ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2209/98

van Christoph Konrad (PPE) aan de Commissie

(16 juli 1998)

Betreft: Schending van het Europees recht door de Bondsrepubliek Duitsland, met name door paragraaf 60 van het Duitse wegenverkeersreglement (StVZO)

1. Is paragraaf 60, en met name lid 7, van het Duitse wegenverkeersreglement (StVZO) in strijd met de wettelijke bepalingen van de Europese Unie inzake aard en hoedanigheid van kentekens en de bevestiging daarvan?

Paragraaf 60, lid 7, bevat namelijk een verbod op het aanbrengen van voorzieningen van welke aard dan ook aan de bevestiging van kentekens die tot verwisseling met officiële kentekens kunnen leiden of het effect van deze kentekens kunnen aantasten.

2. Zo niet, is de Commissie voornemens de voorschriften inzake de bevestiging van kentekens binnen afzienbare tijd te harmoniseren?

3. Zal de Commissie dan ook de mogelijkheid creëren om gebruik te maken van de extra ruimte voor reclame op de kentekenbevestiging, waarvoor momenteel in Duitsland geen wettelijke regeling bestaat? Een zekere vrijheid ten aanzien van de vormgeving zou tot ca. 2.500 nieuwe banen in Duitsland leiden.

4. Hoe zou deze specifieke regeling inzake reclameruimte eruit kunnen zien?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(1 oktober 1998)

De Commissie stelt zich op het standpunt dat artikel 60, lid 7, van het Duitse wegenverkeersreglement niet strijdig is met de typegoedkeuringsvereisten voor de plaats en het formaat van nummerborden als neergelegd in Richtlijn 70/222/EEG van de Raad van 20 maart 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de plaats en het aanbrengen van de achterste kentekenplaten van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan(1).

De Commissie is niet voornemens in dit opzicht voorstellen te doen voor een wijziging van de typegoedkeuringswetgeving.

(1) PB L 76 van 6.4.1970.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2210/98

van Klaus-Heiner Lehne (PPE) aan de Commissie

(16 juli 1998)

Betreft: Toekenning van subsidie in Italië

Is het juist dat in 1991, 1992 of 1993 Europese subsidie is verleend voor de renovatie van oude boerenhuizen in de Italiaanse regio Umbrië, in de buurt van de plaats Umbertide, met het doel deze tot vakantiewoningen te verbouwen?

Zo ja, is het juist dat deze subsidie voor de renovatie van boeren- c.q. vakantiehuizen rond 6 miljard lire bedroeg?

Zo ja, is het juist dat deze huizen nooit zijn verhuurd en zich nu weer in dezelfde toestand als voorheen bevinden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 september 1998)

Het operationeel programma voor de ontwikkeling van de landelijke gebieden in de regio Umbrië in het kader van doelstelling 5b voor de periode 1991 - 1993 voorziet onder meer in de cofinanciering van investeringen die ten doel hebben gebouwen met een bijzondere culturele waarde, die in staat van verval zijn doordat ze niet gebruikt worden, te renoveren en voor toeristische doeleinden te gebruiken.

De uitvoering van dit programma valt onder de verantwoordelijkheid van de regio Umbrië. Volgens de informatie die door de regio is verstrekt, zijn in de gemeente Umbertide in de periode 1991 - 1993 drie dergelijke projecten krachtens het programma van doelstelling 5b gecofinancierd met een totale overheidsbijdrage van 379 miljoen lire, waarvan 50 % ten laste komt van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO).

De plaatselijke overheid heeft voor deze drie projecten ter plaatse gecontroleerd of de werkzaamheden volgens de regels worden uitgevoerd. De steun is toegekend onder strikte voorwaarde dat het gebouw voor toeristische doeleinden moet worden gebruikt gedurende 10 jaar, op straffe van intrekking van de financiering. In het kader van het partnerschap zal de Commissie de regio Umbrië vragen na te gaan of deze aan de communautaire bijstand gekoppelde voorwaarde in acht wordt genomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2334/98

van John McCartin (PPE) aan de Commissie

(27 juli 1998)

Betreft: Uitbetalingen door de structuurfondsen over de verschillende regio's in Ierland

