SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0654/02

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Raad

(19 maart 2002)

Betreft: Talen die met uitsterven worden bedreigd: de niet-officiële talen van Europese landen het Galicisch in Spanje

In de Atlas van wereldtalen die dreigen te verdwijnen, die de Unesco onlangs gepubliceerd heeft ter gelegenheid van de Internationale Dag van de moedertaal, wordt geconstateerd dat de helft van de 6 000 talen die in de wereld gesproken worden met uitsterven wordt bedreigd. In de Atlas wordt daarnaast bevestigd dat momenteel 3 000 talen een ernstig gevaar lopen om in vele delen van de wereld in ongebruik te raken. De heer Koïchiro Matsura, directeur-generaal van de Unesco, heeft dan ook verklaard dat op deze situatie alleen kan worden gereageerd door alle talen op voet van gelijkheid te erkennen. In de Atlas worden verschillende crisisgebieden in kaart gebracht die overal over de wereld verspreid liggen, van Azië met China tot de eilanden in de Stille Oceaan, Australië, Afrika, Noord-Amerika, met inbegrip van de Verenigde Staten, de Noordpoolgebieden en Centraal- en Zuid-Amerika. Tijdens het onderzoek is echter ook aan het licht gekomen dat ook veel Europese talen zich in een heikele situatie bevinden, niet alleen buiten maar ook binnen de Europese Unie. Binnen de Unie worden zelfs talen bedreigd die als officiële taal van het betrokken land zijn erkend, over een specifiek grondgebied beschikken en een wettelijke status van mede-officiële taal genieten.

Dit is bijvoorbeeld het geval voor het Galicisch in Spanje dat de Atlas als een taal in de gevarenzone beschouwt. Hoewel het hier om de eigen taal van Galicië gaat die door 97 % van de Galiciërs wordt begrepen en door 86 % wordt gesproken, wordt het dagelijks gebruik van het Galicisch, dat een bijzondere geschiedenis kent en over een erkende literatuur kan buigen, door diverse factoren negatief beïnvloed. In werkelijkheid namelijk is alleen kennis van het Catalaans wettelijk verplicht gesteld en worden

er niet genoeg politieke en educatieve maatregelen genomen om het gebruik van het Galicisch door de autoriteiten van de regering van Galicië, die hiermee hun plicht verzaken, doeltreffend te verdedigen en te bevorderen. Het dagelijks gebruik en de overdracht van de kennis van het Galicisch in de maatschappij en gezinnen worden vanzelfsprekend door deze wettelijke, politieke en sociale omstandigheden ondermijnd. Uit dit alles blijkt dat de Galicische taal niet aan dezelfde voorwaarden is onderworpen als andere talen, in dit geval het Catalaans, zoals de directeur-generaal van de Unesco eist. In werkelijkheid wordt op de wettelijke status van het Galicisch beknibbeld en verandert de houding van de politieke en bestuurlijke autoriteiten van Galicië.

Het wekt bevreemding en het is onaanvaardbaar dat bepaalde politieke omstandigheden in Spanje in Galicië, waar deze taal ontstond, het voortbestaan van een Europese taal bedreigen die niet alleen de taal van de Galicische bevolking is, maar ook een universele taal is, omdat het deel uitmaakt van het Galicisch-Portugese talensysteem dat door honderden miljoenen inwoners van vier continenten, en met name Brazilië, wordt gesproken.

Welke maatregelen denken de Raad en het Spaanse voorzitterschap met het oog op het voorafgaande te nemen om met de Unesco samen te werken aan het behoud van de universele talenrijkdom die met uitsterven wordt bedreigd? Welke politieke en wettelijke maatregelen denkt de Raad te nemen om erop toe te zien dat Europese talen zoals het Galicisch over dezelfde wettelijke status en sociale en culturele ontwikkelingsvoorwaarden beschikken en in het dagelijks gebruik net zo gesproken kunnen worden als de officiële talen van de respectieve landen? Zullen de regio's en bevolkingsgroepen die een eigen taal hebben deze kwestie alleen kunnen oplossen door zich tot staten te verenigen als deze gelijkheid van wettelijke en politieke status niet wordt verwezenlijkt?

Antwoord

(26 juni 2002)

De Raad verwijst het geachte parlementslid naar het antwoord dat hij reeds heeft gegeven op vraag H-0076/02 van Josu Ortuonda Larrea ter gelegenheid van het vragenuur tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement in maart 2002, en naar het antwoord dat hij heeft gegeven op vraag E-0063/02 die de afgevaardigde zelf over hetzelfde onderwerp heeft gesteld.