ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1633/98

van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie

(29 mei 1998)

Betreft: Schepen die communautaire havens aandoen

In verband met het "voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 95/21/EG van de Raad over internationale voorschriften voor veiligheid van schepen, preventie van verontreiniging en de leef- en werkomstandigheden aan boord, voor schepen die aanleggen in communautaire havens en die varen in wateren die onder de jurisdictie van de lidstaten vallen (controle op de stand van zaken)" (COM(97) 0416 def. - 97/0215 SYN)(1). Nogmaals betuigen wij onze steun aan Codex ISM: dit is een belangrijk instrument voor de verbetering van de veiligheidsvoorschriften op zee in de gehele wereld. Wij scharen ons achter het voorstel van de Commissie om schepen aan de ketting te kunnen leggen wanneer zij niet beschikken over een conformiteitsdocument en een erkend veiligheidscertificaat.

De vraag aan de Commissie luidt of de bepalingen over controle door de staat in welks haven een schip ligt, uniform worden toegepast op het gehele communautaire grondgebied zodat wordt voorkomen dat reders in de verleiding komen om schepen die niet helemaal aan de eisen voldoen, te laten uitwijken naar havens waar men het wat minder nauw lijkt te nemen met de inspectie.

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(23 juni 1998)

Een fundamenteel beginsel van het gehele havenstaatcontrole-systeem is te garanderen dat de havenstaatcontrole-inspecties volgens een uniform betrouwbaarheidsniveau worden uitgevoerd. De inwerkingtreding van de nieuwe bepalingen, waaronder de verplichting om die schepen aan te houden die de vereisten van de internationale veiligheidscode (ISM-code) niet naleven, vereist een nog grotere inspanning om binnen de Gemeenschap een hoger harmonisatieniveau te bereiken.

De Commissie is zich er zeker van bewust dat een gebrek aan harmonisatie tussen de havenstaatcontrole-regelingen van de lidstaten tot concurrentievervalsing tussen havens kan leiden en nadelige effecten op de veiligheid kan hebben. Om deze reden controleert de Commissie nauwgezet de verrichtingen van de lidstaten op dit gebied. Bovendien financiert de Commissie op permanente basis de opleiding van alle communautaire inspecteurs, aangezien een passende en eenvormige scholing een voorwaarde is voor de geharmoniseerde toepassing van de havenstaatcontroles in de Gemeenschap. Eind mei 1998 zal er een ad hoc trainingscursus voor havenstaatcontrole-inspecteurs met de ISM-code als onderwerp georganiseerd worden met het oog op de inwerkingtreding van de laatste amendementen van Richtlijn 98/25/EG van de Raad van 27 april 1998 houdende wijziging van Richtlijn 95/21/EG betreffende de naleving, met betrekking tot de schepen die gebruik maken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie van de lidstaten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole)(2) op 1 juli 1998.

(1) PB C 264 van 30.8.1997, blz. 33.

(2) PB L 133 van 7.5.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1640/98

van Cristiana Muscardini (NI) aan de Commissie

(29 mei 1998)

Betreft: Radio en televisie-codering door de RAI

De Europese Unie respecteert - overeenkomstig artikel F, lid 2 van het Verdrag - de door de Europese Conventie voor de mensenrechten en de fundamentele vrijheden gegarandeerde grondrechten als algemene beginselen van het communautair recht.

Wat het aanbieden van openbare radio en televisieprogramma's betreft, moeten de lidstaten de nodige maatregelen nemen om het recht op informatie te beschermen en de burger toegang te bieden tot uitzendingen van nationale en internationale belangrijke gebeurtenissen, zoals de Olympische Spelen, de wereldkampioenschappen voetballen; de maatregelen moeten verenigbaar zijn met het communautair recht, zodat de uitzendingen gereglementeerd zijn.

Tevens overwegende dat de Unie rekening moet houden met de culturele aspecten van haar optreden overeenkomstig artikel 128, lid 4 van het Verdrag; overwegende dat publieke omroepen "vrij toegankelijk" moeten zijn en dat alle maatregelen om de ontvangst te beperken en/of de TV-uitzending te onderbreken, vallen onder richtlijn 89/552/EEG(1), gewijzigd door richtlijn 97/36/EEG(2) en dat niet-naleving hiervan een inbreuk betekent op het communautair recht.

