ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3896/98

van Hiltrud Breyer (V) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: EU-subsidies voor export van levend vee uit EU-lidstaten naar derde landen

Overwegende dat de bescherming van gebruiksvee voorrang moet hebben op economische belangen, rijst natuurlijk de vraag waarom de laatste verhoging van de exportrestitutie met 8 %(1) niet geldt voor de export van levend vee, en alleen het transport van vlees wordt gesubsidieerd.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(10 februari 1999)

Voor levende runderen worden al uitvoerrestituties toegekend sinds de inwerkingtreding, in 1968, van de gemeenschappelijke marktordening in de sector rundvlees, en deze uitvoer maakt deel uit van de traditionele handel met bepaalde derde landen. In 1997 bedroeg de uitvoer van levende volwassen runderen ongeveer 8 % van de totale hoeveelheid die in deze sector met restitutie is uitgevoerd, nl. 1 050 000 ton (uitgedrukt in karkasgewicht).

Sommige derde landen geven er, om diverse redenen, de voorkeur aan om levende runderen in te voeren en die vervolgens op hun eigen grondgebied te slachten. Als de Gemeenschap geen subsidies meer zou verlenen voor deze uitvoer, zou zij haar aandeel in deze markten verliezen en zouden andere derde landen haar plaats innemen. In dit verband is het nuttig erop te wijzen dat de Commissie, na de goedkeuring door de Raad van Verordening (EG) 2634/97(2) van de Raad van 18 december 1997 tot wijziging van Verordening (EEG) 805/68 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees, waarin is bepaald dat de uitvoerrestituties voor levende runderen slechts worden betaald als de regelgeving inzake het welzijn van de dieren tijdens het vervoer is nageleefd, bij Verordening (EG) 615/98 van de Commissie van 18 maart 1998 houdende bijzondere uitvoeringsbepalingen voor het stelsel van uitvoerrestituties met betrekking tot het welzijn van levende runderen tijdens het vervoer ervan(3), die sinds 1 september 1998 van toepassing is, aanvullende voorschriften heeft vastgesteld waardoor een systematische controle van de dieren bij het verlaten van de Gemeenschap en gerichte controles bij aankomst in het derde land van bestemming zijn ingevoerd.

Ten slotte heeft de Commissie, wat het peil van de restituties betreft, er voortdurend naar gestreefd een zeker evenwicht te bewaren tussen de restituties voor levende runderen en die voor rundvlees, rekening houdend met specifieke vraag in bepaalde derde landen en met de toestand van de markt in de Gemeenschap.

(1) PB L 281 van 17.10.1998, blz. 17.

(2) PB L 356 van 31.12.1997.

(3) PB L 82 van 19.3.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1652/98

van Angela Sierra González (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 mei 1998)

Betreft: Verlenging Visserijovereenkomst EU/Marokko

Marokko heeft in het openbaar aangekondigd de huidige visserijovereenkomst met de EU niet te willen verlengen.

Mocht Marokko volharden in dit voornemen, dan zou dit bijzonder ernstige gevolgen hebben voor de communautaire ambachtelijke visserijvloot, en met name voor de schepen waarvan de thuishaven zich bevindt in Galicië, Andalusië of de Canarische Eilanden, aangezien namelijk de voortzetting van de visvangst op de Canarisch-Saharaanse visgronden op het spel zou komen te staan. Een en ander zou leiden tot een verlies van arbeidsplaatsen en een ontwrichtend effect hebben op de samenlevingen in genoemde gebieden, die toch al met een hoge werkloosheid te kampen hebben.

De Europese Commissie dient op dit punt in de onderhandelingen met Marokko een ferme houding in te nemen om te voorkomen dat de visserijovereenkomst wordt gebruikt als "wisselgeld" en aldus een hypotheek wordt gelegd op de toekomst van deze zo belangrijke communautaire sector.

Wat vindt de Commissie van het Marokkaanse voornemen om deze overeenkomst niet te verlengen?

Welke maatregelen denkt de Commissie te nemen om in de onderhandelingen met de Marokkaanse regering het voortbestaan te verzekeren van de Europese ambachtelijke visserijvloot die actief is in de Canarisch-Saharaanse visgronden?

