ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0708/02

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(15 maart 2002)

Betreft: Reclame voor wagens met een krachtig vermogen

Vol trots maakt de auto-industrie reclame voor het krachtige vermogen van de modellen die ze produceert. De overgrote meerderheid van de geproduceerde modellen haalt snelheden die de beperkingen die gelden op de Europese autowegen ruim overschrijden; niet zelden halen auto's snelheden van 250, 300 en meer kilometer per uur. Het is bekend dat in de meeste Europese lidstaten snelheidsbeperkingen gelden die schommelen tussen 100 en 140 kilometer per uur.

Hoe is de reclame voor modellen die twee- of zelfs driemaal sneller rijden dan de door de wetgever toegestane maximale snelheid te verantwoorden? Welke bevoegde instantie verleent haar toestemming voor auto's die de beperkingen op de Europese autowegen overschrijden? Is de hogervermelde toestand verantwoord? Welke oplossing zou kunnen worden gevonden om te voorkomen dat autobestuurders indirect worden aangezet tot het overtreden van de snelheidsbeperkingen die door de wetten van iedere lidstaat worden opgelegd?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(29 april 2002)

De meeste personenauto's hebben nu een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 140 kilometer per uur. Aangezien de communautaire wetgeving inzake motorvoertuigen geen maximumgrens vaststelt voor de door de constructie bepaalde snelheid van voertuigen, kunnen de lidstaten geen communautaire goedkeuringen weigeren voor wagens met een krachtig vermogen. Hoe dan ook kan een communautaire goedkeuring niet in die zin worden geïnterpreteerd dat het voertuig met een snelheid mag rijden die de snelheidsbeperkingen op de openbare wegen overschrijdt.

Er moet op worden gewezen dat op bepaalde delen van het autosnelwegennet in de EU de snelheid van voertuigen niet wordt beperkt en dat de verkeersregels overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel grotendeels onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen.

Er is geen communautaire wetgeving die de adverteerder verbiedt de maximumsnelheid van een voertuig in een advertentie te vermelden. Er bestaan echter nationale wetgeving en gedragscodes die snelheid als reclamemiddel voor auto's verbieden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0208/02

van Carlos Carnero González (PSE) aan de Raad

(5 februari 2002)

Betreft: Rechten van de mens in de westelijke Sahara

Volgens de media zijn tientallen gedetineerden van de plaatselijke Sahara-bevolking in de beruchte zwarte gevangenis van El Aaiún (in de westelijke Sahara) op 24 december een hongerstaking begonnen uit protest tegen de onmenselijke omstandigheden waaronder ze vastgehouden worden. Een groot aantal van hen is naar het schijnt gefolterd, mishandeld en wordt volledig van de buitenwereld afgesloten. Hun familieleden hebben een vreedzame optocht gehouden om steun te betuigen, maar zijn door de Marokkaanse autoriteiten met geweld uiteengedreven.

De nieuwe golf van gewelddadige onderdrukking van de rechten van de mens in de westelijke Sahara komt in negatieve zin overeen met de gebaren van goede wil van het Polisario-front, dat op 2 januari jl. besloten heeft op 115 Marokkaanse krijgsgevangenen vrij te laten.

Welke informatie bezit de Raad over de feiten? Heeft hij zich tot de Marokkaanse regering gewend om uitleg te vragen en aan te dringen op positieve maatregelen? Acht hij het niet geboden om zo spoedig mogelijk een waarnemersdelegatie te sturen om de toestand ter plaatse te onderzoeken?

Gecombineerd Antwoordop de schritftelijke vragen E-0208/02 en P-0410/02

(21 mei 2002)

De Raad deelt het geachte parlementslid, de heer Carlos Carnero Gonzalèz, hierbij mede niet op de hoogte te zijn van de door hem genoemde gebeurtenissen in de El Aaiún-gevangenis.

