ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2489/02

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(6 september 2002)

Betreft: ESF-beheer door het Madrileens Instituut voor werkgelegenheid en beroepsopleiding (IMEFE) nieuwe informatie

In haar antwoord van 3 mei op mijn vraag E-1094/02(1) deelt de Commissie mede dat de UAFSE na de IGAE gehoord te hebben een extra controle bij het IMEFE heeft uitgevoerd (eigen projecten plus externe projecten) en dat de bevindingen van dit onderzoek tot nog omvangrijkere financiële correcties kunnen leiden.

Volgens het dagblad El País van 28 juni jl. echter is bij een tweede evaluatie van de UAFSE, die in mei 2002 werd afgesloten, een veel lager bedrag aan onregelmatige kredieten uit de bus gekomen.

Kan de Commissie dit krantenbericht bevestigen?

Kan de Commissie uitleggen hoe dit komt?

Kan de Commissie garanderen dat zij dit dossier op de voet zal blijven volgen en dat zij het Parlement tezijnertijd hierover een gedetailleerd verslag in het kader van de kwijtingsprocedure zal doen toekomen?

(1) PB C 52 E van 6.3.2003, blz. 37.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(12 november 2002)

In aanvulling op haar antwoord op schriftelijke vraag E-1094/02 van de geachte afgevaardigde wil de Commissie het volgende onder de aandacht brengen:

- het in het artikel van het dagblad El País van 28 juni 2002 genoemde UAFSE-verslag heeft slechts betrekking op de Medios Propios-activiteiten van het IMEFE. De definitieve versie van dit controleverslag van de UAFSE, dat op 29 mei 2002 werd voltooid, bevat immers, naar aanleiding van de verklaringen van het IMEFE, lagere bedragen dan de aanvankelijk berekende bedragen in de voorlopige versie van hetzelfde verslag;

- een aanvullend verslag over de activiteiten van het IMEFE betreffende de externe cursussen Assistencias técnicas moet nog aan de Commissie worden voorgelegd.

Gelet op het vorenstaande kan niet anders dan het volgende worden geconstateerd:

- bij de twee verslagen van de UAFSE waarvan in de pers sprake is, gaat het om de voorlopige en de definitieve versie van een zelfde verslag;

- de in het verslag van de UAFSE genoemde bedragen zijn niet vergelijkbaar met die in het verslag van de IGAE, dat betrekking had op alle activiteiten van het IMEFE.

Concluderend kan de Commissie bevestigen dat zij dit dossier met de uiterste nauwgezetheid zal blijven volgen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1425/02 van Glyn Ford (PSE) aan de Raad. Gebruik van de euro.



Publicatieblad Nr. 309 E van 12/12/2002 blz. 0122 - 0122



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1425/02 van Glyn Ford (PSE) aan de Raad (23 mei 2002) Betreft: Gebruik van de euro Welke landen, buiten de twaalf, zijn gemachtigd om euromuntstukken uit te geven en welke procedure moet voor het verkrijgen van een dergelijke machtiging gevolgd worden? Antwoord (3 oktober 2002) Op grond van monetaire overeenkomsten die namens de Europese Gemeenschap gesloten zijn tussen respectievelijk Italië en Vaticaanstad(1), Italië en de Republiek San Maríno(2), alsmede tussen Frankrijk en het Vorstendom Monaco(3), zijn Vaticaanstad, de Republiek San Maríno en het Vorstendom Monaco onder bepaalde voorwaarden gemachtigd om euromuntstukken uit te geven. (1) PB C 299 van 25.10.2001, blz. 1. (2) PB C 209 van 27.7.2001, blz. 1. (3) PB L 142 van 31.5.2002, blz. 59.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2366/02

van Ioannis Souladakis (PSE) aan de Commissie

(2 augustus 2002)

Betreft: Dalende oplagecijfers van dagbladen

In de periode 1997-2001 zijn de oplagecijfers van de Europese dagbladen met 11,4 % gedaald, met alle nadelige gevolgen van dien voor de leefbaarheid van vele kranten.

