ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/495

(2004/C 88 E/0507)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0318/04

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(6 februari 2004)

Betreft: Geestelijk gehandicapten in Rusland

Is het de Commissie bekend dat geestelijk gehandicapten in Rusland verstoken zijn van elke vorm van wettelijke bescherming?

Kan de Commissie aangeven en uiteenzetten welke acties zijn ondernomen voor deze mensen en of de kwestie op het hoogst mogelijke niveau bij de autoriteiten aan de orde is gesteld?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(10 maart 2004)

Afgaande op hetgeen de Commissie bekend is, zijn er in de Russische grondwet niet rechtstreeks bepalingen inzake discriminatie van gehandicapten opgenomen. Bovendien wil het voorkomen dat, ofschoon er wetgeving tegen discriminatie bestaat, deze niet altijd even goed afgedwongen wordt.

De Commissie heeft al verschillende jaren via het programma Tacis gewerkt aan verbetering van de behandeling van gehandicapten in Rusland. Voorbeelden van projecten zijn „Partnerschap in gezondheid, onderwijs en sociale bijstand”, ten uitvoer gelegd als deel van het Tacis 1999 Actieprogramma voor Rusland, in samenwerking met het ministerie van Onderwijs aldaar, waarmee het vroegtijdig onderkennen van handicaps en een betere behandeling van Russische kinderen in verscheidene regio's van Rusland is bevorderd.

Verdere projecten — ten uitvoer te leggen met Russische instanties, zoals ook het Russisch ministerie van Arbeid en sociale ontwikkelingen — zijn thans in voorbereiding.

Deze projecten willen onder meer:

— bestaande wetgeving verbeteren;

— mechanismen van samenwerking ontwikkelen tussen verschillende departementen/agentschappen en organisaties die zich met gehandicapte kinderen bezighouden;

— programma's ontwikkelen voor sociale integratie van kinderen met handicaps en hun gezinnen steun verlenen;

— sociale werkers, medisch personeel en onderwijskrachten betere opleidingen geven;

— het besef verbeteren van de rechten van gehandicapte kinderen en hun gezinnen, de problemen die zij ondervinden en hun bijdrage als gewaardeerde leden van de samenleving zichtbaarder maken.

Daarenboven heeft de Commissie steun verleend aan een aantal niet—gouvernementele organisaties (NGO's), liefdadige organisaties, ouderverenigingen en religieuze organisaties via haar Programma voor de burgerlijke maatschappij, gericht op het bevorderen van meer begrip voor en een betere behandeling van de gehandicapten, vooral gehandicapte kinderen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/699

(2004/C 88 E/0718)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0526/04

van Matti Wuori (Verts/ALE) aan de Commissie

(24 februari 2004)

Betreft: Uitbreiding van de haven van Arinaga (Gran Canaria, Spanje)

De havenautoriteiten van Las Palmas op Gran Canaria hebben het basisplan gepubliceerd (Boletín oficial de Canarias van 14 november 2003) voor de uitbreiding van de haven van Arinaga, die valt onder de gemeenten Agüimes en Santa Lucía. De toekomstige kade, die 2,2 km kustlijn zal beslaan, wordt aangelegd voor het lossen en laden van passagiers en goederen zoals gas en olie. De nadelen van de bouwwerkzaamheden voor de uitbreiding van de haven van Arinaga zijn veel groter dan de betwistbare sociaal-economische voordelen. Daarnaast zijn er de gevolgen voor de bedrijvenstructuur in de haven van La Luz en van Las Palmas tengevolge van de omleiding van een deel van het container- en scheepsverkeer naar de haven van Arinaga. Het project zal ernstige gevolgen hebben voor het ecosysteem van zeer productieve kustgebieden en voor de sebadales, door de inkrimping van de voortplantings- en teeltgebieden van voor de vissers van Agüimes (19 284 inwoners) en Santa Lucía (40 011 inwoners) belangrijke vissoorten. Bovendien heeft een en ander gevolgen voor de ontwikkelingsmogelijkheden van het groene toerisme in het gebied. De milieueffectrapportage van het project is niet uitgevoerd met de vereiste methodologische striktheid en deskundigheid, zodat vele beweringen niet wetenschappelijk zijn verantwoord (zoals: de alternatieven voor deze haven, het feit dat er geen gevolgen zouden zijn voor de sedimentaire dynamiek van de kust, er zouden geen gevolgen zijn voor het Playa del Inglés en het Playa de Maspalomas; geen gevolgen voor de natuurlijke golfslag en wind zoals die zich voordoen in Pozo Izquierdo, de belangrijkste plaats in Europa voor de beoefening van de windsurfsport; afwezigheid ook van gegevens over de gevolgen voor een deel van het gebied van communautair belang het „Playa del Cabron” en voor de sebadales van de baai van Arinaga; het ontbreken van een kwantificering van de populatie beschermde soorten en van het belang van het gebied in de insulaire context; het werkelijke belang van het project voor de bevolking van de aangrenzende gemeenten; het verlies van mogelijkheden voor de recreatie en van de exploitatie van de rijkdommen van de zee.

