ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2080/01

van Bernd Lange (PSE) aan de Commissie

(5 juli 2001)

Betreft: Emissies in de binnenruimte van auto's

Mij bereiken steeds meer klachten inzake overlast veroorzakende emissies in auto's, met name nieuwe voertuigen. Deze emissies, die een gevolg zijn van het gebruik van allerlei kunststoffen en airconditioninginstallaties, zouden o.a. risico's voor de gezondheid inhouden en het rijvermogen verminderen, waardoor zich ongevallen voordoen.

Is de Commissie op de hoogte van deze problematiek?

Hoe beoordeelt de Commissie de mogelijke risico's die van emissies in de binnenruimte van auto's uitgaan?

Welke maatregelen neemt de Commissie om risico's uit te sluiten, bijv. door de bepalingen inzake de typegoedkeuring aan te passen?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(5 september 2001)

De Commissie is ervan op de hoogte dat de luchtkwaliteit in een auto soms slechter is dan die op straat, maar dit komt doordat de uitlaatgassen van de voor de betrokken auto rijdende auto via het ventilatiesysteem naar binnen worden gezogen. Dit is met name het geval wanneer bij grote verkeersdrukte langzaam wordt gereden of wanneer men in een lange tunnel met zeer slechte ventilatie rijdt. Steeds meer voertuigen zijn met luchtfiltersystemen uitgerust, waardoor het probleem wordt verkleind. De Commissie heeft geen informatie die de luchtkwaliteit in een voertuig als specifieke oorzaak voor verkeersongevallen aanwijst.

De Commissie is er niet van op de hoogte dat de luchtkwaliteit in een auto te wijten is aan het materiaal waarvan het voertuig is gemaakt of aan airconditioningsinstallaties. Bij de typegoedkeuring ondergaat de auto na een inrijperiode van ten minste 3000 km een test om de verdampingsemissies van het voertuig als geheel, en niet die van specifieke onderdelen, te meten. Zo worden de emissies van nieuwe materialen van kuststof, nieuwe verf en het brandstofsysteem aan een strenge test onderworpen. De totale verdampingsemissies mogen daarbij per test niet meer dan 2 gram bedragen (zie voor de testvereisten bijlage VI van Richtlijn 98/69/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 1998 met betrekking tot maatregelen tegen luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen en tot wijziging van Richtlijn 70/220/EEG(1)). Momenteel mag een fabrikant volgens het testprotocol evenwel een testmethode voorstellen waarbij alleen rekening wordt gehouden met het verlies van koolwaterstoffen door verdamping die afkomstig zijn van het brandstofsysteem van het voertuig. De Commissie beschikt niet over gegevens die aangeven hoeveel typegoedkeuringsinstanties een verdampingsemissietest op basis van de testmethode van de fabrikant hebben goedgekeurd.

(1) PB L 350 van 28.12.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1765/01

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(12 juni 2001)

Betreft: Zimbabwe

Kan de Commissie mededelingen doen over de stand van de dialoog tussen de Europese Unie en Zimbabwe krachtens artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou?

Op welk punt zal de Commissie, gezien de recente uitbarstingen van geweld, intimidatie en repressie, besluiten dat er verdere maatregelen nodig zijn?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(13 juli 2001)

De politieke dialoog tussen de Unie en Zimbabwe werd begin maart 2001 gestart. Tot dusverre werden acht bijeenkomsten georganiseerd tussen de troika van de Unie in Harare en de regering van Zimbabwe, de meeste onder leiding van de hoogste staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken, de heer Chiwewe, maar tevens met de minister voor Buitenlandse Zaken, dr. Mudenge. De gesprekken hadden tot op heden vooral betrekking op het formaat en de agenda van de dialoog. Bij besprekingen over de agenda kon de Unie uiting geven aan haar bezorgdheid en problemen aan de orde stellen. Voor een zinvolle dialoog is het van belang dat belangrijke kwesties als bestuur en landhervormingen op de agenda worden geplaatst. De dialoog zal zich nu concentreren op de vraag op welke wijze de overeengekomen agenda kan worden vertaald in duidelijke actie en resultaten.

