SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0510/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(28 februari 2000)

Betreft: Studies over inflatieverschillen

In het antwoord van de Commissie op de schriftelijke vraag E-2228/99(1) is er sprake van inflatieverschillen. Is de Commissie op de hoogte van de studies die academici en marktdeelnemers hebben gedaan naar de duurzame inflatieverschillen in alle lidstaten van de eurozone? Kan de Commissie per lidstaat een overzicht geven van de inflatieverschillen die in de diverse studies van academici en marktdeelnemers als duurzaam worden bestempeld?

(1) PB C 219 E van 1.8.2000, blz. 127.

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(4 april 2000)

Academische studies om het verschil tussen duurzame inflatiecijfers binnen de Economisch en Monetaire Unie (EMU) in te schatten, omvatten die van Alberola en Tyrväinen (1998) en Canzoneri et.al. (1998). Deze studies zijn gebaseerd op het zogenaamde Balassa-Samuelson-model of op een gewijzigde versie daarvan. Ook het Internationaal Monetair Fonds heeft in verschillende recente verslagen geprobeerd het Balassa-Samuelson-effect voor verschillende landen te kwantificeren. Marktdeelnemers verwijzen gewoonlijk naar deze studies of naar de historische ervaring die is opgedaan in bepaalde reeds bestaande monetaire unies, met name de Verenigde Staten of het Verenigd Koninkrijk. De Europese Centrale Bank (ECB) heeft in haar maandelijks bulletin van oktober 1999 de inflatieverschillen in een monetaire unie geanalyseerd.

De in de wetenschappelijke studies gesimuleerde duurzame inflatiepercentages zijn opgenomen in een tabel die rechtstreeks zal worden toegestuurd aan het geachte parlementslid en aan het secretariaat van het Parlement. De simulaties berusten op drie basisveronderstellingen: i) de koopkrachtpariteit op lange termijn zal in de eurozone blijven staan voor verhandelbare producten; ii) het verschil in productiviteitsgroei tussen verhandelbare en niet-verhandelbare producten zal zoals voorheen in ieder land in de EMU blijven bestaan; en iii) de prijzen zullen in iedere sector gelijke tred houden met de arbeidskosten per eenheid. Alberola en Tyrväinen houden in hun zogenaamd uitgebreid Balassa-Samuelson-model rekening met de verschillen in sectorale loonontwikkelingen.

Deze mathematische studies zijn nuttig aangezien zij aantonen dat duurzame inflatieverschillen in de EMU gerechtvaardigd kunnen zijn. Hiermee dient rekening te worden gehouden in het kader van het multilaterale toezicht en van het economisch beleid van de deelnemers aan de eurozone.

De simulaties mogen niet worden beschouwd als nauwkeurige prognoses van de toekomstige inflatieverschillen die zich op lange termijn in de EMU zullen voordoen. In de economische literatuur wordt nog steeds gedebatteerd over de rol van de productiviteitsverschillen bij het verklaren van de reële wisselkoersen tussen de geïndustrialiseerde landen (zie Rogoff 1996). Uit de in de EMU-landen opgedane ervaring blijkt dat de in gemeenschappelijke munt gemeten nationale prijsniveaus op lange termijn minder verschillen vertonen dan in bovengenoemde simulaties wordt gesuggereerd. De hypotheses waarop de simulaties zijn gebaseerd zijn geen werkelijkheid geworden (en het is ook niet zeker dat dit in de toekomst het geval zal zijn): de koopkrachtpariteit (KKP) op lange termijn voor verhandelde goederen is in de steekproef niet voor alle landen bevestigd geworden (zie Canzoneri et.al. 1988); de relatieve prijs van niet-verhandelbare goederen is over het algemeen minder vlug gestegen dan in de relatieve productiviteitsontwikkelingen is aangegeven (zie Canzoneri et.al. 1998); de productiviteitsverschillen tussen de sectoren kunnen in de loop van de tijd wijzigingen ondergaan (de inhaalmogelijkheden van bv. Italië en Spanje zijn thans kleiner dan in het begin van de jaren zeventig).

De in andere monetaire unies opgedane ervaring kan bijdragen tot de verduidelijking van de inflatieverschillen in de EMU. Van 1950 tot 1978 (toen de Ierse pond niet langer gekoppeld was aan de Britse pond) bedroeg het gemiddelde inflatieverschil (gemeten met het indexcijfer van de consumptieprijzen-JCP) tussen Ierland en het Verenigd Koninkrijk (landen waarvan het niveau van economische ontwikkeling in die periode grote verschillen vertoonde), 0,4 %. Het gemiddelde verschil tussen Luxemburg en België voor de periode 1950-1988 bedroeg 0,3 % per jaar.

De Commissie beschouwt de bovengenoemde mechanische simulaties als bovenlimieten van de potentiële duurzame inflatieverschillen in de EMU. Bij het economisch beheer van de eurozone moet echter worden erkend dat duurzame inflatieverschillen kunnen worden gerechtvaardigd in het kader van de structurele krachten op langere termijn. De Commissie verheugt zich over de belangstelling van het Parlement voor deze belangrijke kwestie en zou deze vraag verder met het geachte parlementslid willen bespreken.