SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3971/98

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: Communautair referentielaboratorium voor de beoordeling van de kwaliteit en de toxiciteit van verwerkte industrieproducten van de visserij en de aquacultuur

Voor de productie en het in de handel brengen van conserven gelden onder meer de communautaire richtlijn 91/493/EEG(1) en de specifieke verordeningen voor visserijproducten nrs. 2136/89(2) tot vaststelling van gemeenschappelijke normen voor het in de handel brengen van sardineconserven en 1536/92(3) tot vaststelling van gemeenschappelijke handelsnormen voor tonijn- en bonietconserven, die andere normen voorschrijven dan in de communautaire wetgeving voor de overige producten werd bepaald. Volgens de GMO en de bestaande stelsels van algemene preferenties dient de kwaliteit van de op de communautaire markt afgezette visserijproducten te worden beschermd ten behoeve van de consument. Het lijkt wenselijk dat ook in de nieuwe GMO voor de visserij- en de aquacultuurproducten van de EU in deze bescherming wordt voorzien.

Is de Commissie dan ook niet van oordeel dat in het kader van de nieuwe GMO voor de visserij- en de aquacultuurproducten in elke lidstaat, en ook op communautair niveau, een referentielaboratorium moet worden opgericht ter beoordeling van de kwaliteit en de toxiciteit van de verwerkte industrieproducten van de visserij en de aquacultuur? Deze laboratoria zouden, na raadpleging van de Commissie, de diagnosemethoden coördineren, actief bijdragen aan de identificatie van de mogelijke vergiftigingshaarden, de opleiding en omscholing op het gebied van het stellen van laboratoriumdiagnosen vergemakkelijken, samenwerken met de bevoegde laboratoria van de betrokken derde landen bij het vaststellen van de diagnosemethoden, en als adviesorganen voor de vaststelling van sectorale normen meewerken aan de controle op de kwaliteit van grondstoffen en verwante producten, conform de internationale EN 45000-normen, de vaststelling en ontwikkeling van OTO-lijnen, het definiëren van kwaliteitsparameters voor grondstoffen en eindproducten uit fysisch, chemisch, microbiologisch en organisatorisch oogpunt, het bepalen van regels voor de controle op de productieprocessen teneinde de nodige hygiëne- en gezondheidsgaranties te kunnen bieden en risico's te voorkomen, en, tenslotte, de consolidatie van een interfacestructuur voor informatieoverdracht tussen bedrijven, administraties, consumenten en wetenschappers, waarbij uitwisselingsacties dienen te worden gestimuleerd.

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie

(23 maart 1999)

De Commissie is van mening dat de veiligheid van verwerkte visserij- en aquacultuurproducten afdoende wordt gewaarborgd door de bestaande regelgeving en controles. Daartoe behoren diverse netwerken van communautaire referentielaboratoria zoals die voor mariene biotoxines(4), ziekten bij vissen(5) en tweekleppige weekdieren(6), zoönoses(7) en residuen(8). Van een netwerk maakt (ten minste) één referentielaboratorium per lidstaat deel uit; een dergelijk nationaal referentielaboratorium wordt in eerste instantie door de lidstaat aangewezen. Elk netwerk wordt gecoördineerd door een door de Raad aangewezen communautair referentielaboratorium. De Commissie verleent aan deze communautaire referentielaboratoria financiële steun om de levensmiddelen- en veterinaire controles doeltreffender te maken. Er bestaat ook een netwerk van laboratoria voor levensmiddelencontroles(9).

De Commissie ziet niet in waarom een nieuw referentielaboratorium in elke lidstaat en een nieuw communautair referentielaboratorium zouden moeten worden aangewezen voor toxicologische controles op verwerkte visserij- en aquacultuurproducten, aangezien de bestaande netwerken van laboratoria reeds in de behoeften daaraan voorzien.

Het geachte parlementslid noemt niet alleen de veiligheid van de producten, maar ook de kwaliteit ervan. De overheid heeft inderdaad tot taak de productveiligheid te garanderen met het oog op bescherming van de consumenten, maar voor de kwaliteitsaspecten is de privé-sector verantwoordelijk. Wat kwaliteitsverbetering betreft, staat niets de uitbreiding van uitwisselingen en samenwerking op vrijwillige basis tussen de op het gebied van verwerkte visserijproducten werkzame laboratoria in de hele Gemeenschap in de weg en dergelijke uitwisselingen dienen bevorderd te worden. Het is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de ondernemingen en de representatieve sectororganisaties ervoor te zorgen dat een dergelijke netwerkvorming plaatsvindt.

(1) PB L 268 van 24.9.1991, blz. 15.

(2) PB L 212 van 22.7.1989, blz. 79.

(3) PB L 163 van 17.6.1992, blz. 1.

(4) Beschikking 93/383/EEG van de Raad (PB L 166 van 8.7.1993).

(5) Richtlijn 93/53/EEG van de Raad (PB L 175 van 19.7.1993).

(6) Richtlijn 95/70/EG van de Raad (PB L 322 van 30.12.1995).

(7) Richtlijn 92/117/EG van de Raad (PB L 62 van 15.3.1993).

(8) Richtlijn 96/23/EG van de Raad (PB L 125 van 23.5.1996).

(9) Beschikking 90/424/EEG van de Raad (PB L 224 van 18.8.1990).