De Commissie beseft dat deze constructieve en kritische dialoog nog geen tastbare resultaten heeft opgeleverd. Zij blijft echter de mening toegedaan dat de dialoog ondanks de moeilijkheden moet worden voortgezet omdat deze dialoog een belangrijk instrument zou kunnen vormen voor het stabiliseren van de betrekkingen tussen Zimbabwe en de Unie en bij het voorkomen van een conflict in Zimbabwe.

Voor de Commissie is steun voor vrije en eerlijke verkiezingen in 2002 één van de belangrijkste politieke doelstellingen van de Unie. Het beleid van de Unie is zich neutraal op te stellen en een visie op middellange en lange termijn te hanteren. Haar strategie blijft derhalve een constructieve betrokkenheid bestaande uit het verschaffen van humanitaire bijstand en steun voor het democratisch proces zodat de Zimbabwaanse bevolking tijdens de volgende presidentsverkiezingen haar wensen kenbaar kan maken via de stembus. Met het oog hierop is de Commissie reeds begonnen met voorbereidingen voor steun voor het verkiezingsproces en waarnemers bij de verkiezingen. Zij is van oordeel dat de politieke dialoog constructief en positief moet zijn en dat nog niet moet worden overgegaan tot overleg op grond van Artikel 96 en sancties. Tijdens een missie van de Commissie aan Zimbabwe begin juni 2001 moedigde de heer Tsvangirai, de oppositieleider van de beweging voor democratische verandering (MDC) de Unie aan de weg van betrokkenheid en dialoog te blijven volgen in plaats van sancties en ostracisme, en benadrukte in een gesprek met de heer Nielson, lid van de Commissie op 4 juli het belang van een sterke betrokkenheid van de EU bij het verkiezingsproces, zowel wat de technische steun betreft als haar waarnemersrol.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0419/01

van Niels Busk (ELDR) aan de Commissie

(16 februari 2001)

Betreft: Compensatie voor de nieuwe regels tegen dollekoeienziekte

Kan de Europese Commissie uitleg geven over de verschillende nationale compensatieregelingen die ingevoerd zijn of waarvan invoering overwogen wordt in de afzonderlijke lidstaten?

Is ze van mening dat de nationale compensatieregelingen juridisch te verenigen zijn met de verdragsbepalingen over staatssteun?

Zo niet, welke maatregelen heeft ze getroffen om onwettige staatssteun te verhinderen?

Zo ja, hoe wil ze ervoor zorgen dat er geen enkele concurrentievervalsing tussen de Europese boeren plaatsvindt?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(5 april 2001)

De lidstaten hebben nog maar net een begin gemaakt met de aanmelding van maatregelen in verband met de huidige BSE-crisis. De Commissie heeft momenteel geen volledig overzicht van de maatregelen die de lidstaten wellicht willen treffen.

Tot dusverre heeft de Commissie slechts een nationale steunmaatregel (N 777/00) beoordeeld, die verenigbaar met het EG-Verdrag is bevonden (de volledig tekst van de desbetreffende beschikking is te vinden op website: http://europa.eu.int/comm/sg/sgb/state_aids, waar alle door de Commissie gegeven beschikkingen inzake staatssteun bekend worden gemaakt).

Als een nationale steunmaatregel niet verenigbaar is met het EG-Verdrag, wordt hij door de Commissie verboden. Wanneer in het kader van die (onverenigbaar geachte) steunmaatregel reeds steun is verleend, hetgeen strijdig is met artikel 88 (ex artikel 93), lid 3, van het EG-Verdrag, zal de Commissie vragen dat de steun van de begunstigden teruggevorderd wordt.

Om een dergelijke situatie te voorkomen, heeft de Commissie alle betrokken ministers onlangs herinnerd aan hun verplichting om nationale steunmaatregelen naar aanleiding van BSE te melden.

