ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1360/98 van Maartje van Putten (PSE) aan de Raad (27 april 1998)

Betreft: Toediening van kalmeringsmiddelen aan dieren in Britse dierentuinen

1. Is de Raad op de hoogte van recente berichten in de (Nederlandse) media dat in Groot-Brittannië in dierentuinen kalmeringsmiddelen, zoals Prozac en Valium aan dieren worden toegediend ter bestrijding van stress en zwaarmoedigheidsverschijnselen; dit terwijl onderzoek heeft uitgewezen dat inadequate levensomstandigheden die dieren belemmeren in hun natuurlijk gedrag, stress bij dieren kan veroorzaken en dat het toedienen van kalmeringsmiddelen daarom gezien moet worden als een vorm van symptoombestrijding?

2. Is de Raad bereid te onderzoeken of deze berichten juist zijn en indien de berichten juist blijken te zijn, hoe denkt de Raad dit soort uitwassen in het bijzonder te voorkomen en het dierenwelzijn in Europese dierentuinen in het algemeen te garanderen in het kader van de voorgestelde aanbeveling van de Raad betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen, welke door het Parlement is geamendeerd door de aanbeveling in een richtlijn te veranderen en waarbij het Parlement in het bijzonder belang hecht aan de richtsnoeren voor huisvesting en verzorging van dieren in dierentuinen, zoals die in de bijlage van het voorstel zijn opgenomen en welke mede door EAZA (European Association for Zoos and Aquaria) worden ondersteund?

Antwoord (13/14 juli 1998)

1. De Raad is niet op de hoogte van de door het geachte Parlementslid genoemde omstandigheden.

2. Wat betreft het door het geachte Parlementslid genoemde voorstel wijst de Raad haar erop dat hij op 17 juni 1998 overeenstemming heeft bereikt over een gemeenschappelijk standpunt met het oog op de aanneming van een richtlijn betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen. In deze tekst, waarover het Europees Parlement zich nog moet uitspreken, is rekening gehouden met het advies van het Parlement van 29 januari 1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0770/98 van Gérard Caudron (PSE) aan de Commissie (18 maart 1998)

Betreft: Veiligheid van kinderen van minder dan twee jaar oud in vliegtuigen

Kinderen van onder de twee jaar profiteren van gratis of nagenoeg gratis vliegtickets. Voor hen worden geen plaatsen gereserveerd en zij reizen dus op schoot van een van de ouders of van een begeleider.

Voor deze peuters gelden geen aparte veiligheidsregels.

Slechts weinig luchtvaartmaatschappijen leveren veiligheidsgordels die aan die van de volwassen begeleider kunnen worden aangepast. Ook komt het slechts uiterst sporadisch voor dat een luchtvaartmaatschappij voor de duur van een vlucht boven zee een reddingsvest voor het kind verstrekt.

Voor babies gelden ook geen aparte regels voor de zuurstofmaskers.

Dit gebrek aan de meest elementaire veiligheidsvoorzieningen is met het oog op de dramatische ongevallen met personen die bij turbulenties door het vliegtuig worden geslingerd, onaanvaardbaar.

Kan de Commissie mededelen welke stappen zij denkt te ondernemen om dit ernstige gebrek aan veiligheid voor babies van onder de 2 jaar op te vullen?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (13 mei 1998)

Bepaalde gezamenlijke voorschriften voor de luchtwaardigheid die met name op de veiligheid van vliegtuigen betrekking hebben en die in de communautaire wetgeving geïntroduceerd zijn bij Verordening (EEG) nr. 3922/91 van de Raad van 16 december 1991 inzake de harmonisatie van technische voorschriften en administratieve procedures op het gebied van de burgerluchtvaart ((PB L 373 van 31.12.1991. )), bevatten verschillende verwijzingen naar de bescherming van kinderen. Zij hebben in het bijzonder betrekking op systemen waarmee kinderzitjes aan de zitting worden bevestigd of minimaal op veiligheidsgordels die aan de veiligheidsgordel van de ouder kunnen worden aangepast. Deze verordeningen bepalen eveneens dat er voorzieningen aanwezig moeten zijn ter vervanging van zwemvesten die voor kleine kinderen te groot zijn. Een speciale verwijzing met betrekking tot het gebruik van zuurstofmaskers werd niet nodig geacht.

