ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1523/03

van Mario Mauro (PPE-DE) aan de Raad

(6 mei 2003)

Betreft: De zaak-Oriel de Armas Peraza

Tijdens de vergaderperiode van april heeft het Europees Parlement een dringende resolutie aangenomen over de mensenrechten in Cuba, waarin het machtsmisbruik van het regime van Castro met kracht wordt veroordeeld.

De arrestanten worden voornamelijk beschuldigd van misdrijven als het uiten van hun ongenoegen met de officiële politiek van Cuba en het uitoefenen van de vrijheid van meningsuiting; ze worden daarom, op grond van wet 88 inzake de verdediging van de nationale onafhankelijkheid, beschuldigd van subversieve activiteiten. In het licht daarvan zij de Raad gewezen op het exemplarische geval van de heer Oriel de Armas Peraza.

De Cubaanse vluchteling Oriel de Armas Peraza, die sinds een jaar met zijn vrouw en zijn vierjarig dochtertje in Vicenza (Italië) woont, is een actief lid van de mensenrechtenorganisatie Alianza patriotica cubana en wacht momenteel op een beslissing op een aanvraag van politiek asiel die hij bij de bevoegde Italiaanse autoriteiten heeft ingediend. Mocht hij naar Cuba moeten terugkeren, dan zal hij als gevolg van zijn politieke activiteiten en vele aanklachten tegen het regime van Castro zeker worden gearresteerd.

Een bijzonder probleem is dat hij niet in staat is zijn dochter, die aan astma lijdt, de benodigde medische zorg te bieden.

De verblijfsvergunning van de heer Oriel de Armas Peraza was op 8 augustus 2002 afgelopen, maar is door de vreemdelingenpolitie van Vicenza in afwachting van een beslissing op zijn asielaanvraag tot 14 februari 2003 verlengd.

Kan de Raad, ook met het oog op het aanstaande Italiaanse voorzitterschap, er bij de regeringen van Italië en Duitsland op aandringen dat in vergelijkbare gevallen van zeer ernstige schending van de mensenrechten een Europees politiek asiel wordt verleend, zodat de verblijfsvergunning van (in dit geval) de Cubaanse vluchteling Oriel de Armas Peraza en zijn gezin kan worden verlengd?

Antwoord

(29 september 2003)

De Raad kan niet optreden in afzonderlijke asielzaken in de lidstaten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2525/03

van Nicholas Clegg (ELDR) aan de Commissie

(22 juli 2003)

Betreft: Richtlijn edele metalen

Beseft de Europese Commissie dat Italië als voorzitter het sluimerend EG-voorstel over keurmerken(1) opnieuw te berde wil brengen, dat op de vergaderingen van de Raad niet meer ter sprake gekomen is sinds 1995?

Is haar overtuiging, gezien de lang gevestigde tradities in sommige lidstaten, die de kwaliteit van juwelen in de detailhandel waarborgen, dat het voorstel van richtlijn de kwaliteitsnormen niet aantast?

Waarom zouden lidstaten met onafhankelijke mechanismen voor kwaliteitscontrole producten moeten aanvaarden die in andere lidstaten door de betreffende bedrijfstal zelf getest zijn met veel minder strenge systemen voor zelfcontrole?

(1) COM(1993) 322 def. PB C 318 van 25.11.1993, blz. 5.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(13 augustus 2003)

De Commissie is op de hoogte van het initiatief van het Italiaanse voorzitterschap om de werkzaamheden over een in 1993 ingediend voorstel voor een richtlijn inzake voorwerpen uit edele metalen voort te zetten.

In dit voorstel heeft de Commissie grote aandacht besteed aan het uitwerken van procedures voor de conformiteitsevaluatie die met respect voor de diverse nationale tradities toch hetzelfde effect zouden sorteren. Het doel van het voorstel is niet de beschermingsgraad te verminderen, maar een vrij verkeer van deze artikelen mogelijk te maken op basis van procedures voor de conformiteitsevaluatie die een hoog niveau van consumentenbescherming garanderen.

