ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3480/97 van Panayotis Lambrias (PPE) aan de Commissie (31 oktober 1997)

Betreft: Toepassing van het Gemeenschapsrecht

Uit het verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht (1996) blijkt dat de "pakketvergaderingen¨ van de Commissie en de lidstaten hebben geleid tot een oplossing van 42% van de behandelde gevallen. Kan de Commissie, overwegende dat deze maatregel van zuiver preventieve aard een aanzienlijke besparing van geld en energie betekent voor de Commissie, het Hof van Justitie en de lidstaten, zeggen

1. of zij voornemens is deze vergaderingen systematisch en ook vaker te organiseren,

2. hoeveel pakketvergaderingen voor het jaar 1998 zijn voorzien, zodat een grondiger voorbereiding mogelijk is, en

3. of zij in haar diensten over voldoende juristen beschikt, met name in de sectoren milieu en politieke vrijheden?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (10 december 1997)

1. De Commissie gaat geregeld over tot "pakketvergaderingen¨ met de nationale overheidsdiensten, waarop alle lopende inbreukdossiers in een bepaalde sector worden besproken. De Commissie past deze methode toe in alle gevallen waar zulks mogelijk blijkt.

De Commissie is tevens voornemens de bilaterale ontmoetingen met de overheidsdiensten van de lidstaten voort te zetten, waarop de tenuitvoerlegging van alle communautaire richtlijnen wordt behandeld. Deze ontmoetingen ("richtlijnbijeenkomsten¨) hebben ten doel de overheidsdiensten te wijzen op de verplichting die op hen rust om de richtlijnen in het nationale recht om te zetten, en hun daarbij van advies te dienen. Om die manier kan de omzetting worden bespoedigd, zodat het aantal inbreuken tot een minimum beperkt blijft.

2. Het programma voor deze beide soorten vergaderingen voor 1998 wordt thans met de nationale instanties besproken.

3. Ja.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3324/97 van Maartje van Putten (PSE) aan de Raad (21 oktober 1997)

Betreft: Uitvoering van de resolutie van het Europees Parlement over de schending van de rechten van de autochtone bevolking en over het kappen van de tropische bossen op het eiland Yamdena, Indonesië

Kan de Raad naar aanleiding van resolutie B4-0065 en 0130/97 ((PB C 85 van 17.3.1997, blz. 147.)) van het Europees Parlement antwoord geven op de volgende vragen:

1. Weet de Raad of de regering van Indonesië serieuze stappen heeft ondernomen, een dialoog aan te gaan met de autochtone bevolking van het eiland Yamdena met als doel te komen tot een maatschappelijk aanvaardbare duurzame ontwikkeling van het eiland Yamdena en de Molukse Archipel?

2. Op welke wijze denkt de Raad, in zijn contact met de regering van Indonesië, uiting te geven aan de ongerustheid van het Europees Parlement ten aanzien van de rechten van de autochtone bevolking van de Molukse Archipel en het kappen van tropische bossen op het eiland Yamdena?

Antwoord (26 februari 1998)

De Raad is niet op de hoogte van enige specifieke maatregel van de Indonesische regering om iets te doen aan de in de vraag genoemde kwestie.

In de contacten tussen lidstaten en landen in Azië, waaronder ook Indonesië, komen de rechten van de autochtone bevolking als regel aan bod wanneer mensenrechten ter sprake komen. Gewoonlijk geeft de Europese Unie uiting aan haar ongerustheid over de situatie van de minderheden.

Duurzame ontwikkeling voor gebieden als die waarnaar in de vraag wordt verwezen, is nu al weer enige tijd een ander hoofdpunt van discussie tussen de Unie en ontwikkelingslanden. Indonesië vormt geen uitzondering op dit beginsel.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3889/97 van Marlene Lenz (PPE) aan de Commissie (5 december 1997)

Betreft: Omzetting van richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29.7.1991 in Italië

Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om ervoor te zorgen dat ook in Italië richtlijn 91/439/EEG ((PB L 237 van 24.8.1991, blz. 1. )), op grond waarvan het rijbewijs van een lidstaat in alle lidstaten van de Europese Unie geldig is, onmiddellijk wordt omgezet?