Meer in het algemeen blijft de Raad zich ernstig zorgen maken over het lot van de meer dan 1350 krijgsgevangenen die nog steeds, de meesten al 20 jaar, worden vastgehouden. Deze kwestie vergt een snelle oplossing die strookt met de verplichtingen uit hoofde van het

Verdrag van Genève. De Raad heeft altijd onderstreept dat met het zoeken naar een oplossing voor nijpende humanitaire kwesties, zoals de mogelijkheid van familiebezoek of de vrijlating van krijgsgevangenen niet moet worden afgewacht tot de voltooiing van het politieke proces. Hoewel beperkte vorderingen zijn gemaakt betreurt de Raad nog steeds de uiterst zorgwekkende situatie van de vluchtelingen uit de westelijke Sahara in de kampen van Tindouf en wijst hij erop dat de gespannen situatie in de westelijke Sahara het vinden van een oplossing voor de humanitaire problemen verder bemoeilijkt. Mede om die reden onderhoudt de Raad regelmatig contact met de persoonlijke gezant van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer James Baker, en met alle partijen bij het conflict, en blijft hij beschikbaar om bij te dragen tot het scheppen van een klimaat van vertrouwen tussen de betrokken partijen, teneinde een aanvaardbare oplossing mogelijk te helpen maken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1063/02

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(18 april 2002)

Betreft: Zetel van de organen van de EU

In de tekst van elk EU-Verdrag wordt duidelijk verwezen naar de zetels van de Europese organen. Tijdens elke Intergouvernementele Conferentie wordt dit onderwerp ter sprake gebracht en de desbetreffende besluiten vinden hun beslag in het nieuwe Verdrag. Het is bekend dat met de op 28 februari 2002 in Brussel geopende Conferentie de fundamenten worden gelegd voor de herziening van het functioneren van de organen van de Unie en voor de uitbreiding met nieuwe lidstaten.

Wat is de mening van de Commissie over de mogelijkheid om in het kader van de Conferentie een debat te houden over eventuele overplaatsing van bepaalde instellingen van de Unie naar andere steden dan Brussel en Luxemburg, en met name naar enkele van de meest historische steden van de Unie, zoals Rome, Berlijn, Parijs en Athene? Zou een dergelijk debat gevoerd kunnen worden in het kader van de Conferentie en zou een besluit genomen kunnen worden over de verplaatsing van de zetel van enkele van de belangrijkste organen van de Unie?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(14 mei 2002)

Krachtens het geldende recht wordt de vestiging van de zetels van de instellingen in onderlinge overeenstemming door de regeringen van de lidstaten vastgesteld (artikel 289 van het EG-Verdrag).

Bovendien zijn de reeds daarover genomen besluiten opgenomen in het daarop betrekking hebbende Protocol dat bij het Verdrag van Amsterdam is gevoegd en behoren zij dus voortaan tot het primair recht van de Unie.

Volgens de conclusies van de Europese Raad van Laken van 14-15 december 2001 omvat het mandaat van de Conventie over de toekomst van Europa, waarvan de werkzaamheden reeds op 28 februari 2002 zijn gestart, niet de formulering van voorstellen inzake de zetel van de instellingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0869/02

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(3 april 2002)

Betreft: Bestrijdingsmiddelen in het grondwater

Greenpeace Zweden meldde op 22 februari 2002 dat de Zweedse Inspectie van chemische stoffen in een brief aan de Commissie afstand neemt van het beginsel dat bestrijdingsmiddelen niet in het grondwater mogen lekken. Meer dan 10 jaar heeft Zweden erop gehamerd dat bestrijdingsmiddelen een onaanvaardbaar gevaar vormen als ze in het grondwater terecht komen. Volgens de brief van de Inspectie chemische stoffen is Zweden thans echter bereid in te stemmen met de richtlijnen van de EU, uit hoofde waarvan afbraakproducten in het grondwater toegestaan zijn. Er wordt mee ingestemd dat stoffen die ongevaarlijk worden geacht, in het grondwater komen. De ervaring leert echter dat moeilijk te voorzien is welke stoffen gevaarlijk zijn.

