SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3577/02

van Elisabeth Schroedter (Verts/ALE) aan de Commissie

(13 december 2002)

Betreft: Vernietiging van het plassengebied bij Lacoma en de Hammergraben (Brandenburg), een potentiële FFH-beschermingszone van significante omvang

De deelstaat Brandenburg is van plan het plassengebied bij Lacoma en de Hammergraben, een potentiële beschermingszone op grond van de richtlijn inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (FFH-richtlijn) met een oppervlakte van 380 hectare, door mijnbouwmaatregelen voor eens en altijd te vernietigen. Brandenburg heeft dit gebied om die reden niet aan de Commissie voorgesteld als gebied van gemeenschappelijk belang krachtens de FFH-richtlijn.

1. Is de Commissie ervan op de hoogte dat dit gebied voor de waarborging van de globale coherentie van het netwerk Natura 2000 onontbeerlijk is omdat het het leefgebied is van o.a. de grootste populatie vuurpadden van de soort Bombina bombina (cf. Bijlage II bij de FFH-richtlijn) in Brandenburg en omdat er nergens in Zuid-Brandenburg een gebied bestaat met een vergelijkbaar waternetwerk?

2. Is de Commissie er zich van bewust dat er nergens in Zuid-Brandenburg een vergelijkbare oppervlakte stilstaand, voedselrijk water is te vinden die groot genoeg is om het verlies aan leefruimte voor visotters, rustende trekvogels en broedende watervogels te compenseren (waarvan een groot deel is beschermd op grond van Bijlage I bij de EU-vogelbeschermingsrichtlijn)?

3. Is de Commissie van mening dat de deelstaat Brandenburg verplicht was geweest haar een voorstel te doen om het plassengebied bij Lacoma en de Hammergraben als FFH-gebied aan te merken?

4. Is de Commissie van mening dat een project waarvoor de vergunningsprocedure na 3 juli 1988 (respectievelijk voor gebieden in de nieuwe deelstaten na 3 oktober 1990) werd aangevraagd en dat aanzienlijke gevolgen heeft voor het milieu, aan een milieu-effectrapportage (MER) moet worden onderworpen?

5. Zo neen, wat zijn de argumenten voor geen MER?

6. Is de Commissie ervan op de hoogte dat de aanvraag om goedkeuring van het kaderplan voor exploitatie van de mijn Cottbus-Nord overeenkomstig arrest C-301/95 van het Europees Hof van Justitie en overeenkomstig de mijnbouwwet van de Bondsrepubliek (Bundesberggetz) een aanvraag om een eerste vergunning voor een project in de zin van de MER-richtlijn is, dat die aanvraag werd ingediend op 1 december 1992, en dat daarvoor nog nooit een vergunning werd verleend voor bruinkoolwinning in het desbetreffende gebied?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(27 januari 2003)

De Commissie heeft een klacht ontvangen over de mogelijke vernietiging van het gebied Lacomaer Teichgebiet door dagbouwwinning van bruinkool. Na aanvullende informatie van de Duitse regering te hebben gekregen, besloot de Commissie de Duitse Bondsrepubliek te vragen om uit hoofde van artikel 226 van het EG-Verdrag zijn opmerkingen te maken. In deze brief heeft de Commissie haar standpunt medegedeeld dat door het gebied Lacomaer Teiche und Hammergraben niet als een zone van communautair belang voor te stellen, de Duitse Bondsrepubliek van Duitsland zijn verplichtingen onder artikel 4, lid 1, en bijlage III, onder punt 1, van Richtlijn 92/43/EEG(1) niet is nagekomen. De Commissie heeft de opmerkingen van de Duitse Bondsrepubliek onlangs ontvangen. De Duitse regering stelt dat de beoordelingsmarge van de lidstaten het niet-voorstellen van het gebied rechtvaardigt, omdat er een voldoende aantal gebieden van vergelijkbare kwaliteit aan de Commissie werden voorgesteld. Deze argumenten worden momenteel onderzocht door het directoraat-generaal Milieu.

De toepasbaarheid van Richtlijn 85/337/EEG in haar originele(2) of gewijzigde vorm(3) hangt af van de datum waarop de procedure inzake het verlenen van vergunningen ingeleid werd. Daarom moet er, op voorwaarde dat het project in kwestie aan de andere criteria van de richtlijn en in het bijzonder aan de criteria van artikel 4 voldoet, een milieu-effectbeoordeling worden verricht indien de procedure voor het verlenen van vergunningen na 3 juli 1988 ingeleid werd. Wat betreft het gebied van de voormalige Duitse Democratische Republiek was deze datum 3 oktober 1990.

De Commissie heeft al in 1996 onderzocht of Richtlijn 85/337/EEG werd nagekomen wat betreft een ander project voor dagbouwwinning van bruinkool in de voormalige Duitse Democratische Republiek: het aanpalende Jänschwalde-project. De Commissie is tot de conclusie gekomen dat voor dit project een vergunning werd verleend nog voor de communautaire wettelijke regeling voor de eerste keer van toepassing was. Daarom werd er geen inbreuk op Richtlijn 85/337/EEG vastgesteld.

Wat betreft het project inzake de dagbouwwinning van bruinkool in de mijn Cottbus-Nord, is de beoordeling gelijkaardig. Bovendien werd, volgens de voor de Commissie beschikbare informatie, het niet-verrichten van een milieu-effectbeoordeling wat betreft dit project zonder succes aangevochten bij de Duitse rechtbanken. Beoordeling van deze rechterlijke uitspraken bevestigt dat een milieu-effectbeoordeling niet noodzakelijk was.

(1) Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, PB L 206 van 22.7.1992.

(2) Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 Juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, PB L 175 van 5.7.1985.

(3) Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 ter wijziging van Richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, PB L 73 van 14.3.1997.