Deze verordeningen hebben met name op kinderen boven de 2 jaar betrekking maar zij sluiten kinderen onder die leeftijd niet uit. De Commissie is op de hoogte van de onderzoeken die momenteel door de desbetreffende organen worden uitgevoerd en die een beter begrip van de risico's die de kleinste kinderen in het geval van noodsituaties in de luchtvaart lopen, tot doel hebben. De resultaten van deze studie zouden uiteindelijk tot voorstellen voor de verandering van bestaande internationale verordeningen kunnen leiden. De Commissie beschikt echter niet over informatie die op dit moment communautaire actie zou rechtvaardigen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1455/98 van Anne McIntosh (PPE) aan de Raad (11 mei 1998)

Betreft: BTW-tarieven

Is de Raad het eens met en is hij bereid gebruik te maken van de discretionaire bevoegdheden die door de Commissie zijn verleend in haar mededeling SEC(97)2089 def. betreffende verlaagde BTW-tarieven voor bepaalde arbeidsintensieve diensten?

Is de Raad genegen ermee in te stemmen dat een en ander ook van toepassing is op het onderhoud en de reparatie van kerken en op monumentenlijsten geplaatste gebouwen?

Beschouwt de Raad dit als een punt dat aan bod moet komen bij de werkzaamheden van de Commissie betreffende harmonisatie van de BTW in de gehele Europese Unie?

Antwoord (6 juli 1998)

De door het geachte parlementslid in haar genoemde mededeling van de Commissie is momenteel bij de Raadsinstanties in behandeling. Zolang deze werkzaamheden niet zijn afgerond kan de Raad zich niet over de vraag van het geachte parlementslid uitspreken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0875/98 van Florus Wijsenbeek (ELDR) aan de Commissie (26 maart 1998)

Betreft: Inbeslagname van rij- en kentekenbewijs in Italië

Is het de Commissie bekend dat in Italië Nederlandse vervoerders bij overtredingen vaak het rijbewijs en het kentekenbewijs langer dan een maand wordt ingenomen, waardoor het onmogelijk wordt het beroep van chauffeur uit te oefenen?

Vindt de Commissie een dergelijke handelwijze acceptabel voor gevallen waarin bij overtredingen de boete niet onmiddellijk kan worden betaald?

Is de Commissie voornemens op de Italiaanse autoriteiten druk uit te oefenen teneinde tot een uniforme - en in ieder geval versnelde - procedure rond de teruggave van ingenomen documenten te komen?

Zo ja, hoe?

Zo nee, waarom niet?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (29 mei 1998)

De Commissie gaat momenteel over tot een grondig onderzoek van het door het geachte Parlementslid aan de orde gestelde probleem; zij zal zo spoedig mogelijk nadere mededelingen ter zake doen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1005/98 van Caroline Jackson (PPE) aan de Raad (31 maart 1998)

Betreft: Ontwerprichtlijn Reclame voor tabaksprodukten

De Raad heeft op 12 februari 1998 een gemeenschappelijk standpunt goedgekeurd over voornoemde ontwerprichtlijn. Dit standpunt gaat verder dan de eerdere in 1992 gepubliceerde ontwerprichtlijn. Er wordt namelijk een verbod geïntroduceerd op het sponsoren alsook op alle vormen van commerciële mededeling over tabaksproducten. Waarschijnlijk is de Juridische Dienst van de Raad tot de conclusie gekomen dat de ontwerprichtlijn voor 1992 niet kon worden gebaseerd op art. 100a van het Verdrag noch op een ander artikel.

1. Kan de Raad dit bevestigen?

2. Zo ja, kan de Raad bevestigen of de Juridische Dienst om een advies over de tekst van het huidige voorstel is gevraagd dan wel hier uit eigen beweging mee is gekomen?

3. Zo nee, kan de Raad uitleggen waarom de bepalingen van de huidige voorstellen zo sterk verschillen van die uit het ontwerp van 1992 dat het advies van de Juridische Dienst niet langer van toepassing is?

Antwoord (13/14 juli 1998)

1. De Raad wordt bij zijn beraadslagingen bijgestaan door een juridische dienst, die tot taak heeft hem onafhankelijke juridische adviezen te geven. Deze interne adviezen worden schriftelijk dan wel mondeling aan de Raad zelf of aan een van zijn voorbereidende instanties verstrekt.

