ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2908/98

van Edith Müller (V) aan de Commissie

(18 september 1998)

Betreft: Buitenwerkingstelling van de omzetting van richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieu-effectrapportage voor een deel van het grondgebied van een lidstaat

In haar antwoord op schriftelijke vraag P-2070/95(1) stelt de Commissie dat de bepaling in het Verdrag inzake de Duitse eenwording dat voor mijnbouwprojecten geen milieu-effectrapportage behoeft te worden uitgevoerd wanneer reeds vóór 3 oktober 1990 een begin was gemaakt met de vergunningsprocedure voor de desbetreffende projecten, niet verenigbaar is met richtlijn 85/337/EEG(2). De Commissie deelde voorts mede formele stappen ten aanzien van Duitsland te hebben ondernomen.

1. Welke soort maatregelen zijn ten aanzien van Duitsland getroffen?

2. Hoe ver is de procedure gevorderd, en hoe zullen de verdere maatregelen met name aangaande de bruinkoolwinning in dagbouw te Heuersdorf vorm krijgen?

3. Hoeveel tijd zal de behandeling naar verwachting gaan vergen?

4. Welke maatregelen zal de Commissie treffen indien Duitsland niet tijdig aan de eisen voldoet?

5. Is de Commissie op de hoogte van vergelijkbare gevallen en welke maatregelen zijn in die gevallen getroffen?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(23 oktober 1998)

Zoals gezegd in het antwoord op schriftelijke vraag P-2070/95 van mevrouw Schroedter(3), is de Commissie van oordeel dat de Duitse wetgeving niet in overeenstemming is met Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, met name wat betreft de in de Duitse wetgeving opgenomen overgangsclausule met betrekking tot de omzetting van de richtlijn. De Commissie heeft daarom in 1992 een inbreukprocedure tegen Duitsland ingeleid. Op 20 september 1995 heeft de Commissie de zaak aan het Hof van Justitie voorgelegd. Het Hof heeft nog geen beslissing genomen.

Aangezien de zaak nog hangende is, kan de Commissie geen nadere inlichtingen verstrekken.

Indien het Hof vindt dat Duitsland niet aan zijn uit Richtlijn 85/337/EEG voortvloeiende verplichting heeft voldaan, zal Duitsland, krachtens artikel 171 van het EG-Verdrag de nodige maatregelen moeten nemen om zich naar het vonnis van het Hof te voegen.

De Commissie kent geen andere gevallen van nationale wetgeving die voorziet in overgangswetgeving van lidstaten met betrekking tot de tenuitvoerlegging van Richtlijn 85/337/EEG.

(1) PB C 273 van 18.10.1995, blz. 52.

(2) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.

(3) PB C 273 van 18.10.1995.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3105/98

van Karin Riis-Jørgensen (ELDR) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Milieutechnische eigenschappen van PVC in verband met richtlijn COM(97) 0358 van de Raad

Kan de Commissie in verband met richtlijn COM(97) 0358 van de Raad inzake buiten bedrijf gestelde voertuigen mededelen hoe zij er in concreto voor heeft gezorgd dat de meest recente gegevens en onderzoeksresultaten aan de richtlijn ten grondslag liggen?

Kan zij met name ingaan op de stelling in de richtlijn dat 1 kg PVC-afval aanleiding is tot de vorming van 2 tot 5 kg rookgas. Bekend is dat het Deense bureau voor milieubescherming de hoeveelheden geproduceerd rookgas verkeerd heeft berekend. Naar dit onderzoek verwijst de Commissie in haar antwoord op vraag P-1524/98(1).

Kan de Commissie, dit in overweging nemende, mededelen welke berekeningen zij heeft gebruikt voor haar mededelingen over geproduceerd rookgas in verband met richtlijn COM(97) 0358 van de Raad?

Kan zij voorts mededelen of zij absoluut zeker weet dat de totale milieubelasting afneemt als PVC wordt vervangen door andere materialen? Gedacht wordt bijvoorbeeld aan een hoger energieverbruik als PVC in auto's wordt vervangen door zwaarder materiaal.

