ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2356/99

van Riitta Myller (PSE) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: De impact van de uitbreiding op het milieu

De uitbreiding van de Europese Unie wordt in de komende jaren gerealiseerd. Op dit ogenblik wordt met zes landen onderhandeld en na de Top van Helsinki worden de onderhandelingen uitgebreid tot in totaal 12 kandidaat-lidstaten.

Tijdens het onderhandelingsproces moeten de toekomstige lidstaten hun overheidsdiensten en wetgeving in overeenstemming brengen met de regels van de Unie. Een grote en economisch belangrijke uitdaging bestaat erin vooruitgang te boeken in de verbetering van de milieusituatie en in het voeren van een met duurzame ontwikkeling strokend milieubeleid.

Ik zou de Commissie willen vragen hoe ze van plan is te werk te gaan opdat met het milieu rekening wordt gehouden als een van de prioriteiten bij de onderhandelingen en welk standpunt ze zal innemen met betrekking tot het hanteren van overgangsperiodes voor bepaalde milieukwesties.

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(18 februari 2000)

De Commissie deelt de mening van het geachte parlementslid dat het een grote uitdaging is om de milieusituatie in de kandidaatlidstaten te verbeteren en de wetgeving in die landen aan het milieuacquis aan te passen.

Het milieu staat hoog op de agenda in het toetredingsproces. Bij de opening van de onderhandelingen met Hongarije, Cyprus, Polen, Slovenië, Estland en de Tsjechische Republiek heeft de Unie uitdrukkelijk het standpunt ingenomen dat een hoog niveau van nucleaire veiligheid en milieubescherming dient te worden nagestreefd.

De brede waaier van activiteiten die de Commissie ontplooit, staat ervoor garant dat terdege rekening wordt gehouden met het milieu. Zo wordt er financiële bijstand verleend (met name via ISPA, het pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid) en is in de toetredingspartnerschappen vastgelegd dat de aanpassing aan het milieuacquis als een prioriteit geldt. Daarnaast zijn er ook praktische handleidingen die de Commissie ten behoeve van de kandidaatlidstaten uitgeeft om deze te helpen zich aan dit acquis aan te passen en het ten uitvoer te leggen.

Wat overgangsperioden betreft, heeft de Commissie in haar overzichtsdocument(1) van 13 oktober 1999 bij de verslagen over de door elk van de kandidaatlidstaten op de weg naar toetreding geboekte vooruitgang het volgende standpunt ingenomen: Regelgeving die betrekking heeft op de uitbreiding van de interne markt moet snel worden geïmplementeerd. Als er al overgangsperioden worden toegestaan, moeten die kort zijn en beperkt in aantal. Voor onderdelen van het acquis waarvoor aanzienlijke aanpassingen nodig zijn die substantiële ispanningen vergen, zoals grote uitgaven (voorbeelden van dergelijke gebieden zijn milieu, energie en infrastructuur), kunnen de overgangsregelingen over een welbepaalde periode worden uitgespreid, mits de kandidaten kunnen aantonen dat aan de aanpassing wordt gewerkt en zij zich vastleggen op gedetailleerde realistische plannen daarvoor, waarin onder meer de noodzakelijke investeringen zijn geregeld.

(1) COM(99) 500 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2819/99

van Helle Thorning-Schmidt (PSE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: WTO-zaak tussen Frankrijk en Canada over asbestverbod

Wat kan de Commissie meedelen over de afloop van de WTO-zaak tussen Frankrijk en Canada over het Franse asbestverbod en wat heeft de Commissie in deze zaak ondernomen?

Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie

(4 februari 2000)

De speciale groep van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) die op 25 november 1998 werd opgezet op verzoek van Canada, dat de Gemeenschap aanklaagt met betrekking tot het verbod op de invoer van asbest en asbesthoudende producten in Frankrijk, heeft zijn werkzaamheden nog niet beëindigd. De complexiteit van de wetenschappelijke gegevens in deze zaak leidde namelijk tot aanzienlijke vertraging. De bijeenkomst tussen de speciale groep en de deskundigen alsmede de tweede zitting vonden overigens pas in januari 2000 plaats zodat het verslag van de speciale groep niet voor mei kan worden verwacht.

