ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0672/01

van Astrid Thors (ELDR) aan de Commissie

(26 februari 2001)

Betreft: Maatregelen betreffende problemen met aalscholvers

Op veel plaatsen in de Oostzee vormen zwermen aalscholvers (Phalacrocorax carbo) een echte plaag, omdat zij andere soorten verdrijven. Waar de zwermen neerstrijken, sterft de vegetatie ook

vaak af. Desondanks is bijvoorbeeld in Finland het nemen van maatregelen hiertegen verboden, en bovendien zijn sommige organisaties en overheden van mening dat de aalscholver is beschermd in het kader van communautaire richtlijnen.

Wat is de mening van de Commissie: welke maatregelen zijn toelaatbaar en welke stappen kunnen genomen worden om de door aalscholvers veroorzaakte schade te verminderen?

Antwoord van Mevr. Wallström namens de Commissie

(3 april 2001)

De aalscholver is een in het wild levende vogelsoort, en valt als zodanig onder Richtlijn 79/409 EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand(1), de vogelrichtlijn. In 1997 werd deze soort geschrapt van de lijst van vogels van Bijlage I waarvoor speciale beschermingsmaatregelen golden, omdat de staat van instandhouding niet meer als ongunstig werd beschouwd.

Aangezien de aalscholver niet voorkomt op de lijsten van vogels waarop gejaagd mag worden (Bijlagen II/1 en II/2), moeten de lidstaten ze evenals de meeste andere in het wild levende soorten beschermen, door bij voorbeeld een verbod in te stellen op het opzettelijk doden of vangen, het vernietigen of beschadigen van hun nesten en eieren, en het opzettelijk storen tijdens de broedperiode.

De lidstaten mogen echter ter voorkoming van ernstige schade aan de visserij en ter bescherming van flora en fauna van deze strenge bepalingen afwijken, wanneer er geen andere bevredigende oplossing bestaat.

Voordat zo'n afwijking kan worden toegestaan, moeten er eerst wetenschappelijke bewijzen worden geleverd dat er inderdaad sprake is van ernstige schade. In de studies uit Zweden en met de informatie uit Finland wordt geen algemeen negatief effect aangetoond.

De Commissie heeft informatie ontvangen dat op sommige plaatsen schade aan nesten van de aalscholver zou zijn toegebracht. Aangezien feitelijke bewijzen voor schade aan visserij en natuur, die een afwijking als hierboven bedoeld zou rechtvaardigen, ontbreken, zijn dergelijke handelingen in strijd met de vogelrichtlijn.

(1) PB C 103 van 25.4.1979.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0284/01

van Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE) aan de Commissie

(9 februari 2001)

Betreft: Aankoop landbouwgrond door boeren in Duitsland

De Duitse regering is van mening dat de aankoop van landbouwgrond door Zwitserse boeren niet verenigbaar is met de Duitse maatregelen ter verbetering van de interne landbouwstructuur. Op grond van de aanzienlijke verschillen qua politieke randvoorwaarden voor de landbouw in het gebied Hochrhein aan weerskanten van de staatsgrenzen, genieten de Zwitserse landbouwers ook onder inaanmerkingneming van de op 1 januari 1999 van kracht geworden Zwitserse landbouwwet zodanige voordelen, dat de aankoop van Duitse landbouwgrond door deze groep tot een zogenoemde ongezonde verdeling in de zin van paragraaf 9, lid 2 van de wet inzake grondtransacties (Grundstücksverkehrsgesetz) leidt, aldus de Duitse regering.

1. Is de Commissie van mening dat de aankoop van landbouwgrond door boeren uit derde landen de Europese landbouw nog kan steunen?

2. Hoe beoordeelt de Commissie het voornoemde standpunt van de Duitse regering?

3. Hoe zou de Commissie de situatie beoordelen als het om Oostenrijkse in plaats van om Zwitserse boeren ging?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(23 maart 2001)

1. en 2. Volgens de Commissie zijn de door de Bondsautoriteiten in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid vastgestelde maatregelen ter verbetering van de landbouwstructuur wel verenigbaar met de aankoop van gronden in Duitsland door landbouwers uit derde landen, voorzover de door hen aangekochte grond overeenkomstig de ter zake geldende voorschriften wordt bebouwd. De lidstaat is bevoegd voor vraagstukken in verband met het eigendomsrecht en om de maatregelen vast te stellen die zij nodig acht voor het beheer en de exploitatie van de gronden.

