ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2368/02

van Richard Corbett (PSE) aan de Commissie

(2 augustus 2002)

Betreft: Samenwerking op het gebied van Open Source Software

Heeft de Commissie officieel aandacht geschonken aan het door IDA (uitwisseling van gegevens tussen overheidsinstanties) gepubliceerde verslag Pooling Open Source Software een haalbaarheidsstudie van IDA over de uitwisseling van gegevens tussen instellingen (DG-ondernemingen) waarin wordt aanbevolen een clearinghouse voor sofware in het leven te roepen waaraan overheden software kunnen schenken? Is de Commissie het eens met de suggestie uit de studie dat software die is ontwikkeld voor en eigendom is van overheidsinstellingen onder een open source-licensie moet worden uitgegeven?

Welke maatregelen heeft de Commissie in dit verband te nemen?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(3 september 2002)

In het kader van het programma voor uitwisseling van gegevens tussen overheidsdiensten (IDA: Interchange of Data between Administrations) is het initiatief genomen voor de haalbaarheidsstudie Pooling Open Source Software, waarbij wordt nagegaan hoe het hergebruik van software die door en voor overheidsdiensten is ontwikkeld, kan worden verbeterd.

Het doel van deze studie is:

- na te gaan hoe de rendabiliteit van informatietechnologietoepassingen in de Europese openbare sector kan worden vergroot;

- in te gaan op de oproep in het actieplan eEurope 2002 om het gebruik van open source-software in de openbare sector te bevorderen;

- de haalbaarheid te beoordelen van een aanbeveling van het IDA-symposium over open source-software in overheidsdiensten (Brussel, februari 2001).

De contractant die de studie uitvoerde (Unisys), werd verzocht de technische, organisatorische, juridische en financiële aspecten van het delen van software te beoordelen. Hoewel de Commissie geen formeel standpunt over de aanbevelingen van de contractant heeft ingenomen, overweegt ze momenteel een aantal voorstellen voor praktische maatregelen. Voor zover deze voorstellen betrekking hebben op het IDA-programma, moeten ze door de lidstaten, die in het Comité Telematica tussen overheidsdiensten (TAC) zijn vertegenwoordigd, worden goedgekeurd.

Softwarelicenties en het delen van software staan met elkaar in verband. De in de studie gedane oproep om open licenties te verstrekken voor software die eigendom is van overheidsdiensten, moet in deze context worden gezien. Overheidsdiensten kunnen software alleen delen indien toegang tot de broncode wordt verleend (om wijzigingen te kunnen aanbrengen) en indien er geen beperkingen voor de verspreiding van de software gelden. Bij licenties voor open source-software wordt aan beide voorwaarden voldaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2719/02

van Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE) aan de Commissie

(20 september 2002)

Betreft: Te late oprichting van de Europese Waarnemingspost in het kader van Leader+

Overeenkomstig onderdeel 3, punten 23 en 40, van de mededeling van de Commissie van 14 april 2000 tot vaststelling van de richtsnoeren voor het communautaire initiatief voor plattelandsontwikkeling (Leader+)(1) moet door de Commissie een Europese Waarnemingspost worden opgericht. In de meeste lidstaten zijn de projecten in het kader van Leader+ al gestart.

Hoe verklaart de Commissie dat tot op de dag van vandaag, negen maanden na het verstrijken van de indieningstermijn voor de samenstelling van de Europese Waarnemingspost en dus tweeënhalf jaar na de start van het programma, geen officieel besluit is genomen en er bijgevolg geen netwerkvorming op Europees niveau bestaat?

Kan de Commissie inlichtingen verschaffen over de stand van de procedure en over de resultaten van de procedurestappen die tot nu toe zijn gezet?

Wat is de Commissie voornemens te ondernemen om de Waarnemingspost zo vlug mogelijk op te richten?

