SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2788/00

van Jo Leinen (PSE) aan de Commissie

(1 september 2000)

Betreft: Discriminatie van EU-burgers

Een persoon met de Duitse nationaliteit werd op 12 juni 2000 bij Monbéliard (Frankrijk) aangehouden omdat hij een radarwaarschuwingsapparaat bij zich had, dat echter niet in werking was (hierover bestaat een schriftelijke bevestiging van de controlerende politie-ambtenaar).

Los van de vraag of er een boete- of strafvervolgingsprocedure moest worden aangespannen, werd de persoon met de Duitse nationaliteit verboden met zijn voertuig verder te rijden, tenzij hij contant een waarborgsom ten bedrage van 10 000 Franc (de mogelijke maximumboete) onmiddellijk ter plaatse betaalde.

Is de Commissie niet van oordeel dat dit moet worden opgevat als een beperking van het in artikel 14, lid 2 van het EG-Verdrag gegarandeerde vrije verkeer van personen en als een ontoelaatbare discriminatie van een EU-burger, aangezien van personen met de Franse nationaliteit in Frankrijk het storten van dergelijke waarborgsommen ter plaatse niet wordt verlangd?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(19 oktober 2000)

De feiten waarnaar het geachte parlementslid verwijst, werden nauwkeurig door de Commissie onderzocht nadat de betrokken Duitse burger klacht had ingediend.

Artikel 12 (ex-artikel 6) van het EG-Verdrag verbiedt elke discriminatie op grond van nationaliteit en verzet zich tegen iedere administratieve of strafrechtelijke sanctie die door de nationale autoriteiten op een discriminatoire, ongerechtvaardigde of niet-proportionele wijze aan onderdanen van de lidstaten wordt opgelegd. Het Hof van Justitie heeft in zijn arrest van 23 januari 1997 in zaak Pastoors C-29/95 gesteld dat bij gebreke van een instrument dat de tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen in strafzaken tussen de lidstaten verzekert, een lidstaat aan niet-ingezetenen de betaling van een waarborgsom kan opleggen indien zij bij een overtreding niet opteren voor de onmiddellijke betaling van een boete, maar voor de voortzetting van de strafrechtelijke procedure. Maar volgens deze zelfde jurisprudentie verzet artikel 12 zich ertegen dat deze waarborgsom hoger is dan het bij onmiddellijke betaling verschuldigde bedrag.

Artikel 26 van het Franse verkeersreglement verplicht overtreders die niet in Frankrijk verblijven of werken en die niet opteren voor de onmiddellijke betaling van een forfaitaire boete of een verminderde boete wanneer deze respectievelijk van toepassing zijn, maar voor de voortzetting van de strafrechtelijke procedure, om een bij besluit vastgestelde geldsom als waarborg in consignatie te geven, op straffe van inhouding van hun voertuig. De klager heeft 5 000 FF als waarborgsom gestort, terwijl de maximale sanctie voor dit soort inbreuk maximaal 10 000 FF bedraagt, behalve bij recidive. Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt werd de klager niet op discriminatoire wijze behandeld.

Volgens de voornoemde jurisprudentie is het verschil in behandeling tussen ingezetenen en niet-ingezetenen in het Franse verkeersreglement objectief gerechtvaardigd aangezien het risico reëel is dat de tenuitvoerlegging van de veroordeling van een niet-ingezetene onmogelijk blijft of althans aanzienlijk moeilijker en duurder is. Het gaat derhalve niet om discriminatie in strijd met artikel 12 van het EG-Verdrag noch om een beperking van het door artikel 14 van dezelfde tekst gewaarborgde recht op vrij verkeer van personen.