ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0891/01

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(27 maart 2001)

Betreft: Subsidiëring van het Sensus-politieproject

Het is de Commissie bekend dat de AfA (Amt für Auslandsfrage), die zowel bij Aventinus als bij Sensus was betrokken via zijn testcentrum voor taaltechnologie, een overheidsinstantie is die rapporteert aan de Duitse Bondskanselarij, zo antwoordt commissaris Erkki Liikanen op vraag P-0009/01(1). Met dit antwoord op deelvraag 7 erkent hij impliciet dat de Commissie op de hoogte is van de betrokkenheid van de Duitse staatsveiligheid, de Bundesnachrichtendienst.

Om elk mogelijk misverstand over de betrokkenheid van de Duitse staatsveiligheid, de Bundesnachrichtendienst, bij Aventinus en Sensus te voorkomen, had ik graag een antwoord op volgende vraag: Erkent de Commissie expliciet en ondubbelzinnig op de hoogte te zijn van de betrokkenheid van de Duitse staatsveiligheid, de Bundesnachrichtendienst, bij Aventinus en Sensus?

(1) PB C 187 E van 3.7.2001, blz. 154.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(1 augustus 2001)

De diensten van de Commissie waren er ten tijde van de ondertekening van het Sensus- contract van op de hoogte dat het Amt für Auslandsfragen (AfA), dat als overheidsinstantie onder de Bondsregering ressorteert, een testcentrum voor taaltechnologie was. Zij hadden tot het einde van het project geen informatie over een mogelijke relatie tussen het AfA en de Bundesnachrichtendienst (BND). In ieder geval bestond er geen juridisch beletsel voor de deelname van het AfA dan wel de BND aan het Sensus-project.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0181/01

van Patricia McKenna (Verts/ALE) aan de Commissie

(1 februari 2001)

Betreft: Plannen voor het herstel van de visbestanden in het Noord-Oosten van de Atlantische Oceaan

Is de Commissie voornemens projecten voor de instandhouding van de visbestanden te ontwikkelen, aangezien tweederde van de visbestanden in het Noord-Oostelijk gedeelte van de Atlantische Oceaan onder de veilige biologische grenzen liggen?

Gecombineerd Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0181/01 en E-0204/01

(8 maart 2001)

De Commissie is zich ervan bewust dat vele visbestanden in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan onder de veilige biologische grenzen liggen.

De Commissie gebruikt de term herstelplan echter voor bestanden die op korte termijn gevaar lopen in te storten. Momenteel zijn deze bestanden kabeljauw in de Noordzee, de Ierse Zee en ten westen van Schotland en het noordelijke heekbestand. De herstelplannen zijn reeds in uitvoering (Ierse Zee) of staan op het punt ten uitvoer te worden gelegd (voor de andere bestanden).

Voor de bestanden die zich onder veilige biologische grenzen bevinden, maar niet onmiddellijk gevaar lopen in te storten, alsook voor alle andere belangrijke bestanden, heeft de Commissie de basis gelegd voor een op een voorzorgsaanpak gebaseerd beheer. Dat is reeds het geval voor kabeljauw, schelvis, schol, koolvis en haring in de Noordzee, waarvoor met Noorwegen, dat samen met de Gemeenschap deze bestanden beheert, is overeengekomen een dergelijke aanpak toe te passen. Ook is met Noorwegen overeenstemming bereikt over de toepassing van een voorzorgsaanpak voor het Noordoostatlantische makreelbestand. Voor de Oostzee is via de Internationale Oostzeevisserijcommissie overeenstemming bereikt over de toepassing van een voorzorgsaanpak bij het beheer van kabeljauw, sprot en zalm.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1947/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(3 juli 2001)

Betreft: Turkse restricties tegenover Assyriërs-Syriërs

De arrestatie van en het proces tegen de Syrisch-orthodoxe geestelijke Yusuf Akbulut trok internationaal de aandacht. Deze internationale aandacht leidde uiteindelijk tot vrijspraak van de beklaagde. Waarschijnlijk zag de Turkse staat zich gedwongen in de zaak Yusuf Akbulut een stapje terug te doen en de veiligheidsrechtbank in Diyarbakir opdracht te geven Akbulut vrij te spreken.