(1) PB C 139 van 18.5.2000, blz. 5.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(23 oktober 2002)

De Commissie heeft op 23 november 2001 een bericht van aanbesteding (2001/S 226-155371) gepubliceerd(1), teneinde gevolg te geven aan haar mededeling aan de lidstaten van 14 april 2000, waarin de oprichting onder leiding van de Commissie van een waarnemingspost inzake landelijke gebieden werd aangekondigd voor netwerkvorming op communautair niveau en de uitbouw hiervan. In dit bericht van aanbesteding is de opdracht in vier percelen opgesplitst en is voor elk van deze percelen het maximale budget vermeld.

De Commissie heeft van vier inschrijvers offertes ontvangen, waarvan enkele voor meerdere percelen.

Vervolgens heeft de voor de beoordeling van deze offertes ingestelde evaluatiecommissie de selectie- en gunningcriteria toegepast. Deze werkzaamheden zijn nu afgerond, maar de Commissie is van mening dat de marktverkenning in de openbare procedure in tegenstelling tot hetgeen zij had verwacht niet tot voldoende concurrentie heeft geleid om deze opdracht te kunnen gunnen onder voorwaarden die volledig voldoen aan de beginselen van een gezond financieel beheer, en de Commissie heeft derhalve besloten geen contract te gunnen voor de uitvoering van deze vier percelen. Aangezien de Commissie zich echter bewust is van de noodzaak van een Europese waarnemingspost inzake landelijke gebieden gedurende de gehele looptijd van Leader+, onderzoekt zij nu andere manieren om deze op te richten.

(1) PB S 226 van 23.11.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2283/02

van Bernd Lange (PSE) aan de Commissie

(24 juli 2002)

Betreft: Reizigersverkeer aan de grens met Gibraltar

Onlangs ontving ik een klacht van een burger die tijdens zijn vakantie profiteerde van het vrije verkeer binnen de EU, maar aan de grens met Gibraltar met belemmeringen daarvan te maken kreeg.

De wachttijden aan de grens aldaar zijn te vergelijken met de wachttijden vóór de invoering van het vrije verkeer van personen. Bij de afwikkeling van de grensformaliteiten treedt vooral aan de Spaanse zijde hinder op.

Welke stappen heeft de Commissie ondernomen of zal zij ondernemen om ook aan de Spaans-Britse grens met Gibraltar een einde te maken aan een dergelijke belemmering van het reizigersverkeer?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(12 augustus 2002)

Gibraltar en Spanje worden niet gescheiden door een binnengrens, die de afwezigheid van controles impliceert, maar door een buitengrens van het Schengengebied, waar controle van personen toegelaten is. Aangezien Gibraltar geen deel uitmaakt van het douanegebied van de Gemeenschap in de zin van artikel 29 van de Akte van Toetreding van het Verenigd Koninkrijk, zijn ook controles van de goederen die reizigers komende uit Gibraltar bij zich hebben, noodzakelijk.

Op 30 oktober 2000 zond de Commissie na talrijke klachten een schriftelijke aanmaning aan de Spaanse regering waarin zij haar attent maakte op het feit dat de controles bij de grensovergang tussen Spanje en Gibraltar wellicht overdreven zijn en bijgevolg onverenigbaar met het Gemeenschapsrecht.

In haar antwoord van 20 december 2000 verklaart de Spaanse overheid dat de uitgevoerde controles noodzakelijk zijn en niet overdreven. Volgens de Spaanse autoriteiten moeten personen enkel hun paspoort of identiteitsbewijs tonen en kunnen zij de grens overschrijden zonder al te veel oponthoud. Het toezicht op het reizigersverkeer gebeurt door willekeurige controles van niet meer dan één op tien personen of voertuigen, die telkens niet langer dan een minuut in beslag nemen. Per minuut zouden gemiddeld acht voertuigen en twintig voetgangers in beide richtingen de grens overschrijden. Toch geeft de Spaanse regering toe dat er op bepaalde tijden van de dag helaas files ontstaan voor auto's.

