SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0707/03

van Gianfranco Dell'Alba (NI) aan de Raad

(10 maart 2003)

Betreft: Asielrecht voor met genitale verminking bedreigde vrouwen

Weet de Raad dat in de voorbije dagen in Kenia een honderdtal meisjes en jonge vrouwen hun toevlucht in een kerk hebben gezocht om te ontsnappen aan het risico van genitale verminking, een eeuwenoud gebruik dat in ten minste 28 Afrikaanse landen nog altijd wordt toegepast en waarvan elk jaar meer dan twee miljoen meisjes het slachtoffer zijn?

In het licht van de resolutie van het EP van 20 september 2001(1) en van de internationale actie STOP FGM, ondertekend door duizenden prominenten en burgers in de gehele wereld, die onder meer vragen dat aan met genitale verminking bedreigde vrouwen asielrecht wordt verleend omdat die verminking als een uiterst zware schending van de meest fundamentele mensenrechten dient te worden beschouwd,

- meent de Raad niet dat de EU, naar aanleiding van de concrete situatie van de 100 Keniaanse vrouwen, de situatie van die vrouwen dringend in aanmerking moet nemen als reden om op het grondgebied van de lidstaten gemakkelijker asiel te krijgen?

- Welke maatregelen heeft de Raad in dat verband genomen of is hij voornemens te nemen?

(1) PB C 77 E van 28.3.2002, blz. 126.

Antwoord

(29 september 2003)

De Raad heeft zich tot nu toe niet gebogen over het specifieke geval van Keniaanse meisjes en vrouwen die een toevlucht zochten om te ontsnappen aan het risico van genitale verminking.

Wat betreft de voorwaarden waaronder asiel moet worden verleend in de lidstaten, heeft de Raad zich de afgelopen maanden beraden over het Commissievoorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende minimumnormen voor de erkenning en de status van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchtelingen of als personen die anderszins internationale bescherming behoeven(1).

Doel van het voorstel is een kader te creëren voor een internationale beschermingsregeling die op de bestaande internationale en communautaire verplichtingen, en de huidige praktijken van de lidstaten gebaseerd is, en die een onderscheid maakt tussen twee complementaire categorieën, namelijk vluchtelingenstatus en subsidiaire bescherming. Het voorstel bevat bepalingen betreffende de minimumrechten en -voordelen die houders van de vluchtelingenstatus of de subsidiaire-beschermingsstatus moeten genieten.

Tijdens de zitting van 27/28 februari 2002 heeft de Raad een aantal artikelen van dit voorstel besproken die met name betrekking hebben op de minimumverplichtingen van de lidstaten jegens personen aan wie zij internationale bescherming bieden.

De Raad heeft zijn betrokken instanties de opdracht gegeven het voorstel verder te bespreken zodat een politiek akkoord kan worden bereikt binnen de termijn juni 2003 die op de Europese Raad van Sevilla is overeengekomen.

Er zij aan herinnerd dat de Raad in zijn zitting van 28 november 2002, hangende een aantal parlementaire voorbehouden en voorbehouden van één delegatie, overeenstemming heeft bereikt over de bepalingen betreffende de regels voor de erkenning van onderdanen van derde landen als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt.

Uit de besprekingen in de Raadsinstanties is gebleken dat er eensgezindheid bestaat over de aan houders van de vluchtelingenstatus toe te kennen rechten, terwijl de meningen uiteenlopen over de rechten die aan houders van de subsidiaire-beschermingsstatus moeten worden toegekend. Tijdens de grote VN-conferenties over de vrouwenrechten en de mensenrechten in het algemeen, hebben alle lidstaten van de Europese Unie, met name wanneer zij het voorzitterschap bekleedden, zich regelmatig unaniem uitgesproken voor de stopzetting van schadelijke traditionele praktijken, waaronder genitale verminking.

(1) PB C 51 E van 26.2.2002, blz. 325.