NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/474

(2004/C 78 E/0498)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3145/03

van W.G. van Velzen (PPE-DE) aan de Commissie

(20 oktober 2003)

Betreft: Batterijen van mobiele telefoons die ontploffen

1. Is het de Europese Commissie bekend dat er gevallen zijn geweest waarin de batterijen van mobiele telefoons in handen van gebruikers zijn ontploft, waardoor in sommige gevallen zelfs (ernstige) letselschade is ontstaan?

2. Zo ja, is het de Europese Commissie dan ook bekend of het in deze gevallen batterijen betrof afkomstig van de fabrikant van de mobiele telefoon? Zo nee, is de Commissie voornemens op korte termijn kennis te gaan nemen van deze incidenten, waarbij immers gebleken is dat de veiligheid en gezondheid van Europese burgers in gevaar kan zijn?

3. Is de Commissie voornemens onderzoek te verrichten naar de oorzaak van deze ontploffingen, waarin onder andere wordt gekeken naar de herkomst van de batterijen en de omstandigheden waaronder ze zijn ontploft?

4. Welke maatregelen kan de Commissie in de context van bovengenoemde gevallen treffen op het gebied van onder andere: — betere consumentenbescherming; — betere voorlichting en waarschuwing vanuit overheden én door de producenten; — meer onderzoek naar veiligheid van batterijen; — nieuwe veiligheidsvoorschriften en standaardisering; — tegengaan van piraterij en vervalsing?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(11 november 2003)

De Commissie is op de hoogte van verscheidene gevallen (zowel in de Unie als in andere landen) waarin de batterijen van mobiele telefoons zijn ontploft, soms met ernstige letsels voor de gebruikers tot gevolg. Het is in de eerste plaats de bevoegdheid van de nationale handhavingsautoriteiten om de individuele gevallen te onderzoeken en indien nodig producten uit de handel te nemen en de Commissie en de andere lidstaten in kennis te stellen van dergelijke maatregelen. De Commissie heeft niettemin een eerste onderzoek van het door het geachte parlementslid gemelde geval uitgevoerd en contact opgenomen met de nationale instanties voor markttoezicht om na te gaan welke omvang dit probleem aanneemt.

Zonder een oordeel te vellen over de concrete gevallen, lijkt dit onderzoek op het eerste zicht uit te wijzen dat deze ongevallen te wijten zijn aan het gebruik van niet-originele vervangingsbatterijen die ontploffen ten gevolge van een interne kortsluiting. Het betreft batterijen die niet beantwoorden aan de strikte veiligheidsnormen die door de producenten van de mobiele telefoons worden opgelegd. Niets wijst er echter op dat deze ongevallen hebben plaatsgevonden omdat de telefoons zelf onveilig zijn of dat het om een substantieel probleem gaat.

De producenten van mobiele telefoons beweren dat zich een parallelle markt heeft ontwikkeld voor batterijen waarop hun merknaam illegaal is aangebracht. De producent van de telefoon waar het geachte parlementslid naar verwijst, heeft verklaard dat hij de nodige maatregelen zal nemen om namaak en piraterij van zijn producten te bestrijden en dat hij zijn eigen handhavingsinspanningen zal opvoeren.

Interne kortsluitingen kunnen worden veroorzaakt door een onzorgvuldig ontwerp, gebrekkig toezicht op het productieproces of een combinatie van beide. Batterijen en laders moeten worden ontworpen en vervaardigd volgens strikte veiligheids- en kwaliteitsnormen. Zo moeten zeer strenge eisen worden gesteld aan de materialen en isolatie die in de batterijen worden gebruikt, moet voortdurend toezicht worden gehouden op de productie en moeten de producten grondig worden getest.

De veiligheid van producten en de vergoeding van schade veroorzaakt door producten met gebreken zijn maatschappelijke vereisten waaraan in de interne markt moet worden voldaan.

De Unie heeft diverse richtlijnen goedgekeurd om aan deze vereisten te voldoen:

— Richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (1) (de richtlijn inzake productaansprakelijkheid);

— Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake algemene productveiligheid (2) (de richtlijn inzake algemene productveiligheid), recentelijk gewijzigd en herschikt in Richtlijn 2001/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 december 2001 (3);

— Richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der lidstaten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen (4) (de laagspanningsrichtlijn);

— Richtlijn 1999/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 1999 betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse erkenning van hun conformiteit (5) (de R & TTE-richtlijn).

In de richtlijn inzake productaansprakelijkheid is in beginsel vastgesteld dat de producent, ook wanneer hem geen schuld treft, aansprakelijk is voor de schade die door een gebrek in zijn product aan personen of hun eigendom wordt toegebracht. In bepaalde gevallen kan de producent echter van zijn aansprakelijkheid worden ontheven.

De batterijen die met mobiele telefoons worden meegeleverd, vallen onder de R & TTE-richtlijn. Vervangingsbatterijen vallen momenteel nog niet onder de communautaire wetgeving, maar de Commissie heeft initiatieven genomen om ze bij de herziening van de laagspanningsrichtlijn hierin op te nemen. De Commissie raadpleegt momenteel de betrokken partijen over deze herziening en is voornemens begin 2005 een voorstel bij de Raad en het Parlement in te dienen. Zolang deze herziening niet heeft plaatsgevonden, zijn de vereisten voor vervangingsbatterijen in de Gemeenschap niet geharmoniseerd. De richtlijn inzake algemene productveiligheid verplicht producenten echter de veiligheid van hun producten te garanderen en voorziet in een mechanisme voor de snelle uitwisseling van informatie over onveilige producten tussen de lidstaten.

De Commissie ziet geen redenen om de wetgeving inzake productveiligheid, consumentenbescherming of productaansprakelijkheid uit te breiden, noch om de gebruikers hierover meer informatie te verstrekken of om aanvullend onderzoek te verrichten. Het is belangrijk dat in het kader van de bestaande wetgeving doeltreffende maatregelen tegen deze gevaarlijke batterijen worden genomen om de consumenten te beschermen. De instrumenten hiervoor bestaan reeds.

Via haar contacten met de nationale handhavingsautoriteiten zal de Commissie de situatie nauwlettend blijven volgen.

(1) PB L 210 van 7.8.1985, gewijzigd bij Richtlijn 1999/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10.5.1999, PB L 141 van 4.6.1999.

(2) PB L 228 van 11.8.1992.

(3) PB L 11 van 15.1.2002. Deze richtlijn moet uiterlijk op 15 januari 2004 in nationaal recht zijn omgezet.

(4) PB L 77 van 26.3.1973.

(5) PB L 91 van 7.4.1999.