Na nauwkeurig onderzoek van het antwoord van de Spaanse regering op basis van door reizigers verstrekte informatie en door de Commissie verzamelde extra gegevens, werd geconcludeerd dat er geen sprake is van een inbreuk op het Gemeenschapsrecht.

Op 19 maart 2002 kondigde de Commissie haar voornemen aan om het onderzoek met betrekking tot de beperkingen aan de grens tussen Gibraltar en Spanje stop te zetten aangezien zij geen bewijs heeft om de bewering dat de controles door de Spaanse autoriteiten van reizigers en de goederen die zij bij zich hebben overdreven en bijgevolg onverenigbaar zijn met het Gemeenschapsrecht, wettelijk te staven.

Op 21 maart 2002 openden de Spaanse autoriteiten een tweede rijstrook voor voertuigen om de situatie ter plaatse te verbeteren. Sindsdien heeft de Commissie geen verdere klachten ontvangen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2016/02

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(9 juli 2002)

Betreft: Plaats van de zetels van de Europese agentschappen

Er wordt al geruime tijd gediscussieerd over de plaats van de zetel van enkele Europese agentschappen, bijvoorbeeld van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en het Europese Ruimtevaart Agentschap.

Het debat wordt met name gevoerd over het al dan niet decentraliseren van deze agentschappen of het centraliseren ervan in Brussel. Kan de Commissie meedelen:

1. of er een volledige lijst bestaat met de agentschappen of soortgelijke structuren waarvoor in de komende maanden of jaren de plaats van de zetel bepaald moet worden;

2. of er een nauwkeurig tijdschema bestaat voor de beslissingen hieromtrent;

3. of er desbetreffende documenten bestaan?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(27 september 2002)

De Verdragen bevatten geen criteria voor het bepalen van de plaats van de zetel van agentschappen en evenmin voorschriften betreffende ter zake te volgen procedures. Artikel 289 van het EG-Verdrag bepaalt enkel dat de zetel van de instellingen in onderlinge overeenstemming door de regeringen der lidstaten wordt vastgesteld.

In het verleden zijn dan ook verschillende methoden toegepast voor het bepalen van de zetel van de bestaande agentschappen. Doorgaans werd artikel 289 van het EG-Verdrag bij analogie toegepast en hebben de vertegenwoordigers van de lidstaten in onderlinge overeenstemming een besluit genomen. In sommige gevallen werd de plaats van de agentschappen bepaald door de Raad, in de verordening waarbij zij werden opgericht.

De Commissie heeft geen lijst of tijdschema opgesteld voor het bepalen van de zetel van de agentschappen of van gelijkaardige structuren. Tijdens de Europese Raad van Laken (14-15 december 2001) is op basis van een door de Voorzitter van de Raad opgestelde lijst gediscussieerd over de locatie van verschillende toekomstige Europese agentschappen en instanties, maar de regeringen van de lidstaten hebben geen overeenstemming bereikt.

Er bestaat geen nauwkeurig tijdschema voor dit soort besluiten. In beginsel moet bij de oprichting van een agentschap door een wetgevende handeling minstens voorlopig een besluit worden genomen over de plaats van vestiging, zodat het agentschap operationeel kan worden.

De Commissie is niet op de hoogte van het bestaan van specifieke documenten ter zake.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3489/02 van Charles Tannock (PPE-DE)en Theresa Villiers (PPE-DE) aan de Commissie. Streven van de Commissie naar een flexibeler arbeidsmarkt en de richtlijn uitzendkrachten.



