ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0747/01

van Nicholas Clegg (ELDR) aan de Commissie

(13 maart 2001)

Betreft: Aanspannen van een rechtszaak in het kader van de WTO-procedures voor het slechten van geschillen (instructie Raad van Ministers)

Wanneer de Raad van Ministers de Commissie opdraagt een rechtszaak aan te spannen in het kader van de WTO-procedures voor het slechten van geschillen, welke procedures bestaan er dan om de redenen voor het aanspannen van de rechtszaak onmiddellijk openbaar te maken?

Gecombineerd Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0746/01 en E-0747/01

(11 mei 2001)

Zoals het geachte parlementslid bekend is, zijn er twee procedures volgens welke de Commissie de rechten van de Gemeenschap door middel van de geschillenbeslechtingsprocedures van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) kan handhaven.

De eerste procedure is neergelegd in de verordening inzake handelsbelemmeringen, namelijk Verordening (EG) nr. 3286/94 van de Raad van 22 december 1994 tot vaststelling van communautaire procedures op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek met het oog op de handhaving van de rechten die de Gemeenschap ontleent aan internationale regelingen voor het handelsverkeer, in het bijzonder die welke onder auspiciën van de Wereldhandelsorganisatie werden vastgesteld(1).

In artikel 8, lid 1, onder (a), van deze verordening is bepaald dat wanneer de Commissie van oordeel is dat er voldoende bewijsmateriaal is voor de inleiding van een onderzoekprocedure zij dit in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendmaakt. Deze aankondiging omvat een samenvatting van de ontvangen informatie en de mededeling dat alle dienstige gegevens aan de Commissie dienen te worden toegezonden.

Aan het einde van de onderzoekprocedure kan de Commissie besluiten een WTO-geschillenbeslechtingsprocedure in te leiden. Artikel 12, lid 4, van de verordening van de Raad bepaalt in dit geval dat een dergelijk besluit met redenen wordt omkleed en in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen wordt bekendgemaakt. Wanneer geen maatregelen worden genomen, wordt dit op dezelfde wijze bekendgemaakt.

Als hoedster van de Verdragen, met inbegrip van internationale overeenkomsten, kan de Commissie de uit onderhandelingen voortvloeiende rechten van de Gemeenschap ook buiten het specifieke kader van de verordening inzake handelsbelemmeringen handhaven (zie artikel 15 van de verordening van de Raad).

In dit geval raadpleegt de Commissie het bijzonder comité van artikel 133, lid 3, van het EG-Verdrag.

Ter bevordering van de transparantie heeft de huidige Commissie besloten in beide gevallen de tekst van door de Commissie namens de Gemeenschap ingediende verzoeken om raadpleging van de WTO en tot oprichting van een WTO-panel op de website van het Directoraat-generaal Trade bekend te maken. Deze documenten omvatten een omschrijving van de bij de WTO betwiste maatregel of praktijk en vermelden de wettelijke bepalingen die volgens de Commissie zijn overtreden.

(1) PB L 349 van 21.12.1994. De website van DG Trade bevat een toelichting op deze verordening.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1424/01

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(17 mei 2001)

Betreft: Vrije uitoefening van beroepen in de sport

Het is de Commissie niet onbekend dat Italianen die een sportopleiding hebben genoten hun beroep niet kunnen uitoefenen als zij niet zijn ingeschreven bij het Italiaans nationaal olympisch comité (CONI), omdat hun beroep niet gereglementeerd is. Aangezien Italië Richtlijn 92/51/EEG(1) van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen nog niet heeft omgezet, heeft de Commissie een inbreukprocedure ingeleid. Gezien de monopoliepositie van het CONI en in afwachting dat de juridische en sociale aspecten van de situatie worden opgeklaard, zijn tienduizenden verplicht hun beroep illegaal uit te oefenen, absurd genoeg tegelijk verdoken en in het openbaar. Buiten het CONI bestaat immers geen wettelijke erkenning van sportberoepen.

Valt deze situatie te rijmen met de interne markt in de sport? Met andere woorden, valt het bestaan van een soort niemandsland voor de beoefening van sommige beroepen in de sport te rechtvaardigen? Zelfs indien de lidstaten bevoegd zijn voor de erkenning is het nog de vraag of de onmogelijkheid om een beroep uit te oefenen niet indruist tegen de interne markt.

Als iemand van buiten de Unie met een sportopleiding zijn beroep in Italië mag uitoefenen, hoe is het dan te rechtvaardigen dat een Italiaans staatsburger dat recht niet heeft?

