ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2337/02

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(26 juli 2002)

Betreft: Circusdieren

Door hun aard kunnen reizende circussen en dierenspullen hun dieren nooit correcte verrijkte behuizingen en trainingsmogelijkheden bieden en in de wetgeving kunnen passende omstandigheden niet worden gedefinieerd. Is de Commissie ook van mening dat het veel gemakkelijker en gemakkelijker te handhaven zou zijn als het gebruik van dieren die in circussen optreden geheel werd verboden? Voor de korte termijn kan dit betekenen dat sommige dieren aan reservaten moeten worden geschonken of zelfs moeten worden afgemaakt. Voor de lange termijn zullen er geen dubbele (of drievoudige) normen meer bestaan voor dierenwelzijn, namelijk een voor huisdieren, een voor vee en een derde voor dieren die optreden.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(23 september 2002)

Het Protocol betreffende de bescherming en het welzijn van dieren dat door het Verdrag van Amsterdam aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is gehecht, bepaalt dat de Gemeenschap bij het vaststellen van haar beleid inzake landbouw, vervoer, de interne markt en onderzoek, terdege rekening moet houden met het welzijn van dieren. Daarnaast bepaalt het Protocol dat religieuze riten, culturele tradities en het regionale erfgoed van de lidstaten moeten worden gerespecteerd.

In enkele en zelfs de meeste lidstaten kunnen circussen zeker worden beschouwd als een onderdeel van een lange culturele traditie, en het gebruik van dieren in deze voorstellingen kan als deel uitmakend van deze traditie worden gezien.

De Commissie is voorts van mening dat de communautaire wetgeving vooralsnog geen rechtsgrond biedt om circusvoorstellingen met dieren in heel de Gemeenschap op grond van het dierenwelzijn helemaal te verbieden.

Zolang er geen bewijs is dat een divergente nationale aanpak een belemmering zou vormen voor de interne markt of voor andere relevante communautaire doelstellingen zoals bedoeld in het EG-Verdrag, zijn daarenboven de mogelijkheden van de Gemeenschap om tegen circussen op te treden erg beperkt. Besluiten tot een verbod op circusvoorstellingen met dieren of bepalen onder welke voorwaarden van dierenwelzijn deze voorstellingen toch kunnen worden toegestaan, is daarom iets wat uitsluitend onder de bevoegdheid van de lidstaten blijft vallen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0461/02

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(22 februari 2002)

Betreft: Sluiting van de Elliniko-luchthaven in Athene

Zoals bekend is onlangs in Athene de nieuwe luchthaven van Spata geopend en heeft de Griekse overheid tegelijk besloten de oude luchthaven van Athene, Elliniko, te sluiten. Dit besluit heeft veel vraagtekens doen rijzen, bijvoorbeeld over wat er zal gebeuren in noodsituaties wanneer de luchthaven van Spata niet kan werken en er geen enkele andere luchthaven is. Athene heeft onlangs een dergelijke situatie meegemaakt toen de luchthaven van Spata wegens sneeuwval was gesloten, waardoor vele vluchten geschrapt moesten worden en honderden reizigers vast kwamen te zitten.

Bovendien lezen we in de Griekse pers dat de sluiting van de Elliniko-luchthaven voor veel problemen zal zorgen: Olympic Airways kan niet naar Spata worden overgebracht, het luchtvervoer van zieken van de spoeddiensten kan niet voldoende worden verzekerd, en er is ook een

levensgroot probleem met de privé-vliegscholen. Volgens de voorzitter van de vereniging van vliegtuigpiloten en -eigenaars zal de sluiting van de Elliniko-luchthaven niet alleen een probleem zijn voor de luchtvaartopleidingen maar betekent ze ook het einde ervan.

