SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3172/02

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) aan de Commissie

(30 oktober 2002)

Betreft: Regio's die in hoge mate afhankelijk zijn van de visserij, relatieve stabiliteit en toegankelijkheid van de visbestanden

De Commissie laat zich in haar antwoorden op mijn vragen E-0650/02(1), E- 2096/02, E-2097/02 en E-2098/02(2) niet uit over de concrete kwesties die ik heb aangekaart. Daarom moet ik nogmaals terugkomen op dit onderwerp. Het ging mij erom of de Commissie mij kon informeren over de criteria die nodig zijn wil een Europese regio worden gecategoriseerd als in hoge mate afhankelijk van de visserij in verband met de gevolgen van het toewijzen van visserijmogelijkheden en of de Commissie het overeenkomstig het Gemeenschapsrechtsprincipe van geleidelijkheid niet wenselijk achtte om de lijst van regio's die in hoge mate afhankelijk zijn van de visserij na 20 jaar af te stoffen

en bij te werken en er nieuwe regio's die van de visserij afhankelijk zijn, in op te nemen gezien de toegetreden nieuwe lidstaten zoals Spanje en Portugal. De Commissie heeft zich evenwel over dit onderwerp niet uitgesproken en beperkt zich ertoe te signaleren dat het begrip afhankelijkheid van de visserij wordt gedefinieerd in lid 8 van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1260/1999(3) waar het gaat over structurele steun aan de visserijsector in doelstelling 2-regio's en niet voorkomt in andere verordeningen van de Raad zoals die waarin de visserijmogelijkheden worden toegewezen op communautair niveau en de verdeling in nationale quota's over de verschillende lidstaten. De Raad heeft in zijn resolutie van Den Haag van 3 november 1976 uitdrukkelijk de noodzaak vastgesteld om rekening te houden met vitale behoeften van plaatselijke gemeenschappen die van de visserij afhankelijk zijn, bij de toepassing van het gemeenschappelijk visserijbeleid. De Raad heeft deze lijn doorgetrokken met zijn Verklaring van 30 mei 1980 waarin uitdrukkelijk de criteria zijn vastgesteld waaraan de quotaverdeling tussen de lidstaten moet voldoen: traditionele visserij, speciale behoeften van regio's waarvan de bevolking in hoge mate afhankelijk is van de visserij, en het verloren gaan van vangstmogelijkheden in wateren van derde landen. Deze criteria vormen het visserijquotaverdelingsmechanisme van de zogeheten relatieve stabiliteit. Overeenkomstig deze criteria werden Groenland, Ierland en het noorden van Groot-Brittannië tot zones die in hoge mate van de visserij afhankelijk zijn, verklaard en kwamen zij daardoor in aanmerking voor het zogeheten principe van relatieve stabiliteit. Tot op de dag van vandaag is dit mechanisme gehanteerd zonder enige wijziging en zonder nieuwe zones op te nemen in de achtereenvolgende basisverordeningen.

Meent de Commissie ook niet dat het begrip regio die in hoge mate van de visserij afhankelijk is niet uitsluitend aan de orde komt in Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de structuurfondsen, maar dat het al eerder door de Raad is gehanteerd bij de verdeling van visserijmogelijkheden en dat het ook terug te vinden is in de bestaande Verordening (EEG) nr. 3760/92(4) van de Raad?

Op grond van de eisen voor de verdeling van visserijmogelijkheden van de Raad uit 1980 luidt de vraag: vindt de Commissie ook niet dat een regio als Galicië door de Commissie in haar antwoorden niet erkend als regio die in hoge mate van de visserij afhankelijk is eveneens in aanmerking zou moeten kunnen komen voor een herverdeling van de visserijmogelijkheden, wanneer de overgangsperiode van de toetredingsakte verstreken is en wel op grond van deze eisen, vooral nu er een eind is gekomen aan de visvangst in de wateren van derde landen, zoals in die van Marokko?

(1) PB C 229 E van 26.9.2002, blz. 114.

(2) PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 182 en 183.

(3) PB L 161 van 26.6.1999, blz. 1.

(4) PB L 389 van 31.12.1992, blz. 1.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(6 december 2002)

De Commissie is zich ervan bewust dat voor de vaststelling van de oorspronkelijke verdeelsleutels in 1983 voor een aantal bestanden rekening is gehouden met de bijzondere situatie van bepaalde kustgebieden van de Gemeenschap. In de geldende communautaire wetgeving bestaat het begrip van de visserij afhankelijk gebied echter alleen in het kader van Verordening (EG) nr. 1260/99 van de Raad(1), die betrekking heeft op het Financieringsinstrument voor de oriëntatie van de visserij, en speelt het dus geen rol bij de verdeling van de quota. Evenmin wordt in de bepalingen inzake de verdeling van de vangstmogelijkheden in de basisverordening betreffende het gemeenschappelijk visserijbeleid(2) (artikel 8) de mate van afhankelijkheid van de visserij als criterium genoemd. Ook het Toetredingsverdrag van Spanje bevat geen bepalingen die voorschrijven dat de bestaande quotaverdeling na het verstrijken van de overgangsperiode moet worden herzien. Er is geen rechtsgrond voor een aanpassing van de definitie van van de visserij afhankelijke gebieden met het oog op een heropening van het debat over de bestaande verdeelsleutels.

De Raad beschikt over een grote vrijheid om te bepalen met welke factoren rekening moet worden gehouden bij de vaststelling van de verdeelsleutels. Het criterium van de visserij afhankelijke gebieden is echter nooit gebruikt om de quotaverdelingen van 1983 of latere jaren te herzien.

Anderzijds is in artikel 8 van Verordening nr. 3760/92 wel bepaald dat bij de verdeling van nieuwe vangstmogelijkheden rekening moet worden gehouden met de belangen van alle lidstaten.

(1) Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen, PB L 161 van 26.6.1999.

(2) Verordening (EG) nr. 3760/92 van de Raad van 20 december 1992 tot invoering van een communautaire regeling voor de visserij en de aquacultuur, PB L 389 van 31.12.1992.