Is de Commissie bereid te eisen dat alternatieve projecten worden bestudeerd die geen negatieve gevolgen inhouden voor de betrokken gebieden van communautair belang en IBA-gebieden (Important Bird Areas) en tevens geen obstakel zijn voor de ontwikkeling van duurzame activiteiten in het gebied (gebieden voor beoefening van de watersport: vissen, schelpenvissen, zwemmen en recreatie)?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/183

(2004/C 84 E/0223)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0251/04

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(3 februari 2004)

Betreft: Etikettering voor brood

De Italiaanse bakkers voeren de laatste tijd gezamenlijk actie om het bakkersvak te redden. Zij hebben een wetsvoorstel geformuleerd dat bepaalt dat het gebruik van de uitdrukking „vers brood” alleen nog gebruikt mag worden voor brood dat op traditionele wijze is gebakken en dat alleen op de dag van bereiding verkocht mag worden. „Bakker” mogen zich dan alleen noemen die bedrijven die het productieproces van begin tot eind uitvoeren en alleen zij mogen brood voorzien van de benaming „vers brood”. Bakkers in Italië, maar ook elders in Europa staan ai jaren onder druk van de concurrentie van supermarkten die brood verkopen. Meestal gaat het daarbij om een product dat in een broodfabriek wordt voorgebakken en vervolgens bevroren en naar de verkooppunten gebracht, waar het in een elektrische oven de kleur, het uiterlijk en de smaak van versgebakken brood krijgt. Door een dergelijke verlaging van de productiekosten kunnen de supermarkten het brood tegen concurrerende prijzen verkopen. Een bakker die zijn vak op traditionele wijze beoefent verricht zijn arbeid echter's nachts en betaalt daarom hogere arbeidskosten aan zijn personeel, wat wordt doorberekend in de hogere prijs van het verse brood. Zoals uit recente opiniepeilingen blijkt is de consument vanwege de prijs steeds meer geneigd om zijn brood in de supermarkt te kopen. Hij baseert zijn keuze echter vaak op de onjuiste veronderstelling dat het product dat hij koopt hetzelfde is als in een traditionele bakkerij en daar niet alleen op lijkt.

Kan de Commissie antwoord geven op de volgende vragen:

1. Is het mogelijk op Europees niveau een etiket in te voeren dat de kwaliteit en de versheid van het brood garandeert?

2. Hoe beoordeelt de Commissie deze kwestie?

3. Welke maatregelen zijn volgens de Commissie het meest geëigend om het traditionele bakkersvak te behouden, onder meer in het licht van het feit dat vorig jaar meer dan 2000 bakkers in Duitsland hun deuren hebben moeten sluiten en in Zuid-Frankrijk brood vrijwel uitsluitend nog in de supermarkt wordt verkocht?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(27 februari 2004)

De Gemeenschap kent een grote verscheidenheid aan bakkerijproducten, waaruit blijkt dat op dit gebied een groot aantal uiteenlopende regionale of lokale gebruiken en tradities bestaan.