3. Het vrije verkeer van personen, het recht van vestiging en het recht om een beroep in een andere lidstaat uit te oefenen zijn in het EG-Verdrag verankerd, zodat onderdanen van een lidstaat zich op deze grondrechten kunnen beroepen. Uiteraard geldt een dergelijke bescherming niet in dezelfde mate voor onderdanen van derde landen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0134/01

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(31 januari 2001)

Betreft: Geheimhouding met betrekking tot wetgevingsprocedures

Is de Commissie voornemens het advies van haar Juridische Dienst in te winnen met betrekking tot de vraag of het feit dat zittingen van de Raad nog steeds in het geheim plaatsvinden, zelfs wanneer wetgeving wordt besproken, in overeenstemming is met:

a) het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden

b) de grondwettelijke tradities zoals die in de lidstaten gelden?

Is de Commissie van mening dat deze praktijk in overeenstemming is met artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(2 maart 2001)

De besluitvormingsprocedures van de Raad vervat in zijn interne reglement van orde, dat is vastgesteld ingevolge het EGVerdrag. Dit reglement is aangepast om tegemoet te komen aan de vereisten inzake doorzichtigheid. Op grond van deze bepalingen houdt de Raad zittingen met gesloten deuren en openbare zittingen. Gezien het bovenstaande onthoudt de Commissie zich van een oordeel over de handelwijze van de Raad.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0536/01

van Wolfgang Ilgenfritz (NI) aan de Commissie

(16 februari 2001)

Betreft: EU-steun aan Hongarije

1. Verleent de Europese Unie steun aan gastronomieprojecten in Hongarije, met name voor de bouw van een thermaalbadhotel (Komitat Sopron) met een investeringswaarde van naar schatting 3 miljard forint?

2. Zo ja, wie is dan de gesprekspartner voor de indiening van een dergelijke subsidie?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(21 maart 2001)

De Commissie wijst erop dat Phare dergelijke projecten niet heeft gesteund, noch in het district Gyõr-Moson-Sopron, noch elders in Hongarije. Uit hoofde van Phare werden geen individuele investeringsprojecten van deze omvang (3 miljard forint = 11,2 miljoen) gesteund. In het kader van sommige projecten is steun verleend ten behoeve van de infrastructuur voor thermale baden, hoofdzakelijk door levering van therapeutische apparatuur, op veel kleinere schaal, niet voor een hotel, en ook niet in het genoemde land.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0251/01

van Astrid Lulling (PPE-DE) aan de Commissie

(8 februari 2001)

Betreft: Standpunt van de Commissie met de betrekking tot de Europese hoofdstad

In een artikel in de Franse pers, getiteld Les eurodéputés boudent Strasbourg, wordt beweerd dat Romano Prodi, voorzitter van de Commissie, in Straatsburg vertrouwelijk zou hebben meegedeeld dat Brussel onvermijdelijk de Europese hoofdstad zou worden.

Kan de Commissie bevestigen dat dit haar standpunt is ten aanzien van de zetel en of zij er over heeft gedebatteerd, zodat haar voorzitter zich geoorloofd achtte dit standpunt in Straatsburg vertrouwelijk mede te delen?

Is de Commissie bereid te erkennen dat de vaststelling van de zetels van de instellingen en diensten van de Europese Unie niet onder haar bevoegdheid valt en dat dat daaruit voorvloeit dat zij een zekere discretie en terughoudendheid dient te betrachten, alsmede de plicht heeft om de in Edinburgh door de Raad genomen besluiten te eerbiedigen?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(5 maart 2001)

