SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2047/00

van Heinz Kindermann (PSE) aan de Commissie

(21 juni 2000)

Betreft: Goedkeuring EOGFL-leningen en tenlastelegging

In verordening 1287/95/EG(1) is artikel 5 van verordening 729/70/EEG(2) met betrekking tot wezenlijke aspecten uitgebreid. Voor het eerst zijn voor weigering van de financiering door de Commissie uit hoofde van het EOGFL ten opzichte van de lidstaten voorschriften vastgelegd. Artikel 5, lid 2, sub c), vierde alinea luidt als volgt:

De Commissie bepaalt de te onttrekken bedragen met name aan de hand van de draagwijdte van de niet met de voorschriften strokende uitvoering. De Commissie houdt daarbij rekening met de aard en de ernst van de overtreding, alsmede met de voor de Gemeenschap ontstane financiële schade.

De hierboven geciteerde passage uit verordening 729/70/EEG is in de vigerende verordening 1258/99/EG, artikel 7, lid 4, vierde alinea overgenomen. In het bijzonder de tweede zin zorgt telkens weer voor problemen, aangezien hierin duidelijk is bepaald dat moet worden aangetoond dat sprake is van financiële schade om betalingen aan de lidstaat c.q. de lidstaten niet te erkennen. Niet geregeld is echter hoe deze financiële schade voor de Gemeenschap kan worden geverifieerd en aangetoond.

Het feit dat de controleprocedure voor de goedkeuring van de EOGFL-leningen voor de nieuwe steunperiode tot een aantal gebieden betreffende structuursteun in plattelandsgebieden (buiten doelstelling 1) wordt uitgebreid, is echter nog een argument voor een echte verduidelijking van de praktische omzetting van deze verordeningstekst door de verantwoordelijke diensten van de Commissie.

1. Hoe kan de voor de Gemeenschap ontstane financiële schade zoals in de voornoemde verordening vereist door de diensten van de Commissie in concreto worden geverifieerd en hoe dient deze te worden aangetoond?

2. In hoeverre heeft de in 1995 voor het eerst in een verordening vastgelegde bepaling betreffende de tenlastelegging van ontstane financiële schade aan een lidstaat tot een wijziging van de beoordeling van verificatieresultaten door de diensten van de Commissie geleid?

(1) PB L 125 van 8.6.1995, blz. 1.

(2) PB L 94 van 28.4.1970, blz. 13.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(28 juli 2000)

1. Het Hof van Justitie past algemene regels inzake de bewijslast toe in zaken die betrekking hebben op de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Het Hof heeft consequent gesteld dat de Commissie het bewijs dient te leveren van inbreuken op de voorschriften inzake de gemeenschappelijke ordening van een landbouwmarkt (zie bijvoorbeeld de zaken 347/85, 262/87 en C-335/87). Als de Commissie een dergelijke inbreuk vaststelt, is het in voorkomend geval aan de lidstaat om aan te tonen dat de Commissie zich vergist ten aanzien van de daaraan te verbinden financiële consequenties. De Commissie beschikt derhalve over enige beoordelingsvrijheid bij het bepalen van het bedrag aan uitgaven dat voor rekening van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) komt (zie bijvoorbeeld zaak C-281/89).

In artikel 7, lid 4, vierde alinea, van Verordening (EG) nr. 1258/1999 van de Raad van 17 mei 1999 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid(1) is aangegeven welke criteria de Commissie bij de bepaling van dat bedrag moet hanteren. Naar het oordeel van de Commissie worden de door haar te verrichten financiële correcties door de formulering alsmede met de voor de Gemeenschap ontstane financiële schade en door de overige in die alinea vermelde criteria kwantitatief beperkt. Het begrip voor de Gemeenschap ontstane financiële schade als bedoeld in artikel 7, lid 4, vierde alinea, houdt niet in dat de Commissie exact moet bepalen hoe groot de financiële schade is. Het feit dat er uitgaven zijn gedaan die niet in overeenstemming zijn met de communautaire voorschriften, leidt tot (een risico op) financiële schade.

In die gevallen waarin de Commissie een onderzoek instelt naar de organisatie en het functioneren van de controlesystemen van een lidstaat (systeemaudit), is het nauwelijks mogelijk om tekortkomingen van die systemen in exacte cijfers uit te drukken en kan dus ook de financiële schade niet met voldoende precisie worden bepaald.

Door de gebrekkige controle loopt het Fonds een risico en lijdt het waarschijnlijk financiële schade. Op grond van de criteria die zijn vastgesteld bij artikel 7, lid 4, vierde alinea, van Verordening (EG) nr. 1258/1999, kan worden gewerkt met een correctiepercentage dat duidelijk is gerelateerd aan de waarschijnlijke financiële schade.

2. Door de wijzigingen die zijn aangebracht in artikel 5 van Verordening (EEG) nr. 729/70 van de Raad van 21 april 1970 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, zijn enkele van de aan de procedure voor de goedkeuring van de rekeningen ten grondslag liggende beginselen die door het Hof van Justitie als fundamenteel werden beschouwd, vastgelegd in de regelgeving. Het bepaalde in artikel 5, lid 2, onder c), eerste alinea en vierde alinea, van Verordening (EEG) nr. 729/70 werd beschouwd als een codificatie van de jurisprudentie van het Hof. In wezen is er niets veranderd behalve dan het feit dat de wijze waarop de Commissie de financiële correcties bepaalt, nu is geregeld bij een verordening van de Raad in plaats van uitsluitend te zijn gebaseerd op de arresten van het Hof.

Voordat Verordening (EEG) nr. 729/70 was gewijzigd, maakte de Commissie gebruik van werkdocument VI/216/93, dat voorzag in de toepassing van gedifferentieerde correctiepercentages. Werkdocument VI/5330/97, dat door de Commissie is goedgekeurd nadat Verordening (EEG) nr. 729/70 was gewijzigd en dus nadat het criterium alsmede met de voor de Gemeenschap ontstane financiële schade was ingevoerd, verschilt niet noemenswaard van zijn voorganger. Er is dan ook geen verandering gekomen in de manier waarop de Commissie de resultaten van haar controles ter plaatse beoordeelt.

(1) PB L 160 van 26.6.1999.