SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3337/97 van David Hallam (PSE) aan de Commissie (22 oktober 1997)

Betreft: Betaling van wettelijke uitkering bij zwangerschap (Verenigd Koninkrijk); termijn van 16 weken

Is het de Commissie bekend dat de Britse wetgeving bepaalt dat een vrouw die minder dan zestien weken zwanger is bij het aanvaarden van een andere baan geen recht heeft op een zwangerschapsuitkering, noch van de vorige noch van de nieuwe werkgever? Was zij bij de aanvaarding van een nieuwe baan echter 25 weken zwanger, dan zou haar oude werkgever de uitkering hebben moeten betalen en als zij zwanger was geworden op de dag dat zij haar nieuwe baan aanvaardde dan zou haar nieuwe werkgever de uitkering hebben moeten doen en van de national zekerheid hebben moeten terugvorderen.

Acht de Commissie dit geen pertinent onjuiste situatie, vooral voor vrouwen wier inkomen de voornaamste bron van inkomsten van het gezin is en die zonder onderbreking hebben gewerkt?

Indien, volgens Europees recht, een werkgever zich bij zijn besluit om al of niet iemand in dienst te nemen niet mag laten beïnvloeden door het feit dat een vrouw zwanger is (zaak Dekker), moet een vrouw een baan dan maar van de hand wijzen, zuiver en en alleen al omdat zij anders niet in aanmerking komt voor een zwangerschapsuitkering ten bedrage van 90% voor een periode van zes weken?

In het arrest van het Europese Hof van Justitie in de zaak Dekker zei de advocaat-generaal treffend: "Moederschap - vergeef mij deze gemeenplaats - is een zaak van vrouwen en van niemand anders:om dit als rechtvaardiging aan te voeren voor een weigering om iemand in dienst te nemen is uit de aard der zaak discriminatie gebaseerd op sexe.¨ Meent de Commissie niet ook dat het even discriminerend is voor een vrouw om noodgedwongen een baan te weigeren wegens zwangerschap?

In het Verenigd Koninkrijk bedraagt de basisuitkering voor vrouwen die geen aanspraak kunnen maken op de wettelijke uitkering bij zwangerschap GBP 52,50 per week gedurende 12 weken. Het Hof van Justitie bepaalde in zijn arrest in de zaak Gillespie, dat de richtlijn inzake gelijke beloning noch de volledige betaling van loon voorschrijft noch criteria geeft voor het vaststellen van het te betalen bedrag, mits dat bedrag niet zo laag is dat het doel van het zwangerschapsverlof in gevaar wordt gebracht. Is de Commissie, in het licht van dit arrest, niet van mening dat de basisuitkering in het Verenigd Koninkrijk voor vrouwen voor wie de termijn van 16 weken geldt, zo laag is dat het doel van het zwangerschapsverlof voorbij wordt geschoten, vooral voor vrouwen wier inkomen de voornaamste bron van inkomsten van een gezin is?

Aanvullend antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (16 maart 1998)

Ter aanvulling op haar antwoord van 21 november 1997 ((PB C 134 van 30.4.1998, blz. 140. )), kan de Commissie thans de volgende inlichtingen verstrekken.

Zoals de Commissie de geachte afgevaardigde reeds heeft medegedeeld, heeft zij contact opgenomen met de Britse autoriteiten om nadere inlichtingen te verkrijgen over de toepassingsvoorwaarden van de regelgeving betreffende de wettelijke vergoeding van het zwangerschapsverlof.

In hun antwoord wijzen de Britse autoriteiten er op dat artikel 11, lid 4, van richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992, betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van zwangere vrouwen of van onlangs bevallen of zogende vrouwen op het werk ((PB L 348 van 28.11.1992. )), de lidstaten toestaat de doorbetaling van een bezoldiging tijdens het moederschapsverlof afhankelijk te maken van de voorwaarde dat de betrokken werkneemster voldoet aan de voorwaarden voor opening van het recht op de door de nationale wetgeving voorziene uitkeringen, waarbij deze voorwaarden evenwel niet de eis mogen stellen dat gedurende een periode van meer dan twaalf maanden onmiddellijk voorafgaand aan de vermoedelijke datum van de bevalling moet zijn gewerkt.

Dat de uitkering van de "statutory maternity pay¨ door de Britse wetgeving wordt onderworpen aan de voorwaarde van een aaneengesloten gewerkte periode van 26 weken, die eindigt met de week die onmiddellijk voorafgaat aan de veertiende week voor de week van de vermoedelijke bevalling, kan dus niet worden beschouwd als in strijd met richtlijn 92/85/EEG.

De Commissie vestigt overigens de aandacht van de geachte afgevaardigde eveneens op het feit dat de werkneemsters die van de uitkering van de "statutory maternity pay¨ zijn uitgesloten, daarentegen een "maternity allowance¨ of andere uitkeringen kunnen ontvangen als zij voldoen aan de voorwaarden voor de opening van het recht op deze door de Britse wetgeving voorziene uitkeringen.