ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0166/03

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(29 januari 2003)

Betreft: Gebruik van communautaire middelen in de gezondheidssector in Griekenland

Tijdens het debat in het Griekse parlement over de goedkeuring van de begroting 2003 heeft de Griekse regering cijfers gepresenteerd volgens dewelke bij de uitvoering van het programma voor overheidsinvesteringen in de sector gezondheid en voorzorg in 2002 5,9 miljoen euro zijn verstrekt door de EU-fondsen voor aandelen van de Griekse overheid in het aandelenkapitaal van overheidsondernemingen en -organisaties, alsook 11 miljoen euro voor andere uitgaven.

Weet de Commissie aan welke ondernemingen en organisaties deze 5,9 miljoen euro gegeven zijn, welk bedrag per onderneming is geïnvesteerd en uit welk EU-fonds de middelen kwamen in elk van deze gevallen? In het kader van welk communautair programma of initiatief zijn deze investeringen opgevoerd en wanneer precies zijn ze opgevoerd? Voor welke uitgaven werd het bedrag gebruikt van 11 miljoen euro aan communautaire middelen dat de Griekse regering heeft genoemd?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(5 maart 2003)

Volgens de informatie die de Griekse autoriteiten aan de Commissie hebben meegedeeld, gaat het bij de betrokken bedragen om betalingen door de Griekse autoriteiten aan de eindbegunstigden van de diverse projecten die in het kader van de verschillende operationele programma's van het tweede en derde communautaire bestek op het gebied van de gezondheid zijn gefinancierd.

Het bedrag van 5,9 miljoen euro betreft kapitaalsverhogingen van de publiekrechtelijke naamloze vennootschappen die eindbegunstigden zijn in het kader van de desbetreffende programma's. Wanneer de eindbegunstigde een publiekrechtelijke naamloze vennootschap is, gebeuren de betalingen namelijk door een verhoging van het aandelenkapitaal van de vennootschap. Op gezondheidsvlak betreft het in Griekenland hoofdzakelijk de NV Depanom, waarvan de Griekse staat de enige aandeelhouder is, en die bevoegd is voor de bouw van de infrastructuur op het gebied van de gezondheidszorg.

De 11 miljoen euro voor ander uitgaven zijn betalingen door de Griekse autoriteiten aan eindbegunstigden die geen publiekrechtelijke naamloze vennootschap zijn voor de verwezenlijking van een groot aantal projecten die door deze programma's worden gefinancierd.

De Commissie heeft de Griekse autoriteiten verzocht deze uitgaven per programma en indien mogelijk per eindbegunstigde op te splitsen. Zodra de Commissie over deze informatie beschikt, zal ze die aan de geachte afgevaardigde meedelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0167/03

van Nirj Deva (PPE-DE) aan de Commissie

(29 januari 2003)

Betreft: Gezondheidszorg voor bejaarden regelingen tussen lidstaten

1. Is het aanvaardbaar dat, als een bejaarde en zieke inwoner van de EU zich moet verplaatsen van een lidstaat (Verenigd Koninkrijk) naar een andere (Spanje) om een aanvaardbaar niveau van verzorging te krijgen, de ene lidstaat (Verenigd Koninkrijk) dan geheel of gedeeltelijk de financiële steun inhoudt, met name een vooraf bepaalde bijdrage in de kosten die de patiënt wel zou krijgen als hij of zij in het Verenigd Koninkrijk zou worden verzorgd?

2. Is het Britse beleid in strijd met het EU-beleid wat betreft:

a) de wettelijkheid van het beleid en de schending van rechten

b) het daadwerkelijke vrij verkeer?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(7 maart 2003)

Het geachte parlementslid stelt een vraag betreffende tussen de lidstaten overeengekomen regelingen inzake de gezondheidszorg voor bejaarden. Voorts wil hij weten of het Verenigd Koninkrijk kan weigeren bij te dragen aan de verzorgingskosten, indien een bejaarde naar een andere lidstaat verhuist en de bijdrage in de verzorgingskosten in het Verenigd Koninkrijk wel zou zijn verstrekt.

Uit de vraag blijkt niet duidelijk welke bijdrage in verzorgingskosten wordt bedoeld en daarom ook niet of de vraag binnen het toepassingsgebied van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkende en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen(1) valt.

Richtlijn 90/365/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende het verblijfsrecht van werknemers en zelfstandigen die hun beroepswerkzaamheid hebben beëindigd(2) kent aan gepensioneerden het verblijfsrecht in een andere lidstaat toe.

