SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2044/96 van Marlies Mosiek-Urbahn (PPE) aan de Commissie (19 juli 1996)

Betreft: Beperking van verkeer van kapitaal en diensten voor investeringsfondsen in Oostenrijk

De Oostenrijkse wet op de kapitaalmarkten bepaalt dat voor een openbaar aanbod van effecten en investeringsfondsen ook voor emittenten uit de lid-staten van de EU een voorafgaande publikatie van een gecontroleerde prospectus alsmede de opstelling van een jaarlijks accountantsverslag in Oostenrijk nodig is, ook wanneer de effecten in de staat waarin de emittent is gezeteld voldoen aan de geharmoniseerde standaarden en onderworpen zijn aan een overheidscontrole die beantwoordt aan de vrije kapitaalmarkt. Er bestaan weliswaar uitzonderingen op deze prospectusverplichting en accountantscontrole. Deze gelden echter niet voor buitenlandse effecten en investeringsfondsen uit onroerende goederen; een onderscheid tussen lid-staten van de EU en derde landen bestaat derhalve in de Oostenrijkse regeling niet. Verder is er geen vrijstelling van de publikatieverplichting voor participatiebewijzen uit particuliere investeringsfondsen daar deze niet vallen onder de richtlijn 80/390/EEG ((PB L 100 van 17.4.1980, blz. 1. )) die hiervan vrijstelling verleent.

Aangezien echter ook participatiebewijzen op onroerend goed uit openbare investeringsfondsen vallen onder het vrije kapitaal en dienstenverkeer is de Oostenrijkse publikatieverplichting voor effecten waarvoor reeds een in de gehele Europese Unie conforme prospectus in de staat waarin de zetel is gevestigd bestaat, een beperking en dus een ontoelaatbare hindernis.

1. Welke stappen heeft de Commissie genomen om deze ontoelaatbare beperking van het vrije kapitaal- en dienstenverkeer op te heffen?

2. Welke termijnen heeft zij daarbij aan de Oostenrijkse republiek gesteld?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (18 september 1996)

Bij de handel in effecten van collectieve beleggingsfondsen moeten de Lid-Staten in de eerste plaats een hoog niveau van bescherming van de beleggers waarborgen. Dit moet echter niet worden opgevat als een belemmering van het vrij verkeer van kapitaal binnen de Gemeenschap, maar als een aanvulling erop.

Momenteel is enkel de handel in effecten van bepaalde belegginginstellingen via de Gemeenschapswetgeving (Richtlijn 85/611/EEG ((PB L 375 van 31.12.1985. )) van december 1985) geharmoniseerd, en wel voornamelijk de handel in effecten van instellingen voor collectieve beleggingen in effecten (icbe's). Deelnemingen van dergelijke ondernemingen in de onroerend-goedsector vallen buiten het toepassingsgebied van de richtlijn. Dit betekent dat de Lid-Staten in beginsel het recht hebben, voorwaarden te verbinden aan de handel in dergelijke deelnemingen, wanneer zij dit om redenen van algemeen belang noodzakelijk en gerechtvaardigd achten. Deze voorwaarden mogen strenger zijn dan die voor de geharmoniseerde sector. De goedkeuring van de richtlijn inzake beleggingsdiensten (Richtlijn 93/22/EEG ((PB L 141 van 11.6.1993. )) van 10 mei 1993) heeft hierin geen verandering gebracht. De tweede alinea van lid 1 van artikel 14 bevat immers de volgende bepaling: " Deze richtlijn laat onverlet de bevoegdheden van de Lid-Staten van ontvangst ten aanzien van de rechten van deelneming in instellingen voor collectieve belegging die niet vallen onder Richtlijn 85/611/EEG.¨

Bovendien wordt in artikel 46 van Richtlijn 85/611/EEG bepaald dat rechten van deelneming slechts in een andere Lid-Staat mogen worden verhandeld, wanneer de beleggingsinstelling de volgende stukken heeft voorgelegd:

- een verklaring van de bevoegde autoriteiten dat zij voldoet aan de voorwaarden van de onderhavige richtlijn,

- haar fondsreglement of statuten,

- haar prospectus,

- in voorkomend geval haar laatste jaarverslag en haar daaropvolgende halfjaarlijks verslag,

- gegevens over de beoogde wijze van verhandeling van haar rechten van deelneming in deze andere Lid-Staat.

Artikel 47 van dezelfde richtlijn regelt het taalregiem dat gevolgd moet worden in het land van ontvangst.

Op grond van het bovenstaande lijkt te moeten worden vastgesteld, dat Oostenrijk in principe dezelfde regels toepast op openbare beleggingsfondsen in de onroerend-goedsector als op geharmoniseerde instellingen. De Commissie ziet dus geen reden om tegen Oostenrijk op te treden.