SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1942/03

van Kyösti Virrankoski (ELDR) aan de Commissie

(13 juni 2003)

Betreft: Mogelijkheden voor Finse werklozen om werk te zoeken in het buitenland

De Finse wetgeving en administratieve praktijk schrijven voor dat iemand geen recht heeft op een werkloosheidsuitkering als hij niet beschikbaar is voor werk doordat hij een buitenlandse reis maakt, of om vergelijkbare redenen. Indien hij zijn status als werkzoekende en zijn recht op een uitkering wil behouden, moet hij zijn reis van tevoren aan de sociale dienst melden en mag de reis niet langer duren dan een week.

De Finse wetgeving en administratieve praktijk maken het daarmee in feite onmogelijk voor een werkloze burger om werk te zoeken in het buitenland. Tevens houdt het in wezen een aanzienlijke beperking in van het vrije verkeer van personen binnen de EU. Het argument dat een buitenlandse reis de beschikbaarheid voor werk vermindert houdt geen steek, omdat werkzoekenden tegenwoordig bijvoorbeeld met behulp van mobiele telefoons gemakkelijk te bereiken zijn, waar zij zich ook bevinden in de EU, of zelfs daarbuiten.

Acht de Commissie het in overeenstemming met de communautaire wetgeving dat het vrije verkeer van personen binnen de EU op deze wijze wordt belemmerd en daarmee de mogelijkheden van het zoeken van werk worden beperkt?

Welke maatregelen wil de Commissie nemen om ervoor te zorgen dat alle werklozen hetzelfde recht hebben op het zoeken van werk in andere lidstaten van de EU, en om het vrije verkeer van personen binnen de EU te waarborgen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(29 juli 2003)

Het geachte parlementslid stelt een vraag over de toepassing van de Finse wetgeving en administratieve praktijk m.b.t. werkloosheidsuitkeringen in het geval dat een werkloze voor een tijdelijk verblijf in het buitenland Finland wil verlaten (bv. voor een vakantie) en tegelijk het recht op een uitkering wil behouden. Het geachte parlementslid betwist de conformiteit van de Finse wetgeving en administratieve praktijk met de communautaire wetgeving inzake het recht op een uitkering in dergelijke situaties.

Op het gebied van de sociale zekerheid bestaat er binnen de communautaire wetgeving geen eengemaakt Europees socialezekerheidsstelsel. Elke lidstaat is bevoegd voor zijn eigen socialezekerheidsstelsel en besluit zelf welke uitkeringen onder welke voorwaarden en ter hoogte van welk bedrag worden toegekend. Er bestaan echter communautaire bepalingen ter coördinering van deze stelsels in de Verordeningen (EEG) nr. 1408/71 en nr. 574/72 van de Raad(1). Deze bepalingen moeten garanderen dat migrerende werknemers en leden van hun gezin hun socialezekerheidsbescherming niet verliezen als zij zich binnen de Gemeenschap verplaatsen en dat de fundamentele beginselen van gelijke behandeling en niet-discriminatie worden gerespecteerd.

Dienovereenkomstig komt het de lidstaten toe te besluiten over de voorwaarden voor toekenning van een werkloosheidsuitkering, zoals bv. de bepaling van de beschikbaarheid voor werk. Daarom valt het recht op een werkloosheidsuitkering in situaties waarnaar de geachte afgevaardigde verwijst, in beginsel niet onder de bevoegdheden van de Commissie, maar kan deze zaak uitsluitend binnen het kader van de nationale Finse wetgeving worden opgelost.

Er bestaan echter in artikel 69 van Verordening (EEG) nr. 1408/71 bepalingen die een werkloze onder zekere voorwaarden in staat stellen in een andere lidstaat werk te zoeken, en gedurende die periode recht te blijven hebben op een werkloosheidsuitkering in de eerste lidstaat. Tijdens deze periode worden de uitkeringen uitbetaald door de instelling in de lidstaat waarnaar zich de werkloze op zoek naar werk heeft begeven. De instelling in de eerste lidstaat is verplicht om de door de tweede instelling uitgekeerde bedragen terug te storten.

Indien de geachte afgevaardigde van mening is dat Finland de bepalingen van artikel 69 van Verordening (EEG) nr. 1408/71 niet naar behoren vervult, stelt de Commissie voor meer details hieromtrent rechtstreeks naar het Directoraat-generaal Werkgelegenheid en sociale zaken te zenden zodat de kwestie in het licht van de communautaire wetgeving kan worden onderzocht.

(1) Laatste geconsolideerde versie: Verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 tot wijziging en bijwerking van Verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de sociale- zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van Verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71, PB L 28 van 30.1.1997.