SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2769/98

van Xaver Mayer (PPE) aan de Commissie

(7 september 1998)

Betreft: Belasting van gepensioneerden die in een ander EU-land gevestigd zijn

Een in Frankrijk woonachtige EU-burger die de Duitse nationaliteit bezit is met een Franse vrouw getrouwd en woont permanent in Frankrijk. Beide ontvangen een pensioen van het respectieve land. De man wordt door de Duitse fiscus ingeschaald in belastingtariefgroep I (ongehuwden) en hij ontvangt een aanslag van de inkomstenbelasting, ondanks het feit dat hij permanent in Frankrijk woonachtig is. De reden die hiervoor wordt opgegeven is dat zijn pensioen wordt uitgekeerd door een overheidsfonds (Duits Ministerie van Defensie).

Zijn inkomen uit Duitse pensioenuitkeringen wordt in de Franse belastingopgave nogmaals opgevoerd en samen met dat van zijn vrouw opgenomen in de berekeningsgrondslag ("taux effectif"). Dit betekent dat het echtpaar meer belasting betaalt dan wanneer uitsluitend in Frankrijk een aanslag werd opgelegd.

Kan de Commissie mededelen of bovengenoemde situatie volgens haar verenigbaar is met het niet-discriminatiebeginsel en of zij maatregelen op Europees niveau noodzakelijk acht. Is het naar haar mening toelaatbaar dat een echtpaar meer belasting betaalt dan een soortgelijk Frans echtpaar?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(12 oktober 1998)

1. De verdeling van het recht op het heffen van belastingen wordt in de bilaterale betrekkingen tussen Duitsland en Frankrijk bilateraal geregeld door een belastingverdrag uit 1959. In artikel 14 daarvan is bepaald dat de bedragen die als wettelijk ouderdomspensioen worden uitgekeerd, belastbaar zijn in het land waar de uitbetalende instelling gevestigd is, in onderhavig geval in Duitsland.

Wat betreft het feit dat deze belastbare inkomsten in Frankrijk in aanmerking worden genomen in het kader van de gemeenschappelijke aanslagbasis van het betreffende echtpaar dat in Frankrijk verblijft, dient te worden vermeld dat volgens het belastingverdrag deze inkomsten eveneens in Frankrijk belastbaar zijn. Om evenwel een dubbele belasting van dezelfde inkomsten te vermijden, wordt een belastingkrediet toegekend voor het bedrag dat overeenstemt met de over deze inkomsten verschuldigde Franse belasting (artikel 20 van het verdrag). Deze methode om dubbele heffing te voorkomen, die ook is opgenomen in het modelverdrag van de OESO, wordt internationaal vaak toegepast.

Ten aanzien van de verenigbaarheid van de bepalingen van het betrokken verdrag met het Gemeenschapsrecht wil de Commissie eraan herinneren dat het de lidstaten - in de huidige stand van het Gemeenschapsrecht - vrij staat om vast te stellen hoe de inkomsten in het algemeen worden belast, en meer bepaald hoe het recht op het heffen van belastingen in hun bilaterale betrekkingen met andere lidstaten wordt verdeeld. Het Gemeenschapsrecht kan enkel worden ingeroepen ten aanzien van de naleving van het non-discriminatiebeginsel in het kader van de fundamentele vrijheiden van het Verdrag. De Commissie kan in dit verband geen inbreuk op dit recht constateren. Het Hof heeft in zijn arrest in zaak C-336/96 (Echtgenoten R. Gilly / Directeur des services fiscaux du Bas-Rhin) trouwens verklaard dat het voormelde verrekeningsmechanisme niet strijdig is met artikel 48 van het EG-Verdrag.

2. Het geachte parlementslid wijst er ook op dat de belastingdruk voor het betrokken echtpaar zwaarder is dan wanneer al hun inkomsten uitsluitend in Frankrijk zouden worden belast.

De Commissie zou in meer algemene zin willen opmerken dat de inkomstenbelasting niet op communautair niveau is geharmoniseerd en dat bijgevolg de belastbare grondslag en de belastingtarieven gevoelig van lidstaat tot lidstaat kunnen verschillen. Het kan dus voorkomen dat in gevallen waarin de inkomsten verdeeld worden op grond van een belastingverdrag tussen twee lidstaten, de belastingdruk hoger is dan wanneer alle inkomsten in de lidstaat van verblijf zouden worden belast.

Volgens de Commissie wordt in de hierboven beschreven situatie geen inbreuk gemaakt op het huidige Gemeenschapsrecht, mits natuurlijk het non-discriminatiebeginsel in acht wordt genomen.

3. Tenslotte merkt de Commissie op dat voor de inkomstenbelasting voor natuurlijke personen geen veralgemeende harmonisatie op communautair niveau is gepland.