Voor dit verblijfsrecht moet echter aan twee voorwaarden worden voldaan:

- de personen in kwestie moeten over toereikende bestaansmiddelen (pensioen) beschikken, zodat zij niet ten laste komen van het socialezekerheidsstelsel van het gastland;

- de personen in kwestie moeten over een ziektekostenverzekering beschikken die alle risico's dekt.

Kortom, de Commissie kan zonder nadere gegevens betreffende de door het geachte parlementslid genoemde uitkeringen voor verzorging niet beoordelen of in dit geval het Gemeenschapsrecht en -beleid overtreden worden. Indien het geachte parlementslid meer informatie kan verstrekken, zou de Commissie dit probleem beter kunnen beoordelen.

De Commissie is zich er evenwel van bewust dat hulpbehoevende personen die hun verzorging niet zelf kunnen betalen, in feite van het recht op vrij verkeer zijn uitgesloten.

(1) PB L 149 van 5.7.1971.

(2) PB L 180 van 13.7.1990.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0239/03

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(28 januari 2003)

Betreft: Budgetoverschrijdingen bij aanleg Attiki Odos

Kan de Commissie aangeven welke kredieten waren voorzien voor de aanleg van de Attiki Odos, welke overschrijdingen tot dusver zijn geconstateerd (in totaal en per sector) en welke de redenen zijn voor die overschrijdingen?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(26 februari 2003)

De maatregel ten behoeve van Attiki Odos maakt deel uit van het operationele programma Wegen-Havens-Stedelijke ontwikkeling 2000-2006, en is een groot project in de zin van de artikelen 25 en 26 van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen(1).

Voor dit project is in de periode 2000-2006 een bijdrage van 476 miljoen euro uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) voorzien. Daarbij wordt uitgegaan van een overheidsbijdrage van 951 miljoen euro en een totale kostprijs, inclusief de bijdrage van de particuliere sector, van 1713 miljoen euro. Er zijn geen mogelijkheden om de bijdrage uit het EFRO in deze periode te verhogen.

(1) PB L 161 van 26.6.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0379/03

van Pietro-Paolo Mennea (PPE-DE) aan de Commissie

(7 februari 2003)

Betreft: Griekse sculpturen in het British Museum

De 2500 jaar oude sculpturen van het Atheense Parthenon worden sinds jaar en dag bewaard en tentoongesteld in het British Museum (Londen).

Deze sculpturen vormen één geheel met het Parthenon, dat door de Unesco tot werelderfgoed is verklaard.

Van 13 tot 29 augustus 2004 vinden in Athene de 28ste Olympische Spelen plaats, die voor de sport, maar niet alleen daarvoor, een evenement van groot belang vormen.

Velen zijn van mening dat de sculpturen van het Parthenon, die zich thans in het British Museum bevinden, terug moeten naar de plek waar ze thuishoren, namelijk de Acropolis in Athene.

Is de Commissie bereid er bij de Britse regering en de andere terzake bevoegde instanties voor te pleiten dat de genoemde sculpturen ter gelegenheid van de Olympische Spelen aan Griekenland worden teruggegeven, zodat ze kunnen terugkeren naar de plek waar ze in de oudheid ontstaan zijn?

De Britse regering zou met zo'n gebaar ten overstaan van de gehele wereld blijk geven van grote beschaving.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(24 februari 2003)

Voor het antwoord op de voorliggende vraag wordt de geachte afgevaardigde verwezen naar: de antwoorden van de Commissie op de mondelinge vragen H-690/99 van de heer Aparicio Sánchez(1) en H-761/99 van de heer Alyssandrakis(3) tijdens het vragenuurtje van de plenaire zitting van het Parlement van december 1999, en op schriftelijke vraag E-2847/99 van de heer Manisco(2).

(1) Schriftelijk antwoord van 14.12.1999.

(2) PB C 303 E van 24.10.2000, blz. 119.

(3) Schriftelijk antwoord van 14.12.1999.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/8

(2004/C 65 E/008)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3416/02

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(2 december 2002)

Betreft: Godsdienstvrijheid

De wet 1990/IV „godsdienstige instellingen en vrijheid van geweten en godsdienst” is een hoeksteen in de verandering van regiem van 1989 in Hongarije. Ze gaat uit van de verklaring van de rechten van de mens en de burger en de scheiding van kerk en staat zoals gewaarborgd door de Hongaarse grondwet, en benadrukt de gelijkheid van alle Hongaren ongeacht hun levensbeschouwelijke opvattingen. Ze zorgt voor gelijke rechten en plichten voor alle godsdienstige organisaties en bepaalt dat overheidssubsidies voor godsdienstige instellingen aan objectieve criteria moeten beantwoorden.

