SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1122/02

van Herbert Bösch (PSE) aan de Commissie

(18 april 2002)

Betreft: Overbrenging van overledenen

Gezien de toenemende integratie gebeurt het steeds vaker dat burgers van een lidstaat buiten hun land van oorsprong overlijden.

Het overbrengen van een overledene binnen de Europese Unie van de ene lidstaat naar de andere vergt van de nabestaanden een enorme bureaucratische en financiële inspanning.

Het ontbreekt aan eenvormige regelgeving voor het overbrengen van overledenen die buiten hun land van herkomst zijn gestorven. Bovendien bestaan er strikte voorschriften aangaande het gebruik van bepaalde producten (speciale kisten), waarvoor vooral bij transport over een korte afstand geen noodzaak bestaat.

Voor de nabestaanden is het bijvoorbeeld niet te begrijpen waarom het vervoer van een dode over een afstand van meer dan 500 km binnen eenzelfde lidstaat wel mogelijk is zonder speciale kist, en voor een afstand van 10 km tussen twee lidstaten niet.

Welke maatregelen kunnen worden getroffen om te zorgen dat het overbrengen van een overledene over de grenzen heen niet moeilijker is dan binnen een en dezelfde lidstaat?

Worden er communautaire maatregelen of regelgeving gepland om de formaliteiten bij het grensoverschrijdend vervoer van overledenen eenvormig te maken?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Bolkestein namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-0923/02, E-0935/02, E-1122/02 en E-1133/02

(8 mei 2002)

De Commissie verwijst naar haar gemeenschappelijke antwoord op de recente schriftelijke vragen E-0073/02 van de heer Cashman, E-0087/02 van mevrouw Muscardini, E-0210/02 van de heer Kauppi, E-0344/02 van mevrouw Korhola, E-0346/02 van mevrouw Matikainen-Kallström, E-0407/02 van mevrouw Thomas-Mauro en E-0679/02 van mevrouw Flemming(1). Gemakshalve wordt het standpunt van de Commissie hieronder uiteengezet.

De Commissie erkent dat de repatriëring van de stoffelijke resten van een persoon die in een andere lidstaat dan zijn/haar lidstaat overleden is, een gevoelige en moeilijke kwestie is die groot leed kan veroorzaken aan de betrokken familie.

De Commissie is door recente schriftelijke vragen op de hoogte van bepaalde specifieke gevallen waarbij de repatriëring van een overledene van de ene lidstaat naar de andere voor moeilijkheden gezorgd heeft. De Commissie beschikt echter niet over informatie of statistieken die een beeld geven van een mogelijk probleem en de omvang ervan.

Deze problemen kunnen een aantal vragen oproepen, waarvan sommige betrekking hebben op verschillende aspecten van het communautair beleid, bijvoorbeeld transport, gezondheid, vrij verkeer. De Gemeenschap lijkt evenwel geen duidelijke bevoegdheden ter zake te hebben. Bovendien is de reglementering betreffende de overdracht van lichamen van overledenen neergelegd in de Internationale Overeenkomst van Berlijn betreffende het vervoer van lijken (1937, nr. 4391 League of Nations Treaty Series) en de Overeenkomst inzake het vervoer van lijken van de Raad van Europa, gesloten in september 1973. In elk geval moeten de lidstaten die het transport van overledenen regelen, in overeenstemming met de rechtspraak van het Hof van Justitie, alle vereisten op een niet-discriminerende wijze toepassen. Elke afwijking op grond van de volksgezondheid moet in overeenstemming zijn met de rechtspraak van het Hof.

In het licht van het bovenstaande zal de Commissie deze kwestie van dichtbij blijven volgen, maar zij overweegt momenteel geen enkel specifiek initiatief.

(1) PB C 160 E van 4.7.2002, blz. 178.