Een Duitse onderdaan, die zich sinds januari 1997 in de gemeente Pantasina bij Imperia heeft gevestigd en zijn auto bij de bevoegde instanties in Imperia heeft laten registreren, kreeg te horen dat hij zijn Duitse rijbewijs binnen een jaar moet omruilen tegen een Italiaans rijbewijs.

Toen hij informeerde of bovengenoemde richtlijn in Italië reeds was omgezet, kreeg hij de indruk dat de Italiaanse instanties nog nooit van deze richtlijn gehoord hadden.

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (29 januari 1998)

Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs is op 1 juli 1996 in werking getreden. Italië heeft deze richtlijn op 8 augustus 1994 in het nationale recht omgezet (Gazzetta Ufficiale, serie generale 193 del 19.8.1994, blz. 13-34).

Uit correspondentie tussen de nationale instanties in Rome en de plaatselijke kantoren die belast zijn met de uitvoering van deze wetgeving is echter gebleken dat de omzetting in het Italiaanse recht niet in overeenstemming met alle bepalingen van Richtlijn 91/439/EEG was. Dit is bevestigd door een aantal klachten van burgers. Zo is met name sinds 1 juli 1996 het hoofdbeginsel, onderlinge erkenning van door lidstaten afgegeven rijbewijzen, door de Italiaanse overheid beperkt tot rijbewijzen die voldoen aan het model van bijlage I van Richtlijn 91/439/EEG. Dit betekent dat houders van een rijbewijs dat door een andere lidstaat was afgegeven voor 1 juli 1996 en dat niet in overeenstemming was met bijlage I van de richtlijn, hun rijbewijs nog steeds moesten omruilen binnen een jaar nadat zij hun gewone verblijfplaats in Italië hadden gevestigd.

Na verschillende vergeefse verzoeken aan de Italiaanse regering om de richtlijn correct toe te passen heeft de Commissie op 29 juli 1997 de Italiaanse regering een schriftelijke aanmaning gestuurd. Italië heeft bij brief van 31 oktober 1997 laten weten dat het zijn wetgeving in overeenstemming met Richtlijn 91/439/EEG zal brengen. Gezien het grote aantal klachten van mensen die in Italië wonen is de Commissie van plan deze kwestie nauwlettend te volgen en zal zij haar inbreukprocedure voortzetten in afwachting van de inwerkingtreding van de gewijzigde bepalingen waardoor de toepassing van de Italiaanse wetgeving in overeenstemming met Richtlijn 91/439/EEG zou worden gebracht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3587/97 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie (13 november 1997)

Betreft: Vrije verstrekking van vergunningen voor vrachtwagenvervoer aan niet-Griekse vervoerders

De Griekse overheid beweert dat de Europese Commissie Griekenland onder druk zet om zonder enige beperking vergunningen voor vrachtwagenvervoer te verstrekken aan niet-Griekse vervoerders. Zij wijzen er ook op dat in alle lidstaten het verstrekken van vergunningen voor vrachtvervoer volstrekt vrij is.

Kan de Commissie mededelen in hoeverre dit inderdaad het geval is, of er een communautaire wetgeving bestaat in dit verband, en op grond van welke concrete verordeningen en richtlijnen de Griekse overheid verplicht is deze vergunningen vrij te verstrekken?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (20 januari 1998)

De Commissie heeft geen enkele druk uitgeoefend op de Griekse autoriteiten in de zaak waar het geachte Parlementslid op doelt, namelijk het verlenen van vergunningen door Griekenland aan niet-Griekse wegvervoerders.

De Griekse binnenlandse markt, waarvoor de toegang tot dusverre vrij sterk werd beperkt, wordt geleidelijk opengesteld voor niet-Griekse vervoerders door de cabotageregeling die de Raad in 1993 heeft aangenomen met Verordening (EEG) nr. 3118/93 ((PB L 279 van 12.11.1993. )).

