SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2389/01

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(20 augustus 2001)

Betreft: Gezondheidszorg

Wat is de mening van de Commissie over de EU-wetgeving op de omstandigheden waaronder een lidstaat de kosten voor de gezondheidszorg van één van zijn burgers in een andere lidstaat moet dragen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(19 oktober 2001)

De Commissie vestigt de aandacht van de geachte afgevaardigde op het feit dat er communautaire bepalingen bestaan die de socialezekerheidsstelsels coördineren. Die bepalingen zijn opgenomen in de verordeningen (EEG) nr. 1408/71(1) en nr. 574/72(2), die een gedetailleerd hoofdstuk over prestaties bij ziekte bevatten en de personen die zich in de Unie verplaatsen een doeltreffende bescherming moeten bieden. Deze verordeningen hebben niet tot doel de structuur of de inhoud van de nationale socialezekerheidsstelsels te wijzigen, noch die wetgevingen te harmoniseren. Hun belangrijkste rol is deze wetgevingen op communautair niveau te coördineren.

Krachtens deze communautaire bepalingen zijn er drie gevallen waarin de gezondheidszorg ten laste kan worden genomen door de ziekteverzekeringsinstelling waarbij een persoon is aangesloten, hoewel die gezondheidszorg in een andere lidstaat is verkregen, namelijk:

- wanneer een persoon verblijft in een andere lidstaat dan die waar hij verzekerd is (een grensarbeider bijvoorbeeld);

- in geval van verstrekking van dringende en onvoorziene gezondheidszorg tijdens een tijdelijk verblijf in een andere lidstaat (bijvoorbeeld tijdens een toeristische reis);

- wanneer een persoon zich opzettelijk naar een andere lidstaat begeeft met de bedoeling er gezondheidszorg te ontvangen en hij daarvoor de toestemming heeft gekregen van de ziekteverzekeringsinstelling waarbij hij is aangesloten.

In deze drie gevallen wordt de gezondheidszorg verstrekt overeenkomstig de wetgeving van de lidstaat waar de zorg wordt verstrekt, maar komen de kosten ten laste van de ziekteverzekeringsinstelling waarbij de persoon is aangesloten.

De toestemmingsregeling waarin Verordening nr. 1408/71 voorziet wanneer iemand zich naar het buitenland begeeft om zich er te laten behandelen, laat de lidstaten een ruime interpretatiebevoegdheid wat het verlenen of weigeren van toestemming betreft en stelt het verlenen van toestemming alleen verplicht voor zeer specifieke gevallen. Die responsabilisering van de bevoegde instanties wat het verlenen van toestemming betreft, wordt verklaard doordat de instellingen van de lidstaten in staat moeten zijn om de buiten hun grondgebied verkregen zorg te financieren en de instellingen van de lidstaten waar deze medische verstrekkingen zijn uitgevoerd, te vergoeden.

De geachte afgevaardigde zij erop gewezen dat het Hof van Justitie de geldigheid van de door Verordening nr. 1408/71 georganiseerde toestemmingsregeling erkent, maar de rechten van de sociaal verzekerden heeft versterkt wat de terugbetaling betreft van gezondheidszorg die in een andere lidstaat is verstrekt. Het Hof heeft zich daarvoor gebaseerd op de bepalingen van het EG-Vedrag die de vrije levering van diensten en het vrij verkeer van goederen garanderen.

Het Hof van Justitie heeft namelijk een recht op een aanvullende vergoeding ten laste van de lidstaat van aansluiting erkend wanneer de wetgeving van die lidstaat een hogere vergoeding toekent dan die welke wordt toegekend door de lidstaat waar de zorg is verstrekt(3). Het Hof heeft ook een recht erkend op de vergoeding, overeenkomstig de wetgeving van de lidstaat van aansluiting, van bepaalde extramurale verstrekkingen en medische producten waarvoor geen voorafgaande toestemming is verleend(4). Tot slot erkent het Hof van Justitie, in het kader van een zaak met betrekking tot de terugbetaling van in een ziekenhuis verleende zorg die vrijwillig in een andere lidstaat dan de lidstaat van aansluiting is ontvangen, dat een nationale toestemmingsregeling door dwingende redenen kan worden gerechtvaardigd, op voorwaarde dat die gebaseerd is op objectieve criteria, die niet-discriminerend en vooraf kenbaar zijn(5).

De Commissie onderzoekt momenteel de gevolgen van deze rechtspraak, die het Hof van Justitie geleidelijk heeft ontwikkeld.

(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen PB L 149 van 5.7.1971.

(2) Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71, betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen PB L 74 van 27.3.1972.

(3) Zie de zaak-Vanbraeckel, C-368/98, arrest van 12 juli 2001.

(4) Zie de zaken-Kohll en -Decker, arresten van 28 april 1998.

(5) Zie de zaak-Smits-Peerbooms, C-157/99, arrest van 12 juli 2001.