SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2452/02

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 augustus 2002)

Betreft: Arbeids- en verzekeringsrechten van bewakingspersoneel van scholen

Met besluit 34100 van het Griekse Ministerie van Arbeid van 24 november 1999 werd goedkeuring gehecht aan een programma voor het verwerven van beroepservaring in de sector bewakingsdiensten van scholen voor 3 300 werklozen. De duur van het programma was aanvankelijk vastgesteld op 24 maanden, waarvan elf maanden voor het verwerven van werkervaring en de overige 13 voor het daadwerkelijk uitoefenen van werk. De aanwerving van de betrokken werklozen vond plaats in de eerste drie maanden van 2001. Na een seminar van enkele dagen te hebben gevolgd, begonnen de bewakers met het eigenlijke werk, d.w.z. de bewaking van schoolgebouwen gedurende het hele etmaal en alle dagen van de maand. Het resultaat van hun werk werd als uitermate positief beoordeeld. Voor de eerste elf maanden, de periode voor het verwerven van beroepservaring, golden voor deze werknemers slechts zeer beperkte verzekeringsrechten: uitsluitend medische verzorging, zonder opbouw van pensioenrechten, erkenning van vrije tijd, feestdagen, nachtwerk, enz. Na het verstrijken van de eerste periode van elf maanden, voor het verwerven van werkervaring, werd hun tewerkstellingsperiode bij ministerieel besluit weliswaar verlengd, maar zonder toekenning van de hun toekomende (de periode voor het verwerven van beroepservaring was immers afgelopen en ze oefenden nu daadwerkelijk werk uit) wettelijke arbeids- en verzekeringsrechten. Welke maatregelen is de Commissie van plan te gaan nemen teneinde een eind te maken aan het voortduren van deze onaanvaardbare situatie van inperking van arbeidsrechten, in het bijzonder rekening houdende met het feit dat een en ander plaatsvindt in het kader van een door haarzelf gefinancierd programma?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(10 oktober 2002)

Aangezien de aan de orde gestelde kwestie een programma van het Europees Sociaal Fonds betreft, zal de Commissie zich tot de Griekse autoriteiten wenden om de noodzakelijke informatie en een nadere toelichting en het geachte parlementslid vervolgens in kennis stellen van het resultaat van dit verzoek.

De Commissie vestigt evenwel de aandacht van de geachte afgevaardigde op het volgende: Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd(1) bepaalt dat het beginsel van non-discriminatie geldt voor werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd ten opzichte van werknemers met een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. De lidstaten kunnen echter bepalen dat de richtlijn niet van toepassing is op leerovereenkomsten en het leerlingwezen of arbeidsovereenkomsten en arbeidsverhoudingen die zijn gesloten in het kader van een speciaal door of met steun van de overheid uitgevoerd opleidings-, arbeidsinpassings- en omscholingsprogramma.

Op het terrein van gezondheid en veiligheid gelden in beginsel de bepalingen van de Arbeidstijdrichtlijn (Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd(2)). Het toepassingsgebied van deze richtlijn is tamelijk breed, aangezien zij van toepassing is op alle werknemers. Overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk(3), luidt de definitie van werknemer:iedere persoon die door een werkgever wordt tewerkgesteld, alsmede stagiairs en leerlingen, met uitzondering van huispersoneel.

De werknemers op wie de richtlijn van toepassing is, hebben onverminderd de uitzonderingsbepalingen van artikel 17 recht op:

- een rusttijd van ten minste elf aaneengesloten uren in elk tijdvak van vierentwintig uur (artikel 3);

- een pauze, wanneer de dagelijkse arbeidstijd meer dan zes uren bedraagt (artikel 4);

- een ononderbroken rusttijd van vierentwintig uren voor elk tijdvak van zeven dagen (artikel 5);

- een gemiddelde arbeidstijd in elk tijdvak van zeven dagen, inclusief overwerk, die niet meer dan achtenveertig uren bedraagt. (artikel 6);

- een jaarlijkse vakantie met behoud van loon van ten minste vier weken (artikel 7);

- een arbeidstijd voor nachtarbeiders die gemiddeld niet langer is dan acht uren per tijdvak van vierentwintig uur (artikel 8).

Beide richtlijnen zijn omgezet in het Grieks recht en de nationale autoriteiten dienen erop toe te zien dat zij op de juiste wijze toegepast worden.

De verantwoordelijkheid voor de socialezekerheidsrechten berust bij de lidstaten. Krachtens de Europese wetgeving kunnen er verschillende socialezekerheidsregelingen gelden voor verschillende categorieën werknemers.

(1) PB L 175 van 10.7.1999.

(2) PB L 307 van 13.12.1993.

(3) PB L 183 van 29.6.1989.