NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/893

(2004/C 78 E/0944)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4016/03

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Commissie

(9 januari 2004)

Betreft: Vrij verkeer van farmaceutische producten in de Europese Unie

Het vrij verkeer van de burgers in de EU heeft het veel onderdanen van de lidstaten mogelijk gemaakt om zich in andere landen hun eigen land te vestigen om zelf over eigen leven en lot te beschikken.

Dit heeft echter heel wat moeilijkheden opgeleverd, waaronder de van land tot land verschillende geneesmiddelen, waardoor veel buitenlandse onderdanen in het gastland het zonder de gebruikelijke geneesmiddelen voor de behandeling van lichamelijke, in veel gevallen en chemische kwalen moeten stellen.

Kan de Commissie meedelen welke mogelijkheden een communautaire onderdaan, die in een ander land dan zijn eigen woont, heeft om zijn gebruikelijke geneesmiddelen uit zijn land van herkomst in het nieuwe land van vestiging te laten leveren via de desbetreffende farmaceutische bedrijven?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(20 februari 2004)

In feite kan een ingezetene van de EU die naar een andere lidstaat verhuist, in zijn nieuwe gastland de geneesmiddelen krijgen die hij gewend is, mits voor die geneesmiddelen in die lidstaat een vergunning voor het in de handel brengen verleend is of een communautaire handelsvergunning verstrekt is.

In geval van verkoop op afstand, wanneer de betrokken EU-burger zijn gebruikelijke geneesmiddel wenst af te nemen bij een apotheker in zijn land van herkomst, dient het volgende in acht te worden genomen:

— Artikel 14 van Richtlijn 97/7/EG (1) bepaalt dat lidstaten ter verhoging van het niveau van consumentenbescherming strengere bepalingen kunnen aannemen of handhaven aangaande de handel op hun grondgebied via overeenkomsten op afstand in bepaalde goederen of diensten, met name geneesmiddelen, een en ander met inachtneming van het EG-Verdrag.

— In zijn recente arrest van 11 december 2003 in de zaak C-322/01 oordeelde het Europese Hof van Justitie dat een nationaal verbod op de postorderverkoop van geneesmiddelen die in de betrokken lidstaat uitsluitend in apotheken mogen worden verkocht, beschouwd kan worden als een beperking van het vrije verkeer van goederen (artikel 28 van het EG-Verdrag). Deze maatregel kan evenwel gerechtvaardigd zijn uit hoofde van een van de gronden die in artikel 30 van het EG-Verdrag worden genoemd, met name de bescherming van de gezondheid en het leven van personen, mits de maatregel in kwestie noodzakelijk is voor de bescherming van de gezondheid en het leven van personen en er geen andere maatregelen beschikbaar zijn die een minder beperkende invloed hebben op de handel tussen de lidstaten.

— In dit verband moeten receptplichtige geneesmiddelen volgens het Hof worden onderscheiden van receptvrije geneesmiddelen. Een nationaal verbod op de postorderverkoop van geneesmiddelen die in de betreffende lidstaat uitsluitend in apotheken mogen worden verkocht, kan derhalve gerechtvaardigd zijn voor zover het verbod receptplichtige geneesmiddelen betreft. Een absoluut verbod op de postorderverkoop van geneesmiddelen die in de betrokken lidstaat niet receptplichtig zijn, kan echter niet gerechtvaardigd worden op basis van artikel 30 van het EG-Verdrag.

(1) Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten — Verklaring van de Raad en van het Parlement ad artikel 6, lid 1 — Verklaring van de Commissie ad artikel 3, lid 1, eerste streepje, PB L 144 van 4.6.1997.