Publicatieblad Nr. 137 E van 12/06/2003 blz. 0216 - 0216



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3489/02 van Charles Tannock (PPE-DE)en Theresa Villiers (PPE-DE) aan de Commissie (9 december 2002) Betreft: Streven van de Commissie naar een flexibeler arbeidsmarkt en de richtlijn uitzendkrachten Zal de richtlijn uitzendkrachten naar de mening van de Commissie tot een flexibeler arbeidsmarkt in de Europese Unie leiden? Denkt zij dat de richtlijn de flexibiliteit van de werknemers zal bevorderen, in het bijzonder van de vrouwen die willen werken, maar behoefte hebben aan flexwerk om conflicterende claims op de indeling van hun tijd met elkaar in evenwicht te brengen? Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie (19 december 2002) Een aantal studies heeft bezorgdheid over de arbeidsomstandigheden van uitzendkrachten doen ontstaan. Uitzendwerk wordt vaak in één adem genoemd met uiterst onzekere arbeidsomstandigheden. In de voorgestelde richtlijn schept de Commissie een algemeen kader voor de arbeidsomstandigheden van uitzendkrachten in Europa. Hoofddoel is de veiligheid van uitzendkrachten te verbeteren, de nadelen van uitzendwerk weg te werken en het bedrijfsleven meer flexibiliteit te bieden. Door een algemeen kader voor de arbeidsomstandigheden van uitzendkrachten te scheppen maakt de richtlijn de sector aantrekkelijker voor werknemers (voornamelijk wegens de flexibiliteit). Inlenende bedrijven krijgen bijgevolg meer keuze en kunnen hun behoefte aan flexibiliteit beter invullen. De richtlijn schept daarom een kader voor de verdere uitbreiding van de sector en draagt ertoe bij dat het werkgelegenheidspotentiël volledig kan worden benut en de werking van de arbeidsmarkt verbeterd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0940/02

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(9 april 2002)

Betreft: Emissies van schadelijke gassen uit de vuilverbrandingsinstallatie van Reggio Emilia tussen 1 januari en 10 februari 2002

Tussen 1 januari en 10 februari 2002 zijn er uit de vuilverbrandingsinstallatie in de via dei Gonzaga in Reggio Emilia (regio Emilia-Romagna in Italië), die wordt beheerd door het gemeentebedrijf AGAC, herhaaldelijk schadelijke stoffen vrijgekomen, zoals koolmonoxide, zoutzuur en totaal organisch koolstof. De schadelijke emissies en de zeer hoge emissieniveaus zijn niet tijdig aan de bevolking en de bevoegde instanties medegedeeld. Het nieuws is slechts een maand later bekend geworden na een klacht van een omwonende die zich onwel voelde.

Kan de Commissie mededelen of het stilzwijgen van de zijde van de beheerders van de installatie, die zelfs de provincie Reggio Emilia niet op de hoogte hebben gesteld gedurende de veertig dagen dat deze schadelijke emissies zich hebben voorgedaan, niet strijdig is met het Gemeenschapsrecht inzake de bescherming van de volksgezondheid en van het milieu?

Is de vuilverbrandingsinstallatie in kwestie conform aan het Gemeenschapsrecht inzake het milieu en de bescherming van de volksgezondheid?

Aanvullend antwoordvan mevrouw Wallström namens de Commissie

(11 november 2002)

De Italiaanse overheid heeft nog niet geantwoord op het verzoek van de Commissie om informatie, om na te gaan of wat schadelijke gasemissies uit de verbrandingsoven van Reggio Emilia tussen 1 januari en 10 februari 2002 betreft aan de desbetreffende voorschriften was voldaan en of de verbrandingsoven nu aan de relevante Communautaire emissienormen voldoet. De kwestie zal in de komende weken op een vergadering tussen de Commissie en het Ministerie van Milieubeheer worden besproken.