1. Heeft de Commissie de huidige situatie van de Europese dagbladpers onderzocht?

2. Is de Commissie voornemens initiatieven te nemen om deze negatieve trend om te buigen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(23 september 2002)

Het kan zijn dat tussen 1997 en 2001 de verkoop van sommige kranten in Europa is teruggelopen, zoals het geachte parlementslid heeft opgemerkt. Zonder verdere nadere informatie kan niet worden vastgesteld of deze teruggang grensoverschrijdende verkopen betreft en zo ja, of de teruggang het resultaat is van handelsbelemmeringen of van slechtere verkoopopbrengsten. Slechts in het geval van een teruggang van de grensoverschrijdende verkopen als gevolg van handelsbelemmeringen is de Commissie gemachtigd handelend op te treden.

In 1997 heeft de Commissie een studie in opdracht gegeven Krantendistributie en prijzenstructuur van de grensoverschrijdende geschreven pers.

Deze studie heeft met name aangetoond dat 50 nieuwe en algemene publicaties 80 % van de gehele grensoverschrijdende verkoop van publicaties in Europa voor hun rekening nemen. De grensoverschrijdende verkoop van deze publicaties overschrijdt zelden 4 % van de verkoop van de publicaties en vertegenwoordigt overal minder dan 1 % van de totale oplage in de pers in de Unie.

De ondervraagde uitgevers zijn van mening dat de betrekkelijk lage grensoverschrijdende verkopen van publicaties veeleer het gevolg zijn van het feit dat grensoverschrijdende verkopen economisch weinig interessant zijn dan van handelsbelemmeringen. Met name zijn er de extra kosten voor transport en overladen, die nog eens 5-15 % kunnen bedragen. Bovendien zijn er bij grensoverschrijdende verkopen meer onverkochte nummers, waardoor grensoverschrijdende oplagen nog minder interessant zijn. Hoewel uitgevers veel waarde hechten aan de grensoverschrijdende oplagen als middel om het image van de publicatie zowel bij lezers als adverteerders te verhogen, zijn grensoverschrijdende verkopen van publicaties in het algemeen om bovengenoemde redenen niet erg rendabel.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1204/02

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Raad

(26 april 2002)

Betreft: Verlichting schulden ACS-landen

Kan de Raad verduidelijken of het voorstel om alle speciale leningen aan alle minst ontwikkelde ACS-landen die resteren na de volledige uitvoering van het HIPC-initiatief te regelen volledige kwijtschelding van de schuldenlast impliceert (na bereiken van het eindpunt' (completion point) van het initiatief?

Onderschrijft de Raad het standpunt dat het uitblijven van een volledige kwijtschelding, gezien de beperkte kosten van een dergelijk voorstel en de specifieke aard van deze leningen, in feite beschouwd zou worden als een gebrek aan politieke wil om het schuldenprobleem van de landen met lage inkomens werkelijk aan te pakken?

Antwoord

(30 september 2002)

1. Wat speciale leningen aan de minst ontwikkelde ACS-landen betreft, zij gewezen op Besluit Nr. 2/2001 van de ACS-EG-Raad van Ministers van 20 december 2001 inzake de vereffening van alle aan de minst ontwikkelde ACS-landen met een zware schuldenlast verstrekte speciale leningen die resteren na volledige toepassing van de HIPC-mechanismen(1) voor schuldenlastverlichting. Artikel 1 van dat besluit bepaalt dat wanneer het completion point is bereikt, de Gemeenschap voor de minst ontwikkelde ACS-landen die voor het HIPC-initiatief in aanmerking komen, alle speciale leningen vereffent die nog resteren nadat de bestaande uitgebreide HIPC-mechanismen volledig zijn toegepast. Volgens artikel 2 worden de nodige 55-60 miljoen euro gefinancierd uit de middelen van het achtste EOF of eerdere EOF's, dan wel het negende EOF. De achtste overweging en artikel 3 bepalen inzonderheid dat indien de vereffening van alle speciale leningen van de minst ontwikkelde ACS-landen met een zware schuldenlast dat bedrag overschrijdt, passende maatregelen dienen te worden genomen inzake financiering uit EOF-middelen. De tekst van dit besluit is gepubliceerd in PB L 56 van 27.2.2002, blz. 19.

