ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1757/01

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(15 juni 2001)

Betreft: Steun Portugese olijventelers

Het slechte weer in Portugal heeft ernstige gevolgen gehad voor sommige landbouwsectoren, vooral de olijventeelt. De olijvenoogst is het afgelopen seizoen met name in de regio's Trás-os-Montes en Alto Douro met 60 à 70 % gekelderd. Deze regio's zijn door de Portugese regering tot rampgebied verklaard.

De landbouwers, voor het merendeel kleine producenten, hebben echter geen enkele niet-terugvorderbare steun ontvangen, en de regering heeft alleen maar een gesubsidieerde kredietlijn geopend. Dit ondanks de enorme verliezen die het inzakken van de productie in deze in hoge mate van de olijventeelt afhankelijke zone heeft veroorzaakt.

Een en ander betekent dat de producenten niet alleen inkomsten derven door de teloorgegane oogst, maar ook geen aanspraak kunnen maken op de in de begroting opgenomen productiesteun. Hun situatie is uiterst benard en zou ertoe kunnen leiden dat zij de productie opgeven om te kunnen overleven.

Derhalve zou de olijfproducenten in de betroffen regio compenserende steun moeten worden geboden op basis van ten minste 50 % van de jaarlijkse gemiddelde productie die bij het INGA (Nationaal interventie en garantie-instituut voor de landbouw) is gedeclareerd.

De Commissie wordt tegen deze achtergrond verzocht mee te delen hoe zij tegenover compensatie van de olijventelers die de dupe zijn geworden van de slechte weersomstandigheden staat, gezien het feit dat er kredieten voor productiesteun in de begroting waren opgenomen die niet zijn gebruikt en dat Portugal nettobetaler van het GLB is.

antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(31 juli 2001)

De Commissie beschikt niet over een financieringsinstrument voor compenserende steun aan landbouwers die productieverliezen hebben geleden als gevolg van slechte weersomstandigheden.

De Commissie is echter bereid een eventuele nationale steunmaatregel te onderzoeken. Een dergelijke steunmaatregel moet beantwoorden aan de Communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector(1).

(1) PB C 28 van 1.2.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1640/01

van Robert Goebbels (PSE) aan de Commissie

(12 juni 2001)

Betreft: Vroegtijdige bevoorrading van het publiek met euro's

De actiegroep Euro 50 Group onder voorzitterschap van Edmond Alphandéry, gewezen minister van Economie en Financiën in Frankrijk, is onlangs bijeengekomen in Berlijn om een overzicht van de stand van zaken in de voorbereiding van de eurozone op de invoering van de gemeenschappelijke munt per 1 januari 2002 te maken. Ze stelt vast dat de meeste geldautomaten in de landen van de eurozone maar 2 cassettes voor de uit te geven biljetten hebben. Concreet betekent dat dat die automaten niet tegelijk biljetten van 5 en 10 euro, en van 20 en 50 euro zullen kunnen afgeven. Het zijn juist de grote coupures die onder het publiek verspreid zullen worden. Daarmee dreigt er begin volgend jaar een gebrek aan kleine coupures te ontstaan, wat de handel bij de invoering van de euro het leven moeilijker maakt.

Waarom wil de Commissie het grote publiek geen gelegenheid geven om zich al op voorhand te bevoorraden, bijvoorbeeld in de periode van Kerstmis van dit jaar tot nieuwjaar, met een reeks van 2 biljetten van 5 en één biljet van 10 euro, naar het voorbeeld van de reeks munten voor in totaal 20 euro, waar het publiek zich in verschillende landen al vóór einde december van zal kunnen voorzien?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(18 juli 2001)