Wat denkt de Commissie over de sluiting van de Elliniko-luchthaven? Hebben de Griekse autoriteiten haar advies ingewonnen vooraleer over te gaan tot de sluiting van deze luchthaven? Zijn er soortgelijke voorbeelden uit andere EU-landen waar de opening van een nieuwe luchthaven heeft geleid tot de sluiting van een oudere luchthaven? Welke hoofdsteden van de EU hebben meer dan één luchthaven?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(4 april 2002)

Besluiten over de aanleg of uitbreiding van luchthavens of de bestemming van overheidsgeld voor luchthavens in een lidstaat zijn de verantwoordelijkheid van de autoriteiten van die lidstaat, evenals besluiten om een luchthaven te sluiten. Daarom kan de Commissie geen commentaar geven op de sluiting van de luchthaven Ellinikó.

De Commissie is bij het besluit tot sluiting van de luchthaven Ellinikó niet door de Griekse autoriteiten geraadpleegd. Dat was ook niet nodig, en de Griekse autoriteiten waren daartoe niet verplicht.

Na de opening van de nieuwe luchthaven Erding in 1992 werd de oude luchthaven van München, Riem, gesloten

Hoofdsteden met meer dan één luchthaven zijn Berlijn (Schoenefeld, Tegel, Tempelhof), Parijs (Charles de Gaulle, Orly), Rome (Fiumicino, Ciampino, Urbe), Stockholm (Arlanda, Bromma, Skavsta) and Londen (City, Gatwick, Heathrow, Stansted).
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1097/02

van Gerhard Schmid (PSE) aan de Commissie

(9 april 2002)

Betreft: Hongarije op de lijst van de niet-coöperatieve landen bij de bestrijding van het witwassen van geld

De Financiële Actiegroep Witwassen van Geld neemt Hongarije in haar verslag van 22 juni 2001 (laatste update van februari 2002) als niet-coöperatief land (NCCT) op.

Derhalve richt ik aan de Europese Commissie als lid van Financiële Actiegroep de volgende vragen:

- Om welke redenen is Hongarije als niet-coöperatief land (NCCT) opgenomen?

- Hoe beoordeelt de Commissie dat met het oog op de toetredingsbesprekingen en de derde pijler?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(7 mei 2002)

In juni 2001 heeft de Financiële Actiegroep inzake het witwassen van geld (Financial Action Task Force on Money Laundering FATF) Hongarije toegevoegd op de lijst van niet-coöperatieve landen en gebieden (NCCT's) waarvan de maatregelen op het gebied van de bestrijding van het witwassen van geld ontoereikend werden geacht.

Dit gebeurde vooral op grond van het feit dat in Hongarije nog steeds anoniem afgegeven spaarboekjes aan toonder bestaan. Hongarije had zich nochtans in het kader van de toetredingsonderhandelingen ertoe verbonden deze praktijk stop te zetten vanaf de toetreding tot de Unie. De FATF was echter van mening dat een dergelijke maatregel eerder moest worden getroffen.

Sedertdien is Hongarije vastbesloten in te gaan op de wens van de FATF. In haar persbericht van 1 februari 2002 (beschikbaar op de website van de FATF op http://www.fatf-gafi.org) stelt de FATF met genoegen vast dat Hongarije snel de nodige vooruitgang heeft geboekt om de eerder vastgestelde tekorten te verhelpen.

Indien de FATF verder genoegen kan nemen met de aan de gang zijnde tenuitvoerlegging van deze hervormingen kan Hongarije hopen in de nabije toekomst van de NCCT-lijst worden geschrapt.

De Commissie is ervan overtuigd dat deze zaak nog vóór de toetreding volledig zal worden opgelost.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1025/02

van Emmanouil Bakopoulos (GUE/NGL) aan de Raad

(5 april 2002)

Betreft: Gebeurtenissen in het Midden-Oosten

De tragische gebeurtenissen in het Midden-Oosten houden aan, en hun gevolgen raken vitale belangen van de Europese Unie en vereisen energieke stappen van de Unie met het oog op het vinden van een oplossing.

Kan de Europese Raad meedelen welke stappen hij reeds heeft ondernomen, en welke hij voornemens is te nemen, zodat de Europese Unie niet alleen de voornaamste geldgever in de regio is, maar ook de politieke oplossingen tot stand brengt die zo noodzakelijk zijn, niet alleen voor het Midden-Oosten, maar ook voor de Europese Unie zelf.

