SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1133/02

van Ioannis Marínos (PPE-DE) aan de Commissie

(22 april 2002)

Betreft: intracommunautaire repatriëring van stoffelijke overschotten

De interne markt van de Europese Unie, het vrij verkeer en de vrije vestiging van de burgers van de EU-lidstaten hebben ervoor gezorgd dat steeds meer Europese burgers zich om beroeps- en andere redenen in een ander land dan hun land van herkomst vestigen.

Door deze ontwikkeling zijn bepaalde problemen aan het licht gekomen. Deze problemen ontstaan wanneer een Europees burger in een ander land dan in zijn land van herkomst overlijdt en zijn stoffelijk overschot moet worden gerepatrieerd. De oorzaak hiervan is dat in de vigerende verdragen, de Overeenkomst van Berlijn van 1937 en het Verdrag van Straatsburg van 1973, geen rekening is gehouden met de afschaffing van de controle aan de binnengrenzen van de EU. Daardoor ontstaan naast extra uitgaven voor de betrokken families ook serieuze bureaucratische en andersoortige moeilijkheden.

Kan de Europese Commissie ons mededelen in hoeverre de Europese Unie op grond van het Verdrag verplicht is vrij intracommunautair vervoer van overledenen in de interne markt te garanderen? Kan zij ons eveneens mededelen welke maatregelen zij voornemens is te treffen om te voorkomen dat de voorschriften voor grensoverschrijdende overbrenging van stoffelijke overschotten strenger en omslachtiger zijn dan de voorschriften voor overbrenging binnen eenzelfde lidstaat?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Bolkestein namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-0923/02, E-0935/02, E-1122/02 en E-1133/02

(8 mei 2002)

De Commissie verwijst naar haar gemeenschappelijke antwoord op de recente schriftelijke vragen E-0073/02 van de heer Cashman, E-0087/02 van mevrouw Muscardini, E-0210/02 van de heer Kauppi, E-0344/02 van mevrouw Korhola, E-0346/02 van mevrouw Matikainen-Kallström, E-0407/02 van mevrouw Thomas-Mauro en E-0679/02 van mevrouw Flemming(1). Gemakshalve wordt het standpunt van de Commissie hieronder uiteengezet.

De Commissie erkent dat de repatriëring van de stoffelijke resten van een persoon die in een andere lidstaat dan zijn/haar lidstaat overleden is, een gevoelige en moeilijke kwestie is die groot leed kan veroorzaken aan de betrokken familie.

De Commissie is door recente schriftelijke vragen op de hoogte van bepaalde specifieke gevallen waarbij de repatriëring van een overledene van de ene lidstaat naar de andere voor moeilijkheden gezorgd heeft. De Commissie beschikt echter niet over informatie of statistieken die een beeld geven van een mogelijk probleem en de omvang ervan.

Deze problemen kunnen een aantal vragen oproepen, waarvan sommige betrekking hebben op verschillende aspecten van het communautair beleid, bijvoorbeeld transport, gezondheid, vrij verkeer. De Gemeenschap lijkt evenwel geen duidelijke bevoegdheden ter zake te hebben. Bovendien is de reglementering betreffende de overdracht van lichamen van overledenen neergelegd in de Internationale Overeenkomst van Berlijn betreffende het vervoer van lijken (1937, nr. 4391 League of Nations Treaty Series) en de Overeenkomst inzake het vervoer van lijken van de Raad van Europa, gesloten in september 1973. In elk geval moeten de lidstaten die het transport van overledenen regelen, in overeenstemming met de rechtspraak van het Hof van Justitie, alle vereisten op een niet-discriminerende wijze toepassen. Elke afwijking op grond van de volksgezondheid moet in overeenstemming zijn met de rechtspraak van het Hof.

In het licht van het bovenstaande zal de Commissie deze kwestie van dichtbij blijven volgen, maar zij overweegt momenteel geen enkel specifiek initiatief.

(1) PB C 160 E van 4.7.2002, blz. 178.