ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2169/99

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(29 november 1999)

Betreft: Belasting op kerosine in het luchtverkeer

Het Verdrag van Chicago van 1944 bepaalt dat op het verbruik van kerosine in het kader van het internationale luchtverkeer geen belasting wordt geheven. Tegelijkertijd worden vluchten binnen de EU, dus tussen de afzonderlijke lidstaten van de EU, nog steeds als internationale vluchten

beschouwd en vallen dus onder deze regeling. Er mag zonder meer van worden uitgegaan dat dit verdrag achterhaald is en aan herziening toe is. Bovendien werd kortgeleden door het Europees Parlement een resolutie (B5-0118/1999) aangenomen, waarin de Commissie o.a. wordt verzocht een Witboek voor maatregelen in het luchtverkeer uit te brengen en in het kader daarvan o.a. een belasting op kerosinebrandstoffen voor te stellen.

Kan de Commissie, gelet op het bovenstaande, mededelen: of zij tot aan de voltooiing van genoemd Witboek vluchten binnen de EU als binnenlandse vluchten zal aanmerken en daardoor meteen al een belasting op het kerosineverbruik in het luchtverkeer denkt in te voeren, waarbij deze belasting voor milieuprojecten moet worden bestemd?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(21 januari 2000)

De Commissie blijft bij haar standpunt inzake het heffen van belasting op kerosine in het internationale luchtverkeer zoals vermeld in het verslag(1) waarin de aanbeveling wordt gedaan de accijns op minerale oliën uit te breiden tot kerosine die wordt gebruikt als vliegtuigbrandstof, zodra de internationale regelgeving de Gemeenschap toestaat een dergelijke belasting toe te passen op alle luchtvaartmaatschappijen, inclusief die uit derde landen.

Naar aanleiding van de besprekingen in de Raad heeft de Commissie een studie besteld waarin de belastingheffing op vliegtuigbrandstof wordt geanalyseerd. Deze studie is nu voltooid en de Commissie heeft haar conclusies onlangs aan het Parlement en de overige instellingen voorgelegd in de mededeling Luchtvervoer en milieu(2).

De Commissie is in dit stadium niet voornemens alle vluchten binnen de EU als binnenlandse vluchten aan te merken in de zin van het Verdrag van Chicago. Zij zal in overleg met de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO), die met voorbereidende werkzaamheden bezig is, doorgaan met het bestuderen van een aantal marktgerichte opties, waaronder belastingheffing, om het milieueffect van het luchtvervoer te beperken, met het doel in 2001 een initiatief te lanceren.

(1) COM(96) 549 def.

(2) COM(1999) 640 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2529/99

van Markus Ferber (PPE-DE) aan de Commissie

(4 januari 2000)

Betreft: Kosten van de comitologie

De Europese Commissie is volgens het EG-Verdrag bevoegd voor de uitvoering van de door de Raad van de Europese Unie genomen besluiten. De Raad laat dit door comité's met nationale deskundigen controleren.

Hoeveel raadgevende, resp. beheers- en reglementeringscomité's met nationale deskundigen begeleiden de uitvoerende werkzaamheden van de Commissie?

In welke sectoren?

Hoe hoog waren de kosten voor deze comité's in de jaren 1997, 1998 en 1999?

Hoeveel is er voor deze comité's voor het jaar 2000 uitgetrokken?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(22 maart 2000)

Er zijn 260 comités die de Commissie bijstaan bij de uitvoering van de uitvoeringsbevoegdheden die haar zijn verleend. 27 van deze 260 comités passen procedures toe die niet in overeenstemming zijn met de besluiten 87/373/EEG van 13 juli 1987 tot vaststelling van de voorwaarden die gelden voor de uitoefening van aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(1) en 1999/468/EG van 28 juni 1999(2) van de Raad (comitologie), terwijl 233 comités procedures toepassen die met genoemde besluiten in overeenstemming zijn. Van deze 233 comités werken 189 comités uitsluitend volgens een enkele procedure, 24 volgens de raadplegingsprocedure, 56 volgens de beheersprocedure en 109 volgens de reglementeringsprocedure.

44 comités werken volgens twee en zelfs drie procedures; 21 comités maken gebruik van de raadplegings- en de beheersprocedure; 6 comités maken gebruik van de raadplegings- en de reglementeringsprocedure; 12 comités maken gebruik van de beheers- en de reglementeringsprocedure; en 5 comités maken gebruik van zowel de ene als de andere van deze drie procedures.