Kan de Commissie gedetailleerde cijfers verschaffen over de uitbetalingen van de structuurfondsen over de verschillende regio's in Ierland? Is zij ervan overtuigd dat deze verdeling redelijk was in het licht van de economische verschillen tussen de Ierse regio's?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(10 september 1998)

Gememoreerd dient te worden dat Ierland voor het cohesiebeleid als één enkele regio wordt beschouwd. Er is één enkel communautair bestek dat wordt beheerd op het niveau van de centrale overheid. De afgelopen jaren heeft de Commissie echter een sterkere regionale betrokkenheid bij de besteding van de middelen van de Structuurfondsen in Ierland gestimuleerd. De oprichting in 1994 van acht regionale autoriteiten getuigt daarvan. Deze ontwikkeling heeft ertoe geleid dat momenteel aan de verfijning van regionale statistieken wordt gewerkt en aanvullende statistieken worden samengesteld om het ontwikkelingsniveau van de acht regio's beter te kunnen beoordelen. Een van de nuttige resultaten van dit proces is de opstelling van statistieken met betrekking tot de structurele uitgaven in de afzonderlijke regio's. Voor 1994 en 1995 zijn nu betrouwbare statistische gegevens over deze verdeling beschikbaar. Zij zijn opgenomen in de onderstaande tabel.

Totale uitgaven (inclusief nationale bijdrage)

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

In de onderstaande tabel is een geraamde verdeling over de regio's opgenomen van de uitgaven in de volledige lopende programmeringsperiode van de Structuurfondsen (1994 - 1999).

Uitgaven per regio (1994-1999)

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Onder andere gelet op het feit dat verbeteringen van de vervoers- en telecommunicatie-infrastructuur in een bepaalde regio ook voor andere regio's nuttig zijn, is de Commissie van mening dat hier sprake is van een redelijke verdeling over de regio's. Er dient ook rekening te worden gehouden met de steun die door het Cohesiefonds wordt verleend.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2959/98

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Sociale-zekerheidsrechten van werknemers in de Griekse tabaksector

De vaststelling van productiequota voor de tabaksteelt in Griekenland door de Europese Unie heeft geleid tot vermindering van de tabakproductie en de werkgelegenheid in de tabaksector, die als gevolg van de technologische ontwikkeling toch al was teruggelopen. Daardoor komen de pensioenuitkeringen op de tocht te staan, enerzijds door de vermindering van het aantal tijdvakken van verzekering van de werknemers in de sector, en anderzijds door de verhoging van het aantal vereiste verzekeringsjaren (momenteel 40 jaar). Dat betekent dat zij mogelijk geen pensioen kunnen ontvangen.

Is de Commissie voornemens om, daar voorzien was in bijzondere maatregelen voor de verzekeringsrechten van werknemers, en gelet op de artikelen 10 en 25 van de sociale grondrechten van werknemers, bijzondere maatregelen te treffen voor de bescherming van de verzekeringsrechten van de werknemers in de tabaksector?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(13 november 1998)

Op het stuk van de sociale bescherming staat het de lidstaten vrij hun eigen beleid te bepalen voor de organisatie en de werking van de sociale-zekerheidsstelsels, mits het Gemeenschapsrecht inzake de gelijke behandeling van mannen en vrouwen in acht wordt genomen.

De lidstaten mogen bijgevolg regels aannemen die bepalen hoeveel verzekeringsjaren nodig zijn om recht te hebben op een ouderdoms- of rustpensioen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2724/98

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Bescherming van de culturele monumenten in Kosovo

In het gebied van Kosovo zijn er vele culturele monumenten, orthodoxe en islamitische, die met vernieling worden bedreigd door de gewapende conflicten in deze streek. De bescherming van het cultureel erfgoed van alle volkeren is voor de EU een kwestie van essentieel belang en met dit doel werkt de Unie nauw samen met de Unesco en andere internationale organisaties. Kan de Commissie in het licht hiervan zeggen welke initiatieven zij denkt te nemen zodat de monumenten uit het gebied van Kosovo worden aangemerkt als monumenten van het cultureel erfgoed van de wereld en als zodanig worden beschermd?

