ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0269/03

van Giacomo Santini (PPE-DE) aan de Commissie

(6 februari 2003)

Betreft: Banenverlies aan de grenzen met de Midden- en Oost-Europese landen (MOEL)

De voor mei 2004 geplande uitbreiding met de MOEL zal onvermijdelijk het verlies van honderden banen aan de grenzen met zich meebrengen bij de douane, de vervoersector en aanverwante diensten.

Aan sommige grenzen, zoals in het oosten van Italië aan de grens met Slovenië, zal meer dan 90 % van wie momenteel, zowel rechtstreeks als onrechtstreeks, in de expeditiesector en in allerlei aanverwante sectoren werkzaam zijn, door werkloosheid worden getroffen.

Behalve het concrete probleem dat velen hun baan zullen verliezen en vele gezinnen in moeilijkheden dreigen te komen, is er ook de economische schade ten gevolge van het verlies van expertise in vele beroepscategorieën, waardoor een schat aan menselijk en cultureel potentieel, dat gedurende jaren van arbeid en door jarenoude tradities is opgebouwd, verloren dreigt te gaan.

Kan de Commissie in het licht van het bovenstaande mededelen

1. welke maatregelen gepland zijn om tegemoet te komen aan de noden van deze beroepscategorieën, die zwaar te lijden hebben onder een belangrijke gebeurtenis als de uitbreiding van de Europese Unie;

2. of zij het niet dienstig acht een ontwerprichtlijn in te dienen om de omschakeling van alle beroepsactiviteiten die aan de op dit moment externe grenzen verloren gaan, te vergemakkelijken;

3. of in dit geval in afwijking van de regels voor staatssteun een schadeloosstellingsprogramma voor bedrijven die moeten sluiten, tot de mogelijkheden behoort;

4. welke bijdrage van de toekomstige lidstaten mag worden gevraagd om hun deel bij te dragen aan dit herstelplan?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(7 maart 2003)

De Commissie heeft in het antwoord op de schriftelijke vraag E-2488/02 van de heer Lisi(1) reeds te kennen gegeven dat ze niet van plan is specifieke maatregelen (een richtlijn of een schadeloosstellingsplan) voor te stellen ten behoeve van werknemers die ten gevolge van de uitbreiding hun werk bij de douane, in de transportsector of in aanverwante diensten verliezen. De lidstaten kunnen een beroep op de structuurfondsen doen of overheidssteun laten goedkeuren in het kader van de door de Commissie op dit punt vastgestelde richtsnoeren.

(1) PB C 52 E van 6.3.2003, blz. 179.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0918/03

van Raimon Obiols i Germà (PSE) aan de Commissie

(24 maart 2003)

Betreft: Gevaar van grondverschuivingen op het tracé van de hoge-snelheidslijn Madrid-Barcelona

Een verslag van het geologisch college van Aragón doet de aanbeveling om de hoge-snelheidslijn Madrid-Barcelona niet door een zone nabij Zaragoza te leiden, waar zich in de jaren 2000 en 2001 bodemverzakkingen voorgedaan hebben. Klaarblijkelijk is er met de aanbevelingen van de Aragonese geologen geen rekening gehouden, en nu heeft er zich een enorme verzakking met een omvang van 50 m3 voorgedaan op een gedeelte van de gewone spoorlijn en van de hoge snelheidslijn in de buurt van Zaragoza. Volgens de pers hangen nu de sporen van de zuidelijke omleiding van Zaragoza, die parallel met die van de hoge snelheidstrein verlopen, in de lucht, niet meer dan een uur nadat er een goederentrein voorbij gekomen is.

Zo heeft ook het geologisch college van Catalonië erop gewezen dat een aantal gedeelten van de lijn Lleida-Barcelona gevaarlijke geologische kenmerken vertonen (krijt- en kleilagen die zich onder invloed van water kunnen uitzetten), zodat er een tweede fase van probleemonderzoek nodig is, waar klaarblijkelijk geen middelen voor beschikbaar zijn. Ook het ingenieurscollege van Catalonië klaagt over het verlies van cultuur bij de uitvoering van de werken op de lijn Madrid-Barcelona (volgens het college is er geen toezicht op de werkzaamheden van de aannemers en geen kwaliteitscontrole geweest), en het heeft in het openbaar alarm geslagen omdat er geen rekening gehouden is met de geologische studies.

