SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0527/02

van Karin Riis-Jørgensen (ELDR) aan de Commissie

(25 februari 2002)

Betreft: Verlaging van milieu- en energieheffingen op transport naar afgelegen eilandgebieden

In Deense en andere eilandgebieden van de Europese Unie die ver van het vasteland verwijderd liggen, zijn de omstandigheden dikwijls beduidend minder gunstig als voor de rest van het land. Regionale steun biedt niet altijd een oplossing voor de moeilijke omstandigheden van de uiterste randgebieden, zodat verlaging van energie- en milieuheffingen op het transport naar de gebieden in kwestie misschien wel een oplossing vormt.

Is het daarom mogelijk om de energie- en milieuheffingen op vervoer naar afgelegen eilandgebieden te verlagen of gedeeltelijk te laten vallen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(16 april 2002)

De thans geldende Gemeenschapswetgeving(1) voorziet in een verplichte ontheffing van de geharmoniseerde accijns voor minerale oliën die bestemd zijn voor gebruik in de luchtvaart en de scheepvaart, anders dan voor particuliere pleziervaart. Deze algemene vrijstelling heeft ook betrekking op het vervoer van en naar afgelegen eilandgebieden. Milieuheffingen zijn nog niet op communautair niveau geregeld of geharmoniseerd. Iedere lidstaat kan dus zijn eigen wetgeving vaststellen en uitvoeren, mits deze in overeenstemming is met de algemene beginselen van het EG-verdrag.

De communautaire wetgeving bevat geen specifieke bepalingen over mogelijke verlaging of vrijstelling van energieheffingen voor afgelegen eilandgebieden. Lidstaten die om specifieke beleidsredenen verdere vrijstellingen of verlagingen willen invoeren, kunnen daarvoor echter toestemming vragen overeenkomstig artikel 8, lid 4, van Richtlijn 92/81/EEG van de Raad. Deze toestemming kan worden gegeven volgens een vaste procedure op voorstel van de Commissie. De eenparige instemming van de Raad is echter vereist.

De Commissie wil het geachte parlementslid er tevens op wijzen dat eventuele vrijstellingen of verlagingen van milieu- of energieheffingen, of die nu op de communautaire of op de nationale wetgeving zijn gebaseerd, in overeenstemming moeten zijn met de bepalingen van het EG-verdrag inzake overheidssteun en geen fiscale discriminatie mogen inhouden (artikelen 87, 88 en 90 van het EG-verdrag).

Wat betreft overheidssteun die is toegekend op grond van artikel 87 van het EG-verdrag ter gedeeltelijke compensatie van de extra transportkosten waarmee in bepaalde gebieden gevestigde bedrijven geconfronteerd worden, moet echter worden opgemerkt dat exploitatiesteun (dat wil zeggen steun die niet gekoppeld is aan een initiële investering) alleen is toegestaan voor:

- gebieden met een geringe bevolkingsdichtheid. Steun kan in dat geval uitsluitend worden verleend onder de voorwaarden van punt 4.16.1 van de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen(2);

- ultraperifere regio's als bedoeld in artikel 299, lid 2, van het EG-verdrag, onder de voorwaarden van de punten 4.16.1 en 4.16.2 van de richtsnoeren;

- regio's die onder de afwijking van artikel 87, lid 3, onder a), van het EG-verdrag vallen, onder de voorwaarden van punten 4.15. van de richtsnoeren.

Geen van de afgelegen eilandgebieden in Denemarken voldoet aan deze voorwaarden, en eventuele exploitatiesteun zou daarom moeten voldoen aan de de minimis-regel (Verordening (EG) nr. 69/2001 van de Commissie van 12 januari 2001 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-verdrag op de minimis-steun(3)).

(1) Richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën (PB L 316 van 31.10.1992).

(2) PB C 74 van 10.3.1998, gewijzigd PB C 258 van 9.9.2000.

(3) PB L 10 van 13.1.2001.