2. In het door het geachte parlementslid aangehaalde geval zou het niet passend zijn het bestaan van een advies als bedoeld in de vraag te bevestigen of te ontkennen, dan wel te bevestigen of te ontkennen dat een dergelijk advies schriftelijk of mondeling is gewijzigd of aangevuld in het licht van de concrete tekst die de Raad op 12 februari 1998 heeft aangenomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0431/98 van Leonie van Bladel (UPE) aan de Commissie (24 februari 1998)

Betreft: Slovenië onthoudt staatsburgerschap aan 70.000 inwoners

Volgens de Sloveense mensenrechtenorganisatie "Helsinki Monitor voor Slovenië¨ hebben bijna 70.000 niet-Sloveense inwoners van de republiek Slovenië, die al vóór het uiteenvallen van het voormalige Joegoslavië in 1991 in Slovenië woonachtig waren, nog steeds niet de Sloveense nationaliteit verkregen. Volgens de organisatie, die in bepaalde gevallen zelfs spreekt van een "administratieve etnische zuivering¨, zijn 7.000 à 10.000 van hen kinderen uit gemengde huwelijken, d.w.z. kinderen met één niet-Sloveense ouder.

Is de Commissie niet van mening dat het niet verlenen van het staatsburgerschap aan mensen die daar volgens de Sloveense wet wel recht op hebben omdat zij in 1991 al in Slovenië woonachtig waren, een schending is van hun mensenrechten?

Is de Commissie bereid om daarover bij de Sloveense regering om opheldering te vragen en aan te dringen op een spoedige regeling van deze aangelegenheid?

Antwoord van de heer Van den Broek namens de Commissie (3 april 1998)

Volgens ramingen van het huidige Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor Vluchtelingen (UNHCR) zijn er ongeveer 5.000 tot 10.000 staatlozen in Slovenië die om verschillende redenen noch de Sloveense nationaliteit noch de status van vluchteling hebben aangevraagd voor de uiterste datum van 31 december 1991 vastgesteld door de Sloveense regering na de onafhankelijkheid.

De Sloveense autoriteiten hebben reeds stappen ondernomen om deze kwestie op te lossen. In de eerste plaats leidt het Sloveense ministerie van Binnenlandse Zaken in samenwerking met het UNHCR een speciaal project om het aantal staatlozen in Slovenië nauwkeuriger te kunnen bepalen.

De Commissie en het UNHCR blijven deze kwestie op de voet volgen en hebben de Sloveense regering er nadrukkelijk op gewezen dat de situatie zo snel mogelijk moet worden opgelost.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0928/98 van Concepció Ferrer (PPE) aan de Commissie (26 maart 1998)

Betreft: De rol van de KMO's in de Europese Unie

De Europese Commissie heeft erkend dat kleine en middelgrote ondernemingen een bijzonder belangrijke rol spelen bij het scheppen van werkgelegenheid.

In het jaarverslag van de Europese Rekenkamer over 1996 wordt berekend dat jaarlijks ongeveer 1.200 miljoen ecu wordt uitgetrokken voor acties ter ondersteuning van kleine en middelgrote ondernemingen in het kader van het EFRO-fonds. Dit zeer hoge bedrag vormt een aanwijzing voor de zeer belangrijke rol die KMO's binnen de Europese Unie spelen.

Ondanks deze erkenning van de belangrijke rol van kleine en middelgrote ondernemingen heeft de Commissie tot op heden echter geen vertegenwoordigers van KMO's betrokken bij de werkzaamheden ter voorbereiding van de richtsnoeren met het oog op de Buitengewone Europese Raad over werkgelegenheid.

Is de Commissie van plan ook met vertegenwoordigers van KMO's een sociale dialoog aan te gaan teneinde deze aldus meer dynamiek te geven en maatregelen te treffen die meer in overeenstemming zijn met de werkelijkheid en de belangen van de burgers van de Europese Unie?

Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie (14 mei 1998)

De Europese Raad van Luxemburg heeft andermaal het belang van het midden- en kleinbedrijf (MKB) voor de economische groei en het scheppen van werkgelegenheid bevestigd. In de werkgelegenheidsrichtsnoeren wordt onderstreept dat het ondernemingsklimaat voor het MKB moet worden verbeterd en dat de sociale partners bij de uitvoering van deze richtsnoeren moeten worden betrokken.

De Commissie is zich ervan bewust dat de MKB-organisaties bij de uitvoering van de werkgelegenheidsrichtsnoeren op Europees niveau en bij de onderhandelingen over sociale akkoorden moeten worden betrokken. De MKB-organisaties zijn lid van raadgevende comités en ingevolge artikel 3 van de aan het EG-Verdrag gehechte overeenkomst betreffende de sociale politiek worden zij formeel geraadpleegd over wetsvoorstellen.