Hebben de Spaanse autoriteiten de nodige uitleg gegeven over de feiten die zich voorgedaan hebben en de beschuldigingen van de colleges van geologen en ingenieurs?

Kan de Commissie de verzekering geven dat de aanlegwerkzaamheden voor de hoge snelheidslijn Madrid-Barcelona, en vooral het traject tussen Lleida en Barcelona, rekening houden met alle noodzakelijke geologische studies om gevaren en problemen te voorkomen, en ook de latere kosten die nodig zouden zijn om die gevaren en problemen op het spoor te komen en weg te werken?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(15 mei 2003)

De Commissie wenst het geachte parlementslid eraan te herinneren dat de verplichting om geologische studies te verrichten van de gebieden waarop infrastructuur zal worden gebouwd, een zaak is van nationale wetgeving en niet van de verworvenheden van de Gemeenschap, het acquis. De Commissie is daarom ook niet bevoegd om te beoordelen of de genoemde studies al dan niet adequaat zijn geweest.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1195/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(1 april 2003)

Betreft: Aanwending door de gemeente Macerata van subsidies uit hoofde van het programma Sport voor gehandicapten

In september 2002 heeft het Comité van toezicht van het Italiaanse Ministerie van Economische Zaken een verslag ingediend over de besteding van de door de EU beschikbaar gestelde middelen.

Dit onderzoek heeft o.a. de verontrustende traagheid en het gebrek aan efficiency aan het licht gebracht waarmee bepaalde plaatselijke overheden de projecten toewijzen.

Ook de EG-Commissie heeft herhaaldelijk haar bezorgdheid uitgesproken over de onderbesteding van de Europese subsidies door de plaatselijke overheden.

Sommige plaatselijke overheden, zoals b.v. de gemeente Macerata, hebben de Europese subsidies hard nodig voor de integratie van gehandicapten door sport.

Kan de Commissie, gezien bovenstaande overwegingen, mededelen:

1. of de gemeente Macerata projecten heeft ingediend in het kader van het programma Sport voor gehandicapten;

2. of de gemeente Macerata subsidies voor dergelijke projecten heeft ontvangen;

3. of deze subsidies gebruikt zijn?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Barnier namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-0860/03, E-0885/03, E-1191/03, E-1192/03,E-1193/03, E-1194/03, E-1195/03, E-1196/03, E-1197/03, E-1198/03,E-1199/03, E-1200/03, E-1201/03, E-1202/03 en E-1203/03

(23 april 2003)

De Commissie trekt geenszins het belang van de integratie van gehandicapten door middel van sport in twijfel, maar beschikt over geen enkel specifiek programma terzake.

Inzake de eventuele medefinanciering door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling van de Italiaanse gemeenten die het geachte parlementslid aanhaalt zij verwezen naar: de antwoorden van de Commissie op haar schriftelijke vragen E-0834/03(1), E-1118/03(2), E-1119/03(3) tot E-1124/03 en E-1125/03(4).

(1) PB C 280 E van 21.11.2003, blz. 96.

(2) Zie blz. 160.

(3) PB C 268 E van 7.11.2003, blz. 172.

(4) PB C 280 E van 21.11.2003, blz. 117.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1174/03

van Caroline Lucas (Verts/ALE) aan de Commissie

(1 april 2003)

Betreft: Nucleaire veiligheid van militaire installaties in het Verenigd Koninkrijk en andere lidstaten

Het Verenigd Koninkrijk heeft door middel van de Radiological Emergency Public Preparedness Information Regulations (REPPIR) uitvoering gegeven aan Richtlijn 96/29/Euratom(1) tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming (BSS) van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren

Kan de Commissie bevestigen dat de BSS-Richtlijn nr. 96/29/Euratom in geval van een nucleair ongeval alle met of zonder vergunning opererende nucleaire installaties dekt, met inbegrip van de militaire?