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie

(15 oktober 1998)

De Commissie is zich ervan bewust dat het cultureel erfgoed in Kosovo met vernieling wordt bedreigd door de gewapende conflicten in deze streek.

De Commissie is niet bevoegd om culturele monumenten op de World Heritage List (lijst van het werelderfgoed) te plaatsen. Dit valt onder de uitsluitende verantwoordelijkheid van de Organisatie van de Verenigde Naties voor onderwijs, wetenschap en cultuur (Unesco). Zoals het geachte parlementslid bekend is, moet een dergelijk initiatief door de autoriteiten van het betrokken land worden genomen door middel van de diplomatieke procedures die de Unesco heeft vastgesteld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2922/98

van Pasqualina Napoletano (PSE) aan de Commissie

(25 september 1998)

Betreft: Ernstige onregelmatigheden bij het verloop van de examens in het kader van de vergelijkende onderzoeken van de EG

Gedurende de examens in het kader van het op 14 september 1998 gehouden algemeen vergelijkend onderzoek COM/A/8/9/10/11/12/98 voor administrateurs en adjunct-administrateurs is er sprake geweest van een slechte organisatie van het vierde en laatste examen, nl. de talentest, aangezien er een kist met examenopgaven zoek was geraakt.

Afgezien van deze onbegrijpelijke nalatigheid is het volgende voorgevallen: na afloop van het derde examen, toen het ontbreken van bovengenoemde opgaven was geconstateerd, zijn de kandidaten in de zaal gebleven waar de examens plaatsvonden, en wel in het bezit van het antwoordformulier van het derde examen, zonder enig toezicht van surveillanten; bijgevolg hebben zich een aantal ongepastheden voorgedaan zoals: het onderling vergelijken van de antwoorden, het gebruik van zaktelefoons om hulp buiten de examenzaal te vragen, alsook andere zeer ernstige onregelmatigheden.

Is de Commissie gezien bovenstaande feiten van mening dat dit vergelijkend onderzoek geldig kan worden beschouwd volgens de criteria van transparantie, toetsing van de geschiktheid van de afzonderlijke kandidaten en correct verloop van de examens?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2215/98

van David Thomas (PSE) aan de Commissie

(16 juli 1998)

Betreft: Betalingen voor aanleg van interventievoorraden

Hoeveel bedragen de betalingen die de Commissie in de lidstaten verricht voor de aanleg van interventievoorraden graan ter plaatse? En welke bijkomende betalingen worden er uitgevoerd voor het transport van graan van en naar de opslagplaatsen?

Hoe verhouden de betalingen in de lidstaten zich tot de prijzen die door de EU vastgesteld worden? Kan de Commissie de bedragen publiceren die in de lidstaten uitbetaald zijn?

Vindt de Commissie dat uitbetalingen van verschillende omvang voor het leggen van voorraden in de EU de concurrentie vervalsen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(8 september 1998)

De aan de interventieopslag van graan verbonden kosten worden aan de lidstaten vergoed op basis van forfaitaire bedragen die de Commissie van tijd tot tijd vaststelt. De forfaitaire bedragen voor het begrotingsjaar 1998 zijn 1,76 ecu per ton voor de inslagkosten(1), 1,71 ecu per ton voor de uitslagkosten1 met toepassing van een tolerantie(2) (1,98 ecu per ton als van toepassing van de tolerantie wordt afgezien) en 1,11 ecu per ton voor de maandelijkse opslagkosten.

De wijze van berekening van deze forfaitaire bedragen, die in de hele Gemeenschap gelden, is vastgesteld bij Verordening (EEG) 1643/89 van de Commissie van 12 juni 1989 tot vaststelling van de forfaitaire bedragen voor de financiering van de materiële verrichtingen in verband met de opslag van landbouwproducten(3). De betrokken methode bestaat hierin dat het gewogen gemiddelde wordt berekend van de reële kosten in de vier lidstaten met de laagste reële kosten, voor zover in die lidstaten ten minste 33 % van het totaal van de hoeveelheden van het betrokken product is opgeslagen. De reële kosten worden meegedeeld door de lidstaten. Het is bij de Commissie niet de gewoonte de voor deze berekening meegedeelde reële kosten bekend te maken.

