ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1431/01

van Bruno Gollnisch (TDI) aan de Commissie

(4 mei 2001)

Betreft: Oplichtingspraktijken bij timesharing

De afgelopen jaren zijn de gevallen van misbruik en oplichting in de timeshare-branche hand over hand toegenomen.

Honderden mensen zijn het slachtoffer geworden of worden het slachtoffer van deze toerisme-criminelen, die fictieve woonrechten verkopen of doorverkopen op onbestaande appartementen, om vervolgens spoorloos te verdwijnen zodra hun zwendel is gelukt en zij hun geld hebben geïncasseerd.

In verscheidene plaatsen in Spanje (met name Tenerife en Denia), in het zuiden en zuidwesten van Frankrijk (vooral Canet plage) en op de overzeese eilanden (Guadeloupe) heeft het imago van de toeristenbranche ernstig onder deze praktijken geleden.

Is de Commissie van plan een diepgaand onderzoek in te stellen naar wat nu reeds als een ernstig probleem kan worden gekenschetst?

Is de Commissie van plan maatregelen te nemen tegen de bureaus, maatschappijen en zelfs banken die doelbewust meewerken aan zwendelpraktijken op internationaal niveau?

Mocht blijken dat sommige lidstaten tekort zijn geschoten en laks tegen dergelijke praktijken zijn opgetreden, is de Commissie dan van plan deze landen ertoe aan te zetten hiertegen op te treden?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(20 juni 2001)

De door de geachte afgevaardigde aan de orde gestelde oplichtings- en misbruikpraktijken in de timeshare-branche zijn de Commissie bekend.

Richtlijn 94/47/EG van het Parlement en van de Raad van 26 oktober 1994 betreffende de bescherming van de verkrijger voor wat bepaalde aspecten betreft van overeenkomsten inzake de verkrijging van een recht van deeltijds gebruik van onroerende goederen(1) beschermt de verkrijger op enkele welomschreven gebieden(2). Het toepassingsgebied van de richtlijn bestrijkt echter niet de praktijken, zoals vermeld door de geachte afgevaardigde. Alleen de lidstaten zijn bevoegd om tegen dergelijke praktijken op te treden.

Wat de problemen in verband met de toepassing van Richtlijn 94/47/EG betreft, heeft de Commissie deze in het verslag van 4 november 1999 in kaart gebracht(3). Dit verslag draagt een aantal elementen aan voor een bezinning over de uitbreiding en de versterking van de bescherming van de verkrijgers. Voordat zij het debat over eventuele aanpassingen of wijzigingen van Richtlijn 94/47/EG op gang brengt, wacht de Commissie thans het advies van het Parlement over het betreffende verslag af.

(1) PB L 280 van 29.10.1994.

(2) Met name de verplichting voor de verkoper om in de precontractuele fase bepaalde informatie te verstrekken, de toekenning aan de verkrijger van het recht om de overeenkomst te verbreken of daaruit terug te treden en het verbod voor de verkoper om tijdens de terugtredingstermijn voorschotten te verlangen.

(3) SEC(1999) 1795.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0498/01

van Markus Ferber (PPE-DE) aan de Commissie

(22 februari 2001)

Betreft: Verkeer door de Alpen: basistunnel Brenner en passage tussen Lyon en Turijn

Hoe beoordeelt de Europese Commissie de Frans-Italiaanse plannen voor een nieuwe treintunnel door de Alpen op de route Lyon-Turijn? Blijft dit het enige project voor transit door de Alpen en komt hierdoor de geplande basistunnel door de Brenner in het gedrang? Of zal Italië zich houden aan zijn toezegging en een tweede megaproject voor transit door de Alpen, namelijk de basistunnel door de Brenner, realiseren?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(23 april 2001)