Is het de Commissie bekend dat de Britse militaire installaties niet voldoen aan normen vastgesteld in de BSS-richtlijn, omdat de minister van Defensie geweigerd heeft de noodzakelijke data beschikbaar te stellen waarop een veiligheidsplan zou moeten worden gebaseerd?

Voorziet de EU-wetgeving in de mogelijkheid van een uitzondering (opt out) voor militaire installaties, die ook zou gelden voor bezoekende strijdmachten (volgens de definitie van de Britse Visiting Forces Act van 1952)? Welke plannen heeft de Commissie, gezien het grote aantal militaire installaties in het Verenigd Koninkrijk en andere lidstaten waar nucleair materiaal aanwezig is, om ervoor te zorgen dat de wetgeving inzake nucleaire veiligheid op alle installaties van toepassing is?

(1) PB L 159 van 29.6.1996, blz. 1.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(16 mei 2003)

1. Overeenkomstig artikel 2, lid 1, van Richtlijn 96/29/Euratom van de Raad van 13 mei 1996 tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren, is deze richtlijn van toepassing op alle handelingen die een risico met zich kunnen brengen ten gevolge van ioniserende straling afkomstig van hetzij een kunstmatige stralingsbron, hetzij een natuurlijke stralingsbron ingeval de natuurlijke radionucliden worden of zijn bewerkt wegens hun radioactieve, splijt- of kweekeigenschappen.

2. De Commissie is van mening dat de bescherming van de gezondheid en veiligheid van het publiek op het gebied van stralingsbescherming een ondeelbare doelstelling is en betrekking heeft op alle gevaren ten gevolge van ioniserende straling, ongeacht de bron daarvan.

3. Richtlijn 96/29/Euratom bevat geen enkele bepaling die de lidstaten ertoe verplicht de gegevens bekend te maken waarop een veiligheidsplan kan worden gebaseerd, aangezien het verstrekken van dergelijke informatie niet noodzakelijk is voor de tenuitvoerlegging van noodplannen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1545/03

van Bernard Poignant (PSE) aan de Commissie

(7 mei 2003)

Betreft: Dioxinegehalte van hydrolysaten

Richtlijn 2001/102/EG(1) inzake ongewenste stoffen en producten in diervoeding bepaalt dat voedermiddelen slechts in de Gemeenschap in het verkeer mogen worden gebracht wanneer zij van gezonde handelskwaliteit zijn, en geeft het maximumgehalte aan dioxine in voedermiddelen aan.

Dioxine wordt in natuurlijke toestand aangetroffen bij vis, waar zij aan de vetstoffen gehecht is. Volgens de bijlage bij de richtlijn dient het dioxinegehalte van vismeel lager te zijn dan 1,25 picogram/gr, en het dioxinegehalte van visolie lager dan 6 picogram/gr. Het dioxinegehalte varieert naargelang van de aanwezige hoeveelheid vetstoffen.

Bij vishydrolysaten doet zich hetzelfde probleem voor. Het procédé van solubilisatie van visafval door hydrolyse wordt toegepast om proteïnen te produceren voor het voeden van jonge zoogdieren, en voor de aquacultuur. Het aldus verkregen product heeft een hoog gehalte aan vetstoffen, en dus aan dioxine. Het wordt echter niet expliciet vermeld in de richtlijn. Het is geen vismeel, en ook geen mengvoeder. Indien het in de categorie visvoer zou worden ondergebracht, dan zou de verkoop ervan beperkt blijven tot de aquacultuursector.

Is de Commissie niet van oordeel dat de richtlijn moet worden gewijzigd, in die zin dat er een nieuwe, aparte categorie in moet worden opgenomen, de hydrolysaten?