Er zijn immers geen aanwijzingen die het vermoeden van de geachte afgevaardigde zouden bevestigen, als zou in landen waar een verplicht nationaal keurmerk bestaat, de kwaliteit van juwelierswerk beter zijn gewaarborgd. De ervaring in andere landen wijst integendeel uit dat een systeem van een verklaring door de fabrikant gecombineerd met een doeltreffende marktcontrole achteraf, van aard is om een adequate bescherming van de consument te waarborgen.

Voorts stelt de Commissie vast dat de verschillen in nationale wetgeving aan de oorsprong liggen van diverse klachten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1789/03

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(28 mei 2003)

Betreft: Brandstofarmoede

Brandstofarmoede is het onvermogen van burgers om zich als gevolg van het energieprijsbeleid en lage inkomens adequate verwarming en verlichting te verschaffen.

Heeft de Commissie een mening over, of heeft zij onderzoek gedaan naar het vraagstuk brandstofarmoede in de landen van de EU?

Is het de Commissie bekend dat multinationals als Electricité de France een verschillend prijsbeleid voeren en een verschillend beleid voeren ten aanzien van het afsluiten van de elektriciteit bij het niet betalen van de rekening, bijvoorbeeld in Londen en Parijs?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(2 juli 2003)

Voor de Commissie maakt het vraagstuk van de brandstofarmoede deel uit van de ruimere discussie over de openbare dienstverleningsaspecten van het energiebeleid. In haar voorstellen tot wijziging van de elektriciteits- en gasrichtlijnen(1) heeft de Commissie de openbare dienstverleningsaspecten van de bestaande richtlijnen aanzienlijk versterkt om kwetsbare consumenten voldoende bescherming te bieden in een markt met een volledig vrije concurrentie. Zo verplicht de elektriciteitsrichtlijn de lidstaten te waarborgen dat alle burgers het recht hebben van elektriciteit te worden voorzien. Zowel in de elektriciteitsrichtlijn als in de gasrichtlijn is een bepaling opgenomen op grond waarvan de lidstaten de basisrechten van de eindverbruiker moeten beschermen en in het bijzonder zwakke verbruikers passende bescherming moeten geven, met inbegrip van maatregelen om hen te beschermen tegen afsluiting. Het is aan de lidstaten om deze bepalingen op de voor ieder land meest geschikte wijze om te zetten.

Zoals gezegd, valt het beleid inzake het niet betalen van elektriciteitsrekeningen onder de bevoegdheid van de nationale overheden. Iedere lidstaat past zijn eigen regels toe om zwakke verbruikers te beschermen wanneer de elektriciteit wegens het niet betalen van de elektriciteitsrekening wordt afgesloten. Multinationals moeten voldoen aan de afzonderlijke nationale wetgevingen; aangezien deze wetgevingen verschillend zijn, moet een multinational per lidstaat een verschillend beleid voeren inzake prijzen en in verband met het afsluiten bij wanbetaling.

(1) PB C 240 E van 28.8.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1818/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(2 juni 2003)

Betreft: Deeltjes

Kan de Commissie mededelen of er een Europees netwerk bestaat voor de evaluatie van luchtvervuiling in de buurt van wegen, en zo ja welk? Kan zij voorts de belangrijkste grenswaarden toelichten die zijn gesteld aan de stoffen die voor de gezondheid het gevaarlijkst worden geacht? Via welke procedure wordt de handhaving van deze grenswaarden gecontroleerd en geëvalueerd? Welke voornemens heeft de Commissie eventueel om deze grenswaarden op basis van recent wetenschappelijk onderzoek te herzien?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(8 juli 2003)

