ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3229/00

van Olivier Duhamel (PSE) aan de Commissie

(17 oktober 2000)

Betreft: Sancties tegen Oostenrijk

In het verslag van de heren Martti Ahtisaari, Jochen Frontin en Marcelino Oreja over de situatie in Oostenrijk wordt in paragraaf 115 benadrukt dat de door de overige veertien lidstaten van de EU genomen maatregelen het besef hebben versterkt van het belang van gezamenlijke Europese waarden. In het verslag wordt hieraan toegevoegd dat het geen twijfel lijdt dat in het geval van Oostenrijk de door de veertien lidstaten genomen maatregelen de Oostenrijkse regering tot actie hebben aangezet. Bovendien is ook het maatschappelijk middenveld in Oostenrijk doordrongen geraakt van deze waarden.

In een persbericht van 16 september 2000 lijkt de voorzitter van de Commissie in een verklaring de sanctiemaatregelen te betreuren en wekt hij de indruk dat dergelijke besluiten in de toekomst in een soortgelijk geval beter achterwege zouden kunnen blijven. Heeft de heer Prodi met deze woorden vraagtekens willen plaatsen bij het effect van de sanctiemaatregelen, zoals door de drie wijzen in hun verslag geschetst?

Heeft de heer Prodi willen aangeven dat de sancties tegen de Oostenrijkse regering, waarin een extreem-rechtse partij is vertegenwoordigd, niet alleen hadden moeten worden beëindigd na het bereiken van de voornaamste doelstellingen, doch dat zij zelfs nooit genomen hadden mogen worden?

Zo ja, op welke gronden vecht de voorzitter van de Commissie de evaluatie van de drie wijzen aan?

Zo neen, op welke gronden heeft hij de door de veertien lidstaten genomen stappen ter bescherming van de democratie zo radicaal veroordeeld?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(5 december 2000)

De Commissie heeft nota genomen van de conclusies van het Rapport van de groep van wijzen over de situatie in Oostenrijk en is verheugd over de afloop van deze procedure, die het herstel van de traditionele vriendschapsbanden tussen de lidstaten heeft mogelijk gemaakt. Zij benadrukt het belang van de door de lidstaten ondernomen stappen voor de bevordering van de gemeenschappelijke Europese waarden, met name ten aanzien van de specifieke problemen en ontwikkelingen in Oostenrijk. De Commissie herinnert er overigens aan dat zij hecht aan de eerbiediging van de fundamentele rechten en democratische beginselen, in het bijzonder binnen de lidstaten van de Europese Unie.

De Commissie wil de aandacht van het geachte parlementslid evenwel vestigen op de context waarbinnen een en ander heeft plaatsgevonden: het gaat hier om een situatie die valt buiten het toepassingsgebied van de Verdragen, die inzake fundamentele rechten en democratische beginselen de voorwaarden en procedures bepalen voor een mogelijk optreden van de Unie. Deze voorwaarden en procedures zijn in de betreffende situatie niet ter sprake gekomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3160/00

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(10 oktober 2000)

Betreft: Vertraging van de uitvoering van projecten uit hoofde van het Tweede Communautaire Steunbestek

De voltooiïng van de bouw en uitrusting met medische apparatuur van de ziekenhuizen van Katerini, Pyrgos en Kerkyra werd geschrapt uit het Tweede Communautaire Steunbestek vanwege vertragingen bij de uitvoering ervan. Ik zou de Commissie in dit verband willen vragen: wat zijn de voornaamste redenen voor de vertragingen bij de uitvoering van deze projecten? Zijn de hindernissen misschien inmiddels uit de weg geruimd? Wordt een voortzetting van de financiering overwogen in het kader van het nieuwe communautaire steunbestek?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(10 november 2000)

Volgens de door de nationale autoriteiten verstrekte gegevens zullen de drie door het geachte parlementslid bedoelde ziekenhuizen niet kunnen worden voltooid in het kader van het communautair bestek voor de programmeringsperiode 1994-1999, omdat de werkzaamheden vertraging hebben opgelopen door diverse oorzaken, waaronder technische problemen en een opeenstapeling van aan de aannemers te wijten vertragingen.