Deze producten worden, zoals het geachte parlementslid naar voren brengt, meestal geheel of gedeeltelijk geproduceerd op de plaats waar ze verkocht worden. De handel met bakkerijproducten tussen de lidstaten is dan ook beperkt van omvang.

Hieruit volgt dat wetgeving ten aanzien van geharmoniseerde kwaliteitseisen voor bakkerijproducten op het niveau van de Gemeenschap moeilijk te realiseren valt en objectief gezien ook niet noodzakelijk is.

De lidstaten kunnen evenwel uit hoofde van het subsidiariteitsbeginsel in dit soort maatregelen op nationaal niveau voorzien op voorwaarde dat de bepalingen van artikel 28 tot en met artikel 30 van het EG-Verdrag in acht worden genomen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/901

(2004/C 84 E/0995)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0886/04

van Piia-Noora Kauppi (PPE-DE) aan de Commissie

(22 maart 2004)

Betreft: Wegenbelasting

Het voorstel betreffende een nieuwe regeling inzake wegenbelasting voor zwaar verkeer in de EU is zonder resultaat gebleven, als gevolg van de geschillen tussen de grensstaten en de doorreislanden van de Unie.

Voor het innen van de wegenbelasting op vrachtverkeer zijn strikte gemeenschappelijke regels nodig in plaats van de talrijke bestaande gebruiken en er mag geen ruimte worden gelaten voor interpretatie van deze regels.

In de media is gesteld dat het vervallen van het voorstel kan betekenen dat een beslissing hierover op zijn minst met een jaar wordt uitgesteld. Wanneer de nieuwe lidstaten op een mei toetreden, wordt de situatie op de Europese wegen evenwel alleen maar moeilijker, als niet dit voorjaar nog regels worden afgesproken.

Nu het voorstel zonder resultaat is gebleven, hoe is de Commissie van plan voort te werken, opdat de op dit ogenblik bestaande gebruiken op het gebied van wegenbelasting, die veeleer thuishoren in het wilde westen, zo snel mogelijk kunnen worden gewijzigd?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(30 april 2004)

Zoals door het geachte parlementslid in zijn schriftelijke vraag is aangegeven, moeten de gemeenschappelijke regels (1) die van toepassing zijn voor het in rekening brengen van het gebruik van wegeninfrastructuur aan het vrachtverkeer worden aangescherpt. Dit is noodzakelijk voor het goed functioneren van de interne markt.

Tijdens de vergadering van de Transportraad op 9 maart 2004 zijn de lidstaten er niet in geslaagd tot een politiek akkoord te komen over de tekst van de toekomstige richtlijn. Dit werd met name veroorzaakt door het feit dat er verschillende meningen bestaan over het beginsel van het voorstel van de Commissie, namelijk dat de inkomsten van deze toerekening bestemd moeten worden voor de vervoersector. In elk geval kan in het huidige stadium van de besprekingen nog niet worden gesproken van een mislukking van het voorstel. De Raad, het Ierse voorzitterschap en de Commissie stellen alles in het werk om zo snel mogelijk tot een politiek akkoord over deze kwestie te komen. Overigens heeft het Parlement op 21 april 2004 in eerste lezing een advies inzake het voorstel van de Commissie aangenomen.

(1) Richtlijn 1999/62/EG van het Parlement en de Raad van 17 juni 1999 betreffende het in rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen, PB L 187 van 20.7.1999.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/443

(2004/C 84 E/0517)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0704/04

van Guido Sacconi (PSE) aan de Commissie

(4 maart 2004)

Betreft: Vervoer van pluimvee

De burgers van de Unie hebben herhaaldelijk hun bezorgdheid getoond over de omstandigheden waaronder voor de slacht of het vetmesten bestemde dieren worden vervoerd en het Parlement heeft zelf al verschillende malen gevraagd om vaststelling van een algemeen vervoerslimiet van acht uur of 500 kilometer.

