NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/127

(2004/C 78 E/0129)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2565/03

van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie

(6 augustus 2003)

Betreft: Hormoon- en antibioticaresiduen en ftalaten (weekmakers) in het drinkwater

Drinkwater dat uit oppervlaktewater wordt gewonnen, kan residuen van hormonen en antibiotica bevatten. Ook kunnen ftalaten via de leidingsystemen in het drinkwater terechtkomen.

1. Beschikt de Commissie over meetresultaten uit de diverse lidstaten?

2. Heeft de Commissie plannen voor de invoering van grenswaarden terzake?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(6 oktober 2003)

In het kader van de huidige Richtlijn nr. 80/778/EEG van de Raad van 15 juli 1980 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water (1), worden de door het geachte parlementslid genoemde stoffen momenteel noch gereguleerd noch gemonitord.

Op grond van de beschikbare informatie zijn momenteel de exacte concentraties hormoonontregelende verbindingen („endocrine disrupting compounds” — EDC's) in drinkwater, en dus de geconsumeerde hoeveelheden, voor alle Europese landen onbekend.

Teneinde meer informatie over dit vraagstuk te hebben heeft de Commissie een studie gestart over hormoonontregelaars in drinkwater. Deze studie had enerzijds tot doel informatie te verschaffen inzake de blootstelling aan hormoonontregelaars via voor menselijke consumptie bestemd water, met gebruikmaking van bestaande gegevens van de diverse lidstaten en van gepubliceerde studies, en anderzijds een casestudy op te zetten en uit te voeren om een vollediger beeld te scheppen van de mate waarin hormoonontregelaars werkelijk voorkomen en van de mogelijke blootstelling van mensen aan hormoonontregelaars via drinkwater.

Na beoordeling van de gepubliceerde literatuur en na een onderzoek van de waterleidingbedrijven van verschillende Europese landen werden de volgende EDC's geselecteerd als zijnde relevant voor drinkwater: synthetische en natuurlijke estrogenen, alkylfenol, alkylfenolethoxylaten, alkylfenoxy-azijnzuren, Bisfenol A en organische tinverbindingen.

De belangrijkste conclusies van deze studie luiden als volgt:

— Efficiënte drinkwaterbehandelingsketens zijn adequaat om te voorkomen dat het water door EDC's verontreinigd raakt (b.v. door gebruik te maken van ozonisatie, actieve kool, oeverfiltratie).

— Zelfs als het onbehandelde water van waterleidingbedrijven geen EDC's bevat, kan drink-/kraanwater door afzonderlijke EDC's zijn verontreinigd als gevolg van uitloging van materialen die bij waterleidingbedrijven en in waterleidingen worden gebruikt.

— Zelfs indien, op grond van de huidige kennis, bij de beoordeling van de effecten op mensen de hoogste gemelde concentratie van een afzonderlijke EDC in acht wordt genomen, is het zeer onwaarschijnlijk dat er zich endocriene effecten voordoen via de consumptie van drinkwater.

Deze conclusies en de noodzaak de aanwezigheid van deze stoffen in drinkwater te reguleren zullen worden besproken in het aanstaande, op 27 en 28 oktober 2003 door de Commissie georganiseerde seminar over de Drinkwaterrichtlijn (2). Uitvoerige informatie over dit seminar is te vinden op het volgende internetadres: (www.drinkingwaterseminar.org).

(1) PB L 229 van 30.8.1980.

(2) Richtlijn nr. 98/83/EG van de Raad van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water, PB L 330 van 5.12.1998.