Om te voorkomen dat als gevolg van deze vertragingen kredieten verloren gaan, zijn de voor deze projecten niet bestede kredieten toegewezen aan andere projecten binnen de betrokken operationele programma's.

De Commissie betreurt dat projecten die zo belangrijk zijn voor de sociaal-economische ontwikkeling van Griekenland, dergelijke vertragingen oplopen. Zij zal de Griekse autoriteiten om uitleg vragen, ook over de vooruitzichten voor de voltooiing van de projecten en zal er zonodig financiële consequenties aan verbinden.

Daar de verschillende operationele programma's zich nog in het overlegstadium bevinden, is het niet mogelijk nu reeds te zeggen of dergelijke projecten zullen worden gecofinancierd in het kader van het communautair bestek voor de huidige programmeringsperiode 2000-2006.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2914/00

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Raad

(20 september 2000)

Betreft: Sancties tegen Oostenrijk

Op hun bijeenkomst van 10 juli 2000 besloten de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie ondanks hun aanhoudende bezorgdheid over de situatie in Tsjetsjenië de bevroren middelen voor Rusland vrij te geven. Nog in december vorig jaar had de Unie financiële hulp ten belope van 58 miljoen bevroren om Rusland te bewegen tot beëindiging van de gevechten in de Kaukasusregio en het aangaan van een politieke dialoog met de onafhankelijkheidsstrijders. Dit embargo werd nu echter opgeheven. Als gevolg daarvan kan Moskou ondanks de voortdurende brutale repressie dit jaar aanspraak maken op het volledige bedrag aan hulp ten belope van 90 miljoen.

Dat betekent een duidelijke ommekeer in de Ruslandpolitiek van de Europese Unie: de Unie neemt afscheid van het al geruime tijd gevoerde maar uiteindelijk wegens zijn halfslachtigheid succesloze sanctiebeleid en toont zich bereid tot een dialoog met een land welks politieke mentaliteit en onmenselijk optreden in Tsjetsjenië zij weliswaar niet kan goedkeuren, maar dat als partner voor vrede en stabiliteit op het Europese continent onontbeerlijk is.

Wat echter de verhouding tussen de lidstaten van de Europese Unie onderling betreft, zo houden de veertien vast aan hun sanctiebeleid tegenover Oostenrijk.

Kan de Raad in dit verband mededelen:

- of hij bereid is, overeenkomstig zijn nieuwe buitenlandpolitiek in sanctievraagstukken, ook het sanctiebeleid tegenover Oostenrijk te heroverwegen, dat wil zeggen op te geven en

- of de veertien de bilaterale politieke dialoog met hun partner niet weer volledig willen hervatten?

Antwoord

(22 december 2000)

De Raad heeft zich geen beeld gevormd van de twee kwesties die de geachte afgevaardigde aan de orde stelt, en is derhalve niet in staat de vraag te beantwoorden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2711/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(1 september 2000)

Betreft: Werkgelegenheid in het bedrijfsleven, bij de overheid en in andere sectoren

Hoe luiden, gespecificeerd naar lidstaat, de kwartaalcijfers voor de werkgelegenheid in de laatste tien jaar in:

- het bedrijfsleven (particuliere bedrijven en staatsbedrijven die voor de markt bestemde goederen en diensten produceren);

- de overheidssector;

- andere sectoren (vrijwilligerswerk, enz.)?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(27 oktober 2000)

De communautaire statistieken betreffende de werkgelegenheid bieden niet de mogelijkheid onderscheid te maken naar de door het geachte parlementslid genoemde sectoren. Zij betreffen slechts betaald werk (dus geen vrijwilligerswerk) en de economische indeling is gebaseerd op de NACE Rev. 1 die geen onderscheid maakt tussen markt- en niet-marktactiviteiten.