Verreweg de meeste geldautomaten hebben, in acht van de twaalf deelnemende lidstaten, vier cassettes; deze zullen dan ook zonder enige moeilijkheid kleine coupures (5 en/of 10) afgeven. Ongeacht het aantal cassettes zullen zich in de meeste geldautomaten in alle deelnemende lidstaten, met uitzondering van Finland, Griekenland en Luxemburg, kleine coupures bevinden. Verscheidene lidstaten hebben daarnaast aanvullende maatregelen goedgekeurd om het publiek van kleine coupures te voorzien, zoals bijvoorbeeld het opzetten van speciale wisselkantoren (L), uitbetalingen in kleine coupures van bedragen

uit hoofde van de sociale verzekering (IRL), de betaling in kleine coupures van pensioenen en lonen door postbodes in afgelegen streken (GR). In de overeenkomst die op 19 februari 2001 is gesloten tussen de Commissie en de drie Europese bankverenigingen is voorts bepaald dat wanneer aan loketten gangbare bedragen worden opgenomen, deze stelselmatig in kleine coupures zullen worden verstrekt.

Bevoorrading vooraf van het publiek met biljetten werd door de ministers van Financiën en de Europese Centrale Bank (ECB) tijdens de bijeenkomst van de informele Raad te Versailles in oktober 2000 van de hand gewezen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0331/01

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 februari 2001)

Betreft: Competitiviteit van de luchthaven van Spata

Volgens berichten uit de Griekse pers heeft de maatschappij die de nieuwe luchthaven van Spata exploiteert zeer hoge tarieven vastgesteld voor het gebruik van haar faciliteiten en diensten, en ook voor de landingsrechten, die veel hoger zijn dan op andere, concurrerende luchthavens. Tellen we daarbij nog de luchthavenbelasting voor de passagiers op, dan komen we op een bedrag dat de nieuwe luchthaven waarschijnlijk niet-competitief zal maken en onaantrekkelijk voor het luchtvervoer.

1. Deelt de Commissie de mening dat er vanwege dit tariefbeleid problemen bestaan in verband met de competitiviteit en de levensvatbaarheid van de luchthaven?

2. Zijn die hoge landingsrechten en de nieuwe lasten voor de passagiers gerechtvaardigd?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(6 april 2001)

Beslissingen over het niveau en de structuur van luchthaventarieven vallen onder de verantwoordelijkheid van de betrokken plaatselijke en nationale autoriteiten. In afwachting van de goedkeuring van het voorstel van de Commissie voor een richtlijn betreffende luchthavengelden(1), kunnen de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht van toepassing zijn op maatregelen in verband met luchthaventarieven, die met name vereisen dat de tarieven op niet-discriminerende wijze worden bepaald. Tot nu toe is er in dit verband geen enkele klacht ingediend. De Commissie beschikt niet over voldoende gegevens om te beoordelen welke gevolgen de voorgestelde luchthaventarieven zullen hebben voor het concurrentievermogen van deze luchthaven.

Bij gebrek aan gedetailleerde informatie is de Commissie niet in staat te beoordelen of de luchthavenbelasting voor de luchthaven van Spata vanuit het standpunt van de luchtreiziger gerechtvaardigd is.

(1) PB C 257 van 22.8.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1060/01

van John Corrie (PPE-DE) aan de Commissie

(5 april 2001)

Betreft: Steun voor ontwikkelingssamenwerking door kerkelijke of andere religieuze NGO's

Welke voorwaarden hanteert de Commissie bij verzoeken voor medefinanciering of andere steun voor ontwikkelingssamenwerkingsprojecten in ontwikkelingslanden, die worden ingediend door kerkelijke of andere religieuze NGO's?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(23 juli 2001)

Kerkelijke of andere religieuze NGO's komen op grond van exact dezelfde criteria in aanmerking voor medefinanciering krachtens begrotingslijn B7-6000 als alle andere NGO's. De criteria worden uiteengezet in Verordening (EG) nr. 1658/98 van de Raad van 17 juli 1998 betreffende de medefinanciering van acties op gebieden die voor de ontwikkelingslanden van belang zijn, met Europese niet-gouvernementele organisaties (NGO's) voor ontwikkeling(1). Artikel 3 van deze verordening luidt:

De samenwerkingsorganen die voor medefinanciering in het kader van deze verordening in aanmerking komen, zijn NGO's die aan de volgende voorwaarden voldoen:

- zij moeten opgericht zijn als zelfstandige organisatie zonder winstoogmerk in een lidstaat volgens de aldaar geldende wetgeving;

- zij moeten hun hoofdkantoor hebben in een lidstaat; dit hoofdkantoor moet het belangrijkste centrum zijn waar beslissingen over medegefinancierde acties worden genomen;

- het grootste deel van hun financiële middelen moet uit Europa komen.

