SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0129/98 van Eva Kjer Hansen (ELDR) aan de Commissie (23 januari 1998)

Betreft: Chemicaliën in textiel

Uit onderzoekingen van textiel is gebleken dat stoffen vaak grote hoeveelheden chemicaliën bevatten, onder meer formaldehyde, azokleurstoffen, dioxine en pesticiden alsmede zware metalen als koper, chroom, kobalt, zink en nikkel. De verdenking bestaat dat deze kanker, allergieën, exzeem en embryobeschadigingen bij mensen veroorzaken. Omdat er in de EU geen gemeenschappelijke regels inzake het merken van stoffen en verboden op dit gebied bestaan en slechts een klein aantal lidstaten dergelijke regels kent, betekent dit dat de consumenten aan een potentieel ongezonde situatie worden blootgesteld.

Welke initiatieven denkt de Commissie te nemen om te zorgen voor de noodzakelijke bescherming van de consument en de volksgezondheid op textielgebied, en aldus voor de hogere beschermingsnormen voor de consument, waarnaar zij in haar werkprogramma voor 1998 verwijst?

Denkt de Commissie initiatieven te nemen opdat er grenswaarden worden vastgesteld of verbodsregels in verband met de hoeveelheid chemicaliën of zware metalen die textiel mag bevatten?

Denkt de Commissie initiatieven te nemen om te komen tot gemeenschappelijke regels in de EU die voorschrijven dat er bij (textiel)stoffen duidelijk moet blijken wat voor stoffen zij mogen bevatten - een soort "inhoudsbeschrijving¨, die het de consumenten mogelijk maakt een keuze te maken?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (27 februari 1998)

In alle stadia van de productie van textiel worden chemische stoffen gebruikt. Bepaalde in de eindproducten aangetroffen chemicaliën zijn productieresten, andere chemicaliën, zoals kleurstoffen of brandvertragers, zijn toegevoegd om het product bepaalde eigenschappen te geven.

Bij Richtlijn 96/74/EG inzake textielbenamingen ((PB L 32 van 3.2.1997. )) zijn dwingende regels betreffende de etikettering van textielvezels vastgesteld, waardoor de kopers exacte informatie over het textielproduct wordt gegeven en de oplettende consument bepaalde (natuurlijke dan wel kunstmatige) vezels kan vermijden die voor hem of haar allergische reacties kunnen veroorzaken of die geproduceerd zijn met voor de koper onaanvaardbare methoden.

Teneinde de volksgezondheid en het milieu te beschermen, voorziet de bestaande communautaire wetgeving in toezicht op het gebruik van bepaalde chemicaliën. Op dit gebied zijn er twee basiswetgevingsstukken. Richtlijn 67/548/EEG ((PB 196 van 16.8.1967. )) heeft betrekking op de indeling (de soorten risico's), het kenmerken (kennisgeving van de risico's) en de verpakking van gevaarlijke stoffen. Bij Richtlijn 88/379/EEG ((PB L 187 van 27.7.1988. )) wordt een algemeen stelsel voor de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke preparaten ingevoerd.

Krachtens Verordening (EEG) nr. 793/93 inzake de beoordeling en de beperking van de risico's van bestaande stoffen ((PB L 84 van 5.4.1993. )) wordt een algemeen kader vastgesteld voor de systematische evaluatie van de risico's en van de eventuele noodzaak om die te beperken. De Commissie en de lidstaten hebben voorrang gegeven aan de risicobeoordeling van een aantal chemicaliën die gevaarlijk kunnen zijn voor de mens en het milieu, zoals nikkel en zink.

Meer bepaald wordt bij Richtlijn 94/27/EG ((PB L 188 van 22.7.1994. )) tot twaalfde wijziging van Richtlijn 76/769/EEG betreffende de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten het gebruik gereguleerd van nikkel in voorwerpen die in direct en langdurig contact met de huid komen. Voorbeelden van onder deze richtlijn vallende producten zijn oorringen, halssnoeren, armbanden, knopen en ritssluitingen. Richtlijn 94/27/EG zal in werking treden na de vaststelling van gestandaardiseerde beproevingsmethoden.

Voorts mogen krachtens Richtlijn 79/663/EEG ((PB L 197 van 3.8.1979. )) en Richtlijn 83/264/EEG ((PB L 147 van 6.6.1983. )), respectievelijk de eerste en de vierde wijziging van Richtlijn 76/769/EEG, de stoffen tri-(2,3-dibroompropyl)fosfaat en tris-(aziridinyl)fosfineoxide, alsmede de polybroombifenylen, niet worden gebruikt in textielartikelen die bestemd zijn om in contact te komen met de huid, bijvoorbeeld kleding, onderkleding en linnengoed.

Krachtens Richtlijn 91/173/EEG ((PB L 85 van 5.4.1991. )), houdende negende wijziging van Richtlijn 76/769/EEG, is het gebruik van pentachloorfenol in textielproducten verboden, tenzij voor het impregneren van vezels en van zware textiel die in elk geval niet zijn bestemd voor kleding of om voor decoratieve doeleinden in meubels te worden gebruikt.

In het algemeen zullen producten voor de bescherming van textiel echter onder de richtlijn betreffende het op de markt brengen van biociden vallen, die onlangs door het Parlement en de Raad is vastgesteld, die naar verwachting in maart 1998 in werking zal treden en die uiterlijk 24 maanden daarna ten uitvoer moet worden gelegd.

Er is enige bezorgdheid uitgesproken inzake het risico op kanker door contact met textielproducten die met bepaalde azokleurstoffen zijn gekleurd. Bepaalde lidstaten hebben in dat verband nationale voorschriften vastgesteld. De Commissie overweegt om geharmoniseerde beperkingen op het gebruik van azokleurstoffen in textielproducten en lederwaren in te voeren en heeft een studie opgezet om de desbetreffende risico's te beoordelen en de kosten en baten van een dergelijke maatregel af te wegen.

Binnen de Gemeenschap bestaan er geen verplichtingen om aan te geven welke chemicaliën bij de productie en verwerking van textiel zijn gebruikt. Wat de samenstelling van textielproducten betreft, is Richtlijn 96/74/EG van het Parlement en de Raad inzake textielbenamingen van toepassing. Deze richtlijn heeft betrekking op de samenstelling van de vezels van dergelijke producten. Zij is onlangs gewijzigd door Richtlijn 97/37/EG ((PB L 169 van 27.6.1997. )) tot aanpassing aan de technische vooruitgang van de bijlagen I en II.

Overeenkomstig de communautaire wetgeving staat het de marktdeelnemers vrij om de consument meer informatie te verstrekken dan bij de wet wordt voorgeschreven en met het oog op een betere marketing van hun producten nadere gegevens betreffende de chemische samenstelling daarvan te vermelden.