2. Artikel 66 van de Overeenkomst van Cotonou omschrijft onze algemene aanpak inzake steun voor schuldverlichting. Lid 4 van dat artikel(2) bepaalt dat gezien de ernst van het probleem van de internationale schuldenlast en de gevolgen ervan voor de economische groei, de partijen zich bereid verklaren verder van gedachten te wisselen in het kader van de internationale besprekingen over het algemene probleem van de schuldenlast, onverminderd de specifieke besprekingen in de desbetreffende fora.

(1) HIPC: arm land met een zware schuldenlast (Highly Indebted Poor Country).

(2) PB L 317 van 15.12.2000, p. 30.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0821/02

van Maria Sanders-ten Holte (ELDR) aan de Commissie

(18 maart 2002)

Betreft: Bekostiging van beveiligingspersoneel door luchtvaartmaatschappijen na 11 september

Sinds 11 september laten verschillende luchtvaartmaatschappijen in de EU beveiligingsagenten meevliegen om de veiligheid van passagiers te vergroten. Ook worden de luchtvaartmaatschappijen extra beveiligingsmaatregelen op de grond opgelegd. In diverse landen moeten die maatschappijen dit voor eigen rekening uitvoeren, waardoor de extra kosten uiteindelijk op hun klanten verhaald worden. In onder andere Frankrijk en Duitsland worden deze kosten van overheidswege vergoed.

Is de Commissie van mening dat bescherming van de veiligheid van de burger een plicht is van de nationale overheid, en dat daarom de financiering van extra veiligheidsmaatregelen in vliegtuigen een verplichting voor de overheid is?

Indien de Commissie het hiermee eens is, op welke manier zal de Commissie de lidstaten op hun publieke verantwoordelijkheid wijzen? Indien niet, kan de Commissie ingaan op de reden(en) hiervoor?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(17 april 2002)

Sinds de terroristische aanslagen van 11 september 2001 zijn in de luchtvaartsector extra veiligheidsmaatregelen getroffen. Dit heeft ongetwijfeld tot extra kosten geleid.

Het behoort echter niet tot de bevoegdheden van de Commissie om de lidstaten op te dragen de kosten geheel of gedeeltelijk met overheidsgeld te vergoeden.

De Commissie heeft zich echter welwillend opgesteld ten aanzien van verzoeken van de luchtvaartsector om een flexibele interpretatie van de communautaire regels inzake staatssteun in verband met extra kosten als gevolg van de elfde september. Dit blijkt onder meer uit de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad van 10 oktober 2001 over de gevolgen voor de luchtvaart na de aanslagen in de Verenigde Staten.(1)

Tevens wordt het geachte parlementslid eraan herinnerd dat de internationale burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) op een buitengewone ministersconferentie op hoog niveau op 19 en 20 februari 2002 in Montreal heeft aanbevolen dat de ICAO beleidslijnen en richtsnoeren zou moeten uitwerken inzake de dekking van de kosten van beveiligingsdiensten en met name om daarin beleidslijnen en richtsnoeren op te nemen voor het dekken van de kosten van beveiligingsmaatregelen voor luchtvaartdiensten door middel van heffingen.

De Commissie is voornemens deze kwestie nader te behandelen op basis van het resultaat van de tweede lezing van het wetgevingsvoorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van gemeenschappelijke regels op het gebied van de veiligheid in de burgerluchtvaart.

