ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0486/99

van Wilfried Telkämper (V) aan de Commissie

(5 maart 1999)

Betreft: Herhaalde meldingen over storingen in de kerncentrale Fessenheim in de Elzas (Boven-Rijn, Frankrijk)

Na het uitschakelen van de beide blokken van de kerncentrale Fessenheim in de Elzas in augustus 1998 en op 11 december 1998 melden verscheidene organisaties en media opnieuw twee ernstige incidenten:

1. De in het veiligheidssysteem van de reactoren 1 en 2 aangetroffen hoeveelheid water waaraan boorzuur is toegevoegd is niet in overeenstemming met de geldende voorschriften. In geval van een ongeluk dient dit water om een kernreactie tot stilstand te brengen.

2. Er is radioactief tritium in het grondwater terechtgekomen. Er is een tritiumgehalte van 60 becquerel per liter water gemeten.

Hoe beoordeelt de Commissie het soort, de omvang en de gevolgen van de nieuwe storingen in de kerncentrale Fessenheim, met name de verontreiniging van het grondwater door radioactief tritium? Acht zij het noodzakelijk om thans een onafhankelijke commissie van deskundigen in te schakelen? Acht zij het noodzakelijk om maatregelen te treffen om het milieu en de gezondheid van de bevolking te beschermen?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(15 april 1999)

De operationele aspecten betreffende de in de kerncentrale van Fessenheim beschikbare hoeveelheid boorhoudend water vallen buiten de verantwoordelijkheid van de Commissie. De algemene bevoegdheid van de Gemeenschap op het gebied van nucleaire veiligheid is in het Euratom-Verdrag vastgesteld en heeft hoofdzakelijk betrekking op stralingsbescherming. De Franse veiligheidsautoriteiten zijn verantwoordelijk voor de afgifte van vergunningen voor kerncentrales en voor de inachtneming van de veiligheidspraktijken.

De Commissie heeft nog geen officiële informatie ontvangen over het vrijkomen van tritium in het milieu. De activiteitsconcentratie van 60 becquerel per liter (Bq/l) ligt beneden de indicatorparameterwaarde die is vastgesteld in bijlage I, deel C, van Richtlijn 98/83/EG van de Raad betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water(1). Een langdurige opname van drinkwater met een dergelijke tritiumactiviteit veroorzaakt een blootstelling aan straling van ongeveer 0,1 % van de jaarlijkse limiet voor de bevolking die vastgesteld is in Richtlijn 96/29/Euratom van de Raad tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren(2). De Commissie hoeft derhalve geen verdere maatregelen te nemen.

(1) PB L 330 van 5.12.1998.

(2) PB L 159 van 29.6.1996.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0168/99

van Ludivina García Arias (PSE) aan de Commissie

(11 februari 1999)

Betreft: Verworven recht op compensatie en schadevergoeding voor bedrijven als gevolg van wijziging van de wetgeving van de Europese Unie

Is de Commissie van mening dat een wijziging van de wetgeving of de invoering van een nieuwe wettelijke regeling door de Europese Unie in het kader van de interne markt aanleiding kan zijn voor verworven rechten op schadevergoeding voor de getroffen bedrijven?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(16 maart 1999)

Het Gerecht van eerste aanleg heeft zich uitgesproken over de vraag van het geachte parlementslid in zijn arrest van 19 januari 1998, Dubois (T-113/96, Jurispr. blz. II-125)(1), door een synthese te maken van de toepasselijke communautaire jurisprudentie.

Ingevolge artikel 215, tweede alinea, EG-Verdrag, geldt de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap voor de schade die door haar instellingen of door haar personeelsleden in de uitoefening van hun functies is veroorzaakt. De oprichtingsverdragen van de Gemeenschappen en de verdragen tot aanvulling of wijziging van deze oprichtingsverdragen, die geen handeling van de instellingen, noch een handeling van hun personeelsleden zijn, kan dus niet de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap teweegbrengen.

