ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2067/99

van Carmen Fraga Estévez (PPE-DE) aan de Commissie

(5 november 1999)

Betreft: Naleving van verordening om sleepnetten te doen verdwijnen

In het gemeenschappelijk antwoord van 8 oktober 1999 dat commissaris Fischler geeft op twee eerdere vragen van mij (P-1537/99 en E-1561/99)(1) over een follow-up van de uitvoering van het in verordening (EG) nr. 1239/98(2) uitgestippelde programma voor een verbod op het gebruik van sleepnetten, wordt letterlijk gezegd dat op grond van de door de betrokken lidstaten verstrekte cijfers blijkt dat in 1998 slechts 60 % van de schepen die een vergunning hadden voor de periode 1995-1997 konden vissen. De cijfers die in het antwoord worden genoemd, betreffen 43 Franse, 18 Ierse en 6 Britse schepen in 1998 en 41 Franse, 18 Ierse en 6 Britse in 1999. Met uitzondering van Ierland bedraagt het toegestane aantal schepen 60 % van die in genoemde periode toegestaan waren. Daarom vraag ik de Commissie:

Hoe kan de Commissie stellen dat het plan om een eind te maken aan het gebruik van sleepnetten wordt uitgevoerd wanneer uit de door haar verstrekte gegevens duidelijk blijkt dat dat niet zo is? Welke maatregelen denkt zij op korte termijn te nemen om de situatie weer in de hand te krijgen en ervoor te zorgen dat de betreffende regels worden uitgevoerd?

(1) PB C 170 E van 20.6.2000.

(2) PB L 171 van 17.6.1998, blz. 1.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(23 november 1999)

Op grond van artikel 11bis, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1239/98 van de Raad van 8 juni 1998 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 894/97 houdende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden(1) mag het aantal vaartuigen waaraan een lidstaat kan toestaan een of meer drijfnetten aan boord te hebben of voor de visserij te gebruiken, niet meer bedragen dan 60 % van het aantal vissersvaartuigen die in de periode 1995-1997 een of meer drijfnetten gebruikten.

De aan de Commissie toegezonden lijsten met namen van vaartuigen waaraan de betrokken vergunning in 1998 en 1999 verleend is, zijn getoetst aan de gegevens over alle schepen die, al was het maar gedurende één visreis, een of meer drijfnetten in elk van de jaren van de bovengenoemde periode gebruikt hebben. Blijkens deze controle is het bovengenoemde voorschrift in acht genomen. De inlichtingen waarover de Commissie beschikt laten derhalve geen andere conclusie toe.

Naar aanleiding van de verificaties op grond van artikel 29 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid(2) en aan de hand van de door de betrokken lidstaten verstrekte informatie werkt de Commissie momenteel aan een verslag over de toepassing van de Gemeenschapsvoorschriften inzake het gebruik van drijfnetten in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee. Wanneer dit verslag klaar is, zal het aan de leden van de Visserijcommissie van het Parlement worden toegezonden.

(1) PB L 171 van 17.6.1998.

(2) PB L 261 van 20.10.1993.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2117/99

van SIR Robert Atkins (PPE-DE) aan de Commissie

(22 november 1999)

Betreft: Luchtverkeersleiding

Wat is het beleid van de Europese Commissie inzake de liberalisatie/privatisering van de luchtverkeersdiensten van staat door de regeringen van de lidstaten van de Unie?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2106/99, E-2107/99, E-2108/99, E-2109/99, E-2110/99, E-2111/99, E-2112/99, E-2113/99, E-2114/99, E-2115/99, E-2116/99 en E-2117/99

(20 december 1999)

De Commissie heeft een mededeling gepubliceerd(1) over de huidige situatie inzake vertragingen in het luchtverkeer en over nieuwe initiatieven die moeten worden ondernomen om de Gemeenschap te voorzien van het luchtverkeersbeheersysteem (ATM, Air Traffic Management) dat het nodig heeft voor het goede functioneren van de interne markt. Dit document, dat op 1 december 1999 werd goedgekeurd en aan de Raad en aan het Parlement voorgelegd, beantwoordt de meeste vragen van de geachte afgevaardigde.

