SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0344/02

van Eija-Riitta Korhola (PPE-DE) aan de Commissie

(12 februari 2002)

Betreft: Vervoer van overledenen binnen de EU

Steeds meer Europese burgers wonen in een ander EU-land dan hun thuisland: velen zijn in een ander EU-land tewerkgesteld, het toerisme neemt voortdurend toe en steeds meer gepensioneerden uit Noord-Europa verhuizen definitief naar Zuid-Europa. De toenemende migratie en het toenemende toerisme hebben onvermijdelijk ook als gevolg dat steeds meer EU-burgers elders in de Unie overlijden dan in hun thuisland.

Hoewel de interne markt steeds beter functioneert, blijken er absurde moeilijkheden te bestaan wanneer men een overledene wil overbrengen van het ene EU-land naar het andere. Hierdoor ontstaan voor de verwanten van de overledene onnodige kosten en een ondraaglijke vertraging.

De overbrenging van overledenen van de ene staat naar de andere is geregeld door de overeenkomst van Berlijn (1937) en de overeenkomst van de Raad van Europa over het vervoer van lijken (Straatsburg 1973). Deze overeenkomsten zijn niet meer aangepast aan de tijd, aangezien zij zijn gebaseerd op grenscontroles die niet meer bestaan. Zo is bijvoorbeeld een zinken lijkkist niet nodig als men een overledene vervoert (over de weg) van Ivalo naar Helsinki (1120 km) of van Straatsburg naar Lyon (460 km), maar wel als men een overledene vervoert van Straatsburg naar Baden Baden (50 km). Er kunnen geen zinnige hygiëne- of veiligheidsredenen worden opgegeven waarom deze verplichting zou zijn verantwoord.

Verplicht het EG-Verdrag de Europese Unie ertoe de vrije overbrenging van overledenen binnen de EU te bevorderen, als geval van EU-burgers?

Is de actualisering van de desbetreffende regelgeving in de EU of internationaal aan de gang?

Is het mogelijk om over de overbrenging van lijken binnen de EU regelgeving op te stellen die de overbrenging van de ene lidstaat naar de andere even simpel maakt als de overbrenging binnen een lidstaat?

Welk tijdschema kan met betrekking tot deze kwestie worden gevolgd?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Bolkestein namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-0073/02, E-0087/02,E-0210/02, E-0344/02, E-0346/02, P-0407/02 en E-0679/02

(25 maart 2002)

De Commissie erkent dat de repatriëring van het lichaam van een persoon die in een andere lidstaat dan zijn/haar lidstaat overleden is, een gevoelige en moeilijke kwestie is die groot leed kan veroorzaken aan de betrokken familie.

De Commissie is door recente schriftelijke vragen op de hoogte van bepaalde specifieke gevallen waarbij de repatriëring van een overledene van de ene lidstaat naar de andere voor moeilijkheden gezorgd heeft. De Commissie beschikt echter over geen enkele informatie of statistieken die een beeld geven van een mogelijk probleem en de omvang ervan.

Deze problemen kunnen een aantal vragen oproepen, waarvan sommige betrekking hebben op verschillende aspecten van het communautair beleid, bijvoorbeeld transport, gezondheid, vrij verkeer enz. De Gemeenschap lijkt evenwel geen duidelijke bevoegdheden ter zake te hebben. Bovendien is de reglementering betreffende de overdracht van lichamen van overledenen neergelegd in de Internationale Overeenkomst van Berlijn betreffende het vervoer van lijken (1937, nr. 4391 League of Nations Treaty Series) en de Overeenkomst inzake het vervoer van lijken van de Raad van Europa, gesloten in september 1973. In elk geval moeten de lidstaten die het transport van overledenen regelen, in overeenstemming met de rechtspraak van het Hof van Justitie, alle vereisten op een niet-discriminerende wijze toepassen. Elke afwijking op grond van de volksgezondheid moet in overeenstemming zijn met de rechtspraak van het Hof.

In het licht van het bovenstaande zal de Commissie deze kwestie van dichtbij blijven volgen, maar zij overweegt momenteel geen enkel specifiek initiatief.