Aangezien de Commissie in de hele Gemeenschap uniforme bedragen betaalt, is de vraag of de Commissie vindt dat uitbetalingen van verschillende omvang voor de opslag in de Gemeenschap de concurrentie vervalsen, niet relevant. De werkelijke kosten kunnen weliswaar van lidstaat tot lidstaat verschillen, maar dat is het gevolg van de marktomstandigheden in de onderscheiden lidstaten.

(1) Als het product geen fysieke verplaatsing ondergaat, wordt dit forfaitaire bedrag met 0,72 ecu per ton verlaagd.

(2) Artikel 4 van Verordening (EEG) 3597/90 van de Commissie van 12 december 1990 inzake boekingsregels voor aankoop, opslag en verkoop van landbouwproducten door de interventiebureaus, PB L 350 van 14.12.1990.

(3) PB L 162 van 13.6.1989.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2453/98

van Riccardo Nencini (PSE) aan de Commissie

(30 juli 1998)

Betreft: Overheidssteun

De coöperatie "Clad la Sartoria" te Massa (Italië) die voor 31 december 1996 is opgericht, heeft een aanvraag om steun ingediend in het kader van de wet 49/85 (Wet-Marcora), waartegen de Commissiediensten van DG IV bezwaar hebben gemaakt aangezien dit als overheidssteun wordt beschouwd. In november 1997 vaardigde de regering een besluit uit inzake de wijziging van de wet 49/85 naar aanleiding van de opmerkingen van de Commissie, maar aangezien het definitieve advies van de bevoegde DG nog niet bekend is, kunnen niet met de nodige spoed de maatregelen worden getroffen om de arbeidsplaatsen te behouden.

Kan de Commissie via haar diensten haar definitieve advies inzake het onderhavige besluit zo spoedig mogelijk bekend maken?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(11 september 1998)

De Commissie deelt het geachte parlementslid mee dat zij in haar vergadering van 15 juli 1998 besloten heeft geen bezwaar te maken tegen de nieuwe steunregeling die door het besluit inzake wijziging van de wet 49/85 vastgesteld is.

Over de nog onbesliste gevallen waarvoor de oude regeling van de wet 49/85 geldt en waarover de Commissie in juni de laatste gegevens heeft ontvangen, zal op een later tijdstip één enkel besluit worden genomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2811/98

van Hiltrud Breyer (V) aan de Commissie

(17 september 1998)

Betreft: Salaris ECB-president

Volgens persberichten weten noch de president van de ECB, de heer Duisenberg, noch de overige ECB-leden welk salaris zij zullen ontvangen.

1. Kan de Commissie aangeven hoe hoog de salarissen van de ECB-leden precies zullen zijn?

2. Zo nee, om welke redenen wordt deze informatie niet meegedeeld aan de burgers van de EU en het transparantiebeginsel geschonden?

Antwoord van de heer de Silguy namens de Commissie

(14 oktober 1998)

Overeenkomstig protocol nr.3 betreffende de statuten van het Europees stelsel van centrale banken (ESCB) en van de Europese Centrale Bank (ECB) worden de arbeidsvoorwaarden van de leden van de directie, in het bijzonder hun salarissen, pensioenen en overige socialezekerheidsvoorzieningen, geregeld in overeenkomsten met de ECB. Zij worden door de Raad van Bestuur vastgesteld op voorstel van een commissie bestaande uit drie door de Raad van Bestuur benoemde leden en drie door de Raad benoemde leden. De leden van de directie hebben geen stemrecht ten aanzien van deze aangelegenheden (artikel 11.3 van de statuten van het ESCB). Wat het personeel van de ECB betreft, worden de arbeidsvoorwaarden, inclusief hun salarissen, pensioenen en overige socialezekerheidsvoorzieningen door de Raad van Bestuur vastgesteld op voorstel van de directie van de ECB (artikel 36.1).