Kan de Commissie bevestigen dat de Zweedse Inspectie chemische stoffen van standpunt is veranderd en is zij van mening dat met 100 procent zekerheid kan worden vastgesteld dat sommige stoffen ongevaarlijk zijn als zij in het grondwater komen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(15 mei 2002)

De Commissie kan niet spreken voor de Zweedse inspectie van chemische stoffen. De Commissie is echter niet op de hoogte van enige verandering in het standpunt van de inspectie, zoals geopperd door het geachte parlementslid.

De Commissie is van mening dat het op grond van de modernste wetenschappelijke evaluaties mogelijk is de niveaus van blootstelling aan afzonderlijke stoffen vast te stellen, die geen onaanvaardbaar risico voor de consumenten opleveren. Dit wordt op vele gebieden in de communautaire wetgeving weerspiegeld, waaronder de drinkwaterrichtlijn (Richtlijn 75/440/EEG van de Raad van 16 juni 1975 betreffende de vereiste kwaliteit van het oppervlaktewater dat is bestemd voor productie van drinkwater in de lidstaten(1)) die maximale concentratiegrenswaarden voor veel verbindingen vaststelt, waaronder koper dat een werkzame stof van bestrijdingsmiddelen is en sommige klassen van gechloreerde koolwaterstoffen die ook als afbraakproducten van bestrijdingsmiddelen voorkomen.

(1) PB L 194 van 25.7.1975.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1090/02

van Emmanouil Bakopoulos (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 april 2002)

Betreft: Beroep bij het Europese Hof van Justitie tegen lidstaten vanwege niet-naleving van richtlijn 98/84/EG

De Commissie heeft besloten België, Griekenland, Luxemburg en Spanje voor het Europese Hof van Justitie te dagen vanwege het feit dat deze landen geen nationale maatregelen hebben uitgevaardigd voor de tenuitvoerlegging van richtlijn 98/84/EG(1) betreffende televisie- en radio-omroepdiensten die het publiek tegen betaling ter beschikking worden gesteld.

Beschikt de Commissie over gegevens omtrent de omvang van het gebruik van illegale decoderingsapparatuur in bovengenoemde landen?

(1) PB L 320 van 28.11.1998, blz. 54.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(28 mei 2002)

Richtlijn 98/84/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 1998 betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang beoogt wettelijke bescherming te bieden tegen piraterij op het gebied van omroepdiensten en door voorwaardelijke toegang beschermde diensten van de informatiemaatschappij. Bij de illegale uitrusting in de zin van deze richtlijn gaat het niet alleen om illegale decoders, maar om alle hard- en software waarmee ongeoorloofd toegang tot de beschermde dienst kan worden verkregen, zoals illegale smartcards.

Bij de raadpleging van de belangrijkste marktdeelnemers in het kader van de opstelling van het eerste verslag over de implementatie van de richtlijn heeft de Commissie aanwijzingen gekregen dat piraterij op het gebied van de betaaldiensten nog steeds vaak voorkomt. Er zijn echter geen betrouwbare statistieken over de omvang van het gebruik van illegale uitrusting. De Commissie wil hier in het komende verslag nader op ingaan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1087/02

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(18 april 2002)

Betreft: Gang van zaken bij de regionale operationele programma's in Griekenland

Uit de gang van zaken tot nu toe blijkt overduidelijk dat zich problemen voordoen bij het op stapel zetten van specifieke maatregelen en programma's in het kader van de regionale operationele programma's van het Derde Communautaire Bestek in Griekenland. Deze vertraging houdt niet alleen verband met het feit dat reeds twee jaar zijn verstreken sedert het officiële begin van het Derde Communautaire Bestek, maar doet zich ook gevoelen in de toepassing van de nationale (sectorale) programma's, ofschoon de zaken daar iets vlotter verlopen.