Hoe dan ook zal de Commissie, die op eigen initiatief een zaak over deze kwestie aanhangig heeft gemaakt, ervoor zorgen dat het Gemeenschapsrecht wordt nageleefd, binnen de grenzen van de bevoegdheden die haar bij het EG-Verdrag worden verleend. Mocht de Commissie vernemen dat het Gemeenschapsrecht in dit specifieke geval wordt overtreden, dan zal zij, als hoedster van het EEG-verdrag, niet aarzelen alle nodige maatregelen te treffen, ondermeer ook inbreukprocedures in het kader van artikel 226 van het EG-verdrag, om ervoor te zorgen dat het desbetreffende Gemeenschapsrecht wordt nageleefd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2998/02

van Rosa Miguélez Ramos (PSE) aan de Commissie

(23 oktober 2002)

Betreft: Maatregelen om ongelukken in de visserij tegen te gaan

Het Europees Parlement heeft op 5 april 2001 een resolutie aangenomen over veiligheid en oorzaken van ongevallen in de visserij(1). In paragraaf 36 staat: wenst dat de coördinatie tussen centra en diensten voor maritieme communicatie, waarvan de technische en personele middelen moeten worden uitgebreid en gemoderniseerd, en tussen de Europese radiomedische centra wordt verbeterd, met het oog op een permanente real time uitwisseling van informatie over medische hulpverlening, zoals bepaald in richtlijn 92/29/EEG, teneinde de technieken van radiodiagnostiek en telegeneeskunde te verbeteren en zo het redden van mensen op zee te vergemakkelijken. Dit zou moeten geschieden in de vorm van specifieke proefprojecten.

Welke initiatieven heeft de Commissie in verband hiermee genomen?

(1) PB C 21 E van 24.1.2002, blz. 359.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(6 december 2002)

Artikel 6 van Richtlijn 92/29/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid ter bevordering van een betere medische hulpverlening aan boord van schepen(1) bepaalt dat elke lidstaat, teneinde te komen tot een betere spoedbehandeling van de werknemers, de nodige maatregelen neemt om ervoor te zorgen dat een of meer centra worden aangewezen om de werknemers via de radio gratis medisch advies te verstrekken en dat die centra over artsen beschikken die met de bijzondere omstandigheden aan boord van schepen vertrouwd zijn.

De maritieme telemedische diensten ondergaan momenteel diepgaande hervormingen ten gevolge van nieuwe communicatiemiddelen en de steeds grotere vraag naar gemakkelijk toegankelijke zorgverlening. Er blijven echter problemen bestaan (juridische kwesties; technologische integratie; cultuur aan boord; en organisatie en coördinatie aan wal).

De Commissie is bereid om na te gaan hoe de coördinatie tussen de radiomedische centra en de hulpdiensten van de verschillende lidstaten kan worden verbeterd, rekening houdend met de nieuwe hulpmiddelen op het gebied van telegeneeskunde en de voorwaarden met betrekking tot het gebruik van de verschillende Gemeenschapstalen.

(1) PB L 113 van 30.4.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2376/02 van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie. Algemene overeenkomst betreffende de handel in diensten GATS.



Publicatieblad Nr. 110 E van 08/05/2003 blz. 0053 - 0053



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2376/02 van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie (2 augustus 2002) Betreft: Algemene overeenkomst betreffende de handel in diensten GATS Zowel de regering van het Verenigd Koninkrijk als de Commissie hebben erop gewezen. dat de GATS geen betrekking zal hebben op het leveren van diensten in de gezondheidszorg en het onderwijs, omdat deze als dienstverlening worden beschouwd die van overheidswege en niet met een commercieel doel of in concurrentie met één of meerdere aanbieders van diensten wordt geleverd. In het Verenigd Koninkrijk levert de particuliere sector reeds diensten in de gezondheidszorg en het onderwijs. Kan de Commissie meedelen of deze dienstverlening inderdaad zijn is van de GATS-voorschriften? Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie (17 september 2002) Volgens de Algemene overeenkomst inzake de handel in diensten (GATS) vallen uitsluitend de op niet-commerciële en niet-concurrentiële basis verstrekte diensten buiten het toepassingsgebied van de overeenkomst. Of aan deze twee criteria al dan niet wordt voldaan dient per afzonderlijk geval te worden beoordeeld. De in het kader van de GATS door de Europese Gemeenschappen en haar lidstaten met betrekking tot onderwijs en gezondheidszorg alsook daarmee verband houdende diensten ingenomen standpunten doen evenwel geen afbreuk aan de rechten van de lidstaten met betrekking tot de oprichting van een voor het verstrekken van de diensten in deze sectoren bevoegde organisatie. De GATS vrijwaart met name het recht van haar leden te voorzien in regelgeving gericht op verwezenlijking van de doelstellingen van het nationaal beleid.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3517/02

