SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2318/02

van Ole Krarup (GUE/NGL) aan de Commissie

(26 juli 2002)

Betreft: Kaderbesluiten en keuzevrijheid

Tegen de achtergrond van een aantal recente voorstellen voor zogenoemde kaderbesluiten met name het voorstel voor een kaderbesluit betreffende het Europees arrestatiebevel(1), en het voorstel voor een kaderbesluit betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat(2), zou ik de Commissie willen verzoeken nader in te gaan op de vraag aan welke nadere voorwaarden voldaan moet zijn wanneer tot de toepassing van kaderbesluiten kan worden overgegaan.

Mijn vraag heeft vooral betrekking op de keuzevrijheid die de lidstaten op grond van artikel 34, lid 2, sub b) van het EU-Verdrag wordt gelaten als het gaat om de bepaling van middelen. Enerzijds vooronderstelt het EU-Verdrag een keuzevrijheid van de lidstaten, maar anderzijds lijkt het er in de twee genoemde gevallen op dat een dergelijke vrijheid van keuze wordt uitgesloten. Welke minimale mate van keuzevrijheid acht de Commissie noodzakelijk als voorwaarde voor regelgeving in de vorm van kaderbesluiten overeenkomstig artikel 34, lid 2, sub b) (i.p.v. een richtlijn of verordening)? Heeft de Juridische dienst van de Commissie hierover adviezen uitgebracht? Zo ja, dan verzoek ik de Commissie deze bij haar antwoord te voegen.

(1) COM(2001) 522 PB C 332 E van 27.11.2001, blz. 305.

(2) COM(2001) 664 PB C 75 E van 26.3.2002, blz. 269.

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(31 oktober 2002)

In artikel 34, lid 2, onder b), van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) wordt naar kaderbesluiten verwezen als de instrumenten voor de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten op de in Titel VI van het VEU bedoelde gebieden. Kaderbesluiten zijn verbindend voor de lidstaten ten aanzien van het te bereiken resultaat, doch aan de nationale instanties wordt de bevoegdheid gelaten vorm en middelen te kiezen.

De Commissie is het niet ermee eens dat de in de vraag vermelde voorstellen(1) de bevoegdheid van de lidstaat in ruime mate uitsluiten, integendeel: kaderbesluiten verplichten de lidstaten ertoe de nodige nationale maatregelen te nemen om de mate van onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen tot stand te brengen waarin een specifiek instrument voorziet. Kaderbesluiten kunnen in die zin worden vergeleken met richtlijnen zoals vastgesteld in artikel 249 van het EG-Verdrag voor gebieden die onder het genoemde verdrag vallen. Een richtlijn is verbindend ten aanzien van het te bereiken resultaat voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd is, doch aan de nationale instanties wordt de bevoegdheid gelaten vorm en middelen te kiezen. Maar in tegenstelling tot richtlijnen kunnen kaderbesluiten geen rechtstreeks effect hebben. Een ander belangrijk verschil tussen deze twee rechtsinstrumenten is dat, wanneer de Commissie van mening is dat een lidstaat niet heeft voldaan aan de uit hoofde van een kaderbesluit opgelegde verplichting, hij niet een inbreukprocedure kan inleiden uit hoofde van artikel 226 van het EG-Verdrag zoals dit wel het geval is voor richtlijnen.

Indien bepaalde lidstaten het niet eens zijn over de interpretatie of de toepassing van een kaderbesluit is het Hof van Justitie bevoegd in een dergelijk geschil uitspraak te doen onder de in artikel 35, punt 7, van het VEU vastgestelde voorwaarden.

Wat het verzoek van het geachte parlementslid betreft om een exemplaar te verkrijgen van het advies dat de juridische dienst hierover heeft uitgebracht, zal hieraan gevolg worden gegeven overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie(2).

(1) Ondertussen heeft de Raad op 13 juni 2002 zijn goedkeuring gehecht aan het kaderbesluit betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB L 190 van 18.7.2002).

(2) PB L 145 van 31.5.2001.