Bij het opstellen van deze mededeling heeft de Commissie nauw samengewerkt met de betrokken partijen, met name gebruikers van het luchtruim, luchthavens, personeel en leveranciers van luchtverkeersdiensten, via hun representatieve organisaties. Zij heeft ook de burgerluchtvaartautoriteiten van alle lidstaten geraadpleegd over de verschillende maatregelen die moeten worden getroffen om aan de situatie te verhelpen.

Een vermindering van de vertragingen in het luchtverkeer valt in de eerste plaats onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten en hun coördinerende instantie, Eurocontrol. In deze context is het aan specialisten om operationele procedures en technische verbeteringen te definiëren en toe te passen. De rol van de Gemeenschap ligt er vooral in te zorgen voor het organisatiekader op nationaal en Europees niveau, zodanig dat dergelijke oplossingen door iedereen worden aanvaard en op een gecoördineerde en consistente wijze toegepast. Daarom heeft de Gemeenschap in 1998 besloten tot Eurocontrol toe te treden om politieke invloed te kunnen uitoefenen op deze organisatie. De onderhandelingen daartoe zijn vrijwel voltooid, maar het kan nog verschillende jaren duren voor de goedkeuringsprocedures zijn voltooid. De Commissie zal derhalve vragen om een vroegtijdige uitoefening van het lidmaatschap van de Gemeenschap.

Het document ATM-2000-strategie is opgesteld door Eurocontrol en deze organisatie is derhalve verantwoordelijk voor de goedkeuring en uitvoering van de daarin opgenomen voorstellen. De Commissie heeft bijgedragen aan het opstellen van dit document, samen met luchtvaartgebruikers, lidstaten en internationale organisaties. De Commissie ondersteunt de algemene doelstellingen en strategische beginselen die in dit document worden aangegeven, maar vraagt zich af of niet meer werk moet worden verzet om een gedegen, betrouwbaar en robuust plan te ontwikkelen betreffende de technologische ontwikkelingen die nodig zijn om de geschatte verdubbeling van het luchtverkeer tegen 2015 aan te kunnen.

(1) COM(1999) 614.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2270/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Verhoogde ozongehaltes in Griekenland en andere mediterrane landen

Volgens een verslag van de Europese Commissie over ozon, had Griekenland afgelopen zomer de hoogste ozonconcentraties, zowel wat de kwantiteit als de duur betreft. De Commissie stelt zich in haar voorstellen tot doel de emissie van ozon met 70 % te verminderen vergeleken met 1990, maar in de zuidelijke landen van de Europese Unie meent men dat er geen rekening is gehouden met de bijzondere geografische en klimatologische omstandigheden aldaar (hitte, zon, vocht), waardoor de problemen worden versterkt, en bovendien beweren ze dat de kosten van de bestrijding van het euvel niet evenredig zijn met het nut.

Aangezien het nemen van maatregelen absoluut noodzakelijk is om de ozonvervuiling terug te dringen, zou ik de Commissie willen vragen: Welke acties komen eventueel in aanmerking voor financiële steun van de Gemeenschap, zodat dit probleem kan worden overwonnen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(11 januari 2000)

Ter voorbereiding van haar voorstel voor een richtlijn inzake nationale emissiemaxima(1) heeft de Commissie een uitvoerige analyse uitgevoerd van de kosten en baten van haar strategie om ozon (en verzuring) in de onderste luchtlagen te bestrijden. In de bij deze analyse horende simulaties met modellen is ten volle rekening gehouden met de variërende natuurlijke factoren die de ozonvorming, met name in Zuid-Europa, beïnvloeden, alsmede met de kosten van de vereiste emissiebeperkende maatregelen per land.