Antwoord

(30 september 2002)

De Raad blijft actief betrokken bij het streven naar vrede in het Midden-Oosten, op basis van de desbetreffende resoluties van de VN-Veiligheidsraad. De ministers hebben de kwestie besproken toen zij op 3 april in Luxemburg bijeenkwamen en wederom in de marge van de Ve Europees-mediterrane Conferentie in Valencia. Daarnaast stond de Midden-Oostenkwestie op de agenda van de Raad algemene zaken van 15 april en vervolgens van 13 mei. De kwestie is op 17 juni 2002 nogmaals op de agenda van de Raad algemene zaken gezet. De secretaris-generaal/hoge vertegenwoordiger, Javier Solana, heeft de regio onlangs opnieuw bezocht, zowel president Arafat van de Palestijnse Autoriteit als premier Sharon van Israël ontmoet en naast de voorzitter van de Raad deelgenomen aan de bijeenkomst, op ministerieel niveau, van het Kwartet op 2 mei in Washington. De Raad deelt de visie van het geachte parlementslid dat een politieke oplossing van essentieel belang is om in de regio duurzame vrede en veiligheid tot stand te brengen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0969/02

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(10 april 2002)

Betreft: Rechten van gehandicapten

Op dit moment worden er voorbereidingen getroffen voor een nieuw voorstel voor een EU-verordening betreffende ontwikkelingshulp aan Azië en Latijns-Amerika. Zal de Commissie in dit voorstel ook specifieke aandacht besteden aan de rechten van gehandicapte mensen?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Patten namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-0969/02 en E-970/02

(21 mei 2002)

Dit voorstel voor een nieuwe verordening inzake de samenwerking met de landen in Azië en Latijns-Amerika heeft niet tot doel politieke of strategische oriëntaties vast te stellen. Het legt integendeel de regels en procedures vast die nodig zijn om de samenwerking tussen de Gemeenschap en de partnerlanden efficiënt te programmeren en vast te stellen.

Daarom zijn de doelstellingen van de samenwerking in zeer grote lijnen vastgesteld om aldus te kunnen interveniëren op alle gebieden van de samenwerking die zijn aangemerkt in de overeenkomsten tussen de Gemeenschap en de begunstigde landen en in de beleids- en samenwerkingsrichtsnoeren die in de passende fora zijn aangenomen.

Het voorstel waaraan de Commissie werkt, bevat dan ook geen specifieke verwijzing naar de rechten van gehandicapten, hoewel die zijn vervat in het artikel over de mensenrechten en fundamentele vrijheden waarop het voorstel is gebaseerd. Aangezien de mensenrechten geleidelijk worden geïntegreerd in de ontwikkelingssamenwerking wordt evenwel verwacht dat sectoroverschrijdende thema's, zoals de rechten van gehandicapten, regelmatiger en uitgebreider in de door de Gemeenschap gesteunde acties aan bod zullen komen.

In de mededeling van de Commissie Europa en Azië: een strategisch kader voor versterkte partnerschappen(1) wordt niet uitdrukkelijk verwezen naar: gehandicapten doch wordt wel duidelijk gesteld dat armoedebestrijding een van de hoofddoelstellingen is van de samenwerking.

Het voorstel wil dit doel bereiken door steun te verlenen voor sectorprogramma's op sociaal gebied en het versterken van de dialoog over beleidskwesties en het delen van de ervaring die Europa heeft opgedaan. In overeenstemming met de mededeling van de Commissie Rol van de Europese Unie bij de bevordering van de mensenrechten en de democratisering in derde landen(2) wordt de eerbiediging van de mensenrechten als centraal doel van het optreden van de Gemeenschap gesteld.

De Commissie zal in het kader van de dialoog met de partnerlanden en bij de programmering van haar steun ervoor zorgen dat op passende wijze rekening wordt gehouden met de mensenrechten, waaronder de rechten van gehandicapten.

