SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0169/97 van Dietrich Elchlepp (PSE) aan de Commissie (3 februari 1997)

Betreft: Problemen bij grensoverschrijdend actieve ambachtelijke bedrijven uit Duitsland en Frankrijk

Kan de Commissie mededelen:

1. hoe het met de in het EU-Verdrag verankerde vrijheid van vestiging verenigbaar is dat Duitse ambachtelijke bedrijven die in Frankrijk opdrachten uitvoeren de hieruit voortvloeiende omzetbelasting niet zelf, maar alleen via een dure Franse fiscale tussenpersoon aan de Franse belastingdienst kunnen betalen,

2. of het haar bekend is dat vele ambachtelijke bedrijven die in Frankrijk opdrachten zouden willen uitvoeren op grond van de te vervullen formaliteiten, met name van de eis van de fiscale vertegenwoordiger, er de voorkeur aan geven af te zien van opdrachten uit dit buurland (zoals b.v. de ervaringen in het Handwerkskammerbezirk Freiburg, Breisgau),

3. hoe omgekeerd hindernissen van het Duitse recht op ambachtelijk gebied voor dergelijke Franse bedrijven zouden kunnen worden opgeheven die in Duitsland willen werken en zich aldaar moeten laten registreren ook wanneer zij slechts incidenteel in Duitsland werkzaam zijn,

4. of met het oog op de vrijheid van dienstverlening in de Europese Unie wel kan worden verlangd dat ambachtelijke bedrijven uit andere lidstaten van de EU in het handelsregister worden opgenomen zolang er geen sprake is van een vestiging in Duitsland?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (5 mei 1997)

1. en 2. De Commissie is zich ervan bewust dat de huidige BTW-regeling, die hoofdzakelijk gebaseerd is op het fysiek volgen van de goederen, moeilijkheden oplevert voor het bedrijfsleven en met name voor kleine en middelgrote ondernemingen die handelingen verrichten in lidstaten waar zij niet zijn gevestigd. Deze problematiek vormt een belangrijke belemmering voor de totstandbrenging van een echte interne markt, zoals de Commissie heeft opgemerkt in haar verslag over de werking van de BTW-overgangsregeling ((COM(94)515 def. )). Dat is trouwens de reden waarom de Commissie in 1994 een mededeling aan de Raad en het Parlement heeft toegezonden ((COM(94)471 def. )), waarin zij een aantal maatregelen aanbeveelt die een oplossing zouden kunnen bieden voor de voornaamste praktische moeilijkheden waarmee de belastingplichtigen worden geconfronteerd.

Voorts heeft de Commissie op 10 juli 1996 haar goedkeuring gehecht aan een werkprogramma voor de invoering van een nieuwe gemeenschappelijk BTW-stelsel ((COM(96)328. )) dat aan de criteria van een echte interne markt voldoet. Eén van de hoofdelementen van dit nieuwe stelsel is namelijk het principe volgens hetwelk een bedrijf alle handelingen zal moeten belasten en zijn recht op aftrek zal moeten uitoefenen op één enkele plaats voor de gehele Gemeenschap, zonder nog onderscheid te maken volgens de lidstaat waar de handelingen worden verricht, hetgeen betekent dat het in het kader van dit nieuwe stelsel niet meer nodig zal zijn een fiscaal vertegenwoordiger aan te wijzen.

3. en 4. Volgens een constante jurisprudentie van het Hof van Justitie moeten op grond van artikel 59 van het Verdrag alle beperkingen op het vrij verrichten van diensten (zoals de verplichting zich te laten registreren) worden opgeheven, zelfs indien zij zonder onderscheid gelden voor nationale dienstverrichters en voor dienstverrichters uit andere lidstaten, wanneer zij de werkzaamheden van een dienstverrichter die is gevestigd in een andere lidstaat waar hij soortgelijke diensten legaal verricht, onmogelijk maken of anderszins belemmeren.

Niettemin kunnen, gezien de bijzondere aard van sommige diensten, specifieke eisen die aan de dienstverrichter worden gesteld en worden gemotiveerd door de toepassing van de voor dit soort werkzaamheid geldende regels, niet als onverenigbaar met het Verdrag worden beschouwd. Deze eisen moeten objectief noodzakelijk zijn om de naleving van de beroepsregels te garanderen en de bescherming van degene voor wie de diensten bestemd zijn, te verzekeren, terwijl zij tegelijkertijd evenredig moeten zijn, d.w.z. dat zij niet verder mogen gaan dan wat nodig is om deze doelstellingen te bereiken.

Deze beoordeling van de evenredigheid moet van geval tot geval plaatsvinden, mede met inachtneming van de Jurisprudentie van het Hof over de omzeiling van artikel 59. Het Hof heeft namelijk geconstateerd dat "een lidstaat niet het recht kan worden ontzegd voorschriften te geven om te verhinderen dat de door artikel 59 gewaarborgde vrijheid door een dienstverrichter wiens werkzaamheid geheel of voornamelijk op zijn grondgebied is gericht, wordt gebruikt om zich te onttrekken aan de beroepsregels die, ware hij op het grondgebied van die lidstaat gevestigd, op hem van toepassing zouden zijn, daar op zodanige situatie het hoofdstuk betreffende het recht van vestiging en niet dat betreffende de diensten van toepassing zou kunnen zijn¨ (arrest van 4.12.1986 in zaak 205/84, Commissie tegen Duitsland (verzekeringen), nr. 22).

De Commissie is bereid de specifieke situaties die het geachte Parlementslid onder haar aandacht wil brengen, te onderzoeken.