De Gemeenschap kan slechts niet-contractueel aansprakelijk worden gesteld wanneer de verzoekende partij het bewijs levert van de onwettigheid van de aan de betrokken instelling verweten handeling, van de realiteit van de schade en van het bestaan van een oorzakelijk verband tussen deze gedraging en de gestelde schade. Indien de verweten onregelmatigheid verband houdt met een normatieve handeling, is de aansprakelijkheid van de Gemeenschap afhankelijk van de vaststelling van de schending van een ter bescherming van particulieren gegeven hogere rechtsregel. Indien bovendien de instelling de normatieve handeling heeft vastgesteld in het kader van haar ruime discretionaire bevoegdheid, kan de Gemeenschap bovendien slechts aansprakelijk worden gesteld indien de schending gekwalificeerd is, dit wil zeggen dat het om een kennelijke en ernstige schending gaat. Deze criteria gelden eveneens wanneer het gaat om een onrechtmatig verzuim.

Gevraagd zich uit te spreken over de gevolgen van een wijziging van een gemeenschapsregeling door de inwerkingtreding van de Europese Akte, heeft het Gerecht eraan herinnerd dat wanneer de gemeenschapsinstanties over een ruime discretionaire bevoegdheid beschikken, de ondernemingen zich niet kunnen beroepen op een verkregen recht om een voordeel te behouden dat uit de betrokken gemeenschapsregeling voortvloeit en waarvan zij op een bepaald tijdstip hebben geprofiteerd.

Het is evenwel niet uitgesloten, dat een dergelijke schadevergoedingsplicht eventueel gebaseerd kan zijn op het interne recht van de lidstaat op wiens grondgebied de ondernemingen die invloed ondervinden van de werking van de interne markt zich bevinden.

(1) Er werd beroep tegen dit arrest aangetekend bij het Hof van Justitie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0043/99

van Iñigo Méndez de Vigo (PPE) aan de Commissie

(22 januari 1999)

Betreft: Institutionele hervorming

Op 19 november 1997 hechtte het Europees Parlement zijn goedkeuring aan resolutie A4-0347/97(1), waarin het zijn oordeel gaf over het Verdrag van Amsterdam. Heeft de Commissie inmiddels een begin gemaakt met de voorbereiding van een voorstel voor institutionele herziening, zoals in paragraaf 20 van genoemde resolutie werd gevraagd?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie

(9 maart 1999)

Zoals zij voor het Parlement en in haar werkprogramma 1999 heeft aangekondigd zal de Commissie in de loop van het jaar een "mededeling over de richtsnoeren voor de hervorming van de instellingen" bekendmaken. De presentatie van deze mededeling hangt af van de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, de aan de gang zijnde besprekingen over "De Commissie van morgen" alsmede de richtsnoeren die tijdens de volgende Europese Raad van Keulen zullen worden vastgesteld.

Zoals het geachte parlementslid weet is voor bepaalde institutionele hervormingen geen formele wijziging van de Verdragen noodzakelijk. Dit is het geval voor de tenuitvoerlegging van de bij de slotakte van de Conferentie van Amsterdam gevoegde Verklaring 32 over de organisatie en de werking van de Commissie; de Commissie legt momenteel, in het kader van "De Commissie van morgen", de laatste hand aan deze werkzaamheden.

Tegelijkertijd heeft de Europese Raad van Wenen van december 1998 besloten om tijdens de Europese Raad van Keulen van 1 juni 1999 een beslissing te nemen in verband met de vraag wanneer en hoe de institutionele vraagstukken die niet in het kader van het Verdrag van Amsterdam zijn geregeld, kunnen worden behandeld.

Zoals haar Voorzitter op 11 januari 1999 in zijn toespraak voor het Parlement heeft verklaard, heeft de Commissie geprobeerd van dit alles een algemeen en samenhangend overzicht te krijgen. Op die manier zou de Commissie vóór juni 1999 het Parlement in kennis moeten kunnen stellen van de algemene stand van haar werkzaamheden op het gebied van de interne hervorming en van haar institutionele beraadslagingen. Zij zal vervolgens na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam en in het kader van de besprekingen van de Europese Raad van Keulen een mededeling presenteren met het oog op de volgende intergouvernementele conferentie tijdens welke de aan de uitbreiding voorafgaande institutionele hervorming zal moeten worden behandeld.