De vraag aan de Commissie luidt of zij kan nagaan of de RAI, de Italiaanse staatsomroep, zich wel houdt aan de richtlijn van artikel 2, lid 1 en 2, van artikel 2 bis, lid 1, van artikel 3 bis, lid 1, van artikel 11, lid 1, van artikel 18, van artikel 22 bis en bovendien luidt de vraag of de Commissie stappen kan nemen om een eind te maken aan de huidige praktijken van de RAI om haar voor het buitenland bestemde programma's te coderen.

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie

(20 juli 1998)

Volgens artikel 3 van Richtlijn 89/552/EEG, zoals gewijzigd bij Richtlijn 97/36/EG en bekend als de "televisie zonder grenzen"-richtlijn, dient in de eerste plaats de betrokken lidstaat erop toe te zien dat de omroeporganisatie zich houdt aan de bepalingen van de richtlijn (met inbegrip van die welke zijn vermeld in de vraag van het geachte parlementslid). De Commissie moet krachtens artikel 155 van het EG-Verdrag toezien op, enerzijds, de correcte omzetting van het gemeenschapsrecht (in dit geval de richtlijn "televisie zonder grenzen") in het nationale recht en, anderzijds, de correcte toepassing van dit gemeenschapsrecht. De Commissie zal dan ook nauwkeurig elke klacht onderzoeken die bij haar wordt ingediend. Voor het desbetreffende geval werd echter nog geen enkele klacht ingediend.

Overigens beschikt de Commissie niet over de nodige juridische middelen om te voorkomen dat de RAI bepaalde programma's in gecodeerde vorm naar het buitenland uitzendt. Deze kwestie valt onder de contractuele regelingen tussen de omroeporganisatie en de houders van de rechten.

(1) PB L 298 van 17.10.1989, blz. 23.

(2) PB L 202 van 30.7.1997, blz. 60.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 1908/98 van Daniel VARELA SUANZES- CARPEGNA aan de Commissie. Europees beleid voor ruimtelijke ordening en de structuurfondsen



Publicatieblad Nr. C 050 van 22/02/1999 blz. 0112



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1908/98 van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) aan de Commissie (16 juni 1998) Betreft: Europees beleid voor ruimtelijke ordening en de structuurfondsen Kan de Commissie ons informeren over alle projecten op het gebied van ruimtelijke ordening die door de Commissie worden medegefinancierd in het kader van de communautaire initiatieven tot op de dag van vandaag alsook die projecten die tot het einde van de huidige programmeringsperiode zullen worden medegefinancierd, met specificering van de regio's, de totale kosten en het aandeel van de Gemeenschap in de financiering? Gecombineerd Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1907/98 en E-1908/98 (24 juli 1998) Wegens de omvang van het antwoord, dat talrijke tabellen omvat, zal de Commissie het rechtstreeks aan de geachte parlementsleden en aan het Secretariaat-generaal van het Parlement toesturen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2361/98

van Angela Billingham (PSE) aan de Commissie

(15 juli 1998)

Betreft: UEFA-voorschrift inzake gemeenschappelijk eigendom

Is de Commissie ervan op de hoogte dat sportorganisaties die over een monopolie beschikken regels vaststellen die van invloed zijn op de sport in geheel Europa, zonder uitleg aan of voorafgaande consultatie van de betrokkenen? Het jongste voorbeeld is het nieuwe UEFA-voorschrift, dat met terugwerkende kracht en zonder overleg is ingevoerd, om voetbalclubs die dezelfde eigenaar hebben uit te sluiten van deelname aan één en dezelfde Europese competitie.