In de sport, vooral dan in sommige sectoren als het voetbal, worden enorme bedragen geïnvesteerd. Is het feit dat slechts één enkele instantie over dat alles zeggenschap heeft geen geval van monopolie?

Zo ja, zijn monopolies in de Unie denkbaar, vooral in de sport, waar jaarlijks miljarden omgaan?

(1) PB L 209 van 24.7.1992, blz. 25.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(5 juli 2001)

Zoals de Commissie in haar antwoord op schriftelijke vraag E-3976/00(1) al heeft gezegd, zijn de lidstaten ingevolge artikel 149 (ex-artikel 126) van het EG-Verdrag verantwoordelijk voor de inhoud van het onderwijs en de organisatie van hun onderwijsstelsel. Het staat iedere lidstaat dus vrij een beroep op zijn grondgebied wel of niet te reglementeren, voorschriften ter zake vast te stellen en te bepalen welk type diploma van welk niveau nodig is om het beroep te mogen uitoefenen. De Commissie heeft geen zeggenschap op dit gebied, dat onder de uitsluitende bevoegdheid van de lidstaten valt. Dat een beroep als dat van trainer (tecnico sportivo) in Italië niet gereglementeerd is, en de beroepssport onder de auspiciën van het CONI valt, is dus op zich niet in strijd met de goede werking van de interne markt.

Voor de situatie van trainers uit derde landen en die van Italiaanse trainers zij het geachte parlementslid verwezen naar het antwoord op schriftelijke vraag E-3976/00.

(1) PB C 174 E van 19.6.2001, blz. 205.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1447/01

van Michael Cashman (PSE) aan de Commissie

(11 mei 2001)

Betreft: Kosten van grensoverschrijdende bankverrichtingen na de invoering van de euro

Hoe denkt de Europese Commissie het probleem van de kosten van grensoverschrijdende bankverrichtingen te behandelen, die waarschijnlijk hoog zullen blijven, ook nadat de euro de nationale munteenheden volledig vervangen heeft? Hoe denkt ze te verhinderen dat de banken transactiekosten invoeren om hun inkomsten uit wisselverrichtingen, die verloren gaan, te compenseren?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(26 juli 2001)

Op 3 april 2001 heeft de Commissie een mededeling goedgekeurd over de voorbereidingen voor de invoering van de eurobankbiljetten en -muntstukken(1). Deze mededeling bevat een beschrijving van de lopende werkzaamheden voor de totstandbrenging van één ruimte voor betalingen in euro(2).

De conclusie van de Commissie ter zake is ondubbelzinnig:

Er moet evenwel dringend werk worden gemaakt van de totstandbrenging van één ruimte voor betalingen in euro. De Commissie is voornemens gebruik te maken van alle middelen waarover zij beschikt en alle noodzakelijke maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de kosten van grensoverschrijdende overmakingen per 1 januari 2002 aansluiten bij de kosten van nationale overmakingen.

De Commissie deelt de bezorgdheid van het geachte parlementslid. Zij is van mening dat elke betaling binnen de eurozone een gelijke behandeling moet krijgen, ongeacht of deze binnenlands dan wel grensoverschrijdend is. Daarom denkt zij na over de maatregelen die kunnen worden getroffen om de prijzen van grensoverschrijdende verrichtingen binnen de eurozone te laten aansluiten bij die van strikt nationale verrichtingen.

(1) COM(2001) 190 def.

(2) Blz. 47-48 van de mededeling.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1672/01

van Jacqueline Foster (PPE-DE) aan de Commissie

(14 juni 2001)

Betreft: Defibrillators op korte-afstandsvluchten

Kan de Commissie bevestigen of de Europese Unie momenteel werkt aan een voorstel op grond waarvan burgerluchtvaartuigen die passagiers vervoeren reddingsmiddelen (met name defibrillators op korte-afstandsvluchten) aan boord moeten hebben?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(20 juli 2001)

De verplichting om aan boord van commerciële vliegtuigen een defibrillator mee te nemen behoort tot de operationele verplichtingen die aan de exploitanten van vliegtuigen kunnen worden opgelegd.

De Commissie heeft het Parlement en de Raad voorgesteld operationele voorschriften voor de commerciële exploitatie van vliegtuigen(1) vast te stellen, waarin een dergelijke verplichting niet voorkomt.

Zoals het geachte parlementslid bekend is, is de Commissie bij de opstelling van haar voorstel uitgegaan van de werkzaamheden van de Joint Aviation Authorities (JAA) en heeft zij benadrukt dat zij de conclusies omtrent de veiligheid van de deskundigen niet ter discussie wil stellen. Tijdens de bespreking van bovengenoemd voorstel hebben veel Parlementsleden zich bij dit standpunt aangesloten.

