SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2268/99

van Hans Kronberger (NI) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Erkenning van de bevoegdheid tot het uitoefenen van het beroep van masseur in de EU

Het concrete geval heeft zich voorgedaan dat op een verzoek van een Oostenrijks staatsburger om erkenning van zijn bevoegdheid tot het uitoefenen van het beroep van masseur door de regering van Niederbayern (Duitsland) negatief beslist is met de volgende motivering:

Erkenning op basis van richtlijn 92/51/EEG(1) en dientengevolge van lid 2, vierde alinea MPhG (Masseur- und Physiotherapeutengesetz) valt af, omdat deze beroepen, ondanks het feit dat ze vrijwel dezelfde naam hebben, niet beantwoorden aan het Duitse beeld van het beroep van masseur en medisch badmeester.

Navraag bij het Bondsministerie in Bonn leverde verzoeker het tegenovergestelde antwoord op, nl. dat erkenning van zijn opleiding krachtens lid 16 in het kader van de EU-richtlijnen wel degelijk mogelijk was.

Kan de Commissie de volgende vragen beantwoorden:

1. Is het terecht dat het verzoek van een Oostenrijks staatsburger om erkenning van zijn bevoegdheid tot het uitoefenen van het beroep van masseur in Duitsland wordt afgewezen?

2. Welke rechtsgrond moet feitelijk worden toegepast?

(1) PB L 209 van 24.7.1992, blz. 25.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(14 januari 2000)

1. Ja, voorzover de beroepen verschillend zijn, zoals hieronder uitgelegd.

2. In principe zijn Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten(1) en Richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van Richtlijn 89/48/EEG, van toepassing op de erkenning van diploma's en beroepskwalificaties binnen de Gemeenschap, behoudens de uitzonderingen die in de richtlijnen worden vermeld.

Niettemin moet aan een aantal voorwaarden worden voldaan: de beroepsbeoefenaar moet zijn beroepsopleiding hebben voltooid en indien hij zijn beroep wil uitoefenen in een andere lidstaat dan die waar hij zijn opleiding heeft genoten en waar hij gekwalificeerd is om zijn beroep uit te oefenen, moet hij de erkenning van zijn diploma's aanvragen. Indien de voorwaarden niet worden vervuld, kan een lidstaat weigeren de richtlijnen toe te passen. Een dergelijke weigering moet natuurlijk worden gemotiveerd om te kunnen nagaan of het inderdaad om een uitzondering op de richtlijnen gaat.

Een beslissing tot weigering wordt genomen op basis van een vergelijking tussen de kwalificaties van de migrant en de opleiding die voor het desbetreffende beroep vereist is in de lidstaat waar hij het beroep wil uitoefenen (in dit geval is de nationale regelgeving van toepassing). De ontvangende lidstaat gaat ook na of het beroep van de migrant in beide lidstaten dezelfde activiteiten omvat. Het feitelijk onderzoek van een dossier behoort tot de bevoegdheid van de nationale autoriteiten en moet volgens de in de richtlijnen vastgestelde procedure worden uitgevoerd, d.w.z. dat het uiterlijk vier maanden na de indiening van het volledige dossier van de betrokkene door een met redenen omkleed besluit van de bevoegde instantie van de ontvangende lidstaat moet worden afgesloten.

Als de benaming van twee beroepen in twee verschillende lidstaten sterk op elkaar lijkt, betekent dit nog niet dat de beroepen identiek zijn. Het is de inhoud, d.w.z. de activiteiten die onder het desbetreffende beroep vallen, en niet de benaming die bepaalt of het om hetzelfde beroep gaat. Te grote verschillen kunnen er op duiden dat het om twee verschillende beroepen gaat. Behalve in deze uitzonderlijke gevallen, waarin de toepassing van het algemeen stelsel niet verplicht is, kan van de migrant worden verlangd dat hij wezenlijke verschillen tussen de opleidingen compenseert.

In dit concrete geval is het aan de betrokkene om zijn rechten volgens het interne recht van de ontvangende lidstaat te doen gelden en eventueel beroep aan te tekenen. Bovengenoemde richtlijn biedt de migrant de mogelijkheid om beroep aan te tekenen bij een nationale rechterlijke instantie. Uit de informatie die door de Duitse autoriteiten werd verstrekt, blijkt overigens dat de betrokkene het ministerie van volksgezondheid (Gesundheitsministerium) van de deelstaat die de beslissing heeft genomen, kan vragen de zaak opnieuw te bestuderen.

(1) PB L 19 van 24.1.1989.