De comités in kwestie bestaan op bijna alle gebieden van het EG-Verdrag, voornamelijk dan op het gebied van milieu (meer dan een veertigtal), het bedrijfsleven (meer dan een dertigtal), vervoer en landbouw (elk bijna een dertigtal), gezondheid (meer dan een twintigtal), enz.

Wat de overige onderdelen van de vraag van het geachte parlementslid betreft, zullen hem de nodige antwoorden later worden verstrekt.

(1) PB L 197 van 18.7.1987.

(2) PB L 184 van 17.7.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1675/99

van Marialiese Flemming (PPE-DE) aan de Commissie

(22 september 1999)

Betreft: Exotische dieren

Exotische dieren staan bloot aan ondraaglijk lijden omdat zij als een product onder afschuwelijke omstandigheden worden vervoerd. Vele dieren komen dood of ernstig gewond aan op de plaats van bestemming.

Welke maatregelen is de Commissie voornemens te treffen om dit soort mishandeling van dieren te bestrijden?

Welke maatregelen is zij voornemens te treffen ter bewaking van illegale transporten van exotische dieren?

Is de Commissie van plan te pleiten voor een verbod op de invoer van exotische dieren in de lidstaten van de Europese Unie?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(28 oktober 1999)

De Commissie wijst het geachte parlementslid erop dat in Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer(1) alle nodige bepalingen inzake de handel en het transport van in het wild levende dier- en plantensoorten zijn opgenomen. In het bijzonder moeten alle in- en uitgevoerde specimens van onder de verordening vallende soorten in overeenstemming met de door de Internationale Vereniging voor de Burgerluchtvaart (IATA) of de Vereniging inzake de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten (CITES) vastgestelde internationale normen worden vervoerd. De sterfte tijdens het vervoer wordt in de Gemeenschap nauwgezet gecontroleerd en indien nodig kunnen er invoerbeperkingen worden opgelegd.

De autoriteiten van de afzonderlijke lidstaten moeten erop toezien dat aan de desbetreffende eisen wordt voldaan. In overeenstemming met de bepalingen van Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad is er voor het bestrijden van de illegale handel evenwel een toezichtsgroep opgericht, bestaande uit de verantwoordelijke autoriteiten van iedere lidstaat.

De Commissie is van oordeel dat de instandhouding van vele soorten soms meer baat heeft bij een goed gevolgde en gecontroleerde handel dan bij het instellen van een invoerverbod.

(1) PB L 61 van 3.3.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2309/99

van Carmen Fraga Estévez (PPE-DE) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Invoer van producten met GDT-code 1604.14.00

De autoriteiten van Thailand hebben een verzoek ingediend om de export naar de Europese Unie mogelijk te maken van 8.000 ton tonijnfilet door openstelling van een autonoom tariefcontingent voor producten vermeld onder de GDT-code 1604.14.00. De communautaire markt voor tonijnfilet wordt voldoende bevoorraad door de interne communautaire productie en de invoer afkomstig uit ACS-landen en landen van het Andes-pact waarvoor een APS geldt. Indien noodzakelijk kunnen de contingenten van laatstgenoemde landen worden verhoogd, zodat het niet nodig is om te zoeken naar mogelijkheden van bevoorrading door andere landen. Bovendien omvat code 1604.14.00 ook tonijnconserven, hetgeen betekent dat openstelling van het door Thailand gevraagde contingent ernstige schade zou toebrengen aan de communautaire productiesector van tonijnfilet en tonijnconserven alsmede voor de betrokken sectoren in bovengenoemde toeleveringslanden.

Hoe denkt de Commissie tegen deze achtergrond op het Thaise verzoek te antwoorden?

Wanneer denkt de Commissie de laatste hand te leggen aan de aan de Raad toegezegde studie over de werkelijke communautaire productiecijfers voor tonijnfilet en de reële bevoorradingsbehoeften?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(14 januari 2000)

Het verzoek van de Thaise autoriteiten waaraan de geachte afgevaardigde refereert, is volgens de informatie die de Commissie heeft ontvangen toegestuurd aan een Europese vereniging van visserijindustrieën. De Commissie kan in geen geval initiatieven ontplooien op basis van documenten die niet aan haar gericht zijn.

Afgezien daarvan houdt de Commissie bij de opstelling van een voorstel inzake de opening en het beheer van autonome tariefcontingenten alleen rekening met verzoeken van de lidstaten.

