SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4017/00

van Elizabeth Lynne (ELDR) aan de Commissie

(21 december 2000)

Betreft: Beugvisserij

De Commissie is ongetwijfeld op de hoogte van het feit dat er bezorgdheid bestaat over de gevolgen van de beugvisserij voor de zeevogels. Naar schatting verdrinken jaarlijks tienduizenden zeevogels omdat zij in beuglijnen verstrikt raken. Naar ik begrepen heb, bestaat er een aantal maatregelen dat op schepen kan worden genomen om de onopzettelijke vangst van vogels te beperken. Heeft de Commissie actie ondernomen om te bepalen of het nodig is deze maatregelen uit te voeren of overweegt zij dit?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(7 februari 2001)

De Commissie heeft verschillende vragen over dit onderwerp gekregen en is zich bewust van de mogelijke problemen in verband met de onopzettelijke vangst van zeevogels bij de beugvisserij. Niet elke beugvisserij vereist echter maatregelen om het gevaar voor de vogels te verminderen, omdat bij deze visserij niet overal zeevogels worden gevangen.

Nadat de Commissie eerst had meegewerkt aan de technische vergaderingen waarin het Internationaal Actieplan voor de vermindering van de onopzettelijke vangst van zeevogels bij de beugvisserij van de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO-IPOA Seabirds) is uitgewerkt, werkt zij momenteel aan de opstelling van een communautair actieplan op basis van de informatie die door de lidstaten is verstrekt in hun antwoord op een vragenlijst die hen in augustus 2000 was toegezonden.

Wanneer dergelijke problemen worden veroorzaakt door vissers uit de Gemeenschap, is de Commissie bereid te trachten er oplossingen voor te vinden. Voor zover de Commissie bekend is en gelet op de eerste antwoorden op bovenvermelde vragenlijst die zij heeft ontvangen, lijken de onopzettelijke vangsten van zeevogels in de communautaire wateren geen echte bedreiging te vormen. De grootste problemen lijken te worden veroorzaakt door vaartuigen uit derde landen die hetzij in internationale wateren, hetzij in hun eigen wateren vissen. De Gemeenschap heeft geen directe wettelijke bevoegdheid om de activiteiten van niet-communautaire vaartuigen in deze delen van de wereld te controleren.

Het grootste gevaar lopen albatrossen en andere vogelsoorten, voornamelijk in de zuidelijke oceanen.

Om dit probleem op te lossen heeft de Gemeenschap reeds de volgende verzachtende maatregelen in de communautaire wetgeving opgenomen(1),(2): het gebruik van een vogelverschrikkerlijn waaraan plastic wimpels zijn bevestigd; bevestiging van gewichten aan de lijn, zodat deze sneller zinkt en minder gevaar oplevert; het verbod om visafval overboord te gooien, omdat dit de vogels aantrekt; de verplichting om beuglijnen 's nachts uit te zetten, omdat er minder kans is dat albatrossen en andere zeevogels dan voedsel zoeken; de verplichting om alleen ontdooid aas te gebruiken.

Deze maatregelen, die voor communautaire visserijvaartuigen verplicht zijn, zijn opgesteld door de Raad voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (CCAMLR), waarvan de Gemeenschap verdragsluitende partij is.

(1) Verordening (EG) nr. 66/98 van de Raad van 18 december 1997 houdende bepaalde instandhoudings- en controlemaatregelen voor de visserij in de Antarctische wateren en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2113/96, PB L 6 van 10.1.1998.

(2) Verordening (EG) nr. 2479/98 van de Raad van 12 november 1998 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 66/98 houdende bepaalde instandhoudings- en controlemaatregelen voor de visserij in de Antarctische wateren, PB L 309 van 19.11.1998.