ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1009/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(27 maart 2003)

Betreft: Aanwending door de gemeente Massa van subsidies uit hoofde van het Daphne-programma

In september 2002 heeft het comité van toezicht van het Italiaanse Ministerie van Economische Zaken een verslag ingediend over de besteding van de door de EU beschikbaar gestelde middelen.

Dit onderzoek heeft o.a. de verontrustende traagheid en het gebrek aan efficiency aan het licht gebracht waarmee bepaalde plaatselijke overheden de projecten toewijzen.

Ook de EG-Commissie heeft herhaaldelijk haar bezorgdheid uitgesproken over de onderbesteding van de Europese subsidies door de plaatselijke overheden.

Sommige plaatselijke overheden, zoals b.v. de gemeente Massa, hebben de Europese subsidies hard nodig om misbruik jegens vrouwen en kinderen te bestrijden.

Kan de Commissie, gezien bovenstaande overwegingen, mededelen:

1. of de gemeente Massa projecten heeft ingediend voor het Daphne-programma?

2. of de gemeente Massa subsidies voor dergelijke projecten heeft ontvangen?

3. of deze subsidies gebruikt zijn?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Vitorino namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-1004/03, E-1005/03, E-1006/03,E-1007/03, E-1008/03, E-1009/03, E-1010/03, E-1011/03,E-1012/03, E-1013/03, E-1014/03, E-1015/03 en E-1016/03

(28 april 2003)

In het kader van het Daphne-programma zijn enkel in 2003 en niet in de overige jaren de volgende voorstellen ingediend:

- 2 voorstellen van de Comune di Firenze Assessorato Pubblica Istruzione e Politiche Giovanili, Direzione Istruzione;

- 1 voorstel van de Comune di Pesaro Servizio sociale;

- 1 voorstel van de Comune di Siena Comitato di ente per le pari opportunita.

De Commissie heeft deze voorstellen nog niet geëvalueerd en kan het geachte parlementslid dus nog geen inlichtingen geven over de selectie of de financiering. In juli 2003 zal aan alle indieners van voorstellen in het kader van het Daphne-programma in 2003 informatie worden gestuurd betreffende het resultaat van de evaluatieprocedure.

Van de andere door het geachte parlementslid genoemde steden (Ancona, Livorno, Macerata, Massa, Perugia, Pisa, Pistoia, Prato, en Terni) werd tussen 1997 en 2003 geen enkel voorstel ontvangen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2108/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Raad

(18 juni 2003)

Betreft: Uitzendkrachtenrichtlijn

Kan de Raad zijn standpunt toelichten over het mislukken van overeenstemming over de uitzendkrachtenrichtlijn op 3 juni?

Antwoord

(13 oktober 2003)

In antwoord op de vraag van het geachte parlementslid zou de Raad erop willen wijzen dat hij op 3 juni 2003 reeds aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt met betrekking tot een gemeenschappelijk standpunt, teneinde zo spoedig mogelijk een politiek akkoord te bereiken.

Op 6 maart 2003 had de Raad de drie uitgangspunten voor een evenwichtig politiek compromis vastgesteld. Het Griekse voorzitterschap heeft vervolgens een compromispakket opgesteld dat artikel 1, lid 3, artikel 4 en een nieuw artikel 11, lid 3, met een overgangsperiode omvatte, overeenkomstig de door het Europees Parlement in eerste lezing voorgestelde amendementen, ter vervanging van de in artikel 5, lid 4, beoogde vrijstelling.