De zetel van de instellingen en organen van de Unie wordt bepaald door het Protocol betreffende de plaats van de zetels van de instellingen, van bepaalde organen en diensten van de Europese Gemeenschappen en van Europol, gehecht aan het EU-Verdrag betreffende de Europese Unie en de verdragen tot oprichting van de drie Gemeenschappen. Dit is goedgekeurd bij de sluiting van het Verdrag van Amsterdam. Het Verdrag dat onlangs te Nice is ondertekend, is in bijlage voorzien van een verklaring inzake het verloop van de Europese Raden. De verklaringen van de Voorzitter van de Commissie vormen zijn beoordeling van de reikwijdte van dit laatste besluit, en dienen derhalve niet op andere wijze, buiten hun context, te worden opgevat.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0357/01

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 februari 2001)

Betreft: UEFA-reglement in strijd met Europese Verdragen

De Europese voetbalfederatie verbiedt ploegen met financiële banden tegen elkaar te spelen in de zogenaamde UEFA-wedstrijden (cup en Champions League). Ajax en Germinal Beerschot Antwerpen zijn waarschijnlijk de eerste slachtoffers van dit speelverbod. Op dinsdag 16 mei 2000 verwierf de Nederlandse voetbalploeg een meerderheid van 51 procent in de Antwerpse club.

Is het UEFA-speelverbod voor voetbalploegen met financiële banden al dan niet in strijd met de Europese Verdragen? Welke stappen zal de Commissie zetten om een einde te maken aan eventuele inbreuken van het UEFA-speelverbod op de Europese Verdragen?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(14 maart 2001)

Het geachte parlementslid verwijst naar de in 1998 door de UEFA goedgekeurde regeling De integriteit van de UEFA-competities voor clubelftallen: de onafhankelijkheid van de clubs. Volgens de UEFA is het doel van deze regeling om de sportieve integriteit van de clubcompetities van de UEFA te beschermen, d.w.z. niet toe te staan dat clubs die in handen zijn van dezelfde eenheid, aan dezelfde door de UEFA georganiseerde competitie deelnemen.

Deze regeling is bij de Commissie aangemeld en hierover is een mededeling overeenkomstig artikel 19, lid 3, van Verordening nr. 17/62 gepubliceerd(1). Het in de mededeling weergegeven voorlopige standpunt van de Commissie is dat de aangemelde regeling kan worden aangemerkt als een besluit van een ondernemersvereniging of als een overeenkomst tussen ondernemersverenigingen binnen de UEFA in de zin van artikel 81 (ex artikel 85) van het EG-Verdrag. Rekening houdend met hetgeen het Hof van Justitie in de Bosman-zaak als rechtmatige doelstellingen(2) heeft erkend in het licht van het aanzienlijk maatschappelijke belang van voetbal in de Gemeenschap, is de Commissie van mening dat de door de regeling opgelegde beperkingen buiten de verbodsbepaling van artikel 81, lid 1, van het EG-Verdrag kunnen vallen.

Teneinde vast te stellen of deze voorlopige conclusie kan worden gehandhaafd, moet de Commissie echter weten of dergelijke restricties beperkt zijn tot hetgeen noodzakelijk is om de integriteit van de UEFA-competities voor clubelftallen te vrijwaren en de onzekerheid van de resultaten te garanderen. De Commissie dient met andere woorden te bevestigen dat er geen minder restrictieve middelen zijn om dit doel te bereiken.

Het onderzoek in deze zaak loopt nog. Er is nog geen definitief standpunt ingenomen.

(1) PB C 363 van 17.12.1999.

(2) Arrest van 15 december 1995, zaak C-415/93, Jurispr. 1995, blz. I-4921, punt 106.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1031/01 van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie. Crematoria voor huisdieren.



Publicatieblad Nr. 235 E van 21/08/2001 blz. 0250 - 0251



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1031/01 van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie (3 april 2001) Betreft: Crematoria voor huisdieren Over welke gegevens beschikt de Commissie met betrekking tot het aantal crematoria voor huisdieren in elke lidstaat? Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie (7 mei 2001) De Commissie beschikt niet over de gevraagde gegevens.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0035/01

van María Izquierdo Rojo (PSE) aan de Commissie

(16 januari 2001)

Betreft: Discriminatie bij kindertoelagen aan gepensioneerde mannen

De toepassing van de Franse wetgeving inzake de kindertoelage voor gepensioneerde mannen is discriminerend en onrechtvaardig, omdat het nationale burgerlijke en militaire pensioenstelsel alleen voorziet in kindertoelagen voor vrouwen of onder discriminerende voorwaarden; in Duitsland daarentegen wordt deze kindertoelage correct uitgekeerd, want zowel mannen als vrouwen zonder onderscheid en discriminatie ontvangen deze in gelijke dienovereenkomstige hoeveelheid.

