SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2177/02

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 juli 2002)

Betreft: De herziene Seveso-II-richtlijn en de wens van de gemeente Rotterdam om veiligheidsmaatregelen voor zeevervoer van vuurwerk te versoepelen

1. Herinnert de Commissie zich dat haar voorstel(1) tot wijziging van Seveso-II-richtlijn (Richtlijn 96/82/EG(2) van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken), waarover op 3 juli 2002 in het Europees Parlement is gestemd, mede tot stand is gekomen naar aanleiding van a) de grote vuurwerkramp op 13 mei 2000 in de Nederlandse stad Enschede, waar ruimhartig vergunningen voor de opslag en verwerking van vuurwerk werden verstrekt, de omwonenden niet werden geïnformeerd en de controle op de naleving van regels ontoereikend was en b) de kort na deze ramp door commissaris Wallström gedane toezegging in antwoord op mijn vraag E-1733/00(3) en in een gesprek met vier Nederlandse leden van het EP?

2. Hoe beoordeelt de Commissie het feit dat het gemeentebestuur van de Nederlandse stad Rotterdam van oordeel blijkt te zijn dat zijn haven onevenredig wordt benadeeld doordat alle containers met Chinees vuurwerk worden beoordeeld als vuurwerk van de zwaarste categorie en dat schepen die drie of meer containers met Chinees vuurwerk bevatten niet meer mogen worden toegelaten in de Nederlandse territoriale wateren?

3. Hoe beoordeelt u de stelling van het Gemeentelijk Havenbedrijf Rotterdam dat het Chinese lidmaatschap van de Internationale Maritieme Organisatie ertoe leidt dat de Chinese classificaties van vuurwerk per definitie correct zijn en dat niet alleen moet worden uitgegaan van de beoordeling van het effect van een ramp maar ook van de veronderstelde geringe kans op zo'n risico?

4. Kunt u bevestigen dat ditzelfde vuurwerk nog wel wordt toegelaten in andere Noordwest-Europese havens, en dat vanuit de nabijgelegen Belgische haven Antwerpen containers met vuurwerk over de weg naar de Rotterdamse haven worden vervoerd voor verder vervoer landinwaarts, wat nog meer risico's kan opleveren dan vervoer per zeeschip?

5. Is voortzetting van de in vraag 4 bedoelde gang van zaken nog steeds mogelijk na het van kracht worden van de recente wijziging van de Seveso-II-richtlijn?

6. Deelt u mijn oordeel dat het door de gemeente Rotterdam bepleite gelijktrekken van de voorwaarden voor toelating van grote hoeveelheden Chinees vuurwerk in EU-havens beter kan worden bewerkstelligd door aanscherping van de veiligheidsvoorschriften die worden toegepast voor toelating in andere EU-havens dan door versoepeling van de thans in Nederland gehanteerde veiligheidsnormen?

7. Wat onderneemt u om het risico van het ontploffen van transporten van vuurwerk in havengebieden te verminderen?

(1) PB C 75 E van 26.3.2002, blz. 357.

(2) PB L 10 van 14.1.1997, blz. 13.

(3) PB C 89 E van 20.3.2001, blz. 76.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(3 september 2002)

De Commissie is niet op de hoogte van de wensen van de stad Rotterdam en de havenautoriteiten waar het geachte parlementslid op doelt.

De Commissie denkt echter dat het nuttig is nader in te gaan op de voorschriften die van toepassing zijn op het vervoer van vuurwerk. De veiligheid van het vervoer van vuurwerk over de weg en per spoor van een haven naar een bestemming in het binnenland is geregeld bij respectievelijk Richtlijn 94/55/EG(1) en Richtlijn 96/49/EG(2). Hierin zijn alle voorschriften neergelegd waaraan het vervoer moet voldoen, met inbegrip van algemene classificatiecriteria die zijn gebaseerd op tests.

