ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4006/98

van Jesús Cabezón Alonso (PSE) aan de Commissie

(5 januari 1999)

Betreft: Oneerlijke concurrentie van Zuid-Koreaanse scheepswerven

De Europese scheepswerven worden geconfronteerd met een ernstige mate van oneerlijke concurrentie van Zuid-Koreaanse scheepswerven. Dit land gebruikt de leningen van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) om veel lagere prijzen te kunnen bieden.

Acht de Commissie het juist dat Zuid-Korea leningen van het IMF gebruikt voor oneerlijke concurrentie van de Zuid-Koreaanse scheepswerven?

Welke maatregelen denkt de Commissie voor te stellen of te accepteren om de concurrentie van de Zuid-Koreaanse scheepswerven te voorkomen en de activiteiten van de Europese scheepswerven te stimuleren?

Antwoord van de heer Sir Leon Brittan namens de Commissie

(3 maart 1999)

De Commissie volgt de ontwikkelingen in verband met de financiële crisis in Azië en de invloed daarvan op de Europese scheepsbouwsector van nabij. Naar aanleiding daarvan blijft zij zeer goed letten op het gebruik dat er gemaakt wordt van de financiële hulp die door de internationale instellingen aan Korea wordt verleend.

Tijdens zijn recente reis naar Korea heeft Sir Leon Brittan andermaal bevestigd dat de conglomeraten waaraan de Koreaanse scheepswerven zijn verbonden, absoluut geen gunstige behandeling mochten krijgen van de overheid.

Ook Commissaris Bangemann heeft op de vergadering van de Industrieraad van 16 november verslag uitgebracht over deze kwestie en over de door de Commissie ondernomen acties. Met steun van de Raad om een einde te maken aan de vorm van oneerlijke concurrentie, stelde hij dit Commissielid voor dat de lidstaten hun invloed bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) aanwenden om zich ervan te verzekeren dat Korea zich houdt aan de voorwaarden voor het ontvangen van internationale steun.

Tot dusver beschikt de Commissie nog niet over doorslaggevende bewijzen dat Korea zich niet aan zijn verplichtingen in verband met de internationale voorschriften heeft gehouden. In dit stadium blijkt uit de verslagen van de IMF-diensten niet dat de IMF-middelen worden aangewend voor de financiering van industrietakken en, in het bijzonder, van scheepswerven in Korea.

Tenslotte deelt de Commissie het geachte Parlemenslid mede dat de nieuwe verordening betreffende de steunverlening aan de scheepsbouw (EG) 1540/98 van 29 juni 1998(1), op 1 januari 1999 in werking is getreden. Bij gebrek aan een internationale overeenkomst in deze sector (overeenkomst van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) wordt met deze verordening beoogd om, via een doelgericht steunbeleid, de concurrentiepositie van de Europese scheepswerven te verbeteren, ter dichting van de kloof die hen van hun internationale concurrenten - in het bijzonder Japan en Korea - scheidt.

(1) PB L 202 van 18.7.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3987/98

van Raimo Ilaskivi (PPE) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: Vertrouwen bij de betrekkingen tussen de Commissie en het Parlement

De Voorzitter van de Commissie Jacques Santer gaf het Parlement in een toespraak een interessante kijk op de ontwikkeling van de Commissie. Omdat ik tijdens het daaropvolgende debat niet de spreektijd kreeg waarom ik had gevraagd, stel ik mijn vraag nu schriftelijk.

In zijn toespraak benadrukte hij in vele opzichten en zeer terecht het woord vertrouwen. Vertrouwen is eveneens noodzakelijk bij de betrekkingen tussen de Commissie en het Parlement. Nu kan de mate van vertrouwen alleen afgemeten worden aan een motie van vertrouwen of wantrouwen van het Parlement ten opzichte van de gehele Commissie. Toch zijn in veel gevallen slechts één of enkele leden van de Commissie verantwoordelijk, zoals met de gekkekoeienziekte of de recentelijk besproken financiële fraude. De betreffende leden van de Commissie zijn dan niet op een manier te werk te gaan die het vertrouwen verdient. De mogelijkheid tot het indienen van een motie van wantrouwen tegen slechts één of enkele leden van de Commissie, hetgeen de efficiëntie en de individuele verantwoordelijkheid zou verhogen, bestaat echter niet.