Het is niet aan de Commissie om zich over de salarissen van het personeel en de leden van de directie van de ECB uit te spreken omdat zij niet bevoegd is voor de vaststelling van hun arbeidsvoorwaarden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2611/98

van Josep Pons Grau (PSE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: De mensenrechten in Equatoriaal-Guinea

Gelet op de meest recente wandaden in Equatoriaal-Guinea, waar een monsterproces is gevoerd tegen 117 leden van de Bubi-stam zonder de minimale garanties van een rechtsstaat, waarbij onder meer 15 doodvonnissen zijn uitgesproken, en aangezien de omstandigheden waaronder gevangenen worden vastgehouden absoluut onmenselijk zijn, volgens bronnen van Amnesty International, waardoor waarschijnlijk de dood is veroorzaakt van Martín Puye van de Zelfbeschikkingsbeweging van het eiland Bioko,

aangezien de regering in Malabo absoluut geen ernst maakt met democratisering en eerbiediging van de mensenrechten,

luidt de vraag of de Commissie haar samenwerkingsbetrekkingen met Equatoriaal-Guinea wil heroverwegen. Kan de "democratiseringsclausule" van de Overeenkomst van Lomé hier worden toegepast?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie

(5 oktober 1998)

De Commissie volgt de ontwikkeling van de toestand op het gebied van de mensenrechten in Equatoriaal-Guinea van nabij. Zij is herhaaldelijk, via de geëigende kanalen, tezamen met de lidstaten, tussenbeide gekomen ten behoeve van personen die na de voorvallen op het eiland Bioko in januari 1998 waren vastgezet en veroordeeld.

De Commissie heeft de autoriteiten van Equatoriaal-Guinea duidelijk te verstaan gegeven dat de geleidelijke hervatting van de samenwerking gekoppeld is aan vooruitgang op het gebied van de mensenrechten, de democratische beginselen en de rechtsstaat, in overeenstemming met artikel 5 van de vierde overeenkomst van Lomé. Wat dit aangaat is zij bereid maatregelen te ondersteunen ten behoeve van hervormingen ter verbetering van de toestand en ter waarborging van de rechtstaat en de democratische werking van de instellingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2087/98

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(10 juli 1998)

Betreft: Schadelijke gevolgen van CS-gas

Gaat de Commissie, naar aanleiding van de groeiende bezorgdheid inzake de schadelijke gevolgen van CS-gas, een onderzoek verrichten naar de gevaren voor de volksgezondheid van orthochloorbenzalmalonitril?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(1 oktober 1998)

De huidige communautaire wetgeving voorziet in controle van het gebruik van bepaalde chemicaliën om de mens (zowel werknemers als consumenten) en het milieu te beschermen.

Verordening (EEG) 793/93 van de Raad(1) stelt een algemeen kader vast voor systematische beoordeling en controle van de risico's van "bestaande chemische stoffen" d.w.z. stoffen die vóór september 1981 in de Gemeenschap werden gebruikt en al opgenomen waren op de Europese inventaris van bestaande chemische handelsstoffen (EINECS).

In verband met het grote aantal stoffen in EINECS (ongeveer 100.000) werden in de verordening prioriteiten gesteld. Er werden drie prioritaire lijsten met 109 stoffen opgesteld. Deze stoffen, waaraan aandacht moet worden geschonken omdat het chemicaliën zijn die wellicht een risico voor de mens en het milieu inhouden en waarvoor een risicobeoordeling dient plaats te vinden, zijn vermeld in drie verordeningen van de Commissie die in de periode 1994-1997 zijn aangenomen. Orthochloorbenzilideen-malononitril is een stof die in EINECS is vermeld, maar tot dusverre nog niet in een van de drie prioritaire lijsten is opgenomen.

De Commissie is evenwel in overleg met de lidstaten onlangs begonnen met de opstelling van een nieuwe lijst van prioritaire stoffen die onmiddellijke aandacht vereisen vanwege hun potentiële effecten op de mens of het milieu. Orthochloorbenzalmalonitril kan dan ook worden gezien als een stof die wellicht in aanmerking komt voor deze nieuwe vierde prioritaire lijst.

Er zij evenwel op gewezen dat orthochloorbenzalmalonitril niet als gevaarlijke stof is ingedeeld in het kader van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad(2) inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen.

In het vijfde kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling (OTO) (1998-2002)(3) zal de mogelijkheid bestaan om aanvragen in te dienen voor onderzoek naar de gezondheidseffecten van CS gas, met name onder kernactiviteit 1 "Gezondheid, voeding en milieufactoren".