(1) COM(2001) 469 def.

(2) COM(2001) 252 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1506/02

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 mei 2002)

Betreft: Productie van azijn uit gedroogde rozijnen

In Griekenland wordt sinds de oudheid azijn geproduceerd uit zongedroogde druiven (met name krenten), die in de Griekse levensmiddelencodex echte azijn wordt genoemd en met veel succes over de hele wereld wordt geëxporteerd.

In Verordening (EG) nr. 1493/1999(1) houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt is wel sprake van wijnazijn, maar wordt niet duidelijk aangegeven dat ook azijn uit krenten van wijn afkomstig is, terwijl in dezelfde verordening wel staat dat alcohol uit rozijnen gelijkwaardig is met alcohol in wijn.

De productie van azijn uit krenten is een activiteit die gunstig is voor de activiteit van de producenten, en met name die in een bijzonder achtergebleven en arm gebied als de Peloponnesos. Zal de Commissie in verband hiermee de noodzakelijke wijzigingen aanbrengen in verordening nr. 1493/99 zodat duidelijk wordt vermeld dat azijn uit zongedroogde krenten wijnazijn is, zoals ook inderdaad het geval is, hetgeen wel geldt voor alcohol uit rozijnen?

(1) PB L 179 van 14.7.1999, blz. 1.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(4 juli 2002)

Alcohol van krenten en rozijnen wordt niet omschreven in Verordening (EG) nr. 1493/1999 van de Raad van 17 mei 1999 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt, maar wordt in wezen wel gelijkwaardig geacht aan wijnalcohol bij gebruik voor de bereiding van likeurwijnen als omschreven in de bijlage bij deze Verordening. In artikel 1, lid 4, onder d) en h), van Verordening (EEG) nr. 1576/89 van de Raad van 29 mei 1989 tot vaststelling van de algemene voorschriften betreffende de definitie, de aanduiding en de aanbiedingsvorm van gedistilleerde dranken(1), worden overigens wel afzonderlijke en verschillende begripsomschrijvingen gehanteerd voor eau-de-vie van wijn en eau-de-vie van krenten of rozijnen.

Voor azijn ligt de situatie anders. In bijlage I bij Verordening (EG) nr. 1493/1999 wordt wijnazijn omschreven als azijn die uitsluitend wordt verkregen door azijnzure vergisting van wijn.

In de communautaire wetgeving wordt wijn omschreven als het product dat uitsluitend wordt verkregen door alcoholische vergisting van al dan niet gekneusde druiven of van druivenmost. De alcoholische vergisting van krenten of rozijnen brengt derhalve geen wijn voort. De Commissie is daarom van mening dat azijn van krenten of rozijnen niet onder de bepalingen van Verordening (EG) nr. 1493/1999 valt, omdat deze niet op basis van wijn is vervaardigd.

De Commissie is thans dan ook niet voornemens in de verordening nadere begripsomschrijvingen of specifieke bepalingen voor dit product op te nemen.

(1) PB L 160 van 12.6.1989.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2198/02

van Kathleen Van Brempt (PSE) aan de Commissie

(19 juli 2002)

Betreft: Voorstel richtlijn milieuaansprakelijkheid gevolgen voor KMO's

Naar aanleiding van het voorstel voor een richtlijn betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade(1), wens ik de volgende vragen te stellen:

Heeft de Commissie onderzoek gedaan naar de gevolgen die de werking van de toekomstige milieuaansprakelijkheid-verzekeringsmarkt in het kader van deze richtlijn zal teweegbrengen voor de concurrentiepositie van KMO's tegenover grotere ondernemingen?

Wat zijn de conclusies van dit onderzoek?

Indien de werking van de toekomstige milieuaansprakelijkheids-verzekeringsmarkt een comparatief nadeel zal teweegbrengen voor KMO's tegenover grotere ondernemingen, acht de Commissie het dan nodig dat maatregelen worden genomen om deze gevolgen voor KMO's tot een minimum te beperken? Welke maatregelen zouden hiervoor nodig zijn?