(1) PB L 6 van 10.1.2002, blz. 45.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(1 juli 2003)

Bij Richtlijn 1999/29/EG van de Raad van 22 april 1999 inzake ongewenste stoffen en producten in diervoeding(1), gewijzigd bij Richtlijn 2001/102/EG van de Raad van 27 november 2001, worden maximumdioxinegehalten in voedermiddelen en diervoeders vastgesteld. Richtlijn 1999/29/EG wordt met ingang van 1 augustus 2003 bij Richtlijn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 mei 2002 inzake ongewenste stoffen in diervoeding(2) ingetrokken en door deze vervangen. Er is een maximumdioxinegehalte van zes nanogram per kilogram (ng/kg) vastgesteld voor visolie en 1,25 ng/kg voor (neven)producten van vis met uitzondering van visolie, maar met inbegrip van vismeel en viseiwithydrolysaten.

Vismeel bevat normaalgesproken 8 tot 12 % vet, terwijl viseiwithydrolysaten meer dan 20 % vet bevatten. Deze kwestie is pas onlangs onder de aandacht van de Commissie gebracht. Aangezien dioxine zich inderdaad in vet ophoopt en rekening houdend met het specifieke karakter van dit product en met name het hoge vetgehalte, heeft de Commissie onlangs een apart dioxinegehalte van 2,25 ng/kg in viseiwithydrolysaten die meer dan 20 % vet bevatten, vastgesteld bij Richtlijn 2003/57/EG van de Commissie van 17 juni 2003 tot wijziging van Richtlijn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 mei 2002 inzake ongewenste stoffen in diervoeding(3).

(1) PB L 115 van 4.5.1999.

(2) PB L 140 van 30.5.2002.

(3) PB L 151 van 19.6.2003.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1125/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(1 april 2003)

Betreft: Aanwending door de gemeente Terni van subsidies uit hoofde van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling

In september 2002 heeft het Comité van toezicht van het Italiaanse Ministerie van Economische Zaken een verslag ingediend over de besteding van de door de EU beschikbaar gestelde middelen.

Dit onderzoek heeft o.a. de verontrustende traagheid en het gebrek aan efficiency aan het licht gebracht waarmee bepaalde plaatselijke overheden de projecten toewijzen.

Ook de EG-Commissie heeft herhaaldelijk haar bezorgdheid uitgesproken over de onderbesteding van de Europese subsidies door de plaatselijke overheden.

Sommige plaatselijke overheden, zoals b.v. de gemeente Terni, hebben de Europese subsidies hard nodig voor het omschakelen van gebieden waar de industrie in verval is geraakt en voor het verminderen van de verschillen in economische en sociale ontwikkeling.

Kan de Commissie, gezien bovenstaande overwegingen, mededelen:

1. of de gemeente Terni projecten heeft ingediend in het kader van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling;

2. of de gemeente Terni subsidies voor dergelijke projecten heeft ontvangen;

3. of deze subsidies gebruikt zijn?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(16 april 2003)

De gemeente Terni komt gedeeltelijk in aanmerking voor steun van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) in het kader van het enkelvoudig programmeringsdocument (EPD) voor Umbrië voor de periode 2000-2006.

Het EDP voor Umbrië is goedgekeurd bij beschikking van de Commissie(1). In die beschikking is vastgesteld dat door het EFRO 150,5 miljoen euro wordt bijgedragen en door de nationale overheid 221,7 miljoen euro.

Het EPD voor Umbrië is een programma waarbij het beheer is gedecentraliseerd, zodat de verantwoordelijke autoriteit voor de uitvoering van de acties de regio Umbrië is, die in de aanvulling op de programmering de selectiecriteria voor de projecten heeft vastgesteld en die verantwoordelijk is voor de beoordeling van de aanvragen. Voor nadere gegevens over de voor de gemeente Terni ingediende en gefinancierde projecten kan het geachte parlementslid zich derhalve wenden tot de overheid van de regio Umbrië.

(1) COM(2001) 2119 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0825/03

van Dana Scallon (PPE-DE) aan de Raad

(18 maart 2003)

Betreft: Soevereine rechten van de Europese Unie

Kan de Raad bevestigen dat de soevereine rechten van de Europese Unie afgeleid zijn van de soevereine rechten die de lidstaten ten gunste van de EU hebben opgegeven?