Zoals de geachte afgevaardigde vermeldt, heeft de Commissie toegezegd een studie te zullen verrichten naar de voorziening van de communautaire markt met tonijnfilet op korte en middellange termijn en dat deze studie vóór het einde van 1999 klaar zou zijn.

De Commissie zal deze studie binnen de gestelde termijn aan de Raad toezenden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2552/99 van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie. Lagere BTW op arbeidsintensieve diensten.



Publicatieblad Nr. 280 E van 03/10/2000 blz. 0074 - 0074



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2552/99 van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie (4 januari 2000) Betreft: Lagere BTW op arbeidsintensieve diensten Kan de Commissie voor elk van de lidstaten een lijst publiceren van de diensten waarvoor de lidstaten een gereduceerd BTW- tarief hebben aangevraagd in het kader van de bepalingen van de richtlijn inzake gereduceerde BTW-tarieven op arbeidsintensieve diensten? Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie (8 februari 2000) De Commissie heeft de door het geachte parlementslid gevraagde lijst bekend gemaakt in haar voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij de lidstaten worden gemachtigd om overeenkomstig de procedure vastgesteld in artikel 28, lid 6 van Richtlijn 77/388/EEG(1) een verlaagd BTW-tarief op bepaalde arbeidsintensieve diensten toe te passen. (1) COM(1999) 705 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2764/99

van Marco Cappato (TDI) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Programma's voor samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken (JBZ): rapporten, evaluatie en rechten van de verdediging

De Europese Unie financiert uit haar begroting een aantal programma's in het kader van de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Het programma Grotius, dat is vastgesteld bij het gemeenschappelijk optreden 96/636/JBZ van 29 oktober 1996, voorziet met name in uitwisselingen en financiële stimulansen voor onderzoek, studiebijeenkomsten, conferenties en opleiding, en is bestemd voor beoefenaars van juridische beroepen (magistraten, advocaten, notarissen, enz.).

Welke specifieke projecten heeft de Commissie gefinancierd? Beschikt de Commissie over een analytische beschrijving van de projecten, een evaluatie van de gefinancierde initiatieven en de geproduceerde documenten en studies? Welke en hoeveel projecten zijn er tenslotte gefinancierd met het doel de problematiek te onderzoeken van de rechten van de verdediging in een Europese rechtsruimte waarin, zoals in de overeenkomst van de Raad voor wederzijdse rechtshulp is voorzien, sprake zal zijn van grotere samenwerking op het gebied van de justitiële samenwerking in strafzaken?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(17 februari 2000)

De Commissie is met het Grotius-programma begonnen in 1996. Zij heeft de door het geachte parlementslid verlangde informatie opgenomen in twee rapporten(1).

De Commissie is voornemens steun te verlenen aan projecten op terreinen die zijdelings verband houden met het doel van het programma (verbetering van gerechtelijke samenwerking en kennis van elkaars rechtsstelsels), bijvoorbeeld projecten betreffende de wijze waarop de beklaagde, het slachtoffer en de staat tegen gerechtelijke samenwerking aankijken. Zoals in de verslagen wordt gezegd, wordt bijna 70 % van de projecten door niet-gouvernementele organisaties georganiseerd.

(1) Eerste Verslag van de Commissie aan het Parlement en de Raad over de uitvoering van de programma's Grotius, Sherlock, Stop en Oisin (1996-1997) SEC(98) 1048; Tweede Verslag (1998) SEC(1999) 1955.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2712/99

van Pernille Frahm (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Arbeidstijdenrichtlijn

1. Hoe kan de Commissie in een aanmaning aan de Deense regering schrijven dat de toepassing door Denemarken van de arbeidstijdenrichtlijn van de EU haars inziens niet strookt met het Unieverdrag, terwijl zij in een brief van Commissaris Padraig Flynn van 10 mei 1993 aan de Deense centrale organisaties had laten weten dat het Deense cao-model kan worden gebruikt voor de implementatie van de EU-richtlijnen? Bovendien werd mede op basis van deze brief de gemotiveerde agenda van 30 november 1993 goedgekeurd betreffende de handhaving van het Deense cao-model als basis voor de implementatie van EU-richtlijnen.

2. Is de Commissie van mening veranderd tussen de datum van verzending van de brief van Commissaris Padraig Flynn en die van haar aanmaning aan de Deense regering betreffende de implementering van de arbeidstijdenrichtlijn? Kan de Commissie in het bevestigende geval mededelen welke omstandigheden voor haar aanleiding waren haar standpunt te wijzigen? Kan de Commissie o.a. mededelen of haar besluit over de politieke geldigheid van het Deense model voor de implementering van richtlijnen van 10 mei 1993 werd beïnvloed door het feit dat de Deense bevolking een week later een tweede referendum moest houden over het Unieverdrag?