(1) PB C 371 van 8.12.1997, blz. 99.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0767/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 maart 1999)

Betreft: Archeologische opgravingen in Pydna (district Pieria)

Het antieke Pydna, gelegen in het district Pieria, was het oudste stadscentrum van Macedonië in de vijfde eeuw voor Christus. Bij de aanleg van de nieuwe spoorlijn, het tweede stuk van de nationale weg Katerini-Thessaloniki en de aardgasleiding zagen belangrijke archeologische vondsten het licht. Wegens geldgebrek zijn de tot op heden gedane opgravingen nooit systematisch gebeurd, hadden ze alleen tot doel de vondsten in veiligheid te brengen en dienden ze enkel de behoeften van de grote openbare werken.

Kan de Commissie meedelen of, indien hiertoe een aanvraag wordt ingediend, steun kan worden verleend aan een meer systematische voortzetting van de opgravingen en de oprichting van een museum, waardoor deze vondsten kunnen bijdragen tot de valorisatie en de ontwikkeling van de streek?

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie

(5 mei 1999)

Met behulp van het programma Raphaël en de communautaire structuurfondsen kunnen archeologische opgravingen als zodanig niet worden gecofinancierd. Projecten om archeologische vindplaatsen te ontwikkelen om meer bezoekers aan te trekken en het toerisme in de betrokken regio's te bevorderen komen daarentegen wel in aanmerking voor steun in het kader van de communautaire structuurfondsen.

In deze context zou een project dat erop gericht is de van archeologisch belang zijnde plaats Pydna te ontwikkelen met inbegrip van de eventuele oprichting van een museum in aanmerking kunnen komen omdat zo een bijdrage kan worden geleverd aan de ontwikkeling van midden-Macedonië. Wij mogen er misschien op wijzen dat het aan de nationale autoriteiten is met voorstellen te komen voor projecten die in het kader van operationele programma's gefinancierd zouden kunnen worden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0582/99

van Mark Killilea (UPE) aan de Commissie

(3 maart 1999)

Betreft: Staatssteun voor commerciële eigendom

Kan de Commissie volledige cijfers verstrekken over de exploitatiesteun voor commerciële eigendom die in het kader van de overheidssteun in alle lidstaten werd verleend? Kan de Commissie met name een specificatie geven van de omvang van de steun die werd verstrekt in de vorm van investeringsaftrek, regelingen voor versnelde afschrijving, huursubsidie of soortgelijke regelingen, alsmede vrijstellingen van de heffingen van lokale of regionale autoriteiten?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(8 april 1999)

Een uitsplitsing tot in detail van de bedragen aan overheidssteun waar het geachte parlementslid om vraagt, is niet zomaar voorhanden. In de overzichten van de Commissie inzake overheidssteun wordt alleen onderscheid gemaakt naar de navolgende soorten van steun: subsidies, vrijstelling van belastingen, uitstel van belastingen, deelneming in het aandelenkapitaal, kredietgaranties en zachte leningen. Wanneer de vrijstellingen van belastingen en het uitstel van belastingen wordt samengenomen, dan is dit 24 % van de overheidssteun aan het bedrijfsleven voor de tijdsspanne van het laatste overzicht (1994-1996).

Het opzoekwerk dat nodig is om alle gevraagde inlichtingen te achterhalen, op basis van de kennisgevingen en jaarverslagen van de lidstaten, en om gedetailleerde antwoorden te verstrekken op de vraag van het geachte parlementslid, staat volstrekt niet in verhouding tot het resultaat en valt buiten het kader van een antwoord op een schriftelijke vraag.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0528/99

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE) aan de Commissie

(8 maart 1999)

Betreft: De conservenindustrie voor visserij- en aquacultuurproducten in de Europese Unie

In de plenaire vergadering van juni 1998 behandelde het Europees Parlement het initiatiefverslag over de conservenindustrie voor visserij- en aquacultuurproducten in de Europese Unie (A4-0137/98)(1) en hechtte hieraan zijn goedkeuring. Het Europees Parlement verklaarde dat, indien op grond van het algemeen belang van de externe handelsbetrekkingen van de Unie of het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid de invoer gehandhaafd moet blijven van bepaalde producten die bij toegang tot de markt oneerlijke concurrentie opleveren voor de communautaire producten, deze als gevoelige producten moeten worden aangemerkt en dat tot compenserende maatregelen voor de conservensector moet worden besloten.

