SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0449/98 van Carlo Ripa di Meana (GUE/NGL) aan de Commissie (27 februari 1998)

Betreft: Storting stadsvuil van de regio Lombardije

Overwegende: dat de gemeente Milaan sinds de winter van 1996 is opgehouden stadsvuil te storten op de stortplaats van Cerro, dat vanaf dat moment is begonnen met het afvoeren van bepaalde soorten stadsvuil naar plaatsen buiten de provincie en de regio,

dat de gemeenteraad van Milaan meerdere malen heeft verklaard dat geen gebruik wordt gemaakt van stortingen buiten de regio en dat bij de gescheiden inzameling een aandeel van meer dan 30% is bereikt,

dat de buitengewoon commissaris voor het noodplan voor afval ermee heeft ingestemd dat het voormalige bedrijfsterrein van Maserati de eindbestemming wordt voor het noodplanafval van Milaan, dat volgens krantenberichten de twee jaar geleden begonnen storting buiten de regio nog steeds doorgaat,

vraag ik de Commissie:

of bij de gedifferentieerde inzameling, en niet alleen bij de scheiding van het afval, het aangeduide percentage inderdaad is bereikt,

of er documenten zijn waaruit blijkt dat het te composteren deel van het afval inderdaad bij composteringsbedrijven terecht is gekomen,

of de commissaris voor milieuzaken er geen belang bij heeft een diepgaand onderzoek in te stellen naar de werkelijke situatie, wil niet de geloofwaardigheid worden aangetast van de richtsnoeren die ten grondslag liggen aan de Europese regelgeving inzake hergebruik,

om welke reden het voormalig bedrijfsterrein van Maserati niet wordt gebruikt voor stabilisering en recycling van het natte gedeelte van het gedifferentieerd ingezameld afval,

hoeveel, en welk, stedelijk afval buiten de provincie en de regio wordt gedumpt,

of het Europees Parlement er geen belang bij zou hebben een commissie van onderzoek in te stellen om klaarheid te scheppen over het geval "Milaan¨ en om de gescheiden afvalinzameling weer geloofwaardig te maken?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (26 maart 1998)

De Commissie beschikt, afgezien van de berichten die in de pers zijn verschenen, niet over specifieke informatie over de door het geachte Parlementslid genoemde aspecten van de regeling voor de gescheiden inzameling van afval in Milaan.

De Commissie is momenteel bezig met de beoordeling van de nieuwe Italiaanse wetgeving ter uitvoering van Richtlijn 91/156/EEG betreffende afvalstoffen ((PB L 78 van 26.3.1991. )), Richtlijn 91/689/EEG betreffende gevaarlijke afvalstoffen ((PB L 377 van 31.12.1991. )) en Richtlijn 94/62/EG betreffende verpakking en verpakkingsafval ((PB L 365 van 31.12.1994. )). In 1997 zijn inbreukprocedures ingeleid omdat de Italiaanse wetgeving (Besluit 22/1997) niet aan bepaalde aspecten van deze richtlijnen voldoet.

Het geachte Parlementslid noemt de gescheiden inzameling en de recycling van vast stedelijk afval. Richtlijn 94/62/EG bevat taakstellingen voor de recycling en terugwinning van verpakkingsafval die op 30 juni 2001 moeten worden gehaald en vereist derhalve dat de lidstaten regelingen voor de gescheiden inzameling van dit afval invoeren. Krachtens Richtlijn 91/157/EEG1 moeten de lidstaten regelingen invoeren voor de gescheiden inzameling van batterijen en accu's die bepaalde gevaarlijke stoffen bevatten. Ten aanzien van stedelijk afval zijn er geen andere verplichte bepalingen voor de gescheiden inzameling en recycling van afval, hoewel in de communautaire strategie voor het afvalbeheer ((COM(96) 399 def. )) wordt gesteld dat de recycling van materialen, met inbegrip van compostering, als methode voor de terugwinning van afval de voorkeur verdient boven andere methoden (zoals de terugwinning van energie). De Commissie is dan ook een overtuigd voorstander van regelingen voor gescheiden afvalinzameling. Zij kan het feit dat bepaalde recyclingpercentages nog niet zijn gehaald echter niet als een inbreuk op het communautair recht beschouwen, vooral omdat de taakstellingen van Richtlijn 94/62/EG pas in het jaar 2001 hoeven te worden verwezenlijkt. De Commissie is ervan overtuigd dat de recycling van materialen, met inbegrip van compostering, een prima oplossing voor de terugwinning van afval is en zij gelooft dat organisatorische of technische problemen die zich in specifieke situaties voordoen, zoals de door het geachte Parlementslid genoemde gevallen, geen goede reden vormen om de door de Gemeenschap opgestelde hiërarchie van afvalverwerkingsmethoden te herzien.

Het is de Commissie niet bekend waarom biologisch afbreekbaar afval niet op het voormalige terrein van Maserati wordt behandeld en hoeveel afval buiten de provincie en de regio wordt verwerkt. Dienaangaande deelt de Commissie het geachte Parlementslid mee dat Italië niet heeft voldaan aan de eis inzake de plannen voor het afvalbeheer in artikel 7 van Richtlijn 91/156/EEG en dat de Commissie derhalve niet weet hoe het afval in de regio Lombardije wordt gestort of teruggewonnen (de Commissie heeft inbreukprocedures ingeleid omdat Italië niet heeft voldaan aan de communautaire bepalingen inzake afvalbeheersplannen).

Ten aanzien van de identificatieformulieren voor biologisch afbreekbaar afval wordt in artikel 15 van Besluit 22/1997 bepaald dat afval vergezeld moet gaan van een identificatieformulier waarin wordt aangegeven wat de bestemming van het vervoerde afval is. Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt wordt deze bepaling nog niet toegepast, aangezien de Italiaanse instanties het identificatieformulier nog niet hebben vervaardigd. Bovendien is deze bepaling niet van toepassing op vast stedelijk afval dat wordt vervoerd door de overheidsdiensten die het afval ophalen. De Commissie beoordeelt momenteel of deze bepaling in overeenstemming is met de relevante communautaire wetgeving, namelijk Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap ((PB L 30 van 6.2.1993. )).