SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1727/03

van Antonio Di Pietro (ELDR) aan de Commissie

(23 mei 2003)

Betreft: Merloni-wet openbare aanbestedingen

In Italië heeft wet nr. 166 van 1 augustus 2002 over openbare aanbestedingen, de zogeheten wet-Merloni, het in de praktijk vigerende principe opgeschort volgens

welke bij taken die minder kosten dan 40 000 EUR (de grens wordt nu gelegd bij 100 000 EUR) de aanbestedende administratie in elk geval de aanbesteding op adequate wijze onder de aandacht van het publiek moet brengen (deze zin is nu geschrapt).

Vindt de Commissie ook niet dat door deze zinsnede te schrappen de Italiaanse regelgeving in strijd is met de communautaire richtlijn 92/50/EEG(1) van 18 juni 1992?

Klopt het dat hierdoor en ook door andere punten van de Merloni-wet die in strijd zijn met de beginselen van het Verdrag over mededinging en vrij verkeer van diensten, de Commissie een procedure wegens inbreuk is gestart tegen Italië?

Zo ja, kan de Commissie meedelen hoe deze procedure is gemotiveerd, welke termijn er aan is gesteld en hoe de procedure verloopt?

(1) PB L 209 van 24.7.1992, blz. 1.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(4 juli 2003)

Richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening(1) is in het algemeen van toepassing op opdrachten met een geschatte waarde excl. BTW van ten minste 200 000 speciale trekkingsrechten, wat voor 2002 en 2003 neerkomt op 249 681 EUR. Wat de centrale overheid betreft, is de richtlijn in het algemeen van toepassing op opdrachten met een geschatte waarde excl. BTW van ten minste 130 000 speciale trekkingsrechten, wat voor 2002 en 2003 neerkomt op 162 293 EUR. De in de Italiaanse wetgeving inzake publieke werken aangebrachte wijziging waarnaar het geachte parlementslid verwijst, waarbij de drempel voor verplichte openbaarmaking van 40 000 EUR wordt opgetrokken tot 100 000 EUR, is dus niet in strijd met Richtlijn 92/50/EEG. Toch moeten, zoals het Hof van Justitie in recente rechtspraak verduidelijkte, de aanbestedende diensten ook bij opdrachten die de drempel voor de toepassing van de communautaire richtlijn inzake overheidsopdrachten niet overschrijden, de voorschriften ter zake uit het EG-Verdrag in acht nemen. Dit betreft met name de voorschriften inzake de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten, alsmede de algemene beginselen van niet-discriminatie, gelijke behandeling en transparantie(2). Wat dit laatste beginsel betreft, heeft het Hof bepaald dat de op de aanbestedende dienst rustende verplichting tot transparantie inhoudt dat aan elke potentiële inschrijver een passende mate van openbaarheid wordt gegarandeerd, zodat de dienstenmarkt voor mededinging wordt geopend en de aanbestedingsprocedures op onpartijdigheid kunnen worden getoetst(3).

Op 19 december 2002 heeft de Commissie een niet-nakomingsprocedure tegen Italië aangespannen wegens diverse bepalingen van wet nr. 109 van 1994 (kaderwet voor openbare werken), laatstelijk gewijzigd bij wet nr. 166 van 2002. Een van de bepalingen die wegens schending van het algemene transparantiebeginsel aan het Hof worden voorgelegd, is die betreffende opdrachten voor ingenieurs- en architectuurdiensten die de drempel van 100 000 EUR niet overschrijden.

Verder heeft de niet-nakomingsprocedure van de Commissie betrekking op de afbakening tussen het toepassingsgebied van de voorschriften voor opdrachten voor werken en dat voor opdrachten voor diensten en leveringen; de regels betreffende de uitvoering van werken ter compensatie van de stedenbouwkundige kosten; de bepalingen betreffende uitvoering van werken en de validering van projecten; technische-controlediensten (collaudo) voor de werken; de rol van de promotor bij de projectfinanciering (art. 37-bis en volgorde van de genoemde wet). Binnenkort worden de opmerkingen van de Italiaanse regering verwacht, waarna de Commissie een besluit zal nemen over het gevolg dat aan deze zaak wordt gegeven.

(1) PB L 209 van 24.7.1992.

(2) Zie in die zin de beschikking van 3 december 2001 in zaak C-59/00, punten 19-20.

(3) Zie vooral het arrest van 7 december 2000 in zaak C-324/98, punten 61-62.