SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2263/01

van Bartho Pronk (PPE-DE) aan de Commissie

(31 juli 2001)

Betreft: Niet-naleven van jurisprudentie van het Hof van Justitie door de Rijksdienst voor Pensioenen

In het socialezekerheidsrecht staat het beginsel voorop dat lidstaten hun eigen systeem van sociale zekerheid onderhouden. In de praktijk kan dit leiden tot onbillijke uitkomsten, die door het Europees Hof van Justitie en andere rechters gecorrigeerd dienen te worden. Op 26 september 2000 sprak het Hof van Justitie zich uit in een geschil tussen de Rijksdienst voor Pensioenen en R. Engelbrecht.

In deze zaak was aan de orde artikel 3, paragraaf 8 van de Belgische wet van 20 juli 1990. Deze wet regelt dat het pensioen van echtparen wordt verminderd zodra er sprake is van een pensioen voor de andere partner (dus niet degene die tot het betrokken pensioen gerechtigd is). In casu was er sprake van het verkrijgen van een Nederlandse AOW-uitkering door de partner van Engelbrecht, die, krachtens het systeem van de AOW, geen verandering in het gezinsinkomen te weeg bracht. Het Hof van Justitie oordeelde dat deze regelgeving het vrij verkeer van werknemers belemmert en zodoende niet kan worden toegestaan.

1. Is de Commissie op de hoogte van het feit dat België nog steeds artikel 3, paragraaf 8 van de Belgische wet van 20 juli 1990 toepast?

2. Is de Commissie bereid de Belgische regering erop te wijzen dat bedoelde wetgeving niet langer mag worden toegepast in zaken die vergelijkbaar zijn met de zaak-Engelbrecht?

3. Is de Commissie voornemens artikel 228 EG-Verdrag toe te passen jegens België?

4. Heeft de Rijksdienst voor Pensioenen die als partij in het arrest-Engelbrecht niet een eigen verantwoording om de uitspraak in die zaak ook jegens andere belanghebbenden toe te passen?

5. Acht de Commissie de Belgische regering schadeplichtig, nu een onder haar gezag staande instelling de jurisprudentie van het Hof onjuist toepast, met schade voor particulieren als gevolg?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(4 september 2001)

De aandacht van de Commissie is onlangs door klachten gevestigd op de kwestie van de niet-toepassing door de Belgische autoriteiten van de jurisprudentie van het Hof van justitie, als vastgesteld in het arrest dat het heeft gewezen in de zaak Engelbrecht C-262/97(1), waarnaar het geachte parlementslid verwijst.

De Commissie heeft bijgevolg op 18 juli 2001 contact opgenomen met de Belgische autoriteiten om hun te vragen welke maatregelen zijn genomen om de wetgeving in overeenstemming met deze jurisprudentie te brengen in het kader van de behandeling van soortgelijke gevallen als dat van de heer Engelbrecht. De Commissie heeft erop gewezen dat de inhoud van hun antwoord of het uitblijven van een antwoord binnen een termijn van twee maanden de Commissie ertoe zou kunnen brengen om eventueel een niet-nalevingsprocedure in te stellen als bedoeld in artikel 226 (ex-artikel 169) van het EG-Verdrag.

De Commissie wijst het geachte parlementslid erop dat de in artikel 228 (ex-artikel 171) van het EG-Verdrag bedoelde procedure veronderstelt dat het Hof reeds eerder een lidstaat voor niet-naleving heeft veroordeeld ingevolge de in artikel 226 van het EG-Verdrag bedoelde procedure en na te hebben geconstateerd dat deze zijn verplichtingen niet is nagekomen. Deze procedure kan bijgevolg niet worden ingesteld voor niet-uitvoering van een arrest dat is gewezen na een verzoek om een prejudiciële uitspraak, zoals hier het geval is.

De eventuele veroordeling tot betaling van een schadevergoeding veronderstelt ten slotte de vaststelling van een gekwalificeerde schending van het Gemeenschapsrecht(2), waarvan het bedrag door de nationale rechtbanken in het kader van op nationaal vlak ingestelde beroepen moet worden vastgesteld.

(1) PB C 295 van 27.9.1997.

(2) Zie arrest van het Hof van 28 juni 2001, Gervais Larsy tegen Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants (INASTI), in zaak C-118/00.