Uit de kosten-batenanalyse van dit voorstel bleek dat de baten voor alle lidstaten inclusief Griekenland groter waren dan de kosten. Indien rekening wordt gehouden met de kostenbesparingen voor Griekenland ten gevolge van verdere emissiebeperkingen door naburige derde landen, zoals vastgesteld in het onlangs in het kader van het VN-ECE-Verdrag (Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties) ondertekende protocol betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging over lange afstand, is het overwicht van de baten ten opzichte van de kosten nog groter.

Uit de resultaten van een casestudy betreffende de situatie in Athene blijkt dat de toepassing van emissiemaxima tegen 2010 tot een verlaging van de ozonconcentraties zou leiden, ondanks de bijzondere klimatologische omstandigheden in dit gebied. Indien tegelijkertijd aanvullende inspanningen op lokaal niveau worden geleverd, kan een verdere verbetering van de toestand worden bereikt in de vorm van nog lagere ozonconcentraties.

Als onderdeel van regionale programma's in het kader van de Gemeenschap kan financiële steun van de structuurfondsen worden verleend voor maatregelen om de emissies van verontreinigende stoffen te verminderen. Er bestaan voorbeelden van de financiering van dergelijke maatregelen in Griekenland. De Commissie onderhandelt momenteel over een nieuwe communautaire steunregeling voor Griekenland. In het kader daarvan wordt overwogen maatregelen voor de bestrijding van luchtverontreiniging te financieren.

(1) COM(99) 125 def., aangevuld door SEC(99) 2004.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2283/99

van Richard Howitt (PSE) aan de Commissie

(24 november 1999)

Betreft: Verkooppraktijken

Kan de Commissie, in het licht van de resolutie van de Raad van 18 juni 1992 inzake de verkooppraktijken in derde landen van in de Gemeenschap gevestigde fabrikanten voor vervangingsmiddelen voor moedermelk(1) en met name de paragrafen 2 en 5 hiervan, verduidelijken of delegaties klachten van plaatselijke en nationale instanties of NGO's hebben ontvangen over de tenuitvoerlegging van de resolutie?

(1) PB C 172 van 8.7.1992, blz. 1.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(16 december 1999)

In de resolutie van de Raad van 18 juni 1992 inzake de verkooppraktijken in derde landen van in de Gemeenschap gevestigde fabrikanten voor vervangingsmiddelen voor moedermelk(1) wordt gesteld dat de Gemeenschap bijdraagt tot de toepassing van verantwoorde verkooppraktijken voor vervangingsmiddelen voor moedermelk in derde landen. In overeenstemming met lid 2 van die resolutie heeft de Commissie haar delegaties in derde landen opgedragen op te treden als contactpunten voor de bevoegde instanties en klachten en kritiek ten aanzien van de verkooppraktijken van een in de Gemeenschap gevestigde fabrikant in ontvangst te nemen.

De delegaties van de Commissie hebben tot nu toe nog geen klachten van de bevoegde instanties van derde landen ontvangen in het kader van de resolutie. Eenmaal heeft een delegatie kritiek ontvangen van een consumentenorganisatie uit een derde land.

(1) PB C 172 van 8.7.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1908/99

van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Commissie

(29 oktober 1999)

Betreft: Vierde actieprogramma op middellange termijn inzake gelijke kansen voor vrouwen en mannen (1996-2000)

Kan de Commissie mededelen aan welke (openbare of particuliere) instellingen, instituten, bedrijven, coöperaties of personen steun is toegekend (en al dan niet reeds is uitgekeerd) in het kader van het vierde actieprogramma op middellange termijn inzake gelijke kansen voor vrouwen en mannen (1996-2000) (beschikbare middelen voor de periode 1.1.1996 t/m 31.12.2000: 30 miljoen ecu) en om welke bedragen het gaat.

Is nagegaan of deze bedragen daadwerkelijk zijn besteed en de acties resultaat hebben gehad?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(9 december 1999)

De Commissie stelt de geachte afgevaardigde ervan in kennis dat de gevraagde informatie te vinden is in de repertoria van de gefinancierde projecten in de jaren 1996, 1997, 1998, alsmede in de samenvattende lijst van het jaar 1999. De Commissie zendt kopieën direct aan de geachte afgevaardigde en het Secretariaat-generaal van het Parlement toe.