Hoe staat de Voorzitter van de Commissie tegenover het idee om door een wijziging van het Verdrag de mogelijkheid te scheppen tot het indienen van een motie van wantrouwen tegen een enkel lid van de Commissie die op afkeurenswaardige wijze te werk is gegaan, zonder dat een dergelijke motie de betrekkingen tussen het Parlement en de rest van de Commissie zou schaden? Indien de Voorzitter hier positief tegenover staat, welke maatregelen gaat hij dan nemen om de nodige wijzigingen ten uitvoer te leggen?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(9 maart 1999)

Voorstellen die een motie van wantrouwen tegen een enkel lid van de Commissie mogelijk maken, zouden - zoals het geachte parlementslid ook opmerkt - een verdragswijziging noodzakelijk maken. Een dergelijke ingrijpende wijziging van het collegiale karakter van de Commissie, dat is geconsolideerd door het Verdrag van Amsterdam, zou een grondige discussie vereisen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2711/98

van Anneli Hulthén (PSE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Vereenvoudiging van het aanvragen van landbouwsteun voor individuele landbouwers

Op een groot deel van de voor Zweden beschikbare landbouwsteun wordt geen beroep gedaan. De landbouwers wijzen erop dat een van de oorzaken daarvan is, dat de procedure met het grote aantal aanvraagformulieren te ingewikkeld is en een te groot deel van de arbeidstijd vergt. Een landbouwer heeft immers zijn beroep niet gekozen om voor een stapel papier te gaan zitten. Heeft de Commissie het systeem met de aanvraagprocedure bekeken om het aantal formulieren te verminderen en daarmee het aanvragen van landbouwsteun te vergemakkelijken? Zo neen, ziet de Commissie dan de noodzaak om het werk van de individuele landbouwer te vergemakkelijken en daarom maatregelen te nemen om tot een systeem met minder formulieren te komen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(5 oktober 1998)

De Commissie weet niet op welk soort steun de vraag van het geachte parlementslid doelt. In de akkerbouwsector bijvoorbeeld worden subsidie-aanvragen ingediend voor meer dan 90 % van het basisareaal in Zweden.

De Commissie is zich bewust van de inspanning die van de landbouwers wordt gevraagd bij het invullen van de formulieren. Wel moet gezegd worden dat het opstellen en de duidelijkheid van de formulieren onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten vallen. Een formele procedure voor het aanvragen van steun is onontkoombaar bij een gemeenschappelijk beleid dat gefinancierd wordt uit openbare middelen waarvan het gebruik verantwoord dient te worden ten opzichte van de belastingbetaler.

Ook al is dat geen makkelijke opdracht, toch werkt de Commissie actief aan vereenvoudiging van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB). Zij probeert in dat verband de administratieve rompslomp in de mate van het mogelijkete verminderen en de landbouwwetgeving duidelijker, transparanter en begrijpelijker te maken.

In de loop van de laatste jaren heeft de Commissie bij de hervormingen van het GLB veel aandacht gehad voor vereenvoudiging. Een voorbeeld is het landbouwgedeelte van de voorstellen van Agenda 2000(1), die zijn ingediend in maart(2). Die voorstellen houden aanzienlijke vereenvoudiging in, in het bijzonder voor wat betreft akkerbouw en plattelandsontwikkeling. De voorstellen van de Commissie voor hervorming van de marktorganisaties voor olijfolie en wijn, omvatten eveneens aanzienlijke vereenvoudigingsmaatregelen. Het is echter niet alleen de Commissie die actief moet zijn op dit vlak. Vaak wordt de complexiteit van de verschillende toepassingsregelingen mede veroorzaakt door het feit dat rekening gehouden wordt met de uiteenlopende en soms tegenstrijdige belangen van de lidstaten.