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(16 november 1998)

Wat de algemene aanpak en de lopende werkzaamheden in verband met het beheer van afval van polyvinylchloride (PVC) betreft, wordt het geachte parlementslid verwezen naar het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-1524/98(2).

Meer bepaald in verband met de verbranding van PVC wordt momenteel een studie uitgevoerd van het probleem van de hoeveelheid en de risico's van bij de verbranding van PVC ontstane residuen. PVC is immers de enige kunststof die bij verbranding chloorwaterstofzuur produceert. Deze studie zal een analyse-element vormen bij de door het geachte parlementslid genoemde studie.

De studie heeft betrekking op alle types binnen de Gemeenschap gebruikte verbrandingsinstallaties. Bij een droge zuivering van de rookgassen van verbrandingsinstallaties ontstaan gemakkelijk oplosbare en als gevaarlijk ingedeelde residuen, met name calciumchloride dat verontreinigd is door de aanwezigheid van zware metalen. Wat de vereisten inzake emissies van verbrandingsinstallaties betreft, ontstaat bij de verbranding van PVC in het geval van droge zuivering ten minste dezelfde hoeveelheid residuen. De studie die momenteel wordt uitgevoerd moet duidelijkheid brengen over de hoeveelheid en de risico's van de residuen die worden geproduceerd door alle types verbrandingsinstallaties waarbij de verbrandingsgassen met droge, natte, semi-natte of semi-droge procédés worden gezuiverd.

De door het geachte parlementslid genoemde vervanging van PVC in voertuigen zou niet noodzakelijk tot een grote toename van het gewicht van deze voertuigen leiden, aangezien PVC door andere kunststoffen kan worden vervangen.

(1) PB C 31 van 5.2.1999, blz. 51.

(2) PB C 31 van 5.2.1999, blz. 51.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3384/98

van Fernando Fernández Martín (PPE) aan de Commissie

(9 november 1998)

Betreft: Sluiting van afvalverbrandingsinstallaties op de Canarische Eilanden

De communautaire rechtsvoorschriften betreffende verbrandingsinstallaties voor vast afval omvatten een aantal eisen en voorwaarden waaronder de bepaling dat de emissie van verontreinigende gassen in de atmosfeer niet bepaalde grenswaarden mag overschrijden.

De Europese Commissie heeft Spanje er reeds van verwittigd dat op het eiland La Palma (Canarische Eilanden) drie afvalverbrandingsinstallaties moeten worden gesloten, waarvan twee in de gemeente Mazo en een in de gemeente Barlovento.

Ondanks het feit dat de Commissie deze waarschuwing reeds sedert enige tijd heeft gegeven blijkt uit een eenvoudige inspectie dat de toestand in de betrokken gebieden niet is veranderd en dat de verantwoordelijke autoriteiten, in dit geval de autonome regering van de Canarische Eilanden en de Eilandenraad van La Palma, geen enkele maatregel hebben getroffen om de situatie te verbeteren.

Welke maatregelen worden door de Commissie overwogen en op welk tijdstip zal zij een inbreukprocedure inleiden?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(8 december 1998)

De Commissie heeft uit hoofde van artikel 169 van het EG-Verdrag een inbreukprocedure ingeleid tegen Spanje wegens de door het geachte parlementslid genoemde feiten. In dit verband heeft de Commissie een met redenen omkleed advies tot deze lidstaat gericht.

Het Spaanse antwoord op dit met redenen omklede advies is net bij de Commissie binnen en wordt thans bestudeerd.

Indien de Commissie meent dat het antwoord van de Spaanse autoriteiten op het met redenen omklede advies te wensen overlaat, zou zij de kwestie bij het Hof van Justitie aanhangig kunnen maken om aldus een uitspraak te krijgen over een eventueel in gebreke blijven van de Spaanse regering.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2550/98

van Jesús Cabezón Alonso (PSE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Bescherming tegen asbest

Welke lidstaten houden in de Raad van Ministers de goedkeuring tegen van wettelijke maatregelen in verband met de bescherming van personen tegen steenvlas (asbest)?