Na het ongeluk met opgeslagen vuurwerk in Nederland hebben de Nederlandse autoriteiten een classificatiesysteem opgesteld dat standaard moet worden gebruikt wanneer er geen testgegevens beschikbaar zijn. Ook andere lidstaten kennen dergelijke systemen die tot doel hebben in duidelijke gevallen overbodige tests te vermijden. Dergelijke systemen zijn, mits correct toegepast, dan ook volledig in overeenstemming met het gemeenschapsrecht. Nederland heeft in internationale fora (bijvoorbeeld het comité van de Verenigde Naties voor het vervoer van gevaarlijke goederen en het mondiaal geharmoniseerde systeem voor indeling en etikettering) een geharmoniseerd systeem van standaardclassificaties voorgesteld, maar aangezien op grond van de beschikbare testresultaten geen voorkeur voor dat systeem kon worden uitgesproken, is dit niet aangenomen.

De internationale voorschriften voor het vervoer van gevaarlijke goederen zijn voor alle vervoersmodaliteiten gebaseerd op de modelvoorschriften van de Verenigde Naties voor het vervoer van gevaarlijke goederen. Bijgevolg zijn de voorschriften voor het vervoer over zee (IMDG-code van de VN) nagenoeg identiek aan de voorschriften van de richtlijnen voor het vervoer over land, waarbij de technische voorschriften afkomstig zijn uit de UN-ECE ADR(3) en de RID(4) in het kader van het COTIF(5). Voordat vuurwerk binnen de Unie over land kan worden vervoerd, moet de indeling hoe dan ook worden bevestigd door een staat die is aangesloten bij de COTIF of bij de ADR.

De Commissie wil hieraan toevoegen dat de richtlijnen inzake het vervoer van gevaarlijke goederen tijdens het vervoer een hoog veiligheidsniveau garanderen, zodat er aan dit vervoer geen hoge risico's verbonden zijn.

Voor de opslag van vuurwerk op haventerreinen gelden andere voorschriften. Deze voorschriften zijn neergelegd in de Seveso-II-richtlijn(6) op grond waarvan exploitanten van inrichtingen waar gevaarlijke stoffen in bepaalde hoeveelheden aanwezig zijn, alle maatregelen moeten nemen die nodig zijn om grote ongevallen te voorkomen en de eventuele gevolgen daarvan voor de mens en het milieu te beperken.

De Commissie is van mening dat het classificatiesysteem van de richtlijnen betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen over land beter is toegesneden op het potentiële risico van vuurwerk dan de risicozinnen volgens de communautaire wetgeving inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen. In het voorstel van de Commissie(7) om de Seveso-II-richtlijn te wijzigen wordt derhalve voorgesteld deze classificatie te gebruiken om het toepassingsgebied van de Seveso-II-richtlijn te definiëren. De Commissie is van mening dat aanscherping van het toepassingsgebied van de richtlijn aanzienlijk kan bijdragen tot het voorkomen van grote ongevallen met opgeslagen stoffen, waaronder vuurwerk.

De lidstaten zijn verantwoordelijk voor de juiste toepassing van Europese en internationale voorschriften. De Commissie heeft geen redenen om aan te nemen dat de Nederlandse autoriteiten deze voorschriften niet volledig naleven.

(1) Richtlijn 94/55/EG van de Raad van 21 november 1994 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg (PB L 319 van 12.12.1994), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/7/EG van de Commissie van 29 januari 2001 houdende derde aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn 94/55/EG van de Raad (PB L 30 van 1.2.2001).

(2) Richtlijn 96/49/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor (PB L 235 van 17.9.1996), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/6/EG van de Commissie van 29 januari 2001 houdende derde aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn 96/49/EG van de Raad (PB L 30 van 1.2.2001).

(3) Europese Overeenkomst betreffende het internationaal vervoer van gevaarlijke goederen over de weg.

(4) Reglement betreffende het internationale spoorwegvervoer van gevaarlijke goederen.

(5) Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer.

(6) Richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken (PB L 10 van 14.1.1997).

(7) PB C 75 van 26.3.2002.