De Commissie juicht het besluit van de Italiaanse en Franse regering ten aanzien van de nieuwe treintunnel op de route Lyon Turijn toe en zou eigenlijk graag zien dat er nog meer vaart achter de uitvoering van dit project wordt gezet. Dit project wordt in de richtsnoeren voor de Trans-Europese vervoersnetwerken als project van gemeenschappelijk belang genoemd en vormt, daarenboven, onderdeel van de 14 door de Europese Raad van Essen als prioriteit onderschreven TEN-vervoersprojecten en de Commissie zal dan ook haar uiterste best doen om dit project verder te helpen. Wat dit betreft, wordt bijzondere aandacht geschonken aan de geplande Mont Cenis-tunnel, welke beide betrokken lidstaten met elkaar zal verbinden.

Het traject Lyon Turijn zal niet het enige Alpentreintunnelproject van het Trans-Europese vervoersnetwerk blijven. Het Brennerproject tussen München en Verona, waarbij het om een basistunnel onder de Brennerpas gaat dat qua omvang, technische karakteristieken en kosten met het Mont Cenis-project te vergelijken is, verdient dezelfde mate van aandacht. Daar dit project aan de lijst van Essenprojecten is toegevoegd, heeft de Commissie hiervoor de afgelopen jaren reeds aanzienlijke politieke en financiële steun toegewezen en een aantal initiatieven ontplooid om de samenwerking tussen de partijen te vergemakkelijken. De Commissie stelt tot haar voldoening vast dat er, dankzij de inzet van de betrokken lidstaten (vooral Italië en Oostenrijk) en met de steun van de Commissie, de laatste jaren merkbaar vooruitgang is gemaakt met de technische studies voor het routesegment in het Oostenrijkse Inn-dal (dat thans constructierijp is), alsmede met de voorbereiding van de Brennerbasistunnel. Door de oprichting van het Europees samenwerkingsverband voor de Brennerbasistunnel eind 1999 is het tot een doelmatige uitvoering van technische, ecologische, geologische, financiële en economische studies gekomen. Deze studies zijn nu goed en wel aan de gang en zullen, naar verwachting, rond 2006-2007 worden afgerond. De Commissie besteedt bijzondere aandacht aan verzoeken om informatie over alternatieve financieringsmogelijkheden voor het Brennerproject, welke binnenkort beschikbaar worden, en verleent, wat dit betreft, de nodige assistentie. Volgens de Commissie blijkt uit deze activiteiten dat de Italiaanse regering volledig achter het Brennerproject blijft staan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1234/01

van Carlos Carnero González (PSE) aan de Raad

(11 april 2001)

Betreft: Wapenverkoop door Spanje aan Equatoriaal-Guinea en EU-gedragscode

Volgens een vandaag openbaar gemaakt verslag van de Unesco-leergangen van de Autonome Universiteit van Barcelona zou Spanje in 2000 een aanzienlijke hoeveelheid wapens hebben verkocht aan de Republiek Equatoriaal-Guinea. Volgens het verslag, dat werd opgesteld in opdracht van Amnesty International, Greenpeace, Intermon Oxfam en Artsen zonder grenzen (niet-gouvernementele organisaties die de campagne Vaarwel aan de wapens opgezet hebben), zouden 11 500 projectielen ter waarde van in totaal ongeveer 182 miljoen peseta zijn geleverd.

Zoals blijkt uit het verslag dat de heer Gustavo Gallón Giraldo voor de Commissie mensenrechten van de Verenigde Naties gepresenteerd heeft en uit getuigenissen van talrijke onafhankelijke organisaties schendt het regime van de Republiek Equatoriaal-Guinea systematisch de mensenrechten en negeert het bewust de democratische beginselen. Dit land heeft trouwens noch het Verdrag tegen foltering, noch het statuut van het Internationaal Tribunaal onderschreven.

