ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0246/00

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(7 februari 2000)

Betreft: Verhoging van de premies voor de groep van tabakssoorten Kaba Koulak classic

Bij de herziening van de premieregeling voor tabak in 1992, werd de groep van tabakssoorten Kaba Koulak classic (groep VIII) onrechtvaardig behandeld. Deze tabak werd immers wel beschouwd als tabak van uitzonderlijke kwaliteit waar bijzonder veel vraag naar is, maar anderzijds werden de premies voor deze groep op hetzelfde niveau vastgelegd als voor de soorten van groep V, welke de minste steun krijgt.

Deze onrechtvaardige behandeling benadeelt de Griekse tabakstelers, maar betekende voor de communautaire begroting wel een totaal voordeel van ongeveer 28,5 miljoen ecu voor de periode 1993-98. Is de Commissie voornemens een eind te stellen aan de onrechtvaardige behandeling die de groep Kaba Koulak classic sedert 1993 te beurt valt en de premie voor deze groep met 15 % te verhogen zonder vermindering van het quotum?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(8 maart 2000)

In de bijlage bij Verordening (EEG) nr. 2075/92 van de Raad van 30 juni 1992 houdende een gemeenschappelijke ordening van de markten in de sector ruwe tabak(1) is Kaba Koulak classic in soortengroep VIII ingedeeld.

Het bedrag van de premie voor deze soort is vastgesteld in Verordening (EEG) nr. 660/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2075/92 en tot vaststelling van de premies en de garantiedrempels voor tabaksbladeren per soortengroepen per lidstaat voor de oogsten 1999, 2000 en 2001(2). Deze verordening zorgt voor een billijk evenwicht tussen de garantiedrempels en de premies voor de verschillende soortengroepen.

De Commissie deelt het geachte parlementslid mede dat de specifieke situatie van de producenten van Kaba Koulak classic grondig zal worden geanalyseerd in het verslag dat de Commissie vóór 1 april 2002 aan het Parlement en aan de Raad moet voorleggen over de werking van de gemeenschappelijke ordening van de markten in de sector ruwe tabak.

(1) PB L 215 van 30.7.1992.

(2) PB L 83 van 27.3.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0047/00

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(20 januari 2000)

Betreft: Proces van Keulen: aanpassing van het Poseima-programma voor de Azoren op het gebied van de melkkoeien

Artikel 24 van verordening (EEG) nr. 1600/92(1) voorziet in de beperking van het aantal melkkoeien op de Azoren tot 78.000, hoewel momenteel ongeveer 88.000 stuks worden geteld. Acht de Commissie het mogelijk dat het cijfer in de verordening wordt aangepast?

(1) PB L 173 van 27.6.1992, blz. 1.

Gecombineerd Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0038/00, E-0043/00, E-0044/00, E-0045/00, E-0046/00, E-0047/00, E-0048/00, E-0049/00, E-0050/00, E-0051/00 en E-0052/00

(28 februari 2000)

Het geachte parlementslid heeft een hele reeks vragen gesteld over het programma Poseima voor de Azoren.

Aan het verslag van de Commissie over de maatregelen ter uitvoering van artikel 299 (het vroegere artikel 227), lid 2, van het EG-Verdrag wordt nog gewerkt.

In dit stadium van de procedure kan de Commissie dus niet antwoorden op de vragen van het gachte Parlementslid over de inhoud van dit verslag; het moet immers eerst door de Commissie worden goedgekeurd.

Ten slotte is in het werkprogramma van de Commissie voor 2000 bepaald dat bij de Raad en het Parlement een verslag zal worden ingediend over de uitvoering van Verordening (EEG) nr. 1600/92 van de Raad van 15 juni 1992 houdende specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten behoeve van de Azoren en Madeira(1) (Poseima). Dit verslag over de landbouwsector van Poseima zal eventueel vergezeld gaan van voorstellen voor aanpassingen die nodig worden geacht om de doelstellingen van dit programma te verwezenlijken. Het geheel van de landbouwmaatregelen voor de Azoren zal in deze context worden onderzocht.