Volgens de jurisprudentie kunnen alle steunmaatregelen leiden tot een verstoring van de concurrentieverhoudingen(1). Op grond van artikel 87 (ex artikel 93), lid 3, onder c), van het EG-Verdrag is deze verstoring echter geoorloofd, mits de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt, niet zodanig door de steunmaatregel worden veranderd dat het gemeenschappelijk belang wordt geschaad. Tegelijk met bovengeboemde rappel is een beknopt overzicht gegeven van de vigerende regels voor staatssteun(2), die in hoofdzaak de financiering toestaan van preventieve maatregelen en/of compensaties voor de ruiming van vee op grond van nationale of communautaire regelingen ter bestrijding van de ziekte, zolang er geen sprake is van overcompensatie van de gemaakte kosten is.

(1) Zaak C-730/79, Jurispr. 1980, blz. 2671, punten 11 en 12.

(2) Zie Communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector, PB C 28 van 1.2.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1276/01

van Jorge Hernández Mollar (PPE-DE) aan de Commissie

(2 mei 2001)

Betreft: Handvest ter bescherming van de Zee van Alborán

Een groep deskundigen heeft een ontwerphandvest voor de rechten van de Zee van Albóran (tussen Spanje en Marokko) opgesteld om de natuurlijke hulpbronnen te beschermen, de exploitatie te optimaliseren en de milieukwaliteit te controleren.

Tweederde van de olietankers van de wereld vaart over deze zee; zij zetten zware druk op deze ingesloten zee die meer een groot meer is waarvan het milieu lastig te beschermen is.

Het handvest voor de Zee van Albóran heeft zich ambitieuze doelstellingen gesteld om het bedreigde milieu te beschermen. Kan de Commissie zich op enigerlei wijze aansluiten bij dit handvest zodat er voldoende economische middelen zijn om het in praktijk te brengen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(6 juni 2001)

De Commissie is helaas niet op de hoogte van het voorstel voor een handvest voor de Zee van Alborán waar het geachte parlementslid op doelt. Een uitspraak over een eventuele samenwerking op communautair niveau zou dan ook voorbarig zijn.

Het eiland Alborán is door Spanje voorgesteld als gebied van communautair belang in de zin van de habitatrichtlijn(1). Uiteindelijk moet dit gebied een speciale beschermingszone in het Natura 2000 netwerk worden.

De Commissie realiseert zich dat een effectieve toepassing van de communautaire instrumenten in verband met activiteiten die het mariene milieu raken, bepaalde mogelijkheden biedt tot meer samenwerking met de betrokkenen en andere geïnteresseerden.

Dit is zeker belangrijk wanneer men bedekt dat voor een effectieve bescherming van de mariene biodiversiteit een geïntegreerde strategie nodig is om de talrijke bedreigingen het hoofd te bieden. Het opstellen van een dergelijke strategie op basis van ruime samenwerking met andere partijen en de inzet van de nodige wetenschappelijke middelen is al een van de prioriteiten van de Commissie(2).

(1) Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, PB L 206 van 22.7.1992. Als gewijzigd bij de akte van toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden (PB L 1 van 1.1.1995).

(2) Mededeling van de Commissie betreffende het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap - Voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap voor 2001-2010, COM(2001) 31 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0718/01

van Enrico Ferri (PPE-DE) aan de Commissie

(8 maart 2001)

Betreft: Schotelantennes en vrije interne markt

Kan de Commissie zeggen of zij voornemens is binnenkort met een document te komen waarin wordt verduidelijkt in hoeverre er een verband bestaat tussen het beginsel van vrij dienstenverkeer op de interne markt en de regels inzake het gebruik van schotelantennes?

Dit document was namelijk al aangekondigd in haar werkprogramma voor 2000, maar is nog steeds niet verschenen.

Schotelantennes vormen een handig middel voor het transnationaal ontvangen van geavanceerde diensten (radio, TV, Internet, enz.) en dus voor uitwisseling tussen de diverse talen en culturen binnen de Unie. Deze antennes zijn relatief goedkoop en genieten daarom steeds meer belangstelling van de zijde van de gezinnen. Het gebruik ervan wordt echter soms te zeer belemmerd door administratieve formaliteiten, fiscale heffingen of regels die door de beheerders van woningcomplexen aan alle bewoners worden opgelegd.