(1) COM(97) 2000 def.

(2) PB C 170 van 4.6.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3963/98

van Peter Skinner (PSE) aan de Commissie

(21 december 1998)

Betreft: Waarnemingscentrum arbeidsverhoudingen - Stichting Dublin

Kan de Commissie gedetailleerde informatie verstrekken omtrent de activiteiten van het Waarnemingscentrum, waaronder:

1. het werkprogramma van het centrum voor 1998;

2. exemplaren van alle rapporten en papers die het centrum in 1998 heeft geproduceerd;

3. het werkprogramma van het centrum voor 1999?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(1 maart 1999)

1. Het Europees Waarnemingscentrum arbeidsverhoudingen (EIRO) is in 1998 geheel operationeel geworden. Het werkprogramma voor 1998 is volledig uitgevoerd door de publicatie van zes nummers van de EIRObserver, die informatie bevat over de arbeidsverhoudingen op nationaal en communautair niveau; de publicatie van zes vergelijkende studies inzake ouderschapsverlof, continue scholing, arbeidstijd, de Europese ondernemingsraden, werknemersparticipatie en telewerk; de publicatie van een jaarverslag over de arbeidsverhoudingen in 1997; de generalisatie van de toegang tot EIROnline; en de start van een "inlichtingendienst".

2. De Commissie wijst er op dat deze publicaties op aanvraag kunnen worden verkregen bij de Stichting te Dublin (Europese stichting voor de verbetering van de arbeids- en leefomstadigheden, Wyattville Road, Loughlinstown, Co. Dublin, Ierland; tel. +353 1 204 3100, fax +353 1 282 6545, e-mail eiroinfo@eiro.eurofound.ie).

3. In 1999 zal worden voortgegaan met het toevoegen van nieuwsberichten, speciale onderwerpen en vergelijkende studies aan EIROnline, de gegevensbank van EIRO. Verder zullen elke twee maanden vergelijkende studies door EIRO worden geproduceerd die betrekking hebben op uitzendwerk, organisatie van de arbeid, arbeidsverhoudingen in de kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's), Europeanisering van collectieve onderhandelingen, de sociale effecten van privatisering, en gedetacheerde werknemers. Het Jaarverslag 1998 zal zowel online als in gedrukte vorm in de lente van 1999 worden gepubliceerd. Ook de publicatie van EIRObserver, die een selectie van EIROnline-documenten biedt, zal worden voortgezet - zowel in gedrukte als in elektronische vorm - en onder EIRO's doelgroep worden verspreid. Voor geselecteerde vertegenwoordigers van EIRO's kerndoelgroep zal een onderzoekdienst worden voortgezet en er zullen opnieuw diverse promotie-activiteiten worden georganiseerd. Tevens zal de opname in het EIRO-project van de landen die in de komende jaren tot de Gemeenschap zullen toetreden, worden bestudeerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2903/98

van Robin Teverson (ELDR) aan de Commissie

(2 oktober 1998)

Betreft: WTO-onderhandelingen en normen op het gebied van het dierenwelzijn

De normen op het gebied van het dierenwelzijn lopen in de landen van de Europese Unie nogal uiteen. In sommige lidstaten en met name het Verenigd Koninkrijk worden producenten geconfronteerd met hogere kosten, omdat zij aan veel strengere normen moeten voldoen. Hoe denkt de Commissie, nu de volgende ronde van de WTO-onderhandelingen in 1999 van start moet gaan, bescherming te bieden aan deze EU-producenten, die bij hun productie veel strengere normen op het gebied van het dierenwelzijn in acht moeten nemen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 oktober 1998)

De communautaire voorschriften inzake de bescherming van dieren op landbouwbedrijven bevatten minimumnormen die door alle lidstaten in acht moeten worden genomen. Op grond van bovengenoemde voorschriften mag een lidstaat ook strengere beschermingsnormen invoeren of handhaven, maar de desbetreffende nationale voorschriften dienen te worden toegepast overeenkomstig de algemene regels van het EG-Verdrag en moeten aan de Commissie worden gemeld.