(1) PB L 173 van 27.6.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0138/00

van Claude Moraes (PSE) aan de Commissie

(27 januari 2000)

Betreft: Schendingen van de rechten van de mens in Tunesië

Naar verluidt, blijven de Tunesische autoriteiten leden van oppositiegroepen en hun familie het leven zuur maken, vooral door hun bewegingsvrijheid te beperken en afgifte van paspoorten te weigeren.

Artikel 2 van de Euro-mediterrane overeenkomst van 17 juli 1995 (COM(1995) 235 def.) legt Tunesië de verplichting op om de rechten van de mens en de democratische principes te eerbiedigen, en het Europees Parlement heeft al zijn bezorgdheid uitgesproken in zijn resolutie van mei 1996 over de rechten van de mens in Tunesië(1).

Is de Europese Commissie het geval van mevrouw Radhia Aouididi bekend, die in Tunesië voortdurend in haar bewegingen beperkt wordt en geen paspoort kan krijgen om het land te verlaten?

Kan ze de verzekering geven dat ze de rechten van de mens als een essentieel onderdeel van haar dialoog met de Tunesische regering blijft beschouwen?

(1) PB C 166 van 10.6.1996, blz. 204.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(24 februari 2000)

De eerbiediging van de fundamentele vrijheden staat centraal in de associatieovereenkomst tussen de Gemeenschap en Tunesië en is derhalve ook één van de zwaartepunten in de politieke dialoog. In het kader van deze geïnstitutionaliseerde dialoog heeft op 24 januari 2000 in Brussel een tweede ontmoeting op ministerieel niveau plaatsgevonden, waarbij de Gemeenschap en haar Tunesische partner een balans hebben kunnen opmaken van de mensenrechtenkwestie.

De Commissie volgt, evenals de lidstaten in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, nauwlettend de alarmerende berichten met betrekking tot de eerbiediging van de vrijheden in Tunesië en met name de beperkingen van de bewegingsvrijheid. Zij is van mening dat met een constructieve dialoog en positieve steunmaatregelen die met de in het kader van het Euro-mediterrane partnerschap aangegane verbintenissen sporen, de Gemeenschap kan samenwerken met Tunesië bij het hervorminsproces op het gebied van de mensenrechten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0469/00

van Isabelle Caullery (UEN) aan de Commissie

(24 februari 2000)

Betreft: EU-toelagen voor de regio Ile-de-France

Kan de Commissie in de vorm van overzichtstabellen en volledige cijfergegevens alle hulp en toelagen van verschillende aard meedelen die in de periode 1994-1999 naar de regio Ile-de-France en alle departementen van de regio gegaan zijn vanuit de verschillende Europese fondsen (ESF, EFRO, EOGFL, enz.), de EIB, op grond van het beleid voor de grote steden en de diverse financiële instrumenten, en op andere gronden?

In hoeverre hebben die vele toelagen invloed uitgeoefend op de omvang van de werkgelegenheid in de regio Ile-de-France? Kan de Commissie een schatting of zelfs precieze aanduiding geven, per bedrijfssector, van het aantal arbeidsplaatsen dat er direct of indirect mee tot stand gebracht is of dat dankzij de toelagen behouden is?

Gecombineerd Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0469/00 en E-0470/00

(8 maart 2000)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0782/00

van Concepció Ferrer (PPE-DE) aan de Commissie

(16 maart 2000)

Betreft: Consumentenvoorlichting over de gezondheidsbevorderende effecten van bepaalde voedingsmiddelen

Op grond van de bestaande wetgeving inzake de consumptie van levensmiddelen is het niet toegestaan de consumenten te wijzen op de gunstige uitwerking ven bepaalde voedingsmiddelen voor de gezondheid. Het is duidelijk dat de huidige consument niet goed is voorgelicht, wat ertoe kan leiden dat hij onvoldoende vitaminen binnenkrijgt.

De kans om bepaalde ziekten op te lopen kan worden verlaagd dankzij de consumptie van sommige voedingsmiddelen en het is dan ook van belang dat deze in veiligheid gekocht kunnen worden. Denkt de Commissie dat de bestaande wetgeving inzake de voorlichting over het voedsel gewijzigd kan worden, zodat de consument op de hoogte gebracht kan worden van de gunstige uitwerking van bepaalde voedingsmiddelen op zijn gezondheid?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(13 april 2000)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op schriftelijke vraag E-0232/00 van mevrouw THOMAS-MAURO(1).

