SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1181/98

van Katerina Daskalaki (UPE) aan de Commissie

(29 april 1998)

Betreft: Europese talen in de marge

Het Europees Parlement heeft herhaaldelijk blijk gegeven van zijn gehechtheid aan een multicultureel en veeltalig Europa. Toch worden er pogingen ondernomen om het merendeel van de Europese talen te "marginaliseren", met name onder het voorwendsel van een "beperking van de uitgaven" (welke misschien ook kunnen worden verminderd op andere manieren die geen aanval vormen op de Europese cultuur).

Kan de Commissie zeggen in hoeveel van haar eigen informatienetwerken gebruik wordt gemaakt van alle officiële talen van de EU, en om welke netwerken het gaat? Wat is haar standpunt inzake deze belangrijke kwestie van democratische controle die in de schoot van de EU opduikt?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(29 mei 1998)

Het voorlichtingsbeleid van de Commissie steunt op voorlichtingscentra die zich dicht in de buurt van de burgers bevinden. Deze centra zijn op grond van hun specifiek karakter (doelgroep of plaats van vestiging) in netwerken gegroepeerd. In de voorlichtingscentra van de Commissie wordt gebruik gemaakt van alle officiële talen van de Unie, aangezien de centra die in een bepaalde lidstaat zijn gevestigd zich bedienen van de eigen taal/talen van deze staat. Het gaat in het bijzonder om:

- 65 Info-points (IPE) die het grote publiek basisinformatie verschaffen over de Gemeenschap en haar beleid;

- 350 Europese documentatiecentra (EDC) die ten doel hebben het onderwijs en het onderzoek in verband met communautaire aangelegenheden te ondersteunen, de informatie over de Gemeenschap en haar beleid toegankelijk te maken voor het publiek (ook het niet-universitaire publiek) en dit de mogelijkheid te geven deel te nemen aan het debat over de Gemeenschap;

- 200 eurobibliotheken die ten doel hebben de informatie over het beleid van de Gemeenschap toegankelijk te maken voor alle burgers;

- 3 grote centra voor voorlichting over Europa, die gevestigd zijn in Parijs ("Sources d'Europe"), in Lissabon ("Jacques Delors") en in Berlijn ("Jean Monnet Haus"), die ten doel hebben zowel het grote publiek als bepaalde doelgroepen voor te lichten; deze centra kunnen tevens technische steun verlenen aan de verschillende, elders op het grondgebied van de betrokken landen bestaande netwerken;

- 96 voorlichtings- en adviescentra voor het platteland ("carrefours"), die als opdracht hebben de communautaire informatie tot bij de plattelandsgemeenschappen te brengen;

- 233 Euro Info Centres (EIC) die advies verstrekken aan, en informatie over de interne markt verspreiden bij de ondernemingen, in het bijzonder het MKB en de ambachtelijke ondernemingen, teneinde de integratie en de ontwikkeling van laatstgenoemde sector te bevorderen door deze de mogelijkheid te geven in ruimere mate deel te nemen aan de communautaire activiteiten en programma's en overheidsopdrachten gemakkelijker voor deze sector toegankelijk te maken;

- 10 grensoverschrijdende bureaus voor consumentenvoorlichting (CTIC), die zijn opgericht om gespecialiseerd advies, informatie en verdedigingsmiddelen te verschaffen aan de Europese consument wanneer deze wordt geconfronteerd met aangelegenheden of problemen die in het bijzonder grensoverschrijdende componenten hebben.