Het lijkt erop dat de Turkse staat met verbittering gereageerd heeft op het feit dat hij gedwongen was om ten aanzien van Yusuf Akbulut water bij de wijn te doen en op de toch al toenemende pressie op Turkije om veranderingen toe te laten. Nu is bovendien gebleken dat de Turkse staat hiervoor wraak wil nemen.

De minister van Binnenlandse Zaken van Turkije heeft een decreet uitgevaardigd dat ingrijpende restricties inhoudt voor alle Assyriërs-Syriërs uit Europa die hun geboortedorpen in zuidoost Turkije willen bezoeken. Veel jongeren die op zoek zijn naar hun identiteit en wegens de oorlog in zuidoost Turkije hun geboorteplaatsen niet konden bezoeken, wordt nu via dit decreet verboden de streek te zien waaruit zij voortkomen en waar zich hun culturele erfgoed bevindt. Turkije blijft doorgaan met de systematische vernietiging van het Assyrisch-Syrische culturele erfgoed. Kerken en kloosters, sommige daarvan meer dan 1000 jaar oud, zijn omgebouwd tot moskeeën of dierenstallen. Turkije tracht via het decreet zijn barbaarse optreden te verbergen.

Wat onderneemt de Commissie om Turkije de gelegenheid te geven een einde te maken aan zijn voortdurende pesterijen tegenover het Assyrisch-Syrische volk?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(26 juli 2001)

De bescherming van minderheden alsook van godsdienstvrijheid behoren tot de politieke criteria van Kopenhagen waaraan de kandidaat-landen moeten voldoen. Het waarborgen van de culturele diversiteit en van de culturele rechten van alle burgers, ongeacht hun oorsprong, is een prioriteit op middellange termijn in het partnerschap voor toetreding van Turkije(1). De Commissie volgt de situatie van de religieuze minderheden in Turkije op de voet. De Commissie is met enige bezorgdheid ingelicht over de recente gevallen van mishandeling en discriminatie van Syrische orthodoxen die naar hun geboorteplaatsen willen terugkeren.

Het is in dit verband te hopen dat de goedkeuring op 12 juni 2001 door de Eerste Minister van een rondschrijfbrief, waarin alle bevoegde autoriteiten worden geïnstrueerd om discriminerende praktijken tegen Syrisch-orthodoxe burgers te verbieden, zal bijdragen tot een verbetering van de situatie.

De Commissie zal haar evaluatie van de situatie uiteenzetten in het periodiek verslag dat in november 2001 zal worden gepubliceerd.

(1) Goedgekeurd door de Raad op 8 maart 2001, PB L 85 van 24.3.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0979/01

van Nuala Ahern (Verts/ALE) aan de Commissie

(30 maart 2001)

Betreft: Proefafvuren van met verarmd uranium versterkte granaten

Is de Commissie van mening dat het OSPAR-Verdrag van toepassing is op het proefafvuren van met verarmd uranium versterkte granaten in kustwateren van de Europese Unie?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0884/01, E-0979/01, E-0980/01 en E-0981/01

(5 juni 2001)

Testterreinen van munitie met verarmd uranium kunnen zich zowel aan land als op zee bevinden.

In het geval van testterreinen op zee, heeft de Commissie herhaaldelijk duidelijk gemaakt - onlangs nog in haar antwoord op de mondelinge vraag H-0055/01 van mevrouw Kratsa-Tsagaropoulou in het vragenuurtje van het Parlement tijdens de vergaderperiode van februari 2001(1) - dat deze activiteit het mariene milieu niet meer aantast dan de natuurlijke uraniumconcentraties in het milieu. Volgens de Commissie is deze kwestie tot nog toe niet behandeld krachtens de Conventie van Oslo en Parijs (OSPAR).

Wat de testterreinen aan land betreft, heeft de Commissie uit hoofde van artikel 35 van het Euratom-Verdrag voor verificatiedoeleinden recht van toegang tot de installaties die nodig zijn om het milieu (lucht, water en grond) voortdurend te controleren. De Commissie heeft als zodanig dus geen toegang tot nucleaire of militaire zones en de Commissie zal alleen toegang verzoeken in zoverre de controle-installaties ter plaatse noodzakelijk zijn om het effect op het milieu buiten de grenzen van de zone te beoordelen.