Aangezien producenten een premie kunnen krijgen als zij gebruik maken van welzijnsvriendelijker systemen, ligt het niet voor de hand dat hogere welzijnsnormen tot een economisch nadeel leiden voor diegenen die ze hanteren.

De voorschriften van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) zijn van toepassing op het handelsverkeer tussen de Gemeenschap in haar geheel en andere WTO-leden, en niet op het handelsverkeer tussen lidstaten. Een eventuele wijziging van de WTO-voorschriften om rekening te houden met de eisen inzake dierenwelzijn zal worden overwogen bij de vaststelling van de communautaire onderhandelingsdoelstellingen voor de volgende fase van de WTO-onderhandelingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3980/98

van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: Grieks nationaal actieprogramma

Kan de Commissie zeggen of en zo ja, welke concrete toezeggingen Griekenland heeft gedaan om in 1999 met de gepaste maatregelen preventief op te treden tegen de werkloosheid, om welomschreven beleidsdoelstellingen vast te leggen voor de werkgelegenheid, alsook werkgelegenheidsstatistieken bij te houden - drie punten waarop het Grieks nationaal actieprogramma voor 1998 tekortschiet?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(23 februari 1999)

Het Griekse nationale actieplan (NAP) voor de werkgelegenheid voor 1998 getuigt van de bereidheid van de Griekse regering om belangrijke werkgelegenheidsproblemen aan te pakken. Er is een inspanning gedaan om te komen tot een meer preventief en activerend arbeidsmarktbeleid.

De Griekse regering heeft zich ertoe verbonden te voldoen aan de richtsnoeren inzake de preventie van jeugdwerkloosheid en langdurige werkloosheid onder volwassenen, en er zijn een aantal maatregelen gepresenteerd. Bij gebrek aan een passend systeem voor de vaststelling van, de verslaggeving over en de controle op de instroom in en de uitstroom uit de werkloosheid zijn de meeste maatregelen echter nog steeds hoofdzakelijk gericht op de aantallen werklozen.

Er is een bijzondere inspanning geleverd voor jongeren en het programma "Jongeren in het actieve leven" is gericht op jongeren die nog geen zes maanden werkloos zijn. Tegen het jaar 2000 zullen hiervan naar verwachting 200 000 mensen profiteren.

Het Griekse NAP voor 1998 beoogt prioriteit toe te kennen aan werklozen volwassenen die nog geen jaar werkloos zijn en voor het jaar 2000 is het streefcijfer vastgesteld op 60 000 mensen.

Volgens het NAP zal Griekenland tegen het jaar 2000 geleidelijk de Europese activeringsdoelstelling halen (ten minste 20 % van de werklozen die van activeringsmaatregelen profiteren). In besprekingen met de Commissie heeft de Griekse regering erin toegestemd om in het NAP voor 1999 een uitgebreidere werkgelegenheidsstrategie te ontwikkelen en de preventieve en activerende aanpak in haar arbeidsmarktbeleid te verbeteren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3921/98

van Marie-Paule Kestelijn-Sierens (ELDR) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: Wederzijdse erkenning van certificaten met betrekking tot de opleiding van doctor in de geneeskunde

Heeft een lidstaat het recht om een diploma van doctor in de geneeskunde - dat een in de Europese Unie woonachtige persoon behaald heeft in een andere lidstaat die in een volgens richtlijn 93/16/EEG(1) conform certificaat bevestigt dat de persoon de nodige praktijkopleiding genoten heeft (verwijzend naar artikel 3 van de genoemde richtlijn) en dat hij/zij het recht heeft zijn/haar praktijk uit te oefenen - te weigeren louter en alleen omwille van het feit "dat hij/zij een deel van zijn/haar opleiding in een derde land - dat wil zeggen buiten de Europese Unie - genoten heeft"?