Wat de bedragen betreft, is voor 1996 een som van 4 098 268 toegekend voor de financiering van de betreffende projecten; voor 1997 beloopt deze som 4 927 598 en voor 1998 5 290 358. Wat 1999 betreft, is een bedrag van 6 468 272 gepland voor de financiering van de projecten. In bovengenoemde documenten staan nadere bijzonderheden over de in elk jaar aan de projecten toegekende subsidies vermeld.

Naast de projecten heeft de Commissie ook andere activiteiten in het kader van het vierde programma gefinancierd. Zij heeft met name de volgende bedragen uitgetrokken voor de opstelling van het jaarverslag over gelijke kansen voor vrouwen en mannen: in 1996, 614 232; in 1997, 558 197; en in 1998, 598 788. Wat de studies betreft, heeft de Commissie betalingsverplichtingen aangegaan voor 902 014 in 1996, 515 910 in 1997 en 196 419 in 1998.

Het gebruik van de in het kader van het actieprogramma inzake gelijke kansen betaalde subsidies is onderworpen aan een continue controle door de Commissie. Voor elk project moeten immers een tussentijds verslag en een eindverslag worden overgelegd, voordat de betreffende betalingen worden verricht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2029/99

van Béatrice Patrie (PSE) aan de Commissie

(3 november 1999)

Betreft: Communautaire subsidies voor schoolmelk

In de pers en door verscheidene verenigingen wordt erop gewezen dat de communautaire subsidies voor schoolmelk bij besluit van de Europese Commissie zijn verlaagd en dat er plannen zijn de subsidies verder te verlagen.

Volgens deskundigen en specialisten op het gebied van kindervoeding is melk echter van wezenlijk belang voor de groei van kinderen en heeft de verstrekking van melk op school nog steeds zin voor bepaalde categorieën van de bevolking wier voedingspatroon te eenzijdig en te onevenwichtig is.

Dit voornemen, dat zowel vanuit het gezichtspunt van de landbouw als van de volksgezondheid verontrustend is, vraagt om commentaar:

1. De Raad van landbouwministers van 14 en 15 juni 1999 sprak de mening uit dat de consumptie van melk gestimuleerd moet worden vanwege de grote voedingswaarde ervan, vooral voor kinderen en jongeren.

Waarom neemt de Commissie tegen de algemene opvatting van de lidstaten in een besluit dat de verstrekking van melk op school ter discussie kan stellen?

2. Waarom neemt de Commissie uit benepen begrotingsoverwegingen het risico dat de gezondheid van de Europese kinderen wier voeding door melkverstrekking op school wordt aangevuld in gevaar wordt gebracht, juist nu de volksgezondheid door het Verdrag van Amsterdam tot horizontaal communautair beleidsonderdeel is verheven?

3. Hoe kan de melkconsumptie vanuit het oogpunt van de financiering gezien efficiënt worden gestimuleerd tegen kosten die gezien de beschikbare algemene begrotingsmiddelen redelijk zijn? Zou in dit verband overwogen kunnen worden de betrokken subsidies van de begroting voor het landbouwbeleid over te brengen naar die voor de volksgezondheid, zodat de melkverstrekking kan blijven bestaan binnen het kader van de bestaande begrotingsruimte?

Gecombineerd Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2029/99 en E-2054/99

(9 december 1999)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1587/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(1 september 1999)

Betreft: Herstel van schade aan cultuurmonumenten na de oorlog in Joegoslavië

In juni 1999 hebben de ministers van Cultuur van de lidstaten in Weimar besloten de Europese Commissie te vragen maatregelen te nemen voor het herstel van de cultuurmonumenten in Kosovo. Volgens de studies van ICOMOS zijn er op de 160 culturele entiteiten die getroffen zijn en deel uitmaken van het Europees cultureel erfgoed 13 archeologische vindplaatsen, 60 kloosters en kerken, 1 moskee en vele traditionele gebouwen en pleinen.

