SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1601/99

van Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE) aan de Commissie

(15 september 1999)

Betreft: Uitvoering van de EG-televisierichtlijn nationaal verdrag

In artikel 10, lid 1 van de EG-televisierichtlijn (RL 89/0552/EEG(1) in de versie van RL 97/0036/EG(2)) wordt een duidelijk onderscheid verlangd tussen reclame en programma's. Dit grondbeginsel krachtens welk onderscheid moet worden gemaakt tussen reclame en programma's is inmiddels ook in de Duitse omroepwetgeving overgenomen. In de derde versie van het nationale omroepverdrag van 1997 dat de deelstaten hebben gesloten is in paragraaf 7, lid 4 hetzelfde beginsel verankerd. Op dit moment is een nieuw nationaal omroepverdrag in voorbereiding. Op 24 juni 1999 hebben de minister-presidenten van de Duitse deelstaten het ontwerp voor het vierde gewijzigde nationale omroepverdrag goedgekeurd. Dit moet thans in alle zestien parlementen worden geratificeerd en dient op 1 april 2000 van kracht te worden. Er werd een nieuwe paragraaf 7, lid 4 ingelast dat als volgt luidt:

Een gedeeltelijke invulling van het uitgezonden beeld met reclame is toegestaan wanneer de reclame als zodanig herkenbaar is en door optische middelen duidelijk gescheiden is van de rest van het programma-aanbod.

Paragraaf 7, lid 4 staat de zendgemachtigden derhalve toe op hetzelfde moment zowel een programma als reclame uit te zenden. Dat geldt ook voor de zogenaamde virtuele reclame. Het gaat dan om de technische mogelijkheid om een beeld achteraf zo te veranderen dat ofwel complete reclameboodschappen op het scherm verschijnen of bestaande reclame wordt veranderd. Door het vierde gewijzigde nationale omroepverdrag dient de invoeging van virtuele reclame in uitzendingen overeenkomstig paragraaf 7, lid 6 te worden toegestaan, wanneer daarop aan het begin en het eind van de desbetreffende uitzending werd gewezen en een toch al bestaande reclame werd vervangen.

Kan de Commissie mededelen:

1. of zij van mening is dat het scheidingsbeginsel krachtens artikel 10 van de EG-televisierichtlijn wordt overtreden, als reclame en programma op hetzelfde moment mogen worden uitgezonden en slechts een ruimtelijke scheiding op het scherm wordt aangebracht;

2. of zij van mening is dat toelating van virtuele reclame in overeenstemming is met de EG-televisierichtlijn;

3. of haar rapporten bekend zijn die geleid hebben tot een wijziging van de vigerende jurisprudentie krachtens welke een scheiding van het gelijktijdig uitzenden van reclame en programma niet verplicht is;

4. om welke rapporten het dan gaat;

5. hoe zij de beoogde wijzigingen in het vierde gewijzigde nationale omroepverdrag beoordeelt dat op 1 april 2000 in Duitsland van kracht moet worden?

(1) PB L 298 van 17.10.1989, blz. 23.

(2) PB L 202 van 30.7.1997, blz. 60.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(27 oktober 1999)

1. Richtlijn 89/0552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten werd gewijzigd bij Richtlijn 97/0036/EG van het Parlement en de Raad van 30 juni 1997. Artikel 10, lid 1, van de Richtlijn luidt: Televisiereclame en telewinkelen moeten gemakkelijk als zodanig herkenbaar zijn en door optische en/of akoestische middelen duidelijk gescheiden zijn van de rest van het programma-aanbod.

Dit sluit de gelijktijdige uitzending van een programma en televisiereclame niet uit. Een gedeeltelijke invulling van het uitgezonden beeld met reclame is slechts dan toegestaan wanneer die reclame duidelijk als zodanig herkenbaar is en duidelijk van het programma gescheiden is. Het spreekt vanzelf dat deze reclame moet voldoen aan alle eisen van de richtlijn met betrekking tot televisiereclame, met name wat de in de artikelen 11 en 18 neergelegde eisen ten aanzien van duur en zendtijd betreft.

2. Zogenaamde virtuele reclame is bij de richtlijn niet verboden. De richtlijn bestrijkt alle vormen van televisiereclame, die in artikel 1, onder c), wordt omschreven als iedere vorm van tegen betaling of soortgelijke vergoeding uitgezonden boodschap. De richtlijn is ook van toepassing op het sponsoren van televisieprogramma's, waarvoor speciale voorwaarden gelden.

Virtuele reclame is een betrekkelijk nieuw verschijnsel dat, afhankelijk van de omstandigheden, onder de definitie van televisiereclame of onder die van sponsoring zou kunnen vallen. Er zij op gewezen dat sluikreclame krachtens artikel 10, lid 4, van de richtlijn duidelijk verboden is.

Gelet op het grote aantal door zogenaamde virtuele reclame geboden mogelijkheden en het feit dat de praktijken van de zendgemachtigden in dit opzicht nog aan het evolueren zijn, is een beoordeling van de juridische consequenties met betrekking tot de richtlijn slechts van geval tot geval mogelijk.

3.-4. Volgens de herziene richtlijn is een scheiding in de tijd tussen de reclame en het programma zelf niet verplicht. Op grond van artikel 10, lid 1), is alleen scheiding door optische en/of akoestische middelen vereist. De Commissie is niet op de hoogte van de deskundigenrapporten waar de geachte afgevaardigde op doelt.

5. Volgens artikel 27 van Richtlijn 89/0552/EEG, zoals gewijzigd, moeten de lidstaten uiterlijk op 30 december 1998 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden om aan deze richtlijn te voldoen, en de Commissie daarvan in kennis stellen.

Duitsland heeft de Commissie niet medegedeeld dat het alle nodige bepalingen voor de uitvoering van de richtlijn heeft goedgekeurd. Evenmin is de Commissie in het bezit van enige andere informatie waaruit zij zou kunnen afleiden dat de desbetreffende bepalingen officieel zijn goedgekeurd. Daarom heeft de Commissie Duitsland een met redenen omkleed advies gezonden.

De Commissie is derhalve niet in staat een oordeel te vellen over de eventuele wijzigingen op het Duitse nationale omroepverdrag.