Na de vaststelling door de Amerikaanse overheid van voorschriften waarin de aanwezigheid van een defibrillator op bepaalde commerciële vluchten verplicht wordt gesteld, zal dit onderwerp ook binnen de JAA worden besproken. De Commissie zal met het oog op een eventuele wijziging van haar voorstel rekening houden met conclusies die hieruit worden getrokken.

(1) PB C 311 van 31.10.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0927/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(28 maart 2001)

Betreft: Terugbetaling van steun aan de EU bij ontdekking van onregelmatigheden

In de media zijn berichten verschenen volgens welke 90 % van de bedragen die de Gemeenschap terugvordert op grond van de ontdekking van onregelmatigheden in de praktijk nooit wordt terugbetaald.

Kan de Commissie mededelen welk percentage van de bedragen die de Commissie terugvordert, wordt terugbetaald? Kan de Commissie een verantwoording geven van de terugbetaling in procenten per lidstaat? Wat doet de Commissie om ervoor te zorgen dat terugbetaling voor 100 % plaatsvindt?

Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie

(19 juli 2001)

Er moet een onderscheid worden gemaakt tussen de onregelmatigheden op het gebied van de indirecte uitgaven van het EOGFL-Garantie, structurele maatregelen, waarvan de terugvordering van de ten onrechte overgemaakte bedragen valt onder de bevoegdheid van de lidstaten, en die in het kader van de directe uitgaven waarvan de terugvordering van de ten onrechte uitbetaalde bedragen tot de bevoegdheid van de Commissie behoort.

Op het gebied van de indirecte uitgaven zijn statistieken en analyses terzake van de financiële follow-up beschikbaar in:

- de laatste jaarverslagen 1999(1) en 2000(2) van de Commissie over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en de bestrijding van fraude, alsook de bijgevoegde tabellen, en tevens in:

- het eerste verslag over de operationele activiteiten van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) van 1 juni 1999 tot 31 mei 2000(3).

In het kader van de indirecte uitgaven zijn de lidstaten belast met het op gang brengen van de nodige vervolgingen, volgens de geldende nationale procedures, alsook in overeenstemming met de betrokken communautaire regelgeving.

Wat betreft de gevallen van onregelmatigheden op het gebied van directe uitgaven, beschikt de Commissie momenteel over geen percentages inzake de teruggevorderde bedragen.

Er zij op gewezen dat bij vermoeden van fraude inzake de directe uitgaven, de Commissie deze gevallen meldt aan OLAF, dat een onderzoek instelt, en, zo nodig, strafrechtelijke gerechtelijke procedures inleidt waarbij de Commissie zich eventueel burgerlijke partij stelt.

De kwesties betreffende de terugvorderingen van schulden worden behandeld door Actie 96 van het witboek(4) betreffende de verbetering van het beheer van communautaire schuldvorderingen.

(1) COM(2000) 718 def.

(2) COM(2001) 255 def.

(3) Http://europa.eu.int/comm/anti_fraud/documents/rapport_fr.pdf.

(4) SEC(2000) 2204/3.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1354/01

van Richard Corbett (PSE) aan de Commissie

(7 mei 2001)

Betreft: Mensenrechten in Maleisië

Is het de Commissie bekend dat Tian Chang Chua, Hishamudin Rais, Sarri Sungip en Abdul Malekhusin op 10 april door de Maleisische politie zijn gearresteerd, voornamelijk op basis van de wet binnenlandse veiligheid?

Is het de Commissie bekend dat deze (en mogelijk andere) arrestaties plaats hebben gehad kort voordat door mensenrechtengroepen een memorandum werd ingediend bij de Nationale mensenrechtencommissie die twee jaar geleden door de Maleisische regering is opgericht?

Hoe beoordeelt de Commissie deze gebeurtenissen en welke maatregelen overweegt zij?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(25 juni 2001)

De Commissie is op de hoogte van de vasthouding door de Maleisische politie van tien hervormingsgezinde activisten, die op 10 april en de daaropvolgende dagen werden aangehouden op basis van de wet op de binnenlandse veiligheid.

Zoals het geachte parlementslid heeft vermeld, vond een en ander plaats slechts enkele dagen voor een bijeenkomst die georganiseerd was door mensenrechtenorganisaties met als doel een memorandum in te dienen bij de Nationale Commissie van de mensenrechten betreffende de mensenrechtensituatie in Maleisië.