Deze vertraging duidt echter op de kwaliteit van het wetenschappelijk bewijsmateriaal dat de Gemeenschap in dit geschil heeft ingediend. Een bijzondere inspanning in dit opzicht leek gezien het belang van de gezondheidsrisico's noodzakelijk.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1905/99

van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Commissie

(29 oktober 1999)

Betreft: Interreg II en Interreg II C (1994-1999)

De totale bijdrage van de Structuurfondsen voor Italië in het kader van het communautaire initiatief voor grensoverschrijdende samenwerking en energienetten Interreg II bedraagt 270 miljoen ecu voor de periode 1994-1999, terwijl de bijdrage voor het communautaire initiatief voor grensoverschrijdende samenwerking op het gebied van de ruimtelijke ordening Interreg II C 33 miljoen ecu bedraagt voor de periode 1995-1999.

Kan de Commissie mededelen aan welke (openbare of particuliere) instellingen, instituten, bedrijven, coöperaties of personen steun is toegekend (en al dan niet reeds is uitgekeerd) in het kader van Interreg II en Interreg II C en om welke bedragen het gaat.

Is nagegaan of deze bedragen daadwerkelijk zijn besteed en de acties resultaat hebben gehad?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(8 december 1999)

Volgens het besluit van de Commissie van 16 december 1998 bedraagt de totale bijdrage van de Gemeenschap aan het communautair initiatief Interreg II in Italie 376 miljoen euro.

Overeenkomstig de geldende verordeningen maakt de Commissie de uit hoofde van Interreg toegekende steun rechtstreeks over aan de nationale autoriteiten die bevoegd zijn voor de operationele programma's en de uitvoering ervan. Nadere bijzonderheden over de uiteindelijke begunstigden kunnen worden opgevraagd bij het Italiaanse ministerie van Openbare Werken.

De toezichtcomités, bestaande uit vertegenwoordigers van de Commissie, de ministeries en de betrokken regio's, houden toezicht op de goede uitvoering van de programma's.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1711/99 van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie. Afscherming van de Finse grens in verband met de handel in eieren.



Publicatieblad Nr. 203 E van 18/07/2000 blz. 0030 - 0030



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1711/99 van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie (29 september 1999) Betreft: Afscherming van de Finse grens in verband met de handel in eieren Is het juist dat Finland zijn grenzen, volgens een overeenkomst met de EU, kan sluiten voor de invoer van eieren uit Zweden, terwijl de Zweedse instanties niet over deze mogelijkheid beschikken? Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (10 november 1999) Het is de Commissie niet bekend dat er bepalingen bestaan in een overeenkomst tussen de Gemeenschap en Finland op grond waarvan Finland grenscontroles mag uitvoeren om leveranties van eieren uit Zweden tegen te houden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1678/99

van Marialiese Flemming (PPE-DE) aan de Raad

(22 september 1999)

Betreft: Antibiotica in diervoeding

Al decennia lang worden antibiotica als groeibevorderaars gebruikt in de vetmesterij. Door het gebruik van deze additieven dreigt echter het gevaar dat optredende ziektes soms niet met antibiotica kunnen worden behandeld, omdat de bacteriën al resistent zijn. Daar komt nog bij dat resten van deze antibiotica door de consumptie van eieren, melk, vlees, enz. in het menselijk lichaam terecht kunnen komen, waardoor de volksgezondheid ernstig wordt bedreigd.

Zweden heeft reeds per 1 januari 1986 nog vóór de toetreding tot de EU het gebruik van antibiotica als groeibevorderaars in de vetmesterij verboden. Tijdens het Oostenrijkse Raadsvoorzitterschap werden ook voor de gehele EU vier antibiotica-additieven verboden.

Is de Raad voornemens te pleiten voor een verbod van alle antibiotica als groeibevorderaars in veevoer?