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie

(17 september 1998)

De Commissie is op de hoogte van het feit dat Marokko heeft verklaard de huidige visserijovereenkomst niet te willen verlengen.

De Commissie zal binnenkort zowel met de lidstaten als met Marokko diepgaande besprekingen voeren om na te gaan welke verschillende mogelijkheden er zijn voor de ontwikkeling van de visserijrelaties met dat land.

De Commissie zal te gelegener tijd met de lidstaten nagaan welke initiatieven op sociaal-economisch gebied eventueel zouden moeten worden ontplooid.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2399/98

van Marjo Matikainen-Kallström (PPE) aan de Commissie

(27 juli 1998)

Betreft: Extra braaklegging en zaaiperioden in Finland

Het weer voor de zaaiperiode in het voorjaar is in Finland uiterst ongunstig geweest. Door het slechte weer was het zelfs in juni niet mogelijk landbouwwerkzaamheden te verrichten. Het besluit waarbij de Commissie Finland eventueel het recht verleent aanvullende landoppervlakten braak te leggen is uitgesteld tot eind juni. De boeren moeten besluiten of zij velden braak leggen of, in de hoop op steun, hun graan inzaaien op een bevroren en overstroomd veld. In Finland zijn de omstandigheden voor de landbouw in het voorjaar veelal relatief moeilijk en niet te vergelijken met die in Zuid-Europa.

Is de Commissie niet van mening dat het beter zou zijn als over zaaiperioden en eventuele extra braaklegging op nationaal niveau werd besloten in plaats van te wachten op de soms enigszins trage besluiten van de EU. Nationale besluiten over zaaiperioden zouden sneller en gemakkelijker worden genomen en het vertrouwen van de boeren in de EU zou toenemen.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(17 september 1998)

De zaaiperiode en de periode voor extra braaklegging zijn niet gecorreleerd. De Gemeenschap bepaalt een uiterste datum waarop de teeltaangiften door de producenten moeten zijn vastgesteld. De steunaanvragen in het kader van de teeltaangiften moeten op grond van het geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor de compensatiebetalingen uiterlijk op 15 mei door de producenten worden ingediend. Voor Finland geldt, in verband met de bijzondere klimatologische omstandigheden aldaar, 15 juni als uiterste datum.

Wanneer deze datum wegens bijzondere weersomstandigheden niet in acht kan worden genomen, kunnen maatregelen worden getroffen voor een wijziging van de steunaanvragen. Deze situatie deed zich vorig voorjaar in Finland voor. Naar aanleiding daarvan is Verordening (EG) 1552/98 van de Commissie van 17 juli 1998 tot afwijking van Verordening (EG) 3887/92 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen(1) vastgesteld, waarin is bepaald dat percelen die voor de teelt van akkerbouwgewassen zijn aangegeven, mogen worden veranderd in voor braaklegging aangegeven percelen. Aangezien een dergelijk besluit alleen wordt genomen als de nationale autoriteiten daartoe een verzoek bij de Commissie hebben ingediend, is het aan die autoriteiten om de situatie te beoordelen. De Commissie kan, wanneer het verzoek van de autoriteiten gegrond is, op zeer korte termijn maatregelen treffen.

(1) PB L 202 van 18.7.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3974/98

van Frédéric Striby (I-EDN) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: Gebieden die voor steun in aanmerking komen krachtens Doelstelling 2

De door de Commissie in gang gezette hervorming van de structuurfondsen en de hervorming die de Franse Staat momenteel doorvoert, van de steun voor regionale doeleinden, zijn, tegen de achtergrond van de uitbreiding van de Unie met landen in Oost-Europa, factoren die zullen leiden tot aanzienlijke wijzigingen van de gebieden waaraan financiële middelen van de Europese fondsen worden toegekend.

Gezien het feit dat de Commissie de structurele bijdragen wenst te concentreren, lopen bepaalde gebieden het gevaar door de Franse Staat niet te worden uitgekozen voor de "Prime à l'Aménagement du territoire" ("Premie voor Ruimtelijke ordening") - waardoor hun kansen om voor de toekomstige Doelstelling 2 in aanmerking te komen verminderen. Een en ander zou leiden tot onevenwichtigheden op infraregionaal niveau en het zou een harde slag betekenen voor een energiek ruimtelijkeordeningsbeleid.

