NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/513

(2004/C 88 E/0525)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0584/04

van Nirj Deva (PPE-DE) aan de Commissie

(26 februari 2004)

Betreft: Financiële hulp van de EU aan Zimbabwe

Zal de Commissie, op grond van de opmerkingen van de Rekenkamer in zijn jaarverslag over het jaar 2002, en met name in het deel getiteld „Verslag over de activiteiten in het kader van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds”, hoofdstuk V — „Een bijzonder geval: het besluit van de Raad”Algemene Zaken „en de monetaire situatie in Zimbabwe” (1) een officieel onderzoek instellen naar de uitvoering van de financiële steun van de EU aan Zimbabwe, die het mogelijk heeft gemaakt dat leden van het regime van Mugabe, die op de zwarte lijst stonden overeenkomstig Raadsverordening (EG) nr. 310/2002 (2) betreffende bepaalde beperkende maatregelen tegen Zimbabwe, zichzelf hebben verrijkt met communautair geld door toepassing van „een wisselkoers die ver af staat van de realiteit op de geldmarkt en de waarde van de EOF-middelen in 2002 met 89 % heeft verminderd, ten nadele van de bevolking waarop de steun gericht was” (zie het jaarverslag 2002 van de Rekenkamer, hoofdstuk V, paragraaf 68 (a))?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(6 april 2004)

De Commissie deelt de analyse van de situatie door de Rekenkamer niet vanwege de volgende redenen:

— Het gebruik van de parallelle wisselkoers voor officiële transacties van de Zimbabwaanse banken was onwettig (zie de reactie van de Commissie op punt 62 van het verslag van de Rekenkamer); de centrale bank heeft verschillende malen gedreigd banken die actief zijn op de zwarte markt te vervolgen. Daarom werd de delegatie opgedragen de officiële koers te hanteren bij het aanvullen van de rekeningen van projecten, in afwachting van het overleg met de regering en de banken.

— Met betrekking tot de steun uit hoofde van het Europese Ontwikkelingsfonds diende de Commissie zich in 2002 te houden aan de in de Overeenkomst van Lomé beschreven procedures, waarin de verantwoordelijkheid voor het beheer van de fondsen expliciet bij de nationale ordonnateur gelegd wordt, en de overeengekomen regels in verband met de uitvoering. Aangezien de officiële wisselkoers onder de soevereiniteit van de staat valt, kan een andere wisselkoers alleen worden toegepast in overleg met de nationale ordonnateur en de banken. Dit heeft de Commissie gedaan toen de officiële wisselkoers onrealistisch werd.

— De Commissie is met name van mening dat het cijfer van 89 % „waardevermindering”, dat de Rekenkamer toepast op de betalingen voor een totaalbedrag van EUR 4,5 miljoen (minder dan 5 % van de communautaire steun aan Zimbabwe in 2002) geen goede weergave is van de werkelijke situatie of van de omstandigheden waarmee de Commissie te maken had aangezien de betalingen wettelijk en volgens de regels moesten verlopen.

— Naast de onderhandelingen over een „gemengde koers”, om de verschillen tussen de officiële wisselkoers en de parallelle marktkoers te ondervangen, namen de Commissie en de delegatie de volgende belangrijke maatregelen: — Er werden zo min mogelijk betalingen in de lokale valuta verricht. — Buiten Zimbabwe werden betalingen zo veel mogelijk in euro's verricht (bijvoorbeeld de gezondheidszorgprogramma's vrijwel uitsluitend te richten op medicijnverstrekking). — Er werd op toegezien dat de voorschotrekeningen van de werkprogramma's voor lokale projecten eurocomponenten omvatten.

De totale communautaire steun aan Zimbabwe in 2002 bedroeg EUR 94 miljoen, waarvan slechts EUR 8 miljoen in het land zelf besteed werd. Voedselhulp, landbouwproductiemiddelen en medische hulpmiddelen werden bijvoorbeeld in buurlanden gekocht.

Daarom ziet de Commissie geen reden voor een officieel boekhoudkundig onderzoek.

(1) PB C 286 van 28.11.2003, blz. 355 sqq.

(2) PB L 50 van 21.2.2002, blz. 4.