SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1394/96 van Cristiana Muscardini (NI) aan de Commissie (6 juni 1996)

Betreft: Tenuitvoerlegging van de maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk

Hoe kan de Commissie het begrip onderneming terugvoeren op het beginsel van vrije mededinging, terwijl in richtlijn 89/391/EEG ((PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1. )) wordt bepaald dat de bescherming van de gezondheid op de werkplaats gegarandeerd wordt door de verplichtingen die moeten worden nageleefd door de werkgever die de verantwoordelijkheid draagt voor het bedrijf en/of de inrichting, en de werkplaats dus gelijk wordt gesteld met het begrip onderneming?

Hoe kan de Commissie beweren dat de lid-staten "bepaalde maatregelen betreffende de werkgevers kunnen aanpassen al naar gelang de aard en de omvang van de ondernemingen¨, terwijl in de jurisprudentie van het Hof wordt bepaald dat de communautaire richtlijnen alleen "naar behoren worden toegepast¨ indien zij in restrictieve zin worden toegepast, waarbij het de lid-staten dus niet wordt toegestaan "aanpassingen¨ aan te brengen die onder de in de richtlijnen vastgelegde minimumvoorschriften liggen?

Hoe kan de Commissie beweren dat de lid-staten "niet gehouden zijn om aan de vrije-beroepssector strakke beschermings- en preventiemaatregelen op te leggen¨, terwijl zij eerder heeft verklaard dat bovengenoemde richtlijnen volledig van toepassing zijn op natuurlijke personen die een vrij beroep uitoefenen, ook een intellectueel beroep?

Kan de Commissie mededelen of en welke lid-staten van de Europese Unie richtlijn 89/391/EEG hebben toegepast op de natuurlijke personen die beschermde intellectuele beroepen uitoefenen welke zijn opgenomen in de beroepsregisters?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (2 juli 1996)

Het begrip onderneming in de zin van Richtlijn 89/391/EEG heeft geen betrekking op specifieke categorieën arbeidsplaatsen en de bepalingen van de richtlijn zijn van toepassing op iedere natuurlijke of rechtspersoon die wederpartij is in de arbeidsverhouding met de werknemer en die de verantwoordelijkheid draagt voor het bedrijf of de inrichting.

De flexibiliteit vloeit rechtstreeks voort uit de aard van de op artikel 118 A van het EG-Verdrag gebaseerde richtlijnen, die minimumvoorschriften bevatten die de Lid-Staten desgewenst kunnen aanscherpen. Bovendien bieden sommige bepalingen van de kaderrichtlijn, bijvoorbeeld artikel 7, lid 7, betreffende de beschermings- en preventiediensten, of artikel 9, lid 2, betreffende diverse verplichtingen van de werkgevers, de Lid-Staten de mogelijkheid de uitvoering aan te passen al naar gelang van criteria zoals de aard van de activiteiten en de grootte van het bedrijf.

Het feit dat de bepalingen van de richtlijnen inzake veiligheid en gezondheid op het werk volledig van toepassing zijn op werknemers die door werkgevers tewerk worden gesteld die een vrij beroep uitoefenen, impliceert noodzakelijkerwijs dat voornoemde flexibiliteit ook voor de genoemde beroepen geldt.

Voorzover de Commissie bekend, heeft geen enkele Lid-Staat werknemers die tewerk worden gesteld door werkgevers die een vrij beroep uitoefenen, uitgesloten van de werkingssfeer van de nationale maatregelen ter omzetting van de kaderrichtlijn en de bijzondere richtlijnen.