3. Kan de Commissie bevestigen dat het, toen de aanmaning betreffende de implementering van de arbeidstijdenrichtlijn aan de Deense regering werd toegezonden, nog nooit was voorgekomen dat de cao-partners de in de betrokken richtlijn neergelegde doelstellingen niet wisten te bereiken (vgl overeenkomst tussen 11 landen over het Unieverdrag)?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(3 maart 2000)

In de brief van de Commissaris voor werkgelegenheid en sociale zaken waarop de geachte afgevaardigde doelt, wordt gezegd dat richtlijnen onder andere kunnen worden geïmplementeerd door collectieve overeenkomsten op nationaal niveau waarvan op passende kennis is gegeven, en dat wetgeving als een laatste redmiddel en vangnet wordt beschouwd. Dit is in overeenstemming met artikel 137, lid 4 (ex artikel 118) van het EG-verdrag, dat duidelijk bepaalt dat collectieve overeenkomsten kunnen worden gebruikt om richtlijnen ten uitvoer te leggen. Bovendien heeft het Hof van Justitie bepaalde voorwaarden vastgesteld voor het geval collectieve overeenkomsten als het enige middel worden gebruikt om een richtlijn of sommige bepalingen daarvan te implementeren(1). Een essentiële voorwaarde in dit verband is dat de bepalingen op alle werknemers die binnen de werkingssfeer van de richtlijn vallen, van toepassing zijn.

1. Het standpunt van de Commissie en het desbetreffende Gemeenschapsrecht, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie, zijn sinds de brief in 1993 werd verzonden, niet veranderd.

2. De Commissie heeft twee klachten van Deens vakbonden ter zake ontvangen.

(1) Zaak 143/83 Commissie tegen Denemarken [1985] Jurispr. 427. Zie bv. ook Commissie tegen Italië [1986] Jurispr. 2291.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2589/99

van Richard Corbett (PSE) aan de Commissie

(11 januari 2000)

Betreft: Actualisering van rijbewijzen

Nu het niet langer nodig is het rijbewijs bij verhuizing naar een andere lidstaat om te wisselen, rijst de vraag welke nationale autoriteiten thans bevoegd zijn het rijbewijs bij te werken (bijvoorbeeld adreswijzigingen op het rijbewijs)?

Is het de Commissie bekend dat er in dit verband problemen zijn gerezen, omdat het land van verblijf zegt dat dit een zaak is van de lidstaat van herkomst, terwijl de lidstaat van herkomst zegt dat dit een aangelegenheid is voor het nieuwe land van verblijf? Zo ja, wat adviseert de Commissie?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(31 januari 2000)

Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs(1) geeft de lidstaat die de gewone verblijfplaats is van de houder de exclusieve wettelijke bevoegdheid voor de vervanging of verlenging van een rijbewijs, in geval van toepassing van nationale strafrechtelijke en politiële bepalingen en bij vrijwillige inwisseling van het rijbewijs. Voorts is in Richtlijn 91/439/EEG bepaald dat het land van verblijf zijn nationale bepalingen inzake de geldigheidsduur van rijbewijzen kan toepassen ten aanzien van alle houders op zijn grondgebied.

Alleen de lidstaat die de gewone verblijfplaats is van de houder kan alle administratieve procedures met betrekking tot bovenvermelde bevoegdheid uitvoeren, dus ook de aanpassing van het rijbewijs bij een adreswijziging. De lidstaat die het rijbewijs heeft afgegeven verliest zijn bevoegdheid ter zake zodra de houder zijn gewone verblijfplaats verwerft in een andere Lid-Staat, en het gastland kan zijn nationale bestuursrechtelijke bepalingen toepassen ten aanzien van die houder.