Is de Commissie niet van mening dat het onaanvaardbaar is dat sportorganisaties die een monopoliepositie hebben de beginselen van doorzichtigheid en consultatie bij het nemen van besluiten die van invloed zijn op de economische ontwikkeling van de sport in Europa, blijven negeren?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(3 september 1998)

De Commissie is ervan op de hoogte dat de Union of European Football Associations (UEFA) onlangs regels heeft ingevoerd met betrekking tot de deelname aan Europese competities van clubs die dezelfde eigenaar hebben.

Op het eerste gezicht lijken deze regels uitsluitend een sportieve achtergrond te hebben en te zijn bedoeld om de onzekerheid van uitslagen te waarborgen, een doel dat door het Hof van Justitie als legitiem is erkend in zijn vonnis van 15 december 1995 in de zaak Bosman.(1) Het is duidelijk dat wanneer clubs met dezelfde eigenaar op nationaal of internationaal niveau aan dezelfde competities deelnemen, eraan kan worden getwijfeld of de uitslagen van wedstrijden niet vooraf worden bepaald.

Niettemin moet worden vastgesteld of deze UEFA-regels strikt noodzakelijk zijn voor de waarborging van de onzekerheid van uitslagen, of dat dit doel ook met minder restrictieve maatregelen kan worden bereikt. Mits deze voorschriften in verhouding staan tot het sportieve doel dat ermee wordt nagestreefd, zijn de mededingingsregels die in het EG-Verdrag zijn vastgelegd niet van toepassing.

Op dit moment beschikt de Commissie niet over voldoende informatie om te kunnen beoordelen of de bestaande regels verenigbaar zijn met artikel 85 en 86 van het EG-Verdrag. Of de UEFA andere instanties heeft geraadpleegd is voor deze beoordeling niet relevant.

(1) Zaak C-415/93 (1995) Jurispr. I-4921, paragraaf 106.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1532/98

van Dietrich Elchlepp (PSE) aan de Commissie

(18 mei 1998)

Betreft: 250 km afstandsgrens in het EU-steunprogramma "Zustersteden in Europa"

In het Duits-Franse grensgebied aan het zuidelijk deel van de Boven-Rijn zijn vele Europese zustersteden. Ter plaatse begrijpt men echter niet dat er in het kader van het EU-programma "Zustersteden in Europa" als voorwaarde voor steun aan manifestaties door zustersteden overeenkomstig clausule 1 door de Europese Commissie een minimale afstand van 250 km tussen de partnergemeentes wordt verlangd.

Kan de Commissie mededelen wat de achterliggende gedachte is voor deze clausule en of zij overweegt deze bedenkelijke beperking af te schaffen?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(1 juli 1998)

Het communautaire programma "Zustersteden in Europa", dat over beperkte budgettaire middelen beschikt, heeft als doel de ontwikkeling van de inhoud en de geografische spreiding van de jumelages te bevorderen, en met name steun toe te kennen in gevallen waarin zich de meeste hindernissen voordoen. Zo komen in het kader van jumelages met voorrang voor steun in aanmerking de steden die het verst van elkaar verwijderd zijn en de in het kader van partnerschappen georganiseerde ontmoetingen waaraan gemeenten in achterstandsregio's (bijvoorbeeld de regio's van doelstelling 1) en perifere gebieden van de Unie deelnemen. Bilaterale partnerschappen in de gebieden aan de interne grenzen van de Unie hebben bijgevolg geen voorrang. In deze gevallen vergen regelmatige wederzijdse bezoeken van burgers betrekkelijk weinig vervoer- en communicatiekosten. De meeste gejumeleerde steden die tot nog toe steun hebben ontvangen, liggen meer dan 1000 km van elkaar.