Beschikt de Commissie over getallen waaruit blijkt hoeveel doden zijn gevallen doordat zij op de werkplek waren blootgesteld aan asbest, in elk van de lidstaten gedurende de afgelopen jaren?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(5 november 1998)

De geachte afgevaardigde wordt verwezen naar de door de Commissie gegeven antwoorden op de schriftelijke vragen P-1451/98 van de heer Skinner(1), E-1742/98 van de heer Whitehead(2), E-1950/98 van mevrouw Pollack(3), E-2736/98 van mevrouw Oddy(4) en P-2972/98 van de heer Skinner(5) over de communautaire wetgeving en de in voorbereiding zijnde maatregelen betreffende de bescherming van de gezondheid van de werknemers en het publiek tegen de schadelijke effecten van asbest.

De Commissie beschikt niet over dergelijke statistieken. In het kader van de harmonisatie van de statistieken inzake gezondheid en veiligheid op het werk en met name inzake beroepsziekten (EODS-project) heeft de Commissie een proefproject opgezet betreffende de mogelijkheden voor de vaststelling van vergelijkbare gegevens over erkende gevallen van beroepsziekten. Voor het referentiejaar 1995 zijn gegevens verzameld over 31 items die zijn gekozen uit de Europese lijst van beroepsziekten, waaronder asbestose, mesothelioma na het inademen van asbeststof en complicatie van asbestose in de vorm van longkanker. In 1995 zijn in de Gemeenschap in totaal 6.698 gevallen van asbestgerelateerde beroepsziekten erkend. Deze gegevensbank van Eurostat bevat echter geen informatie over het aantal gevallen met dodelijke afloop.

(1) PB C 13 van 18.1.1999, blz. 34.

(2) PB C 13 van 18.1.1999, blz. 75.

(3) PB C 13 van 18.1.1999, blz. 123.

(4) PB C 135 van 14.5.1999, blz. 108.

(5) Zie blz. 64.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3245/98

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(28 oktober 1998)

Betreft: Aromatherapie

Gezien de lopende discussies over kruidengeneeskunde met het oog op strenger regeling van dat soort activiteiten: welke beschouwingen heeft de Commissie aan de mogelijke weerslag op de aromatherapie gewijd? Denkt de Commissie eraan dat de aromatherapie te lijden kan hebben van maatregelen als beperking van de verkoop van aromatische olies aan alleen maar apotheken en/of beoefenaars van de kunst? Zal de Commissie ervoor zorgen dat de aromatherapie in de bevoegde commissies vertegenwoordigd is, zodat ze in het debat over strengere regelingen niet vergeten wordt?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(25 november 1998)

De Commissie is niet op de hoogte van eventuele ontwerp-wetgeving of voorstellen die rechtstreekse gevolgen kunnen hebben voor de aromatherapie. Regelgeving voor de distributie van etherische oliën naar de consument valt onder de bevoegdheid van de lidstaten, zodat de verkoop van deze producten in de nationale wetgeving wordt geregeld.

Sommige bij aromatherapie gebruikte producten vallen wellicht binnen de definitie van "geneesmiddel" in artikel 1 van Richtlijn 65/65/EEG van 26 januari 1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake farmaceutische specialiteiten(1). Als deze producten op industriële wijze worden vervaardigd, mogen ze alleen in de handel worden gebracht als daarvoor overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake geneesmiddelen een vergunning is verleend. De "lopende discussies over kruidengeneeskunde" waar het geachte parlementslid naar verwijst, gaan vooral over de vraag of de eisen voor het aantonen van de kwaliteit, de veiligheid en de werkzaamheid van een geneesmiddel op dezelfde wijze voor kruidengeneesmiddelen moeten gelden als voor alle andere geneesmiddelen.

Mocht de Commissie - in de toekomst - besluiten een specifiek voorstel op dit gebied in te dienen, dan zal zij zeker zorgen voor uitgebreid overleg met alle betrokken partijen.