De vorige Hongaarse regering heeft vorig jaar de wet 2001/LXXIV (PA 153) ingevoerd. Ze stelt een nieuwe manier van overheidsubsidiëring voor godsdienstige organisaties voor — ter vervanging van de jaarlijkse vrijwillige verklaring van de belastingbetalers — aan de hand van onduidelijke statistieken, die verkregen zijn tijdens een recente en omstreden volkstelling.

De nieuwe wet is klaarblijkelijk ongrondwettelijk, discrimineert 98 % van de godsdienstige organisaties, en is in strijd met de geest van de wet 1990/IV.

1. Vindt de Commissie dat de wet 1990/IV beantwoordt aan de zorg van de Europese Unie voor de rechten van de mens en de vrijheid van godsdienst?

2. Is volgens haar de wet 2001/LXXIV (PA 153) in overeenstemming met de zorg van de Europese Unie voor de rechten van de mens en de vrijheid van godsdienst?
Volgens de Duitse wetgeving in haar huidige vorm is een van de voorwaarden om voor de toelagen in aanmerking te komen de onbeperkte belastingplicht. Deze status wordt op verzoek toegekend aan niet-ingezetenen, indien meer dan 90 % van hun inkomen onderworpen is aan de Duitse inkomstenbelasting, of hun aan de Duitse belasting onderworpen inkomen niet meer bedraagt dan 6136 EUR. Een voorwaarde is ook dat de woning in Duitsland moet zijn gelegen.

Volgens de Commissie is de voorwaarde betreffende de locatie van de woning strijdig met het Gemeenschapsrecht. Zij heeft dan ook een inbreukprocedure ingeleid (nr. 1999/4943).

De drempelwaarde van 90 % verdient enige nadere overweging. Wat het Gemeenschapsrecht betreft is het belangrijk of het woonland rekening kan houden met de persoonlijke en gezinsomstandigheden van de belastingplichtige om hem de overeenkomstige fiscale of andere daarmee verband houdende voordelen te verlenen (4). Het is niet ogenblikkelijk duidelijk of een vaste drempelwaarde van 90 % in overeenstemming is met dat criterium, dat betrekking heeft op de specifieke situatie van de belastingplichtige.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/8

(2004/C 78 E/0008)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3645/02

van Hanja Maij-Weggen (PPE-DE) aan de Commissie

(17 december 2002)

Betreft: Gevangenneming van Shakir

Is de Commissie op de hoogte van de zaak-Adly Shakir? Deze Koptische christen afkomstig van Beni Suef, Egypte, zit volgens mensenrechtenorganisaties op dit ogenblik een straf uit van 25 jaar nadat hij in een zaak van 1997 ten onrechte werd veroordeeld voor de moord op het grootste deel van zijn directe familie. Is zij van mening dat de manier waarop het proces tegen Shakir is gevoerd in overeenstemming is met artikel 2 van de associatieovereenkomst tussen de EU en Egypte?

Welke stappen denkt zij in het belang van Shakir bij de Egyptische autoriteiten te ondernemen?
1.

Kan de Commissie bevestigen dat de tussen Roemenië en Oekraïne in gelegen staat Moldavië (ruim 4 miljoen inwoners) inmiddels het armste land van Europa is, wat onder meer blijkt uit het feit dat de lonen er vier tot zeven keer zo laag zijn als in Roemenië, ieder kind er wordt geboren met een statistische staatsschuld van 600 dollar, 70 % van de staatsbegroting moet worden besteed aan de aflossing van buitenlandse schulden die zijn ontstaan door de aankoop van aardgas, een groot deel van de ziekenhuizen is gesloten terwijl de resterende ziekenhuizen niet meer beschikken over verwarming en medicijnen, op het platteland de voorziening met gas, elektriciteit en waterleiding vrijwel is verdwenen, wegen niet meer berijdbaar zijn en uit armoede duizenden mensen een van hun nieren hebben verkocht voor transplantatie in Turkije?
Overeenkomstig artikel 3 bis van de richtlijn „Televisie zonder grenzen” kan iedere lidstaat (in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht) maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat onder zijn bevoegdheid vallende omroeporganisaties evenementen die van aanzienlijk belang voor de samenleving worden geacht, niet op een exclusieve basis zodanig uitzenden dat een belangrijk deel van het publiek in die lidstaat dergelijke evenementen niet via rechtstreekse of uitgestelde verslaggeving op de kosteloze televisie kan volgen. In dat geval stelt de betrokken lidstaat een lijst van aangewezen nationale of niet-nationale evenementen op die hij van aanzienlijk belang voor de samenleving acht. In België is er geen dergelijke lijst. Er kan bijgevolg geen sprake zijn van een inbreuk op Belgische nationale wetgeving op basis van artikel 3 bis van de richtlijn. Indien België overeenkomstig artikel 3 bis van de richtlijn maatregelen wil voorstellen, moeten deze volgens de procedure van dat artikel worden beoordeeld.