Gegevens die een onderscheid maken tussen marktdiensten, niet-marktdiensten en overheid zijn beschikbaar in het kader van de nationale rekeningen voor de periode 1987-1997 en worden rechtstreeks aan het geachte parlementslid en aan het Secretariaat-generaal van het Parlement toegezonden. Deze gegevens zijn op het ogenblik slechts op jaarbasis beschikbaar.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2848/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(8 september 2000)

Betreft: Erkenning van streekproducten uit Emilia-Romagna en beleid voor erkenning van streekproducten

Onlangs heeft de Italiaanse minister van Landbouw, Alfonso Pecoraro Scanio, meer dan 2000 streekeigen producten erkend en de Europese Unie gevraagd om erkenning ervan als producten met gecontroleerde en beschermde oorsprongsbenaming; 73 ervan komen uit de regio Emilia Romagna. Tot de streekproducten van Emilia Romagna behoort ook de traditionele spongata, waarover reeds eerder een vraag is gesteld.

Ook de keuken maakt deel uit van de culturele eigenschappen van volkeren, naties en regio's en de opwaardering van streekproducten is dus van fundamenteel belang voor het beleid inzake de bescherming van de culturele verscheidenheid in Europa, dat past binnen de doelstelling van vreedzame samenwerking tussen verschillende volkeren. Kan de Commissie het volgende toelichten:

- Acht zij het wenselijk het predikaat streekeigen product met beschermde oorsprongsbenaming toe te kennen aan alle producten uit Emilia Romagna die de Italiaanse minister van Landbouw heeft genoemd, en tevens aan alle andere uit de andere Italiaanse regio's?

- Denkt zij in de zin van het bovenstaande een Europees beleid uit te werken, waarbinnen de bescherming en opwaardering van streekeigen producten wordt toevertrouwd aan de regio's en plaatselijke gemeenschappen, in samenwerking met de Europese Unie, teneinde de culturele verscheidenheid binnen de lidstaten beter te beschermen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(17 oktober 2000)

De Commissie is niet op de hoogte van het verzoek van het Italiaanse ministerie van landbouw inzake een eventuele registratie van de namen van meer dan 2000 lokale producten als beschermde oorsprongsbenaming, onder meer een product dat Spongata wordt genoemd en waarvoor de gegevens die zijn verstrekt in het antwoord op schriftelijke vraag E-2631/99(1) van het geachte parlementslid nog altijd gelden.

In dit verband wil de Commissie het geachte parlementslid eraan herinneren dat de culturele kenmerken van de verschillende regio's van de Gemeenschap sinds 1992 op communautair niveau reeds zijn erkend en beschermd bij Verordening (EEG) nr. 2081/92 van de Commissie van 14 juli 1992 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (BOB/BGA)(2).

Tot nu toe zijn meer dan 540 BOB/BGA in de lidstaten geregistreerd in het kader van voornoemde verordening.

Wat meer in het bijzonder de erkenning van producten uit Emilia-Romagna in het kader van de BOB/BGA-regeling betreft, is de Commissie bereid eventuele registratieaanvragen die door het Italiaanse ministerie worden ingediend in het kader van Verordening (EEG) nr. 2081/92 te onderzoeken.

(1) PB C 280 E van 3.10.2000.

(2) PB L 208 van 24.7.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2354/00

van Mario Mauro (PPE-DE), Giorgio Lisi (PPE-DE) en Antonio Tajani (PPE-DE) aan de Raad

(24 juli 2000)

Betreft: Schending van het beginsel van niet-discriminatie en mededinging in verband met de situatie van de docenten van particuliere scholen

Nog steeds is bij de Italiaanse particuliere scholen sprake van duidelijke verschillen en discriminatie, wat strijdig is met de geest van de Italiaanse grondwet en de Europese mededingingswetgeving, zoals uit de hieronder beschreven situatie op een hoger plan blijkt.