(1) COM(2002) 17 PB C 151 E van 25.6.2002, blz. 132.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(10 september 2002)

De Commissie heeft de economische impact geëvalueerd van het voorstel voor een Richtlijn van het Parlement en de Raad over milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade(1). Het geachte parlementslid wordt met name naar sectie 4 verwezen, getiteld Evaluatie van de economische effecten van het voorstel de kosten en baten van de toelichting bij het voorstel en naar het als bijlage bij het voorstel gevoegde effectbeoordelingsformulier.

Er werd geen aparte effectbeoordeling gemaakt voor de kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's) omdat milieuschade kan worden veroorzaakt door een onderneming van elke grootte.

Het lijkt niet zo dat de werking van een milieuaansprakelijkheids-verzekeringsmarkt in de toekomst tot een comparatief nadeel zou leiden voor KMO's in vergelijking met grote ondernemingen. De door de onderneming te betalen premie hangt af van het risico van elke onderneming. De verzekeraar dient dit risico voor elk bedrijf afzonderlijk te bepalen. Bij deze beoordeling zal waarschijnlijk rekening worden gehouden met de kwaliteit en efficiëntie van het risico- en preventiebeleid van de onderneming. Alle inspanningen die een onderneming zich getroost om het risico op ongevallen die milieuschade kunnen veroorzaken te verkomen of op zijn minst te minimaliseren, verlagen de premie met andere woorden. Er moet eveneens op gewezen worden dat het in de verzekeringssector gangbaar is om de premie vast te stellen afhankelijk van de omzet van de verzekerde onderneming. Dit gebruik lijkt KMO's ten goede te komen.

Op basis van de hierboven vermelde overwegingen meent de Commissie dat er voorlopig geen specifieke maatregelen voor KMO's nodig zijn.

(1) COM(2002) 17 def. PB C 151 van 25.6.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0726/02

van Herbert Bösch (PSE) aan de Commissie

(14 maart 2002)

Betreft: Financiering van projecten op Ischia (Italië)

Met betrekking tot drie projecten op Ischia (twee in de haven van Ischia en een voor de geneeskrachtige bron van Nitrodi) heb ik reeds in september 1999 een vraag gesteld over het begin van de bouwwerkzaamheden. Deze werkzaamheden zijn inmiddels afgesloten.

1. Bestaat er reeds een algeheel overzicht van de uitvoering van deze projecten, met de bijbehorende eindafrekeningen?

2. Zo ja, welke resultaten blijken daaruit?

3. Kan de Commissie mij de algemene overzichten en de eindafrekeningen doen toekomen?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(19 april 2002)

Structuurfondsprogramma's worden reeds enkele jaren rechtstreeks beheerd door de centrale en regionale overheden van de lidstaten, die direct verantwoordelijk zijn voor de controle van medegefinancieerde projecten. De overheden van de lidstaten zijn eveneens belast met betalingen en de bewaring van alle facturen in verband met de projecten.

De Commissie verwacht voor 30 juni 2002 van de lidstaten het eindoverzicht van de uitgaven en de eindrapporten over de uitvoering van de programma's in de periode 1994-1999. Daarbij hoort een lijst van medegefinancieerde projecten en eveneens de vermelding van het totaalbedrag en de bijdrage uit het Structuurfonds. Wat echter het verzoek van het geachte parlementslid betreft om gedetailleerde informatie over de afronding van de drie projecten en de ermee samengaande financiële facturen, raadt de Commissie aan contact op te nemen met het Ministero delle Attività Produttive, Direzione Generale per il Turismo, dat bevoegd is met betrekking tot het Italiaanse programma voor toerisme.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1494/02

van Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE) aan de Commissie

(29 mei 2002)

Betreft: Problemen bij de aanleg van een gesubsidieerd project in Perivolia in het district Rethymne in Griekenland

In het kader van het geïntegreerde mediterrane programma voor Kreta voor de periode 1986-1993 is in Perivolia in het district Rethymne een crèche gebouwd die in 1993 van start is gegaan. Tegenwoordig is het gebouw gesloten omdat er tweemaal een aardverschuiving heeft plaatsgevonden waardoor het niet meer veilig wordt geacht voor de kinderen. De autoriteiten beweren dat de aardverschuiving te wijten is aan de aanwezigheid van water in de ondergrond. Er bestaan echter ernstige vermoedens over het bestaan van constructiefouten, ook omdat bij de bouw de vereiste stedenbouwkundige controles niet hebben plaatsgevonden.