Kan de Commissie meedelen welke maatregelen zij heeft genomen om aan het verzoek van het Europees Parlement te voldoen en welke resultaten zijn bereikt?

(1) PB C 210 van 6.7.1998, blz. 295.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0781/99

van Sören Wibe (PSE) aan de Commissie

(22 maart 1999)

Betreft: EU-steun voor de verplaatsing van bedrijven

In ruil voor een steun van 2,2 miljoen [fmxeuro] vestigde de Amerikaanse auto-onderdelengigant Lear zich in Bengtsfors. Thans verplaatst de onderneming een deel van zijn productie naar Portugal. Ongeveer 8,5 miljoen [fmxeuro] van de EU en 8,5 miljoen [fmxeuro] aan belastingvoordeel van de kant van Portugal hebben het concern geholpen dit besluit te nemen. Ten minste 350 personen, voornamelijk naaisters, in Bengtsfors zijn hun baan kwijt. De werknemers zijn woedend. Moet EU-steun werkelijk worden gebruikt om werkgelegenheid van het ene EU-land naar het andere te lokken? Het is bekend dat de Zweden de grootste nettobetalers aan de EU zijn. Hierdoor wordt het vanzelfsprekend extra zuur dat EU-steun wordt gebruikt om werkgelegenheid uit Zweden weg te halen.

Wat kan de Commissie in dit specifieke geval doen? Wat kan zij doen om te zorgen dat iets dergelijks in de toekomst niet meer voorkomt?

Antwoord van Mevr. Wulf-Mathies namens de Commissie

(16 april 1999)

Het geachte parlementslid zij verwezen naar het gecombineerde antwoord van de Commissie op de mondelinge vragen H-0274/99, H-0286/99 en H-0288/99 tijdens het vragenuurtje van het Parlement van april 1999(1) van respectievelijk mevrouw Schörling, de heer Anderson en mevrouw Sandberg-Fries.

(1) Handelingen van het Parlement (april 1999).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0020/99

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(19 januari 1999)

Betreft: Kleine staten en de herziening van de Overeenkomst van Lomé

Zou de Commissie het opportuun vinden een apart hoofdstuk betreffende kleine staten op te nemen in een nieuw verdrag opgesteld ter vervanging van de Overeenkomst van Lomé?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie

(4 februari 1999)

In de onderhandelingsrichtsnoeren voor een partnerschapsovereenkomst voor ontwikkeling met de staten van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), die op 29 juni 1998 door de Raad werden goedgekeurd, is bepaald dat een gedifferentieerde aanpak één van de grondbeginselen van de toekomstige overeenkomst zal zijn. Dit betekent dat de modaliteiten en prioriteiten van de samenwerking zullen worden afgestemd op het ontwikkelingsniveau, de behoeften en de ontwikkelingsstrategie op de lange termijn van de partner.

In de richtsnoeren wordt uitdrukkelijk gesteld dat bijzondere aandacht zal worden gegeven aan de minst ontwikkelde landen en dat naar behoren rekening zal worden gehouden met de kwetsbaarheid van de ingesloten landen en de eilandstaten. Dit zal met name gevolgen hebben voor de wijziging van middelen. Bij de beoordeling van de behoeften van een land zal namelijk gelet worden op kwetsbaarheid van structurele of geografische aard. In het bestek van de lopende onderhandelingen met de ACS-Staten hebben de partijen beslist dat de in dit verband te hanteren maatstaven zullen worden besproken.

