SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1897/98

van Konstantinos Hatzidakis (PPE) aan de Commissie

(16 juni 1998)

Betreft: Vervuiling van Chania door de uitbreiding van een elektriciteitscentrale

Volgens de Orde van Geneesheren van Chania (Kreta) zal de geplande uitbreiding van de elektriciteitscentrale in de wijk Xylokamara in Chania, nauwelijks 3 km van het stadscentrum, bijzonder nadelige gevolgen hebben voor de gezondheid van de bewoners van dit gebied, ten gevolge van de grotere luchtvervuiling door de uitlaatgassen van de centrale. Behalve de lucht zal ook het zeewater van Chania zeker worden vervuild, aangezien het vloeibaar afval van de centrale onbewerkt in de golf van Souda zal worden geloosd. Deze situatie zal zeker ook niet zonder gevolgen blijven voor het toerisme van de streek, dat een belangrijke bron van inkomsten is voor de bewoners.

Kan de Commissie zeggen of zij op de hoogte is van deze situatie, of bij de geplande uitbreiding de communautaire voorschriften op het gebied van milieuwetgeving en bescherming van de volksgezondheid zijn nageleefd en zo niet, welke maatregelen de Commissie denkt te nemen om te verzekeren dat de lucht- en zeevervuiling niet toenemen evenmin als de risico's voor de gezondheid van de bewoners en de duizenden toeristen in de stad?

Antwoord van mevr. Bjerregaard namens de Commissie

(15 juli 1998)

De Commissie was nog niet geïnformeerd over de door het geachte parlementslid voorgelegde probleem.

Een uitbreiding van een elektrische centrale moet allereerst aan Gemeenschapsrecht worden getoetst, met name aan Richtlijn 88/609/EEG van de Raad van 24 november 1988 inzake beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties(1). Deze richtlijn bevat grenswaarden voor de uitstoot van SO2, NOx en stofdeeltjes. Zij is van toepassing op centrales met een vermogen van meer dan 50 MW. Wanneer het vermogen van een stookinstallatie met tenminste 50 MW wordt vergroot, wordt de voor het nieuwe deel van de installatie geldende emissiegrenswaarde bepaald op grond van het thermisch vermogen van de gehele installatie.

Voor thermische centrales van tenminste 300 MW is een milieueffectraportage overeenkomstig Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(2) (gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad)(3) vereist. Bij minder krachtige industriële installaties voor de productie van electriciteit, stoom of warm water wordt een MER verricht, wanneer de lidstaten dit in verband met de eigenschappen van de installatie eisen. Volgens de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie moet voor ieder plan tot verbouwing of uitbreiding van dit soort installaties, dat ingrijpende gevolgen voor het milieu kan hebben, een milieueffectrapportage worden verricht.

Bovendien valt lozing van gevaarlijke stoffen in de oppervlaktewateren, kustwateren inbegrepen, onder Richtlijn 76/464/EEG van de Raad van 4 mei 1976 betreffende de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd(4), ongeacht de aard van de verontreinigingsbron.

Vanaf eind 1999 zullen nieuwe stookinstallaties met een thermisch vermogen van meer dan 50 MW ook onder Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging(5) vallen. Volgens deze richtlijn moeten de autoriteiten met behulp van de beste beschikbare technieken emissiegrenswaarden vaststellen voor lucht, water en bodem, die een hoog niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel waarborgen. Wat betreft de bestaande installaties in deze vermogenscategorie moeten de autoriteiten erop toezien dat zij aan de eisen van de richtlijn voldoen, en wel uiterlijk acht jaar na de datum van inwerkingtreding.

Ieder plan tot verbouwing van een installatie moet bij de autoriteiten worden gemeld. Die moeten er dan met de nodige maatregelen voor zorgen dat er geen ingrijpende wijzigingen worden aangebracht, zonder dat daarvoor een vergunning overeenkomstig de richtlijn is afgeleverd.

Omdat wij niet over gegevens beschikken ten aanzien van de capaciteit van de centrale en de geplande uitbreiding, noch de voor het begin van de vergunningsprocedure en de bouw vastgestelde datum kennen, en wij ook niets weten over de aard van de gevaarlijke stoffen die in zee dreigen te worden geloosd, is het niet mogelijk om aan te geven welke van bovengenoemde richtlijnen in dit geval van toepassing is.

(1) PB L 336 van 7.11.1988.

(2) PB L 175 van 5.7.1985.

(3) PB L 73 van 14.3.1997.

(4) PB L 129 van 18.5.1976.

(5) PB L 257 van 10.10.1996.