De Commissie heeft ten slotte in brede kring overleg gevoerd over de verbetering van de sociale dialoog op Europees niveau en zal binnenkort een mededeling hierover publiceren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0064/98 van Gijs de Vries (ELDR) aan de Commissie (15 januari 1998)

Betreft: Beperkingen op verkoop via direct marketing

Op 7 april 1994 werd bij de Europese Commissie een klacht ingediend over restricties voor de vestiging van een postorderplatenmaatschappij in Duitsland (zaak nr. 94/4337, SG (94) A/10269, PolyGram). De Commissie heeft er meer dan twee jaar over gedaan (om precies te zijn tot november 1996) om een inbreukprocedure uit hoofde van artikel 169 in te leiden. In december 1997 had de Commissie nog altijd geen met redenen omkleed advies over deze aangelegenheid uitgebracht.

1. Kan de Commissie uitleggen waarom zij niet meer aandacht aan deze klacht heeft geschonken?

2. Is zij het ermee eens dat de aldus opgelopen vertraging nadelig is voor de concurrentiepositie van de direct marketing-industrie, een snel groeiende sector van de elektronische media?

3. Kan de Commissie toezeggen dat zij deze klacht vanaf nu als prioritair zal beschouwen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (24 februari 1998)

1. De Commissie kan geacht Parlementslid ervan verzekeren dat zij genoemde klacht wel degelijk serieus heeft genomen. In de eerste plaats wil zij erop wijzen dat voorafgaande aan de ingebrekestelling in october 1996 al een briefwisseling met de Duitse overheid had plaatsgevonden. De tijd die sedertdien met de behandeling van dit dossier gemoeid is geweest, is toe te schrijven aan de grote juridische complexiteit ervan. Zo moest worden vastgesteld welke diensten bij de zaak betrokken waren, om welke beperkingen het ging, welk doel ermee werd nagestreefd en of de maatregel in verhouding stond tot het doel, namelijk de bescherming van het algemeen belang. Dit alles vergde een uitgebreid en diepgaand onderzoek waarbij rekening moest worden gehouden met de jurisprudentie van het Hof en de kenmerken van de Duitse postordermarkt. De Commissie streeft ernaar dit onderzoek zo snel mogelijk af te ronden.

2. en 3. Er bestaan geen cijfers die aantonen dat de restricties die de klagers zijn opgelegd op grond van de Duitse wetgeving, gevolgen hebben voor de gehele direct marketingsector in de Gemeenschap. Tussen 1991 en 1996 is het volume van de postorderverkoop in de Gemeenschap met 22% gestegen en de Duitse markt vertegenwoordigt de helft van de omzet van de gehele sector ((Bron: European Mail Order Traders Association (EMOTA) )). Het is wel waar dat de postorderverkoop vaak nog steeds een nationale dimensie heeft. Grensoverschrijdend handelsverkeer blijft in deze sector problematisch, niet alleen venwege de logistiek, maar inderdaad ook vanwege de verschillen tussen de nationale regels betreffende handelspraktijken. Daarom en omdat er geen harmoniseringsrichtlijnen bestaan, probeert de Commissie zo veel mogelijk toepassing van de Europese wetgeving en met name van het evenredigheidsbeginsel af te dwingen zodra de nationale wetgeving het vrije verkeer van diensten in het gedrang brengt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0482/98 van Richard Howitt (PSE) aan de Commissie (27 februari 1998)

Betreft: Vooruitzichten voor regionale verwezenlijking in de volgende programmaperiode

Aangezien de structuurfondsen bedoeld zijn om de veranderingen te begeleiden die zich in het regionaal of plaatselijk economisch leven aan het voltrekken zijn, en in het verleden al te vaak op verouderde statistieken gebaseerd geweest zijn: welk studiewerk onderneemt de Commissie of denkt ze te ondernemen, naar de vooruitzichten voor de regionale verwezenlijkingen en per economische sector in de periode 2000-2006? Wat zijn de Commissie haar voorlopige bevindingen in dat opzicht? Hoe denkt ze haar vooruitzichten in de programma's voor de nieuwe periode na 1999 te verwerken?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (30 maart 1998)

De besluiten over de subsidiabiliteit van regio's onder doelstelling 1 en de door de Commissie op 18 maart 1998 ((COM(98) 131 def. )) voorgestelde nieuwe doelstelling 2 moeten op basis van de meest recente gegevens worden genomen. Dergelijke gegevens zijn niet altijd even snel beschikbaar. Voor statistieken inzake het bruto binnenlands product (BBP) duurt het bijvoorbeeld iets meer dan twee jaar voor de regionale gegevens beschikbaar zijn, voor cijfers over de werkloosheid in de regio's één jaar. Aangezien met de doelstellingen 1 en 2 structurele problemen worden aangepakt en het per definitie veel tijd vergt om daarin verandering te brengen, zijn dergelijke termijnen duidelijk aanvaardbaar en blijven ze een goede basis voor subsidiabiliteitsbesluiten.

