de looptijd van de programma's van de Structuurfondsen de betalingen achterblijven bij de vastleggingen. Na de einddatum voor de vastleggingen gaan de betalingen immers nog twee of drie jaar door.

Wanneer daar aanleiding toe bestaat, dringt de Commissie er in de vergaderingen van de Toezichtcomités bij de lidstaten op aan de uitvoering van het initiatief te versnellen. Ook vergemakkelijkt de Commissie de tenuitvoerlegging van een aantal projecten op het gebied van de uitwisseling van ervaringen in het kader van het initiatief, waarmee later dit jaar wordt begonnen. Deze projecten zullen ertoe bijdragen de beste handelwijzen te verspreiden en de kwaliteit van de acties te verbeteren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0747/98 van Allan Macartney (ARE) aan de Commissie (18 maart 1998)

Betreft: Belang van plaatselijk bestuur voor de structuurfondsen

Onderschrijft de Commissie de opvatting, gezien de recente veranderingen in de Britse structuur voor de uitbetaling van steun van de structuurfondsen in het kader van het programmapartnerschap, dat het plaatselijk bestuur een onmisbaar element in het drierichtingspartnerschap tussen de Commissie, de lidstaat en de regio is?

Welke maatregelen treft de Commissie om te zorgen dat de rol van het plaatselijk bestuur niet verwaarloosd wordt door de programmabesturen?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (8 april 1998)

De Commissie is het ermee eens dat plaatselijke autoriteiten van essentiële betekenis zijn voor de regionale partnerschappen die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van programma's in het kader van de communautair regionaal beleid in het Verenigd Koninkrijk. De Commissie is verheugd over de recente veranderingen in de samenstelling van de toezichtcomités voor de programma's van het regionaal beleid en met name over het feit dat de sociale partners en verkozen raadsleden nu deel uitmaken van deze comités. In alle toezichtcomités in Engeland en Wales zijn nu verkozen raadsleden vertegenwoordigd.

Programmaleiders hebben met betrekking tot hun regionale programma's geen beslissingsbevoegdheden. Overeenkomstig de standaardbepalingen bij de diverse gecombineerde programmeringsdocumenten moeten alle beslissingen door de relevante toezichtcomités worden genomen.

Programmaleiders of secretariaten zijn nodig om de beslissingen van de toezichtcomités uit te voeren. De Commissie zal er verder op toezien dat deze verdeling van bevoegdheden in acht wordt genomen.