Deze vraag heeft beslist niet de bedoeling artikel 126 van het EG-Verdrag te doorkruisen: het gaat niet om de organisatie van schoolsystemen, maar om schending van het arbeidsrecht door discriminatie tussen het docentencorps van openbare scholen en van particuliere scholen.

1. In Italië hebben docenten van particuliere scholen toegang tot een speciaal vergelijkend examen ter verkrijging van de leraarsbevoegdheid waarop bij uitzondering de diensttijd voor de helft wordt erkend: het puntentotaal bestaat zowel uit de examenbeoordeling als uit de helft van de geleverde dienst. Waarom komt deze dienst dan bij de vaststelling van de permanente rangorde weer te vervallen?

2. Kan de Raad uitleggen waarom het Italiaanse Ministerie van Onderwijs docenten van de particuliere scholen niet toestaat om stelselmatig deel te nemen aan de vergelijkende examens op grondslag van schriftelijke bewijsstukken daar de vervulde diensttijd niet wordt erkend?

3. Waarom wordt de diensttijd vervuld op particuliere scholen voor de helft meegerekend in de provinciale rangorde voor vervangers (waarom niet voor 1/3 of 2/3? Werkt een docent op deze scholen soms maar de helft?).

4. Waarom krijgt een docent van een particuliere school met het slagen voor het gewone examen geen punten toegekend voor het gegeven onderwijs?

Antwoord

(7 november 2000)

De vraag van de Geachte Afgevaardigde heeft betrekking op een binnenlandse situatie in Italië waarvoor de Raad niet bevoegd is. Mocht het zo zijn dat een lidstaat niet heeft voldaan aan een verdragsrechtelijke verplichting, dan moet de Commissie krachtens de artikelen 211 en 226 van het EG-Verdrag toezien op de toepassing van de bepalingen van het Verdrag alsmede van de bepalingen die de instellingen krachtens het Verdrag vaststellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2885/00

van Emmanouil Bakopoulos (GUE/NGL) aan de Commissie

(14 september 2000)

Betreft: Europese infocentra voor de consumenten

In 1991 is de Europese Commissie van start gegaan met een proefprogramma voor consumentenvoorlichting, waarbij juridische voorlichting wordt gegeven alsook rechtshulp en juridisch advies. Met het oog hierop werden de Europese infocentra voor de consumenten (European Consumer Infocentres) in het leven geroepen.

De Europese Commissie zorgt via haar Directoraat-generaal gezondheid en bescherming van de consument voor de cofinanciering van dit programma met 50 %, met een plafond van 160 000 per centrum. In 1997 werd voorgesteld het plafond op te trekken tot 200 000 en minstens één centrum per land op te richten.

Vandaag, drie jaar later, zijn er slechts in 9 lidstaten infocentra.

Waarom zijn er negen jaar na het opstarten van dit programma zulke teleurstellende resultaten? Waaraan ligt dit en wat denkt de Commissie in de toekomst te doen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(19 oktober 2000)

De Commissie heeft in 1997 een evaluatie uitgevoerd van het in 1991 gestarte proefproject betreffende de grensoverschrijdende informatiecentra, genaamd Euro-infocentra.

Ingevolge deze evaluatie en in het perspectief van de voltooiing van de interne markt heeft de Commissie besloten over te gaan tot een hervorming van deze transnationale adviesstructuren om hen te ontwikkelen tot een communautair netwerk van Europese consumentencentra.

Hoewel deze Europese consumentencentra nog steeds tot taak hebben de consumenten bij te staan en te adviseren bij met name grensoverschrijdende geschillen, is het duidelijk dat hun hoofdactiviteit er thans in bestaat informatie over consumentenaangelegenheden op communautair niveau in de lidstaten te verspreiden, alsook de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten zelf mogelijk te maken.

