SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0050/99

van Paul Rübig (PPE) aan de Commissie

(15 januari 1999)

Betreft: Transactiekosten bij betalingen via credit cards in het buitenland

Met de invoering van de euro in het contant-geldverkeer aan het begin van 2002 zullen geldwisselkosten binnen de eurozone tot het verleden behoren. Volgens berichten hebben credit cardonderneming echter plannen om transactie-, resp. behandelingkosten in plaats van de huidige deviezenprovisies in rekening te brengen. Bij betalingen in een andere lidstaat van de Economische en Monetaire Unie blijft het derhalve zo dat 1 procent van de transactiewaarde in rekening wordt gebracht. Dit moet compensatie bieden voor de derving van de huidige inkomsten uit deviezenprovisies.

Hoe beoordeelt de Commissie de invoering van deze kosten door de credit cardorganisaties, met name gezien de betekenis in de toekomst van electronisch betalen in het zakelijk geldverkeer?

Welke maatregelen wil de Commissie tegen het berekenen van dergelijke kosten nemen?

Antwoord van de heer Monti Namens de Commissie

(19 februari 1999)

De Commissie is het eens met de opmerking van het geachte parlementslid dat de wisselkoersrisico's tussen de nationale munten en de provisies voor de risicodekking sinds 1 januari 1999 in de eurozone tot het verleden behoren.

De kostenstructuur voor kredietkaarten is een ingewikkelde kwestie waarbij een aantal vraagstukken rijzen. Het geachte parlementslid gaat ervan uit dat de "marges" (verschil tussen koop- en verkoopkoers) die de banken vroeger aanrekenden voor aankopen met kredietkaart in een vreemde munt, slechts bestemd waren voor de dekking van één enkele kostencategorie, met name het wisselkoersrisico. De banken zien deze vroegere "marges" over het algemeen anders. Zij werden in feite vaak door de meeste banken gebruikt als het enige tariefberekeningsmechanisme dat inkomsten oplevert om (naar hun mening) de extra kosten voor de grensoverschrijdende transactie in vergelijking met een binnenlandse transactie te compenseren. Een gedeelte van deze "marge" werd betaald aan de internationale clearingsinstelling voor kredietkaartbetalingen die zorgde voor de verrekening van het transactiebedrag.

De Commissie deelt de wens van het geachte parlementslid dat er een einde komt aan de verschillende kosten voor binnenlandse en grensoverschrijdende betalingen, zij het via kredietkaart, overschrijving of op andere wijze. In een vrije markt kan dit echter slechts worden bereikt door maatregelen waardoor de doorzichtigheid en derhalve de mededinging worden bevorderd, en niet door dwingende voorschriften.

Door de toenemende doorzichtigheid die voortvloeit uit de economische en monetaire unie (EMU) zullen de klanten zien wat zij werkelijk betalen, in plaats van wat vroeger verborgen was in de "marge". Tenslotte bestaat er in beginsel geen reden om hogere tarieven aan te rekenen, indien de bankkosten voor grensoverschrijdende transacties niet beduidend hoger zijn dan de kosten voor soortgelijke binnenlandse verrichtingen. Momenteel blijven echter aanzienlijke verschillen bestaan, vooral wegens de uiteenlopende technische normen. Door deze verschillen weg te werken, zouden de kosten moeten kunnen worden verminderd.

Naast haar aanbevelingen betreffende doorzichtigheid op dit gebied (Aanbeveling 98/286/EG(1)) heeft de Commissie het bankwezen reeds sinds enkele jaren aangemoedigd om zich actief bezig te houden met de uiteenlopende normen voor alle soorten van grensoverschrijdende betalingen en om nauwere grensoverschrijdende verbindingen tussen hun systemen tot stand te brengen. Een aantal comités buigen zich over deze kwesties (bij voorbeeld het Europees comité voor banknormen). De Commissie zal de banken er blijven toe aanzetten hun systemen te verbeteren.

Bovendien zal de Commissie in het voorjaar van 1999 een mededeling over het beleid op het gebied van de betalingssystemen in de EMU bekendmaken. De politieke wil voor een dergelijke mededeling kwam duidelijk tot uiting op 28 januari 1999, op de eerste bijeenkomst van de werkgroep inzake financiële diensten, welke door de Commissie werd voorgezeten. Deze groep van persoonlijke vertegenwoordigers van de ministers van Financiën, die werd opgezet in het kader van de maatregelen voor financiële diensten, was het erover eens dat door de invoering van de euro een aantal vraagstukken waren opgedoken, waaronder het feit dat de infrastructuur die de burgers tot hun beschikking hebben om grensoverschrijdende betalingen voor een gering bedrag uit te voeren, is achtergebleven op de ontwikkeling van de diensten in het groot. In de mededeling van de Commissie zal derhalve een geïntegreerde strategie worden uiteengezet, waarmee alle overblijvende belemmeringen voor efficiënte grensoverschrijdende betalingen van kleine bedragen in euro, met inbegrip van betaalkaarten, cheques en overschrijvingen, worden aangepakt.

(1) PB L 130 van 1.5.1998.