Deze bezorgdheid heeft betrekking op alle diersoorten, waarvoor, ter verbetering van hun welzijn, strengere regels zouden moeten gelden.

De Unie heeft weliswaar een voorstel gedaan voor herziening van de wetgeving betreffende het vervoer maar heeft hierin geen verwijzingen opgenomen naar de bewegingsvrijheid tijdens het vervoer, vervoerslimieten, en pauzes voor het voederen en water geven.

Het vervoer van pluimvee heeft al geleid tot ernstige welzijnsproblemen en zelfs tot sterfte onder deze dieren; en in enkele gevallen stierven honderden dieren omdat hun kooien bezweken onder het gewicht van bovenliggende kooien.

Zo spoedig mogelijk dienen strenge maatregelen te worden getroffen voor de bescherming van pluimvee.

De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) publiceert momenteel gegevens over het vervoer van pluimvee.

Is de Commissie voornemens in de context van de discussie over een nieuwe verordening normen voor te stellen voor pluimvee, en zo ja wanneer en op welke wijze?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(2 april 2004)

De Commissie is zich bewust van de door het geachte parlementlid genoemde dierenwelzijnsproblemen die zich tijdens het vervoer van pluimvee kunnen voordoen. Het voorstel van de Commissie, dat thans in behandeling is bij het Parlement en de Raad, bevat reeds algemene verplichtingen inzake dierenwelzijn ten behoeve van de bescherming van pluimvee tijdens het vervoer, die bedoeld zijn verbetering te brengen in de huidige situatie.

Verder verzocht de Commissie in oktober 2002 het Wetenschappelijk Comité voor de gezondheid en het welzijn van dieren deze kwestie te bestuderen om een gedetailleerd wetenschappelijk advies over de bescherming van pluimvee tijdens het vervoer op te kunnen stellen.

Aangezien het Wetenschappelijk Comité voor de gezondheid en het welzijn van dieren (Schahaw) haar beoordeling nog niet afgerond had op het tijdstip dat de bevoegdheid om wetenschappelijk advies uit te brengen overging van de Commissie op de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EAV), werd het verzoek in behandeling genomen door het Panel voor diergezondheid en dierenwelzijn van de EAV

Zodra het advies door de EAV zal zijn uitgebracht, zal de Commissie overwegen een voorstel in te dienen ter invoering van aanvullende normen voor pluimvee.
De Commissie merkt op dat de geografische werkingssfeer van Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (1) door bijlage XVIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), zoals gewijzigd bij het besluit nr. 37/89 van het Gemengd Comité van de EER van 30 april 1998, is uitgebreid tot de derde landen die deel uitmaken van de Europese Economische Ruimte. Bijgevolg moeten ondernemingen garanderen dat werknemers die in IJsland ter beschikking worden gesteld — ongeacht de wetgeving die van toepassing is op hun dienstverband — de in IJsland geldende arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden genieten, die betrekking hebben op volgende aangelegenheden: maximale werk- en minimale rustperioden, minimumaantal betaalde vakantiedagen, minimumlonen, inclusief vergoedingen voor overwerk, voorwaarden voor het ter beschikking stellen van werknemers, gezondheid, veiligheid en hygiëne op de werkplek, beschermende maatregelen met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden van kinderen en jongeren, gelijke behandeling van mannen en vrouwen, alsmede andere bepalingen inzake niet-discriminatie. De nationale overheidsinstanties van de betrokken EER-lidstaat moeten erop toezien dat deze regels door de individuele werkgevers worden nageleefd.

