SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2284/99

van Samuli Pohjamo (ELDR) aan de Commissie

(24 november 1999)

Betreft: Het gebruik van als afval aangemerkt materiaal in Finland

Aan de door de Commissie voorgestelde richtlijn over afvalverbranding zijn in Finland ernstige problemen verbonden. Het voorstel van richtlijn is bedoeld voor landen waar de afvalverwerking gebaseerd is op massaverbrandingsovens. Als het de richtlijn naleeft, zou Finland qua efficiëntie van de milieubescherming en qua eco-efficiëntie de tegenovergestelde richting uitgaan.

In ons land zijn volgens schattingen van de industrie op zijn minst ongeveer 200 warmtekracht- en energiecentrales en industriële ovens waar men onschadelijk als afval aangemerkt materiaal op een veilige manier parallel kan verbranden. Het gaat bijvoorbeeld, naast hout, om papier, karton, textiel en onschadelijk industrieel afval dat om de een of andere reden ongeschikt is voor recyclage. In onze industrie wordt als afval aangemerkt materiaal dat voor verbranding is geschikt, geordend volgens plaats van herkomst, net als in huishoudens en winkels. Zo is men er zeker van dat bij de verbranding geen stoffen vrijkomen die schadelijker zijn dan die welke vrijkomen bij gewone brandstoffen. Tevens wordt op de werking van de verbrandingsovens efficiënt toezicht uitgeoefend.

De toepassing van de uitstootlimieten van dergelijke ovens op ovens die bij wijze van nevenbrandstof onschadelijk als afval aangemerkt materiaal gebruiken, is alleen om die reden al problematisch dat de permanente meting van de uitstoot duur is en grote investeringen in meetapparatuur vereist. In Finland pleiten de grote transportafstanden voor kleine ovens. Anders kunnen de kosten zo hoog oplopen dat het gebruik van afval als nevenbrandstof niet langer de moeite loont.

Door parallelle verbranding kan de hoeveelheid afval die naar stortplaatsen wordt getransporteerd worden verminderd. Door de benutting van de energie van volgens de plaats van herkomst geordend materiaal, dat als afval is aangemerkt, maar waarvan de verbranding alleen de uitstoot van onschadelijke verbrandingsgassen tot gevolg heeft, wordt duurzame ontwikkeling in de grootst mogelijke mate gesteund.

1. Wat doet de Commissie opdat bij het opstellen van de richtlijn rekening wordt gehouden met de in Finland gehanteerde efficiënte ordening van het afval volgens de plaats van herkomst en met het energiegebruik dat daardoor mogelijk wordt gemaakt?

2. Kunnen de instanties die op de verbranding toezien ruime bevoegdheden krijgen om elk geval afzonderlijk op een flexibele manier te beoordelen, als zulks op basis van het betrokken afval en het technische niveau van de oven verantwoord is?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(22 december 1999)

Het voorstel van de Commissie betreffende de verbranding van afval(1) is op 7 oktober 1998 goedgekeurd. De eerste lezing in het Parlement vond plaats op 14 april 1999. De Raad heeft op 25 november 1999 een gemeenschappelijk standpunt goedgekeurd.

Tijdens de voorbereiding van de richtlijn heeft de Commissie intensieve besprekingen gevoerd met deskundigen uit alle lidstaten en met alle overige betrokkenen. Deze besprekingen en ook de onderhandelingen in de Raad hebben geleid tot een gemeenschappelijk standpunt waarin rekening wordt gehouden met de specifieke vereisten van de Noord-Europese lidstaten.

Met het gemeenschappelijke standpunt wordt getracht voor meeverbrandingsinstallaties dezelfde vereisten vast te stellen als voor verbrandingsinstallaties. Voor meeverbrandingsinstallaties gelden over het algemeen strengere emissiegrenswaarden dan voor installaties die geen afval gebruiken. Het probleem houdt echter niet altijd verband met de strengere emissiegrenswaarden maar met de kosten van de volgens de richtlijn vereiste metingen. Daarom biedt de toekomstige richtlijn de mogelijkheid toestemming te vragen om de frequentie van de metingen te verlagen en zodoende de kosten van de ondernemers te doen verminderen.

Op grond van artikel 11, lid 6, is het mogelijk om periodieke in plaats van continu metingen op fluorwaterstof, chloorwaterstof en zwaveldioxide te verrichten. Bovendien kan krachtens het op initiatief van de Finse delegatie in de Raad toegevoegde artikel 11, lid 7, de frequentie van de periodieke metingen op zware metalen en dioxines worden verlaagd indien wordt voldaan aan bepaalde criteria.

De Commissie is derhalve van mening dat de toekomstige richtlijn reeds rekening houdt met de specifieke vereisten van de Finse stelsels voor afvalbeheer. Bovendien zal de Commissie rekening houden met alle nieuwe ontwikkelingen die bij de tweede lezing in dit verband naar voren zullen komen.

(1) PB C 372 van 2.12.1998, als gewijzigd bij COM(1999) 330 def.