Over dit compromispakket heeft de Raad op 3 juni in openbare beraadslaging van gedachten gewisseld. Aangezien er echter nog geen oplossing was gevonden voor de overgangsregelingen betreffende de vrijstelling van de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling, heeft de Raad geconcludeerd dat er in dit stadium nog geen politiek akkoord kon worden bereikt, ondanks de duidelijke bereidheid om met betrekking tot dit dossier vooruitgang te boeken. De Raad heeft het Coreper opdracht gegeven de werkzaamheden voor deze richtlijn voort te zetten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1603/03

van Hans-Peter Martin (PSE) aan de Commissie

(6 mei 2003)

Betreft: Identificatie van politie-ambtenaren

Herhaaldelijk weigeren leden van de Franse politie die in de buurt van de zetel van het Europees Parlement in Straatsburg worden ingezet, zich desgevraagd te identificeren of tenminste hun dienstnummer te noemen. Dit overkomt zelfs leden va het Parlement. Daardoor wordt het onmogelijk individuele personen te confronteren met eventuele misstanden of overtredingen door handhavers van de openbare orde. Dat is in strijd met het democratisch beginsel dat politie-activiteiten gecontroleerd moeten kunnen worden.

Kan de Commissie mededelen of zij zich bewust is van deze misstand en?

Is zij voornemens te streven naar een uniforme regeling voor alle lidstaten, waarmee identificatie van dienstdoende politie-ambtenaren mogelijk wordt?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(26 mei 2003)

De Commissie deelt het geachte parlementslid mee dat zij niet op de hoogte is van problemen in lidstaten ingevolge de weigering van politieambtenaren om zich ten aanzien van burgers te identificeren. Het is belangrijk eraan te herinneren dat de ordehandhaving en nationale veiligheid, met inbegrip van de organisatie en het beheer van de politie, tot de uitsluitende verantwoordelijkheid van de lidstaten behoren.

De Commissie meent dan ook dat eventueel vastgestelde problemen onder de aandacht moeten worden gebracht van de autoriteiten van de lidstaten waar zij zich hebben voorgedaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1012/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(27 maart 2003)

Betreft: Aanwending door de gemeente Pisa van subsidies uit hoofde van het Daphne-programma

In september 2002 heeft het comité van toezicht van het Italiaanse Ministerie van Economische Zaken een verslag ingediend over de besteding van de door de EU beschikbaar gestelde middelen.

Dit onderzoek heeft o.a. de verontrustende traagheid en het gebrek aan efficiency aan het licht gebracht waarmee bepaalde plaatselijke overheden de projecten toewijzen.

Ook de EG-Commissie heeft herhaaldelijk haar bezorgdheid uitgesproken over de onderbesteding van de Europese subsidies door de plaatselijke overheden.

Sommige plaatselijke overheden, zoals b.v. de gemeente Pisa, hebben de Europese subsidies hard nodig om misbruik jegens vrouwen en kinderen te bestrijden.

Kan de Commissie, gezien bovenstaande overwegingen, mededelen:

1. of de gemeente Pisa projecten heeft ingediend voor het Daphne-programma?

2. of de gemeente Pisa subsidies voor dergelijke projecten heeft ontvangen?

3. of deze subsidies gebruikt zijn?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Vitorino namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-1004/03, E-1005/03, E-1006/03,E-1007/03, E-1008/03, E-1009/03, E-1010/03, E-1011/03,E-1012/03, E-1013/03, E-1014/03, E-1015/03 en E-1016/03

(28 april 2003)

In het kader van het Daphne-programma zijn enkel in 2003 en niet in de overige jaren de volgende voorstellen ingediend:

- 2 voorstellen van de Comune di Firenze Assessorato Pubblica Istruzione e Politiche Giovanili, Direzione Istruzione;

- 1 voorstel van de Comune di Pesaro Servizio sociale;

- 1 voorstel van de Comune di Siena Comitato di ente per le pari opportunita.

De Commissie heeft deze voorstellen nog niet geëvalueerd en kan het geachte parlementslid dus nog geen inlichtingen geven over de selectie of de financiering. In juli 2003 zal aan alle indieners van voorstellen in het kader van het Daphne-programma in 2003 informatie worden gestuurd betreffende het resultaat van de evaluatieprocedure.

