ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2781/98

van Johanna Maij-Weggen (PPE) aan de Commissie

(14 september 1998)

Betreft: Het vrij verkeer van goederen van Nederland naar Italië

In een antwoord op mijn eerdere vraag (E-2006/97)(1) over het overschrijven van een Nederlandse auto naar Italië (kosten toen circa NLG 800) heeft de Commissie mij gemeld dat men meer details nodig had om te beoordelen of dit bedrag correct was.

Inmiddels blijkt dat de betreffende naar Italië verhuisde Nederlandse burger niet NGL 800 maar omgerekend NGL 1.950 heeft betaald om zijn auto overgeschreven te krijgen.

De specificatie van het bedrag van NGL 1.950 vindt de Commissie in een bijlage bij deze tweede vraag.

Kan de Commissie mij thans melden of dit correct is?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(19 november 1998)

De Commissie bedankt het geachte parlementslid voor haar vraag, maar kan deze tot haar spijt niet beantwoorden omdat de bijlage onleesbaar is. De Commissie en het secretariaat van het Parlement hebben het geachte parlementslid om een leesbare versie verzocht, maar hieraan is helaas geen gevolg gegeven. Aangezien deze bijlage een onmisbaar onderdeel van de vraag uitmaakt, kan de vraag niet worden beantwoord.

(1) PB C 21 van 22.1.1998, blz. 132.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 3039/98 van Anita POLLACK aan de Commissie. Aluminiumvervuiling



Publicatieblad Nr. C 118 van 29/04/1999 blz. 0177



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3039/98 van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie (8 oktober 1998) Betreft: Aluminiumvervuiling Beschikt de Commissie over gegevens over de gevolgen van vervuiling door aluminiumstof op wegen voor de volksgezondheid en/of heeft zij al onderzoek hiernaar laten verrichten? Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (9 november 1998) Neen, de Commissie beschikt niet over gegevens over de gevolgen van vervuiling door aluminiumstof op wegen voor de volksgezondheid en heeft evenmin onderzoek hiernaar laten verrichten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 3338/98 van Anita POLLACK aan de Commissie. Multilateraal Investeringsakkoord (MIA)



Publicatieblad Nr. C 118 van 29/04/1999 blz. 0186



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3338/98 van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie (10 november 1998) Betreft: Multilateraal Investeringsakkoord (MIA) Kan de Commissie, nu de in het kader van de OESO gevoerde onderhandelingen met het oog op de sluiting van een multilateraal investeringsakkoord zijn hervat, mededelen welke rol zij daarbij denkt te vervullen, en zal het Parlement opnieuw in de gelegenheid worden gesteld zijn standpunten bij de herziening van de desbetreffende teksten kenbaar te maken? Antwoord van Sir Leon Brittan namens de Commissie (24 november 1998) Het geachte parlementslid moge verwezenworden naar de opmerkingen van de Commissie in de het debat over het multilateraal investeringsakkoord (MIA) ter gelegenheid van de zitting van het Parlement van oktober II 1998(1). (1) Debatten van het Parlement (oktober II 1998).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3118/98

van Winifred Ewing (ARE) aan de Commissie

(16 oktober 1998)

Betreft: Moderniseren en opknappen van vaartuigen

Kan de Commissie mededelen hoeveel de lidstaten hebben voorgeschoten voor het moderniseren en opknappen van vaartuigen?

Welke lidstaten hebben deze voorschotten verstrekt?

Om welke bedragen en om hoeveel vaartuigen gaat het?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(13 november 1998)

Na de opstelling van het voortgangsverslag overeenkomstig artikel 11 van Richtlijn 90/684/EEG van de Raad van 21 december 1990 betreffende de steunverlening aan de scheepsbouw(1) hebben in de laatste jaren vier lidstaten (Denemarken, Duitsland, Italië en Spanje) contracten aangemeld voor de verbouwing van schepen (dat wil zeggen het aanbrengen van radicale veranderingen) waarvoor staatssteun werd verleend.