Zo ja, welke maatregelen is de Raad voornemens te treffen om een dergelijk verbod in alle lidstaten af te dwingen?

Antwoord

(24 januari 2000)

In zijn zitting van 17 december 1998 heeft de Raad een verordening (1) aangenomen tot wijziging, wat betreft de intrekking van de toelating van bepaalde antibiotica, van Richtlijn 70/524/EEG betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding. De betrokken antibiotica zijn virginiamycine, spiramycine, tylosinefosfaat en zinkbacitracine.

Bij de aanneming van die verordening hebben de Raad en de Commissie bevestigd dat alle besluiten terzake ook in de toekomst op basis van wetenschappelijke adviezen van de Gemeenschap en met inachtneming van het voorzorgsbeginsel zullen worden genomen.

In zijn zitting van 14 en 15 juni 1999 heeft de Raad nota genomen van de publicatie van het advies van de wetenschappelijke stuurgroep voor antimicrobiële resistentie. De Commissie-vertegenwoordiger verklaarde dat de Commissiediensten dienaangaande en ten aanzien van de overige categorieën antibiotica die in het advies worden genoemd, passende voorstellen uitwerken.

De Raad zal alle voorstellen die de Commissie hem in dit verband voorlegt, met de grootste aandacht bestuderen.

Het gebruik van antibiotica is ook behandeld in een op 8 juni 1999 aangenomen resolutie van de Raad betreffende resistentie tegen antibiotica: een strategie tegen de microbiële dreiging. In die resolutie wordt de Commissie onder meer verzocht de bewaking van resistentie tegen antibiotica in de menselijke geneeskunde en op het gebied van zoönosebeheersing tot een prioriteit te maken.

(1) Verordening (EG) nr. 2821/98 van de Raad van 17.12.1998, bekendgemaakt in PB L 351 van 29.12.1998, blz. 4.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2265/99

van Ari Vatanen (PPE-DE) aan de Commissie

(24 november 1999)

Betreft: Artikel 141 van het Verdrag betreffende de toetreding van Finland tot de EU

Volgens artikel 141 van het Verdrag betreffende de toetreding van Finland tot de EU kan er, indien er ten gevolge van de toetreding ernstige moeilijkheden blijven bestaan, rechtstreekse nationale steun worden verleend.

Tijdens een vijfjarige overgangsperiode heeft Finland de mogelijkheid gehad om overgangssteun te betalen. Deze overgangsperiode en de betaling van deze steun lopen in 1999 af. Wanneer de compenserende steun niet wordt betaald, valt te verwachten dat de inkomens van de veeboeren en (kas)groentetelers in Zuid-Finland direct met zo'n 30 à 90 % dalen.

In de Verklaring van de Top van Luxemburg van 1997 wordt geconstateerd, dat het mogelijk moet zijn overal in de EU landbouw te bedrijven, ook onder ongunstige omstandigheden. Wanneer de steun overeenkomstig artikel 141 niet wordt verleend, zou dat leiden tot een onaanvaardbare toename van het verschil in steunverlening tussen het zuiden van Finland en de rest van het land. Dat zou met name onder de landbouwbevolking de geloofwaardigheid van de EU aantasten.

Wat denkt de Commissie te doen om de voortzetting van deze steun overeenkomstig het Verdrag betreffende de toetreding van Finland te waarborgen?

Antwoord namens de heer Fischler namens de Commissie

(8 december 1999)

De Commissie onderzoekt momenteel een door Finland ingediend verslag over de problemen voor de landbouw in Zuid-Finland, evenals een nationaal steunprogramma uit hoofde van artikel 141 van de Akte van Toetreding waarvan Finland overeenkomstig artikel 143 van de Akte van Toetreding en artikel 88 (ex artikel 93) van het EG-Verdrag kennis heeft gegeven.