Kan de Commissie aangeven of en in hoeverre de vrijheden van de interne markt volgens haar bij dit aspect van het dagelijks leven concreet ten goede kunnen komen aan de consument?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(3 mei 2001)

Zoals de Commissie in haar antwoord op schriftelijke vraag E-2216/99(1) van het geachte parlementslid al heeft aangegeven, hecht zij groot belang aan het door hem opgeworpen vraagstuk.

Het feit dat beroepsmatige en particuliere gebruikers gemakkelijk en tegen een redelijke prijs diensten als radio- en tv-uitzendingen of diensten van de informatiemaatschappij kunnen ontvangen, is niet alleen vanuit economisch oogpunt van belang, maar ook in verband met de grensoverschrijdende culturele en taalkundige integratie.

Gezien de grote belangstelling voor dit onderwerp en de vele verzoeken om informatie in verband met bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke belemmeringen op dit gebied, heeft de Commissie in haar werkprogramma voor het lopende jaar dat overigens al aan het Parlement is voorgelegd opnieuw een Interpretatieve mededeling over de toepassing van de beginselen van het vrije verkeer van goederen en diensten op het gebied van het gebruik van schotelantennes (actie 2000/378) opgenomen.

Hiermee herhaalt zij haar voornemen om binnenkort zo'n document te publiceren, dat bestemd is voor alle belanghebbenden en met name de consumenten. Als ontvangers van de diensten profiteren ook zij van het vrije verkeer van diensten, dat tot de fundamentele vrijheden behoort en rechtstreeks in de nationale rechtsorde toepasselijk is.

Meer in het algemeen zij er nog op gewezen dat de Commissie onlangs een nieuwe Internemarktstrategie voor de dienstensector(2) heeft vastgesteld, die ten doel heeft de belemmeringen voor het vrije grensoverschrijdende dienstenverkeer te verwijderen met behulp van onder meer instrumenten van niet-wetgevende aard zoals een mededeling over schotelantennes.

(1) PB C 26 E van 26.1.2001.

(2) COM(2000) 888 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0777/01

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(13 maart 2001)

Betreft: Uraniumbesmetting

De kwestie van het verarmd uranium dat tijdens de oorlog in Kosovo is gebruikt, heeft terecht bezorgdheid gewekt bij de publieke opinie, die vreest dat het toenemend aantal gevallen van bepaalde ongeneeslijke ziekten mogelijk aan uraniumbesmetting te wijten is.

In verschillende landen zijn militairen en burgers die in door bommen met verarmd uranium getroffen gebieden hebben gewerkt, medisch onderzocht. Daarbij kon echter niet met zekerheid worden vastgesteld of zij daadwerkelijk waren besmet.

Volgens persberichten beschikt een bedrijf voor nucleaire producten, nieuwe technologieën en geavanceerde diensten in Bosco Marengo (Alessandria, Italië) over een instrument met de naam Total body, waarmee kan worden gemeten hoeveel uranium in een mensenlichaam aanwezig is.

Kan de Commissie in het licht van deze informatie meedelen:

- of zij op de hoogte is van het bestaan van dergelijke apparatuur,

- of zij het wenselijk acht dit instrument te gebruiken om militairen die aan de NAVO-campagne in Bosnië en Kosovo hebben deelgenomen of die nog steeds op de Balkan aanwezig zijn te onderzoeken, teneinde met zekerheid vast te stellen of, en in welke mate, van uraniumbesmetting sprake is.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(8 mei 2001)

De apparatuur die het geachte parlementslid vermeld heeft zijn waarschijnlijk totale-lichaamstellers, die gebruikt worden om te controleren of radioactieve stoffen in het menselijke lichaam werden opgenomen. In verschillende lidstaten worden veel van deze instrumenten gebruikt, maar de Commissie heeft geen precieze informatie over de apparatuur in Bosco Marengo.

Een lichaamsteller kan in sommige gevallen niet geschikt zijn om de hoeveelheid van radionucleïden in het menselijke lichaam vast te stellen.