Iets meer dan een maand geleden heb ik tijdens een reis naar Malabo en Bata persoonlijk kunnen constateren dat de regering van president Obiang de mensenrechten en de democratische beginselen met voeten treedt, ofschoon zij diverse internationale instanties, met inbegrip van de Unie, in de persoon van de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, met wie zij in september van vorig jaar gesprekken gevoerd heeft, herhaaldelijk beloofd heeft dat daarin verandering zou komen.

Is de Raad, gezien deze beschuldigingen, van plan de Spaanse regering om gedetailleerde en officiële informatie te verzoeken over de wapenleveringen? Deelt de Raad mijn mening dat bovengenoemde verkoop van projectielen in strijd is met de gedragscode die de EU goedgekeurd heeft inzake de export van wapens naar landen die, zoals Equatoriaal-Guinea, de mensenrechten schenden? Is hij van plan de Spaanse autoriteiten te verzoeken deze handel te staken, overeenkomstig de bepalingen van de gedragscode, zolang Equatoriaal-Guinea geen volledig democratisch land is geworden?

Antwoord

(27 september 2001)

Het standpunt van de Europese Unie inzake wapenuitvoer is weergegeven in de op 8 juni 1998 aangenomen Gedragscode betreffende wapenuitvoer. Het concrete geval dat het geachte parlementslid signaleert, is niet aan de orde gesteld in de Raad; elke lidstaat besluit zelf of hij een uitvoervergunning verleent en houdt daarbij ten volle rekening met de Gedragscode en de daarin opgenomen criteria. De Gedragscode bepaalt niet dat de lidstaten de Raad informatie moeten verstrekken over de redenen waarom uitvoervergunningen worden verleend, en het valt buiten het bestek van de Raad een oordeel uit te spreken over een bepaalde transactie. De lidstaten dienen de Raad wel elk jaar in te lichten over hun wapenuitvoer; op basis van die informatie wordt een jaarverslag opgesteld, dat dan een gemeenschappelijke beoordeling van de werking van de Gedragscode mogelijk maakt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1883/01 van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie. Premies voor akkerbouwcultures (Spanje).



Publicatieblad Nr. 318 E van 13/11/2001 blz. 0251 - 0252



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1883/01 van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie (27 juni 2001) Betreft: Premies voor akkerbouwcultures (Spanje) Bij de dierpremies overweegt de Europese Commissie invoering in de toekomst van een bovengrens voor gesubsidieerde dieren per bedrijf en leeftijdsklasse. Zou het niet zinvol zijn ook voor de subsidiëring van akkerbouwcultures een dergelijke bovengrens, bij voorbeeld 50 ha, vast te stellen, zodat bedrijven alleen nog maar steun tot aan deze orde van grootte zouden ontvangen? Kan de Commissie mededelen: - hoeveel landbouwbedrijven in Spanje meer dan 50 ha beslaan, - hoeveel landbouwbedrijven in Spanje minder dan 50 ha beslaan, - welke besparingen een dergelijke maatregel voor de sectoren akkerbouwcultures in absolute cijfers en procentueel gezien voor de begroting zou opleveren? Gecombineerd Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1870/01, E-1871/01, E-1872/01, E-1873/01, E-1874/01, E-1875/01, E-1876/01, E-1877/01, E-1878/01, E-1879/01, E-1880/01, E-1881/01, E-1882/01, E-1883/01 en E-1884/01 (24 juli 2001) De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2355/01

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) aan de Commissie

(6 augustus 2001)