Uit de meest recente gegevens blijkt dat het in 1995 ging om 23 verbouwingscontracten met een totale waarde van 231,2 miljoen ecu, waarvoor 10,3 miljoen ecu aan steun werd verleend; in 1996 betrof het 29 verbouwingscontracten met een totale waarde van 484,9 miljoen ecu, waarvoor 19,3 miljoen ecu aan steun werd verleend. Dit komt neer op ongeveer 4,5 % van de contractwaarde, het maximumpercentage dat de Commissie kan toestaan.

(1) PB L 380 van 31.12.1990.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2904/98

van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie

(2 oktober 1998)

Betreft: Informatie voor werkzoekenden

Kan de Commissie mededelen welke lidstaten aan werkzoekenden informatie verstrekken omtrent vacatures in andere landen dan hun eigen land? In welke vorm wordt die informatie bij de arbeidsbureaus verstrekt?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(23 oktober 1998)

Er zijn een aantal manieren waarop werkzoekenden in andere lidstaten naar werk en vacatures in arbeidsbureaus kunnen zoeken. Een van de belangrijkste mogelijkheden wordt geboden door het EURES-netwerk (European Employment Services), dat in 1993 is opgericht en ten doel heeft om het vrije verkeer van werknemers te bevorderen. Dit netwerk is een samenwerkingsverband van alle arbeidsbureaus in de Unie en de Europese Economische Ruimte en de Commissie. De afzonderlijke arbeidsbureaus wisselen informatie over geselecteerde vacatures uit via een computersysteem dat gerund wordt door de Commissie. Deze vacatures worden in de meeste arbeidsbureaus van de zeventien betrokken landen bekend gemaakt. Er zijn gemiddeld zo¢n 10 000 vacatures beschikbaar, die iedere dag worden bijgewerkt. De vacatures kunnen ook worden ingezien op de website van EURES. Het adres luidt http://europa.eu.int/jobs/eures.

Daarnaast zijn ook de nationale websites van de arbeidsbureaus, die een groot aantal gegevens over vacatures bevatten, met elkaar verbonden. In steeds meer arbeidsbureaus kan men toegang tot deze websites krijgen. Tot slot vindt er ook een groot aantal bilaterale uitwisselingen van vacatures plaats, vooral wanneer landen gemeenschappelijke grenzen hebben of er tekorten aan specifieke vaardigheden in de ene lidstaat bestaan waaraan geschikte werkzoekenden uit een andere lidstaat kunnen voldoen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2948/98

van Gerhard Hager (NI) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Afgeleid recht op het vlak van het migratie- en asielbeleid

Uit documenten blijkt dat de Raad afgelopen jaren ongeveer 70 besluiten met rechtswerking op het vlak van het migratiebeleid heeft goedgekeurd.

1. Om welke akten gaat het hier in het bijzonder (Kunnen de gegevens met nauwkeurige verwijzingen worden gestaafd?)

2. Wordt gestreefd naar verdergaande aanpassing van de wetgevingen?

3. Waaraan ligt het volgens de Commissie dat het toch nog niet gelukt is de feitelijke migratie vanuit de Europese Unie op empirisch vaststelbare wijze duurzaam te beïnvloeden(1)?

4. Hoe en waar kunnen de burgers en de leden van het Europees Parlement kennis nemen van CIBGA- en CIREFI-gegevens?

Antwoord van mevrouw Gradin namens de Commissie

(19 november 1998)

1. Deze vraag heeft betrekking op besluiten van de Raad die niet zijn gebaseerd op initiatieven van de Commissie. Het geachte parlementslid moet zich derhalve tot de Raad wenden.