De Commissie volgt de situatie met betrekking tot het peil van de radioactiviteit in het milieu nauwlettend en baseert zich daarbij op de informatie die zij krachtens artikel 36 van het Euratom-Verdrag heeft ontvangen, op geografisch gedetailleerde gegevens die door de autoriteiten van de lidstaten worden verstrekt en op gegevens afkomstig van andere bronnen die onder de aandacht van de Commissie worden gebracht. De Commissie was niet op de hoogte van de Britse studie met betrekking tot de Solway Firth, noch van een gelijkaardige door Frankrijk verrichte studie.

Op basis van de bestaande communautaire wetgeving bestaan er reeds mechanismen voor de controle op radioactiviteit in het milieu. Voor de tenuitvoerlegging van dergelijke bepalingen is het niet nodig dat de Commissie, die de bemonstering van het milieu voor verarmd uranium uitvoert, deze mechanismen uitbreidt.

(1) Mondeling antwoord van 13.2.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0828/01

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(19 maart 2001)

Betreft: Tonijnvangst in het noordelijke deel van de Atlantische Oceaan

De heer Fischler, lid van de Commissie, heeft kennelijk geen gelegenheid gevonden om te antwoorden op de vragen die ik hem in de plenaire vergadering van 28 februari 2001 heb gesteld over het verslag Gallagher (A5-0044/2001) inzake het visserijakkoord tussen de EG en Equatoriaal Guinee. Deze vragen herhaal ik derhalve nu schriftelijk.

Heeft de Commissie bij dit akkoord, zoals bij alle andere akkoorden van de EU over tonijn in het noordelijk deel van de Atlantische Oceaan, rekening gehouden met de gevolgen ervan voor de tonijnbestanden en de vangstmogelijkheden ervan in de wateren van de Azoren en Madeira?

Heeft de Commissie daarnaast rekening gehouden met de gevolgen van de zegenvisserij voor beschermde vissoorten, zoals dolfijnen en zeeschildpadden als zij, zoals in dit geval, het gebruik van zegen financieel stimuleert?

Heeft de Commissie rekening gehouden met het feit dat de tonijnvangst de afgelopen twee jaar op de Azoren is tegengevallen, met alle negatieve gevolgen vandien voor vissers en reders?

Welke maatregelen denkt de Commissie te treffen om aan deze situatie het hoofd te bieden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(10 mei 2001)

De Commissie dankt het geachte parlementslid voor zijn vraag en wijst hem erop dat de instandhouding van tonijnen en tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan en aangrenzende zeeën onder de verantwoordelijkheid valt van de Internationale Commissie voor de Instandhouding van Tonijn in de Atlantische Oceaan (ICCAT), waarvan de Gemeenschap een actief lid is. De ICCAT-verplichtingen gelden in de context van visserijovereenkomsten. De vertegenwoordigers van de Gemeenschap zijn binnen de ICCAT consequent voorstander van strenge maatregelen om de tonijnbestanden in het gebied te beschermen, en daarbij is ook Portugal vertegenwoordigd, namelijk via de interne coördinatieprocedures van de Gemeenschap.

De Gemeenschap heeft een rol gespeeld in het ICCAT-besluit om elk jaar gedurende een periode van drie maanden het gebruik van vis aantrekkende voorzieningen in de Golf van Guinea te verbieden. Deze maatregel, die in de afgelopen jaren reeds unilateraal werd toegepast door de reders uit de Gemeenschap, moet bijdragen tot het behoud van de bestanden in het hele gebied, en vooral tot de bescherming van jonge vis van bepaalde soorten.

Wat de visserij in de wateren van de Azoren en Madeira betreft, brengt de Commissie in herinnering dat de betrokken activiteiten plaatsvinden binnen de door Portugal beheerde quota die deel uitmaken van de ICCAT-toewijzingen aan de Gemeenschap.

Voor communautaire vaartuigen geldt een algemeen verbod om bij het vissen dolfijnen in te sluiten(1). Op de bijvangst van schildpadden wordt voortdurend toezicht uitgevoerd door het Wetenschappelijk Comité van de ICCAT.