Om vast te stellen of een NGO in aanmerking komt voor medefinanciering, worden ook de volgende elementen in aanmerking genomen:

- haar vermogen om bij het Europese publiek daadwerkelijk solidariteit voor haar ontwikkelingsactiviteiten op te wekken,

- de voorrang die zij aan ontwikkeling geeft, alsmede haar ervaring op dat gebied,

- haar capaciteit inzake administratief en financieel beheer,

- zo mogelijk haar kennis van de betrokken sector en landen,

- haar vermogen om de door de partners in de ontwikkelingslanden voorgestelde ontwikkelingsacties te ondersteunen, alsmede de aard en reikwijdte van haar banden met soortgelijke organisaties in de ontwikkelingslanden.

(1) PB L 213 van 30.7.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0852/01 van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie. Begrotingsdiscipline.



Publicatieblad Nr. 350 E van 11/12/2001 blz. 0051 - 0052



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0852/01 van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie (22 maart 2001) Betreft: Begrotingsdiscipline Kan de Commissie een schatting maken van de weerslag op het BBP na verloop van een jaar, en de weerslag op de inflatie van de kleinhandelsprijzen na twee jaar, door een willekeurige inkrimping van de algemene overheidsbegroting van Ierland en Duitsland met één procent? Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie (21 juni 2001) Het kwantitatieve effect van een inkrimping van de begroting op het bruto binnenlands product (BBP) en de inflatie is afhankelijk van een aantal factoren waardoor het niet mogelijk is een enkel cijfer te hechten aan de economische multiplicatoren. Een belangrijke factor is de openheid van een economie. De gevolgen voor kleine open economieën zoals Ierland zijn meestal kleiner dan voor grote economieën zoals Duitsland, omdat een groter deel van de impuls wordt doorgegeven aan de handelspartners. Dit geldt vooral bij een vermindering van de overheidsopdrachten als een belangrijk deel wordt ingevoerd en het binnenlandse multiplicatoreffect in de lidstaat dus relatief klein is. Als de begrotingsrestricties echter plaatsvinden via een vermindering van het overheidspersoneel, zal het effect veel groter zijn, want dit heeft een meer directe weerslag op de arbeidsmarkt en dus op de lonen. Dit is meer het geval voor Ierland in de huidige omstandigheden, die ondanks de relatieve openheid van het land voor arbeidsmigratie worden gekenmerkt door toenemende arbeidstekorten. De aard van de begrotingsrestricties en de toestand met betrekking tot capaciteitsbeperkingen zijn dus van doorslaggevend belang voor de evaluatie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0415/01

van Niels Busk (ELDR) aan de Commissie

(8 februari 2001)

Betreft: Voedselveiligheid bij de Wereldhandelsorganisatie

Meent de Europese Commissie dat de veiligheid van vlees en vleesproducten die uit derde landen ingevoerd worden voor de verbruiker dezelfde is als die van producten die in de Europese Unie geproduceerd zijn?

Hoe denkt ze ervoor te zorgen dat voor ingevoerde producten dezelfde eisen gelden als voor producten die in de Europese Unie geproduceerd worden, en zijn de eisen in overeenstemming met de regels van de Wereldhandelsorganisatie?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(2 april 2001)

De fundamentele gezondheidseisen die de Gemeenschap stelt aan de productie van vlees en vleesproducten, gelden ook bij invoer van producten uit derde landen. Daarnaast zijn in de communautaire regelingen bepalingen opgenomen voor de handhaving van deze eisen, onder meer via certificaten, inspecties en controles aan de grenzen. Het algemene en steeds geldende uitgangspunt bij invoer van producten uit derde landen, is dat de regels inzake hygiëne en de controle op residuen in de derde landen ten minste gelijkwaardig moeten zijn aan de regels die zijn vastgesteld voor producenten binnen de EU. Voor het verkrijgen van toestemming voor de invoer van vlees en vleesproducten in de Gemeenschap moeten de autoriteiten van het derde land de garantie geven dat de producten aan onze invoervoorschriften voldoen. Invoer wordt toegestaan op basis van een lijst van derde landen die naar de Gemeenschap mogen uitvoeren, geaccepteerde regels inzake certificering, en lijsten van inrichtingen die zijn erkend voor uitvoer naar de Gemeenschap. De inspecties van het Voedsel- en Veterinair Bureau van de Commissie in de exporterende landen om na te gaan of aan de eisen van het communautaire beschermingsniveau wordt voldaan, zijn een integrerend onderdeel van dit systeem.