(1) PB L 22 van 9.2.1965.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3216/98

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(26 oktober 1998)

Betreft: Procedure tegen Griekenland in verband met de tenuitvoerlegging van richtlijn 96/42/EG

Uit het vijftiende jaarverslag over de controle op de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht 1997 blijkt dat er tegen Griekenland een procedure op gang is gebracht met betrekking tot richtlijn 96/42/EG inzake de belastingheffing op producten van de bloementeelt.

Kan de Commissie meedelen:

1. waaruit de overtreding van Griekenland precies bestaat;

2. wat de essentie van de argumenten van de Commissie vormt?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(11 december 1998)

Overeenkomstig artikel 2 van Richtlijn 96/42/EG van de Raad van 25 juni 1996 tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG betreffende het gemeenschappelijk stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde(1), dienen de lidstaten de Commissie in kennis te stellen van de bepalingen van intern recht die zij vaststellen op het gebied van het verlaagd BTW-tarief op producten van de bloementeelt alsmede op voor verbranding bestemd hout.

Griekenland paste vóór de goedkeuring van de tekst reeds het verlaagd tarief toe op snijbloemen en andere producten van de bloementeelt alsmede op voor verbranding bestemd hout. Ingevolge de bepalingen van de bovenvermelde richtlijn moet het land zich evenwel houden aan de verplichting om de maatregel bij de Commissie aan te melden, zelfs indien geen nieuwe maatregelen moeten worden genomen.

Griekenland heeft de Commissie echter niet in kennis gesteld van de maatregelen tot omzetting van Richtlijn 96/42/EG.

(1) PB L 170 van 9.7.1996.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3100/98

van Elly Plooij-van Gorsel (ELDR) en Johanna Boogerd-Quaak (ELDR) aan de Commissie

(16 oktober 1998)

Betreft: Problemen bij opslag hoogradioactiefafval van Hoge Flux Reactor in Petten

De provincie Zeeland in Nederland heeft bij de Raad van State de vergunning voor Covra in Borssele aangevochten voor de bouw van een opslaggebouw voor hoogradioactief afval. Het bezwaar van de Provincie richt zich tegen de toestemming in de vergunning om hoogradioactief afval afkomstig van o.a. de Hoge Fluxreactor (HFR) in Petten tijdelijk op te slaan in containers in de bestaande loodsen tot de nieuwe opslagruimte klaar is. De Provincie Zeeland is niet overtuigd van de veiligheid van de containers.

1. Is de Commissie op de hoogte van het bezwaar dat de Provincie Zeeland heeft aangetekend bij de Raad van State tegen het verlenen van de vergunning voor tijdelijke opslag van hoogradioactief afval in de bestaande loodsen?

2. Is het de Commissie bekend dat de opslagcapaciteit van de HFR in Petten waarschijnlijk eind dit jaar volledig benut zal zijn?

3. Heeft de Commissie zich beraden op de mogelijkheid dat de Raad van State de Provincie Zeeland in het gelijk stelt en de vergunning opschort?

Zo ja, waar wordt het afval uit Petten dan opgeslagen?

4. Wat zijn de financiële consequenties van het eventueel stilleggen van de reactor te Petten en welke gevolgen heeft dit voor de onderzoeksactiviteiten aldaar, in het bijzonder voor de Boron Neutron Capture Therapy Facility (BNCT)?

Antwoord van mevrouw Cresson namens de Commissie

(21 december 1998)

De Commissie is op de hoogte van het beroep tegen de verlening van een vergunning voor de tijdelijke opslag van verbruikte splijtstof in de bestaande installaties van de Centrale Organisatie voor Radioactief Afval, Nederland (COVRA). Deze tijdelijke opslag is opgenomen in het contract dat in 1996 is gesloten tussen COVRA en de Commissie met de bedoeling om een oplossing te vinden voor het feit dat in Petten nog slechts beperkte opslagcapaciteit beschikbaar was.

Om een oplossing te vinden voor de opslag van bestraalde splijtstof worden verschillende oplossingen onderzocht, met name:

- het contract met COVRA dat voorziet in de tijdelijke opslag van de verbruikte splijtstof;

- een eventuele reorganisatie van de opslag van de verbruikte splijtstof in het bassin van het reactorgebouw; hierover wordt nog overlegd.