(1) Verordening (EG) nr. 850/1998 van de Raad van 30 maart 1998 voor de instandhouding van de visbestanden via technische maatregelen voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen - PB L 125 van 27.4.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0820/01

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(19 maart 2001)

Betreft: Mogelijke fraude met ESF-middelen

In het kader van het onderzoek naar de ernstige onregelmatigheden die zich hebben voorgedaan bij de Galicische ondernemersbond CEG onder diens vroegere voorzitter, António Ramilo, en die om nog onduidelijke redenen hebben geleid tot een schuld van 1000 miljoen peseta's (6 010 121), is gebleken dat communautaire middelen wellicht frauduleus zijn gebruikt. Het gaat hierbij om door de CEG beheerde communautaire kredieten en subsidies van de Galicische regering die bestemd waren voor beroepsopleiding, maar die zijn gebruikt om lopende kosten van deze werkgeversorganisatie te dekken. Er zij op gewezen dat de CEG tussen 1996 en 2000 3569 miljoen peseta's (21 450 122) van de Galicische regering heeft ontvangen, voor het merendeel communautaire middelen. Welke maatregelen neemt de Commissie ten opzichte van de Galicische regering, die verantwoordelijk is voor het beheer van de communautaire kredieten, gezien de mogelijkheid dat door de door de vroegere voorzitter van de CEG begane onregelmatigheden wellicht ook door het ESF gefinancierde opleidingscursussen zijn geschaad?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(5 juni 2001)

De Commissie verwijst de geachte afgevaardigde naar het schriftelijke antwoord dat zij heeft gegeven op zijn mondelinge vraag H-0258/01 tijdens het vragenuur van de vergadering van het Parlement in april 2001.(1)

De Commissie heeft op 4 april 2001 van Spanje informatie ontvangen over de financiële middelen die de Galicische ondernemersbond (Confederação de Emprésarios de Galiza - CEG) van de Xunta de Galicia heeft ontvangen, alsook over de uitgevoerde controles. Het gaat echter om een rapport dat nog door Spanje moet worden aangevuld om een identificatie van eventuele onregelmatigheden vast te stellen. Spanje moet bijgevolg binnenkort in staat zijn om de Commissie de resultaten van de aan de gang zijnde verificaties mee te delen, wat haar in staat zal stellen de nodige maatregelen te nemen.

Spanje heeft tot nu toe voor het betreffende geval kennis gegeven van geen enkele onregelmatigheid. Het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) heeft van zijn kant laten weten dat het op 29 maart een onderzoek heeft ingesteld om de Spaanse autoriteiten bij te staan (Fiscalia especial para la represión de los delitos económicos relacionados con la corrupción).

(1) Schriftelijk antwoord, 3.4.2001
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0249/01

van Cristina García-Orcoyen Tormo (PPE-DE) aan de Commissie

(8 februari 2001)

Betreft: Wetgeving inzake alcoholgebruik in het vervoer, met name het luchtvervoer

Talloos zijn de verhalen die de ronde doen over dronkenschap onder passagiers van vervoermiddelen waar, zoals in het geval van vliegtuigen, aan passagiers gratis en zonder enige kwantitatieve beperking alcoholhoudende drank wordt geschonken.

Gezien de hinder die dit tot gevolg heeft, ook voor de bemanning, en gezien het feit dat het uit gezondheidsoogpunt onwenselijk is om gedurende een reis alcoholhoudende dranken te nuttigen, zoals met name op lange-afstandsvluchten gebeurd, zou ik gaarne van de Commissie vernemen of zij aan deze kwestie aandacht heeft besteed of denkt te besteden teneinde voorschriften in te stellen voor het gebruik van alcoholhoudende dranken in het vervoer, met name het luchtvervoer. Zo ja, tot welke resultaten heeft dit geleid?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(6 april 2001)

De Commissie heeft het Parlement en de Raad voorgesteld gemeenschappelijke voorschriften voor de vluchtactiviteiten van commerciële vliegtuigen goed te keuren in het kader van Verordening (EEG) nr. 3922/91 van de Raad van 16 december 1991 inzake de harmonisatie van technische voorschriften en administratieve procedures op het gebied van de burgerluchtvaart(1). Het Parlement heeft na bespreking van desbetreffend voorstel(2) in eerste lezing op 18 januari 2001 zijn standpunt bepaald.