De overeenkomst inzake sanitaire en fytosanitaire maatregelen (SPS) van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) staat de WTO-leden toe maatregelen te nemen ter bescherming van het leven en de gezondheid van mensen en dieren. Deze maatregelen moeten gebaseerd zijn op internationale normen en indien dit niet geval is, moet het betrokken land bereid zijn ze te verantwoorden aan de hand van een wetenschappelijke risicoanalyse. Bij de vaststelling van invoerbepalingen streeft de Commissie ernaar internationale normen als uitgangspunt te nemen, maar zij vraagt hierover ook advies aan haar wetenschappelijke comités. Alle maatregelen die onder de SPS-overeenkomst vallen, worden bij de SPS-commissie gemeld en de opmerkingen van deze commissie worden ter harte genomen. Gezien het feit dat de procedures van de SPS-overeenkomst trouw zijn gevolgd, gaat de Commissie ervan uit dat de door haar genomen maatregelen in overeenstemming zijn met de WTO-voorschriften.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0767/01

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(13 maart 2001)

Betreft: Handvest van de grondrechten (discriminatie door de werkgever op grond van talenkennis)

Kan de Commissie zeggen of zij zich ten volle rekenschap geeft van de consequenties van de lange lijst gronden die in artikel 21 van het Handvest van de grondrechten staan opgesomd, op basis waarvan discriminatie verboden zou zijn, indien het handvest in de verdragen zou worden opgenomen, in het bijzonder het verbod van discriminatie op grond van taal? Is de Commissie werkelijk van mening dat kennis van een taal geen legitieme basis vormt om een keuze te maken tussen sollicitanten, zodat een gezondheidsdienst bijvoorbeeld in strijd met de wet zou handelen als hij door middel van een taaltest ervoor zou willen zorgen dat artsen en verpleegkundigen hun patiënten behoorlijk kunnen begrijpen en met hen kunnen praten, of een werkgever als hij van een vertaler verlangt dat hij een bepaalde taal beheerst? Als de Commissie inderdaad van mening is dat talenkennis geen grond voor discriminatie mag vormen, is zij dan voornemens bij vergelijkende onderzoeken de vereisten inzake talenkennis te schrappen waaraan sollicitanten voor een baan bij de Commissie of een andere Europese instelling moeten voldoen?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(19 april 2001)

De Commissie wijst er in de eerste plaats op dat het Handvest van de grondrechten - een basistekst die nog in het geheel van de verdragen dient te worden opgenomen - is opgesteld door een conventie waaraan de Commissie samen met vertegenwoordigers van staatshoofden en regeringsleiders alsmede leden van de nationale parlementen en het Europees Parlement heeft deelgenomen.

Tevens herinnert de Commissie eraan dat artikel 21 van het Handvest, ondanks het bredere toepassingsgebied hiervan, overeenkomt met artikel 14 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), in het bijzonder wat betreft het verbod van discriminatie op grond van taal, dat door het geachte parlementslid wordt genoemd.

In beginsel is er alleen sprake van discriminatie wanneer iemand op grond van een vaststaand criterium wordt achtergesteld ten opzichte van een ander in een vergelijkbare situatie. In de door het geachte parlementslid genoemde voorbeelden bestaat er evenwel een objectieve rechtvaardiging voor het toepassen van het taalcriterium.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1471/01

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(18 mei 2001)

Betreft: Israëlische belastingen

Ten aanzien van de verklaringen van Faysal Al Husseini, minister van de Palestijnse Autoriteit belast met Jeruzalem, die aanzet tot een oorlog tegen Israël van Indonesië tot Marokko, kan de EU niet onverschillig blijven, zeker nu het debat over de toestand in de Palestijnse gebieden niet alleen gaat over het betreurenswaardige geweld, maar ook sociale en economische aspecten heeft.