1. Wat zijn de redenen voor deze vertraging?

2. Wanneer zal volgens de Commissie de situatie vlot zijn getrokken?

3. Sluit de Commissie uit dat zich in de toekomst, ten gevolge van deze vertraging, problemen zullen voordoen bij de meer algemene gang van zaken in het Derde Communautaire Bestek in Griekenland?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(27 mei 2002)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0577/02

van Emmanouil Bakopoulos (GUE/NGL) aan de Commissie

(6 maart 2002)

Betreft: Illegale invoer van huisdieren in de Europese Unie

Volgens berichten in de pers wordt de laatste jaren een groot aantal huisdieren illegaal in de Europese Unie ingevoerd, met name vanuit landen in Oost-Europa. Deze dieren worden vervolgens verkocht zonder dat de elementaire regels inzake hygiëne zijn nageleefd, waardoor de sterfte onder deze dieren toeneemt en er ook een gevaar voor de volksgezondheid ontstaat.

Kan de Commissie meedelen wat zij in de toekomst denkt te ondernemen om deze illegale handel te bestrijden en de levenskwaliteit van de huisdieren te verbeteren?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(24 april 2002)

De veterinairrechtelijke voorschriften waaraan levende dieren moeten beantwoorden die in de Gemeenschap worden ingevoerd, zijn vastgesteld bij verschillende richtlijnen van de Raad.

Voor honden en katten, waar het in deze vraag hoofdzakelijk om blijkt te gaan, zijn de voorschriften vastgesteld bij Richtlijn 92/65/EEG van de Raad van 13 juli 1992 tot vaststelling van de veterinairrechtelijke voorschriften voor het handelsverkeer en de invoer in de Gemeenschap van dieren, sperma, eicellen en embryo's waarvoor ten aanzien van de veterinairrechtelijke voorschriften geen specifieke communautaire regelgeving als bedoeld in bijlage A, onder I, van Richtlijn 90/425/EEG geldt(1), en met name bij de artikelen 10 en 16.

De algemene beginselen voor de controles die moeten worden uitgevoerd wanneer deze dieren in de Unie worden binnengebracht, zijn overigens vastgesteld bij Richtlijn 91/496/EEG van de Raad van 15 juli 1991 tot vaststelling van de beginselen voor de organisatie van de veterinaire controles voor dieren uit derde landen die in de Gemeenschap worden binnengebracht en tot wijziging van de Richtlijnen 89/662/EEG, 90/425/EEG en 90/675/EEG(2). Deze richtlijn preciseert met name dat de dieren systematisch moeten worden gecontroleerd op de plaats van binnenkomst op het grondgebied van de Gemeenschap, in een inspectiepost aan de grens.

Algemeen moet worden opgemerkt dat de Commissie weliswaar het initiatief neemt voor de communautaire wetgeving, maar dat de autoriteiten van de lidstaten voor de tenuitvoerlegging bevoegd zijn. Het zijn bijgevolg de nationale autoriteiten die op de goede toepassing van de vigerende communautaire regelgeving moeten toezien en de nodige maatregelen moeten nemen om illegale invoer en fraude te bestrijden.

Het zou nuttig zijn indien de Commissie kon beschikken over meer precieze informatie over de omstandigheden van de illegale invoer die hier wordt gemeld, zodat ze een doelmatig onderzoek kan instellen naar de naleving door de betrokken lidstaten van hun verplichtingen op dit vlak.

(1) PB L 268 van 14.9.1992.

(2) PB L 268 van 24.9.1991.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0078/02

van Ulrich Stockmann (PSE) aan de Commissie

(25 januari 2002)

Betreft: Mogelijke sluiting van de spoorwagonfabriek Ammendorf/Halle (Saale)

Het Canadese Bombardier, een bedrijf voor spoorwegtechniek, kondigde op 12 november 2001 de sluiting aan van de spoorwagonfabriek Ammendorf bij Halle (Saale) in Saksen-Anhalt. Daardoor dreigen bijna 1000 arbeidsplaatsen verloren te gaan.