Dergelijke gegevens vormen voor besluiten over de subsidiabiliteit van de regio's een veel solidere basis dan informatie die gebaseerd is op sectorale of regionale prognoses. De mate van onzekerheid van dergelijke prognoses maakt dat deze, gezien de talrijke factoren die de economische resultaten bepalen, buiten de aanvaardbare limieten vallen. De Commissie is daarom niet voornemens nieuwe regionale criteria op te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0176/98 van Mark Watts (PSE) aan de Commissie (5 februari 1998)

Betreft: Lozing van riool- en afvalwater

Is de praktijk om gezuiverd rioolwater in zee te lozen uit milieu-oogpunt houdbaar?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (6 maart 1998)

Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater ((PB L 135 van 30.5.1991. )) beoogt de bescherming van het milieu en met name de zeeën tegen verontreiniging als gevolg van de lozing van rioolwater.

De bepalingen van die richtlijn, en in het bijzonder de voorschriften ten aanzien van lozingen in kustwateren, zijn van dien aard dat het mariene milieu doeltreffend en duurzaam wordt beschermd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0441/98 van Anna Karamanou (PSE) aan de Commissie (27 februari 1998)

Betreft: Zware overstromingen op de eilanden Lesbos en Samos

Op 2 februari 1998 hebben stortregens op de eilanden Lesbos en Samos tot een ware zondvloed geleid. Daarbij zijn twee kinderen en een vrouw om het leven gekomen, is de landbouwproductie volledig vernield, zijn tientallen stuks vee verdronken en is onnoemelijk veel materiële schade aangericht. Ook de gevolgen voor de economie zijn niet te overzien. Welke maatregelen denkt de Commissie te treffen om de nood in de geteisterde gebieden met communautaire middelen te lenigen?

Gecombineerd Antwoord van de heer Santer namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0440/98 en E-0441/98 (27 maart 1998)

De Commissie betreurt de schade die in Griekenland op de eilanden Samos en Lesbos door de recente slechte weersomstandigheden werd veroorzaakt, maar meent erop te moeten wijzen dat de Structuurfondsen niet bedoeld zijn om bijstand te verlenen bij natuurrampen. De doelstellingen en het toepassingsgebied van deze fondsen zijn vastgesteld in de verordeningen die in december 1988 door de Raad zijn aangenomen en in juli 1993 zijn herzien en die betrekking hebben op de financiering van investeringen en infrastructuren in regio's met een ontwikkelingsachterstand, in industriezones met afnemende industriële activiteit en in plattelandszones. De in dat kader verleende steun kan derhalve alleen op indirecte wijze worden verstrekt voor zover de regionale autoriteiten zouden voorstellen de steun voor de totstandbrenging van infrastructuren en voor investeringen met het oog op economische ontwikkeling bij voorrang aan de door het slechte weer getroffen zones toe te wijzen.

Wat een eventuele noodhulp aan de getroffen burgers betreft, herinnert de Commissie eraan dat deze vorm van symbolische bijstandsverlening aan personen niet meer mogelijk is doordat begrotingslijn B4-3400 met ingang van het lopende begrotingsjaar is geschrapt.

Wat meer in het bijzonder het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) - Afdeling Oriëntatie betreft, kunnen bij natuurrampen op grond van Verordening (EEG) nr. 4256/88 ((PB L 374 van 31.12.1988. )) maatregelen worden genomen op het gebied van herstel en preventie. Maar aangezien de tenuitvoerlegging van de desbetreffende operationele programma's reeds ver gevorderd is, zijn thans bijna alle middelen uit het EOGFL toegekend voor concrete projecten en acties en zijn er nagenoeg geen kredieten meer beschikbaar. Aangezien het een door natuurrampen veroorzaakte noodsituatie betreft en voor zover de verantwoordelijke autoriteiten de Commissie verzoeken om een verschuiving van de prioriteiten binnen de programma's is de Commissie echter wel bereid om dit verzoek welwillend te onderzoeken op voorwaarde dat de regels inzake subsidiabiliteit en andere toepassingsbepalingen van de Structuurfondsen in acht zijn genomen. Er dient echter duidelijk te worden gesteld dat een eventuele bijstandsverlening in het kader van het EOGFL volstrekt uitzonderlijk en beperkt zou zijn.