Naar verluidt hebben de soldaten die in de Balkan verbleven slechts uiterst kleine hoeveelheden verarmd uranium opgenomen. Verarmd uranium zelf straalt alfastraling uit die niet opgespoord kan worden, en de gammastralen met een laag energiegehalte die afkomstig zijn van vervalproducten worden afgezwakt door het lichaamsweefsel. Daarbij elimineert het lichaam snel het grootste deel van het opgenomen uranium. Derhalve kan met deze techniek blijkbaar niet worden vastgesteld of de soldaten verarmd uranium hebben opgenomen en moeten bij voorkeur andere methodes (biotesten) gebruikt worden.

De kwestie of de soldaten die in de Balkan zijn geweest al dan niet op deze manier onderzocht moeten worden is een zaak voor de lidstaten, niet voor de Commissie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2164/01

van Colette Flesch (ELDR) aan de Commissie

(19 juli 2001)

Betreft: Brussel: een hoofdstad voor Europa?

Volgens berichten in de pers hebben de Belgische premier en de voorzitter van de Commissie een oriënterende vergadering belegd over de rol van Brussel als hoofdstad van Europa.

1. Ligt aan dit optreden van de voorzitter een besluit van de Commissie ten grondslag?

2. Zo ja, is de Commissie van oordeel dat het haar taak is om zich op deze wijze te mengen in de zetelkwestie door partij te kiezen voor Brussel en kan zij haar standpunt onderbouwen?

3. Zo neen, moet het optreden van de voorzitter van de Commissie beschouwd worden als een persoonlijk initiatief?

4. Is de voorzitter bereid zich op dezelfde wijze in te zetten voor Luxemburg of Straatsburg?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(31 juli 2001)

Voorzitter Prodi heeft inderdaad deelgenomen aan het door het geachte parlementslid bedoelde initiatief. Dit initiatief sluit aan bij verklaring nr. 22 bij het Verdrag van Nice die betrekking heeft op de plaatsen waar de Europese Raad bijeenkomt. De Commissie herinnert eraan dat in de verklaring wordt gesteld dat vanaf 2001 een bijeenkomst van de Europese Raad per voorzitterschap in Brussel zal plaatsvinden. Wanneer de Unie achttien leden zal tellen, zullen alle bijeenkomsten van de Europese Raad in Brussel worden gehouden.

De besprekingen in het kader van dit, door de heer Verhofstadt en de heer Prodi ondersteunde initiatief waren van zuiver intellectuele aard en hadden tot doel het imago en de rol van Brussel in het licht van de verklaring van de Europese Raad toe te lichten; het was geenszins de bedoeling de beslissingen over de zetels van de Instellingen, zoals vastgesteld in het EG-Verdrag, in vraag te stellen.

De laatste vraag is bijgevolg niet toepasselijk.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1011/01

van Jorge Hernández Mollar (PPE-DE) aan de Commissie

(30 maart 2001)

Betreft: Regeling van minimum aantal beschikbare plaatsen in onderkomens in het plattelandstoerisme

De regionale regering van Andalusië in Spanje heeft een regeling voorgesteld om het aantal beschikbare overnachtingsplaatsen in herbergen voor plattelandstoerisme te regelen door hun een minimum aantal kamers op te leggen; als ze dat aantal niet bereiken, kunnen ze niet werkzaam zijn in de sector en geen overnachting aanbieden.

Het voorstel is op verwondering onthaald, want de mogelijkheden die de herbergen in het plattelandstoerisme bieden, zijn uiterst uiteenlopend en niet zonder meer in overeenstemming te brengen met rigoureus vastgelegde schema's.

Kan de Europese Commissie meedelen of de herbergen voor plattelandstoerisme in de verschillende lidstaten volgens de traditionele voorschriften voor accommodatie op het platteland moeten voldoen aan een verplichting van een minimum aantal beschikbare kamers?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(21 mei 2001)

De Commissie verleent medefinanciering voor de programma's voor regionale ontwikkeling in Andalousië; een belangrijk deel daarvan is bestemd voor de ontwikkeling van de plattelandsgebieden.