Beschikt de EU over soevereine rechten die niet afgeleid zijn van de rechten van de lidstaten?

Antwoord

(21 juli 2003)

De Raad herinnert de geachte Afgevaardigde eraan dat de Unie handelt in het kader van de bevoegdheden die haar zijn verleend bij het Verdrag, waarover door de lidstaten is onderhandeld en dat door hen gesloten en bekrachtigd is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1244/03

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(2 april 2003)

Betreft: Methyldibroomglutaarnitril

Ik heb begrepen dat het in cosmetica en toiletartikelen gebruikte conserveermiddel methyldibroomglutaarnitril momenteel wordt onderzocht door het Wetenschappelijk Comité van de EU voor cosmetische producten en niet-levensmiddelen. Het gebruik van deze stof wordt in verband gebracht met een toename van het aantal gevallen van allergische contactdermatitis.

Wat voor onderzoeken verricht het Wetenschappelijk Comité naar deze stof en is het tot dusverre al tot enigerlei conclusies gekomen?

Heeft de Commissie inmiddels op enigerlei wijze haar bezorgdheid uitgesproken over het gebruik van deze stof in cosmetica, toiletartikelen en andere producten en, zo ja, hoe heeft het bedrijfsleven hierop gereageerd?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(6 mei 2003)

Methyldibroomglutaarnitril (1,2-dibroom-2,4-dicyanobutaan) valt onder de richtlijn cosmetische producten(1), bijlage VI, eerste deel, referentie 36, en mag derhalve tot een maximale concentratie van 0,1 % van het eindproduct als conserveermiddel worden gebruikt. Voor cosmetische zonnebrandmiddelen is de maximaal toelaatbare concentratie voor deze stof 0,025 %.

De Commissie heeft een brief ontvangen van de voorzitter van de European Environmental and Contact Dermatitis Research Group (EECDRG) met gegevens waaruit blijkt dat contactallergieën voor methyldibroomglutaarnitril steeds vaker voorkomen. Deze gegevens werden voor deskundig advies voorgelegd aan het Wetenschappelijk comité voor cosmetische producten en voor consumenten bestemde niet-voedingsproducten (SCCNFP).

In zijn advies over methyldibroomglutaarnitril (Colipa nr. P77 SCCNFP/0585/02 def), dat tijdens de twintigste voltallige vergadering van 4 juni 2002 werd aangenomen, verklaarde het SCCNFP dat het gebruik van methyldibroomglutaarnitril voorlopig moet worden beperkt tot producten die worden afgespoeld waarbij de huidige maximaal toelaatbare concentratie van 0,1 % niet mag worden overschreden, totdat voldoende betrouwbare gegevens beschikbaar zijn om met betrekking tot dit conserveermiddel een niveau voor niet af te spoelen producten vast te stellen dat voor de consument een aanvaardbaar risico meebrengt (in vergelijking met het risico voor de consument van andere conserveermiddelen).

Op basis van dit wetenschappelijk advies en in overeenstemming met de comitéprocedure zal de Commissie aan het Permanent Comité een voorstel voorleggen en de nodige maatregelen treffen om bijlage VI van de richtlijn cosmetische producten dienovereenkomstig te wijzigen.

(1) Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten, PB L 262 van 27.9.1976.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1602/03

van Maria Carrilho (PSE) aan de Commissie

(12 mei 2003)

Betreft: Toegiftartikelen in levensmiddelen

Gezien een aantal dodelijke ongevallen de laatste jaren waarbij kinderen door verstikking om het leven kwamen, hebben enkele gewetensvolle fabrikanten potentieel gevaarlijke producten vrijwillig uit de handel genomen.

Nestlé staakte de verkoop van zijn product Magic Ball (een plastic bal overdekt met chocola met een Disney-popje erin) omdat speelgoed in voedsel als zeer gevaarlijk wordt beschouwd.

In Denemarken en Groot-Brittannië is yoghurt met een toegift (merk Onken) vrijwillig van de markt gehaald.