2. Zoals het geachte parlementslid weet, heeft de Europese Raad van Cardiff van 15-16 juni de Raad en de Commissie verzocht om tijdens de Europese Raad van Wenen van 11-12 december 1998 een actieplan in te dienen ter uitvoering van de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam inzake een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Het krachtens artikel K4 van het Verdrag betreffende de Europese Unie opgerichte coördinatiecomité buigt zich momenteel over een ontwerp-actieplan. Zoals vereist bij artikel 63 van het geconsolideerde EG-Verdrag zal het comité een vijfjarenplan opstellen voor maatregelen met betrekking tot asiel, vluchtelingen en ontheemden, het immigratiebeleid en de rechten van onderdanen van derde landen die legaal in een lidstaat verblijven.

3. Voor deze vraag dient het geachte parlementslid zich te wenden tot het Voorzitterschap.

4. Deze vraag heeft betrekking op de toegang tot documenten en moet beantwoord worden door de betrokken instelling, in dit geval de Raad.

(1) Zie het strategisch document over het migratie- en asylbeleid 9809/98, ASIM 170.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2120/98

van Antonios Trakatellis (PPE) aan de Commissie

(30 juni 1998)

Betreft: Overtredingen, nalatigheden, slechte prestaties en verantwoordelijkheden bij de uitvoering van werken in Griekenland in het kader van het tweede communautaire bestek en het Cohesiefonds

Naar aanleiding van het verslag van het gemengd stuurcomité en recente berichten in de media rijzen er grote vragen naar de juiste uitvoering van de werkzaamheden die voor Griekenland zijn ondernomen in het kader van het tweede communautaire bestek en het Cohesiefonds. Er wordt melding gemaakt van overtredingen, nalatigheden en slechte prestaties van de kant van de ingeschakelde bedrijven en de verantwoordelijkheden van toezichthoudende instanties en ministeries in verband met werkzaamheden met een totale waarde van 2 miljard drachme, terwijl ook wordt gekeken naar de mogelijkheid van terugvordering van gelden.

1. Welke overtredingen, slechte prestaties en nalatigheden zijn ter kennis van de Commissie gekomen of zijn vastgesteld, en bij welke projecten?

2. Hoe wordt controle uitgeoefend op de uitvoering van de projecten en in hoeverre is deze controle toereikend en doeltreffend?

3. Hoe liggen de verantwoordelijkheden voor de overtredingen, bij welke instanties, en welke sancties worden overwogen?

4. Welke maatregelen worden voorgesteld om de nalatigheden te herstellen en om dergelijke situaties in de toekomst te vermijden?

5. Hoe wil de Commissie zorgen voor een goed gebruik van de middelen die uit de communautaire begroting beschikbaar zijn gesteld voor de uitvoering van deze projecten?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(8 juli 1998)

De Commissie gaat momenteel over tot een grondig onderzoek van het door het geachte Parlementslid aan de orde gestelde probleem; zij zal zo spoedig mogelijk nadere mededelingen ter zake doen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2075/98

van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie

(7 juli 1998)

Betreft: Ongelijke fiscale behandeling van gezinnen met één inkomen

Het Italiaanse Constitutionele Hof heeft in zijn arrest nr. 358 van 13 en 14 juli 1995 over de wettigheid van het presidentiële besluit nr. 597 van 29 september 1973, en met name artikel 3 ervan, bepaald dat het belastingstelsel dat thans van toepassing is op gezinnen met één inkomen uiterst onrechtvaardig is wat betreft de restitutie van 50 % van de inkomstenbelasting op natuurlijke personen, en het Hof heeft eventuele hieruit voortvloeiende besluiten naar de wetgever verwezen. Dit stelsel zou nl. in strijd zijn met de artikelen 3 (gelijkheid voor de wet van de echtgenoten), 29 en 31 (bescherming van het gezin) en 53 (rechtvaardige belastingheffing) van de Italiaanse grondwet.

Gezien dit duidelijke arrest van het Italiaanse Constitutionele Hof, de uitspraken van de EG-Commissie op het gebied van de belastingheffing, en de initiatieven van enkele vakbondsorganisaties zoals o.a. de SAPEF (Italiaanse onafhankelijke vakbond van gepensioneerden van de spoorwegen), wordt de Commissie het volgende gevraagd:

1. Acht de Commissie het niet nodig de Italiaanse autoriteiten te verzoeken een eind te maken aan deze onwettige en ongelijke behandeling van de Italiaanse burgers?