1. Is de Commissie op de hoogte van de problemen met dit project?

2. Zo ja, waaraan zijn de problemen te wijten, en welke stappen denkt zij te nemen om de verantwoordelijkheid toe te wijzen?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(5 juli 2002)

De Commissie was niet op de hoogte van de problemen die door het geachte parlementslid onder de aandacht worden gebracht.

De Commissie is niet bevoegd uitspraken te doen over de kwestie van de verantwoordelijkheden in de zaak die haar ter kennis is gebracht. Het is aan de nationale autoriteiten deze kwestie tot een oplossing te brengen, in overeenstemming met de ter zake geldende bepalingen van de Griekse wetgeving.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0792/02

van Eluned Morgan (PSE) aan de Commissie

(20 maart 2002)

Betreft: De euro

Bij het omwisselen van vreemde munten in euro voelen EU-burgers zich dikwijls aangetrokken tot organisaties die reclame maken met verrichtingen zonder commissie, maar als die een ongunstige wisselkoers hanteren, komt het erop neer dat de mensen misleid kunnen worden en meer betalen dan nodig is.

Hoe denkt de Europese Commissie EU-burgers van buiten de eurozone, zoals die van Groot-Brittannië, te waarschuwen voor ongunstige wisselkoersen en mogelijk misleidende beweringen bij het omwisselen van andere EU-munteenheden in euro vooral in vakantieoorden in de Europese Unie?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(6 mei 2002)

Er is geen specifieke communautaire wetgeving voor het omwisselen van munten buiten de eurozone.

Toch is het zeer belangrijk dat de consumenten duidelijk worden geïnformeerd over de kosten van de verrichtingen zodat zij zelf kunnen vergelijken en kiezen. Verschillende lidstaten hebben regels vastgesteld om de consumenten vóór de transactie te informeren over de onkosten, met name door middel van aanplakbiljetten. Volgens de Commissie is het in deze fase niet noodzakelijk dat op Gemeenschapsniveau de wetgeving inzake voorlichting van de consument op dit gebied wordt geharmoniseerd. Zij verwijst echter naar de nationale bepalingen voor de omzetting van Richtlijn 84/450/EG van de Raad van 10 september 1984 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake misleidende reclame(1). Deze tekst die gericht is op het stopzetten of verbieden van misleidende reclame, kan immers in dit geval van toepassing zijn (in de tekst wordt onder misleidende reclame verstaan elke vorm van reclame die op enigerlei wijze, daaronder begrepen haar opmaak, de personen tot wie zij zich richt of die zij bereikt, misleidt of kan misleiden en die door haar misleidende karakter hun economisch gedrag kan beïnvloeden, of die om die redenen een concurrent schade toebrengt of kan toebrengen).

(1) PB L 250 van 19.9.1984.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0193/02

van Bert Doorn (PPE-DE) aan de Raad

(5 februari 2002)

Betreft: Discriminatie op grond van nationaliteit

In verscheidene kandidaat-lidstaten gelden wat de teruggave van na de oorlog onteigende goederen betreft voorschriften waarin het staatsburgerschap van de betrokken staat als voorwaarde wordt gesteld voor teruggave.

Beschouwt de Raad dit als discriminatie op grond van nationaliteit en vindt hij het niet nodig dat deze bepalingen nog voor de toetreding afgeschaft worden?

Antwoord

(30 september 2002)

De Raad deelt het geachte lid mee dat hij de verenigbaarheid met het Gemeenschapsrecht van voorschriften voor de teruggave van na de oorlog onteigende goederen niet heeft besproken.