De Commissie wordt dan ook verzocht elk verzoek om terugbetaling van Israël aan de Palestijnse Autoriteit van belastingen die krachtens de getekende akkoorden moeten worden doorgestort, te verifiëren en de humanitaire hulp pas opnieuw op gang te brengen als de Palestijnse Autoriteit zich ertoe heeft verbonden het terrorisme op te schorten en Israël aan humanitair personeel en voor levensnoodzakelijke waren toegangsvergunningen heeft verleend, door ze te laten afhangen van het einde van de Palestijnse terrorisme.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(17 juli 2001)

Het huidige systeem voor de overdracht van belastinginkomsten (opbrengsten uit BTW en douanerechten) van de staat Israël naar de Palestijnse Autoriteit is vastgelegd in artikel VI van het Israëlisch-Palestijnse Protocol inzake economische betrekkingen van 1994 (Protocol van Parijs). Dit systeem werd destijds door beide partijen beschouwd als een van de belangrijke successen van de samenwerking tussen Palestijnen en Israëli's, omdat het de mogelijkheid bood circa 60 % van de begrotingsinkomsten van de Palestijnse Autoriteit te verzekeren. Het Internationaal Monetair Fonds houdt thans toezicht op deze overdrachten.

Sinds het begin van de huidige crisis in het Midden-Oosten heeft de Commissie in totaal 24,5 miljoen aan spoedhulp verstrekt, waarvan 14,5 miljoen aan de Organisatie van de Verenigde Naties voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen (UNRWA), in antwoord op een dringende oproep van die organisatie. Voorts heeft de Commissie 57,5 miljoen uitgekeerd uit twee terug te betalen faciliteiten die zijn gecreëerd voor het geval Israël de aan de Palestijnen verschuldigde inkomsten uit belastingen en douanerechten niet zou overboeken. Tenslotte zal over de komende zes maanden een pakket van 60 miljoen begrotingssteun in maandelijkse betalingen aan de Palestijnse Autoriteit worden uitgekeerd.

Sinds de ondertekening van het akkoord van Oslo is de Unie zich - samen met andere internationale donoren - blijven inzetten om de oprichting en consolidatie van een functionerende administratie voor de westelijke Jordaanoever en Gaza te ondersteunen, in de overtuiging dat zulks in het belang van de bevolking en van een grotere stabiliteit in de regio is. De steun die tijdens de huidige crisis is verstrekt, was van bijzonder groot belang om te voorzien in de humanitaire behoeften van de Palestijnse bevolking en te voorkomen dat de Palestijnse gebieden nog verder in verwarring en chaos zouden afglijden, doordat hij de mogelijkheid bood de salarissen te betalen en de essentiële werking van het Palestijnse bestuur te verzekeren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0561/01

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(27 februari 2001)

Betreft: Betrouwbaarheidsverklaring voor het DG Informatiemaatschappij

Tijdens de vergadering van de Commissie begrotingscontrole van 7 februari 2001 verklaarde Europees Commissaris Fischler dat het exacte foutenpercentage bij de financiële verrichtingen in het Directoraat-generaal Landbouw in 1999 3,06 % bedroeg.

Kan de Commissaris die bevoegd is voor de informatiemaatschappij in de geest van samenwerking en transparantie tussen de Europese instellingen een soortgelijk percentage geven voor de financiële verrichtingen in het DG Informatiemaatschappij en zo niet, waarom niet?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie op de schritftelijke vragen P-0553/01, E-0554/01, E-0555/01, E-0556/01, E-0557/01, E-0558/01, E-0559/01, E-0560/01, E-0561/01, E-0562/01, E-0563/01, E-0564/01, E-0565/01, E-0566/01, E-0567/01, E-0568/01, E-0569/01 en E-0570/01

(11 april 2001)

De Commissie wijst het geachte parlementslid er op dat de Rekenkamer in het kader van haar betrouwbaarheidsverklaring voor de algemene begroting geen foutenpercentage verstrekt, aangezien zij het als een al te eenvoudige voorstelling beschouwt om het succes van het financiële beleid van de Commissie aan deze ene indicator af te meten.