(1) COM(2001) 574 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1492/02

van Gunilla Carlsson (PPE-DE) aan de Commissie

(22 mei 2002)

Betreft: Administratief vermogen van de mededingingsautoriteit in Estland

De Commissie heeft er bij enkele gelegenheden op gewezen dat het administratieve vermogen van Estland niet geheel toereikend is.

Is het de Commissie bekend hoeveel ambtenaren bij de mededingingsautoriteit in resp. Luxemburg en Estland mededingingsvraagstukken behandeld hebben?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(17 juni 2002)

In het laatste periodiek verslag inzake de vooruitgang van Estland op de weg naar toetreding, op 13 november 2001 verschenen(1), heeft de Commissie verklaard dat:

de mededingingsautoriteit een volledig onafhankelijke instantie is die beschikt over voldoende hulpmiddelen en deskundigheid.

De mededingingsautoriteit van Estland beschikt over 42 ambtenaren, en daaronder 13 juristen.

Vanwege het huidige rechtskader doet een vergelijking met de lidstaten niet terzake: krachtens de bepalingen voor de tenuitvoerlegging van artikel 63, lid 1, onder i), lid 1, onder ii) en lid 2 van de Europaovereenkomst waarbij een associatie wordt opgericht tussen de Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Estland, anderzijds, wordt uitdrukkelijk verklaard dat aangelegenheden die onder artikel 63, de leden 1 en 2 van de Europaovereenkomst vallen, voor de Gemeenschap worden behandeld door de Commissie en voor Estland door de mededingingsautoriteit. Binnen de Gemeenschap hebben de lidstaten anderzijds geen wettelijke verplichting om nationale mededingingsautoriteiten te hebben (ofschoon de meeste hunner het nuttig hebben gevonden tot de oprichting van een dergelijke autoriteit over te gaan).

(1) COM(2001) 700 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2951/02 van Rosa Miguélez Ramos (PSE) aan de Commissie. Verdeling van de Structuurfondsen.



Publicatieblad Nr. 028 E van 06/02/2003 blz. 0250 - 0250



SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2951/02 van Rosa Miguélez Ramos (PSE) aan de Commissie (14 oktober 2002) Betreft: Verdeling van de Structuurfondsen Kan de Commissie opsplitsen per gemeente in Galicië (Spanje) hoeveel geld uit de Structuurfondsen is geïnvesteerd in de programmeringsperiode 1994-1999? Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie (30 oktober 2002) De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1248/02

van W.G. van Velzen (PPE-DE) aan de Commissie

(24 april 2002)

Betreft: Overheidssteun

Klopt het dat de Europese Commissie tot verlenging van de huidige steunregeling voor O & O met drieëneenhalf jaar heeft besloten?

Kan de Commissie uitleggen waarom ze met de oude regeling doorgaat, in de wetenschap dat ze is verouderd en bovendien in de wetenschap dat in Barcelona besloten is tot bevordering van de stijging van de uitgaven voor O & O in de EU tot tenminste 3 % van het BBP in 2010, waarbij twee derde van deze nieuwe investeringen van de privé-sector afkomstig moeten zijn?

Kan de Commissie werken in de richting van aanpassing van de oude regeling, zodat deze compatibel wordt met de nieuwe ambitie van de Europese Raad van Barcelona in verband met de hogere uitgaven voor O & O? Zo ja, welke wijzigingen zijn daar dan voor nodig?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(28 mei 2002)

Jawel. Op 24 april 2002 heeft de Commissie besloten tot de verlenging van de bestaande kaderregeling inzake staatssteun voor onderzoek en ontwikkeling(1) zonder enige wijziging tot eind 2005. Een mededeling hiertoe is gepubliceerd in het Publicatieblad(2).