De voorschriften bepalen dat luchtvaartexploitanten verantwoordelijk zijn voor de veiligheid van het vliegtuig en de passagiers. Wat betreft de dronkenschap van passagiers, zijn luchvaartexploitanten verplicht om ervoor te zorgen dat geen enkele passagier aan boord zodanig onder invloed van alcohol is dat de veiligheid van het vliegtuig of de andere passagiers in gevaar wordt gebracht (Paragraaf OPS 1 115 van bijlage III van de verordening).

De Commissie is van mening dat luchtvaartexploitanten, binnen de beperkingen van deze veiligheidsvoorschriften, vrij zijn om alcoholhoudende dranken te schenken aan hun passagiers indien zij dat wensen, tegen betaling of uit hoffelijkheid. De gezondheidsoverwegingen die gepaard gaan met alcoholgebruik zijn natuurlijk voor rekening van de passagier zelf. De Commissie is niet voornemens wettelijke maatregelen voor te stellen met betrekking tot het gebruik van alcoholhoudende dranken aan boord.

(1) PB L 373 van 31.12.1991.

(2) PB C 311 E van 31.10.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2130/01

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(17 juli 2001)

Betreft: Eerbiediging richtlijn 91/321/EEG inzake zuigelingenvoeding

De Commissie ziet op grond van de inlichtingen die het geachte parlementslid heeft verschaft niet in hoe de beschreven promotionele acties de mededinging tussen ziekenhuizen en leveranciers zouden kunnen verstoren (P-1229/01)(1). Nochtans heeft de Belgische minister Magda Aelvoet van Consumentenzaken, Volksgezondheid en Leefmilieu in antwoord op een vraag om uitleg van senator Sabine de Bethune meegedeeld dat de promotiecampagnes van de fabrikanten van zuigelingenvoeding strijdig zijn met het besluit (donderdag 22 maart).

De fabrikanten van zuigelingenvoeding delen gratis stalen uit in Belgische kraamafdelingen als reclamemiddel voor zuigelingenvoeding. Deze aanpak is niet alleen onwettig. Hij is ook in strijd met het EG-Verdrag (in casu concurrentievervalsing) én doorkruist de kerndoelstelling van de WGO-code, met name de bevordering van borstvoeding omwille van de volksgezondheid. Bovendien blijkt dat de nationale autoriteiten, in casu de Belgische federatie, nalaten om dit probleem aan te pakken.

Zal de Commissie optreden omdat de nationale autoriteiten in gebreke blijven om ervoor te zorgen dat de vigerende regelgeving door alle belanghebbenden wordt geëerbiedigd in de Belgische federatie? Zo ja, welke stappen zal de Commissie zetten om ervoor te zorgen dat de fabrikanten van zuigelingenvoeding niet langer gratis stalen uitdelen in Belgische kraamafdelingen als reclamemiddel

voor zuigelingenvoeding? Zo neen, welke argumenten hanteert de Commissie om het gratis verstrekken van zuigelingenvoeding door fabrikanten en handelaren in kraamklinieken te beschouwen als in overeenstemming met richtlijn 91/321/EEG(2) inzake zuigelingenvoeding?

(1) PB C 318 E van 13.11.2001, blz. 227.

(2) PB L 175 van 4.7.1991, blz. 35.

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(5 september 2001)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op zijn schriftelijke vraag P-1229/01(1).

Dit antwoord is nog steeds van toepassing.

(1) PB C 318 E van 13.11.2001, blz. 227.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1205/01

van Francesco Turchi (UEN) aan de Commissie

(19 april 2001)

Betreft: Organisatorische problemen en herstructurering bij de groep Finmeccanica

De plannen voor de herstructurering van de groep Finmeccanica hebben grote verontrusting teweeggebracht onder het personeel van de groep en van de associatie Alenia Aerospazio, Alenia Difesa en Alenia Marconi Systems, een Italiaans-Britse joint venture op het gebied van militaire elektronica, waarvan de leiding aan een Brit is toevertrouwd.

De groep heeft alleen al voor de activiteiten in Italië verliescijfers van zo'n 230 miljard lire bekend gemaakt. De waarde van de productie wordt op 1 577 miljard geraamd en in het orderboekje staan nieuwe bestellingen voor een bedrag van 1 168 miljard. De groep komt niettemin voor de dag met een herstructureringsplan dat uitsluitend ten koste gaat van de werkgelegenheid in Italië. 400 werknemers van de productie-eenheden in Giugliano en Fusaro worden immers met ontslag bedreigd.