Voor de opslag van verbruikte splijtstof bestaan technische oplossingen zoals hierboven genoemd. De sluiting van de Hogefluxreactor (HFR) zou dramatische gevolgen hebben voor de levering van radiofarmaceutica aan ziekenhuizen en medische centra, omdat de productie van de HFR voorziet in meer dan 50 % van de behoeften van de Gemeenschap. Uiteraard betekent sluiting van de HFR ook het einde van het BNCT-(Boron Neutron Capture Therapy)-project.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3502/98

van Esko Seppänen (GUE/NGL) aan de Commissie

(12 november 1998)

Betreft: Wassenaar-comité

In het kader van de Europese Unie bestaat er een zgn. Wassenaar-comité, dat zich o.a. met het bestuderen van encryptie van informatie, d.w.z. versleutelingssystemen, zou bezighouden. Het secretariaat van dit comité is gevestigd in Wenen. Welke taken heeft dit comité, wat voor een status heeft het binnen de EU en op welke wijze worden de kennelijk door dit comité voorgelegde encryptieprogramma's door de EU behandeld?

Antwoord van de heer van den Broek namens de Commissie

(3 december 1998)

De regeling van Wassenaar is de opvolger van de Coördinatiecommissie voor uitvoer naar de zone onder communistisch bewind (COCOM). De regeling die met de goedkeuring van "eerste elementen" in juli 1996 door 33 stichtende leden, waaronder de Verenigde Staten, Rusland en alle lidstaten van de Unie, definitief in praktijk werd gebracht, houdt zich bezig met exportcontroles op en de uitwisseling van informatie over goederen voor tweeërlei gebruik en conventionele wapens. De Gemeenschap als zodanig is geen partij bij de regeling.

Onder de regeling van Wassenaar vallende artikelen omvatten mede encryption-producten. Aangezien de gehele lijst van goederen voor tweeërlei gebruik van Wassenaar is opgenomen in de lijst van de Unie van onder controle staande producten voor tweeërlei gebruik (Besluit nr. 942/94/GBVB van de Raad van 19 december 1994 betreffende het gemeenschappelijk optreden, zoals door de Raad vastgesteld op grond van artikel J.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, ten aanzien van de controle op de uitvoer uit de Gemeenschap van goederen voor tweeërlei gebruik(1), zoals gewijzigd), zijn encryption-producten die op de lijst van Wassenaar staan onderworpen aan controle wanneer zij uit de Gemeenschap worden uitgevoerd. Eventuele wijzigingen in het controlebereik in Wassenaar (bijvoorbeeld de opheffing van de controle voor bepaalde producten) leiden tot dienovereenkomstige wijzigingen in de lijst van de Unie.

De regeling heeft een permanent secretariaat in Wenen. Inlichtingen over de werkzaamheden in het kader van de regeling zijn te vinden op Website www. wassenaar.org.

(1) PB L 367 van 31.12.1994.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 4032/98 van Stanislaw TILLICH aan de Commissie. PHARE/grensoverschrijdende samenwerking



Publicatieblad Nr. C 142 van 21/05/1999 blz. 0158



SCHRIFTELIJKE VRAAG P-4032/98 van Stanislaw Tillich (PPE) aan de Commissie (22 december 1998) Betreft: PHARE/grensoverschrijdende samenwerking Kan de Commissie de indicatoren noemen op basis waarvan de middelen van begrotingslijn B7/502 in de ontvangende landen worden besteed? Kan de Commissie voorts meedelen welke landen financiële middelen hebben ontvangen, om welke bedragen het daarbij ging en voor welke grenzen deze bestemd waren, alsmede hoe de financiële planning voor 1999 eruit ziet? Antwoord van de heer van den Broek namens de Commissie (8 januari 1999) De Commissie zendt het geachte parlementslid en het Secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks een tabel met de gevraagde gegevens toe.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3157/98

van Felipe Camisón Asensio (PPE) aan de Commissie

(19 oktober 1998)

Betreft: Situatie van Castelo Branco met betrekking tot het 8ste van de lijst van prioritaire projecten van Essen voor de transeuropese netwerken