De statistische gegevens laten zien dat tot dusver zeer weinig vervoerders uit andere lidstaten cabotagevervoer in Griekenland uitvoeren. De vergunningen hiervoor worden verleend door de lidstaat waar de vervoersondernemer is gevestigd, niet door Griekenland.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3626/97 van Luciano Vecchi (PSE) aan de Commissie (13 november 1997)

Betreft: Garanties voor de toegang tot werkgelegenheidsinitiatieven in Denemarken

Zoals reeds in eerdere vragen is gesignaleerd, blijkt het besluit van de Italiaanse autoriteiten om van non-profitorganisaties bankgaranties te eisen als zij deel willen nemen aan werkgelegenheidsinitiatieven, kostbaar te zijn en nadelig voor organisaties die duidelijk moeite hebben om eigen financiële garanties te verstrekken.

Wetende dat de wetgeving ter zake van lidstaat tot lidstaat verschilt, vraag ik de Commissie of ook Denemarken van non-profit organisaties (en in het algemeen van bedrijven die tot de sociale economie en het "derde systeem¨ behoren) financiële of bankgaranties eist en zo ja, op welke voorwaarden.

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-3624/97, E-3625/97, E-3626/97, E-3627/97, E-3628/97, E-3629/97, E-3630/97, E-3631/97, E-3632/97, E-3633/97, E-3634/97, E-3635/97, E-3636/97, E-3637/97 van de heer Papoutsis namens de Commissie (30 januari 1998)

De Commissie heeft geen gegevens over de door de lidstaten opgelegde verplichting dat verenigingen zonder winstoogmerk een bankgarantie moeten stellen om te kunnen genieten van de financiële steun die in het kader van de verschillende communautaire programma's wordt verleend. Deze materie valt onder het nationale recht.

Wat de toekenning van subsidies in het kader van het Werkgelegenheidsinitiatief betreft, is het de taak van de nationale overheid, die de overeenkomsten met de projectbeheerders sluit, om overeenkomstig de geldende nationale voorschriften een bankgarantie te eisen. In Duitsland, Griekenland, Spanje, Oostenrijk en Portugal wordt van potentiële projectbeheerders doorgaans geen dergelijke garantie gevraagd om in het Werkgelegenheidsinitiatief te mogen stappen.

Het stellen van een bankgarantie kan inderdaad een extra last vormen, met name voor ondernemingen in de sociale sector, maar het kan evenmin worden ontkend dat een dergelijke garantie absoluut noodzakelijk is wanneer de gebrekkige uitvoering van een overeenkomst financiële gevolgen heeft die de draagkracht van de debiteur te boven gaan.

Het Financieel Reglement van 21 december 1977 ((PB L 356 van 31.12.1977. )), zoals gewijzigd ((PB L 240 van 7.6.1995. )) op 18 september 1995, dat van toepassing is op de algemene begroting van de Gemeenschap, eist dat de contractant een zekerheid stelt wanneer een zeer belangrijke opdracht wordt geplaatst of een project wordt gesteund waarmee hoge bedragen zijn gemoeid. De meeste verenigingen uit de sociale sector worden echter zelden met deze verplichting geconfronteerd, gezien de beperkte omvang van de projecten die zij voorstellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3790/97 van Ian White (PSE) aan de Commissie (26 november 1997)

Betreft: Afvalbehandelingsinstallatie te Casares

Heeft de Commissie aandacht besteed aan de omvang, locatie en methoden van de afvalbehandeling in de voorgestelde installatie te Casares (Malaga), Andalusië, Spanje, naar aanleiding van de alternatieve milieu-effectbeoordeling die haar is voorgelegd door bezorgde inwoners, waarin ernstige vervuiling van de waterlopen door lekkages van de voorgestelde stortplaats wordt voorspeld?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (16 december 1997)

In 1996 is een petitie in verband met een voorgestelde afvalverwerkingsinstallatie in Casares, Spanje, formeel bij het Parlement ingediend en aan de Commissie toegezonden onder nummer 1026/96.

