SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1004/00

van Karin Riis-Jørgensen (ELDR) aan de Commissie

(31 maart 2000)

Betreft: Onwettige beperking van het vrije verkeer van werknemers

Om in Italië als officiële toeristengids te worden erkend, moet men aan de volgende voorwaarden voldoen:

- Men moet slagen voor een Italiaans examen, dat niet regelmatig wordt gehouden, zodat de wachttijd tot het volgende examen kan oplopen tot 10 à 15 jaar.

- Een schriftelijke test Italiaans maakt deel uit van het examen. Er gelden zeer strenge eisen en veel buitenlandse gidsen zakken voor dit onderdeel van het examen. De gidsen spreken wel vloeiend Italiaans, maar schrijven het vaak niet zo goed als nationale gidsen. Schriftelijke beheersing van het Italiaans lijkt niet relevant, omdat de gidsen veelal in hun moedertaal gidsen.

- Wie voor het examen is geslaagd, kan alleen als gids werken in de stad of regio waar het examen is gehouden. Daarmee wordt het onmogelijk om een reisgezelschap op een rondreis door het hele land te begeleiden.

Is de Commissie van mening dat deze vorm van examens en afgifte van vergunningen in overeenstemming is met de communautaire bepalingen inzake het vrije verkeer van werknemers?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(17 mei 2000)

Wie in Italië het beroep van toeristengids wil uitoefenen, moet in het bezit zijn van een kwalificatie op het niveau dat conform de bepalingen is van Richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van Richtlijn 89/48/EEG(1). Op grond van de richtlijn hebben onderdanen uit een lidstaat het recht om in een andere lidstaat het beroep uit te oefenen waarvoor zij in de lidstaat van oorsprong volledig zijn gekwalificeerd. De ontvangende lidstaat kan eisen dat de migrant een aanpassingsstage volbrengt of een proeve van bekwaamheid aflegt als er duidelijke verschillen bestaan tussen de opleiding van de migrant en de eisen die in de ontvangende lidstaat worden gesteld.

Italië heeft deze richtlijn bij decreet in 1994 ten uitvoer gelegd (Decreto Legislativo 2 maggio 1994, nr. 319). Hierin is bepaald dat slechts erkenning kan worden verleend na het voltooien van de aanpassingsstage of na het afleggen van een proeve van bekwaamheid, dit naar keuze van de aanvrager, als er belangrijke verschillen bestaan tussen de opleiding van de aanvrager en de opleiding die op grond van de nationale wet is vereist. De aanvrager kan zijn rechten doen gelden op grond van dit decreet, dat klaarblijkelijk in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht is.

Voorzover de Commissie weet, worden deze proeven van bekwaamheid regelmatig georganiseerd voor aanvragers die voor dit type van compenserende maatregel hebben gekozen. Het examen is weliswaar in het Italiaans, maar heeft ten doel de vakkennis van de aanvrager op bepaalde gebieden te toetsen die voor de uitoefening van het beroep noodzakelijk is (bijvoorbeeld archeologie of kunstgeschiedenis); de taalvaardigheid wordt niet getoetst. In ieder geval heeft de aanvrager de keuze tussen een proeve van bekwaamheid en een aanpassingsstage waarbij geen schriftelijk examen hoeft te worden afgelegd.

Wat het geografische toepassingsgebied van de vergunningen betreft, wil de Commissie het geachte parlementslid eraan herinneren dat de aanvrager op grond van de richtlijn het recht heeft om het beroep onder dezelfde voorwaarden uit te oefenen als die welke voor de onderdanen van de ontvangende lidstaat gelden. Dit betekent dat de vergunningen die aan Italiaanse staatsburgers op grond van de toelatingseisen voor dit beroep worden verstrekt, niet ruimer zijn dan de vergunningen die in het kader van het stelsel van erkenning aan onderdanen van de Gemeenschap worden verstrekt, omdat deze alleen geldig zijn in de regio waarin ze zijn afgegeven. De geldigheid van de vergunning kan tot andere regio's worden uitgebreid door nationale wetgeving, die evenzeer op de andere onderdanen van de Gemeenschap van toepassing is. De bijzondere lokale culturele en historische aspecten die aan deze beroepsbezigheden inherent zijn, lijken dan ook specifieke regionale voorschriften te rechtvaardigen. Daarom is de Commissie van mening dat er van een inbreuk op het Gemeenschapsrecht niet duidelijk sprake is.

(1) PB L 30 van 9.2.1995 (laatste versie).