(1) PB L 84 van 5.4.1993.

(2) PB L 196 van 16.8.1967.

(3) COM(98) 8.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2271/98

van Bill Miller (PSE) aan de Commissie

(22 juli 1998)

Betreft: Accijnzen

Acht de Commissie het huidige accijnsstelsel in de lidstaten bevredigend of is zij van mening dat op dit gebied verdere coördinatie noodzakelijk is?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(2 oktober 1998)

Wat betreft de harmonisering van tarieven en structuren van accijnzen is de eerste alinea van het antwoord op de schriftelijke vraag E-1898/98(1) van het geachte parlementslid van toepassing.

Wat betreft de controle op het verkeer van goederen waarvoor accijnzen dienen te worden betaald, is de Commissie van mening dat een grotere coördinatie nodig is en met het oog hierop werkt zij actief samen met de lidstaten. In dit verband verwijst de Commissie naar haar werkprogramma 1998/1999 fraudebestrijding(2) waarin verschillende maatregelen zijn opgenomen die de Commissie beoogt te nemen ten einde de coördinatie te versterken.

(1) PB C 50 van 22.2.1999, blz. 111.

(2) COM(98) 278 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2504/98

van Astrid Lulling (PPE) aan de Commissie

(30 juli 1998)

Betreft: Interne markt en exclusieve distributiecontracten

Met het argument dat het Groothertogdom Luxemburg te klein is worden Luxemburgse kleinhandelaars nog steeds verplicht zich te bevoorraden bij Belgische leveranciers die exclusieve distributiecontracten voor België en het Groothertogdom hebben afgesloten.

In bepaalde gevallen gebeurt de "fysieke" levering van de producten aan de Luxemburgse kleinhandelaar rechtstreeks door de producent of de groothandelaar die niet in België gevestigd is, terwijl de "boekhoudkundige" levering via de Belgische tussenpersoon gaat, waardoor de oorspronkelijke prijs wordt verhoogd met een commissie die varieert van 15 tot 40 %.

Acht de Commissie dit systeem, dat ertoe leidt dat de prijs die de Luxemburgse kleinhandelaar voor een product betaalt vaak hoger ligt dan de consumptieprijs in de omliggende regio's, in overeenstemming met de beginselen van de interne markt en de eerlijke concurrentie?

Welke maatregelen zou de Commissie kunnen nemen om ervoor te zorgen dat de Luxemburgse kleinhandelaars zich kunnen bevoorraden in het land van hun keuze waar distributienetwerken voor het betrokken product bestaan, en aldus kunnen ontsnappen aan netwerken die de situatie misbruiken?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(6 november 1998)

Op grond van Verordening (EEG) 1983/83 van de Commissie van 22 juni 1983 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Verdrag op groepen alleenverkoop-overeenkomsten(1), worden de bepalingen van artikel 85, lid 1 van het EG-Verdrag, overeenkomstig lid 3 van dat artikel, buiten toepassing verklaard voor alleenverkoop-overeenkomsten, d.w.z. overeenkomsten waarbij de ene contractpartij zich er tegenover de andere toe verbindt om bepaalde producten uitsluitend aan haar te leveren met het oog op wederverkoop op de gehele gemeenschappelijke markt of binnen een afbakend gebied daarvan. Het is dus niet strijdig met de communautaire mededingingsregels om de wederverkoop van bepaalde producten in een bepaald gedeelte van het grondgebied van de gemeenschappelijke markt - zoals bijvoorbeeld het Belgisch-Luxemburgse grondgebied - voor te behouden aan een enkele distributeur.

In dezelfde verordening is evenwel bepaald dat deze groepsvrijstelling niet van toepassing is wanneer het voor nevenimporteurs niet mogelijk is de contractproducten af te zetten in het aan de alleenverkoper toegewezen gebied of wanneer op dit grondgebied gevestigde gebruikers of tussenhandelaren wordt verhinderd contractproducten te betrekken bij buiten het contractgebied gevestigde ondernemingen die gunstiger voorwaarden aanbieden.

(1) PB L 173 van 30.6.1983.