NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/689

(2004/C 84 E/0775)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0870/04

van Wolfgang Ilgenfritz (NI) aan de Commissie

(15 maart 2004)

Betreft: Werkvergunning voor uitzendkrachten in Italië

Een Oostenrijkse firma zendt uitzendkrachten die hoofdzakelijk uit Oostenrijk afkomstig zijn, resp. onderdanen van de huidige 15 lidstaten van de EU zijn, uit naar bedrijven in de huidige EU, ondermeer in Zuid-Tirol. De autoriteiten in Zuid-Tirol hebben er herhaaldelijk op gewezen dat voor dergelijke medewerkers uit Oostenrijk resp. het overige EU-gebied werkvergunningen nodig zijn. In dit opzicht wordt daardoor de betrokken firma in haar activiteiten belemmerd.

1. Is het mogelijk dat in Italië werkvergunningen nodig zijn, bijvoorbeeld op grond van bestaande overgangsregelingen?

2. Of handelt de instantie in Italië in strijd met de wet door de activiteiten van de Oostenrijkse firma te belemmeren?

Antwoord van de heer Dimas namens de Commissie

(19 april 2004)

Artikel 3, lid 1, onder d), van Richtlijn 96/71/EG van het Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (1) bepaalt dat de lidstaten erop toezien dat de ondernemingen die in het kader van de transnationale verlening van diensten werknemers op hun grondgebied ter beschikking stellen de in hun wetgeving vastgestelde voorwaarden voor het uitzenden van werknemers naleven. Ten aanzien van de inhoud daarvan moeten deze regels zijn gemotiveerd door de bescherming van de werknemers of andere dwingende vereisten van algemeen belang, die geschikt zijn om het ermee nagestreefde doel te bereiken en niet verder mogen gaan dan ter bereiking van dit doel nodig is.

Of een specifieke nationale maatregel al dan niet aan deze criteria voldoet, hangt af van de precieze inhoud, de concrete situaties waarop hij betrekking heeft en de voorwaarden waaraan moet worden voldaan om aan de relevante bepaling te voldoen.

In algemene termen wil de Commissie erop wijzen dat een vereiste om werkvergunningen te verkrijgen voor onderdanen van lidstaten niet verenigbaar is met artikel 49 van het EG-Verdrag. Er bestaat geen overgangsregeling voor de toepassing door Italië van Richtlijn 96/71/EG en de overgangsmaatregelen waarin het Toetredingsverdrag voorziet, zijn niet van toepassing wat de relatie tussen de huidige lidstaten betreft.

Overeenkomstig de informatie waarover de Commissie beschikt, schrijft de Italiaanse wetgeving (met name artikel 4 van wetsdecreet nr. 72 van 25 februari 2000 en artikel 2 van wet nr. 196 van 24 juni 1997) voor dat ondernemingen die uitzendkrachten ter beschikking stellen aan een in Italië gevestigd inleenbedrijf zich moeten laten inschrijven in een speciale lijst van de bevoegde dienst van het ministerie van Arbeid en Sociale Zekerheid. Om in deze lijst te kunnen worden ingeschreven moeten deze ondernemingen een vergunning verkrijgen, die in eerste instantie tijdelijk wordt toegekend; nadat de onderneming gedurende twee jaar heeft gefunctioneerd, kan de vergunning voor onbepaalde tijd worden verlengd. Voor de toekenning van deze vergunning moet de onderneming voldoen aan bepaalde voorwaarden die op de bescherming van de werknemers zijn gericht. Er is echter geen vergunning vereist, als een uitzendbedrijf kan aantonen dat op hem een gelijkwaardige administratieve maatregel van toepassing is, vastgesteld door de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat dan Italië.

Zoals het Hof van Justitie in zijn rechtspraak heeft onderstreept, is de terbeschikkingstelling van arbeidskrachten een bijzonder gevoelige aangelegenheid uit beroeps- en sociaal oogpunt die van invloed is op zowel de verhoudingen op de arbeidsmarkt als de rechtmatige belangen van de betrokken werknemers. Het Hof heeft bijgevolg geoordeeld dat het krachtens het Gemeenschapsrecht de lidstaten als een legitieme beleidskeuze vrij staat het ter beschikking stellen van arbeidskrachten te binden aan een stelsel van vergunningen, mits het gastland rekening houdt met de reeds door de dienstverlener verstrekte bewijsstukken en garanties voor de uitoefening van zijn activiteiten in de lidstaat waar hij is gevestigd.

Het Italiaanse wetsdecreet nr. 72 van 25 februari 2000 tot omzetting van Richtlijn 96/71/EG bevat geen aanvullende vergunningsvereisten ten aanzien van het transnationaal uitlenen van arbeidskrachten die onderdanen van een lidstaat zijn en de Commissie is niet op de hoogte van andere wetgeving die werkvergunningen voor dergelijke werknemers voorschrijft.

(1) PB L 18 van 21.1.1997.