De beoordeling van luchtverontreiniging is geregeld in de kaderrichtlijn 96/62/EG (Richtlijn 96/62/EG van de Raad van 27 september 1996 inzake de beoordeling en het beheer van de luchtkwaliteit(1)). Deze richtlijn voorziet in controle op een reeks luchtverontreinigende stoffen alsmede in de vaststelling van grenswaarden. Voor een aantal belangrijke verontreinigingen zijn grenswaarden vastgesteld (Richtlijn 1999/30/EG van de Raad van 22 april 1999 betreffende grenswaarden voor zwaveldioxide, stikstofdioxide en stikstofoxiden, zwevende deeltjes en lood in de lucht(2), en Richtlijn 2000/69/EG van het Parlement en de Raad van 16 november 2000 betreffende grenswaarden voor benzeen en koolmonoxide in de lucht(3)) alsmede een streefwaarde voor ozon (Richtlijn 2002/3/EG van het Parlement en de Raad van 12 februari 2002 betreffende ozon in de lucht(4)). Verder is een richtlijn gepland voor de resterende verontreinigingen die in de kaderrichtlijn worden genoemd (polyaromatische koolwaterstoffen en zware metalen). Alle grens- en streefwaarden zijn overal op de lucht van toepassing, ook langs de wegen. Iedere richtlijn bevat bepalingen aangaande de kwaliteit van het toezicht en de rapportageprocedures voor het controleren van de naleving van de grenswaarden. De richtlijnen worden herzien in het kader van het programma Schone lucht in Europa, dat zal leiden tot een thematische strategie voor luchtverontreiniging, als gepland in het Zesde Actieprogramma voor het Milieu.

Verdere informatie over het luchtkwaliteitsbeleid van de Gemeenschap, zowel over bestaande wetgeving als over de ontwikkeling van verder beleid, is te vinden op de Europa-website (http://europa.eu.int/comm/environment/air/).

(1) PB L 296 van 21.11.1996.

(2) PB L 163 van 29.6.1999.

(3) PB L 313 van 13.12.2000.

(4) PB L 67 van 9.3.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2461/03

van Antonios Trakatellis (PPE-DE) aan de Commissie

(16 juli 2003)

Betreft: Goedkeuring financiering en aanleg metro in Thessaloniki

Volgens het antwoord van de Commissie op mijn vorige vraag over de metro in Thessaloniki (H-0824/02(1)) hadden de Griekse autoriteiten de Commissie meegedeeld dat de onderhandelingen met de aannemer en de banken over de projectuitvoering waren afgerond, dat de belanghebbenden overeenstemming hadden bereikt over een gewijzigde tekst van het contract inzake de aanleg van de metro in Thessaloniki, en dat de Griekse autoriteiten de overeengekomen tekst aan de Commissie hadden voorgelegd. Op 30 april 2003 besloot de Commissie dat er, uitgaande van de haar beschikbare gegevens en na continu onderzoek, geen aanwijzingen waren dat het contract in strijd was met de communautaire wetgeving.

Waarom is er vertraging ontstaan bij de goedkeuring van de projectfinanciering door de Commissie en wat zijn de redenen voor de vertraging bij de goedkeuring en de aanvang van het project, als men bedenkt dat de onderhandelingen tussen aannemer, Europese Investeringsbank en commerciële banken over de financiering door middel van een lening zijn afgerond en er al 11 jaar zijn verstreken sinds de aankondiging van de metrobouw met medefinanciering door de Europese fondsen?

(1) Schriftelijk antwoord van 17.12.2002.

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(22 augustus 2003)

Tot op heden hebben de Griekse autoriteiten de Commissie nog niet formeel gevraagd het bedrag te bevestigen van de bijstand die uit de Structuurfondsen aan het door het geachte parlementslid vermelde project zal worden toegekend.

Zoals het geachte parlementslid opmerkt, heeft de Commissie op 30 april 2003 besloten dat de procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten in verband met de concessie van de metro van Thessaloniki, de communautaire bepalingen inzake overheidsopdrachten niet heeft geschonden. Deze beschikking deed echter niet af van andere aspecten van communautair recht zoals de bepalingen inzake staatssteun.