Als dit onderzoek eenmaal voltooid is, zal de Commissie passende maatregelen nemen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2196/99

van Anna Karamanou (PSE) aan de Commissie

(29 november 1999)

Betreft: Bestrijding van de honger in de wereld

Het eerste verslag dat de FAO (Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties) onlangs heeft gepubliceerd, geeft een zeer somber beeld van de toestand in de wereld omdat het in 1996 vooropgestelde doel, met name het aantal mensen dat honger lijdt tegen 2015 tot de helft verminderen, blijkbaar niet zal worden gehaald. In India bijvoorbeeld lijden 204 miljoen personen honger, in China 164 miljoen, in Noord-Korea en Mongolië de helft van de bevolking, en in Cambodja, Laos en de landen ten zuiden van de Sahara een derde van de bevolking. Bovendien zijn wereldwijd twee kinderen op vijf ondervoed. De VN van hun kant hebben bepaald dat de ontwikkelde landen 0,7 % van hun BNP moeten besteden aan humanitaire hulp voor de ontwikkelingslanden. Kan de Commissie meedelen of, en zo ja door welke EU-landen, deze maatregel wordt toegepast?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(21 december 1999)

De Commissie is ervan overtuigd dat de internationale inspanningen op het gebied van de overheidssteun voor ontwikkelingssamenwerking (die nu na tientallen jaren een dieptepunt heeft bereikt) moeten worden voortgezet en versterkt. In het kader van de werkzaamheden op het niveau van de Verenigde Naties betreffende de financiering van de ontwikkeling, heeft de Gemeenschap opnieuw van haar inzet op het gebied van de samenwerking getuigd en verklaard zich te willen inspannen om het streefcijfer van 0,7 % van het bruto nationaal product (BNP) te realiseren. Verschillende lidstaten Denemarken, Nederland en Zweden hebben dit cijfer behaald of zelfs overschreden. Het gemiddelde van de Gemeenschap ligt op 0,34 % van het BNP.

De ondersteuning van de maatregelen op het gebied van de voedselzekerheid vormt een vast onderdeel van het communautaire ontwikkelingsbeleid..
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2259/99

van Theresa Villiers (PPE-DE) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Belastingdiscussies

Het voorstel van de Europese Commissie van 1998 tot aanpassing van de EU-bepalingen over wederzijdse bijstand van de belastingautoriteiten bij het innen van schulden (COM(98) 364) wordt momenteel door de Raad van ministers behandeld.

Uit berichten in de pers is de indruk ontstaan dat de Werkgroep financiële vraagstukken van de Raad het grotendeels eens is over de aard van de informatie die autoriteiten moeten voorleggen als zij om bijstand verzoeken. Ook is er in berichten melding gemaakt van een voorstel van de Spaanse regering om een werkgroep in te stellen om deze zaken te bespreken.

Kan de Commissie, ter bevordering van de doorzichtigheid, haar commentaar op deze initiatieven geven, het Parlement nadere bijzonderheden geven over de werkzaamheden die de Werkgroep uitvoert en kan zij uiteen zetten wat haar eigen standpunt tegenover deze kwesties is?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(21 december 1999)

Het voorstel van de Commissie(1) voor een richtlijn van het Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van ondermeer douaneschuldvorderingen is in eerste lezing van het Parlement in het kader van de medebeslissingsprocedure behandeld. Naar aanleiding van suggesties van het Parlement wijzigde de Commissie haar voorstel(2). Dit voorstel wordt momenteel besproken in de relevante werkgroep van de Raad en zal, wanneer eenmaal overeenstemming is bereikt, ter tweede lezing aan het Parlement worden teruggezonden. De op voorstel van de Spaanse regering opgerichte ad hoc werkgroep inzake belastingfraude is niet verantwoordelijk voor de bespreking van dit voorstel.

Vragen met betrekking tot de werkzaamheden van deze werkgroep dienen te worden gericht aan de Raad.

(1) PB C 269 van 28.8.1998.

(2) PB C 179 van 24.6.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2436/99

van Diana Wallis (ELDR) aan de Commissie

(16 december 1999)

Betreft: Richtlijn inzake gegevensbescherming

Is de Commissie op de hoogte van het feit dat de nationale wetten inzake gegevensbescherming als gevolg van verschillen in tenuitvoerlegging op nationaal niveau van de EU-richtlijn inzake gegevensbescherming van 1995 de grensoverschrijdende handel belemmeren en dat dit grote gevolgen zal hebben voor de ontwikkeling van de elektronische handel binnen de EU?

