SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1310/00

van Nicholas Clegg (ELDR) aan de Commissie

(27 april 2000)

Betreft: Etikettering van textiel

Welke bepalingen bestaan er op Europees of multilateraal niveau ten aanzien van de etiketteringseisen voor textielproducten uit niet-EU-landen? Welke maatregelen stelt de Commissie voor om verbeterde

en bindende etiketteringsvoorschriften in te voeren zodat de Europese consument van niet uit de EU afkomstige textielproducten beter wordt voorgelicht over het land van herkomst en de productiemethoden van de door hem gekochte textielproducten?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(14 juni 2000)

Op Europees niveau is het enige wettelijke instrument betreffende etikettering van textiel Richtlijn 96/74/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 inzake textielbenamingen(1), zoals gewijzigd bij Richtlijn 97/37/EG van de Commissie van 19 juni 1997(2). Textielproducten mogen ongeacht hun land van herkomst, binnen de Gemeenschap slechts worden geëtiketteerd wanneer zij in overeenstemming zijn met die richtlijn, die een juiste vermelding van de vezelsamenstelling van textielproducten voorschrijft. Afgezien daarvan kunnen de lidstaten nationale bepalingen toepassen betreffende de bescherming van de industriële en commerciële eigendom, de aanduidingen van herkomst en oorsprong, alsmede het tegengaan van oneerlijke concurrentie (artikel 14), zolang dergelijke bepalingen in overeenstemming zijn met de aan de interne markt van de Gemeenschap ten grondslag liggende beginselen.

Op multilateraal niveau bestaat geen specifieke wetgeving betreffende etikettering van textielproducten. Iedere op dit gebied goedgekeurde nationale wetgeving moet derhalve worden beoordeeld op grond van de algemene beginselen van de Wereldhandelsorganisatie (WHO) zoals het niet-discriminatievoorschrift. Bovendien moeten de leden van de Wereldhandelsorganisatie in het kader van de overeenkomst over technische belemmeringen ervoor zorgen dat technische voorschriften niet onnodig belemmeringen voor het internationale handelsverkeer vormen.

Terwijl de WHO-voorschriften bepalen dat iedere verplichte etikettering van de oorsprong op niet-discriminerende wijze wordt toegepast voor zowel communautaire en niet-communautaire producten, zou de vereiste vermelding van het juiste land van oorsprong derhalve tenminste binnen de Gemeenschap niet verenigbaar zijn met het Gemeenschapsrecht.

Wat het specifieke geval van vermelding van oorsprong betreft, heeft het Hof van Justitie vastgesteld dat de verplichte vermelding van de nationale oorsprong (zoals made in the United Kingdom) onverenigbaar is met het Gemeenschapsrecht, aangezien deze zou neerkomen op een maatregel van gelijke werking als een in artikel 28 (ex-artikel 30) van het EG-Verdrag verboden kwantitatieve invoerbeperking. Iedere vereiste vermelding van oorsprong binnen de Gemeenschap zou de consument ertoe kunnen brengen zijn voorkeur aan nationale producten te geven en zou derhalve de economische eenwording binnen de Gemeenschap afremmen(3).

Naast deze wettelijke beperkingen moet passend rekening worden gehouden met de waarschijnlijke weerslag van dergelijke maatregelen op andere gebieden, zoals voor de fabrikanten in de Gemeenschap, aangezien de extra oorsprongsvermelding niet alleen aan derde landen kan worden opgelegd. De vereiste hantering van verschillende normen voor verschillende geografische markten zou een administratieve last voor fabrikanten betekenen die op de wereldmarkt actief zijn. Ondanks het feit dat verplichte etiketteringsnormen op gebieden zoals de oorsprongsvermelding ontbreken, kunnen fabrikanten evenwel op vrijwillige basis extra informatie verstrekken.

De Commissie tracht de verplichte administratieve voorschriften zo beperkt mogelijk te houden, maar is uiteraard bereid ieder eventueel door de betrokken partijen gedaan voorstel voor een verbetering van de bestaande etiketteringsregeling te bestuderen.

(1) PB L 32 van 3.2.1997.

(2) PB L 169 van 27.6.1997.

(3) Zaak 207/83.