Kan de Commissie nagaan of er sprake is van een dominante positie van de Britse vertegenwoordiger in het interne bestuur van de groep, die overigens op paritaire basis wordt geleid?

Kan zij voorts het plan om de O & O-afdeling en de productieafdeling van Alenia Marconi Systems af te splitsen laten onderzoeken om te verhinderen dat de oprichting van een nieuwe maatschappij negatieve gevolgen heeft voor de werkgelegenheid in Italië in deze sector?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(5 juli 2001)

Met betrekking tot de structuur van de zeggenschap over genoemde ondernemingen kwam de Commissie in haar beschikking van 28 augustus 1998 in zaak M.1258 GEC Marconi/Alenia(1) tot de conclusie dat GEC-Marconi en Finmeccanica S.p.A. (via de haar volledig toebehorende dochteronderneming Alenia Systems S.p.A.) de gezamenlijke zeggenschap hadden over Alenia Marconi Systems in de zin van artikel 3, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad van 21 december 1989 inzake de controle op concentraties van ondernemingen(2) (de concentratieverordening).

De Commissie meent dat de rechten van GEC Marconi in Alenia Marconi Systems werden overgedragen aan BAe Systems als resultaat van de daarop volgende overname van GEC Marconi door BAe.

De Commissie hecht het grootste belang aan de sociale gevolgen van bedrijfsherstructureringen maar beschikt, afgezien van deze beoordeling, welke strikt beperkt is tot het mandaat van de Commissie uit hoofde van de concentratieverordening, niet over informatie betreffende de genoemde kwestie en kan zich niet beroepen op een andere rechtsgrondslag om een onderzoek in te stellen naar individuele herstructureringen, tenzij de herstructurering wordt gefinancierd met overheidssteun.

(1) PB C 306 van 6.10.1998.

(2) PB L 395 van 30.12.1989 zoals gewijzigd door PB L 257 van 21.9.1990.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0413/01

van Philip Bushill-Matthews (PPE-DE) aan de Commissie

(15 februari 2001)

Betreft: Europese verpakkingsrichtlijn

Kan de Commissie, gezien de recente uitspraak van het Britse High Court dat een bloemenpot van plastic als verpakkingsmateriaal moet worden beschouwd en dus onder de Europese verpakkingsrichtlijn valt, bevestigen dat het tot de bevoegdheden en verantwoordelijkheden van de lidstaten behoort om vast te stellen wat verpakkingsmateriaal is?

Is zij het ermee eens dat verschillende definities in verschillende lidstaten waarschijnlijk zullen leiden tot verwarring op de binnenmarkt?

Antwoord van Mevr. Wallström namens de Commissie

(30 maart 2001)

De definitie van verpakking wordt gegeven in Richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval(1). De richtlijn, inclusief de definitie van verpakking, is daarna omgezet in nationale wetgeving volgens de in de richtlijn beschreven procedure.

Derhalve valt interpretatie van deze definitie, zoals die op nationaal vlak wordt toegepast, onder de bevoegdheid en verantwoordelijkheid van de lidstaten, waarbij de communautaire jurisprudentie terzake in aanmerking wordt genomen.

De Commissie mag zich niet bemoeien met de beslissingen van nationale rechtbanken en ook geen definitieve interpretatie geven van de communautaire wetgeving. De definitie van verpakking, zoals die is geformuleerd in Richtlijn 94/62/EG, mag uitsluitend in laatste instantie door het Hof van Justitie worden bepaald.

De Commissie erkent echter dat de interpretatie van de in Richtlijn 94/62/EG van de Raad gegeven definitie van verpakking in bepaalde gevallen, zoals bloempotten, moeilijk is gebleken, en dat verschillende interpretaties van het begrip verpakking binnen de interne markt tot verwarring zouden kunnen leiden. Daarom heeft de Commissie zich, samen met de verschillende belanghebbenden in de verpakkingsketen (inclusief de lidstaten, de industrie, non-gouvernementele milieuorganisaties en consumentenorganisaties), gebogen over de vraag hoe deze definitie het beste geïnterpreteerd kan worden.

(1) PB L 365 van 31.12.1994.