SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2434/99

van Inger Schörling (Verts/ALE) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: EU-richtlijn en tegen het beperkende drugsbeleid in Zweden

Zweden hanteert voorschriften die de invoer van met verdovende middelen gelijkgestelde stoffen sterk aan banden leggen ook wanneer deze door artsen zijn voorgeschreven. Overeenkomstig verordening 1997:11 van de Inspectie geneesmiddelen mag iemand slechts een hoeveelheid amfetamine het land binnen brengen die voldoende is voor vijf dagen eigen gebruik.

Een Zweeds arts heeft de EU-Commissie thans gewezen op de procedures en regels in Zweden. Hij stelt dat de nationale regels een inbreuk vormen op de EU-voorschriften inzake het vrij verkeer van goederen en diensten tussen de landen. De arts wenst dat de Commissie maatregelen tegen Zweden neemt en onze voorschriften onwettig verklaart d.w.z. in strijd met de EG-wetgeving.

Zou een Zweeds staatsburger, indien de Commissie de Zweedse wetgeving strijdig acht met de EG-wetgeving, zich door een arts in een EU-land met een liberaal drugsbeleid verdovende middelen kunnen laten voorschrijven om deze vervolgens, zonder dat de douane daar iets tegen kan doen, in te voeren naar Zweden?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(5 januari 2000)

De Commissie bevestigt een klacht te hebben ontvangen waarin wordt gesteld dat Zweden beperkingen oplegt aan het recht van zijn burgers om vrij te reizen tussen de lidstaten als zij in het bezit zijn van geneesmiddelen die wettelijk zijn voorgeschreven en gekocht en voor eigen gebruik bestemd zijn. In de klacht wordt ook beweerd dat er beperkingen worden opgelegd aan de vrije uitoefening van het beroep van arts.

De Commissie voert momenteel een eerste onderzoek uit naar de feiten. De fundamentele regel, die bijvoorbeeld is vastgesteld in de arresten van het Hof van Justitie(1), is dat burgers vrij mogen reizen met hun wettelijk voorgeschreven en gekochte geneesmiddelen voor eigen gebruik.

De voorwaarden voor toegang tot de beroepen van geneesheer en apotheker, alsmede de voorwaarden voor de uitoefening van die beroepen, zijn geharmoniseerd door de zogenoemde artsenrichtlijnen: Richtlijn 75/362/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de onderlinge erkenning van de diploma's, certificaten en andere titels van de arts, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten(2) en Richtlijn 75/363/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de arts(3), geconsolideerd door Richtlijn 93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993 ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning van hun diploma's, certificaten en andere titels(4), en door de zogenoemde apothekersrichtlijnen: Richtlijn 85/432/EEG van de Raad van 16 september 1985 inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde werkzaamheden op farmaceutisch gebied(5) en Richtlijn 85/433/EEG van de Raad van 16 september 1985 inzake de onderlinge erkenning van de diploma's, certificaten en andere titels op het terrein van de farmacie, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging voor bepaalde werkzaamheden op farmaceutisch gebied(6). Patiënten genieten dus steeds dezelfde garanties, ongeacht de lidstaat waar de arts die het recept voorschrijft, is gevestigd.

Niettemin kan elke apotheker of andere persoon die bevoegd is voorgeschreven geneesmiddelen te verstrekken, weigeren een medisch recept uit te voeren in geval van twijfel over de authenticiteit ervan, bijvoorbeeld wanneer er een grote kans is dat van recepten misbruik wordt gemaakt of dat ze oneigenlijk worden gebruikt voor onwettige doeleinden (bijzondere recepten, met name met betrekking tot verdovende middelen of psychotrope producten, zoals bepaald in artikel 3, lid 2, van Richtlijn 92/26/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende de indeling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik(7)).

Indien de Commissie op basis van haar onderzoek tot de conclusie komt dat de desbetreffende Zweedse verordening, die beperkingen oplegt aan het recht van burgers om te reizen met geneesmiddelen die dexamfetamine bevatten, in strijd is met artikel 28 van het EG-Verdrag (ex artikel 30), moet de Zweedse overheid zich verdedigen door aan te tonen dat haar verordening volgens het noodzakelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel gerechtvaardigd is uit hoofde van een van de redenen die zijn genoemd in artikel 30 van het EG-Verdrag (ex artikel 36), in dit geval met name gezondheidsredenen.

(1) Arrest van 28 april 1998 in zaak C-120/95, Decker/Caisse de maladie des employés privés; arrest van 8 april 1992 in zaak C-62/90, Commissie/Bondsrepubliek Duitsland; arrest van 7 maart 1989 in zaak C-215/87, Schumacher/Hauptzollamt Frankfurt am Main-Ost.

(2) PB L 167 van 30.6.1975.

(3) PB L 167 van 30.6.1975.

(4) PB L 165 van 7.7.1993.

(5) PB L 253 van 24.9.1985.

(6) PB L 253 van 24.9.1985.

(7) PB L 113 van 30.4.1992.