Deze bijeenkomst viel samen met de dag waarop herdacht wordt dat twee jaar geleden (op 14 april) voormalig vice-premier Anwar Ibrahim veroordeeld werd, die door Amnesty International als gewetensgevangene wordt beschouwd.

De Commissie is zeer bezorgd over deze arrestaties, die volgens haar in strijd zijn met de gangbare democratische praktijk en haar bezorgdheid over de algemene mensenrechtensituatie in Maleisië nog vergroten. In dit opzicht is de Commissie verheugd over het feit dat de Maleisische Commissie van de mensenrechten de rechtsgrond van deze arrestaties ter discussie heeft gesteld.

De Commissie heeft voorgesteld dat dit onderwerp in de Raad met de lidstaten behandeld wordt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1630/01

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(12 juni 2001)

Betreft: Witboek Europees bestuur

Kan de Commissie mededelen wanneer de onaanvaardbaar lang uitgestelde publicatie plaatsvindt van een mededeling over de toekomstige raadpleging van de burgers, waarnaar wordt verwezen in het actieprogramma voor de tenuitvoerlegging van het EU-beleid voor ontwikkelingssamenwerking?

Hoe denkt zij ervoor te zorgen dat de burgers ten volle worden geraadpleegd over deze mededeling?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(26 juli 2001)

Om haar belofte om de raadpleging van de civiele maatschappij en de niet-gouvernementele organisaties (NGO's) te verbeteren gestand te doen en deze belofte een beter politiek kader te geven, heeft de Commissie gekozen voor de vorm van een witboek, en wel het witboek over governance. Door deze aanpak moeten de specifieke acties die in het witboek zullen worden opgenomen, effectiever worden.

Bij de voorbereidende werkzaamheden voor het witboek is gebruikgemaakt van de raadpleging begin 2000 over het discussiestuk De Commissie en de NGO's, versterking van het partnerschap en, meer in het algemeen, van de ervaring van het secretariaat-generaal van de Commissie op het gebied van de raadpleging van de civiele maatschappij.

Voorts hebben alle grote groepen maatschappelijke organisaties bij de voorbereiding van het witboek spontaan of op verzoek specifieke bijdragen geleverd.

Het witboek zal vergezeld gaan van een gedetailleerd tijdschema waarin de verschillende etappes van de tenuitvoerlegging worden uiteengezet. Hierover zal een uitvoerige discussie plaatsvinden met alle betrokkenen, inclusief de vertegenwoordigers van de civiele maatschappij.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1015/01

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(30 maart 2001)

Betreft: Geplande bouw van een Airbusfabriek in het gebied van Mühlenberger Loch

1. Is de Commissie op de hoogte van plannen van Airbus Industrie om een nieuwe fabriek voor de Airbusproductie te bouwen in het gebied van de Mühlenberger Loch bij Hamburg?

2. Kan de Commissie bevestigen dat de Mühlenberger Loch-wetlands overeenkomstig de vogelrichtlijn als speciale beschermingszone, in het kader van de habitatrichtlijn als beschermde habitat en in het kader van de Overeenkomst van Ramsar als watergebied van internationale betekenis zijn aangeduid?

3. Zo ja, is de Commissie dan van mening dat de bouw van een dergelijke fabriek in strijd zou zijn met de Europese wetgeving? Zo neen, waarom niet?

4. Welke garanties kan de Commissie geven dat de Mühlenberger Loch-habitat en soortgelijke plaatsen in de toekomst uit hoofde van de richtlijnen van de Unie zullen worden beschermd?

5. Welke maatregelen zal de Commissie thans nemen om naleving van die richtlijnen te waarborgen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(1 juni 2001)

De kwestie van de geplande Airbusfabriek in een deel van het Natura 2000-gebied Mühlenberger Loch werd reeds uitvoerig behandeld in het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag P-0839/01 van de heer Wijkman(1).

Bovendien werd deze kwestie op 21 maart 2001 besproken in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming van het Europees Parlement.

Wat de vragen 1, 3, 4 en 5 betreft, wordt het geachte parlementslid verzocht kennis te nemen van het antwoord op bovengenoemde vraag en de notulen van de vergadering van de genoemde commissie.

Betreffende vraag 2 bevestigt de Commissie dat het gebied in kwestie een Ramsar-gebied is (er komen twee eendensoorten voor die op Europees niveau niet bedreigd zijn, maar die voldoen aan de Ramsar-criteria) alsook een Natura 2000-gebied is uit hoofde van Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand(2) en Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna(3).

(1) PB C 261 E van 18.9.2001.

(2) PB L 103 van 25.4.1979.