2. Kan de Commissie mededelen of er Europese richtlijnen terzake bestaan die de lidstaten een rechtvaardige belastingheffing opleggen?

3. Hoe luidt haar algemene oordeel over deze kwestie?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(23 september 1998)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-2510/97(1) van de heer Rauti.

Na lezing van het door het geachte parlementslid genoemde arrest meent de Commissie bovendien te mogen concluderen dat het Italiaanse Constitutionele Hof van oordeel is dat in deze kwestie geen sprake is van een schending van de constitutionele rechten. Het Hof heeft immers volstaan met een verwijzing naar de bevoegdheid van de Italiaanse wetgever om het huidige onbevredigende belastingstelsel voor gezinnen met één inkomen te wijzigen. De Commissie is hoe dan ook niet bevoegd bij een eventuele schending van de Italiaanse grondwet de Italiaanse overheid ter verantwoording te roepen.

(1) PB C 117 van 16.4.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2455/98

van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie

(30 juli 1998)

Betreft: Rehabilitatie van personen met geprotesteerde wissels in Italië

In Italië zijn ongeveer 12 miljoen personen met geprotesteerde wissels feitelijk uitgesloten van kredietverlening, dikwijls alleen omdat zij het slachtoffer zijn van onjuiste verzendingen, vertragingen, nalatigheden van banken en overheidsinstanties en vaak slechts voor kleine bedragen. Hiertoe behoren zeker velen die gedwongen waren in de klauwen van woekeraars te vallen. Als gevolg hiervan wordt ongeveer een vierde van de Italiaanse bevolking feitelijk uitgesloten van de euro, aangezien de Italiaanse autoriteiten met het oog op de nieuwe munt geen enkele vergoedingsmaatregel hebben voorzien. Het schijnt dat ook het Italiaanse banksysteem achterloopt wegens het ontbreken van controle door de Banca d'Italia op een onder de kredietstellingen gangbare praktijk die het bezitters van geprotesteerde wissels onmogelijk maakt om een rekening te openen en eenvoudige bankoperaties uit te voeren, zoals ook de organisatie SNARP (Sindacato Nazionale Antiusura e Riabilitazione Protestati, Nationale Vakbond tegen woekering en ter rehabilitatie van bezitters van geprotesteerde wissels) heeft onderstreept.

Kan de Commissie naar aanleiding hiervan mededelen:

1. of zij maatregelen overweegt ten behoeve van bezitters van geprotesteerde wissels die wensen te worden gerehabiliteerd;

2. of specifieke maatregelen zijn voorzien ter bestrijding van de woekering;

3. welke de rol zou kunnen zijn van de Europese Centrale Bank bij de controle op de toegankelijkheid van burgers in het algemeen tot kredietverlening;

4. of zij het niet wenselijk acht in ieder geval specifieke maatregelen terzake voor Italië te overwegen gezien het zeer grote aantal burgers en ondernemers (ongeveer een kwart van de volwassen bevolking) dat in feite van het beroepsleven is uitgesloten, met onvermijdelijke gevolgen voor de economie en de werkgelegenheid;

5. wat haar algemene mening terzake is?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3096/98

van Umberto Bossi (NI) aan de Raad

(19 oktober 1998)

Betreft: Monopoliepositie van het Italiaans Olympisch Comité (CONI) - voetbalverenigingen en vrije mededinging