Hoewel zij zich terdege bewust is van de kritiek die tegen bedoelde kaderregeling werd geuit, is de Commissie de mening toegedaan dat, over het geheel genomen, de huidige regeling op bevredigende wijze heeft gewerkt, en dat in het bijzonder de daardoor mogelijk gemaakte steunintensiteit gunstig voor onderzoek en ontwikkeling is gebleken. Bovendien is de regeling ook geschikt voor het bereiken van de doelstelling die werd goedgekeurd door de Europese Raad van Barcelona (15 en 16 maart 2002), en die erin bestaat de investeringen op het gebied van onderzoek en ontwikkeling in Europa tegen 2010 op te trekken tot 3 % van het bruto binnenlands product (BBP). Deze doelstelling moet in de eerste plaats worden gerealiseerd dankzij rechtstreekse inspanningen van de privé-sector. Staatssteun voor onderzoek en ontwikkeling is slechts één instrument naast andere om bedoelde doelstelling te bereiken.

Daarom is de Commissie ervan overtuigd dat de kaderregeling, in de huidige vorm ervan, bijdraagt tot het bereiken van de Barcelona-doelstelling, en dat in dit opzicht geen wijzigingen nodig zijn.

(1) PB C 45 van 17.2.1996, zoals gewijzigd door de mededeling van de Commissie tot wijziging van de communautaire kaderregeling inzake staatssteun voor onderzoek en ontwikkeling, PB C 48 van 13.2.1998.

(2) PB C 111 van 8.5.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1464/02

van Elizabeth Lynne (ELDR) aan de Raad

(27 mei 2002)

Betreft: Proces tegen vliegtuigspotters in Griekenland

Op 8 november 2002 werden 12 Britse en twee Nederlandse burgers in Griekenland gearresteerd omdat ze na afloop van een luchtshow op een militaire basis zouden hebben gefotografeerd. Ze werden bijna zes weken gevangen gehouden in Kalamata zonder dat er een aanklacht werd ingediend of een proces gevoerd.

Ze werden tenslotte op borgtocht vrijgelaten en moesten voor de rechter verschijnen op beschuldiging van spionage. Een aantal van hen werd veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en anderen tot één jaar voorwaardelijk.

Het optreden van de Griekse militairen leidde tot een aantal onregelmatigheden in het proces.

De aanklacht was gebaseerd op een anoniem document van de veiligheidsdiensten dat voor de rechtbank werd verdedigd door een Griekse luchtmachtofficier uit het middenkader. Hij weigerde echter antwoord te geven op vragen die tijdens een kruisverhoor door de verdediging werden gesteld met het motief dat hij het antwoord niet kende of dat het zaken van nationale veiligheid betrof. Bovendien werden mondelinge en schriftelijke door drie deskundigen geleverde bewijzen verworpen ten gunste van dit anonieme document.

Is de Raad niet van mening dat de reactie van de Griekse veiligheidsofficieren om deze rechtszaak, die gebaseerd was op een anoniem document, plaats te laten vinden, overdreven is?

Is het, hoewel de Griekse regering, volgens de beginselen van de democratie en de rechtsstaat niet in een rechtszaak tussenbeide kan komen, niet zorgelijk dat de regering van een lidstaat, in naam van dezelfde beginselen niet in staat is het optreden van haar eigen leger- en veiligheidsofficieren in de hand te houden?

Gaat de Raad inlichtingen over deze zaak inwinnen bij de desbetreffende lidstaat?

Is de Raad niet van mening dat er een degelijk programma met een duidelijk afgebakend doel moet worden gelanceerd om ervoor te zorgen dat alle lidstaten van de EU hun rechtsstelsels aanpassen aan de normen van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en dat hiermee onverwijld moet worden begonnen?

Antwoord

(3 oktober 2002)

De Raad deelt het geachte parlementslid mede dat elke lidstaat ervoor verantwoordelijk is dat de fundamentele individuele rechten geëerbiedigd en gevrijwaard worden, met inbegrip van het recht van eenieder op een eerlijk proces.

De verantwoordelijkheid van de Unie in dezen, zoals bedoeld in artikel 6, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, geldt ten aanzien van situaties waarin de Unie optreedt in het kader van de uitoefening van haar bevoegdheden.