Verder hangt de opening van Europese centra in alle lidstaten niet alleen af van de goede wil van de Commissie. De medefinanciering door de nationale regering is in de meeste gevallen immers onontbeerlijk, aangezien de nationale consumentenorganisaties niet over de nodige middelen daartoe beschikken.

In het kader van de uitbreiding van het netwerk zal binnenkort een Euro-infocentrum in Zweden worden geopend. De Commissie is ook in gesprek met België, Denemarken, Griekenland, Italië en Nederland.

De Commissie zal het verslag 1999 over de werkzaamheden van de Euro-infocentra direct aan de geachte afgevaardigde toesturen, zodra het beschikbaar is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2916/00

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(19 september 2000)

Betreft: Transportvergunningen voor het wegvervoer Oostenrijk-Roemenië

Sedert 1991 is de grensoverschrijdende handel tussen Roemenië en Oostenrijk verdrievoudigd. Het maximumaantal transportvergunningen, te weten 4 500, is niettemin al jaren niet verhoogd. Daartegenover bestaat er effectief behoefte aan ca. 8 000 vergunningen. De verplaatsing van het vervoer naar het spoor (rollende weg) wordt geforceerd, maar brengt aanzienlijke vertragingen en onregelmatigheden met zich mee. Gezien deze ontwikkeling dient er snel een oplossing te komen: alleen al in het eerste kwartaal 2000 steeg de Oostenrijkse export naar Roemenië met meer dan 13 %.

Hoe beoordeelt de Commissie deze situatie, enerzijds in het licht van haar internemarktbeleid en anderzijds de toetredingsinspanningen van Roemenië?

Wat kan en zal de Commissie ondernemen om een verhoging van het jaarlijkse aantal transportvergunningen mogelijk te maken?

Denkt de Commissie bij wijze van alternatief aan de verdere uitbouw van de rollende weg om daardoor de grensoverschrijdende handel veilig te stellen?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(20 oktober 2000)

Het geachte parlementslid brengt in het midden dat, gezien de handelstoename, de transportvergunningen tussen Oostenrijk en Roemenië ontoereikend zijn.

Tekorten aan bilaterale transportvergunningen tussen Roemenië en Oostenrijk zijn de bevoegdheid van Oostenrijk, evenals de voorkeur van Oostenrijk voor het gebruik van de rollende weg voor transport naar derde landen krachtens bilaterale akkoorden.

De desbetreffende communautaire wetgeving, Verordening (EEG) nr. 881/92 van de Raad van 26 maart 1992 betreffende de toegang tot de markt van het goederenvervoer over de weg in de Gemeenschap van of naar het grondgebied van een lidstaat of over het grondgebied van een of meer lidstaten,(1) bepaalt uitdrukkelijk dat hangende de sluiting van overeenkomsten tussen de Gemeenschap en derde landen, de verordening geen invloed mag hebben op de bilaterale akkoorden die door lidstaten met derde landen zijn gesloten.

Omdat de Raad zich in het algemeen nog steeds daartegen verzet, vinden er op dit ogenblik tussen de Gemeenschap en Roemenië geen onderhandelingen plaats voor de sluiting van een overeenkomst inzake wegtransport die alle bilaterale akkoorden tussen lidstaten en Roemenië volledig zou moeten vervangen.

(1) PB L 95 van 9.4.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2203/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(3 juli 2000)

Betreft: Betrokkenheid Vlaams Gewest bij het Europese Greenlight-programma

In februari 2000 gaf de Europese Commissie het startschot voor het Greenlight-programma. Het programma kadert in de Kyoto-doelstellingen en wil de negatieve impact van verlichting op het leefmilieu terugdringen. In de brochure van de Europese Commissie (http://www.eu-greenlight.org) staan 15 nationale agentschappen die er zich toe verbinden het initiatief actief te promoten.

Voor de Belgische federatie wordt enkel melding gemaakt van het Waals Gewest. De verantwoordelijke van het Greenlight-programma heeft naar eigen zeggen ook de andere deelstaten gecontacteerd. Zij zijn blijkbaar niet ingegaan op de vraag om promotor te worden van het Greenlight-programma.