Voorts wijst de Commissie erop dat artikel 3 bis van de richtlijn niet op dergelijke wijze mag worden geïnterpreteerd dat het onmogelijk wordt om de exclusieve rechten van een bepaald evenement te verkopen.

Doel van artikel 3 bis is ervoor te zorgen dat het publiek het evenement in kwestie op ten minste één gratis televisiezender kan volgen, maar niet ervoor te zorgen dat het publiek het evenement in kwestie kan volgen op om het even welke gratis televisiezender die mogelijk in de uitzending ervan geïnteresseerd is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/299

(2004/C 88 E/0306)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3626/02

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 december 2002)

Betreft: Tenuitvoerlegging van richtlijn 1999/70/EG door Griekenland

Richtlijn 1999/70/EG (1) van de Raad van 28 juni 1999 inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd verplicht de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden om uiterlijk op 10 juli 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Drie maanden na het verstrijken van de termijn waarbinnen Griekenland de richtlijn 1999/70/EEG moest hebben omgezet heeft de Griekse regering een voorstel voor een presidentieel decreet gepubliceerd, dat een illegale uitzondering maakt voor de werknemers die een overeenkomst hebben met de overheid, de publiekrechtelijke lichamen, de plaatselijke zelfbesturen en een groot aantal andere economische sectoren.

In haar advies over het presidentieel decreet stelt het Economisch en Sociaal Comité van Griekenland, met de volledige instemming van de werknemers en de werkgevers, dat deze door het presidentieel decreet geïntroduceerde uitzonderingen in strijd zijn met de letter van de richtlijn. Kan de Commissie, overwegende dat richtlijn 1999/70/EG van toepassing is op vele duizenden werknemers in Griekenland in een precaire en onzekere arbeidssituatie, zeggen waarom zij de zaak niet aanhangig maakt bij het Hof van Justitie, aangezien enerzijds genoemde staat niet de door de richtlijn 1999/70/EG gestelde termijnen eerbiedigt en anderzijds de Griekse regering het toepassingsgebied van richtlijn 1999/70/EG aanzienlijk beperkt?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(14 januari 2003)

Daar Griekenland de Commissie geen mededeling heeft gedaan van de omzetting van Richtlijn 1999/70/EG betreffende de door het EW, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, ziet zij zich genoodzaakt de mogelijkheid te onderzoeken om op deze gronden een inbreukprocedure tegen Griekenland in te leiden.

(1) PB L 175 van 10.7.1999, blz. 43.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/310

(2004/C 88 E/0315)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3916/02

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(14 januari 2003)

Betreft: Kansspelen op internet

Zoals de Commissie in haar antwoord op schriftelijke vraag E-2885/01 (1) al aangeeft zijn weddenschappen op internet onderworpen aan de verschillende regelingen die in de lidstaten inzake deze activiteiten bestaan, wat neerkomt op een belemmering voor de interne markt die aandachtig bekeken moet worden.

Weddenschappen op internet zijn van nature grensoverschrijdend en de nationale loterij-instanties hebben er dan ook op gewezen dat deze kwestie op Europees niveau behandeld moet worden. Welke maatregelen heeft de Commissie ter zake genomen? Heeft de Commissie onderzocht of op dit terrein harmonisatiemaatregelen nodig zijn en zo ja, in welke vorm?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(3 maart 2003)

Wat weddenschappen op internet betreft, is een aantal lidstaten bezig zijn wetgeving inzake weddenschappen aan te passen of nieuwe wetgeving in te voeren om dit soort diensten van de informatiemaatschappij te reguleren. Deze nieuwe wetten moeten uit hoofde van Richtlijn 98/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 juli 1998 tot wijziging van Richtlijn 98/34/EG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (2) worden aangemeld. De Commissie wil het geachte parlementslid dan ook geruststellen dat zij op basis van dit mechanisme toezicht houdt op de ontwikkelingen op dit gebied en ervoor zorgt dat zulke nieuwe nationale wetten geen ongerechtvaardigde belemmeringen voor de interne markt tot gevolg hebben, waarbij rekening wordt gehouden met het specifieke karakter van deze diensten zoals erkend in de jurisprudentie van het Hof van Justitie. De Commissie is echter niet van mening dat harmonisatie op dit gebied op dit moment noodzakelijk is.