Een voorbeeld hiervan is de uitbreiding van het toepassingsgebied van de privacywetgeving in die zin dat niet alleen persoonlijke gegevens worden beschermd, zoals de richtlijn voorschrijft, maar ook de gegevens van bedrijven.

Is de Commissie voornemens maatregelen te treffen om te voorkomen dat het beginsel van de interne markt verder wordt aangetast doordat de lidstaten de richtlijn bij de omzetting al te zeer verfijnen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(28 januari 2000)

De Commissie is van mening dat Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(1), waarnaar het geachte parlementslid verwijst, belangrijk is voor de ontwikkeling van de elektronische handel.

Deze richtlijn laat het vrije verkeer van persoonsgegevens tussen de lidstaten toe, op voorwaarde dat in de hele Gemeenschap een hoog beschermingsniveau voor de fundamentele rechten van natuurlijke personen, en met name het recht op privacy, wordt gewaarborgd. Dit beschermingsniveau is nodig om het vertrouwen van de consumenten in het gebruik van on-linediensten te verzekeren en aldus de ontwikkeling van de elektronische handel mogelijk te maken.

De Commissie volgt dan ook met bijzondere aandacht de omzetting van deze richtlijn in de nationale wetgeving. Aangezien deze omzetting in veel lidstaten nog niet is voltooid, heeft de Commissie een inbreukprocedure tegen deze lidstaten ingeleid.

In dit stadium beschikt de Commissie niet over informatie ter staving van de verschillen waarnaar het geachte parlementslid verwijst, maar deze kunnen het gevolg zijn van de niet-omzetting van de richtlijn.

Indien mocht blijken dat de ruimte die de richtlijn de lidstaten laat, met name wat betreft de door het geachte parlementslid vermelde uitbreiding van de bescherming tot rechtspersonen, een obstakel vormt voor de goede werking van de interne markt, zal de Commissie hier zeker de nodige gevolgen aan verbinden.

(1) PB L 281 van 23.11.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1851/99

van Jaime Valdivielso de Cué (PPE-DE) aan de Commissie

(13 oktober 1999)

Betreft: Externe betrekkingen

De Europese Commissie heeft op 16 september 1999 toegegeven dat slechts een klein deel (4 miljoen euro) van de in het kader van het Tacis-programma aan Rusland toegezegde steun (in totaal 140 miljoen euro) zijn bestemming heeft bereikt.

Welke mechanismen is de Commissie van plan toe te passen, en binnen welke termijn, om te voorkomen dat deze situatie zich herhaalt?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(15 november 1999)

De verklaring van de Commissie aan het Parlement van 16 september 1999 luidt onder andere als volgt:

De communautaire steun verloopt, zoals bekend, grotendeels via het TACIS-programma dat centraal beheerd wordt vanuit Brussel. De meeste middelen komen terecht bij Europese bedrijven die Rusland technische expertise en advies leveren. Dat betekent dat slechts een zeer gering deel van de steun naar Rusland gaat: niet meer dan 4 miljoen euro op een totaalbedrag van 140 miljoen euro. Die 4 miljoen euro wordt vanzelfsprekend beheerd door onze eigen vertegenwoordiging in Moskou.

Met andere woorden: nagenoeg alle voor Rusland bestemde TACIS-middelen (jaarlijks ongeveer 140 miljoen euro) worden niet op Russische bankrekeningen overgemaakt, maar dienen om Europese bedrijven te betalen die Rusland technische expertise en advies leveren. Dit is de gebruikelijke gang van zaken bij de financiering van programma's voor technische bijstand in landen die zich in een overgangsfase bevinden. Rusland trekt dus wel profijt van de voordelen en resultaten van de projecten, alleen wordt er een veiligheid ingebouwd tegen een verkeerde aanwending van de middelen in dat land.