Betreft: Betrekkingen EU-Koninkrijk Marokko

Tijdens hun recente bezoek aan Marokko in juni van dit jaar hebben de commissaris voor externe betrekkingen Christopher Patten en de commissaris voor handel Pascal Lamy officieel de wens geuit om de bestaande samenwerking tussen de EU en Marokko te verbeteren en uit te bouwen. Onze bondgenoten bezuiden de Middellandse Zee hebben een bevoorrechte positie in onze buitenlandse betrekkingen, aldus de heer Patten. Tijdens het bezoek werd echter met geen woord gerept van het mislukken van de onderhandelingen tussen de EU en Marokko over een nieuw kader voor bilaterale samenwerking met het oog op een verlenging van de visserijovereenkomst tussen de EU en Marokko, onderhandelingen die mislukt zijn als gevolg van de onbuigzaamheid van de Marokkaanse onderhandelaars. Na het mislukken van de besprekingen werd meer dan 400 Europese boten de toegang tot de Marokkaanse visgronden ontzegd, dat zijn 4 300 Europese vissers die eerst zorgden voor de voorziening met vis van de Europese markt, die nu wordt bevoorraad door derde landen. Hierdoor is een uiterst zorgwekkende sociaal-economische situatie ontstaan in bepaalde streken van de EU die sterk afhankelijk zijn van de visserij.

Betekent de afwijzing van de samenwerking van Marokko met de EU op het gebied van de visserij voor de EU-commissaris voor externe betrekkingen dan helemaal niets in het kader van de betrekkingen van de EU met Marokko?

Heeft het afwijzen van de samenwerking van Marokko met de EU op gebieden die voor de EU van belang zijn helemaal geen gevolgen voor de bilaterale betrekkingen die worden gehandhaafd en naar het schijnt zelfs worden uitgebreid voor zaken die Marokko interesseren?

Op 18 juli hechtte de Commissie haar goedkeuring aan een ontwerpplan ter verlichting van de ernstige sociaal-economische situatie van de vissers op de schepen die visten in het kader van de overeenkomst met Marokko. Gaat de EU Marokko nu belonen met een uitbreiding van de samenwerking ondanks alle zij het nog steeds ontoereikende uitgaven die de EU moet doen als gevolg van het gebrek aan medewerking en de onbuigzaamheid van onze bondgenoten bezuiden de Middellandse Zee?

Kan de Commissie uitleggen waarom de ernstige sociaal-economische gevolgen die voor de EU zijn ontstaan doordat Marokko zich keihard verzet tegen een verlenging van de samenwerking met de EU op het gebied van de visserij, niet negatief zullen uitwerken op de bilaterale betrekkingen tussen de EU en Marokko, maar de Commissie de samenwerking volgens de heer Patten zelfs zal verbeteren?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(11 september 2001)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag E-1228/01 van de heer Ribeiro e Castro(1).

(1) PB C 318 E van 13.11.2001, blz. 225.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0894/01

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(28 maart 2001)

Betreft: Subsidiëring van het Sensus-politieproject

Het is de Commissie bekend dat de AfA (Amt für Auslandsfrage), die zowel bij Aventinus als bij Sensus was betrokken via zijn testcentrum voor taaltechnologie, een overheidsinstantie is die rapporteert aan de Duitse Bondskanselarij, zo antwoordt commissaris Erkki Liikanen op vraag P-0009/01(1). Met dit antwoord op deelvraag 7 erkent hij impliciet dat de Commissie op de hoogte is van de betrokkenheid van de Duitse staatsveiligheid, de Bundesnachrichtendienst.

Vermits de politie- en veiligheidsdiensten, met inbegrip van de Bundesnachrichtendienst, onder de bevoegdheid vallen van de EU-lidstaten kunnen ze steeds schermen met de nationale soevereiniteit om zich te onttrekken aan elke democratische controle op Europees niveau. In zekere zin heeft de Commissie dan ook carte blanche gegeven aan Europol én meer in het bijzonder aan de Duitse staatsveiligheid.

Erkent de Commissie dat het Europees Parlement geen democratische controle kan uitoefenen op de werkzaamheden van de politie- en veiligheidsdiensten, met inbegrip van de Bundesnachrichtendienst en Europol, in het kader van het Sensusproject vermits zij onder de bevoegdheid vallen van

de EU-lidstaten? Zo neen, op welke wijze kan het Europees Parlement dan ten volle zijn democratisch controlerecht uitoefenen op de werkzaamheden van de politie- en veiligheidsdiensten, met inbegrip van de Bundesnachrichtendienst en Europol, in het kader van het Sensusproject zonder te stoten op de grenzen van de nationale soevereiniteit?

