SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2319/99

van Gunilla Carlsson (PPE-DE) aan de Commissie

(29 november 1999)

Betreft: Telecomliberalisering in Zweden

Reeds lange tijd bestaan er in Zweden plannen om alle particulieren en overheidsinstanties die in het bezit zijn van mobiele-telefoonnetten bij wet te dwingen om leveranciers van diensten toe te laten tot hun onder concurrentieomstandigheden opgebouwde infrastructuur, waarin zij op grote schaal hebben geïnvesteerd.

Is de Commissie voornemens een dergelijke inbreuk op het beginsel van mededinging op gelijke voorwaarden toe te staan?

Hoe denkt de Commissie te waarborgen dat een grote bereidwilligheid blijft bestaan om te investeren in de capaciteit van mobiele netwerken met het oog op de nieuwe omvangrijke behoefte die voortvloeit uit de invoering van UMTS?

Wat vindt de Commissie van een aldus gereguleerde opsplitsing tussen exploitanten van netwerken en leveranciers van diensten?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(13 december 1999)

De Commissie is op de hoogte van de Zweedse voorstellen voor wetgeving waarbij de toegang van dienstenverstrekkers tot de netwerken van mobiele exploitanten met een vergunning wordt geregeld. Zij heeft evenwel begrepen dat de uiteindelijke draagwijdte en voorwaarden van die wetgeving nog moeten worden bepaald.

De Commissie erkent dat de regelgeving zowel op het niveau van de Gemeenschap als op dat van de lidstaten tot een minimum beperkt moet blijven. In de recente mededeling van de Commissie over de herziening van de communicatieregelgeving van 1999 (Naar een nieuw regelgevingskader voor elektronische communicatie-infrastructuur en bijbehorende diensten)(1) wordt gesteld: Een onnodig restrictief regelgevingsstelsel kan remmend werken op investeringen en ontoereikend blijken om duurzame investeringen te stimuleren. Een groot deel van het huidige regelgevingskader is gericht op de noodzaak van de totstandbrenging van een concurrerende markt, bijvoorbeeld door de gevestigde exploitanten te verplichten om aan alle verzoeken om toegang tot en koppeling met zijn netwerk te voldoen. Zodra er daadwerkelijk een concurrerende markt is, zijn veel van deze bepalingen overbodig en kan grosso modo worden volstaan met de toepassing van de mededingingsregels van het Verdrag.

In artikel 4, lid 2, van de huidige Richtlijn 97/33/EG van het Parlement en de Raad van 30 juni 1997 inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provision (ONP)(2) is het volgende bepaald: De organisaties die gerechtigd zijn openbare telecommunicatienetwerken en algemeen beschikbare telecommunicatiediensten als vermeld in bijlage I te verstrekken en die een aanmerkelijke macht op de markt hebben, dienen te voldoen aan alle redelijke verzoeken om toegang tot het netwerk ook op andere punten dan de

aansluitpunten die aan de meeste eindgebruikers worden aangeboden. Op grond van deze bepaling mogen de lidstaten de eerlijke en redelijke toegang tot (mobiele of vaste) telecommunicatienetwerken regelen als dat noodzakelijk is om het algemene concurrentievermogen op de markt en de ontwikkeling van innovatieve nieuwe diensten te waarborgen.

Met hun gedetailleerde kennis van de situatie op de telecommunicatiemarkten waarop zij toezicht uitoefenen, kunnen de nationale autoriteiten derhalve de precieze voorwaarden voor de toegang tot mobiele netwerken vaststellen op voorwaarde dat deze in overeenstemming zijn met de in het EG-Verdrag vastgelegde beginselen en met name met de mededingingsregels en het op communautair niveau vastgestelde regelgevingskader. Die voorwaarden zijn alleen in strijd met de mededingingsregels als kan worden aangetoond dat de relevante voorschriften de mogelijkheid van niet-dominante exploitanten om de concurrentie aan te kunnen beperken, bijvoorbeeld door te verhinderen dat zij profiteren van de voordelen van verticale integratie van netwerk- en dienstenverstrekking. De Commissie heeft de lidstaten ertoe aangezet hun nationale mededingingsautoriteiten te raadplegen over dergelijke maatregelen.

De Commissie erkent dat de prijsvorming voor de toegang een kritiek punt is en op middellange en lange termijn de nodige stimulansen voor de eigenaars van de installaties moet inhouden om in de toekomst te investeren in infrastructuur.

Wat het onderscheid tussen mobiele netwerkexploitanten en dienstverstrekkers betreft, staat de communautaire wetgeving de lidstaten momenteel toe verschillende vergunningsvoorwaarden toe te passen. Zij moeten er evenwel op toezien dat het onderscheid niet tot marktverstoringen leidt.

(1) COM(1999) 539 def.

(2) PB L 199 van 26.7.1997.