Kan de Commissie antwoorden op de volgende vragen:

1. Hoeveel denkt zij uit te trekken voor de financiering van de herstellingswerken?

2. Is er een concreet programma voor het herstel van de monumenten met wetenschappelijke studies, tijdschema's en prioriteiten?

3. Is zij van plan samen te werken met organisaties zoals ICOMOS en UNESCO, die zich al met deze kwestie bezig houden?

4. Is zij voornemens op gelijke wijze steun te verlenen voor het herstel van de monumenten in de rest van Joegoslavië?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(8 oktober 1999)

De Commissie deelt in de bezorgdheid van het geachte parlementslid over de schade die door het conflict in Kosovo werd aangericht aan diens burgerlijk en religieus erfgoed.

Zoals het geachte parlementslid weet, is de Commissie zelf niet bevoegd om maatregelen te treffen ter bescherming van het cultureel erfgoed van Kosovo. Zij is uiteraard bereid tot samenwerking met de Organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (Unesco) of met de Internationale Raad voor Monumenten en Historische Vindplaatsen (Icomos) indien zij daartoe enig initiatief zouden nemen.

Op dit moment gaat de voorrang bij de heropbouw van Kosovo naar de opruiming van mijnen, de levering van de benodigde materialen voor het herstel van huizen en openbare gebouwen, de douane, de plaatselijke werkgelegenheid en de renovatie van het ziekenhuis van Mitrovica.

Wat de rest van de Federatieve Republiek Joegoslavië betreft, zij het opgemerkt dat de monumenten op het grondgebied van de Republiek van Montenegro geen vernieling hebben ondergaan. Voor de Servische Republiek is momenteel enkel humanitaire hulp of steun voor democratisering en vrije media mogelijk.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1925/99

van Luis Berenguer Fuster (PSE) aan de Commissie

(4 november 1999)

Betreft: Informatie in verband met de procedure tegen de Spaanse staat wegens overheidssteun in de elektriciteitssector

In haar antwoord op een vraag van het socialistische parlementslid Juan Manuel Eguiagaray in het Spaanse parlement verklaarde de Spaanse regering op 17 september 1999 dat de zesde overgangsbeschikking van de wet inzake de elektriciteitssector, zoals die is vastgesteld in Wet 50/98, met betrekking tot de kosten voor de overgang naar de vrije concurrentie voor de Spaanse elektriciteitsmaatschappijen naar haar mening geen enkele overheidssteun als bedoeld in artikel 92, lid 1 van het Verdrag inhoudt.

Volgens de regering heeft de Commissie om bepaalde informatie verzocht, die haar ook is verstrekt, en wordt momenteel verder onderhandeld over de berekening van de kosten voor de overgang naar de vrije concurrentie. Over het principe van die kosten zou echter geen betwisting bestaan, en zij zouden door de Commissie ten volle worden erkend.

Deze informatie is zeer bevreemdend:

- Is de Commissie het eens met het standpunt van de Spaanse regering dat de vergoeding van de kosten voor de overgang naar de vrije concurrentie geen overheidssteun is?

- Heeft de Spaanse regering per 17 september 1999 alle informatie verstrekt waarom de Commissie had verzocht?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(19 november 1999)

Zoals de Commissie de Spaanse regering al heeft laten weten, houdt haar voorlopige oordeel in dat de Costes de Transición a la Competencia (CTC) kosten van de overgang op concurrentie steun vormen in de zin van artikel 87 (voorheen artikel 92), lid 1 van het EG-Verdrag. Deze steunmaatregelen zijn daarom ingeschreven in het register van niet-aangemelde steunmaatregelen en de beschikking van 8 juli 1999 betreffende het verzoek inzake een overgangsregeling dat door Spanje overeenkomstig artikel 24 van richtlijn 96/0092/EG van het Parlement en de Raad van 19 december 1996 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit(1) is ingediend vermeldt in de punten 2.2.3. en 3.2 dat de CTC moeten worden onderzocht in het licht van de concurrentieregels, met name artikel 87, lid 3, onder c), van het EG-Verdrag. Dit is echter een voorlopige beoordeling die pas in de eindbeschikking definitief zal vaststaan.

