SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3656/00

van Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE) aan de Commissie

(27 november 2000)

Betreft: Ongelijke behandeling in het Spaanse fiscale recht

In het Spaanse fiscale recht wordt bij de belasting van bezitters van onroerend goed onderscheid gemaakt tussen Spaanse staatsburgers en personen die de Spaanse nationaliteit niet hebben. Zo moeten EU-burgers, die geen ingezetenen zijn van Spanje, maar in dat land beschikken over onroerend goed, inkomstenbelasting en vermogensbelasting in dat land betalen. De inkomstenbelasting voor zogenaamde no residentes en españa moet eenmaal per jaar worden betaald. Het tarief bedraagt 2 % van de kadasterwaarde. Ook de vermogensbelasting voor no residentes en españa moet eenmaal per jaar worden betaald. Er wordt bij de berekening van deze belasting uitgegaan van de waarde van het onroerend goed op het tijdstip van aankoop.

Bovendien wordt bij de verkoop van onroerend goed in Spanje bij de winstbelasting, die afhankelijk is van de verkoopswinst, onderscheid gemaakt tussen ingezetenen en niet-ingezetenen. Terwijl verkopers van onroerend goed die niet in Spanje woonachtig zijn over hun hele winst 35 % belasting moeten betalen, is het percentage voor in Spanje woonachtige verkopers slechts 20 %.

Kan de Commissie mededelen:

1. of de verschillende behandeling van EU-burgers die als eigenaars van onroerend goed niet in Spanje woonachtig zijn en in Spanje woonachtige eigenaars van onroerend goed verenigbaar is met het in de grondvrijheden vastgelegde verbod op discriminatie op grond van nationaliteit;

2. welke maatregelen zij denkt te nemen indien deze ongelijke behandeling niet strookt met het verbod op discriminatie noch op feitelijke gronden gerechtvaardigd of redelijk is?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(24 januari 2001)

De Commissie deelt het geachte parlementslid mede dat de belastingregeling die van toepassing is op Europese burgers die niet in Spanje woonachtig zijn, maar die in deze lidstaat onroerend goed bezitten, reeds door haar is onderzocht naar aanleiding van schriftelijke vraag E-1380/99 van de heer Swoboda(1). Zij verwijst derhalve, voor zover dienstig, naar haar antwoord op die vraag.

In het algemeen voorziet de Spaanse wetgeving, wat niet-verhuurd onroerend goed betreft dat niet in gebruik is als hoofdverblijfplaats, zowel in inkomsten- als vermogensbelasting; de bij verkoop gerealiseerde waardevermeerdering valt onder de inkomsten in het jaar van verkoop. De belastbare feiten en belastinggrondslagen zijn dezelfde voor ingezetenen en niet-ingezetenen; er bestaan daarentegen wel verschillen wat betreft de toepasbare tarieven en de belastingvrije voet.

Het fictieve jaarlijkse inkomen uit dit type woning bedraagt 2 % van de kadastrale waarde (art. 71, lid 1, van wet 40/1998 inzake de belasting op het inkomen van natuurlijke personen, BOE 10.12.1998, en art. 23, lid 5, van wet 41/1998 inzake het inkomen van niet-ingezetenen, BOE 10.12.1998). Het wordt, als inkomen van een ingezetene, opgeteld bij zijn wereldwijde inkomen, waarop een progressief

tarief van toepassing is, dat kan oplopen tot maximaal 48 % (39,60 % voor de centrale overheid en 8,40 % voor de autonome gemeenschappen, art. 50 en 61 van wet 40/1998; tot het belastingjaar 1998 konden deze belastingen in totaal oplopen tot 56 %). Voor niet-ingezetenen wordt daarentegen het algemene forfaitaire tarief van 25 % op het inkomen van niet-ingezetene toegepast (artikel 24, lid 1, onder a), van wet 41/1998). De Commissie kan slechts vaststellen dat er sprake is van een nadeel voor een niet-ingezetene, indien het marginale tarief dat van toepassing zou zijn op zijn wereldwijde inkomen, gesteld dat dit onderworpen zou zijn aan de Spaanse belasting als het inkomen van een ingezetene, minder zou zijn dan 25 % (voor het belastingjaar 2000 wordt dit tarief bereikt bij een belastbaar inkomen van 2 142 000 PTE = 10 684). In deze vrij zeldzame situatie zouden de Spaanse autoriteiten naar de mening van de Commissie verplicht zijn slechts het bedrag van de belasting te innen dat ook een ingezetene verschuldigd zou zijn.

De door niet-ingezetenen gerealiseerde waardevermeerdering (als gedefinieerd in artikel 31 en 32 van wet 40/1998), voortvloeiend uit de verkoop van een in Spanje gelegen onroerend goed dat niet in gebruik is als hoofdverblijfplaats, is in dit land belastbaar (artikel 12, lid 1, onder g), van wet 41/1998) en onderworpen aan een forfaitair tarief van 35 % (artikel 24, lid 1, onder f), van wet 41/1998). Daarentegen bedraagt het tarief dat van toepassing is op de waardevermeerdering die door niet-ingezetenen wordt gerealiseerd die langer dan een jaar eigenaar zijn van het onroerend goed, 18 % (Koninklijk Besluit 3/2000); indien de woning gedurende het eerste jaar wordt verkocht, wordt de winst belast volgens het hierboven genoemde progressieve tarief. In deze laatste situatie kan de Commissie slechts vaststellen dat er sprake is van een minder gunstige behandeling van een niet-ingezetene in dezelfde gevallen als hierboven (in 2000 wordt het marginale tarief van 35 % bereikt bij een belastbaar inkomen van 4 182 000 PTE = 20 859). Daarentegen is er volgens haar duidelijk sprake van discriminatie wanneer is voorzien in een ander forfaitair tarief. Zij heeft de aandacht van de Spaanse autoriteiten op deze situatie gevestigd en behoudt zich het recht voor uit hoofde van artikel 226 EG een formele procedure in te leiden, indien de wetgeving niet in overeenstemming wordt gebracht met de vereisten van het EG-Verdrag.

Ten aanzien van de vermogensbelasting dient te worden opgemerkt dat het progressieve tarief van deze belasting zonder onderscheid van toepassing is op woningen van ingezetenen en niet-ingezetenen. Daarentegen is de basisvrijstelling ter hoogte van 18 000 000 PTE (= 89 783) voorbehouden aan ingezetenen. Deze vrijstelling vormt echter alleen dan een discriminatie van niet-ingezetenen wanneer een niet-ingezetene buiten Spanje over een vermogen beschikt dat kleiner is dan dit bedrag.

(1) PB C 27 E van 29.1.2000.