Is het juist dat de Commissie overweegt het percentage van de marge van 2 % te verhogen, zodat gebieden die niet in aanmerking komen voor de steun voor regionale doeleinden van de Franse Staat wel in aanmerking komen volgens Doelstelling 2?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies Namens de Commissie

(3 maart 1999)

In de op 17 maart 1998 goedgekeurde Mededeling van de Commissie aan de lidstaten over het regionale beleid en over het mededingingsbeleid(1) wordt ervoor gepleit beide beleidsterreinen beter op elkaar af te stemmen. De Commissie meent immers dat zowel de nationale maatregelen als de structurele ingrepen van de Gemeenschap in de eerste plaats gericht moeten zijn op de regio's en gebieden met de grootste achterstand.

Het is vooral aan de lidstaten ervoor te zorgen dat de gebieden die onder doelstelling 2 vallen, enerzijds, en de gebieden die overeenkomstig artikel 92, lid 3, onder c), van het EG-Verdrag voor regionaal georiënteerde staatssteun in aanmerking komen, anderzijds, en coherent geheel vormen.

De Commissie meent dat de lidstaten de regeling met voldoende flexibiliteit kunnen toepassen aangezien zij op grond van doelstelling 2 gebieden kunnen voorstellen waarvoor de uitzonderingen van artikel 92, lid 3, onder c), niet gelden en waarvan het inwonertal niet groter is dan 2 % van de nationale bevolking die niet onder doelstelling 1 valt.

Er dient echter op te worden gewezen dat deze kwestie wordt besproken in het kader van de aan de gang zijnde onderhandelingen over Agenda 2000. Pas na afloop van deze onderhandelingen, wanneer de nieuwe verordeningen formeel zullen zijn vastgesteld, zal de uitkomst bekend zijn.

(1) PB C 90 van 26.3.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2615/98

van Doeke Eisma (ELDR) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Quarantainewetten in het Verenigd Koninkrijk

1. Kan de Commissie bevestigen dat het Verenigd Koninkrijk momenteel het enige EU-land is dat nog quarantainewetten toepast op huisdieren komend naar het Verenigd Koninkrijk?

2. Kan de Commissie aangeven of deze wetten in lijn zijn met de huidige Europese wetgeving op dit gebied?

3. Is de Commissie het met mij eens dat de quanrantainewetten in het Verenigd Koninkrijk zeer ouderwets zijn en onnodig dierenleed veroorzaken?

Gecombineerd Antwoord

van de heer Fischler namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2557/98 en E-2615/98

(12 oktober 1998)

De regels voor de intracommunautaire handel in katten en honden zijn vastgesteld in artikel 10, lid 2, van Richtlijn 92/65/EEG van 13 juli 1992 tot vaststelling van de veterinairrechtelijke voorschriften voor het handelsverkeer en de invoer in de Gemeenschap van dieren, sperma, eicellen en embryo's waarvoor ten aanzien van de veterinairrechtelijke voorschriften geen specifieke communautaire regelgeving als bedoeld in bijlage A, onder I, van Richtlijn 90/425/EEG geldt(1).

In afwijking daarvan moeten honden en katten die in het Verenigd Koninkrijk en Ierland in de handel worden gebracht bovendien aan de volgende aanvullende bepalingen voldoen: zij moeten afkomstig zijn van een geregistreerd bedrijf waar zij sedert hun geboorte in gevangenschap zijn gehouden; zij moeten naar behoren zijn geïdentificeerd; zij moeten in daartoe erkende vervoermiddelen zijn vervoerd en er moet door middel van een serologische test zijn bewezen dat hun vaccinatie een immuunrespons teweeg heeft gebracht.

In lid 4 van genoemd artikel wordt bepaald dat het Verenigd Koninkrijk en Ierland hun nationale wetgeving op het gebied van quarantaine mogen handhaven voor carnivoren, primaten, vleermuizen en andere voor rabiës vatbare dieren die onder Richtlijn 92/65/EEG vallen en waarvoor niet de garantie kan worden gegeven dat zij sinds hun geboorte nooit het bedrijf van herkomst hebben verlaten.