Er geldt echter geen enkele beperking wat betreft een minimumafstand voor de organisatie van manifestaties over onderwerpen die door de gejumeleerde steden worden bepaald en voor bijscholingsmaatregelen ten gunste van personen die verantwoordelijk zijn voor partnerschappen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2786/98

van Ana Palacio Vallelersundi (PPE) aan de Commissie

(17 september 1998)

Betreft: Kandidaturen van Technisch Ingenieurs voor vergelijkende onderzoeken van de EU voor de categorieën A en LA

Via de bijgevoegde documentatie bij het beroep tot nietigverklaring (T-299/97) dat op 1 december 1997 door de heer Vicente Alonso Morales werd ingesteld bij het Gerecht van Eerste Aanleg, heeft de Commissie kennis kunnen nemen van het feit dat een technisch ingenieur, de heer Roberto Arce Recio (ES), aan de universiteit Paul Sabatier van Toulouse op 24 juni 1998 zijn doctorstitel heeft behaald met eervolle vermelding. Hoe komt de heer Liikanen erbij om in zijn antwoord van 10 februari 1998 op schriftelijke vraag E-4186/97(1) van Barbara Dührkop te verklaren dat een van de door de Commissie aangevoerde redenen om Spaanse technisch ingenieurs niet toe te laten tot A/LA-concoursen het feit is dat deze titel niet de mogelijkheid biedt om te promoveren?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(13 oktober 1998)

In de eerste plaats wenst de Commissie erop te wijzen - zoals zij reeds in haar antwoorden op andere parlementaire vragen heeft gedaan - dat zij zich niet over een zaak kan uitspreken zolang de gerechtelijke procedure niet is afgesloten.

Volgens de desbetreffende Spaanse wetgeving(2) bestaan de universitaire studies in Spanje uit drie cycli. De eerste cyclus wordt afgesloten met een officieel diploma van "diplomado, ingeniero técnico o arquitecto técnico", dat toegang geeft tot de tweede cyclus. Na deze tweede cyclus wordt het officiële diploma van "licenciado, arquitecto o ingeniero" uitgereikt, dat op zijn beurt toegang verstrekt tot de derde cyclus, namelijk tot de studies voor het behalen van een doctoraat. Houders van een diploma van "ingeniero técnico", het diploma van de eerste cyclus, kunnen derhalve niet doctoreren.

De Commissie wenst er tenslotte de nadruk op te leggen dat zij zich bij het bepalen of een diploma toegang geeft tot het Europees openbaar ambt, moet baseren op de wetgeving van de lidstaat waar de kandidaat zijn studies heeft gedaan. In het geval waarnaar het geachte parlementslid verwijst, is dit dus Spanje.

(1) PB C 304 van 2.10.1998, blz. 15.

(2) Ley Organica 11/1893 van 25 augustus, de Reforma Universitaria, en LOGSE 1/1990 van 3 oktober.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1783/98

van Concepció Ferrer (PPE) aan de Commissie

(11 juni 1998)

Betreft: Andorra

De Raad van Ministers heeft in februari 1998 zijn goedkeuring gehecht aan verruiming van de handelsovereenkomst met Andorra. Deze akkoorden zijn echter nog niet in werking getreden en, naar verluidt, "bevroren".

Kan de Commissie uitleg verschaffen over de redenen waarom deze akkoorden nog niet in werking zijn getreden?

Antwoord van de heer Van den Broek namens de Commissie

(16 juli 1998)

Het is onjuist dat de Raad in februari 1998 een verruiming van de handelsovereenkomst met Andorra heeft goedgekeurd.

De betrekkingen tussen Andorra en de Gemeenschap zijn gebaseerd op de overeenkomst inzake de douane-unie van 28 juni 1990, die op 1 juli 1991 in werking is getreden.

De Raad heeft op 24 februari 1997 onderhandelingsrichtsnoeren aangenomen waarbij de Commissie wordt gemachtigd onderhandelingen over de sluiting van een samenwerkingsovereenkomst met Andorra aan te knopen; het Parlement is daarvan in kennis gesteld. Op 19 januari 1998 heeft de Commissie de onderhandelingen voor die samenwerkingsovereenkomst afgerond. Zij bestrijkt een groot aantal onderwerpen, onder meer milieu, communicaties, informatie, cultuur, vervoer, regionale en grensoverschrijdende samenwerking en sociale kwesties. Zij heeft geen weerslag op de werking van de overeenkomst inzake de douane-unie. De twee overeenkomsten moeten naast elkaar functioneren en door hetzelfde gemengd comité worden beheerd. De parafering van de nieuwe overeenkomst is op dit ogenblik door de Commissie opgeschort in afwachting dat een bevredigende oplossing voor de tabakskwestie wordt gevonden.