Vervolgens hebben de Griekse autoriteiten op 4 juni 2003 overeenkomstig artikel 88, lid 3, van het EG-Verdrag inzake staatssteun de financiële regelingen in verband met de concessieovereenkomst van de metro van Thessaloniki bij de Commissie aangemeld.

Momenteel onderzoekt de Commissie deze regelingen op basis van de communautaire bepalingen inzake staatssteun, en het besluit van de Commissie in verband met communautaire middelen voor het project hangt af van het resultaat van dit onderzoek.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1899/03

van Jillian Evans (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 juni 2003)

Betreft: Dolfijnen in sleepnetten

Elk jaar spoelen er grote aantallen dode dolfijnen op de oevers van het Kanaal aan, en het ziet ernaar uit dat er een verband bestaat met het gebruik van grote sleepnetten op halve diepte in het gebied. Uit onderzoek van de dode dieren blijkt dat ze bijna allemaal in de bijvangst terechtgekomen zijn. Aangezien het aantal aangespoelde dolfijnen wellicht minder dan 5 % van het totaal aantal dode dieren vertegenwoordigt, moet er dringend opgetreden worden.

Denkt de Europese Commissie niet een programma van verplichte aanwezigheid van waarnemers op schepen in te voeren die op vrijzwemmende (pelagische) soorten vissen, om gemakkelijker gegevens te kunnen verzamelen zodat het probleem vollediger en op langere termijn tegengegaan kan worden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 juli 2003)

De Commissie is goed op de hoogte van het probleem dat dode dolfijnen aanspoelen op de kusten van lidstaten, vooral in de winter op de kusten van het Kanaal.

Volgens de habitatrichtlijn(1) moeten de lidstaten maatregelen nemen om kleine walvisachtigen te beschermen en te zorgen voor een gunstige staat van instandhouding van deze soorten (onder meer evaluatie van de populaties, toezicht op het bij toeval doden van deze soorten, risicobeperkende maatregelen en bescherming van de habitats).

De Commissie is er echter van overtuigd dat aanvullende communautaire maatregelen nodig zijn om op communautair niveau de instandhouding van kleine walvisachtigen op coherente wijze en door samenwerking te verbeteren, vooral in de visserijsector.

De invoering van programma's voor een verplichte aanwezigheid van waarnemers bij verschillende visserijtakken maakt deel uit van een maatregelenpakket dat momenteel wordt overwogen. Een voorstel van de Commissie hierover zal naar verwachting over enkele weken beschikbaar komen.

Bovendien heeft de Commissie op 22 mei 2003 ook een openbare aanbesteding geopend voor een studie over de impact van pelagische trawls op walvisachtigen met behulp van een programma van waarnemers aan boord(2). Deze studie zal eind 2003 van start gaan als althans is voldaan aan alle voorwaarden voor de sluiting van het contract.

(1) Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, PB L 206 van 22.7.1992.

(2) Openbare aanbesteding FISH/2003/09 PB S 98 van 22.5.2003.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2179/03

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(30 juni 2003)

Betreft: Wetenschappelijke en technologische overeenkomst Europese Unie-Korea

Wanneer denkt de Commissie de wetenschappelijke en technologische overeenkomst tussen de EU en Korea te ondertekenen? Denkt de Commissie ook dat het een positieve stap zou zijn om zo snel mogelijk een dergelijke overeenkomst te hebben?

Antwoord van de heer Busquin namens de Commissie

(29 juli 2003)

De mogelijkheid van een overeenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking tussen de Unie en Korea werd, op verzoek van Korea, voor het eerst op 16 mei 2003 in Brussel besproken tijdens de ontmoeting tussen de Koreaanse minister voor wetenschappen, H. Park en het lid van de Commissie dat met onderzoek is belast.