De Commissie is er officieel van in kennis gesteld dat de Britse regering de invoervoorschriften en quarantaineregelingen momenteel aan een onderzoek onderwerpt om rekening te houden met de technische vooruitgang enerzijds en de ontwikkeling van de ziektesituatie in de landen buiten het Verenigd Koninkrijk anderzijds. Een nieuw systeem moet echter tenminste even doeltreffend zijn voor het rabiësvrij houden van het land als het huidige quarantainesysteem, en de controles moeten uitvoerbaar zijn.

De Commissie steunt programma's van de lidstaten die tot doel hebben deze ziekte uit te roeien door middel van grootschalige orale vaccinatie van wilde vossen. Niet alleen de lidstaten, maar ook de Europese buurlanden krijgen financiële steun via deze programma's. Dit helpt bij de bescherming van het grondgebied van de lidstaten waar rabiës met succes onder controle wordt gehouden of is uitgeroeid.

(1) PB L 268 van 14.9.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3942/98

van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: EMAS

In welk stadium bevindt zich de herziene regeling voor duurzaam beheer en controle?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(4 februari 1999)

De Commissie heeft op 30 oktober 1998 een voorstel voor een verordening van de Raad(1) inzake de vrijwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS) goedgekeurd, dat een herziening inhoudt van Verordening (EEG) 1836/93 van de Raad van 29 juni 1993 inzake de vrijwillige deelneming van bedrijven uit de industriële sector aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem(2).

Teneinde aan de bepalingen van artikel 20 van Verordening (EEG) 1836/93 te voldoen heeft de Commissie bij deze herziening de gelegenheid benut om uitgebreid overleg te voeren met de verschillende betrokken partijen om ten behoeve van zowel het milieu als de organisaties die vrijwillig tot het EMAS kunnen toetreden tot een evenwichtig voorstel te komen.

Een van de ontwikkelingen in dit voorstel is dat het toepassingsgebied van de verordening wordt uitgebreid tot alle economische activiteiten, zodat er meer milieu-effecten kunnen worden bestreken en derhalve de milieuzorg in het algemeen kan worden verbeterd. Organisaties als financiële instellingen of lokale overheidsinstanties zullen hiermee over een effectief instrument beschikken voor het beheer van hun milieu-effecten, die net zo ingrijpend kunnen zijn als in de industriële sector.

De nadruk ligt tevens op de compatibiliteit van het EMAS met de internationale norm van de Internationale normalisatie-organisatie (ISO 14001), waarbij de toegevoegde waarde van het EMAS ten opzichte van deze norm is opgevoerd. Naast het interne beheer van de milieu-effecten in het kader van ISO 14001 verplicht het EMAS organisaties tot een verbetering van hun milieuzorg en melding van de geboekte vorderingen aan de buitenwereld via een door een onafhankelijke partij gevalideerde milieuverklaring. Door deze toegevoegde waarde kunnen de geregistreerde organisaties profiteren van een grotere geloofwaardigheid, met name ten opzichte van de toezichthoudende instanties en het publiek.

In het voorstel wordt ook gestreefd naar de deelname van alle organisaties, ongeacht hun omvang. Zo is het de bedoeling dat de voorlichting aan het midden- en kleinbedrijf (MKB) wordt verbeterd, dat er ondersteunende gereedschappen worden gespecificeerd, dat de verificateurs attent worden gemaakt op de wijze waarop het MKB functioneert en dat grote bedrijven ertoe worden aangezet hun (MKB-)leveranciers te helpen bij de uitvoering van het EMAS.

Tenslotte dient te worden opgemerkt dat bedrijven die een EMAS-registratie hebben, een logo mogen gebruiken waarmee ze meer bekendheid kunnen geven aan hun vrijwillige inzet om hun milieuzorg te verbeteren. Aan het gebruik van dit logo zijn strikte voorwaarden verbonden om te zorgen voor een evenwicht tussen communicatie en geloofwaardigheid, met name om elke verwarring met een productetiket te vermijden.