De monopoliepositie in de beroeps- en amateursport, die was vastgelegd in de Italiaanse wet nr. 426 van 16 februari 1942, is niet langer houdbaar, mede in het licht van de hoge bijdragen die de Italiaanse overheid jaarlijks uitkeert aan het Italiaans Olympisch Comité. De instantie die verantwoordelijk is voor de mededinging en de vrije markt, en reeds herhaaldelijk met vragen van nationale parlementsleden werd geconfronteerd, heeft zich nooit ingezet voor de toepassing van het beginsel dat de wetgever gunstige concurrentievoorwaarden moet creëren en een einde moet maken aan monopolieposities. Vooral het optreden van deze instantie tegen de Liga van voetbalverenigingen in de A- en B-divisies voor wat betreft de oude kwestie van de contracten voor de televisierechten van pay per view is ondoelmatig gebleken. Het gaat hier om een orgaan van de Italiaanse voetbalbond (artikel 6, sub II van het statuut), dat in feite een monopoliepositie in het Italiaanse voetbal bekleedt (artikel 1 en 2 van het statuut). De overheid veronachtzaamt de toepassing van het beginsel van de vrije mededinging ten voordele van een beperkt aantal actoren in de beroepssport.

Is de Raad niet van mening dat het eenieder vrij moet staan om geregelde of incidentele sportevenementen in de beroeps- en amateursport te organiseren in een vrijemarktstelsel dat haaks staat op het monopolistische Italiaanse stelsel dat wordt gedomineerd door het Italiaans Olympisch Comité welk voor vele miljarden lire steun krijgt?

Antwoord

(7 december 1998)

Gezien de wijze waarop in het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap de bevoegdheden tussen de instellingen zijn verdeeld, kan de Raad het geachte parlementslid er slechts op wijzen dat deze kwestie krachtens met name de bepalingen van de artikelen 89 en 90 van het EG-Verdrag onder de bevoegdheden van de Commissie valt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2699/98

van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Geschil tussen Italië en de Commissie over stomatologische en tandheelkundige behandelingen

De zogenaamde "artsenrichtlijnen", waaronder de richtlijnen 75/362/EEG(1) en 75/363/EEG(2) regelen met gelijksoortige criteria - erkenning en recht van vestiging - de uitoefening van o.a. de odonto-stomatologie (eenvoudige mond- en tandbehandelingen die door de artsen onbeperkt worden uitgevoerd).

Opgemerkt dient te worden dat in de "artsenrichtlijnen" nergens de werkterreinen worden omschreven doch slechts criteria worden gegeven voor de opleiding omdat nimmer in enige lidstaat de gedachte is opgekomen dat de werkzaamheden van een arts die een persoon moet behandelen, anatomisch kunnen worden beperkt. Alleen in Italië heeft men bedacht dat vanwege het feit dat de behandeling van een deel van het lichaam (tanden, mond, enz.) werd toevertrouwd aan een beroepsbeoefenaar die geen arts is, tot gevolg heeft dat dit deel automatisch en "wettelijk" moet worden onttrokken aan de behandeling van de arts.

Kan de Commissie mededelen of op het vlak van de Gemeenschap maatstaven of gedragslijnen bestaan die op enige manier de lidstaten de een of andere regeling hebben opgelegd die hen verplicht artsen uitdrukkelijk te verbieden dat zij mond- en tandbehandelingen uitvoeren?

(1) PB L 167 van 30.6.1975, blz. 1.

(2) PB L 167 van 30.6.1975, blz. 14.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3103/98

van Graham Watson (ELDR) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: De aankoop van de voetbalclub Manchester United

Kan de Commissie, met het oog op de aankoop van de voetbalclub Manchester United door Rupert Murdoch, bevestigen dat iedere poging om televisiestations (die geen deel uitmaken van het media-imperium van de heer Murdoch) te dwarsbomen bij de verwerving van televisie-uitzendrechten een overtreding van artikel 86 inhoudt?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(28 oktober 1998)

Op grond van artikel 86 van het EG-Verdrag mogen ondernemingen geen misbruik maken van een machtspositie op de gemeenschappelijke markt of op een wezenlijk deel daarvan, voor zover de handel tussen lidstaten daardoor ongunstig kan worden beïnvloed.

Bij de toepassing van artikel 86 in een individueel geval is echter de juridische en economische context van doorslaggevend belang, teneinde met name vast te stellen of de betrokken onderneming een machtspositie heeft en, zo ja, of haar gedrag neerkomt op misbruik van deze positie.