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(3 december 2002)

Betreft: Gemeenschappelijk visserijbeleid

Volgens het Wereldnatuurfonds (WWF):

- zullen de visserijsubsidies van de EU in de periode 2000-2006 bijna het dubbele van de subsidies in de periode 1994-1999 bedragen, ondanks de bezorgdheid over de uitputting van de visbestanden;

- zal er in de periode 2000-2006 1,06 miljard euro worden besteed aan de vermindering van de visserij-activiteit, tegenover 1,18 miljard euro aan subsidies die de uitputting van de visbestanden niet zullen voorkomen, zoals het moderniseren en bouwen van nieuwe vissersboten.

Zijn deze beweringen juist?

Kan de Commissie nauwkeurig beschrijven hoeveel GVB-subsidies elke lidstaat in 2001 heeft ontvangen? Hoe groot schat zij het deel daarvan dat per lidstaat werd gebruikt voor de bevordering van de instandhouding van visbestanden of volstrekt duurzame visserij?

Welk deel van de GVB-begroting moet volgens de Commissie in 2003 worden bestemd voor de financiering van maatregelen ter instandhouding van visbestanden of ter bevordering van volstrekt duurzame visserij?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(8 januari 2003)

In de periode 1994-1999 is ongeveer 1,3 miljard euro, d.i. gemiddeld 217 miljoen euro per jaar, aan communautaire steun uitgetrokken voor maatregelen ten behoeve van de vloot, d.w.z. maatregelen om de capaciteit te verminderen en maatregelen om de vloot te vernieuwen. Voor de periode 2000-2006 bedraagt de steun van de Gemeenschap 1,5 miljard euro, d.i. gemiddeld 215 miljoen euro per jaar. De gemiddelde steun per jaar is dus ongewijzigd gebleven.

Van de 1,5 miljard euro die voor de periode 2000-2006 is toegekend voor maatregelen ten behoeve van de vloot, is 45 % bestemd voor maatregelen om de capaciteit te verminderen en 55 % voor maatregelen ter vernieuwing van de vloot.

Er dient echter op te worden gewezen dat de steun voor inkrimping van de vloot leidt tot een nettovermindering van de vlootcapaciteit, daar de aan de visserij onttrokken vaartuigen niet mogen worden vervangen. Ook steun voor vernieuwing van de vloot kan niet leiden tot een toename van de vangstcapaciteit, daar de nieuwe capaciteit moet worden gecompenseerd door onttrekking aan de vloot, zonder overheidssteun, van ten minste een even grote capaciteit.

De tot dusver aan de lidstaten betaalde bedragen zijn zeer klein, ongeveer 87 miljoen euro voor vermindering van de capaciteit en ongeveer 51 miljoen euro voor vernieuwing van de vloot. De verdeling van deze bedragen over de lidstaten is als volgt:

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Volgens de hervormingsvoorstellen van de Commissie kan alleen steun voor vlootvernieuwing alleen worden verleend voor moderniseringsprojecten die niet leiden tot een verhoging van de capaciteit. Vanaf 2003 kan en moet het deel van de voor vlootvernieuwing toegekende steun dat door de lidstaten nog niet is toegewezen, onder bepaalde voorwaarden worden gebruikt om de reeds voor vermindering van de overcapaciteit beschikbare middelen te vergroten.