SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1948/98

van Liam Hyland (UPE) aan de Commissie

(30 juni 1998)

Betreft: EU-voorschriften betreffende geneesmiddelen voor paarden

Verordening nr. 2377/90(1) van de Raad bepaalt dat maximumwaarden moeten worden vastgesteld voor residuen voor substanties die bestemd zijn voor toediening aan voedselproducerende dieren. In dit verband wordt geen onderscheid gemaakt tussen paarden die voor de voedselproductie worden gefokt en rij- of renpaarden.

Is het de Commissie bekend dat het aantal producten/geneesmiddelen dat op de markt is toegelaten voor de toediening aan paarden daardoor drastisch wordt beperkt?

Heeft de Commissie de mogelijkheid overwogen van de invoering van een methode voor de tracering van paarden door middel van bijvoorbeeld microchips voor identificatie- en medicatiepaspoorten, opdat:

- de consument met betrekking tot paardenvlees in de voedselketen bescherming wordt gegarandeerd

- en er een bredere reeks van de best mogelijke behandelingen voor rij- en renpaarden beschikbaar komt?

(1) PB L 224 van 18.8.1990, blz. 1.

Gecombineerd Antwoord

van de heer Bangemann namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1495/98, E-1537/98, E-1725/98, E-1921/98 en E-1948/98

(20 juli 1998)

Paarden (en andere eenhoevige huisdieren zoals ezels en pony's) worden in de Gemeenschap als "voedselproducerende dieren" gebruikt. Als ze worden geslacht en hun vlees bedoeld is om door de mens te worden gegeten, moet worden voldaan aan de eisen van Richtlijn 64/433/EEG van de Raad(1), die gezondheidsvoorschriften voor de productie en de verkoop van vers vlees bevat.

Om een diergeneesmiddel in de handel te mogen brengen moet een vergunning worden verleend overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 81/851/EEG van de Raad van 28 september 1981 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik(2). Voordat een handelsvergunning kan worden afgegeven voor een diergeneesmiddel dat wordt gebruikt bij dieren die vervolgens als voeding worden gebruikt, moet eerst een evaluatie worden uitgevoerd om na te gaan welke residuen van eventuele farmacologisch werkzame stoffen achterblijven in de voedingsmiddelen die van het dier worden gemaakt. Deze evaluatie moet gebeuren overeenkomstig Verordening (EEG) 2377/90 van de Raad van 26 juni 1990 houdende een communautaire procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong(3).

Er is geopperd dat deze eisen niet zouden moeten gelden voor paarden die worden gehouden om voor sportbeoefening te worden gebruikt. Veel paarden komen echter aan het eind van hun leven in de productieketen voor vlees terecht, ongeacht of zij voor de productie van vlees of voor recreatieve doeleinden werden gehouden. Dit geldt ook voor paarden in lidstaten waar meestal geen paardenvlees wordt gegeten, aangezien deze paarden vaak naar andere landen worden uitgevoerd, waar ze voor consumptie door de mens worden geslacht. Het is niet eenvoudig dieren die voor sport of recreatie worden gebruikt, te scheiden van voedselproducerende dieren. Een controlesysteem hiervoor zou zowel ongecompliceerd als betrouwbaar moeten zijn. Wanneer een dergelijke controle echter alleen op basis van documenten gebeurd (met name als het daarbij alleen gaat om een verklaring van de eigenaar van het paard), wordt niet aan deze eisen voldaan. Er is al geopperd onuitwisbare merktekens aan te brengen met microchips, brandmerken of tatoeages en de discussie over de vraag of regelingen met dergelijke merktekens uitvoerbaar en effectief zouden kunnen zijn, is nog niet afgerond. Welke oplossing er ook gekozen wordt, het is duidelijk dat deze voor de hele Gemeenschap moet gelden en niet alleen voor bepaalde lidstaten.

De Commissie onderzoekt ook verschillende mogelijkheden om de verlening van vergunningen voor diergeneesmiddelen in bepaalde omstandigheden te vergemakkelijken. Bij eventuele oplossingen daarvoor moet ook rekening worden gehouden met producten die op de markt waren voordat Verordening (EEG) 2377/90 van kracht werd.

Voordat er met het oog op de bescherming van de consument maximumwaarden voor residuen werden ingevoerd, werd er een systeem met "wachttijden" gebruikt. Dit systeem wordt niet meer als algemene strategie gebruikt, omdat de controle en het toezicht op de naleving moeilijk zijn.

De Commissie zoekt voor deze problemen een oplossing waarbij rekening wordt gehouden met de beginselen van de consumentenbescherming.

(1) PB L 121 van 29.7.1964.

(2) PB L 317 van 6.11.1981.

(3) PB L 224 van 18.8.1990.