Van de andere door het geachte parlementslid genoemde steden (Ancona, Livorno, Macerata, Massa, Perugia, Pisa, Pistoia, Prato, en Terni) werd tussen 1997 en 2003 geen enkel voorstel ontvangen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2021/03

van Sérgio Marques (PPE-DE) aan de Raad

(17 juni 2003)

Betreft: Steunregeling producenten visserijsector

In 1992 is met het oog op de afgelegen en geïsoleerde ligging van de ultraperifere regio's een steunregeling voor de producenten in de betrokken visserijsectoren in het leven geroepen. Uit hoofde van deze regeling wordt compensatie geboden voor de bijkomende kosten voor de afzet en het vervoer waarmee deze producenten geconfronteerd worden door het ontbreken van regionale markten in de nabijheid en de hoge kosten van het vervoer van deze regio's naar het vasteland.

In respectievelijk 1994, 1995 en 1998 zijn nieuwe verordeningen vastgesteld teneinde deze oorspronkelijke regeling voort te zetten. De laatste verordening (verordening (EG) 1587/98(1)) was geldig tot 31 december 2002.

Hoewel de Commissie zich altijd voorstander heeft getoond van een permanente regeling, aangezien de afstand en de andere specifieke kenmerken (geringe afmetingen, insulair karakter, ongunstige geografische en klimatologische omstandigheden) van de ultraperifere regio's factoren zijn waaraan niet kan worden getornd, heeft de Raad de voornoemde regeling tot dusver slechts een tijdelijk karakter willen geven.

Tegen deze achtergrond wordt Raad verzocht mede te delen door welke overwegingen dit standpunt wordt ingegeven.

(1) PB L 208 van 24.7.1998, blz. 1.

Antwoord

(13 oktober 2003)

De Raad is zich bewust van de bijzondere beperkingen die van invloed zijn op de structurele economische en sociale situatie van de ultraperifere gebieden, die op verschillende domeinen met name in de visserijsector tot uiting komen.

De Raad heeft bijzondere aandacht besteed aan het probleem van de extra kosten voor het vervoer van visserijproducten naar de markten, die het gevolg zijn van de grote afstand en de geïsoleerde ligging van de ultraperifere gebieden. Zo heeft de Raad op 17 juli 1998 Verordening (EG) nr. 1587/98 aangenomen tot instelling van een regeling ter compensatie van de door de ultraperifere ligging veroorzaakte extra kosten voor de afzet van bepaalde visserijproducten van de Azoren, Madeira, de Canarische eilanden en de Franse departementen Guyana en Réunion. Deze regeling is op 31 december 2001 verstreken.

Zoals het geachte parlementslid ongetwijfeld weet, moest er overeenkomstig artikel 6 van Verordening (EG) nr. 1587/98 vóór 1 juni 2001 een grondige evaluatie worden uitgevoerd over het effect van de uitvoering van de specifieke maatregelen ten behoeve van de visserijsector in die gebieden.

Voornoemde evaluatie is tot dusver niet aan het Parlement en de Raad voorgelegd.

In afwachting van dat verslag heeft de Raad het wenselijk geacht om, met het oog op de continuïteit van de rechtsgrondslag voor de regeling ter compensatie van de extra kosten, de regeling op basis van een voorstel van de Commissie met één jaar te verlengen tot 31 december 2002 (Verordening (EG) nr. 579/2002).

De Commissie heeft bij de Raad vooralsnog geen voorstel ingediend voor de verlenging van de regeling vanaf 1 januari 2003.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1513/03

van Helle Thorning-Schmidt (PSE) aan de Raad

(5 mei 2003)

Betreft: Steniging van Amina Lawal

Op 22 maart 2002 is Amina Lawal in Nigeria, op grond van het feit dat zij een buitenechtelijk kind had gebaard, veroordeeld tot de dood door steniging. Amina Lawal Kurami heeft tegen dit vonnis beroep aangetekend, en de zaak zou op 25 maart 2003 opnieuw worden behandeld bij de shariarechtbank van beroep in de deelstaat Katsina. De behandeling is echter uitgesteld tot 3 juni 2003.

Welke mening heeft de Raad over bovengenoemd en soortgelijke vonnissen? Welke maatregelen overweegt hij om het doodsvonnis van Amina Lawal Kurami ongedaan te maken?