Op grond van de beschikbare informatie is het de Commissie bekend dat Portugese en Roemeense werknemers — naast andere nationaliteiten — bij Impregilo werkzaam zijn. Hoewel de confederatie van IJslandse vakbonden uiting heeft gegeven aan haar algemene bezorgdheid in verband met arbeidsvoorwaarden en lonen van de werknemers van de Italiaanse aannemer, zijn er geen formele klachten ingediend bij de IJslandse autoriteiten of vakorganisaties met betrekking tot de schending van de IJslandse wetgeving. In de IJslandse nationale wetgeving zijn bepalingen opgenomen betreffende de minimumrechten en lonen van werknemers van alle nationaliteiten die in IJsland werken (2). Onlangs (oktober 2003) is een geschil beslecht tussen de IJslandse autoriteiten en Impregilo betreffende lonen en arbeidsvoorwaarden. Volgens de confederatie van IJslandse vakbonden worden onderhandelingen gevoerd over enkele nog onopgeloste meningsverschillen en zijn de lonen in overeenstemming met de IJslandse wetgeving.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/157

(2004/C 84 E/0194)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0070/04

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(20 januari 2004)

Betreft: Vestiging van een galvaniseerbedrijf in Tabaçô, Arcos de Valdevez

Naar aanleiding van vraag (E-2437/03 (1)) die op 11.7.2003 werd ingediend en het antwoord dat op 23.9.2003 over een mogelijke vestiging van een milieuvervuilende fabriek in Tabaçô, Arcos de Valdevez, Portugal, werd ontvangen, dreigt volgens de Vereniging van natuurbeschermers van Valdevez het risico dat het galvaniseerbedrijf van Serraliber binnenkort, in de loop van de maand januari, gaat draaien.

Zoals bekend loopt er een inbreukprocedure (nr. Co./000830/03) wegens overtreding van de bepalingen van decreet nr. 69/2000 van 3 mei wegens het feit, dat de fabriek werd gebouwd, zonder dat een milieueffectstudie werd verricht.

Kan de Commissie derhalve meedelen welke maatregelen zij eventueel na het antwoord van september 2003 heeft genomen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(26 februari 2004)

In aansluiting op het antwoord van de Commissie van 23 september 2003 op de vraag E-2437/03 (1) van het geachte parlementslid die hetzelfde onderwerp betreft, kan de Commissie het geachte parlementslid meedelen dat de Portugese autoriteiten de brief van de Commissie waarin verzocht wordt opheldering te verschaffen betreffende de uitvoering van het bedoelde project voor de bouw van een fabriek intussen beantwoord hebben.

Het antwoord van de Portugese autoriteiten wordt momenteel door de Commissie onderzocht. Achteraf zal de situatie worden geanalyseerd tijdens een vergadering die tussen de bedoelde autoriteiten en de bedoelde diensten moet plaatsvinden om tot een stellingname betreffende de bovengenoemde klachten te komen.

Tijdens de bovenbedoelde vergadering zal de Commissie de Portugese autoriteiten zeker vragen stellen over het verloop van de effectrapportage voor het plan en in het bijzonder over de situatie die door het geachte parlementslid gesignaleerd werd in de vraag.

(1) PB C 65 E van 13.3.2004.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/667

(2004/C 84 E/0752)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0736/04

van José García-Margallo y Marfil (PPE-DE) aan de Commissie

(11 maart 2004)

Betreft: Steunverlening aan regio's die vanwege het „statistisch effect” niet meer onder doelstelling 1 van de structuurfondsen zullen vallen

Welke financiële overgangsregeling zal worden toegepast op regio's die in de toekomst niet meer onder doelstelling 1 van de structuurfondsen zullen vallen vanwege het zogeheten „statistisch effect”, als gevolg van de toetreding van nieuwe lidstaten met regio's waarvan het gemiddelde inkomen ver beneden het huidige communautaire gemiddelde ligt?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(13 april 2004)

