SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3275/02

van Ioannis Marínos (PPE-DE) aan de Commissie

(19 november 2002)

Betreft: Griekse brandstofreserves

Volgens een bericht van het persbureau Agence Europe (nr. 8320 van 17.10.2002) heeft de Commissie besloten aan Griekenland te vragen om zijn brandstofreserves af te stemmen op de hoeveelheden die door de communautaire wetgeving zijn voorgeschreven, namelijk reserves voor minimum negentig dagen.

In datzelfde bericht wordt ook vermeld dat de Griekse reserves in 2001 gedurende elf van de twaalf maanden onder de hoger genoemde grens lagen en dat dit ook het geval was voor aardgas en kerosine gedurende acht van de twaalf maanden van ditzelfde jaar. Er dient ook te worden opgemerkt dat Griekenland zijn jaarverslag over zijn reserves voor het jaar 2002 niet naar de Commissie heeft gestuurd.

Zijn deze berichten juist? Welke rechtvaardiging heeft Griekenland ingeroepen voor de toestand van zijn brandstofreserves voor het jaar 2001? Waarom heeft dit land het verslag inzake zijn reserves voor 2002 niet opgestuurd? Welke andere landen hebben de desbetreffende verplichtingen niet nageleefd? Wat zal er volgens de Commissie gebeuren met haar voorstel om de minimumgrens voor brandstofreserves op honderdtwintig dagen te brengen in plaats van negentig dagen, zoals die nu geldt? En indien de lidstaten dit niet naleven hoe kan zij deze ertoe verplichten?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(20 december 2002)

De Commissie heeft inderdaad op 16 oktober 2002 besloten aan Griekenland formeel te vragen om zijn brandstofreserves voor drie soorten brandstoffen af te stemmen op de hoeveelheden die door de communautaire wetgeving zijn voorgeschreven, namelijk reserves voor minimum negentig dagen.

Exacte gegevens over de Griekse brandstofreserves zijn de volgende. In de loop van 2000 lag de Griekse brandstofreserve voor categorie I (benzine) tien van de twaalf maanden onder het verplichte minimum van 90 dagen. Wat betreft categorie II (middelzware distillaten zoals gasolie en kerosine) lag de branstofreserve acht van de twaalf maanden onder het verplichte minimum van 90 dagen. In de loop van 2001 had Griekenland een inbreuk gepleegd op de communautaire wetgeving door voor categorie I elf van de twaalf maanden en voor categorie I 2 van de twaalf maanden onder de hogergenoemde grens te liggen.

Griekenland heeft nooit een duidelijke verklaring gegeven voor deze situatie.

Op 18 november 2002 heeft Griekenland aan de Commissie relevante gegevens doorgegeven over de brandstofreserve in de loop van het eerste semester van 2002, gegevens die normaal gezien maandelijks ten laatste op de 25ste dag van de tweede maand die volgt op de referentiemaand moeten worden doorgegeven. Volgens deze gegevens heeft Griekenland gedurende deze periode de bepalingen betreffende de brandstofvoorraad geërbiedigd. De Commissie blijft de Griekse situatie van nabij volgen, in die zin dat zij nagaat of er een structurele oplossing gevonden werd om te verzekeren dat het minimum van 90 dagen per categorie geërbiedigd blijft en of de laatste gegevens niet alleen maar het gevolg zijn van conjuncturele fluctuaties.

Geen enkele lidstaat heeft een gelijkaardige situatie gekend. Hoewel twee andere lidstaten, België en Portugal, onlangs voor categorie II (middelzware distillaten) lichtjes onder de minimumgrens van 90 dagen lagen. De Commissie heeft hen informeel gevraagd om dit probleem op te lossen. Indien niet zeer snel aan deze situatie wordt verholpen, zal zij een inbreukprocedure inleiden tegen deze lidstaten.

De besprekingen over deze voorstellen zijn nog niet begonnen, noch in het kader van de Raad, noch in het kader van het Parlement.

Indien de lidstaten niet voldoen aan de communautaire wetgeving betreffende de brandstofreserves, kan de Commissie een inbreukprocedure inleiden uit hoofde van artikel 226 van het EG-Verdrag (in het onderhavige geval van Griekenland werd de genoemde vraag in de vorm van een met redenen omkleed advies voorgelegd, hetgeen de tweede stap is in de inbreukprocedure van artikel 226). Indien het met redenen omkleed advies niet beantwoord wordt en de betreffende lidstaat geen passende maatregelen treft, kan de Commissie de zaak bij het Hof van Justitie aanhangig maken.