Antwoord

(29 september 2003)

De EU volgt nauwlettend de zaak van Amina Lawal op basis van de verklaring van 21 augustus 2002 waarin de EU haar diepe bezorgdheid uitsprak over de beslissing van het hof van beroep om het door Amina Lawal aangetekende beroep te verwerpen.

Gezien het advies van de raadslieden van Amina Lawal, dat steunacties op een discrete en vertrouwelijke wijze dienen plaats te vinden, is de Raad van oordeel dat het, zolang de gerechtelijke procedure nog loopt, niet aanbevelenswaardig of passend is zich in de zaak van Amina Lawal te mengen. In dit stadium lijkt de zaak beter gediend met een algemene dan met een individuele aanpak. In het kader van de politieke dialoog met Nigeria heeft de EU op verscheidene niveaus, met name via de missiehoofden in Abuja, haar standpunt over de doodstraf herhaald en de regering van Nigeria aangemoedigd voort te gaan met haar streven om de doodstraf af te schaffen en alle vormen van wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing te voorkomen. De EU benadrukt in dit verband de noodzaak voor Nigeria om, gelet op de constitutionele problemen naar aanleiding van de toepassing van de sharia in bepaalde deelstaten, te waarborgen dat de Grondwet de hoogste wet in het land blijft.

De Raad blijft er bij de Nigeriaanse autoriteiten op aandringen de mensenrechten en de menselijke waardigheid, met een bijzondere verwijzing naar vrouwen, ten volle na te leven(1).

(1) Nigeria heeft zonder voorbehoud de Overeenkomst ter afschaffing van iedere vorm van discriminatie tegen vrouwen geratificeerd. De EU heeft daarom de Nigeriaanse regering erop gewezen dat de ondertekenende staten van deze Overeenkomst iedere vorm van discriminatie tegen vrouwen dienen te veroordelen en dat zij overeen zijn gekomen met alle geschikte midellen en zonder oponthoud een beleid te zullen nastreven ter afschaffing van discriminatie tegen vrouwen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1341/03

van Marco Cappato (NI) aan de Raad

(9 april 2003)

Betreft: Aanhouding van de Soedanees Tawfiq Salih Abu Kadouk

Op 16 maart 2003 is Tawfiq Salih Abu Kadouk, voorzitter van de Justice Party, uit zijn woning weggevoerd door agenten van de Soedanese veiligheidsdiensten, die tijdens de aanhouding geen enkele verklaring hiervoor gaven. De Justice Party is een van de wettelijk erkende oppositiepartijen die door de Soedanese wetgeving gemachtigd zijn om politiek te bedrijven.

Is de Raad op de hoogte van deze aanhouding?

Wat wil hij ondernemen opdat de Soedanese autoriteiten de voorzitter van de Justice Party, Tawfiq Salih Abu Kadouk, onmiddellijk vrijlaten?

Vindt hij het niet nodig om de uitvoering van de in december 2002 met de regering in Khartoem gesloten overeenkomst waarin voorzien wordt in de aanwending van een op de technische voorbereiding van de samenwerkingsprogramma's gericht eerste fonds afhankelijk te stellen van de volledige naleving van de grondrechten en fundamentele vrijheden, te beginnen met diegene die formeel erkend zijn in de Soedanese wetgeving?

Antwoord

(29 september 2003)

De Raad beschikt niet over informatie aangaande de aanhouding van de voorzitter van de Justice Party, de heer Tawfiq Salih Abu Kadouk, die kennelijk op 16 maart 2003 heeft plaatsgevonden.

Indien de aanhouding wordt bevestigd, zal de EU moeten bezien welke maatregelen zij in dit verband kan nemen.