Korea beschikt als belangrijk geïndustrialiseerd land en lid van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) over aanzienlijke wetenschappelijke en technologische capaciteiten op bepaalde gebieden; het besteedt bijna 3 % van zijn bruto binnenlands product (BBP) aan onderzoek, waarvan 3/4 uit de particuliere sector komt.

Korea, dat een opmerkelijke en levendige wetenschappelijke samenwerking heeft ontwikkeld met verscheidene lidstaten (Duitsland, Frankrijk, Italië, Verenigd Koninkrijk, enz), wenst zijn wetenschappelijke samenwerking met de Unie als zodanig te ontwikkelen, teneinde deze in evenwicht te brengen met zijn samenwerking met andere partners, zoals de Verenigde Staten en Japan.

In het besef dat de Unie en Korea soortgelijke wetenschappelijke thematische prioriteiten (biotechnologie, nanotechnologie, milieu, ruimtevaart, informatietechnologie en duurzame energie Korea heeft juist besloten deel te nemen aan het ITER-project (International Thermonuclear Experiment Reactor)) hebben en dat het wetenschapsbeleid met soortgelijke uitdagingen wordt geconfronteerd, hebben de Commissaris en de Koreaanse minister besloten de voorwaarden voor een overeenkomst inzake wetenschappelijke en technologische samenwerking te onderzoeken.

Momenteel wordt de haalbaarheid onderzocht van een dergelijke overeenkomst (die een algemeen kader voor samenwerking zou vormen en de deelname van Korea aan de onderzoekprogramma's van de Unie en vice versa zou vergemakkelijken).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1438/03

van Gabriele Stauner (PPE-DE) aan de Raad

(24 april 2003)

Betreft: Herziening van de tuchtprocedure

In het kader van de herziening van het Statuut van de ambtenaren heeft de Europese Commissie ook wijzigingen van de daarin opgenomen tuchtprocedure voorgesteld.

Momenteel is het mogelijk reeds afgesloten tuchtprocedures niet alleen op verzoek van de betrokken ambtenaar, maar ook op initiatief van het tot aanstelling bevoegde gezag te heropenen, indien nieuwe feiten, gestaafd door deugdelijke bewijsstukken, bekend worden waardoor de handelwijze van de ambtenaar in een nieuw licht komt te staan.

Volgens het Commissievoorstel zou voortaan nog slechts de betrokken ambtenaar de mogelijkheid hebben om heropening van de tuchtprocedure te vragen.

In de praktijk zou dit betekenen dat het tot aanstelling bevoegde gezag machteloos is, indien het over nieuwe belastende informatie beschikt over de verkeerde handelwijze van een ambtenaar die er eerst zonder tuchtmaatregel is afgekomen.

Acht de Raad een dergelijke wijziging van de bestaande regeling zinvol? Indien ja, waarom?

Indien nee, zal hij dan de Commissie verzoeken haar voorstel in te trekken?

Antwoord

(2 oktober 2003)

De Raad herinnert het geachte parlementslid eraan dat het statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Gemeenschappen, overeenkomstig artikel 283 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, door de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van de andere betrokken instellingen, worden vastgesteld.

Het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van het statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Gemeenschappen (herziening van het statuut) wordt thans besproken in de bevoegde Raadsinstanties. In het kader van de vigerende procedure kan het Europees Parlement zijn standpunt terzake doen gelden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1503/03

van Kathleen Van Brempt (PSE) aan de Commissie

(5 mei 2003)

Betreft: Verzekeren naargelang astrologisch teken (sterrenbeeld)

L'Equité, een Franse verzekeringsmaatschappij uit de groep Generali, pakt uit met een opmerkelijk proefproject. Bij deze maatschappij kunnen mensen met het sterrenbeeld leeuw, kreeft en waterman op een korting voor hun autoverzekering rekenen. Tweelingen, weegschalen en maagden betalen dan weer extra. Volgens de verzekeraar zorgen deze laatsten voor meer ongevallen.

Is de Commissie op de hoogte van dit initiatief van l'Equité en wat is haar mening hierover?