De Commissie is van oordeel dat door middel van dergelijke bepalingen rekening gehouden kan worden met de bijzondere moeilijkheden voor de kleine staten zonder dat er een afzonderlijk hoofdstuk voor vereist is in de toekomstige overeenkomst. Bovendien zij opgemerkt dat een zeer groot aantal ACS-Staten eigenlijk als kleine staten kan worden aangemerkt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0817/99

van Gerardo Fernández-Albor (PPE) aan de Commissie

(6 april 1999)

Betreft: Communautaire campagne tegen alcoholmisbruik onder jongeren

Uit statistisch onderzoek blijkt dat het alcoholgebruik onder jongeren sterk toeneemt. Dit is reden tot ernstige bezorgdheid. De statistieken tonen aan dat 3 % van de bevolking tussen de 15 en 30 jaar excessief en dagelijks drinkt en dat het drankgebruik zich in het weekend verdrievoudigt.

De Europese Unie heeft in het verleden een zeer doelmatige campagne gevoerd tegen andere vormen van misbruik, zoals bijvoorbeeld de consumptie van tabak. Nu lijkt het moment gekomen om de jeugd te waarschuwen voor excessief alcoholgebruik, dat voor de gezondheid minstens zo schadelijk is als drugsgebruik of andere vormen van verslaving.

Acht de Commissie het niet wenselijk om bij de lidstaten een voorstel in te dienen voor een campagne tegen alcoholmisbruik onder jongeren, die de jeugd ertoe moet aanzetten de drank te laten staan en erop gericht moet zijn hen uit hun verslaving te halen en hun alternatieven te bieden voor de verveling, zodat er een nieuwe cultuur van gezondheid komt die een einde maakt aan de buitensporige tolerantie die tegenwoordig aan de dag wordt gelegd als het gaat om alcoholgebruik onder jongeren?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(6 mei 1999)

De Commissie is het met de geachte afgevaardigde eens dat dit een belangrijke kwestie is. Zij besteedt uitermate veel aandacht aan dit vraagstuk in het kader van het Europese netwerk van gezondheidsbevorderende scholen, dat zich uitstrekt over alle lidstaten en ruim 5 000 scholen omvat.

Daarnaast werkt de Commissie aan een voorstel voor een aanbeveling van de Raad over alcoholgebruik onder kinderen en jongeren, die er in het bijzonder op gericht zal zijn om kinderen en jongeren bewuster te maken van de effecten van alcoholhoudende dranken, de passende gezondheidsbevorderende activiteiten voor deze leeftijdsgroepen te stimuleren en de producenten van en handelaren in alcoholhoudende dranken ertoe te bewegen om door middel van voorschriften of in eigen regie toezicht uit te oefenen op de reclame voor en het in de handel brengen en verkopen van alcoholhoudende dranken.
De huidige overeenkomst loopt tot 30 april 2000. De programmering bestaat uit 52 spots van ongeveer 2
minuten, 222 inserts van 3,5 minuten na de nieuwsuitzendingen, 64 informatieve magazines van 8minuten over de praktische betekenis van de belangrijkste Europese beleidsgebieden voor de burgers(waarvan 22 over de euro), 9 magazines van 13 minuten over vraagstukken op het gebied van buitenlandsbeleid. Een overzicht van de geplande programmering wordt rechtstreeks naar het geachte parlementslid enhet Secretariaat-Generaal van het Parlement gestuurd.
De Commissie zorgt voor de aansturing en coördinatie van de activiteiten door middel van een intern
evaluatiemechanisme en regelmatige follow-upbijeenkomsten met Euronews, waaraan ook vertegenwoor-
digers van het Parlement deelnemen. De Gemeenschap en Euronews bezitten elk alle rechten voor dereproductie en niet-commerciºle heruitzending van de producties. De Commissie let erop dat Euronewsjuiste en evenwichtige informatie uitzendt, met name wat betreft de positie en activiteiten van de Europeseinstellingen. Hierbij wordt echter het recht op redactionele vrijheid dat Euronews als onafhankelijke zendergeniet gerespecteerd. Een en ander betekent dat de Gemeenschap niet alleen profiteert van de uitzendingenvan de zender zelf, maar ook van de totstandgekomen audiovisuele producten, die zij op haar beurt kangebruiken om de inhoud van haar andere audiovisuele initiatieven aan te vullen en te verrijken.
Zo worden alle programmas per satelliet heruitgezonden en worden ze zo rechtstreeks beschikbaar en
bruikbaar voor 900 televisiestations in 47 landen. Daarbij komen nog de 500 instellingen die gebruik-maken van de programmas van Europe by Satellite (EbS). Deze programmas zijn een thematisch
audiovisueel middel dat direct bruikbaar is voor sprekers, vertegenwoordigingen, bezoekers van de
Commissie of een van de 125 delegaties van de Commissie.
(2000/C 27 E/200) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1702/99
van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Commissie
(29 september 1999)
Betreft: Ontwerpbegroting 2000  Uitgaven personeel van de Commissie
In 1998 stond op de post personeel van de Commissie 1.641.555.000 ecu ingeschreven.
Waarom wordt voor het jaar 2000 meer dan 202 miljoen € extra uitgetrokken?
Kan de Commissie de redenen voor deze stijging mededelen en een verklaring hiervoor geven, gelet op het
feit dat Commissievoorzitter Prodi verklaard heeft een strak begrotingsbeleid te zullen voeren, wat deCommissie er toch toe zou moeten aanzetten de ramingen op het niveau van 1998 te houden?
(2000/C 27 E/201) SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1703/99
van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Commissie
(29 september 1999)
Betreft: Ontwerpbegroting 2000  Uitgaven dienstreizen EU-personeel
In 1998 stond voor dienstreizen van EU-personeel 246.138.470 ecu op de begroting.C 27 E/164 NL 29.1.2000 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0381/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(1 maart 1999)