(1) PB L 237 van 24.8.1991.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2160/99

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(24 november 1999)

Betreft: Verschillende bevoegdheden t.a.v. vrij verkeer en veiligheid van de burgers

Op de Europese Raad van Tampere van 15 en 16 oktober 1999 is het hete hangijzer van de link tussen veiligheid en clandestiene immigratie aan de orde gesteld. Eindelijk ziet men in dat immigratie een Europees probleem is en niet een vraagstuk dat op eigen houtje door de ene of de andere lidstaat kan worden opgelost. Maar wat men nog steeds niet wil begrijpen, is dat er een verschil bestaat tussen enerzijds het vrije verkeer van personen als gevolg van de openstelling van de binnengrenzen, waarvoor de Unie bevoegd is, en anderzijds het omgaan met veiligheidsproblemen, waarvoor de bevoegdheid bij de lidstaten ligt, die echter niet-geharmoniseerde of zelfs totaal verschillende voorschriften kennen. Een voorbeeld: in sommige lidstaten zijn de verkoop en het gebruik van voor persoonlijk gebruik bestemde zelfverdedigings- of afschrikkingmiddelen als spuitbussen tegen zakkenrollers of verkrachters toegestaan, terwijl dergelijke producten in andere lidstaten zelfs niet mogen worden gebruikt. Om nog maar niet te spreken van de ongerijmdheid van een interne markt waarbinnen bepaalde producten in het ene land toegestaan en in het andere verboden zijn.

Acht de Commissie het niet zinvol en wenselijk om, in afwachting van de verwezenlijking van de derde pijler, alle lidstaten te verzoeken om met het oog op de bestrijding van criminaliteit en de veiligheid van de burgers kleine verdedigingsmiddelen, zoals spuitbussen tegen zakkenrollers en verkrachters en schrikdraadafzettingen, toe te laten en de vaststelling van de voorschriften inzake verkoop en installatie ervan eventueel aan elke lidstaat over te laten?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(27 januari 2000)

Overeenkomstig het Verdrag betreffende de Europese Unie en zoals bevestigd op de buitengewone vergadering van de Europese Raad van 15 en 16 oktober 1999 te Tampere is een van de doelstellingen van de Unie de burgers een hoge mate van veiligheid te bieden binnen een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.

Dit dient onder andere te geschieden door gemeenschappelijk optreden van de lidstaten op het gebied van de politiële samenwerking.

Gemeenschappelijk optreden op het gebied van politiële samenwerking houdt samenwerking en gezamenlijke initiatieven in ten aanzien van onder andere het gebruik van uitrusting.

Maatregelen die in dit verband worden genomen mogen echter geen afbreuk doen aan de uitoefening van de op de lidstaten rustende taken op het gebied van de handhaving van recht en orde en de instandhouding van de binnenlandse veiligheid.

De door het geachte parlementslid voorgestelde maatregelen schijnen tot de genoemde verantwoordelijkheden van de lidstaten te behoren.

Overigens bevestigt de Commissie nogmaals bereid te zijn de volledige en onmiddellijke tenuitvoerlegging van het Verdrag van Amsterdam te bevorderen op basis van het actieprogramma van Wenen en van de politieke richtsnoeren en concrete doelstellingen waarover de Europese Raad van Tampere overeenstemming bereikte.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2520/99

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(22 december 1999)

Betreft: Nieuw Fins verzoek betreffende steun voor eierproductie

De Commissie heeft op een vraag van mij (E-1710/99)(1) uiteengezet dat de Finse steun aan de productie van eieren overeenkomstig artikel 138 vanaf 2000 moet worden stopgezet. Vervolgens heb ik evenwel vernomen dat de Finse regering een nieuw verzoek betreffende productiesteun heeft ingediend, en wel gebaseerd op een ander artikel. Kan de Commissie garanderen dat de steun die aan het einde van dit jaar wordt stopgezet niet door een andere vorm van overheidssteun zal worden vervangen?

(1) PB C 203 E van 18.7.2000.

Antwoord van de heer Fischlernamens de Commissie

(26 januari 2000)

De Commissie heeft in haar vergadering van 22 december 1999 op grond van artikel 141 van de Toetredingsakte haar goedkeuring gehecht aan een nationale steunregeling voor Finse boeren die loopt over de periode 2000-2003. In het kader van deze regeling wordt onder meer steun toegekend voor legkippen; voor de berekening van het steunbedrag is uitgegaan van het bedrag dat tot einde 1999 voor eieren is toegekend op grond van artikel 138 van de Toetredingsakte. De nieuwe steunmaatregel is degressief en het voor 1999 toegekende bedrag wordt jaarlijks met gemiddeld 4,5 % verlaagd.

De Commissie heeft dit besluit genomen na zorgvuldige bestudering van een door de Finse autoriteiten ingediend verslag waaruit blijkt dat de Finse landbouw nog altijd ernstige moeilijkheden ondervindt ten gevolge van de toetreding. De door de Commissie toegestane steun ligt evenwel beneden het oorspronkelijk door Finland gevraagde bedrag.