SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2705/96 van Florus Wijsenbeek (ELDR) aan de Commissie (15 oktober 1996)

Betreft: Kennisgeving niet-zuivering

1. Deelt de Commissie de opvatting dat de in voornoemde bepaling van artikel 379 van de TCDW bedoelde kennisgeving aan bepaalde minimumeisen moet voldoen, ter waarborging van de belangen die de bepaling van dat artikel beoogt te beschermen?

2. Is het vereiste dat bedoelde kennisgeving schriftelijk wordt gedaan een dergelijk minimumvereiste en zo dit niet het geval is, verdient de bescherming van de contribuabele het dan niet dat het schriftelijk geven van een dergelijke kennisgeving als minimumvereiste wordt aangemerkt?

3. Wanneer een kennisgeving niet binnen de daartoe vastgestelde termijn van elf maanden wordt verstuurd aan de titularis, zijn daar dan gevolgen aan verbonden en zo ja, wat zijn dan deze gevolgen?

4. Is de Commissie op de hoogte van het feit dat de Nederlandse minister van Financiën zich op het standpunt stelt dat overschrijding van vorenbedoelde termijn van elf maanden fataal is, hetgeen wil zeggen dat het niet-inachtnemen van deze termijn in de weg staat aan het inleiden van een procedure tot invordering van de verschuldigde rechten bij invoer?

5. Is de Commissie op de hoogte van het feit dat vorenbedoeld standpunt van de Nederlandse minister van Financiën in de dagelijkse praktijk wordt genegeerd door de Nederlandse douane, waarbij deze laatste, ongeacht het overschrijden of zelfs achterwege laten van het sturen van een dergelijke kennisgeving, een invorderingsprocedure inleidt?

6. Ziet de Commissie, gelet op het verschil in opvatting tussen de Nederlandse minister van Financiën enerzijds, de Nederlandse douane anderzijds en de rechtsonzekerheid die hieruit kan voortvloeien, niet voldoende aanleiding om, ter waarborging van de rechtszekerheid, te voorzien in aanvullende voorschriften waarin wordt vastgelegd dat een kennisgeving schriftelijk en binnen elf maanden dient te geschieden en dat het niet-naleven van deze bepaling in de weg staat aan het inleiden van een invorderingsprocedure?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (25 november 1996)

1. Het voornaamste doel van de kennisgeving als bedoeld in artikel 379 van de verordening houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van het douanewetboek ((Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2.7.1993 (PB L 253 van 11.10.1993). )) is de begunstigde van de regeling douanevervoer de mogelijkheid te bieden, wanneer de goederen niet op het kantoor van bestemming zijn aangebracht en de plaats van de overtreding of onregelmatigheid in het douanegebied niet kan worden vastgesteld, binnen een termijn van drie maanden het bewijs van de regelmatigheid van het douanevervoer voor te leggen zodat geen rechten en belastingen hoeven te worden ingevorderd, of het bewijs te leveren van de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid is begaan zodat met name rekening kan worden gehouden met het verschil in fiscale regelingen tussen de Lid-Staten. De termijn van elf maanden komt overeen met de maximale termijn waarbinnen het onderzoek naar onregelmatigheden door de betrokken douane-autoriteiten in principe moet zijn afgesloten. De Commissie is net als het geachte Parlementslid van mening dat een kennisgeving moet voldoen aan minimumeisen zodat degene tot wie de kennisgeving is gericht eventueel het hierbovengenoemde bewijsmateriaal kan verstrekken.

2. De kennisgeving dient inderdaad schriftelijk te geschieden, waarbij nog kan worden vermeld dat dit binnen een termijn van drie maanden moet gebeuren.

3. Artikel 379, lid 1 van de uitvoeringsbepalingen van het wetboek verplicht het kantoor van vertrek er inderdaad toe dit "zo spoedig mogelijk mede [te delen] aan de aangever, doch uiterlijk binnen elf maanden na geldigmaking van de aangifte voor communautair douanevervoer¨. Het niet-nakomen van deze verplichting door een Lid-Staat betekent in ieder geval een niet-nakomen van communautaire verplichtingen. De gevolgen van dit verzuim voor de hoofdaansprakelijke moeten echter worden gezien in het licht van de algemene bepalingen inzake de douaneschuld en de invordering zoals vastgelegd in het douanewetboek zelf. ((Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12.10.1992 (PB L 302 van 19.10.1992). ))Niet alleen worden in de opsomming van situaties in Artikel 233 van het douanewetboek die aanleiding geven tot het tenietgaan van de douaneschuld het ontbreken van een kennisgeving of het overschrijden van de termijn voor de kennisgeving niet genoemd, maar bovendien stelt artikel 221, lid 3, van het wetboek de normale termijn voor de verjaring van deze schuld vast op drie jaar. Op grond van de artikelen 217 e.v. van het wetboek zijn de douaneautoriteiten derhalve verplicht over te gaan tot invordering van de douaneschuld die voortvloeit uit het niet nakomen van de verplichtingen in verband met de regeling douanevervoer. Artikel 379, lid 2, van de uitvoeringsbepalingen van het wetboek is daarentegen zelfs in het geval van te laat ingediende kennisgeving van toepassing en biedt de hoofdaansprakelijke drie maanden de gelegenheid het bewijs van de regelmatigheid of de plaats van de onregelmatigheid te verschaffen.

4. -5. Eventueel uiteenlopende interpretaties van deze materie door de Nederlandse Minister van Financiën en de Nederlandse douane ressorteren onder de interne betrekkingen van de Nederlandse administratie omdat de Commissie uitsluitend tot taak heeft, onder toezicht van het Hof van Justitie, toe te zien op de toepassing van de bepalingen van het Verdrag en de hieruitvoortvloeiende bepalingen.

6. In het kader van de lopende algemene hervorming van de regeling douanevervoer is de Commissie desondanks van mening dat opheldering moet worden verschaft over de wijze waarop de algemene douanebepalingen van het wetboek moeten aansluiten op de specifieke voorschriften voor het douanevervoer. Het is in deze context dat de procedure van de kennisgeving aan de hoofdaansprakelijke opnieuw zal moeten worden bestudeerd.