SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0940/99

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) aan de Commissie

(13 april 1999)

Betreft: Verplichte raadpleging van het Internationale Hof van Justitie met het oog op de vreedzame oplossing van geschillen in verband met de Overeenkomst van New York van 1995 inzake transzonale en sterk migrerende soorten

Aangezien de Commissie mijn vorige vraag P-0103/99(1) niet heeft beantwoord, verwijs ik opnieuw naar de verklaring van commissaris Emma Bonino op de plenaire vergadering van het EP van 12 januari 1999 dat de ratificatie van de Overeenkomst van New York Canada vanzelfsprekend zal beletten zich aan de jurisdictie van het Hof te onttrekken, zoals het in 1994/95 heeft gedaan (Handelingen van 12 januari 1999, blz. 80). Het gaat hier niet om een onbeduidende kwestie, maar wellicht om een aanzienlijk verschil in interpretatie van het belangrijke deel VIII (en niet deel IX zoals de Commissie beweert) van de Overeenkomst van New York.

Het gaat niet om de verplichting in het Verdrag om voor de geschillenbeslechting gebruik te maken van vreedzame middelen noch om het bindende karakter van de oplossing waartoe het gekozen vreedzame middel leidt. Het gaat om het volgende: als het beginsel van vrije keuze van de middelen voor het oplossen van geschillen door de staten is neergelegd in artikel 30 van de Overeenkomst dat verwijst naar deel XV van het Zeerechtverdrag van 1982, zoals de Commissie in haar antwoorden erkent, hoe kan een staat - Canada - dan worden gedwongen zich verplicht te onderwerpen aan de jurisdictie van het Internationale Hof van Justitie als dit slechts een van de middelen is als bedoeld in artikel 287 van dit Verdrag?

Daarom kom ik terug op mijn vorige vraag en verzoek de Commissie mee te delen op basis van welke wettelijke voorschriften en juridische grondslag zij overeenkomstig haar uitlatingen voor de plenaire vergadering van het EP van mening is dat Canada zich verplicht moet onderwerpen aan het Internationale Hof van Justitie voor het oplossen van een tussen de EU en Canada gerezen geschil met betrekking tot de Overeenkomst van New York van 1995, wanneer beide partijen partij zijn bij de Overeenkomst en deze in werking zal zijn getreden. Hierbij wordt met name rekening gehouden met het feit dat krachtens artikel 287, lid 5 (deel XV) van het Verdrag van 1982 alleen arbitrage mogelijk is wanneer twee partijen in een geschil niet hebben ingestemd met eenzelfde procedure.

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie

(7 mei 1999)

Deel VII van de overeenkomst van Verenigde Naties van 1995 inzake transzonale en sterk migrerende visbestanden verwijst naar de algemene bepalingen voor regeling van geschillen, zoals vastgelegd in deel XV van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 1982. Krachtens deze bepalingen staat het de staten vrij middelen te kiezen ter beslechting van een geschil zolang deze middelen leiden tot verplichte en bindende geschillenbeslechting (zie de artikelen 280 tot 282 van het Verdrag van 1982). Artikel 286 van het Verdrag behelst dat elk geschil dat niet door de betrokken partijen zelf kan worden geregeld, op verzoek van een van de partijen bij het geschil wordt onderworpen aan verplichte procedures die leiden tot bindende beslissingen. Hiertoe worden in artikel 287, lid 1, vier mogelijke procedures aangeboden. Indien echter een partij of de partijen geen keuze hebben gemaakt of niet allemaal dezelfde procedure hebben gekozen, dient het geschil, krachtens artikel 287, lid 3 en lid 4, te worden onderworpen aan arbitrage overeenkomstig bijlage VII.

Behalve voor een aantal specifieke beperkingen, vooral met betrekking tot de uitoefening door een kuststaat van zijn soevereine rechten of jurisdictie over zijn exclusieve economische zone (zie artikel 297), voorzien de bepalingen niet in excepties. Indien dergelijke bepalingen voorhanden waren geweest in verband met de zaak-Estai (de aanhouding van een Spaanse trawler in 1995 buiten de 200-mijlszone van Canada), zou het mogelijk zijn geweest, althans voor het krachtens bijlage VII opgerichte scheidsgerecht, de procedures in te leiden; het gerecht zou de jurisdictie hebben gehad de zaak grondig te onderzoeken en een bindende uitspraak te doen en de beschuldigde zou zich louter door het afleggen van een verklaring niet kunnen onttrekken aan de internationale scheidsrechterlijke uitspraak.

(1) PB C 325 van 12.11.1999.