SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2870/98

van Patricia McKenna (V) aan de Commissie

(28 september 1998)

Betreft: Fosforvervuiling door wasmiddelen

Wasmiddelen vormen een belangrijke bron van fosfor in afvalwater. Naar aanleiding van deze vervuiling is fosfor in wasmiddelen in Italië en Zwitserland wettelijk verboden en zijn met de wasmiddelenindustrie in andere landen, zoals Duitsland en Nederland, vrijwillige overeenkomsten gesloten. Dit heeft ertoe geleid dat de hoeveelheid fosfor in wasmiddelen in Duitsland sinds 1975 bijvoorbeeld met 94 % is gedaald. Door deze maatregelen wordt in de landen waar actie is ondernomen aanzienlijk minder fosfor uit wasmiddelen in het aquatisch milieu gebracht.

Dit soort maatregelen zijn in Ierland onbekend, met het gevolg dat de watervervuiling uit deze bron aanzienlijk is. Is de Commissie van mening dat standaardisatie noodzakelijk is om Ierland op één lijn te brengen met de verantwoorde aanpak die in de rest van de EU wijd verbreid is, en dat deze standaardisatie zou kunnen worden gegoten in de vorm van een Europadekkende vrijwillige overeenkomst met de industrie, zoals in Duitsland en Nederland, of van een verbod, zoals in Italië?

Is de Commissie het ermee eens fosforvrije wasmiddelen in de EU als eerste stap vrij te stellen van BTW om de afschrikwekkende werking van de huidige prijs te verminderen waardoor de consument geen fosforvrije producten koopt?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(30 oktober 1998)

De Commissie bestudeert momenteel de met de aanwezigheid van fosfaten in wasmiddelen samenhangende problematiek. In sommige lidstaten bestaan systemen voor toezicht op het in de handel brengen van fosfaten; deze systemen zijn hetzij bij wet opgelegd, hetzij vrijwillig en verschillen sterk per land. De algemene houding ten aanzien van fosfaten in wasmiddelen heeft zich ten gunste van deze producten ontwikkeld. In diverse kringen wordt de voorkeur gegeven aan fosfaten boven alternatieve producten, op voorwaarde dat het afvalwater adequaat wordt behandeld; fosfaten kunnen namelijk gemakkelijk uit het afvalwater worden verwijderd en vormen dus in mindere mate een probleem voor het milieu dan vervangende producten.

In Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater(1) is bepaald dat de Lid-Staten ervoor zorgen dat stedelijk afvalwater dat in opvangsystemen terechtkomt vóór lozing aan een secundaire behandeling(2) wordt onderworpen en is een tijdschema vastgesteld voor de naleving van dit voorschrift door agglomeraties van verschillende omvang, met 31 december 2005 als uiterste termijn. Voorst zijn speciale bepalingen vastgesteld, hoofdzakelijk met betrekking tot het verwijderen van fosfor en stikstof, voor gebieden die onderhevig zijn aan eutrofiëring. Niet alle lidstaten beschikken echter over operationele afvalwaterzuiveringssystemen.

De Commissie gaat thans na in welke mate er behoefte bestaat aan harmonisatie van het in de handel brengen van fosfaten in de Gemeenschap. Over een eventuele harmonisatie is nog geen beslissing genomen en evenmin overweegt de Commissie in dit stadium fiscale stimulansen in te voeren mocht van harmonisatie worden afgezien.

(1) PB L 135 van 30.5.1991.

(2) secundaire behandeling: behandeling van stedelijk afvalwater door middel van een proces waarbij in het algemeen biologische behandeling met secundaire bezinking plaatsvindt of een ander proces dat het mogelijk maakt de in tabel 1 van bijlage I vermelde eisen in acht te nemen.