SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0020/01

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) aan de Commissie

(17 januari 2001)

Betreft: Internationale visserijovereenkomsten: Baltische staten

De verschillende wijze waarop de Europese Commissie de noordelijke en de zuidelijke internationale visserijovereenkomsten beheert leidt tot een ongelijke behandeling van Europese reders die in het ene of in het andere gebied vissen.

Kan de Commissie bevestigen dat aan de Baltische staten een financiële vergoeding wordt gegeven in ruil voor visvergunningen?

Op welke wijze wordt toezicht uitgeoefend op het gebruik dat door het derde land van deze vergoeding wordt gemaakt?

Is de Commissie van mening dat de communautaire vissers die van deze quota's profiteren aan de betaling van de vergoeding moeten bijdragen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(1 maart 2001)

Een groot deel van de visbestanden in de Oostzee bestaat uit gezamenlijke bestanden of sterk onderling afhankelijke bestanden die worden geëxploiteerd door vissers van verschillende landen. Bijgevolg vormen een evenwichtige uitwisseling van vangstmogelijkheden en regelingen voor de wederzijdse toegang tot de visserij in het kader van regelingen voor het gemeenschappelijk beheer van gezamenlijke bestanden, de hoeksteen van de visserijovereenkomsten die in 1996 zijn gesloten tussen de Gemeenschap en Letland, Litouwen en Estland(1). Als een land zijn quotum niet opvist kan het extra vangstmogelijkheden in zijn exclusieve economische zone verlenen. In ruil daarvoor betaalt de Gemeenschap een financiële vergoeding krachtens artikel 4 van de genoemde overeenkomsten. De vangstmogelijkheden en de financiële vergoeding worden elk jaar vastgesteld in het kader van het bilaterale overleg over de visserijovereenkomsten.

In genoemd artikel 4 is bepaald dat de landen de financiële vergoeding moeten gebruiken om de ontwikkeling van hun visserijsector te ondersteunen. Deze vergoeding wordt overgemaakt op de bankrekening die de voor de visserij bevoegde nationale autoriteiten hebben opgegeven en die door hen wordt beheerd. De Gemeenschap wordt van het gebruik van de financiële vergoeding in kennis gesteld tijdens het jaarlijkse bilaterale overleg over de visserijovereenkomsten.

De visserijovereenkomsten met de Baltische staten, die van kracht blijven tot 2003 (Letland en Litouwen) en 2006 (Estland), voorzien niet in een kostendeling tussen de Gemeenschap en haar vissers. Bij de onderhandelingen over deze visserijovereenkomsten heeft geen enkele overeenkomstsluitende partij om de invoering van betalingen door de vissers gevraagd. Hierbij mag niet uit het oog worden verloren dat visserijovereenkomsten voor de Oostzee zeer complex zijn en dat daarin o.m. wordt toegestaan dat vissers van de Gemeenschap op quota van derde landen vissen, zowel in de wateren van die derde landen als, onder speciale voorwaarden, in de communautaire wateren. Voorts kunnen zij, in het kader van de regelingen voor de wederzijdse toegang tot de visserij, in de wateren van derde landen op quota van de Gemeenschap vissen. Nog afgezien van het politieke probleem waarbij voor vissers van de Gemeenschap die in eenzelfde gebied vissen, verschillende financiële voorwaarden zouden gelden als sommigen wel en anderen niet zouden moeten betalen, zou het innen van de betalingen van de vissers veel administratieve complicaties opleveren voor de toch vrij beperkte hoeveelheden waar het om gaat. Voorts zou dit tot een aantal juridische problemen leiden. De Commissie is dan ook van mening dat deze kwestie beter wordt besproken in het ruimere kader van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid.

(1) De Verordeningen (EG) nrs. 2394/96, 2395/96 en 2396/96 van 2 december 1996, PB L 332 van 20.12.1996.