Met deze voor mannen discriminerende praktijken worden de EU-Verdragen geschonden, omdat hiermee het beginsel van gelijkheid van mannen en vrouwen inzake sociale zekerheid noch het beginsel van gelijke beloning worden geëerbiedigd. De Commissie dient ervoor te zorgen dat het beginsel van gelijkheid tussen de geslachten wordt toegepast en dat de Europese mannen ook van het gelijkheidsbeleid kunnen profiteren. Kan de Commissie gezien het bovenstaande meedelen of zij niet van mening is dat deze discriminatie moet worden opgeheven?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(7 maart 2001)

In verband met de door de geachte afgevaardigde aan de orde gestelde kwestie kan de Commissie meedelen dat de Commissie de Franse autoriteiten reeds op 5 april 2000 heeft gewezen op de niet-toepassing van artikel 141 (ex artikel 119) van het EG-Verdrag zoals uitgelegd door het Hof van Justitie, met name in de zaken C-7/93 (Bestuur van het Algemeen burgerlijk pensioenfonds tegen G.A. Beune)(1) en C-147/95 (DEI tegen Efthimios Evrenopoulos)(2), alsmede op de niet-toepassing van Richtlijn 96/97/EG van de Raad van 20 december 1996 tot wijziging van Richtlijn 86/378/EEG betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid,(3) die deze rechtspraak weerspiegelt. Er zij op gewezen dat Frankrijk door het Hof van Justitie door zijn arrest van 8 juli 1999 in zaak C-354/98 (Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek)(4) reeds veroordeeld is geweest voor niet-mededeling van de maatregelen tot omzetting van Richtlijn 96/97/EG.

Wat de bijzondere kwestie van de civiele en militaire pensioenen betreft, zijn door Franse nationale rechters reeds twee prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie gesteld (C-366/99 Criesmar en C-206/00 Moufflin).

(1) Jurispr. 1994 I-4471.

(2) Jurispr. 1997 I-2057.

(3) PB L 46 van 17.2.1997.

(4) Jurispr. 1999 I-4927.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0255/01

van Lord Inglewood (PPE-DE) aan de Raad

(14 februari 2001)

Betreft: Volgrecht

Heeft de Raad plannen om in het kader van de ontwerprichtlijn een centraal Europees register van alle in aanmerking komende kunstenaars en hun erfgenamen op te stellen en, zo niet, hoe moeten de in artikel 9 genoemde natuurlijke en rechtspersonen de rechten op een werk bepalen indien twee of meer personen van buiten het rechtsgebied van de betrokken lidstaat hierop aanspraak maken?

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-0125/01 en E-0255/01

(14 mei 2001)

1. De Raad is van oordeel dat artikel 295 VEG, dat bepaalt dat het Verdrag () de regeling van het eigendomsrecht in de lidstaten onverlet laat, een uitzonderingsbepaling is in de vorm van een effectief voorbehoud van soevereiniteit. Zoals alle uitzonderingen in het Gemeenschapsrecht wordt artikel 295 restrictief geïnterpreteerd. Zo heeft het Hof van Justitie geoordeeld dat artikel 295 de Gemeenschap niet ontzegt voorschriften aan te nemen inzake de overdracht of het gebruik van eigendomsrechten, inclusief de uitoefening van nationale intellectuele-eigendomsrechten. Het Hof van Justitie heeft in het bijzonder de communautaire mededingingsregels die het oneigenlijk gebruik van rechten die voortvloeien uit het nationale merkenrecht met als oogmerk het opwerpen van belemmeringen voor de communautaire kartelwetgeving verbieden, als verenigbaar met artikel 295 aangemerkt(1).