Achtergrond: Na de hereniging verkocht de opvolgster van de Treuhand, BVS, na meerdere vruchteloze pogingen tot privatisering de Deutsche Waggonbau AG, waartoe ook de standplaats Ammendorf behoort, aan een Amerikaanse investeringsmaatschappij. Deze verkocht de Deutsche Waggonbau AG twee jaar later aan het Canadese bedrijf voor spoorwegtechniek Bombardier.

Heeft de fabriek in Ammendorf overheidssteun gekregen, en zo ja, voor welk bedrag?

Kreeg de fabriek in Ammendorf financiële ondersteuning uit Europese (stimulerings)programma's, en zo ja, voor welk bedrag?

Moeten eventuele toegekende subsidies worden terugbetaald in het geval van sluiting van de fabriek?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(22 februari 2002)

Aan de hand van de momenteel beschikbare informatie kan de Commissie niet uitmaken of aan de spoorwagonfabriek Ammendorf te Halle (Saale) in Saksen-Anhalt staatssteun is verleend. Het valt evenwel niet uit te sluiten dat staatssteun is toegekend uit hoofde van de bijzondere Treuhand-steunregelingen in het kader van de privatisering van ondernemingen uit de nieuwe Duitse deelstaten of uit hoofde van door de Commissie goedgekeurde regionale steunregelingen. Indien de steun aan de betrokken onderneming is toegekend met inachtneming van de voorwaarden die in de beschikkingen van de Commissie tot goedkeuring van deze regelingen zijn vastgesteld, dan behoefden de steunmaatregelen ten behoeve van de fabriek te Ammendorf niet afzonderlijk te worden aangemeld.

Buiten goedgekeurde steunregelingen om verleende steun moet afzonderlijk door de betrokken lidstaat als ad-hocsteun bij de Commissie worden aangemeld. In de nieuwe deelstaten namen ad-hocsteunmaatregelen veelal de vorm aan van reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden. De Duitse autoriteiten hebben nooit dergelijke maatregelen ten gunste van de fabriek van Ammendorf aangemeld.

Aangezien de Commissie niet weet of enigerlei steun aan de betrokken onderneming is verleend en zo ja, onder welke voorwaarden, kan zij geen uitspraak doen in verband met de vraag of eventuele subsidies moeten worden terugbetaald mocht de fabriek worden gesloten.

In het licht van de haar gestelde vragen heeft de Commissie overeenkomstig de bepalingen van het EG-Verdrag inzake staatssteun de Duitse autoriteiten verzocht haar alle inlichtingen te verstrekken over de aan de betrokken onderneming toegekende financiële steun, met inbegrip van de in het kader van Europese programma's verleende steun. Deze informatie moet de Commissie in staat stellen uit te maken of de communautaire voorschriften ten volle zijn gerespecteerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0914/02

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(8 april 2002)

Betreft: Problemen bij belastingaangifte met de computer via Taxisnet

De Commissie heeft mij in haar antwoord op vorige vragen (E-1802/98(1), E-0044/99(2), P-0147/00(3)) verzekerd dat de tenuitvoerlegging van het met communautaire middelen medegefinancierde TAXIS-programma naar behoren verloopt. Vorige week heeft het secretariaat-generaal Informaticasystemen medegedeeld dat het geen nieuwe aanvragen in ontvangst zal nemen voor belastingaangifte met de computer omdat zich verscheidene problemen hebben voorgedaan in de werking van het systeem. Daarom vraag ik de Commissie:

1. of zij nog steeds voldaan is over de vorderingen in het project?

2. Hoe hoog de begroting van dit project aanvankelijk was en hoe hoog nu?

3. Wat de opleveringstermijn voor dit project aanvankelijk was en wat die termijn nu is?

(1) PB C 13 van 18.1.1999, blz. 88.

