SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3900/97 van Nel van Dijk (V) aan de Commissie (11 december 1997)

Betreft: Internationale rechtshulp bij de overdracht van asielzoekers

De Nederlandse Orde van Advocaten en de Permanente Commissie van deskundigen in internationaal vreemdelingen-, vluchtelingen- en strafrecht in Nederland bepleiten een regeling die erin voorziet dat wanneer een asielzoeker in het kader van de Overeenkomst van Dublin wordt overgedragen van de ene aan de andere lidstaat, in zijn/haar dossier gegevens zijn opgenomen over eerdere professionele hulpverleners van de asielzoeker, zodat een rechtshulpverlener in het land waaraan wordt overgedragen contact kan opnemen met de rechtshulpverlener van het eerste land.

Onderschrijft de Commissie de wenselijkheid van zo'n regeling?

Is de Commissie bereid om gebruik te maken van haar initiatiefrecht teneinde een dergelijke regeling tot stand te brengen, hetzij op basis van artikel K3 van het Verdrag van Maastricht, hetzij op basis van artikel 73K van het Verdrag van Amsterdam indien dit Verdrag in werking treedt?

Zal de Commissie zich ervoor inspannen om een regeling voor internationale rechtshulp bij de overdracht van asielzoekers tot stand te brengen indien en wanneer het Dublin-acquis wordt gecommunautariseerd?

Antwoord van mevrouw Gradin namens de Commissie (23 februari 1998)

De Commissie wijst erop dat het elke asielzoeker die krachtens de Overeenkomst van Dublin van de ene lidstaat aan de andere is overgedragen, vrijstaat om gegevens over degenen die hem of haar in de eerste lidstaat (waar hij/zij oorspronkelijk een asielverzoek heeft ingediend) hebben bijgestaan, te verstrekken aan zijn/haar rechsthulpverlener in de tweede lidstaat (aan welke hij/zij is overgedragen).

De Commissie beschikt niet over aanwijzingen dat een centrale regeling voor de uitwisseling van dergelijke informatie nodig is. In de meeste gevallen waarin een asielzoeker krachtens de Overeenkomst van Dublin van de ene lidstaat aan de andere wordt overgedragen, zal de eerste lidstaat nog niet begonnen zijn met het onderzoek naar de ontvankelijkheid van het asielverzoek; voorts is niet duidelijk of een rechtshulpverlener in de eerste lidstaat vaak over informatie beschikt die relevant is voor het resultaat van het asielverzoek in de tweede lidstaat. Indien de Commissie bewijzen in handen zou krijgen dat een formele regeling zoals voorgesteld door de Permanente Commissie van deskundigen in internationaal vreemdelingen-, vluchtelingen- en strafrecht in Nederland in een reële behoefte voorziet, zou zij de invoering van een dergelijke regeling zorgvuldig in overweging nemen.

Een regeling voor de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten in individuele gevallen moet verenigbaar zijn met de bepalingen van artikel 15 van de Overeenkomst van Dublin. Artikel 15 legt beperkingen op ten aanzien van de doeleinden waarvoor informatie mag worden uitgewisseld, het soort informatie dat mag worden uitgewisseld, de partijen die informatie mogen uitwisselen, alsmede de partijen die in kennis mogen worden gesteld van de uitgewisselde informatie.

Het krachtens artikel 18 van de Overeenkomst van Dublin ingestelde Comité is de enige instantie die bevoegd is om uitvoeringsmaatregelen vast te stellen en voorstellen te doen voor herzieningen of wijzigingen van deze overeenkomst. Aangezien de Overeenkomst van Dublin in 1990 werd gesloten, vóór de inwerkingtreding van het Verdrag betreffende de Europese Unie, beschikt de Commissie niet over het recht van initiatief in het krachtens artikel 18 ingestelde Comité.

De Commissie buigt zich thans over een aantal vraagstukken in verband met asiel in de context van artikel 73K van het Verdrag van Amsterdam, en zij zou het op prijs stellen wanneer meer gedetailleerde voorstellen worden gedaan met betrekking tot deze door het geachte Parlementslid aan de orde gestelde kwestie.