(1) PB C 81 E van 4.4.2002, blz. 211.

(2) PB L 217 van 5.8.1998.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 70/10

(2004/C 70 E/010)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3226/02

van Theresa Villiers (PPE-DE) aan de Commissie

(14 november 2002)

Betreft: Veiligere vangrails voor motorrijders

Tijdens een ontmoeting in september 2001 tussen dhr. Carlos Bautista en mevrouw Loyola de Palacio, lid van de Commissie, erkende laatstgenoemde dat de vangrails van het huidige type gevaarlijk zijn voor motorrijders. Mevr. Loyola de Palacio verzekerde toen dat er onmiddellijk maatregelen genomen zouden worden om dit probleem op te lossen.

1. Kan de Commissie mededelen welke stappen ondernomen zijn om vangrails veiliger te maken voor motorrijders?

2. Welke maatregelen denkt de Commissie in de toekomst nog te nemen om vangrails veiliger te maken voor motorrijders?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(18 december 2002)

De grote onveiligheid van motorrijders is een belangrijke zorg voor de Commissie en het probleem wordt dan ook vanuit verschillende invalshoeken aangepakt. Wel moet erop worden gewezen dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor het uitrusten van hun wegen met efficiënte veiligheidsvoorzieningen, ondermeer vangrails.

De Commissie heeft het Comité voor Europese Normalisatie (CEN) de opdracht gegeven een nieuwe geharmoniseerde Europese norm op te stellen op basis van de bestaande norm EN 1317 voor veiligheidsvoorzieningen langs de weg, waardoor iedere dergelijke voorziening in de toekomst aan CE-keuring moet worden onderworpen. Veiligheidsvoorzieningen die op de markt worden gebracht, zullen dan moeten voldoen aan minimale gemeenschappelijke prestatie-eisen op het gebied van de veiligheid. In zijn huidige vorm bevat deze norm echter geen specifieke tests voor motorrijders. Op dit ogenblik bestaan er verschillende experimentele oplossingen om in de behoeften van deze groep weggebruikers te voorzien.

Beheer van plaatsen met een hoog ongevallenrisico en informatie aan motorrijders op weggedeelten die gevaar voor motorongevallen inhouden, worden als efficiënt beschouwd op korte termijn. Met het oog daarop heeft de Commissie in haar werkplan voor 2003 een voorstel aangekondigd voor een richtlijn betreffende het beheer van plaatsen met een hoog ongevallenrisico (1).

(1) COM(2002) 590 def.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 70/16

(2004/C 70 E/016)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3646/02

van Hanja Maij-Weggen (PPE-DE) aan de Commissie

(17 december 2002)

Betreft: Detentie Juan Carlos Gonzalez Leiva

De Commissie weet dat Juan Carlos Gonzalez Leiva, voorzitter van de „Cuban Human Rights Foundation” en de „Brotherhood of the Independent Blind People of Cuba” sinds maart 2002 gevangen wordt gehouden in Holguín, Cuba (zie schriftelijke vraag E-1458/02 (1)).

Weet de Commissie ook dat deze man wordt mishandeld en geslagen en aan ondervoeding dreigt te sterven?

Is de Commissie bereid actie te ondernemen en druk uit te oefenen op de autoriteiten aldaar om te bewerkstelligen dat aan de gewelddadige behandeling van mensenrechtenactivisten op Cuba een einde komt?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(14 februari 2003)

De Commissie wordt regelmatig geïnformeerd over de situatie van de heer Gonzalez Leiva. Volgens informatie van de Commissie woog de mensenrechtenactivist begin januari 2003 slechts 90 pond, als gevolg van een hongerstaking die hij op 4 september 2002 begon en op 25 december 2002 beëindigde, uit protest tegen de beschuldigingen tegen hem en andere activisten die bij de zaak betrokken zijn.

De Commissie heeft herhaaldelijk de aandacht van de Cubaanse autoriteiten op de situatie van de heer Gonzalez Leiva en op de mensenrechtensituatie in het algemeen gevestigd. Zoals met andere partnerlanden is en blijft de mensenrechtensituatie een belangrijk aspect van onze relatie met Cuba. De Commissie is van mening dat een beleid van betrokkenheid en dialoog de meeste kansen biedt voor een positieve ontwikkeling op dit terrein.

(1) PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 109.