Zo ook is de Raad van oordeel dat de voorgestelde richtlijn betreffende het volgrecht ten behoeve van de auteur van een oorspronkelijk kunstwerk verenigbaar is met artikel 295 van het EG-Verdrag, voorzover zij een onderlinge aanpassing beoogt van de nationale voorschriften teneinde onder meer verstoring van de concurrentie in de interne markt te voorkomen en het de kunstenaar mogelijk te maken zijn volgrecht uit te oefenen zonder discriminatie op grond van nationaliteit.

2. Wat betreft het eventuele opstellen van een centraal Europees register, zou de Raad erop willen wijzen dat de Commissie in haar voorstel voor een richtlijn betreffende het volgrecht ten behoeve van de auteur van een oorspronkelijk kunstwerk geen bepalingen heeft opgenomen betreffende een register zoals het geachte parlementslid bedoelt, en dat het Europees Parlement evenmin enig daartoe strekkend amendement in eerste of tweede lezing heeft voorgesteld.

De Raad wenst het geachte parlementslid er tenslotte aan te herinneren dat het niet de bedoeling is dat in een communautaire richtlijn gedetailleerd wordt aangegeven hoe de bepalingen daarvan dienen te worden geïmplementeerd.

(1) Arrest van 13 juli 1966, Consten en Grundig versus Commissie, gevoegde zaken 56 en 58/64, Jurispr. 1966, blz. 449.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0389/01

van Nicholas Clegg (ELDR) aan de Commissie

(15 februari 2001)

Betreft: Evaluatie van de impact van regelgeving

Welke evaluatiestudies naar de impact van regelgeving zijn door de Europese Commissie verricht vóór de indiening van de richtlijn inzake fysische agentia en de richtlijn elektronisch afval? Kan de Commissie deze impactevaluaties ter beschikking stellen? Waarom zijn deze evaluaties, indien zij bestaan, niet in aanmerking genomen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(26 maart 2001)

De voorstellen voor richtlijnen inzake elektrisch en elektronisch afval (AEEA) en inzake de beperking van gevaarlijke stoffen in elektrisch en elektronisch afval, zijn aangenomen op 13 juni 2000(1). Een begeleidende toelichting van 55 bladzijden is beschikbaar gesteld voor het publiek(2).

Deze toelichting omvat een gedetailleerde evaluatie van de rechtvaardiging van de voorstellen en referenties naar de studies waarop deze voorstellen zijn gebaseerd. Zij bevat ook informatie over de milieuproblemen die worden aangepakt, de interne markt en internationale aspecten, subsidiariteit en evenredigheid, een economische evaluatie (kosten en baten) en overleg, evenals gegevens en de wetenschappelijke basis. De bijlage van de toelichting omvat onder andere een specifieke evaluatie van de effecten van de voorstellen op de ondernemingen, in het bijzonder op de kleine en middelgrote ondernemingen, en ook een notitie over de wetenschappelijke beoordeling.

(1) PB C 365 E van 19.12.2000.

(2) COM(2000) 347 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0679/01

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(8 maart 2001)

Betreft: Erkenning van het Venetiaans als taal in Europa

Het Venetiaans wordt als taal erkend in belangrijke taalkundige werken zoals het UNESCO Red Book of Endangered Languages van professor Tapani Salminen van de universiteit van Helsinki in Finland en The Ethnologue Languages of the World 13th Edition van het Summer Institute of Linguistics in Dallas, Texas in de Verenigde Staten.

Een variant van het Venetiaans wordt gedurende een week per jaar uitgeroepen tot de officiële taal in Serafina Correa in de staat Rio Grande do Sol in Brazilië ter ere van de honderdduizenden Venetiaanse immigranten die nu in Brazilië wonen en deze taal nog steeds spreken.

Volgens een studie van het Italiaans Instituut voor de Statistiek van 1998, gebruikt 52 % van de inwoners in de regio Veneto liever het Venetiaans dan het Italiaans onder elkaar, in hun contacten met de overheid en op het werk.

De regionale regering van de regio Veneto heeft in maart 1995 een handleiding voor een uniforme spelling van het Venetiaans gepubliceerd.

Het regionale parlement van de regio Veneto heeft op 22 november 1999 met een grote meerderheid een resolutie (nr. 262) aangenomen waarin de Italiaanse staat gevraagd wordt het Venetiaans als regionale taal te erkennen.