De Commissie is ten zeerste bezorgd over de omvang en de ernst van de tabakssmokkel en wenst dat er spoedig een oplossing wordt gevonden voor een situatie die onduldbaar is voor de Gemeenschap en haar lidstaten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0779/98

van Jens-Peter Bonde (I-EDN) aan de Commissie

(18 maart 1998)

Betreft: Eigen waterverzuring in de lidstaten

Zal de Commissie ervoor zorgen dat de lidstaten altijd strengere eisen zullen kunnen stellen op het gebied van de eigen waterverzuring dan de eisen die op communautair niveau worden gesteld?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(18 juni 1998)

De communautaire regelgeving inzake water is gebaseerd op artikel 130s van het EG-Verdrag en stelt minimumeisen vast. Voorts is in artikel 130 T van het EG-Verdrag bepaald dat maatregelen die zijn vastgesteld uit hoofde van artikel 130 S niet beletten dat een lidstaat verdergaande beschermende maatregelen handhaaft of treft. Zulke maatregelen moeten verenigbaar zijn met het EG-Verdrag en mogen vooral niet discriminerend zijn.

Dit geldt zowel voor de bestaande drinkwaterrichtlijn als voor het voorstel voor een nieuwe drinkwaterrichtlijn (Richtlijn 80/778/EEG van de Raad van 15 juli 1980 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water(1), het voorstel van de Commissie van 4 januari 1995(2), het advies van het Parlement van 12 december 1996, het gewijzigd voorstel van de Commissie van 4 juni 1997(3) en het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 19 december 1997).

Gelet op de artikelen 130 S en 130 T van het EG-Verdrag stelt de Raad in de preambule van zijn gemeenschappelijk standpunt over de nieuwe drinkwaterrichtlijn:

"......

(18) Overwegende dat de lidstaten waarden voor aanvullende, andere dan de in Bijlage I genoemde parameters mogen vaststellen wanneer ze dit nodig achten om de kwaliteit van de productie, de distributie en de controle van voor menselijke consumptie bestemd water te waarborgen.

(19) Overwegende dat wanneer een lidstaat het noodzakelijk acht om strengere normen vast te stellen dan die in Bijlage I, delen A en B, of normen voor aanvullende parameters die niet zijn opgenomen in Bijlage I maar noodzakelijk zijn voor de bescherming van de volksgezondheid, zij deze normen aan de Commissie moet melden.

(20) Overwegende dat als een lidstaat verdergaande beschermende maatregelen invoert of handhaaft, zij de beginselen en de voorschriften van het EG-Verdrag, zoals die door het Hof van Justitie zijn geïnterpreteerd, in acht moet nemen;...."

De Commissie bevestigt dan ook dat de lidstaten strengere normen voor hun watervoorzieningssystemen (leidingwater) mogen vaststellen, op voorwaarde dat bovengenoemde beginselen in acht worden genomen. Na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam zullen deze bepalingen van het EG-Verdrag ongewijzigd blijven. De op grond van artikel 130s, lid 1, vastgestelde milieuwetgeving zal dan wel worden goedgekeurd volgens de medebeslissingsprocedure, en niet langer volgens de samenwerkingsprocedure, zoals nu het geval is.

(1) PB L 229 van 30.8.1980.

(2) PB C 131 van 30.5.1995.

(3) PB C 213 van 15.7.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2253/98

van Miguel Arias Cañete (PPE) aan de Commissie

(22 juli 1998)

Betreft: EOGFL-garantie in Groot-Brittannië 1986-1995

Kan de Commissie het totale bedrag specificeren dat door Groot-Brittannië uit het EOGFL-garantie is ontvangen in de periode 1986-1995,:

- met een verdeling per hoofdstuk (akkerbouwgewassen, suiker, vezelgewassen en zijderupsen, andere sectoren of plantaardige producten, wijn, tabak, melk en zuivelproducten, rundvlees, schapen- en geitenvlees, varkensvlees, eieren en slachtpluimvee, overige maatregelen voor dierlijke producten, restituties voor bepaalde goederen, verkregen door verwerking van landbouwproducten, restituties voor voedselschenkingen van de EU, verstrekking van landbouwproducten aan hulpbehoevenden, begeleidende maatregelen, maatregelen ter ontwikkeling van het platteland in samenhang met de werking van de markten, overige maatregelen, inkomenssteun en het Europees Garantiefonds voor de visserij);

- en per wijze van uitkering (exportrestituties, compenserende prijssteun, steun per hectare, steun per stuks vee, oriënterende premies, steun voor particuliere opslag, steun voor het uit de markt nemen en vergelijkbare operaties, compensatiebetalingen, begeleidende maatregelen bij de hervorming van het GLB, en uitgaven voor openbare opslag)?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1724/98

van Brendan Donnelly (PPE) aan de Commissie

(5 juni 1998)

Betreft: Richtlijn 85/374/EEG van de Raad en de voorstellen tot wijziging van deze richtlijn in COM(97) 478

Kan de Commissie meedelen of zij ermee instemt dat fluoride in water beschouwd wordt als een "roerend" product in de zin van richtlijn 85/374/EEG(1) en in de tekst van de voorgestelde wijzigingen op deze richtlijn, en dat op grond daarvan aansprakelijkheidsclaims kunnen worden ingediend in gevallen van door fluoride in water veroorzaakte ziekte?

Antwoord van de heer Monti Namens de Commissie

(17 juli 1998)

Krachtens artikel 2 van Richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken, wordt elk "roerend goed" voor de toepassing van die richtlijn als een product beschouwd. De enige uitzonderingen op die regel zijn landbouwgrondstoffen en producten van de jacht, tenzij die een eerste be- of verwerking hebben ondergaan.

Op 1 oktober 1997 stelde de Commissie voor om Richtlijn 85/374/EEG(2) in die zin te wijzigen, dat landbouwgrondstoffen en producten van de jacht ook als producten voor de toepassing van die richtlijn kunnen worden beschouwd. Dit voorstel volgt op de aanbeveling van het Parlement om de richtlijn tot landbouwgrondstoffen uit te breiden, tegen de achtergrond van het BSE-geval(3).

De richtlijn behelst geen definitie van het begrip "roerend goed". De interpretatie van het Verdrag en de daaruit voortvloeiende akten berust bij het Hof van Justitie. Derhalve is het aan de nationale wetgeving om te bepalen of drinkwater dat fluoride bevat dient te worden beschouwd als een product in de zin van artikel 2 van de richtlijn.

Het geachte parlementslid zij verwezen naar de zaak betreffende de watervoorziening in Camelford (Verenigd Koninkrijk) van 1988(4). Naar aanleiding van de levering van 20 ton aluminiumsulfaat aan een waterzuiveringsinstallatie, waar dit product in de verkeerde tank terecht kwam, raakte het leidingwater voor ongeveer 11.500 mensen sterk verzuurd (meer dan 3.000 maal zoveel als de toegestane communautaire waarde). Onder een collectieve actie om schadevergoeding voor persoonlijke letsels te eisen werd aangevoerd dat dit water een product met een gebrek was krachtens deel I "Product hability" (Aansprakelijkheid voor producten) van de "Consumer Protection Act" (Consumentenbeschermingswet) van 1987. De waterleidingsdienst erkende deze aansprakelijkheid en de geschilpunten werden beperkt tot een kwantificering van de schade(5).

(1) PB L 210 van 7.8.1985, blz. 29.

(2) PB C 337 van 7.11.1997.

(3) Resolutie over de resultaten van de tijdelijke enquêtecommissie BSE, PB C 85 van 17.3.1997. Zie ook het eerste tweejaarlijkse BSE-follow-up-verslag van de Commissie, COM(98) 282 def.

(4) Verslag voor de Commissie inzake de toepassing van Richtlijn 85/374/EEG inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (studiecontract nr. ETD/B5-3000/MI/06).

(5) A.B. en anderen tegen de "South West Water Services Ltd." [1993] 2 WLR 507, CA.