De Commissie heeft de Spaanse autoriteiten nadere inlichtingen over deze petitie gevraagd bij brief van 30 juli 1997. De Commissie heeft informatie gevraagd over de geplande maatregelen om ervoor te zorgen dat afval dat naar de afvalverwerkingsinstallatie en stortplaats in Casares gaat, zal worden verwijderd zonder gevaar voor de volksgezondheid en het milieu, rekening houdend met de toepasselijke communautaire wetgeving, zoals Richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen ((PB L 194 van 15.7.1975. )) als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG ((PB L 78 van 26.3.1991. )) en Richtlijn 89/369/EEG ter voorkoming van door nieuwe installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging ((PB L 163 van 14.6.1989. )). De Commissie heeft nog geen antwoord van de Spaanse autoriteiten ontvangen.

De Commissie heeft, zoals het geachte Parlementslid opmerkt, documenten van de plaatselijke bevolking ontvangen. Zij zal deze documenten samen met het antwoord van de Spaanse autoriteiten bestuderen, zodra zij dit antwoord heeft ontvangen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3805/97 van José Apolinário (PSE) aan de Commissie (26 november 1997)

Betreft: EOGFL-Oriëntatie en toerisme

Kan de Commissie naar aanleiding van haar antwoord op mijn vraag E-2036/97 ((PB C 391 van 23.12.1997, blz. 151. )) over de verdeling van de activiteiten van het EFRO over de lidstaten tevens de kredietbedragen aangeven die uit het EOGFL-Oriëntatie in de communautaire bestekken in het kader van de verschillende operationele programma's in elk van de lidstaten zijn vastgelegd voor het toerisme?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (19 januari 1998)

Uit de afdeling Oriëntatie van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) wordt steun voor de bevordering van plattelands- en boerderijtoerisme verleend in het kader van de meeste operationele programma's voor doelstelling 1 of 5b of het communautaire initiatief Leader en eventueel ook in het kader van verbeteringsplannen overeenkomstig artikel 6, lid 1, onder b), van Verordening (EG) nr. 950/97 van de Raad van 20 mei 1997 betreffende de verbetering van de doeltreffendheid van de landbouwstructuur ((PB L 142 van 2.6.1997. )).

De toeristische acties maken echter deel uit van subprogramma's die een aantal maatregelen (onder meer diversificatie en plattelandsontwikkeling) omvatten. Daardoor kan niet worden aangegeven welke bedragen aan kredieten in elke lidstaat voor de bevordering van het toerisme worden bestemd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3648/97 van Armelle Guinebertière (UPE) aan de Commissie (19 november 1997)

Betreft: Oneerlijke concurrentie van het BTW-stelsel

Een Franse bedrijfsleider die materiaal levert aan konijnenfokkers, vertelt dat hij benadeeld wordt door het verschil in BTW al naar gelang de leverancier een Fransman is dan wel onderdaan van een andere lidstaat van de Unie.

In dat laatste geval wordt geen belasting geheven wanneer begin '98 wordt geleverd. De fokker declareert zijn BTW pas begin '99 en krijgt gedurende 12 tot 18 maanden geen voorschot op de 20,60 % BTW waarvoor de Franse staat tussenpersoon is.

Wanneer het materiaal daarentegen bij een Franse leverancier wordt gekocht dan moet de fokker al bij de aankoop BTW afdragen.

Er bestaat dus een oneerlijke concurrentie waarmee de Franse belastingdienst de Franse ondernemers opzadelt.

Hoe denkt de Commissie een gunstiger concurrentieklimaat te scheppen, vooral bij de toepassing van de BTW?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (6 januari 1998)

De door het geachte Parlementslid beschreven situatie is het gevolg van de omstandigheid dat voor het intracommunautaire handelsverkeer andere regels gelden voor de verkoop binnen een gegeven lidstaat.