(1) PB C 187 E van 3.7.2001, blz. 154.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(31 juli 2001)

De Commissie vestigt de aandacht van het geachte parlementslid op het feit dat de gestelde vraag betrekking heeft op een institutionele aangelegenheid aangezien deze de democratische controle betreft van het Parlement op activititeiten die onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen. Deze zaak gaat verder dan het Sensus-project en, in het algemeen, de kaderprogramma's voor onderzoek en technologische ontwikkeling (OTO).

Wat evenwel het Sensus-project aangaat, gelden voor AfA en Europol, na ondertekening van een contract met de Commissie, dezelfde rechten en verplichtingen als voor de overige contractanten van het Sensus-project, in het bijzonder waar het de vereiste kostendeclaraties, technische resultaten en rapporten, alsmede hun aanvaarding van het recht van de Commissie en de Rekenkamer om audits uit te voeren betreft.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0530/01

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(22 februari 2001)

Betreft: Recht op eigendom en uitbreiding

Het is bekend dat de socialistische regimes in de landen van Midden- en Oost-Europa het recht op particulier eigendom niet erkenden en dat particuliere eigendommen in beslag werden genomen. Nu de democratie geleidelijk terugkeert, hebben de regeringen van sommige van deze landen besloten dat de rechtmatige eigenaars of hun erfgenamen aanspraak kunnen maken op vroegere eigendommen, met name huizen en klein grondbezit. De burgers kunnen dus via ingewikkelde bureaucratische procedures weer in het bezit treden van onteigende goederen. In sommige gevallen, bijvoorbeeld in Roemenië, kunnen aan de vroegere eigenaars echter percelen worden aangeboden die niet dezelfde zijn als die welke indertijd werden onteigend; dat leidt tot ongenoegen en spanningen, niet zozeer vanwege het waardeverschil tussen het vroegere en het nieuwe eigendom als wel om sentimentele redenen, omdat het geconfisqueerde goed samenhangt met familieherinneringen en -tradities.

1. Gaat de Commissie in de onderhandelingen met de kandidaat-lidstaten na of het recht op eigendom is hersteld?

2. Heeft zij de mogelijkheid te controleren of de onteigende goederen inderdaad worden teruggegeven aan de rechtmatige eigenaars of hun erfgenamen?

3. Heeft zij een dienst opgezet waartoe burgers van de betrokken landen zich kunnen wenden als zij in beroep willen gaan tegen eventuele besluiten van de overheidsinstanties op grond waarvan andere eigendommen worden teruggegeven dan die welke destijds zijn geconfisqueerd?

4. Is de Commissie bereid alle mogelijk pressie uit te oefenenen opdat het recht op bezit daadwerkelijk wordt geëerbiedigd, ook ten aanzien van oude familiebezittingen die indertijd zijn onteigend?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(18 april 2001)

De onteigeningen waarnaar het geachte parlementslid verwijst, vonden plaats voordat het verdrag van Rome in werking trad. Bovendien bepaalt artikel 295 (ex artikel 222) van het EG-verdrag dat dit verdag de regeling van het eigendomsrecht in de lidstaten onverlet laat. Om deze reden valt deze kwestie onder de bevoegdheid van de kandidaat-lidstaten zelf en niet onder die van de Europese instellingen. Bijgevolg komt het eigendomsrecht niet aan de orde bij de toetredingsonderhandelingen. Evenmin voert de Commissie op dit punt feitelijke controle uit en klachten hieromtrent van burgers uit de kandidaat-lidstaten moeten voorgelegd worden aan de autoriteiten van deze landen of eventueel aan het Europees Hof voor de rechten van de mens.

