SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2124/99

van Antonio Tajani (PPE-DE) aan de Commissie

(24 november 1999)

Betreft: Groot-Brittannië en de omzetting van de communautaire richtlijnen inzake de verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid in het wegverkeer

Momenteel staat in Groot-Brittannië op het onvoorzichtig en/of verstrooid rijden dat de dood van een persoon tot gevolg heeft, een gevangenisstraf van tussen de 5 en 10 jaar (Road Traffic Act van 1991). Tevens is hiervoor een bespottelijke schadeloosstelling vastgesteld, die kwetsend is voor de familieleden, aangezien hierbij een mensenleven gelijk wordt gesteld aan de prijs van een klein motorvoertuig.

De Europese Unie heeft reeds wetgeving uitgevaardigd met het oog op de harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten (richtlijn 72/166/EEG(1) van 24 april 1972, richtlijn 84/5/EEG(2)), met name richtlijn 90/232/EEG(3) van 14 mei 1990 waarin wordt aangegeven dat ervoor dient te worden gezorgd dat slachtoffers van ongevallen met motorrijtuigen een vergelijkbare behandeling krijgen, ongeacht de plaats in de Gemeenschap waar het ongeval zich heeft voorgedaan. De uiterste datum voor de omzetting van genoemde richtlijn is vastgesteld op 31 december 1992 en eventuele verlengingen van deze termijn zijn uitsluitend mogelijk voor een aantal volkshuishoudingen met verschillen in ontwikkeling, hetgeen bijgevolg niet van toepassing is op Groot-Brittannië.

Bovendien is het bekend dat er aanmerkelijke verschillen tussen de lidstaten bestaan voor wat betreft de bedragen die als schadeloosstelling voor lichamelijk letsel worden uitgekeerd.

Is de Commissie voornemens:

1. na te gaan of genoemde richtlijn is omgezet en naar behoren wordt toegepast, en of er in dit specifieke geval niet sprake is van een inbreuk?

2. Acht de Commissie het niet wenselijk een wetgevingsvoorstel voor te leggen om de hoogte van de schadeloosstelling voor lichamelijk letsel ingevolge verkeersongevallen te harmoniseren?

(1) PB L 103 van 2.5.1972, blz. 1.

(2) PB L 8 van 11.1.1984, blz. 17.

(3) PB L 129 van 19.5.1990, blz. 33.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(21 december 1999)

De Commissie is zich bewust van de verschillen die er binnen de Gemeenschap bestaan ten aanzien van de hoogte van de schadeloosstelling voor persoonlijk letsel ten gevolge van ongevallen met motorrijtuigen. Dergelijke verschillen bestaan niet alleen tussen de lidstaten, maar vaak ook binnen een en dezelfde lidstaat, afhankelijk van de rechtbank die in een individueel geval bevoegd is. Deze situatie is niet het gevolg van een ontoereikende tenuitvoerlegging of onjuiste toepassing van de communautaire verzekeringsrichtlijnen, maar van het feit dat er wat de schadevergoeding betreft binnen de Gemeenschap verschillende nationale wetgevingen naast elkaar bestaan die niet zijn geharmoniseerd. In de nationale wetgevingen van de lidstaten zijn voor verplichte motorrijtuigenverzekering minimumvergoedingen vastgesteld. In de meeste lidstaten is echter niet nader bepaald hoeveel de vergoedingen voor de verschillende categorieën persoonlijke materiële en niet-materiële schade moeten bedragen. De hoogte van deze vergoedingen wordt door de rechtbank van geval tot geval vastgesteld.

De door het geachte parlementslid genoemde eerste, tweede en derde richtlijn motorrijtuigenverzekering (Richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid; Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven; Derde richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven) zijn door alle lidstaten omgezet in nationale wetgeving. Deze richtlijnen gaan niet alleen over de minimumschadevergoedingsbedragen voor verplichte verzekering, maar ook over andere zaken die voor consumenten van belang zijn, zoals de dekking van alle inzittenden van een auto, beperkingen op uitsluitingsclausules in de polis en het oprichten van een schadevergoedingsorgaan of garantiefonds ter dekking van door niet-verzekerde of niet-geïdentificeerde voertuigen veroorzaakte ongevallen. De toepassing van deze richtlijnen lijkt in het algemeen naar tevredenheid te verlopen, al heeft de Commissie in gevallen van onjuiste uitvoering of toepassing niet geaarzeld met de desbetreffende lidstaat contact op te nemen en, zo nodig, de van toepassing zijnde inbreukprocedure in te leiden.

De Commissie wijst het geachte parlementslid erop dat zij een vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering (Gemeenschappelijk Standpunt (EG) Nr. 24/1999 door de Raad vastgesteld op 21 mei 1999 met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG(1)) heeft voorgesteld teneinde schadevergoeding van verzekeraars aan benadeelden van ongevallen in een andere lidstaat dan de lidstaat van woonplaats te vergemakkelijken. Dit voorstel wordt momenteel in tweede lezing besproken door het Parlement. Voorts deed de Commissie een onderzoek naar de modernisering van de richtlijnen motorrijtuigenverzekering, waarbij alle belanghebbende partijen betrokken werden, en richt zij over dit onderwerp een werkgroep op waarin de autoriteiten van de lidstaten zitting hebben.

(1) PB C 232 van 13.8.1999.