Op dit moment kan nog niet worden vastgesteld of - ingeval het bod van BSkyB op de voetbalclub Manchester United succesvol is en de overname wordt goedgekeurd - het toekomstige optreden van BSkyb een overtreding van artikel 86 van het EG-Verdrag inhoudt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2776/98

van Johanna Maij-Weggen (PPE) aan de Commissie

(14 september 1998)

Betreft: De gevangenschap van Petrus Hariyanto in Indonesië

Amnesty International vestigt de aandacht op de Indonesische student Petrus Hariyanto, die een gevangenschap van acht jaar uitzit in de Cipinang-gevangenis in Jakarta, omdat hij medeoprichter is van de politieke partij PRD.

Voor zover bekend heeft hij zich nooit schuldig gemaakt aan geweld en heeft hij dat ook nooit gepropageerd.

Wil de Commissie nagaan bij de Indonesische autoriteiten of deze politieke gevangene kan worden vrijgelaten, dit gezien de meer democratische houding van de regering?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie

(16 oktober 1998)

De Commissie roept de Indonesische autoriteiten geregeld op tot het vrijlaten van alle politieke gevangenen in Indonesië en zal daarmee doorgaan. Tot dusver werd slechts een beperkt aantal gevangenen vrijgelaten, terwijl nog vele opgesloten blijven.

Petrus Hariyanto, één van de leiders van de politieke partij PRD, werd veroordeeld tot acht jaar opsluiting in 1997 op grond van de anti-subversiewet. Ofschoon de PRD niet langer een verboden politieke partij is, werden de heer Hariyanto en de andere gevangengezette PRD-leiders nog niet vrijgelaten.

De Commissie zal Petrus Hariyanto op de lijst houden van politieke gevangenen op de vrijlating van wie bij de Indonesische regering wordt aangedrongen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2619/98

van Sören Wibe (PSE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Salarissen van personeel

De publieke opinie in Zweden is geschokt over het feit dat Zweedse burgers die bij het voorlichtingsbureaus van de Commissie resp. het Parlement in Stockholm werken, een veel hoger salaris ontvangen, terwijl zij veel minder belasting betalen dan gewone burgers. In het geval van Zweden betekent dit dat de hoofden van de twee voorlichtingsbureaus na aftrek van de belasting een hoger salaris ontvangen dan de Zweedse premier.

Moeten de ambtenaren van de Europese Unie die in hun eigen land zijn gestationeerd, geen belasting betalen volgens de belastingregels die in dat land gelden?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(22 september 1998)

Krachtens het protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen(1) worden de ambtenaren onderworpen aan een belasting ten bate van de Gemeenschappen op de door hun betaalde salarissen, lonen en emolumenten. De belasting wordt ingehouden aan de bron en de opbrengsten vloeien naar de begroting van de Gemeenschap. Er zijn 14 belastingtarieven, uiteenlopend van 8 % tot 45 %, die worden toegepast op opeenvolgende salarisgedeelten.

Ambtenaren zijn vrijgesteld van nationale belastingen op de door de Gemeenschappen betaalde salarissen, lonen en emolumenten. Zij betalen vanzelfsprekend wel indirecte belastingen (zoals de BTW) volgens de nationale belastingregelingen.

De Commissie stelt zo min mogelijk ambtenaren in hun eigen lidstaat bij een Bureau van de Commissie aan(2) en werkt met een vierjarig rouleringssysteem.

(1) Zie artikel 13 van hoofdstuk V. Het protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen is aan het op 8 april 1965 ondertekende Verdrag tot instelling van één Raad en één Commissie welke de Europese Gemeenschappen gemeen hebben gehecht en werd door Zweden aanvaard in het toetredingsverdrag.

(2) Minder dan 1 % van de ambtenaren wordt aangesteld bij een Bureau, en nog minder in hun eigen lidstaat.