Het hoofddoel van de betrekkingen van de EU met Sudan, in de huidige crisissituatie, is de bevordering van een alomvattende vredesregeling en het boeken van vooruitgang met daaraan gerelateerde kwesties als democratie, rechtsstaat en eerbied voor de mensenrechten, als voorwaarde voor de normalisatie van de betrekkingen tussen de EU en Sudan, met inbegrip van hervatting van de samenwerking. De EU is ervan overtuigd dat een vredesakkoord verdere vooruitgang op deze gebieden zou vergemakkelijken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0709/03

van Marco Cappato (NI) aan de Raad

(10 maart 2003)

Betreft: Registratie van de cocaproducenten in Peru en herclassificatie van het cocablad

De eerste en tevens laatste registratie van de legale en gemachtigde producenten van cocabladeren in Peru dateert van 1978. De aankoop van cocabladeren door de exclusief daartoe gemachtigde staatsdienst ENACO gebeurt op basis van onvermijdelijk willekeurige criteria voor de selectie van de producenten van wie de dienst cocabladeren voor legaal gebruik koopt; bovendien bestaan tegenstrijdige cijfers over de uitbreiding van de gebieden die voor de teelt van cocaplanten bestemd zijn.

In de VN-tabellen is het cocablad ingedeeld in dezelfde categorie als heroïne en cocaïne, hoewel uit onafhankelijke studies van de Wereldgezondheidsorganisatie blijkt dat het blad medische en alimentaire eigenschappen heeft en dat het in het Andesgebied een essentieel element van de plaatselijke cultuur, tradities en religie is.

Meent de Raad, in het licht van het voorgaande, niet dat, ook met het oog op alternatieve ontwikkelingsprojecten in die gebieden, moet worden aangedrongen op en steun verleend voor de aanleg, na 25 jaar, van een nieuw register van gemachtigde producenten op basis van openbare, transparante en niet-discriminerende criteria?

Meent de Raad niet dat hij in de ministeriële afdeling van de VN-Commissie voor verdovende middelen, die op 16 en 17 april 2003 in Wenen bijeenkomt, moet voorstellen het cocablad in tabel I te schrappen om het mogelijk te maken dat een legale cocamarkt tot stand komt en dat aldus in de Andeslanden een duurzame landbouweconomie wordt ontwikkeld?

Antwoord

(29 september 2003)

De door het geachte parlementslid aan de orde gestelde kwestie is niet besproken in de Raad.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2517/03

van Herbert Bösch (PSE) aan de Commissie

(29 juli 2003)

Betreft: Toelaatbaarheid van de titel directeur h.c. van de Europese Commissie

Op de website van een Duitstalig EU-adviesbureau in Brussel wordt onder Das Team een adviseur genoemd die de titel heeft van directeur h.c. van de Europese Commissie.

Kan de Commissie, aangezien deze adviseur op deze wijze bekendheid met de Commissie construeert die hem beroepsmatig voordeel moet opleveren, aangeven

- of de titel directeur h.c. inderdaad bestaat?

- zo ja, of er nog andere titels bestaan?

- of er een lijst van de aldus onderscheiden personen bestaat en of deze lijst publiekelijk toegankelijk is?

- of er met betrekking tot personen met een dergelijke titel sanctiemogelijkheden bestaan bij handelingen die voor de Commissie nadelig zijn?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(18 september 2003)

1. Zoals het geachte parlementslid bekend is, duidt de titel directeur h.c. op een rang die eershalve (honoris causa) wordt verleend. Artikel 54 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen bepaalt het volgende: Na beëindiging van de dienst kan aan de ambtenaar, hetzij in zijn loopbaan, hetzij in de eerstvolgende hogere loopbaan, bij besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag een honoraire rang worden verleend. Aan deze maatregel is geen enkel geldelijk voordeel verbonden.

2. In de praktijk wordt een honoraire rang gewoonlijk verleend aan ambtenaren die een functie van het midden- of hoger kader hebben bekleed op het niveau van hoofd van de eenheid, directeur, adjunct-directeur-generaal en directeur-generaal. Het besluit tot het verlenen van deze honoraire rang wordt genomen, op verzoek van de betrokkene of zijn directeur-generaal en/of commissaris, door de commissaris die bevoegd is voor personeelszaken en algemeen beheer, in opdracht van het college van commissarissen en met de expliciete instemming van de commissaris in wiens directoraat-generaal de te pensioneren ambtenaar werkzaam is, alsook van de secretaris-generaal. Ook wordt op voorhand het advies gevraagd van het Raadgevend Comité voor benoemingen.