1. Werd het Vlaams Gewest officieel gevraagd om promotor (agentschap) te worden van het Europese Greenlight-programma? Zo ja, wanneer, hoe en door wie?

2. Is het Vlaams Gewest ingegaan op het verzoek van de Europese Commissie om partner te worden van het Greenlight-programma? a) Zo ja, wanneer, hoe en door wie werd positief gereageerd op het aanbod van de Europese Commissie? b) Zo neen, waarom heeft het Vlaams Gewest geen belangstelling voor het Greenlight-programma van de Europese Commissie? Welke argumenten heeft het Vlaams Gewest naar voren geschoven om niet te participeren in het Europese Greenlight-programma?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(11 september 2000)

Begin 1999 heeft het Spaanse energieagentschap Instituto para la Diversification y Ahorro de la Energía (het IDAE, het Instituut voor energiediversificatie en -besparingen) samen met een aantal andere nationale en regionale organisaties voor energiebeheer, het initiatief genomen om een SAVE-project voor te stellen dat het Greenlight-programma promoot. In het kader van dit voorstel heeft de Commissie het IDAE een lijst met Europese agentschappen, waaronder de twee regionale agentschappen uit België, bezorgd. Bijna alle energieagentschappen die door het IDAE zijn gecontacteerd, hebben geantwoord. Dit was echter niet het geval voor de twee Belgische agentschappen.

In de loop van 1999, heeft de Commissie zelf contact opgenomen met de twee regionale agentschappen uit België, alsook met andere nationale energieagentschappen die niet meewerkten aan dit SAVE-project om hen tot deelneming aan te sporen, maar de Commissie heeft nooit een antwoord ontvangen van het Vlaamse agentschap. De Commissie is nog steeds met volle belangstelling op zoek naar een officiële promotor in het Vlaams Gewest en blijft daarom hopen op een positieve reactie van het Vlaamse agentschap.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2999/00

van Luciano Caveri (ELDR) aan de Commissie

(20 september 2000)

Betreft: EU-norm voor handvrij telefoneren

De steeds massalere verbreiding van mobiele telefoons brengt met zich mee dat automobilisten in alle EU-lidstaten deze ook in hun voertuigen gebruiken. Het blijkt echter dat de nationale wettelijke bepalingen onderling verschillen, bijv. m.a.v. de installaties voor handvrij telefoneren met gebruikmaking van een met de mobiele telefoon verbonden koptelefoon.

Acht de Commissie het niet wenselijk communautaire voorschriften vast te stellen voor het scheppen van meer uniformiteit binnen de Unie?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(27 oktober 2000)

De Commissie is op de hoogte van het debat over de potentiële gevaren van mobiel telefoneren tijdens het autorijden en volgt de kwestie op de voet.

Zoals het geachte parlementslid vermeldt, zijn er verschillende reglementeringen in de lidstaten voor het gebruik van mobiele telefoons tijdens het rijden.

Sommige lidstaten laten enkel handenvrije telefoons toe, andere hebben geen formele beperkingen van het telefoongebruik, maar eisen in het verkeersreglement dat de automobilist op elk moment de volledige controle over het voertuig heeft. Wat de handenvrije telefoons betreft is het gebruik van een luidspreker of van een oortelefoon niet nader bepaald. De enige vereiste is dat de bestuurder zijn handen niet hoeft te gebruiken om het systeem te bedienen.

Omdat alle lidstaten eisen dat de automobilist op elk moment volledige controle over het voertuig heeft en omdat de technologie snel evolueert, vindt de Commissie het niet nodig in dit stadium op te treden en een specifieke wetgeving voor mobiele telefoons voor te stellen. Aangezien het type handenvrije mobiele telefoons ook varieert, stelt de Commissie geen uniforme normen voor oortelefoons of luidsprekers voor.