Overeenkomstig de fundamentele beginselen waarop de werking van de belasting over de toegevoegde waarde (BTW) is gebaseerd, neemt alleen de belastingplichtige verkoper van goederen of diensten de lasten en verplichtingen op zich met het oog op de juiste toepassing van de BTW. De BTW-overgangsregeling wijkt evenwel van deze beginselen afvoor de intracommunautaire verkoop van goederen door de belastingplichtige koper ertoe te verplichten de verschuldigde BTW te betalen in de lidstaat waar de goederen aankomen. In extreme gevallen kunnen de verschillende fiscale behandelingen die zo ontstaan, schadelijk zijn voor de verkoop binnen een gegeven lidstaat.

In haar verslag over de werking van de BTW-overgangsregeling voor intracommunautaire transacties ((COM (94) 515 def. )) heeft de Commissie er reeds op gewezen dat de overgangsregeling afbreuk doet aan de essentiële kenmerken van de BTW. De Commissie heeft in haar mededeling "Een gemeenschappelijk BTW-stelsel - Een programma voor de interne markt¨ ((COM (96) 328 def. )), de beperkingen van het huidige stelsel opgesomd en vervolgens voorgesteld om meer bepaald elk onderscheid tussen intracommunautaire en binnenlandse transacties af te schaffen en een programma in te voeren voor een gefaseerde totstandbrenging van het nieuwe gemeenschappelijke BTW-stelsel. De voorstellen die de Commissie in het kader van haar werkprogramma moet doen zouden dus een einde moeten maken aan deze problemen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3733/97 van Yves Verwaerde (PPE) aan de Commissie (21 november 1997)

Betreft: Herdenking van het honderdjarig bestaan van de filmkunst

Kan de Europese Commissie me laten weten welke financiële steun zij gegeven heeft voor de herdenking van het honderdjarig bestaan van de filmkunst, met uitsplitsing van de toegekende kredieten?

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie (13 februari 1998)

Overeenkomstig de resolutie van de Raad van 5 november 1993 ((PB C 85 van 22.3.1994. )), waarin de Commissie wordt verzocht haar bijstand met het oog op de herdenking in 1995 van het honderdjarig bestaan van de filmkunst voort te zetten en uit te breiden, met name in het kader van haar actie betreffende steun aan filmfestivals, is een oproep tot het indienen van voorstellen gepubliceerd ((PB C 258 van 15.9.1994. )) in verband met de "steun van de Europese Commissie voor acties ter herdenking van het honderdjarig bestaan van de film¨. Naar aanleiding van deze oproep werden bijna 300 aanvragen om financiële steun ingediend. Vervolgens maakte een jury van onafhankelijke deskundigen in januari 1995 een selectie uit deze aanvragen, waarbij met name steun werd toegekend aan een klein aantal omvangrijke acties met een grote draagwijdte. Deze actie is gefinancierd door middel van post B3-2011 van de begroting 1995 ("Europese dimensie in de audiovisuele sector¨). De lijst van de geselecteerde projecten wordt aan het geachte Parlementslid en aan het secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks toegezonden.

In 1994 werden uit hoofde van de actie voor steunverlening aan festivals reeds projecten voor de viering van het honderdjarig bestaan van de filmkunst gefinancierd. Hiermee was een bedrag gemoeid van 62.491 ecu (post B3-2011).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3482/97 van Panayotis Lambrias (PPE) aan de Commissie (31 oktober 1997)

Betreft: Deelname van de burgers aan de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht

De Commissie heeft bij herhaling erkend dat het voor de toepassing van het Gemeenschapsrecht noodzakelijk is dat de burger alert is en deze waakzaamheid wordt tegenover de instellingen van de Europese Unie uitgedrukt door de uitoefening van het recht een klacht voor te leggen aan de bevoegde communautaire diensten. Kan de Commissie, gezien het feit dat het grote aantal klachten in het verleden ertoe heeft geleid dat de administratie niet in staat was de aangeklaagde problemen te onderzoeken, zeggen of zij voornemens is deze kwestie systematischer aan te pakken, zodat dit recht van de burgers niet wordt afgezwakt?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (18 december 1997)

Voor de door de Commissie uitgeoefende controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht zijn de klachten van de burgers van groot belang (zoals het geachte Parlementslid kan opmaken uit bijlage I, tabel 1.1 van elk jaarlijks verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht).

