SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1571/02

van Rolf Linkohr (PSE) aan de Commissie

(4 juni 2002)

Betreft: Vragen in verband met de kaderrichtlijn voor waterbeleid

Artikel 9 van de kaderrichtlijn voor waterbeleid 2000/60/EG(1) betreft de Kostenterugwinning voor waterdiensten.

Is het gebruik van waterkracht volgens de Commissie een waterdienst?

Zo ja, hoe beoordeelt de Commissie de tegenstrijdige doelstellingen bij de bevordering van hernieuwbare energie, de uitbreiding van het aandeel van hernieuwbare energie en het naleven van de verplichtingen van het Protocol van Kyoto enerzijds, en de prijsstijging van waterkracht anderzijds?

(1) PB L 327 van 22.12.2000, blz. 1.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(12 juli 2002)

In de kaderrichtlijn Water(1) is in artikel 2, punt 38, de volgende definitie gegeven: waterdiensten: alle diensten die ten behoeve van de huishoudens, openbare instellingen en andere economische actoren voorzien in: a) onttrekking, opstuwing, opslag, behandeling en distributie van oppervlakte- of grondwater; b) installaties voor de verzameling en behandeling van afvalwater.

Krachtens artikel 9 van de kaderrichtlijn Water moet tegen 2010 het beginsel worden toegepast dat de vervuiler betaalt en dat de kosten van waterdiensten worden teruggewonnen. Tegen dan moeten de diverse watergebruiksectoren een redelijke bijdrage leveren aan de terugwinning van de kosten van waterdiensten. Daarbij kunnen de lidstaten de sociale, economische en milieueffecten van de terugwinning in acht nemen.

In de kaderrichtlijn Water worden alle effecten op de diverse wateren in beschouwing genomen. In dat verband ziet de Commissie geen tegenstelling tussen de steun voor hernieuwbare energiebronnen(2) en de doelstellingen van de kaderrichtlijn Water. Alle betrokkenen zullen in overeenstemming met de richtlijn moeten bijdragen tot de bescherming van de wateren, inclusief die sectoren die in aanmerking komen voor communautaire steun.

Tegen december 20004 moeten de lidstaten een ecologische en economische analyse maken van de verschillende vormen van watergebruik, die een stevige grondslag zal leggen voor het waterbeleid. Op die basis moeten de lidstaten op een transparante wijze en met de medewerking van alle betrokken partijen hun beslissingen nemen over alle kwesties in verband met de terugwinning van kosten. De verzamelde gegevens en de desbetreffende evaluatie zullen van geval tot geval verschillen. Het is bijgevolg onmogelijk om een algemeen antwoord te geven op vragen betreffende de rol van waterkrachtcentrales in de context van een terugwinning van de kosten van waterdiensten.

Voor de toepassing van de kaderrichtlijn Water hebben de lidstaten en de Commissie gekozen voor een alomvattende tenuitvoerleggingstrategie. Daaronder vallen de uitwisseling van kennis en informatie en de uitwerking van richtsnoeren in samenwerking met alle betrokken partijen, waaronder Europese overkoepelende organisaties, niet-gouvernementele organisaties (NGO's) en de wetenschappelijke gemeenschap. De toepassing van deze strategie zal de tenuitvoerlegging van het waterbeleid ondersteunen en zal van in het begin zorgen voor een vergelijkbare basis. Het gemeenschappelijke werk in het kader van deze tenuitvoerleggingstrategie levert resultaten op en kan worden beschouwd als een voorbeeld van goed Europees bestuur.

(1) Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid, PB L 327 van 22.12.2000, blz. 1.

(2) Richtlijn 2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen op de interne elektriciteitsmarkt, PB L 83 van 27.10.2001, blz. 33.