(1) PB C 400 van 22.12.1998.

(2) PB L 168 van 10.7.1993.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4022/98

van José Barros Moura (PSE) aan de Commissie

(8 januari 1999)

Betreft: Onderhandelingen EU-Zwitserland

Het grote publiek heeft onlangs via de pers vernomen dat bij de onderhandelingen tussen de EU en Zwitserland vooruitgang is geboekt over de toepassing van de interne marktregels op met name vervoersgebied. Kan de Commissie gezien het belang van het vrije verkeer van werknemers mededelen welke vooruitgang precies is geboekt en welke meningsverschillen nog niet zijn opgelost, zoals in het geval van de sociale zekerheid en met name de werkloosheidsuitkeringen?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie

(8 februari 1999)

De onderhandelingen tussen de Gemeenschap en Zwitserland hebben geleid tot de sluiting van een ontwerp-overeenkomst inzake het vrije verkeer van personen. Deze ontwerp-overeenkomst zal de rechten van in Zwitserland werkende burgers van de Unie aanzienlijk verbeteren en uiteindelijk leiden tot volledige vrijheid van verkeer van werkenden zoals gegarandeerd tussen de lidstaten. Gedurende een overgangsperiode zullen een aantal beperkingen evenwel van toepassing blijven.

Op het gebied van de sociale zekerheid zullen de burgers van de Unie in het algemeen dezelfde voordelen genieten als voorzien bij de Verordeningen (EEG) 1408/71 en Nr. 574/72 (zie het voorstel voor een verordening van de Raad (EG) 1408/71 wat betreft de uitbreiding ervan tot onderdanen van derde landen(1)) daar deze Verordeningen in de overeenkomst zullen worden geïncorporeerd. De communautaire regels betreffende het recht op werkloosheidsuitkeringen zullen eveneens van toepassing zijn, met slechts één uitzondering gedurende de overgangsperiode. Voor werkenden die minder dan een jaar in Zwitserland hebben gewerkt, zullen gewerkte perioden in andere lidstaten niet worden geaggregeerd om de wachttijd (zes maanden) voor het recht op Zwitserse werkloosheidsuitkeringen te overbruggen.

(1) PB C 6 van 10.1.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4059/98

van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie

(13 januari 1999)

Betreft: Gezondheidseffecten van te krappe zitplaatsen op lange vluchten

Is het de Commissie bekend dat men zich grote zorgen maakt over het feit dat te krappe zitplaatsen op lange vluchten bij sommige passagiers trombose kunnen veroorzaken? Is er dienaangaande door de Commissie onderzoek verricht of informatie verzameld?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(10 maart 1999)

De Commissie is op de hoogte van de bezorgdheid over de mogelijke gevolgen van te krappe zitplaatsen in economy class voor de gezondheid van bepaalde vliegtuigpassagiers. Er worden steeds meer klachten van passagiers ontvangen en als reactie op die bezorgdheid heeft de Commissie verscheidene deskundigenstudies gefinancierd. Uit de tot dusver ontvangen resultaten blijkt niet dat er een duidelijke behoefte is aan het opleggen van een grotere zitplaatsruimte. De studies tonen evenwel aan dat het vergroten van de afstand tussen de stoelen de kans op verwondingen bij ongevallen vergroot.

De Commissie voert in dit verband een onderzoek uit met de relevante werkgroep van de gezamenlijke luchtvaartautoriteiten (JAA) en zal nagaan of de resultaten tot specifieke initiatieven moeten leiden om het comfort te vergroten terwijl de veiligheid wordt gehandhaafd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3238/98

van José Valverde López (PPE) aan de Commissie

(26 oktober 1998)

Betreft: Interreg-initiatief in Andalusië

Welke programma's en investeringen in het kader van het Interreg-initiatief worden in Andalusië gepland of inmiddels uitgevoerd?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(3 december 1998)

Andalusië valt onder twee programma's in het kader van het communautaire initiatief Interreg. Het betreft programma's voor de grensoverschrijdende gebieden van enerzijds Spanje en Portugal, en anderzijds Spanje en Marokko.

