SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2780/00

van Luciano Caveri (ELDR) aan de Commissie

(1 september 2000)

Betreft: Universiteit van Chambéry

Sedert 1987 zijn ongeveer 48 studenten van het Aosta-dal, een autonome Italiaanse regio, afgestudeerd in toegepaste vreemde talen aan de universiteit van Chambéry.

Tot nu toe is dit diploma voor geen enkel vergelijkend examen voor een overheidsfunctie erkend. Het feit dat er in Italië geen werkelijk vergelijkbare faculteiten zijn is een belemmering voor het principe van volledige erkenning van studietitels, hetgeen bovendien nadelig is voor burgers uit een tweetalige regio, Italiaans en Frans, zoals het Aosta-dal, waarvoor het studeren aan een Franse universiteit zou moeten worden vergemakkelijkt, vooral als deze tot een gebied van grensoverschrijdende samenwerking behoort.

Kan de Commissie meedelen of bovengenoemde problemen geen schending van fundamentele communautaire principes zijn en welke maatregelen zij overweegt om aan deze situatie een einde te maken?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(2 oktober 2000)

Er zijn verscheidene communautaire richtlijnen aangenomen om de erkenning van beroepskwalificaties te vergemakkelijken. Met Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1989 werd een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten(1), ingevoerd. Deze richtlijn is in principe van toepassing op het beroep van leraar, maar houdt geen harmonisatie van de opleiding tot leraar in. Zij heeft tot doel de vrijheid van elke lidstaat op onderwijsgebied in overeenstemming te brengen met het recht van alle EU-burgers om hun beroep in om het even welke lidstaat uit te oefenen.

In deze richtlijn wordt diploma gedefinieerd als elk diploma, certificaat of andere titel die door een bevoegde autoriteit van een lidstaat is afgegeven en waaruit blijkt dat de houder met succes het in de richtlijn genoemde opleidingsniveau heeft afgesloten en dat hij de vereiste beroepskwalificaties bezit om in zijn lidstaat van oorsprong het betrokken beroep uit te oefenen.

In de meeste lidstaten zijn meer dan één diploma (universitair diploma plus onderwijsbevoegdheid) vereist om tot het beroep van leraar te worden toegelaten.

Ook in Frankrijk moeten leraren na hun universitaire studie een (pedagogische) opleiding volgen bij het IUFM (Institut universitaire de formation des Maîtres). Deze opleiding wordt afgesloten met een examen. Na dit examen krijgen de kandidaten onderwijsbevoegdheid (certificat d'aptitude à l'enseignement), dat het in de richtlijn bedoelde diploma is.

De door het geachte parlementslid genoemde studenten zijn weliswaar in het bezit van een universitair diploma van de universiteit van Chambéry (Langues étrangères appliqués), maar dit is geen diploma in de zin van Richtlijn 89/48/EEG. Uit de informatie in de vraag blijkt dat dit een academische graad is. Houders van dit diploma kunnen in Frankrijk niet als leraar worden beschouwd. Zij kunnen dus geen beroep doen op de procedure voor de erkenning van beroepskwalificaties in het algemene stelsel van de richtlijn, dat alleen geldt voor beroepskwalificaties, dus voor burgers die al leraar zijn of die in hun land van oorsprong volledig bevoegd zijn.

Volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie heeft iemand, zelfs als de richtlijn niet van toepassing is en hij dus geen bijzonder recht op erkenning heeft, toch een aantal rechten met betrekking tot de behandeling van zijn verzoek om erkenning van zijn diploma. Uit hoofde van het beginsel van vrij verkeer van werknemers, zoals dat in artikel 39 (ex artikel 48) van het EG-Verdrag is verankerd, zijn de autoriteiten van het gastland verplicht om rekening te houden met de diploma's die door migrant in een andere lidstaat zijn behaald, om deze te beoordelen en om de burger in kennis te stellen van een met redenen omklede beslissing, waartegen deze beroep kan aantekenen. Op grond van de informatie in de vraag kan de Commissie niet beoordelen of deze beginselen zijn geschonden.

Daar de betrokken artikelen van het EG-Verdrag rechtstreekse werking hebben, wat wil zeggen dat zij burgers rechten verlenen waarop deze bij hun betrekkingen met openbare instanties een beroep kunnen doen en waarmee deze instanties rekening moeten houden, wordt de betrokkenen aangeraden om zich tot de nationale bestuursorganen of rechtbanken te wenden die als enige bevoegd zijn om een beslissing van een nationaal overheidsorgaan nietig te verklaren.

(1) PB L 19 van 24.1.1989.