De Commissie heeft met de Spaanse autoriteiten regelmatig contact over de CTC. Zij had op 17 september 1999 nog niet alle informatie ontvangen die zij nodig heeft om ter zake een besluit te nemen.

(1) PB L 27 van 30.1.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1940/99

van Isidoro Sánchez García (ELDR) aan de Commissie

(4 november 1999)

Betreft: Maatregelen ter verwezenlijking van het nieuwe ultraperifere beleid, overeenkomstig artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam

Voor de verwezenlijking van het beleid overeenkomstig artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam, de nieuwe rechtsgrondslag voor de integratie van de ultraperifere gebieden, is een aanzienlijke eerste inspanning vereist, alsmede een coördinatie van de verschillende diensten. Deze inspanning moet in de toekomst worden voortgezet om de integratie af te stemmen op de ontwikkeling van het overige communautaire beleid.

Denkt de Commissie dit nieuwe ultraperifere beleid vorm te geven door een nieuwe horizontale en onafhankelijke eenheid op te richten, die verantwoordelijk wordt voor de ontwikkeling, begeleiding en controle van de aangenomen maatregelen? Of door de bevoegdheden en specifieke middelen van de reeds bestaande Groupe interservices uit te breiden?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(1 december 1999)

Overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Keulen zal de Commissie vóór eind 1999 een verslag aan het Parlement en de Raad doen toekomen over de maatregelen die zullen worden genomen om artikel 299, lid 2, (ex artikel 227) van het EG-Verdrag betreffende de ultraperifere gebieden ten uitvoer te leggen. In dit verslag zal antwoord worden gegeven op de vragen die door het geachte parlementslid zijn gesteld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1963/99

van Gerhard Hager (NI) aan de Raad

(9 november 1999)

Betreft: Schengen-visa: invloed op de concurrentie

In de afgelopen jaren werd het bij Oostenrijkse vervoersondernemers om economische redenen in de praktijk steeds gebruikelijker om personen uit landen van Midden- en Oost-Europa met behulp van het zes maanden geldige Schengen-visum als chauffeur voor transporten binnen Europa aan te nemen, zonder dat deze personen over een werkvergunning beschikten. De praktijk die zich aldus ontwikkeld had, leidde ertoe dat deze arbeidsmarkt voor burgers van de Unie steeds moeilijker toegankelijk werd.

Naar aanleiding van het bovenstaande verzoek ik de Raad om beantwoording van de volgende vragen:

1. Heeft de EU-Raad van ministers over de hierboven geschetste problematiek beraadslaagd?

2. In welke orde van grootte beweegt zich het aantal personen uit Midden- en Oost-Europese landen aan wie dit zes maanden geldige Schengen-visum wordt verstrekt, in het bijzonder in Oostenrijk, en in de EU in het algemeen?

3. Welke maatregelen acht de Raad zinvol om een einde te maken aan deze praktijk, die schadelijk is voor de arbeidsmarkt en de concurrentie in de Unie?

4. Heeft de Raad tot dusver onderzoek aan deze kwestie gewijd?

5. Is de Raad van mening dat deze praktijk strookt met de voorschriften op het gebied van het mededingingsrecht van de Unie?

6. Zo neen, welke maatregelen denkt de Raad daartegen te nemen?

7. Zo ja, hoe motiveert de Raad dan zijn standpunt?

Antwoord

(9 december 1999)

De Raad is niet op de hoogte van de praktijken waarop de het geachte parlementslid doelt.

De Raad vestigt de aandacht van het geachte parlementslid op het feit dat het visum voor een verblijf van meer dan 3 maanden met het oog op de Overeenkomst van Schengen een nationaal visum is, dat door ieder land dat partij is bij de Overeenkomst wordt afgeleverd, conform zijn eigen wetgeving.