SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2279/00

van Bartho Pronk (PPE-DE), Karla Peijs (PPE-DE) en Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE) aan de Commissie

(7 juli 2000)

Betreft: De gevolgen van het arrest-Zurstrassen voor het nieuwe Nederlandse belastingstelsel

1. Wat zijn volgens de Europese Commissie de gevolgen van het arrest-Zurstrassen voor de belastingstelsels van de lidstaten?

2. Betekent dit dat het werklandbeginsel ook in de fiscaliteit meer voorop komt te staan?

3. Is de Commissie van plan actief op te treden tegen lidstaten die weigeren hun belastingstelsel aan te passen aan het op dit arrest gebaseerde artikel 39 EG-Verdrag (oud artikel 48 EG-Verdrag)?

4. Is de heffingskorting, genoemd in het nieuwe Nederlandse belastingstelsel, die niet van toepassing is op partners van bepaalde categorieën grensarbeiders strijdig met artikel 39 EG-Verdrag (oud artikel 48 EG-Verdrag)?

5. Indien ja, waarom?

6. Indien nee, welke maatregelen denkt de Commissie daartegen te nemen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(14 september 2000)

1. De Commissie is van mening dat het Zurstrassen arrest geen gevolgen van betekenis zal hebben voor de belastingstelsels van de lidstaten. Dit arrest bevestigt enkel, zij het in een enigszins andere context, de interpretatie van het EG-verdrag door het Hof van Justitie in het Schumacker arrest van 14 februari 1995 (zaak C-279/93). Wanneer een lidstaat bij de belastingheffing van een gehuwd persoon geen rekening houdt met het feit dat diens echtgenoot geen eigen inkomsten heeft, enkel en alleen omdat deze echtgenoot in een andere lidstaat verblijft, is dit strijdig met artikel 39 (voorheen artikel 48) van het EG-verdrag en artikel 7, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap(1). Dit betekent in casu dat de heer Zurstrassen, een Belgische migrerende werknemer die in Luxemburg verblijft, en zijn echtgenote, die zonder eigen inkomsten in België verblijft, recht hadden op een gezamenlijke belastingaanslag in Luxemburg.

2. en 3. Het Zurstrassen arrest heeft geen gevolgen voor de belastingjurisdictie van een lidstaat over een werknemer die een onderdaan is van die lidstaat. Deze jurisdictie berust, en dit is altijd zo geweest, bij de lidstaat waar hij zijn werkzaamheden verricht, tenzij in een belastingovereenkomst anders is bepaald. Het EG-verdrag, zoals dit in het Schumacher arrest en het Zurstrassen arrest werd geïnterpreteerd, heeft echter wel gevolgen voor de fiscale behandeling van een dergelijk salaris indien dit door een niet-ingezetene wordt ontvangen of indien de echtgenoot een niet-ingezetene is. Het beginsel van het vrije verkeer van personen houdt in dat dergelijke situaties niet tot discriminatie bij de toekenning van persoonlijke aftrekposten mogen leiden. Voorzover de Commissie bekend, hanteren alle lidstaten deze interpretatie en houden zij zich derhalve aan artikel 39 van het EG-verdrag. Mocht de Commissie evenwel kennis krijgen van een situatie waarin dit niet het geval is, dan zou zij gebruik maken van de bevoegdheden die zij aan artikel 226 (voorheen artikel 169) van het EG-verdrag ontleent.

4. t/m 6. Het nieuwe Nederlandse belastingstelsel, dat in 2001 van toepassing wordt, voorziet onder meer in een zogenaamde heffingskorting ter vervanging van de huidige persoonlijke basisaftrek. Dit is een korting op het bedrag aan belastingen en sociale zekerheidspremies dat een Nederlandse belastingplichtige verschuldigd is.

Volgens het Schumacker arrest heeft een niet-ingezeten belastingplichtige die in Nederland werkt de mogelijkheid als ingezeten belastingplichtige te worden belast. In dit geval heeft hij recht op de persoonlijke aftrekposten van een ingezetene, met inbegrip van de heffingskorting. Aangezien hij in Nederland werkt is hij bovendien aan het Nederlandse sociale zekerheidsstelsel onderworpen en heeft hij uit dien hoofde recht op het sociale zekerheidsbestanddeel van de heffingskorting.

De keuze om als ingezeten belastingplichtige te worden belast, dient door beide echtgenoten/partners gezamenlijk te worden gemaakt om te vermijden dat echtparen in beide betrokken lidstaten aftrekmogelijkheden cumuleren. Indien zij deze keuze maken, dan ontvangt de partner van de niet-ingezetene, die bijvoorbeeld in België of in Duitsland verblijft, eveneens het belastingbestanddeel van de heffingskorting. De partner heeft evenwel geen recht op het sociale zekerheidsbestanddeel.

Deze regeling blijkt niet strijdig te zijn met het beginsel van het vrije verkeer, aangezien de betrokkenen zelf kunnen kiezen voor een oplossing die op niet-discriminatoire wijze rekening houdt met hun persoonlijke situatie.

(1) PB L 257 van 19.10.1968.