Het behoort niet tot de bevoegdheden van de Raad van de Unie om ten aanzien van een lidstaat een onderzoek in te stellen van het soort waarop dat het geachte parlementslid doelt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1965/02

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(8 juli 2002)

Betreft: Visserijovereenkomst met de Comoren en de coelacant

Het Europees Parlement verzoekt de Commissie in het kader van de goedkeuring van de bovengenoemde overeenkomst de nodige middelen ter beschikking te stellen en met de regering van de Comoren samen te werken om deze uitzonderlijke vis en zijn habitat te beschermen.

Welke stappen heeft de Commissie in dit verband ondernomen sinds de inwerkingtreding van de overeenkomst?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(2 augustus 2002)

Er is momenteel geen procedure gaande tot goedkeuring van de visserijovereenkomst tussen de Gemeenschap en de Comoren. Het huidige protocol dat de periode van 28 februari 2001 tot en met 27 februari 2004 beslaat, is vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 1439/2001 van de Raad van 10 juli 2001 betreffende de sluiting van het protocol tot vaststelling, voor de periode van 28 februari 2001 tot en met 27 februari 2004, van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie, zoals bedoeld in de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschappen en de Islamitische Bondsrepubliek der Comoren inzake de visserij voor de kust van de Comoren(1).

In het Protocol bij de vigerende visserijovereenkomst is bepaald dat elke coelacent (Latimeria chalumnae) die toevallig wordt gevangen door een vaartuig van de Gemeenschap dat op grond van de overeenkomst in de wateren van de Comoren mag vissen, eigendom is van de Comoren en zo spoedig mogelijk en in de best mogelijke staat kosteloos moet worden overhandigd aan de havenautoriteiten van Moroni, Mutsamudu of Mohéli.

In ieder geval zij erop gewezen dat de communautaire vaartuigen voor de tonijnvisserij over het algemeen de coelacent en zijn leefgebied met rust laten.

(1) PB L 193 van 17.7.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1586/02

van Mario Borghezio (NI) aan de Commissie

(4 juni 2002)

Betreft: Crucifix in alle gebouwen van de Europese instellingen

De crucifix is een symbool van de universele waarde van de christelijke beschaving en cultuur en vertegenwoordigt een essentieel bestanddeel van het historisch-culturele erfgoed en de identiteit van de Europese beschaving.

De religieuze ongebondenheid van de Europese instellingen mag niet verhinderen dat een symbool wordt opgehangen dat voor miljoenen burgers het geheel aan waarden en beginselen vertegenwoordigt waarop onze beschaving is gegrondvest, reden waarom de grote liberale filosoof Benedetto Croce beweerde dat we niet kunnen ontkennen dat we christenen zijn. Respect voor minderheden betekent zeker niet dat we de symbolen en de waarden die een integrerend deel vormen van de geschiedenis, cultuur en traditie van onze volkeren, moeten opgeven, verbieden of negeren.

Lijkt het de Commissie geen goed idee voor te stellen dat in alle gebouwen van de Europese instellingen op een voor ieder goed zichtbare plaats een crucifix wordt opgehangen?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(18 juli 2002)

Hoewel de Commissie er net als het geachte parlementslid aan hecht de in Europa zo diep gewortelde traditionele waarden in herinnering te brengen, zou zij niet zo ver gaan aan de andere Europese instellingen voorstellen te doen aangaande de symbolen die zij in hun gebouwen moeten gebruiken. De Commissie acht het niet noodzakelijk of zelfs wenselijk om het ophangen van crucifixen in het bijzonder aan te moedigen. Niet noodzakelijk, aangezien de waarden die de Europese integratie schragen zo al duidelijk genoeg zijn; en niet wenselijk, daar een selectieve aanpak van de keuze van symbolen niet in overeenstemming zou zijn met het beginsel van godsdienstvrijheid, dat is opgenomen in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Om deze redenen zal de Commissie geen voorstel doen om het crucifix in alle gebouwen van de Europese instellingen op een prominente plaats te hangen.