Tot de lijst van 14 prioritaire projecten van Essen voor de transeuropese netwerken behoort de verbinding voor gecombineerd vervoer tussen Spanje/Portugal en de rest van Europa (nr. 8). Kan de Commissie meedelen of het tracé voor de autosnelweg Lissabon-Valladolid in de buurt van de Portugese stad Castelo Branco ligt? Wat is de stand van de werkzaamheden?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(26 november 1998)

De Commissie heeft begrepen dat de Portugese autoriteiten niet langer van plan zijn een autosnelweg aan te leggen op het Portugese gedeelte van de hoofdweg Lissabon-Valladolid, die deel uitmaakt van de corridor Lissabon-Irun van project nr. 8 (multimodale verbinding van Portugal en Spanje naar de rest van Europa)(1), dat bedoeld is om tot een evenwicht tussen weg- en spoorvervoer te komen. De Portugese autoriteiten voeren momenteel evenwel verbeteringswerkzaamheden uit aan de bestaande weg, in het bijzonder aan de trajecten Guarda-Covilhã en Covilhã-Castelo-Branco.

(1) PB C 120 van 18.4.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2836/98

van Niall Andrews (UPE) aan de Commissie

(28 september 1998)

Betreft: Onafhankelijkheid Oost-Timor

Kan de Commissie, na de regeringswisseling in Indonesië, mededelen welke ontwikkelingen er hebben plaatsgevonden met betrekking tot de legitieme eis voor onafhankelijkheid voor het volk van Oost-Timor?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie

(26 oktober 1998)

Sinds begin augustus 1998 hebben er zich allerlei belangrijke ontwikkelingen voorgedaan met betrekking tot een mogelijke regeling voor de oplossing van het Oost Timor probleem.

Op 4 en 5 augustus 1998 voerde de Secretaris generaal van de Verenigde Naties te New York beprekingen met de ministers van buitenlandse zaken van Portugal en Indonesië die, voor het eerst in de geschiedenis, tot een gemeenschappelijk communiqué hebben geleid. Het hoofdpunt van dit communiqué was dat beide partijen ermee instemden om diepgaande besprekingen te houden over een speciale status voor Oost-Timor, onverminderd hun fundamentele beginselstandpunten. Ook werd overeengekomen om de diverse bevolkingsgroepen in Oost Timor nauwer bij het zoeken naar een oplossing te betrekken. Men werd het er over eens dat de allesomvattende dialoog binnen Oost-Timor zelf in oktober 1998 zou worden hervat. Voorts werd afgesproken dat er "interest sections" zouden worden opgezet bij goedgezinde ambassades in, respectievelijk, Lissabon en Jakarta, d.w.z. afdelingen die daar de Oost-Timorese belangen vertegenwoordigen, bij gebrek aan een eigen diplomatieke vertegenwoordiging.

Op 10 en 11 september 1998 vond te Dare in Oost Timor, op uitnodiging van bisschop Belo, een verzoeningsvergadering plaats, waaraan alle verschillende facties en openbare en civiele groeperingen van Oost Timor deelnamen. Aan het slot van die vergadering werd een gemeenschappelijke verklaring gepubliceerd, met als voornaamste punt dat de meningen van de verschillende groepen uiteen liepen en dat er nog meer zou moeten worden gedaan om tot een gemeenschappelijk platform voor de eenmaking van de bevolking van Oost Timor te komen.

Hier en daar deden zich ook relletjes voor, terwijl de rijstopslagplaatsen van de regering werden geplunderd, als gevolg van de zeer slechte economische situatie en ogenschijnlijk zonder politieke bijbedoelingen. De Indonesische regering bleef haar troepen gematigd inkrimpen, maar zond onlangs nieuwe troepen naar dit gebied, onder de bewering dat dit geen strijdkrachten waren, maar o.a. medische officieren.

De Commissie hoopt dat de gunstige ontwikkelingen die de afgelopen weken werden waargenomen weldra tot een rechtvaardige, allesomvattende en internationaal aanvaardbare oplossing voor het Oost Timor-probleem zullen leiden.