In het Derde verslag over economische en sociale cohesie, dat op 18 februari 2004 werd goedgekeurd en is doorgestuurd naar het Parlement en de Raad heeft de Commissie voorstellen goedgekeurd voor het toekomstige cohesiebeleid in de periode 2007-2013. Een van deze voorstellen luidt dat volgens de Commissie tijdelijke steun verleend zou moeten worden aan regio's waar het bruto binnenlands product (BBP) onder 75 % van het communautaire gemiddelde zou liggen in de EU met vijftien lidstaten, maar meer dan 75 % bedraagt in de EU met vijfentwintig lidstaten (het zogenaamde statistische effect van de uitbreiding). Dit zijn regio's waar de objectieve omstandigheden niet veranderd zijn, maar het BBP per hoofd van de bevolking relatief wel hoger wordt in de uitgebreide Unie. Uit billijkheidsoverwegingen en om de betrokken regio's in staat te stellen het convergentieproces te voltooien, stelt de Commissie te steun te verhogen ten opzichte van de in 1999 in Berlijn gemaakte afspraken voor het „afbouwen” van de cohesiefondsen in de regio's die momenteel steun ontvangen (1).

(1) COM(2004) 107, „A new partnership for cohesion”.
3.

Wanneer heeft de in vraag 2 bedoelde omslag plaatsgevonden? Was dit het geval na toetreding van nieuwe lidstaten met grotere verschillen in de omvang van het grondbezit dan het geval was bij de oorspronkelijke zes lidstaten van de Europese Gemeenschappen?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/210

(2004/C 84 E/0254)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0393/04

van Bill Miller (PSE) aan de Commissie

(12 februari 2004)

Betreft: De Dierlijke Bijproductenverordening

De bovenstaande verordening werd onlangs ingevoerd in Schotland, hetgeen tot verscheidene interpretaties leidde. Niemand is tegen de kerngedachte van deze wetgeving maar de toepassing ervan baart Schotland zorgen. Vele kleine éénmansbedrijfjes krijgen te maken met onaanvaardbaar hoge lastenkosten die hen uiteindelijk tot faillissement zullen dwingen.

Kan de Commissie meedelen of zij, toen ze deze verordening voorbereidde, een vastgestelde grenswaarde voorzien had waardoor kleine bedrijfjes buiten de werkingssfeer van de verordening vallen, of kan dit op lidstaatniveau geregeld worden?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(22 maart 2004)

Verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 (1), als gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 808/2003 van de Commissie van 12 mei 2003 (2), stelt gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten vast. Zij is op 3 oktober 2002 aangenomen en op 10 oktober 2002 bekendgemaakt en zij is van toepassing vanaf 1 mei 2003.

De verordening heeft betrekking op kleine bedrijven voor zover het gaat om het verzamelen, vervoeren, opslaan, hanteren, verwerken en gebruiken of verwijderen, invoeren, uitvoeren en doorvoeren van dierlijke bijproducten om te voorkomen dat deze producten een risico voor de gezondheid van dier en mens opleveren. Er is niet voorzien in een grenswaarde waaronder kleine bedrijven niet onder de werkingssfeer van de verordening vallen, en de lidstaten kunnen van deze bepalingen niet afwijken.

Een fundamentele herziening van de communautaire regels die gelden voor dierlijke bijproducten was noodzakelijk in het licht van de recente voedselcrises (boviene spongiforme encefalopathie (BSE), dioxine, mond- en klauwzeer, enz.) en de uiteenlopende benaderingen in de lidstaten wat de financiële ondersteuning van de verwerking, verzameling, opslag en verwijdering van dierlijke bijproducten betreft.

Op grond van artikel 35 van de verordening in verband met nationale bepalingen is de lidstaten verzocht de Commissie in kennis te stellen van de genomen maatregelen om aan de verordening te voldoen en van de moeilijkheden die zij daarbij ondervinden. De Commissie moet vóór eind 2004 een verslag aan het Parlement en de Raad voorleggen dat zo nodig vergezeld moet gaan van wetgevingsvoorstellen die rekening houden met de door de lidstaten gemelde moeilijkheden.

Als bijzondere problemen voor kleinere bedrijven zijn ontstaan, wordt daarom verwacht dat de reacties van de lidstaten ingevolge artikel 35 de Commissie in staat zullen stellen om vóór eind 2004 oplossingen voor deze problemen voor te stellen.

(1) PB L 273 van 10.10.2002.

(2) PB L 117 van 13.5.2003.