Betreft: Gebruik van pepdranken door kinderen

Volgens een studie van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding van de Europese Unie veroorzaakt het gebruik van pepdranken bij kinderen nervositeit, stress en opwinding. Kan de Commissie meer informatie verstrekken over deze conclusies? Welk soort stappen denkt ze te ondernemen om kinderen te beschermen tegen de inname van dit soort drankjes?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(21 april 1999)

Het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding heeft een advies(1) gegeven over cafeïne, taurine en glucuronolacton als bestanddelen van zogenaamde "energy drinks". Voor cafeïne kwam het tot de conclusie dat het aandeel van energy drinks in de totale inname van cafeïne geen probleem lijkt te vormen voor volwassenen. Voor kinderen evenwel, die normaal niet veel thee of koffie drinken en die cola en andere frisdranken misschien vervangen door energy drinks, kan het verbruik van deze dranken tot een stijging van hun dagelijkse inname van cafeïne leiden in vergelijking met hun vroegere inname. Een dergelijke inname kan gedragswijzigingen tot gevolg hebben, zoals een grotere opwinding, irritatie, zenuwachtigheid of angstgevoelens. Voor zwangere vrouwen adviseerde het comité een matiging van de inname van cafeïne uit eender welke bron. Wat de andere beoordeelde bestanddelen (taurine en glucuronolacton) betreft, was het Wetenschappelijk Comité niet in staat te concluderen dat het veilige gebruik van deze stoffen in de concentraties die in zogenaamde energy drinks voorkomen, adequaat is vastgesteld.

Het is hoofdzakelijk de producent die de wetenschappelijke gegevens beschikbaar moet stellen waarmee een risicobeoordeling van de veiligheid van deze stoffen in energy drinks kan worden uitgevoerd. De Commissie heeft de lidstaten dan ook op de hoogte gebracht van het advies en hen gevraagd erop toe te zien dat, overeenkomstig de verplichtingen uit hoofde van Richtlijn 92/59/EEG van de Raad van 29 juni 1992 inzake algemene productveiligheid(2), de producten die bij hen op de markt worden gebracht, veilig zijn. De Commissie zal de wetenschappelijke beoordeling van de stoffen in kwestie blijven volgen zodra er nieuwe relevante informatie beschikbaar is.

(1) Bereikbaar via Internet op: (http://europa.eu.int/comm/dg24/health/sc/scf/out22_en.html).

(2) PB L 228 van 11.8.1992.