Drie jaar geleden besloot de Kamer derhalve de openbaarmaking van een algemeen foutenpercentage te staken en een eigen methodologie voor het opstellen van een betrouwbaarheidsverklaring te ontwikkelen teneinde de kwijtingverlenende autoriteit van gedetailleerdere informatie te voorzien.

Verder heeft de Rekenkamer bij herhaling te kennen gegeven dat het geheel misleidend zou zijn als zij foutenpercentages op een lager niveau (zoals per sector of directoraat-generaal) zou moeten afleiden uit een algemeen foutenpercentage. Het beperkte aantal transacties dat de Kamer controleert, is onvoldoende om een geldig foutenpercentage vast te stellen op dit lagere niveau.

Bijgevolg kan de Commissie het geachte parlementslid de gevraagde informatie niet verschaffen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1399/01

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(2 mei 2001)

Betreft: Visserijbescherming

Kan de Commissie mededelen hoeveel visserijinspecteurs in ieder van de onderstaande lidstaten verantwoordelijk zijn voor de inspectie van aan land gebrachte vis, van waaruit zij opereren en welke maatregelen zij genomen heeft om ervoor te zorgen dat de communautaire visserijvoorschriften door vaartuigen van alle lidstaten worden nageleefd:

- Denemarken

- Frankrijk

- Ierland

- Italië

- Portugal

- Spanje

- Verenigd Koninkrijk

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(30 mei 2001)

In antwoord op het verzoek om informatie over het aantal visserijinspecteurs in de lidstaten die in de vraag worden genoemd, zendt de Commissie de cijfers rechtstreeks toe aan de geachte afgevaardigde en het secretariaat van het Parlement.

De Commissie wil ertegen waarschuwen de cijfers van de lidstaten zonder meer met elkaar te vergelijken. Er moet namelijk ook rekening worden gehouden met tal van andere factoren, zoals de structuur van het nationale controlesysteem, met inbegrip van het al dan niet in deeltijd uitoefenen van visserijcontroletaken, de te controleren visserijtak, de vraag of de visserij onderworpen is aan een totale toegestane vangst (TAC) en quota en de wijze waarop deze TAC en quota door de betrokken lidstaat worden toegewezen en beheerd.

De cijfers in de bijlage betreffen het aantal visserijinspecteurs dat aanvoercontroles mag uitvoeren. In Denemarken, Frankrijk, Ierland, Italië en het Verenigd Koninkrijk hebben deze inspecteurs een permanente standplaats aan de kust, voornamelijk in de voor de visserij belangrijkste havens. In Portugal zijn de nationale visserijinspecteurs gevestigd in Lissabon en voeren zij hun aanvoercontroles bijgevolg vanuit de hoofdstad uit. In Spanje zijn ook enkele nationale visserijinspecteurs in de hoofdstad gevestigd, maar het merendeel is gedetacheerd in de delegaties van de centrale regering in de autonome gemeenschappen langs de kust.

De vraag welke maatregelen de Commissie heeft genomen om ervoor te zorgen dat de communautaire visserijvoorschriften volledig worden nageleefd, is te veelomvattend om in een antwoord als dit uitvoerig te behandelen. Inspecteurs van de Commissie voeren voortdurend controles uit in alle lidstaten in het kader van artikel 29 van Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid(1). Om de werkzaamheden inzake visserijinspectie, -controle en -toezicht in de verschillende lidstaten nader te beschrijven, en om te voldoen aan het bepaalde in artikel 35 van bovengenoemde verordening is de Commissie voornemens de komende maanden een verslag voor te leggen aan de Raad en het Parlement inzake het toezicht op de uitvoering van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Dit verslag zal met name een evaluatie bevatten van de relatieve efficiëntie van de verschillende nationale en regionale controle-instanties in de lidstaten.

(1) PB L 261 van 20.10.1993.