Mogen verzekeringsmaatschappijen segmenteren naargelang het astrologische teken van hun klanten?

Zo neen, wat zijn de stappen die de Commissie hiertegen onderneemt?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(17 juni 2003)

Volgens de informatie die de Commissie heeft ontvangen, heeft de door het geachte parlementslid genoemde verzekeringsonderneming inderdaad een autoverzekeringsproduct op de markt gebracht waarvan de kenmerken verband houden met het astrologisch teken van de polishouder. Schijnbaar worden de tarieven evenwel op de gebruikelijke wijze berekend, en wordt het sterrenbeeldaspect voornamelijk voor reclamedoeleinden gebruikt. Zoals uit de informatie blijkt heeft het initiatief niet veel succes gehad (tot dusverre zijn slechts 300 van dergelijke verzekeringsovereenkomsten gesloten) en overweegt de verzekeraar het product binnenkort van de markt te halen.

De Commissie is van oordeel dat, in een efficiënte verzekeringsmarkt, de actuariële technieken die voor de beoordeling van risico's worden gehanteerd in geen geval moeten worden vervangen door of worden gebaseerd op astrologische criteria. Opgemerkt zij evenwel dat het communautaire wettelijk kader voor financiële diensten in het algemeen, en voor verzekeringen in het bijzonder, gebaseerd is op het beginsel van de vrijheid van tarieven. Verzekeringsondernemingen moeten, in een concurrerende markt, vrij zijn hun risico's te beoordelen en hun premies vast te stellen overeenkomstig het Gemeenschapsrecht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1870/03

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(6 juni 2003)

Betreft: Onderpand

Kan de Commissie, in het licht van het beraad over de ontwerprichtlijn consumentenkrediet, op basis van haar eigen of onafhankelijke schattingen mededelen wat de gemiddelde duur is van gerechtelijke acties tot invordering van niet-afgeloste consumptieve leningen in elk der lidstaten en mededelen welk percentage van dergelijke leningen gemiddeld voor de kredietgever wordt ingevorderd?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Byrne namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-1870/03 en E-1871/03

(15 juli 2003)

Invorderingsproblemen kunnen inderdaad een belemmering vormen voor grensoverschrijdende consumptieve leningen. De voorgestelde richtlijn inzake consumentenkrediet(1) is echter toegespitst op de regels met betrekking tot kredietovereenkomsten. Ze streeft niet naar een harmonisatie van de algemene procedures voor schuldinvorderingen of de nationale procedures voor gedwongen invordering. De Commissie is bijgevolg niet voornemens de door het geachte parlementslid gesuggereerde schattingen op te stellen.

Aangezien de meeste niet-afgeloste consumptieve leningen niet-betwiste schuldvorderingen zijn, behandelt de Commissie deze kwestie in haar voorstel voor een verordening van de Raad inzake niet-betwiste schuldvorderingen(2) uit 2002.

Bovendien heeft de Commissie in 2002 een groenboek over de invoering van een eenvormige of geharmoniseerde procedure voor een Europees bevel tot betaling (injonction de payer)(3) gepubliceerd. Het is de bedoeling om een specifieke en snelle procedure voor de regeling van niet-betwiste rechtsvorderingen bij schulden te ontwikkelen, die in alle lidstaten beschikbaar is. De raadpleging over dit groenboek werd beëindigd op 31 mei 2003. Op 26 juni 2003 werd in Brussel een openbare hoorzitting georganiseerd(4), waarvan de resultaten momenteel worden geanalyseerd.

(1) Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake consumentenkrediet, PB C 331 E van 31.12.2002.

(2) Voorstel voor een verordening van de Raad tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen, PB C 203 E van 27.8.2002.

(3) COM(2002) 746 def.

(4) Karel de Grote-gebouw, Wetstraat 170, 1040 Brussel. Registratieformulier: http://europa.eu.int/comm/justice_home/news/consulting_public/docs/regis_form_260603_en.doc.