3. Zoals in het Statuut duidelijk is gestipuleerd, is aan een honoraire rang geen enkel geldelijk voordeel verbonden. Omdat aan de honoraire rang geen financiële implicaties of verplichtingen zijn verbonden, houdt de Commissie geen formele lijst bij van personen die deze rang bekleden. Ter informatie: in de loop van het laatste jaar (juli 2002 juli 2003) is, na afwikkeling van de vereiste procedures, aan drie personen de honoraire rang van hoofd van de eenheid, en aan vier personen de honoraire rang van directeur of directeur-generaal verleend.

4. Ambtenaren die hun dienst beëindigen, blijven onderworpen aan de relevante bepalingen van het Statuut, inclusief de artikelen 16 en 17, waarin is bepaald dat ex-ambtenaren dezelfde verplichtingen blijven hebben als ambtenaren in werkelijke dienst. Indien een inbreuk op deze verplichtingen zou worden bewezen, zou de betrokken ex-ambtenaar vanzelfsprekend de toepasselijke sancties kunnen krijgen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2094/03

van Amalia Sartori (PPE-DE) aan de Raad

(17 juni 2003)

Betreft: Ongevallen thuis arbeidsplaats

Het aantal ongevallen thuis is niet alleen in Italië maar ook in de rest van de wereld op onrustbarende wijze gestegen. Uit de beschikbare statistieken blijkt dat meer dan drie miljoen mensen jaarlijks een ongeval krijgen, waarvan meer dan zevenduizend met dodelijke afloop. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie is dit soort ongevallen, dat elke leeftijdsgroep treft, in de industrielanden de voornaamste doodsoorzaak van kinderen, ook al zijn de huisvrouwen de zwaarst getroffen groep.

De oorzaken van dergelijke ongevallen zijn veelvoudig. Een deel ervan wordt veroorzaakt door verstrooidheid, onachtzaamheid, geringe kennis en/of niet-naleving van de veiligheidsnormen, de aanwezigheid in huis van gevaarlijke apparaten of chemische stoffen, maar ook, en misschien vooral, het niet voldoende op de hoogte zijn van veiligheid en preventie.

Aangezien de huisvrouwen deel uitmaken van een groep werknemers die vaak niet naar behoren worden beschermd, zou het een goede oplossing kunnen zijn de huiselijke omgeving als arbeidsplaats aan te merken, hetgeen niet het geval is in richtlijn 98/24/EG(1) van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk.

In de Italiaanse wet nr. 493 van 3 december 1999 (regels voor de bescherming van de gezondheid in huis en invoering van een verzekering tegen ongevallen thuis)(2) wordt de huiselijke omgeving gelijkgesteld met de arbeidsplaats.

Wat denkt de Raad in dit opzicht te ondernemen?

Vindt de Raad het wenselijk maatregelen ten behoeve van de huisvrouwen te treffen naar het voorbeeld van de Italiaanse wetgeving?

(1) PB L 131 van 5.5.1998, blz. 11.

(2) Gepubliceerd in het Italiaanse Publicatieblad nr. 303 van 28 december 1999.

Antwoord

(13 oktober 2003)

De Raad herinnert het geachte parlementslid eraan dat, in artikel 3, onder a), van de kaderrichtlijn Richtlijn 89/391/EEG betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk(1) , een werknemer wordt gedefinieerd als iedere persoon die door een werkgever wordt tewerkgesteld, alsmede stagiaires en leerlingen, met uitzondering van huispersoneel. Dezelfde definitie geldt voor alle, in artikel 16, lid 1, van genoemde richtlijn bedoelde bijzondere richtlijnen, waarvan de chemische agentia-richtlijn de veertiende is.

Wat de eventuele uitbreiding van het toepassingsgebied van deze richtlijnen tot huisvrouwen betreft, herinnert de Raad eraan dat het initiatiefrecht voor nieuwe wetgeving uitsluitend bij de Commissie berust. Tot op heden is er bij de Raad geen enkel voorstel met de door het geachte parlementslid gewenste strekking ingediend.

(1) PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1.