Kan een lidstaat nog andere voorwaarden dienaangaande formuleren vooraleer de onderdaan (desgevallend de in de lidstaat woonachtige persoon) gemachtigd is zijn/haar dokterspraktijk uit te oefenen?

Heeft de relevante communautaire wetgeving uitsluitend betrekking op onderdanen, of ook op in de Europese Unie woonachtige personen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(11 februari 1999)

Artikel 1 van Richtlijn 93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993 ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning van hun diploma's, certificaten en andere titels(2), vermeldt inderdaad expliciet dat deze richtlijn uitsluitend van toepassing is op onderdanen van de Unie.

De beroepserkenning die door één van de lidstaten is toegekend aan een arts die, hoewel hij zijn opleiding binnen de Unie heeft genoten, geen onderdaan is van een van de lidstaten, houdt voor de andere geen verplichtingen in.

In deze context moet worden opgemerkt dat zelfs voor onderdanen van de Unie de opleiding met bovenvermelde richtlijn moet overeenstemmen. Als de opleiding gedeeltelijk buiten de Unie werd gevolgd, moet het grootste gedeelte van de opleiding binnen de Unie hebben plaatsgevonden, zoals de Commissie vermeldt in haar antwoord op de schriftelijke vraag nr. 936/90 van mevrouw Larive(3), waarnaar het geachte parlementslid wordt verwezen.

(1) PB L 165 van 7.7.1993, blz. 1.

(2) PB L 165 van 7.7.1993.

(3) PB C 79 van 25.3.1991.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2470/98

van Nuala Ahern (V) aan de Commissie

(30 juli 1998)

Betreft: Besluit van de Commissie tot uitstel van de goedkeuring voor een deel van de voorgestelde Kildare-rondweg

Welke maatregelen wil de Commissie nemen, nu zij de goedkeuring voor een deel van de voorgestelde Kildare-rondweg heeft uitgesteld, om te zorgen dat de Pollardstown veengebied wordt beschermd en het plan wordt herzien? Dit laagveengebied, dat valt onder de krachtens de EU-wetgeving speciaal beschermde gebieden, ontvangt zijn water uit waterhoudende bodemlaag van Curragh die ook het water levert voor het Grand Canal en voor de Guinness brouwerij in Ierland. Het is de grootste en belangrijkste waterhoudende grindlaag in Ierland. Het laagveengebied van Pollardstown dreigt te worden aangetast door de voorgestelde autosnelweg in Kildare daar een deel van de rondweg zou worden aangelegd via een drie kilometer lange en tot zes meter diepe uitgraving dwars door de waterhoudende bodemlaag van Curragh.

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(13 oktober 1998)

De vraag van het geachte parlementslid houdt een onjuistheid in, in die zin dat ervan wordt uitgegaan dat de Commissie de goedkeuring voor een deel van de Kildare-rondweg heeft uitgesteld. In werkelijkheid heeft de Commissie, nadat zij in 1998 klachten had ontvangen over de mogelijke effecten van de rondweg op het Pollardstown-veengebied, contact opgenomen met de Ierse autoriteiten, die hebben bevestigd dat de resultaten van nader onderzoek naar de effecten van de projecten vóór het sluiten van het hoofdcontract voor de rondweg zullen worden voorgesteld. Deze resultaten worden in het najaar van 1998 verwacht.

De Commissie zal deze resultaten zorgvuldig bestuderen om na te gaan welke mogelijke gevolgen zij voor het project kunnen hebben.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3732/98

van Bryan Cassidy (PPE) aan de Commissie

(11 december 1998)

Betreft: Richtlijn 91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens

Artikel 17 van richtlijn 91/477/EEG(1) luidt:

"'Binnen vijf jaar na de datum van omzetting van deze richtlijn brengt de Commissie bij het Europese Parlement en bij de Raad verslag uit over de situatie die is ontstaan door de toepassing van deze richtlijn, in voorkomend geval vergezeld van voorstellen.'"