Een van de maatregelen waarvoor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) - Afdeling Oriëntatie medefinanciering kan verlenen is de stimulering van toeristische activiteiten. Die stimulering gebeurt in de vorm van projecten die moeten voldoen aan de voorwaarden die zijn opgenomen in het Operationeel Programma of in het document programmacomplement dan wel in de voorschriften die zijn vastgesteld door de voor het administratief beheer van de toeristische voorzieningen bevoegde instanties.

Het Operationeel Programma en het programmacomplement zijn onderzocht en blijken geen specifieke voorwaarden betreffende de door het EOGFL te financieren toeristische activiteiten te bevatten. De door het geachte parlementslid genoemde regeling moet in overeenstemming zijn met de administratieve voorschriften waarvoor alleen de lidstaat verantwoordelijk is.

Wat de specifieke vraag van het geachte parlementslid betreft is het antwoord als volgt: de Commissie is in dezen niet bevoegd en heeft dan ook geen informatie over de voorwaarden op grond waarvan herbergen voor plattelandstoerisme in de verschillende lidstaten over een minimumaantal kamers moeten beschikken om in die sector werkzaam te mogen zijn. Dergelijke informatie kan rechtstreeks bij de lidstaten en in sommige gevallen bij de regio's worden verkregen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0730/01

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(7 maart 2001)

Betreft: Dwangarbeid in India

Kan de Commissie inlichtingen inwinnen over de status van duizenden dwangarbeiders in de staat Tamil Nadu, in India, die in april 1997 officieel als zodanig zijn geïdentificeerd, maar in augustus 2000 nog altijd niet waren vrijgelaten?

Kan de Commissie inlichtingen inwinnen over het aantal mensen dat in staat van beschuldiging is gesteld en is vervolgd krachtens de wet (op de afschaffing) van dwangarbeid van 1970, en vermelden welke sancties zijn opgelegd?

Kan de Commissie navragen of de regering van India, in samenwerking met een onafhankelijke instantie een uitgebreid nationaal onderzoek wil doen om het totaal aantal dwangarbeiders in India vast te stellen, zoals door het Comité van deskundigen van de Internationale Arbeidsorganisatie is aanbevolen?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(15 mei 2001)

In april 1997 werden 25 008 gevallen van dwangarbeid formeel erkend in Tamil Nadu. Volgens de Indiase regering werden alle dwangarbeiders vrijgelaten en is het rehabiliteringsproces aan de gang. Eind maart 2000 werden fondsen voor rehabilitatie beschikbaar gesteld voor 18 198 gevallen en de resterende fondsen werden meer recentelijk vrijgemaakt.

De informatie die het Ministerie van Arbeid heeft ontvangen, is niet voldoende om een bevredigend beeld te scheppen van de uitvoering van de wet van 1976 tot afschaffing van de dwangarbeid in Punjab. De delegatie van de Commissie in New Delhi zal dit specifieke geval verder onderzoeken, en het resultaat hiervan zal te zijner tijd overhandigd worden aan het geachte parlementslid.

In India werden krachtens de wet van 1976 tot afschaffing van de dwangarbeid 4 661 gerechtelijke vervolgingen ingesteld. Uit statistieken van de staat Uttar Pradesh blijkt dat 1 031 gevallen werden vrijgesproken, terwijl in 84 gevallen veroordelingen volgden.

Ten slotte werd vorig jaar op nationaal niveau onderzoek verricht naar het aantal dwangarbeiders. Op verzoek werden fondsen vrijgemaakt door de regeringen van de staten. Elke staat moet een vraag indienen om middelen te ontvangen. Het totaalbedrag dat half april 2001 was vrijgemaakt is 5 000 000 INR (116 099 euro) voor 4 staten (waarvan 1 000 000 INR (23 219,8 euro) voor Punjab).

Het geachte parlementslid wordt ook verwezen naar het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-4104/00 van de heer G. Watson en op schriftelijke vraag E-4114/00 van Mevr. G. Kinnock(1).

(1) PB C 187 E van 3.7.2001, blz. 134.