(3) PB L 206 van 22.7.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0553/01

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(20 februari 2001)

Betreft: Betrouwbaarheidsverklaring voor elk directoraat-generaal

Op de begrotingscontrolevergadering van 7 februari 2001 verklaarde Commissielid Fischler dat het exacte percentage fouten voor financiële transacties binnen het DG landbouw in 1999 3,06 % bedroeg.

Kan de voorzitter van de Commissie, overeenkomstig de geest van samenwerking en doorzichtigheid tussen de Europese instellingen, een dergelijk cijfer voor de financiële transacties binnen elk directoraat-generaal verstrekken, plus het totale gemiddelde cijfer voor 1999 en zo neen, waarom niet?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie op de schritftelijke vragen P-0553/01, E-0554/01, E-0555/01, E-0556/01, E-0557/01, E-0558/01, E-0559/01, E-0560/01, E-0561/01, E-0562/01, E-0563/01, E-0564/01, E-0565/01, E-0566/01, E-0567/01, E-0568/01, E-0569/01 en E-0570/01

(11 april 2001)

De Commissie wijst het geachte parlementslid er op dat de Rekenkamer in het kader van haar betrouwbaarheidsverklaring voor de algemene begroting geen foutenpercentage verstrekt, aangezien zij het als een al te eenvoudige voorstelling beschouwt om het succes van het financiële beleid van de Commissie aan deze ene indicator af te meten.

Drie jaar geleden besloot de Kamer derhalve de openbaarmaking van een algemeen foutenpercentage te staken en een eigen methodologie voor het opstellen van een betrouwbaarheidsverklaring te ontwikkelen teneinde de kwijtingverlenende autoriteit van gedetailleerdere informatie te voorzien.

Verder heeft de Rekenkamer bij herhaling te kennen gegeven dat het geheel misleidend zou zijn als zij foutenpercentages op een lager niveau (zoals per sector of directoraat-generaal) zou moeten afleiden uit een algemeen foutenpercentage. Het beperkte aantal transacties dat de Kamer controleert, is onvoldoende om een geldig foutenpercentage vast te stellen op dit lagere niveau.

Bijgevolg kan de Commissie het geachte parlementslid de gevraagde informatie niet verschaffen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1533/01

van Jens-Peter Bonde (EDD) aan de Commissie

(21 mei 2001)

Betreft: Zienswijze van de Europese Commissie op atoomenergie

Deelt de Europese Commissie de positieve zienswijze van commissaris Loyola de Palacio tegenover atoomenergie, en betreurt ze dat Zweden, Nederland, België en Duitsland besloten hebben om hun atoomcentrales op termijn te sluiten?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(13 juli 2001)

Kernenergie heeft een groot aandeel (ongeveer 35 %) in de elektriciteitsproductie van de Gemeenschap en vermindert bijgevolg de afhankelijkheid van ingevoerde fossiele brandstoffen en de uitstoot van broeikasgassen door de Gemeenschap. Anderzijds staat het publiek wantrouwig tegenover kernenergie omdat het zich zorgen maakt over de veiligheid van de centrales en over de opberging van het nucleaire afval.

Deze aspecten worden besproken in het groenboek van de Commissie Op weg naar een Europese strategie voor een continue energievoorziening(1). Het doel van dit groenboek is te zorgen voor de nodige transparantie voor de beleidsmakers en het publiek met betrekking tot de huidige stand van de veiligheid van de energievoorziening en in dat verband een strategie te ontwikkelen voor de komende drie tot vier decennia. Het groenboek is aangenomen door de Commissie en weerspiegelt dus de standpunten van dit college.

De door een aantal lidstaten ingestelde moratoria op het gebruik van kernenergie zijn eveneens bekeken. De lidstaten hebben het soevereine recht om voor zichzelf uit te maken of zij op kernenergie rekenen voor hun elektriciteitsproductie, dan wel of zij kernenergie geleidelijk willen afbouwen. De Commissie respecteert dit recht, maar is tegelijkertijd van oordeel dat het probleem van de continuïteit van de energievoorziening en de toestand van het milieu het nodig maken om de huidige situatie van kernenergie en het toekomstige potentieel van deze energievorm met een open geest en op basis van objectieve feiten opnieuw te bekijken. In het groenboek wordt aangetoond dat het zonder kernenergie nog moeilijker zal worden om het probleem van de klimaatverandering op lange termijn aan te pakken.

Ondertussen is het noodzakelijk om vorderingen te maken bij de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van een duurzame aanpak voor het probleem van het kernafval en te zorgen voor adequaat onderzoek in deze sector.

(1) COM(2000) 769 def.