SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0892/02

van Jules Maaten (ELDR) aan de Commissie

(22 maart 2002)

Betreft: Grensoverschrijdend contracteren van huisartsen

Heeft de Commissie kennisgenomen van het bericht Ontevreden patiënten willen Duitse arts in het dagblad De Limburger van 6 februari 2002 alsmede het artikel Patiënt moet in EU kunnen shoppen van de Nederlandse parlementariër Frans Weekers in het dagblad Trouw van 6 februari 2002?

Is de Commissie ervan op de hoogte dat de Nederlandse ziekenfondswet voorschrijft dat ziekenfondsen alleen Nederlandse artsen mogen contracteren, en deelt zij de mening dat een dergelijke nationaliteitseis in strijd is met het Europese recht?

Deelt de Commissie de opvatting dat het grensoverschrijdend contracteren van huisartsen een bijdrage kan leveren aan het oplossen van het huisartsentekort in grensstreken en is zij bereid op deze punten met nadere regelgeving te komen? Zo ja, op welke wijze en binnen welke termijn?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(26 april 2002)

De Commissie is zich ervan bewust dat de gezondheidszorg in de Europese Unie de laatste maanden een ruime mediabelangstelling heeft genoten wegens de arresten van het Hof van Justitie van 12 juli 2001 in de zaken Smits en Peerbooms (C-157/99) en Vanbraeckel (C-368/98). In deze arresten en in die van 28 april 1998 in de zaken Kohll (C-158/96) en Decker (C-120/95) heeft het Hof zich uitgesproken over het probleem van de vergoeding van ziektekosten in een andere lidstaat dan de lidstaat van verzekering.

In deze arresten heeft het Hof bevestigd dat het Europees recht de bevoegdheid van de lidstaten tot inrichting van hun socialezekerheidsstelsels onverlet laat en dat bij gebrek aan een harmonisatie op communautair niveau het elke lidstaat vrij staat de voorwaarden vast te stellen waaronder een persoon zich kan of moet aansluiten bij een stelsel van sociale zekerheid en waaronder recht op prestaties bestaat.

Teneinde de migrerende werknemers te beschermen tegen de mogelijke schadelijke effecten van de toepassing van de verschillende nationale wetgevingen inzake sociale zekerheid, worden de nationale stelsels van sociale zekerheid in Verordening nr. 1408/71 op elkaar afgestemd. Wat de gezondheidszorg betreft, bevat zij verschillende scenario's volgens welke de in een andere lidstaat gedane uitgaven voor gezondheid toch vergoed kunnen worden. Deze verordening bevat echter geen bepalingen betreffende het grensoverschrijdend contracteren van huisartsen.

Het Hof heeft in de hierbovengenoemde arresten gesteld dat afgezien van de gevallen waarin door de verordening wordt voorzien, de lidstaten bij het uitoefenen van hun bevoegdheid tot inrichting van hun socialezekerheidsstelsels, het Gemeenschapsrecht moeten eerbiedigen en met name de bepalingen inzake het vrij verrichten van diensten van artikel 49 van het Verdrag. Het Hof heeft namelijk herhaald dat medische werkzaamheden werkelijk diensten zijn in de zin van deze bepaling.

Wetten zoals die welke door het geachte parlementslid worden genoemd, waarvan de Commissie overigens geen kennis heeft, moeten dus in dit kader worden geanalyseerd. Het is in de eerste plaats de taak van de lidstaten om te garanderen dat hun wetgeving overeenstemt met het Gemeenschapsrecht zoals geïnterpreteerd door het Hof. In dit opzicht en rekening houdend met de gevolgen en de draagwijdte van deze rechtspraak, wil de Commissie een dialoog met de lidstaten beginnen om met hen de overwogen maatregelen te bespreken. Pas na dergelijk overleg zal de Commissie kunnen beoordelen of de invoering van communautaire regelgeving wenselijk is.

De twee vragen van het geachte parlementslid moeten in dit kader worden gezien.