SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2129/03

van Karl-Heinz Florenz (PPE-DE) aan de Commissie

(26 juni 2003)

Betreft: Europese afvalstoffenrichtlijn

De Europese afvalstoffenrichtlijn uit het jaar 1999 (1999/31/EG(1)) werd onder anderen door de Bondsrepubliek Duitsland met de nationale verordening inzake milieuvriendelijke opslag van stedelijk afval en biologische afvalverwerkingsinstallaties van 20 februari 2001 in nationaal recht omgezet.

Een essentieel bestanddeel van de richtlijn, alsmede van de verordening betreft het vaststellen van een einddatum voor de opslag van reactief afval, zoals huisvuil, met huisvuil vergelijkbaar bedrijfsafval, zuiveringsslib en ander afval met een hoog organisch gehalte.

In de in Duitsland geldende technische handleiding voor stedelijk afval wordt ook een einddatum van 31 mei 2005 vastgesteld. Er wordt echter sinds de vaststelling van de verordening heftig gediscussieerd over de vraag of de einddatum 31 mei 2005 kan worden nageleefd.

Wegens twijfel aan de verenigbaarheid van de Duitse opslagverordening met Europees recht heeft de administratieve rechtbank van Koblenz het Europees Hof van Justitie ingeschakeld. Het EHvJ moet het geschil tussen de Deponiezweckverband Eiterköpfe en de deelstaat Rijnland-Palts beslechten, of de opslagverordening binnen het kader van de richtlijn valt die eraan ten grondslag ligt. Welk standpunt neemt de Commissie in dezen in?

In Duitsland wordt door specialisten in de branche betwijfeld of het opslagverbod voor het bovengenoemde afval per 1 juni 2005 kan worden omgezet. Hoe beoordeelt de Europese Commissie tegen deze achtergrond de opmerkingen van vertegenwoordigers van het ministerie van milieu, natuurbescherming en reactorveiligheid, volgens welke de mogelijkheid bestaat dat tot drie jaar na de einddatum 31 mei 2005 reactief afval kan worden opgeslagen wanneer aansluitend een gekwalificeerde verwerking van het afval wordt gegarandeerd?

(1) PB L 182 van 16.7.1999, blz. 1.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(7 augustus 2003)

In zaak C-6/03, Eiterköpfe, die een verzoek om een prejudiciële beslissing betreft, zijn de volgende vragen voorgelegd aan het Hof van Justitie:

- De verwijzende rechtbank wenst met haar eerste vraag te vernemen of artikel 5, lid 1, van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen in nationaal recht mag worden omgezet door normen vast te stellen die strenger zijn dan en verschillen van de in artikel 5, lid 2, van de richtlijn vastgestelde normen in die zin dat stedelijk afval en afval dat op dezelfde wijze als stedelijk afval kan worden gestort, slechts naar een stortplaats zouden mogen worden overgebracht indien is voldaan aan het relevante classificatiecriterium met betrekking tot het organische bestanddeel van het droge residu van de oorspronkelijke stof, uitgedrukt als gloeiverlies of totale organische koolstof (TOC). Met vraag 2a) wenst de nationale rechtbank te vernemen of, in geval van een bevestigend antwoord op de eerste vraag, een nationale bepaling krachtens welke:

- in de eerste plaats het organische gehalte van het droge residu van de oorspronkelijke stof in het geval van stedelijk afval en afval dat op dezelfde wijze als stedelijk afval kan worden gestort, tegen 1 juni 2005 niet meer mag bedragen dan hetzij 5 massapercenten, uitgedrukt als gloeiverlies, hetzij 3 massapercenten, uitgedrukt als TOC, en

- in de tweede plaats met ingang van 1 maart 2001 afvalstoffen die een mechanische en biologische behandeling moeten ondergaan, alleen dan uiterlijk tot 15 juli 2009, of in bepaalde gevallen ook nog daarna, naar bestaande stortplaatsen mogen worden overgebracht als het organische gehalte van het droge residu van de oorspronkelijke stof niet meer bedraagt dan 18 massapercenten, uitgedrukt als TOC, en de biologische afbreekbaarheid van het droge residu van de oorspronkelijke stof niet meer bedraagt dan 5 mg/g, uitgedrukt als aërobeactiviteit (AT4), dan wel 20 l/kg, uitgedrukt als de mate van gasvorming bij de fermentatietest (GB21),

- in overeenstemming is met de in artikel 5, lid 2, van de richtlijn betreffende het storten van afvalstoffen vastgestelde verminderingsdoelstellingen, gelet op het communautaire evenredigheidsbeginsel.

- Met vraag 2b) wenst de nationale rechtbank te vernemen of het communautaire evenredigheidsbeginsel veel of weinig speelruimte laat bij de beoordeling van het effect van de bedekking van afvalstoffen die niet zijn behandeld voordat zij worden gestort, met afvalstoffen die door middel van thermische of mechanische en biologische processen zijn voorbehandeld. Bovendien vraagt de rechtbank of het volgens het evenredigheidsbeginsel is toegestaan risico's die worden veroorzaakt door afvalstoffen die uitsluitend door middel van mechanische processen zijn voorbehandeld, met andere voorzorgsmaatregelen tegen te gaan.

Naar het oordeel van de Commissie moeten de vragen als volgt worden beantwoord:

- Artikel 5, leden 1 en 2, van Richtlijn 1999/31/EG betreffende het storten van afvalstoffen moet zo worden uitgelegd dat bij een nationale regeling zoals de Duitse verordening inzake milieuvriendelijke opslag van stedelijk afval van 20 februari 2001 grenswaarden mogen worden vastgesteld met betrekking tot de te storten hoeveelheid biologisch afbreekbaar stedelijk afval en afval dat op dezelfde wijze als stedelijk afval kan worden gestort, ook al kunnen die grenswaarden alleen door mechanisch-biologische behandelingen of verbranding worden bereikt en ook al leiden die grenswaarden ertoe dat vanaf 2001 of 2005, afhankelijk van het betrokken type afvalstoffen, geen dergelijke biologisch afbreekbare afvalstoffen meer mogen worden gestort.

- Een nationale regeling zoals de onderhavige is strenger dan de richtlijn en is dus een verdergaande beschermingsmaatregel in de zin van artikel 176 van het EG-Verdrag. Het communautaire evenredigheidsbeginsel geldt niet voor dergelijke maatregelen.

Het is de Commissie niet bekend dat de Duitse regelgeving de mogelijkheid biedt om afvalstoffen die niet aan de criteria voor aanvaarding voldoen, nog gedurende drie jaar na 2005 te blijven aanvaarden. Mocht een dergelijke mogelijkheid worden geboden, dan moet Duitsland de Commissie in kennis stellen van deze wijziging en van de maatregelen die worden genomen om ervoor te zorgen dat de in artikel 5, lid 2, van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad vastgestelde doelstellingen, waaronder met name de doelstelling voor het jaar 2006, worden bereikt.