Desalniettemin heeft de Commissie in haar advies van 1997 over de toetredingsaanvragen van de geassocieerde landen van Midden- en Oost-Europa dit probleem aan de orde gesteld. Voor zover noodzakelijk is zij hierop teruggekomen in de periodieke verslagen die zij elk jaar voorlegt aan het Parlement en aan de Raad over de vorderingen van de kandidaat-lidstaten op weg naar toetreding, en in het bijzonder in de periodieke verslagen van 1999 en 2000 over Roemenië.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0414/01

van Astrid Thors (ELDR), Karin Riis-Jørgensen (ELDR) en Jan Mulder (ELDR) aan de Commissie

(15 februari 2001)

Betreft: Pelsdieren in Nederland

1. Is de Commissie op de hoogte van het recente besluit van de Nederlandse regering om het fokken van pelsdieren in Nederland na een periode van 10 jaar geheel te verbieden, zonder enige schadeloosstelling voor de bontproducenten?

2. Is de bewering van de Nederlandse minister van Landbouw van 26 januari 2001 juist, dat de Europese Commissie zou hebben laten weten dat de lidstaten het recht hebben om ieder voor zich tot een dergelijke verbodsbepaling te besluiten en dat de Commissie heeft ingestemd met een precedentgeval in het Verenigd Koninkrijk?

3. Indien het antwoord op beide bovenstaande vragen bevestigend is, kan de Commissie dan mededelen welke artikelen van de Europese Verdragen het de lidstaten toestaan dergelijke maatregelen te nemen?

4. Deelt de Commissie het standpunt dat wanneer lidstaten op eigen houtje dergelijke besluiten nemen, op grond van ethische overwegingen, zij dan vrijgesteld zijn van de verplichting om de producenten schadeloos te stellen?

5. Zou de Commissie het accepteren als de handel in bontproducten van oorsprong uit de EU of derde landen in Nederland zou worden verboden?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(21 mei 2001)

1. Krachtens Richtlijn 98/34/EG van het Parlement en de Raad van 22 juni 1998 op het gebied van normen en technische voorschriften(1) heeft Nederland de Commissie een ontwerp-wet medegedeeld die het fokken van pelsdieren na een overgangsperiode van tien jaar verbiedt (mededeling 2001/64/NL). De Commissie bestudeert deze ontwerp-wet momenteel volgens de in Richtlijn 98/34/EG vastgelegde procedure.

2. en 3. Het Verenigd Koninkrijk heeft in 1999 de Commissie een ontwerp-wet medegedeeld die het verbiedt dieren uitsluitend of voornamelijk voor hun pels te fokken of te houden. Voor haar standpunt hierover wil de Commissie de Geachte Afgevaardigde graag verwijzen naar het antwoord op schriftelijke vraag E-1512/00 van mevrouw Kauppi(2).

4. Indien een nationale maatregel niet in strijd is met de communautaire wetgeving, moet de kwestie van vergoeding van de door deze maatregel veroorzaakte schade worden beoordeeld op grond van de nationale wetgeving, waarbij wel rekening moet worden gehouden met de communautaire bepalingen inzake staatssteun.

5. Een verbod op de handel in bontproducten in één lidstaat zou uiteraard moeten worden beschouwd als een belemmering voor de handel binnen de Europese Unie. De wettigheid van een dergelijke maatregel op grond van de bepalingen van het EG-Verdrag inzake het vrije verkeer van goederen zou echter afhankelijk zijn van diverse factoren, zoals de rechtvaardiging van de maatregel die de nationale autoriteiten zouden aanvoeren. Voor zover de Commissie weet, is geen enkele lidstaat van plan een dergelijke maatregel uit te voeren. De vraag welk standpunt de Commissie daarover zou innemen, is dan ook volkomen hypothetisch.

(1) PB L 204 van 21.7.1998.

(2) PB C 81 E van 13.3.2001.