De financiële middelen worden toegekend voor de programma's als geheel en zijn niet bestemd voor bepaalde regio's. Voorts zijn alleen projecten van enige omvang reeds afzonderlijk in de programma's vermeld. De overige projecten die in het kader van de programma's zullen worden gefinancierd, worden gekozen door de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de programma's. De Commissie kan de gestelde vragen dus niet nauwkeurig beantwoorden.

Wat het Interreg-programma Spanje-Portugal betreft, kan echter wel worden meegedeeld dat in Andalusië alleen de provincie Huelva ervoor in aanmerking is genomen. Dit programma is erop gericht de grensoverschrijdende gebieden te ontwikkelen en gemengde Spaanse-Portugese initiatieven te bevorderen door steun te verlenen voor maatregelen op het gebied van de ontwikkeling van het eigen potentieel en de aanleg van kleine infrastructuurvoorzieningen. In dit programma is bijvoorbeeld een project opgenomen dat voorziet in medefinanciering in de provincie Huelva van de snelweg Lepe-Ayamonte. Dit project kost meer dan 4 miljoen ecu.

In het kader van het Interreg-programma Spanje-Marokko komen in Andalusië de provincies Cadix, Malaga, Ceuta en Melilla in aanmerking. Dit programma is erop gericht de grensoverschrijdende samenwerking te ontwikkelen en het tempo waarin de economie van de betrokken gebieden wordt aanpast en geïntegreerd in de interne markt te versnellen. Het belangrijkste project betreft de aanleg van een onderzeese elektriciteitskabel. De subsidiabele kosten daarvan bedragen in totaal 70,22 miljoen ecu. Daarvan neemt het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling 13,26 miljoen ecu voor zijn rekening. Dit project is reeds voltooid.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2961/98

van Angela Sierra González (GUE/NGL) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Nieuwe regeling voor invoervergunningen

In artikel 17 van Verordening (EG) 1637/98(1) van 20 juli 1998 tot wijziging van Verordening (EEG) 404/93(2) inzake de totstandbrenging van een gemeenschappelijke marktordening voor de sector bananen wordt bepaald dat "voor elke invoer van bananen in de Gemeenschap (...) een invoervergunning (moet) worden overgelegd, die door de lidstaat wordt afgegeven aan iedere belanghebbende die daarom verzoekt, ongeacht zijn plaats van vestiging in de Gemeenschap, onverminderd de voor de toepassing van de artikelen 18 en 19 vastgestelde bijzondere bepalingen".

Op het eerste gezicht kan uit de tekst van de conclusies van de Landbouwraad van juni worden afgeleid dat er een nieuwe, vanaf 1999 geldende regeling voor invoervergunningen is goedgekeurd die meebrengt dat de invoerrechten aan de producenten zelf worden toegekend.

Welke gevolgen heeft genoemde verdeling over de houders van invoervergunningen die niet zelf gebruik zullen maken van de vergunning, zoals de communautaire regeling zou toestaan?

Is de Commissie van oordeel dat voor dit type producenten, die de komende tijd geen invoervergunning zullen krijgen, een verhoging van het globaal referentie-inkomen en de compenserende steun zullen volstaan om ervoor te zorgen dat de communautaire producenten een goede marktpositie behouden?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 november 1998)

In de conclusies van de Landbouwraad van juni 1998 stond dat de invoervergunningen worden toegekend aan "reële importeurs". Bijgevolg kunnen handelaren die geen bananen uit derde landen hebben ingevoerd, in de nieuwe regeling niet worden aangemerkt als traditionele importeurs.

De Commissie is van mening dat de compenserende steun een toereikend instrument is om de communautaire producenten een plaats op de markt te garanderen. Terzake moet rekening worden gehouden met het feit dat de compenserende steun in twee fasen zal worden verhoogd, als gevolg van de verhoging van de forfaitaire referentie-ontvangsten met 5 % in 1998 en nog eens 3 % in 1999, en dat de tariefcontingenten onveranderd blijven.

(1) PB L 210 van 28.7.1998, blz. 28.

(2) PB L 47 van 25.2.1993, blz. 1.