Het Venetiaans was de moedertaal van belangrijke figuren zoals de ontdekkingsreiziger Marco Polo en de schrijver Carlo Goldoni.

De Italiaanse staat en het Europees bureau voor minderheidstalen hebben het Venetiaans desondanks nog steeds niet de status van regionale taal verleend.

Welke stappen en initiatieven acht de Commissie nodig om het Venetiaans zo spoedig mogelijk door het Europees bureau voor minderheidstalen als regionale taal te laten erkennen?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(17 april 2001)

De erkenning van de regionale en minderheidstalen valt onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten en iedere lidstaat doet dat op zijn manier. Wat Italië betreft: deze lidstaat heeft op 27 juni 2000 het Europees handvest voor regionale en minderheidstalen van de Raad van Europa ondertekend en daardoor de lijst van erkende talen vastgesteld. Daar was het Venetiaans evenwel niet bij.

Het Europees Bureau voor taalminderheden (BELMR) ontvangt een subsidie van de Gemeenschap en vertegenwoordigt de regionale en minderheidstalengemeenschappen. Het is een onafhankelijk orgaan, bestaande uit nationale comités die de verschillende culturele verenigingen en organisaties in de nationale taalgemeenschappen vertegenwoordigen. De samenstelling van de comités valt onder hun taak en niet onder die van de Gemeenschap.

In beide gevallen moet u zich rechtstreeks tot de bevoegde autoriteiten en personen wenden: tot de Italiaanse regering voor de erkenning door de Italiaanse staat en tot het BELMR om te laten onderzoeken of het Venetiaans kan worden opgenomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0361/01

van Bernd Lange (PSE) aan de Commissie

(8 februari 2001)

Betreft: Richtlijn 1999/94/EG betreffende de beschikbaarheid van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot van nieuwe personenauto's

Uiterlijk op 18 januari 2001 moest richtlijn 1999/94/EG betreffende de beschikbaarheid van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot van nieuwe personenauto's(1) in de vorm van uitvoeringsregelingen in nationaal recht zijn omgezet.

Klopt het dat op 18 januari 2001 in slechts vier lidstaten aan de wettelijke verplichtingen was voldaan en de richtlijn correct in nationaal recht was omgezet?

Zo ja, wat is de Commissie voornemens te doen om de omzetting van de richtlijn te waarborgen en in het verlengde van de CO2-reductiestrategie alle consumenten in Europa zo snel mogelijk adequate informatie te doen toekomen over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot?

(1) PB L 12 van 18.1.2000, blz. 16.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(22 maart 2001)

De Commissie houdt als hoedster van het EG-Verdrag uit hoofde van artikel 211 (voorheen artikel 155) toezicht op de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht door de lidstaten.

Dit geldt ook voor de notificatie van de nationale uitvoeringsmaatregelen waarmee de richtlijnen van de Gemeenschap worden omgezet, aan de Commissie.

Daartoe gaat de Commissie na of de lidstaten de nationale uitvoeringsmaatregelen ter omzetting van de richtlijnen van de Gemeenschap inderdaad aanmelden. Tegen lidstaten die bij het verstrijken van de termijn voor de omzetting nog geen mededeling van nationale uitvoeringsmaatregelen voor die richtlijnen hebben gedaan, start zij uit hoofde van artikel 226 (voorheen artikel 169) van het EG-verdrag een inbreukprocedure.

Richtlijn 1999/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1999 betreffende de beschikbaarheid van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot bij het op de markt brengen van nieuwe personenauto's had op 18 januari 2001 door de lidstaten in nationale wetgeving moeten zijn omgezet.

Tot nog toe (12 februari 2001) hebben drie lidstaten (Nederland, Finland en Denemarken) de Commissie laten weten voor deze richtlijn nationale omzettingsmaatregelen te hebben vastgesteld.

De Commissie zal in verband met de niet-omzetting de gebruikelijke controles uitvoeren en de lidstaten die nog geen omzettingsmaatregelen hebben aangemeld zullen een schriftelijke aanmaning ontvangen. Indien hierop geen positieve reactie volgt, zal de Commissie alle lidstaten die dan nog geen relevante nationale wetgeving hebben genotificeerd, een met redenen omkleed advies doen toekomen.