Het is de Commissie echter niet bekend naar welk dossier het geachte Parlementslid verwijst met zijn bewering dat "de administratie niet in staat was de aangeklaagde problemen te onderzoeken¨, hetgeen zou betekenen dat het recht van de burgers wordt "afgezwakt¨.

Alle klachten die bij de Commissie worden ingediend, worden door haar geregistreerd en in behandeling genomen.

Wanneer de Commissie naar aanleiding van het onderzoek van een klacht vermoedt dat de lidstaten inbreuk hebben gemaakt op het Gemeenschapsrecht, wordt systematisch een inbreukprocedure ingeleid. Alleen wanneer dit niet het geval is, worden de klachten van de burgers geseponeerd en worden de indieners van de klacht hiervan systematisch op de hoogte gesteld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3612/97 van María Izquierdo Rojo (PSE) aan de Raad (7 november 1997)

Betreft: Europese culturele hoofdsteden

Volgens een Spaans persbericht van 28 oktober jl. zal de Spaanse regering binnenkort vier Spaanse steden kandidaat stellen voor aanwijzing als culturele hoofdstad van Europa. Dit regeringsbesluit zou zijn genomen na de ontmoeting van 23 oktober jl. tussen de Spaanse minister van Cultuur, Esperanza Aguirre, en haar Luxemburgse collega Erna Hennicot-Schoepges, in haar hoedanigheid van fungerend voorzitter van de Raad. Volgens genoemd persbericht zou rekening zijn gehouden met het standpunt van de Commissie ten aanzien van de criteria voor de aanwijzing van culturele hoofdsteden van Europa.

Kan de Raad, in overeenstemming met de beginselen inzake transparantie, informatie en participatie van de Europese instellingen, hierover nadere mededelingen verstrekken?

Antwoord (26 januari 1998)

In afwachting van de aanneming en uitvoering van het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautair initiatief ten behoeve van het evenement "Cultuurstad van Europa¨, dat de Commissie zeer onlangs aan beide instellingen heeft toegezonden, wordt deze materie in intergouvernementeel kader behandeld; de selectie van de cultuurstad van Europa 2001 zal derhalve op de tot dusverre gangbare wijze moeten geschieden.

Het waren de ministers "in het kader van de Raad bijeen¨ die, aan de hand van door henzelf bepaalde selectiecriteria, de Europese cultuursteden voor de jaren 1985 tot en met 2000 aangeduid hebben.

De kandidaatstelling van de vier Spaanse steden (Valencia voor 2001, Salamanca voor 2002, Granada voor 2003 en Barcelona voor 2004) is, zoals inmiddels gebruikelijk, door de Spaanse autoriteiten schriftelijk aan de fungerend voorzitter van de Raad meegedeeld.

In een streven naar transparantie heeft het voorzitterschap een studiebijeenkomst belegd (Bourglinster, 7 en 8 november 1997) waarvoor waren uitgenodigd vertegenwoordigers van het Europees Parlement (de voorzitter van de Commissie cultuur van het Europees Parlement nam eraan deel), alsmede vertegenwoordigers van de steden die kandideren voor het evenement van 2001 en vertegenwoordigers van de lidstaten en de Commissie.

De gedachtewisseling die bij die gelegenheid plaatsvond, zou de ministers bij het bepalen van hun keuze moeten helpen.

Het Europees Parlement zal reeds bij de beraadslagingen over het recentelijk door de Commissie ingediende voorstel voor een besluit volledig zijn rol kunnen spelen.