Kan de Commissie, gezien de zeer uiteenlopende wijzen waarop de lidstaten deze richtlijn toepassen en de problemen waarmee jagers en sportschutters worden geconfronteerd, mededelen

- wanneer zij het in artikel 17 bedoelde verslag zal uitbrengen, en

- wanneer zij bekend zal maken welke lidstaten de richtlijn niet correct toepassen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(8 februari 1999)

De Commissie bevestigt haar voornemen in 1999 verslag uit te brengen bij het Parlement en de Raad over de situatie in verband met de tenuitvoerlegging van Richtlijn 91/477/EEG van de Raad inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens, eventueel vergezeld van voorstellen.

Dit verslag zal informatie over de tenuitvoerlegging door de lidstaten behelsen. De geachte afgevaardigde kan dergelijke informatie alvast vinden in het vijftiende jaarlijks verslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht-1997(2).

(1) PB L 256 van 13.9.1991, blz. 51.

(2) PB C 250 van 10.8.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3472/98

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) aan de Commissie

(25 november 1998)

Betreft: Afbakening van de buitengrenzen van de Exclusieve Economische Zone van Argentinië

De Europese Commissie was het in haar antwoord van 22 april 1998 op mijn schriftelijke vraag E-0496/98(1) met mij eens dat situaties zoals die welke tot de aanhouding van het vissersvaartuig Arpón hebben geleid "interpretatieproblemen en een bepaalde mate van instabiliteit veroorzaken voor de vaartuigen die in de betrokken regio vissen".

De Commissie heeft eraan toegevoegd dat zij "voorts van mening is dat de kuststaat op grond van artikel 56, lid 2, en artikel 75 van het Zeerechtverdrag de duidelijke plicht heeft de grenzen van de EEZ met alle nodige precisie aan te geven en dat hij volgens het internationale recht aansprakelijk is als hij die plicht verzaakt", en "de Argentijnse autoriteiten daarom bereid zijn een technische vergadering met Spanje te houden om meer duidelijkheid in deze situatie te kunnen brengen en de Commissie bereid is die vergadering bij te wonen. Als de rechtsonzekerheid na het gepleegde overleg blijft voortduren, zouden meer formele stappen kunnen worden overwogen".

Sedertdien is men niet voorwaarts gekomen bij de afbakening van de Argentijnse EEZ.

1. Welke stappen zal de Commissie ondernemen om de problemen op te lossen die de communautaire vissersvaartuigen die in deze zone vissen ondervinden ingevolge de bestaande rechtsonzekerheid en instabiliteit?

2. Welke maatregelen overweegt de Commissie om te bewerkstelligen dat Argentinië voldoet aan zijn verplichtingen uit hoofde van voornoemde artikelen 56, lid 2 en 7 van het Verdrag van de Verenigde Naties over het Zeerecht en hoe kan Argentinië ter verantwoording worden geroepen indien het zijn verplichtingen niet vervult?

3. Kan de Commissie concreet aangeven welke "meer formele" stappen zij overweegt indien, zoals het geval is, de rechtsonzekerheid voortduurt?

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie

(9 maart 1999)

Sedert de opbrenging van de "Arpon" op 13 mei 1997 hebben zich geen nieuwe incidenten meer voorgedaan waarbij vaartuigen van de Gemeenschap betrokken waren. De kwestie van de rechtsonzekerheid lijkt bijgevolg niet actueel meer te zijn en er zijn geen nieuwe maatregelen vereist. De Commissie heeft aan geen enkel bilateraal gesprek tussen Spanje en Argentinië over deze kwestie deelgenomen.

(1) PB C 323 van 21.10.1998, blz. 41.