De resterende vier miljoen euro waarnaar in de verklaring wordt verwezen, betreft de Bistro-faciliteit, een regeling voor de financiering van kleinschalige projecten waarmee snel op specifieke Russische behoeften kan worden ingespeeld. Ook hier worden de contracten doorgaans met Europese bedrijven gesloten, die zich ertoe verbinden hun Russische partners technische bijstand en expertise te verstrekken. Het enige verschil bestaat erin dat in dit geval de middelen worden beheerd door de delegatie van de Commissie in Rusland.

Hopelijk ruimt deze uitleg eventuele misverstanden over de verklaring van de Commissie van 16 september 1999 uit de weg.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1936/99 van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Raad. Verlaagd BTW-tarief voor restaurants.



Publicatieblad Nr. 203 E van 18/07/2000 blz. 0091 - 0091



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1936/99 van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Raad (4 november 1999) Betreft: Verlaagd BTW-tarief voor restaurants Op de buitengewone bijeenkomst van de ECOFIN-Raad in september 1999 hebben de ministers gesproken over de lijst diensten die in aanmerking komen voor de toepassing van een verlaagd BTW-tarief. Er waren voorstellen om op deze lijst, die met ingang van 1 januari 2000 van kracht zal zijn, ook catering-diensten op te nemen, maar deze kregen geen algemene instemming. Kan de Raad, overwegende dat de catering-sector van belang is voor landen met een ontwikkeld toerisme, de restaurantsector opnemen op de lijst van diensten waarvoor een verlaagd BTW-tarief kan worden toegepast, en zo niet, waarom niet? Antwoord (24 januari 2000) De Raad brengt het geachte parlementslid in herinnering dat de Raad bij de aanneming van de richtlijn die de mogelijkheid biedt om bij wijze van experiment op arbeidsintensieve diensten een verlaagd BTW-tarief toe te passen, nota heeft genomen van een verklaring van de Commissie waarin deze zich ertoe verbindt het verzoek van Portugal om een verlaagd BTW-tarief op restauratiediensten toe te passen, positief te zullen bekijken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2120/99

van Heidi Hautala (Verts/ALE) aan de Raad

(23 november 1999)

Betreft: Het aandeel vrouwen in comités

Het is voor de leden van het Europees Parlement en voor de burgers moeilijk om informatie te verkrijgen over de raadgevende en regelgevende comités en de comités van beheer die de Commissie bijstaan bij de tenuitvoerlegging van de EU-regelgeving (de zgn. comitologieprocedure). Deze comités, waarvan er meer dan 450 zijn, bestaan voornamelijk uit vertegenwoordigers van de lidstaten.

In haar antwoord op mijn schriftelijke vraag (E-1466/99)(1) stelde de Commissie dat de leden van de comités door de lidstaten worden aangesteld, zodat de Commissie niet bevoegd is daarin tussenbeide te komen.

Kan de Raad uitleg verstrekken over de hierboven genoemde samenstelling van de comités en over de man-vrouwverdeling? Welk aandeel hebben de vrouwen in alle uit nationale ambtenaren samengestelde comités?

(1) PB C 27 E van 29.1.2000, blz. 81.

Antwoord

(31 januari 2000)

De comités die het geachte parlementslid bedoelt zijn die waarin is voorzien door Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(1). Dat besluit is in de plaats gekomen van het Besluit 87/373/EEG van de Raad van 13 juli 1987(2).

Zoals in de twee bovengenoemde besluiten is aangegeven, bestaan deze comités uit vertegenwoordigers van de lidstaten en worden zij voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie. De Commissie zorgt ook voor het secretariaat.

De Raad is niet vertegenwoordigd in de betrokken comités. Hij kan het geachte parlementslid de gevraagde inlichtingen dus niet verstrekken. Bovendien vaardigen de lidstaten vaak verschillende personen in deze comités af, zodat het niet mogelijk is een betrouwbare uitspraak te doen over de getalsverhouding tussen mannen en vrouwen in deze comités.

(1) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

(2) PB L 197 van 18.7.1987, blz. 33.