(2) PB C 297 van 15.10.1999, blz. 140.

(3) PB C 280 E van 3.10.2000, blz. 186.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(22 mei 2002)

Het TAXIS-project is medegefinancierd door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO), het Europees Sociaal Fonds (ESF) en de Griekse autoriteiten uit hoofde van het operationeel programma voor de modernisering van de overheidsadministratie in het kader van het communautair bestek (CB) 1994-1999 voor Griekenland.

Dit project werd in november 1994 tijdens de 1ste vergadering van het toezichtcomité goedgekeurd met een totale begroting van 50 160 000. De geplande uitvoeringsperiode liep tot oktober 1998.

Gezien de zeer complexe aard van het project werd echter overeengekomen om de oorspronkelijk geplande uitvoeringsperiode te verlengen tot de eerste helft van 2001. De totale begroting werd verhoogd tot 59 691 031 om een aantal aanvullende softwaretoepassingen te betalen.

Het toezichtcomité van het operationeel programma heeft de Commissie ervan in kennis gesteld dat de uitvoering van het TAXIS-project in zijn geheel reeds in de eerste helft van 2001 volgens het overeengekomen tijdschema voltooid is.

Een volledig uitvoeringsverslag voor het operationeel programma in zijn geheel en het TAXIS-project in het bijzonder wordt door de Commissie vóór eind juni 2002 verwacht. Dit verslag dat kwalitatieve en kwantitatieve gegevens zal bevatten, zal door de Griekse autoriteiten worden overgelegd naar aanleiding van de indiening van het verzoek om uitvoering van de saldobetaling en de afsluiting van het programma.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0603/02

van Manuel Pérez Álvarez (PPE-DE) aan de Commissie

(6 maart 2002)

Betreft: Sluiting van de fabriek van Grupo Lear in Lleida (Spanje)

De dagen van de fabriek van de multinational Lear in Cervera (Lleida) lijken geteld nu de fabriek waarschijnlijk gaat sluiten.

De fabriek kent de laagste lonen in de metaalsector. 80 % van de werknemers is vrouw en volgens de media bedroeg de winst de afgelopen zeven jaar meer dan 300 miljoen. Sluiting zou dan ook een voorbeeld kunnen zijn van een in sociaal opzicht absoluut onverantwoord besluit.

Welke besluiten worden overwogen om ervoor te zorgen dat besluiten als deze geen afbreuk doen aan de rechten van de werknemers en in het algemeen van de armste bevolkingsgroepen en de regio's en gemeenschappen waarvoor een bedrijfstak als deze de belangrijkste bron van werkgelegenheid betekent?

Welke besluiten zijn in dit concrete geval genomen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(23 april 2002)

Verschillende communautaire richtlijnen voorzien in procedures ter informatie en raadpleging van de werknemersvertegenwoordigers die van toepassing kunnen zijn in geval van sluiting van ondernemingen: Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag(1), en Richtlijn 94/45/EG van de Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers(2). Richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap Gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de vertegenwoordiging van de werknemers(3), vult de communautaire maatregelen ter zake aan.

De materiële verplichtingen die de ondernemingen moeten naleven wanneer ze beslissen productie-eenheden te sluiten, worden evenwel door geen enkele communautaire maatregel geregeld. Op 15 januari 2002 heeft de Commissie niettemin besloten een raadpleging van de sociale partners op Gemeenschapsniveau te lanceren over het vooruitlopen op en het omgaan met verandering: een dynamische benadering van de sociale aspecten van bedrijfsherstructureringen. De Commissie nodigt hen via deze weg uit tot een dialoog over dit belangrijke onderwerp, alsook over de verbetering van het aanpassingsvermogen en de inzetbaarheid van de werknemers, in het bijzonder wat de herscholing betreft.

(1) PB L 225 van 12.8.1998.

(2) PB L 254 van 30.9.1994.

(3) PB L 80 van 23.3.2002.