In Finland werd een in Oostenrijk gefabriceerd chocolade-ei met een surprise uit de handel genomen.

Toch blijven minder gewetensvolle fabrikanten reclame maken voor levensmiddelen en deze verkopen door speeldingen mee te geven die tot fatale ongevallen kunnen leiden en gezinnen onherstelbare schade kunnen toebrengen.

Welke maatregelen zal de Commissie nemen om de Europese consument te beschermen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(13 juni 2003)

De geachte afgevaardigde wordt verwezen naar: het antwoord van de Commissie op de schriftelijke vraag E-1475/03 van de heer Carlos Lage, E-1505/03 van de heer Arlindo Cunha, E-1552/03 van de heer Paulo Casaca en E-1591/03 van de heer Antonio Campos(1).

(1) PB C 268 E van 7.11.2003, blz. 202.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1445/03

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(24 april 2003)

Betreft: Recht van de Europese burger op gezondheid Handvest van de gezondheidsrechten van de EU-burger

Tot nu toe is het recht van alle EU-burgers op gezondheid nog niet door de Europese instellingen erkend. Er blijven op het gebied van de gezondheidszorg onaanvaardbare verschillen bestaan tussen de lidstaten: zo bijvoorbeeld bedraagt het gemiddeld aantal ziekenhuisbedden per 1 000 inwoners in Spanje 4,1, in Duitsland 9,4, in Frankrijk 8,3, in Ierland 10,1 en in Nederland 11,3. In het Verenigd Koninkrijk bleef het gemiddelde, na het ultraliberale beleid van de regering-Tatcher, steken op 4,4. De Spaanse regering wil niets liever dan dat de zorgcentra onder particulier beheer komen en dat het aantal zorgverstrekkers per ziekenhuisbed beperkt wordt. In sommige lidstaten bestaat zelfs een tendens tot privatisering van de gezondheidssector, naar het voorbeeld van landen zoals de Verenigde Staten die van alle industrielanden het laagste scoren wat de kwaliteit van de gezondheidszorg en de levensverwachting betreft.

Daarom zou de Europese Unie werk moeten maken van een Handvest van de gezondheidsrechten en een Europees gezondheidsstelsel moeten uitwerken, waarbij rekening wordt gehouden met de autonomie van iedere lidstaat. Tal van maatschappelijke, politieke en vakbondsorganisaties in heel de Unie dringen al een tijd op een dergelijk handvest aan. Het zou moeten berusten op de beginselen van gezondheidszorg voor iedereen en van dezelfde kwaliteit in alle lidstaten, rechtvaardige en kosteloze toegang tot de gezondheidszorg voor alle burgers dankzij overheidsfinanciering.

Is de Commissie bereid om de goedkeuring op de vorenstaande voorwaarden van een Handvest van de gezondheidsrechten van de burgers van de Europese Unie te stimuleren? Is zij eveneens bereid om een Europees gezondheidsstelsel te bevorderen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(11 juni 2003)

Artikel 152, lid 5, van het EG-Verdrag stelt duidelijk dat bij het optreden van de Gemeenschap op het gebied van de volksgezondheid de verantwoordelijkheden van de lidstaten voor de organisatie en de verstrekking van gezondheidsdiensten en geneeskundige verzorging volledig worden geëerbiedigd. Kwesties zoals het gemiddelde aantal ziekenhuisbedden per 1000 inwoners vallen daarom onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten en niet van de Gemeenschap. In dit licht is de Commissie niet bevoegd om voorstellen te doen voor een Handvest van de gezondheidsrechten voor de burgers van de Unie en voor een Europees gezondheidsstelsel.

Hoewel de opkomst van een Europees gezondheidsstelsel niet spoedig te verwachten is, zal de komende jaren de samenwerking tussen de lidstaten over gezondheidsvraagstukken toenemen. Kwesties in verband hiermee worden thans door de ministers van Volksgezondheid en andere belanghebbenden besproken in het bezinningsproces op hoog niveau over de mobiliteit van patiënten en de ontwikkelingen in de gezondheidszorg in de Unie.