SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2520/01

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 september 2001)

Betreft: De voorbeeldwerking van onderwijs en bestuur in de eigen volkstaal als middel om het ontstaan van botsende nationalismen te voorkomen

1. Is het de Commissie bekend dat pas nádat het Congres van Wenen in 1815 de indeling en de grenzen van de staten in Europa voor alle eeuwigheid probeerde vast te leggen, waarbij niet de door de inwoners ervaren taal- en cultuurgrenzen doorslaggevend waren maar het bevestigen van de uitkomsten van oorlogen, koninklijke huwelijken en verdragen over het hanteren van bergketens of rivieren als staatsgrens, twee derde van de huidige 48 staten in het werelddeel Europa is ontstaan, waaronder de zes huidige EU-lidstaten Griekenland, België, Italië, Duitsland, Finland en Ierland en daarnaast ook Noorwegen, Albanië, Polen, Litouwen, IJsland, Malta, Slovenië, Oekraïne, Moldavië en Tsjechië?

2. Is het de Commissie tevens bekend dat de maatschappelijke onvrede die heeft geleid tot oprichting van nieuwe staten en fusies van oude staten in de meeste gevallen werd gevoed doordat in een groot aantal gebieden niet de volkstaal maar een vreemde taal van vorsten, ambtenaren en militairen werd gebruikt voor bestuur en onderwijs waardoor een tweedeling ontstond tussen eersterangs en tweederangs burgers, en dat deze omstandigheid in vele gevallen nationalistische bewegingen en vervolgens soms ook gewelddadige strijd heeft opgeroepen, voorafgaand aan de inmiddels door middel van federalisering van staten en grenswijzigingen doorgevoerde bestuurlijke veranderingen?

3. Is de Commissie het met mij eens dat ongehinderd onderwijs en bestuur in de plaatselijke of regionale inheemse meerderheidstaal het beste middel is om het ontstaan van botsende nationalismen te voorkomen, dat we voor het vreedzaam en met onderling respect samenleven van Europese buurvolkeren veel kunnen leren van de in de afgelopen decennia na taalstrijd doorgevoerde veranderingen

in Vlaanderen, Fryslân (Friesland), Catalunya (Catalonië), Euskadi (Baskenland) en Südtirol (Alto Adige), en dat deze positieve voorbeelden thans actueel zijn voor onder meer de zuidrand van Slowakije, de noordrand van Servië, het midden van Roemenië en het noordwesten van Macedonië?

4. Acht de Commissie een gang van zaken zoals momenteel actueel is in Chroscicy (zie daarover mijn vragen van heden) een goed voorbeeld voor de wijze waarop toekomstige lidstaten van de Europese Unie dienen om te gaan met de rechten van regionale en plaatselijke bevolkingsmeerderheden met een minderheidstaal?

Gecombineerd Antwoordvan mevrouw Reding namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-2519/01 en E-2520/01

(6 december 2001)

Wat het door het geachte parlementslid vermelde geval betreft, beschikt de Commissie niet over informatie die erop duidt dat het Gemeenschapsrecht niet op correcte wijze wordt toegepast of dat er sprake is van een ernstige en voortdurende schending in de zin van artikel 7 (voormalig artikel 4) van het EG-Verdrag. De Commissie wijst erop dat overeenkomstig artikel 49 (voormalig artikel 126) de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de opzet van het onderwijs en de taalkundige verscheidenheid ervan. De Commissie vestigt de aandacht op de initiatieven ter bevordering van de verscheidenheid op taalgebied, met name in verband met het Europees Jaar van de talen en de bijdrage van de Gemeenschap aan de ontplooiing van de culturen van de lidstaten onder eerbiediging van hun nationale en regionale verscheidenheid krachtens artikel 151 (voormalig artikel 128) van het EG-Verdrag.

Voor meer bijzonderheden wordt het geachte parlementslid verwezen naar het antwoord van de Commissie op de schriftelijke vraag E-2538/01 van de heer Modrow(1) over hetzelfde onderwerp.

(1) Zie blz. 27.