SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3611/02

van Kathleen Van Brempt (PSE) aan de Commissie

(16 december 2002)

Betreft: Veiligheid auto's

Kooiconstructies, airbags, gordelspanners en elektronische regelsystemen redden jaarlijks duizenden levens. Toch kent de veiligheidsmedaille volgens hulpverleners ook een keerzijde. Volgens hulpverleners kunnen brandweerlieden niet zomaar lukraak beginnen te knippen in een wrak om gewonden te bevrijden. Overal kunnen sensoren zitten, die airbags en gordelspanners kunnen activeren. Dit leidt tot vertraging bij het bevrijden van de slachtoffers. Brandweerlieden roepen dan ook op om van alle autofabrikanten per model informatie te krijgen over het uitschakelen van airbags en de beste plaats om te knippen met een hydraulische schaar. Hulpverleners hoeven dan alleen op de computer het type auto in te toetsen om precies te weten hoe ze de slachtoffers het beste kunnen bevrijden. De hulpverleners klagen dat enkel autofabrikant Volvo positief op deze vraag reageert.

Is de Commissie op de hoogte van de problematiek dat het steeds moeilijker wordt om beknelde slachtoffers vlug te bevrijden?

Wat is de mening van de Commissie over de oproep van hulpverleners?

Is de Commissie ervan op de hoogte dat de autofabrikanten niet geneigd lijken de oproep van de hulpverlening te beantwoorden?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(30 januari 2003)

De Commissie is niet in kennis gesteld van bijzondere problemen bij het bevrijden van de inzittenden van voertuigen die zijn uitgerust met beveiligings- of beschermingssystemen die automatisch worden geactiveerd, zoals airbags. De Commissie stelt vast dat steeds meer voertuigen standaard zijn uitgerust met deze systemen, die ten doel hebben de inzittenden beter te beschermen in het geval van frontale of laterale botsingen. Er zij op gewezen dat er geen communautaire voorschriften zijn die deze voorzieningen verplicht stellen of reglementeren. Het kan echter niet worden ontkend dat bevrijdingswerkzaamheden op de plaats van een ongeval bepaalde gevaren kunnen meebrengen indien geen rekening wordt gehouden met dergelijke voorzieningen.

Aangezien de organisatie van de hulpdiensten onder de bevoegdheid van de lidstaten valt en er aanzienlijke verschillen bestaan tussen het wagenpark van de verschillende landen, heeft de Commissie het steeds verkieslijk geacht om het aan de lidstaten over te laten de nodige maatregelen te nemen. De Commissie is echter bereid dit probleem te onderzoeken mits haar meer informatie wordt verstrekt over de praktische problemen die zich klaarblijkelijk voordoen bij bevrijdingswerkzaamheden.

De Commissie is niet op de hoogte van de onwelwillendheid van autofabrikanten om alle nuttige informatie hieromtrent aan de hulpdiensten door te geven. Voorshands is het volgens haar de taak van de nationale wetgevers is om de fabrikanten te verplichten de gepaste documentatie ter beschikking te stellen en om eventueel rechtsvervolging in te stellen. Zij herinnert er ook aan dat in de communautaire wetgeving betreffende autowrakken(1), die sinds april 2002 van toepassing is, onder meer is vastgesteld dat de fabrikanten en producenten van onderdelen informatie moeten verstrekken over de demontage van de in de handel gebrachte voertuigen; deze informatie kan eventueel ter beschikking van de hulpdiensten worden gesteld.

(1) Richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september 2000 betreffende autowrakken PB L 269 van 21.10.2000.