(1) Zie blz. 164.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0033/00

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(19 januari 2000)

Betreft: Conferentie over het Bioveiligheidsprotocol

Kan de Commissie, aangezien de Conferentie over het Bioveiligheidsprotocol zoals gepland van 24 tot 28 januari in Montreal voortgezet wordt, gegevens verstrekken omtrent de informatie die zij van de lidstaten ter voorbereiding daarvan heeft ontvangen?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(24 februari 2000)

De Raad heeft op 13 december 1999 conclusies over de onderhandelingen voor het Bioveiligheidsprotocol(1) goedgekeurd waarin een schema is uitgestippeld voor de onderhandelingspositie van de Gemeenschap. Overeenkomstig deze conclusies heeft de Gemeenschap op 28 januari 2000 met 133 regeringen overeenstemming bereikt over de goedkeuring van het Protocol van Cartagena inzake bioveiligheid.

Het Protocol is een belangrijk internationaal succes waarin, met de volledige steun van de ontwikkelingslanden, op evenwichtige wijze overwegingen op het gebied van milieu, handel en ontwikkeling in aanmerking zijn genomen. Het betreft de veilige overdracht, de veilige hantering en het veilige gebruik van gemodificeerde levende organismen (GLO's) die nadelige gevolgen kunnen hebben voor de biodiversiteit en legt daarbij specifiek de nadruk op grensoverschrijdende activiteiten. Het Protocol bepaalt een procedure inzake voorafgaande geïnformeerde toestemming voor de invoer van LGO's die in het milieu geïntroduceerd worden, alternatieve procedures voor LGO's die bestemd zijn voor verwerking tot voedsel en voeders (LGO-producten) en gedetailleerde vereisten ten aanzien van informatie en documentatie. Het Protocol verwijst met name naar het voorzorgsbeginsel. Het bevat tevens bepalingen over vertrouwelijke informatie, het uitwisselen van informatie, het ontwikkelen van knowhow en financiële middelen waarbij bijzondere aandacht is besteed aan de situatie van de ontwikkelingslanden en de landen die geen reglementering op dit gebied hebben, alsmede een bepaling die een toekomstige aansprakelijkheidsregeling mogelijk maakt.

In alle stadia van de onderhandelingen, in Brussel zowel als in Montreal, was de onderhandelingspositie van de Gemeenschap steeds het resultaat van nauwe samenwerking met alle lidstaten en van sterke interne cohesie.

(1) Perscommuniqué: 409 Nr. 13854/99.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0205/00

van Caroline Jackson (PPE-DE) aan de Commissie

(4 februari 2000)

Betreft: Eventuele communautaire regelgeving over gevaarlijke sporten

Kan de Commissie mededelen of er in de EU-wetgeving enige specifieke regelgeving is over gevaarlijke sporten zoals vechtsporten en de bescherming van de beoefenaars van dergelijke sporten?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(8 maart 2000)

De Commissie deelt de geachte afgevaardigde mee dat op communautair niveau geen specifieke sportwetgeving bestaat. Het EG-Verdrag stelt de Commissie niet in staat om op dat gebied regels op te stellen. De reglementering van sporten, in het bijzonder gevaarlijke sporten, valt voornamelijk onder de bevoegdheid van de lidstaten. Verscheidene lidstaten hebben trouwens een aantal voorschriften goedgekeurd voor de kwalificatie van de begeleiders, de toegang tot de sport en de veiligheidsnormen, met name voor sporten die als gevaarlijk bekend staan. Ook de sportbonden spelen een belangrijke rol in de organisatie en de reglementering van hun sporttak.

De Commissie vestigt de aandacht van de geachte afgevaardigde op het verslag van Helsinki over sport(1) dat de Commissie op 1 december 1999 heeft goedgekeurd. In dit verslag benadrukt de Commissie de noodzaak van een nieuw partnerschap tussen de sportbonden, de lidstaten en de communautaire instellingen, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel en de autonomie van de sportbonden.

(1) Verslag van Helsinki over sport COM(1999) 644 def. Verslag van de Commissie aan de Europese Raad teneinde de bestaande sportstructuren te vrijwaren en de sport haar sociale functie in het kader van de Gemeenschap te laten behouden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0667/00

van Christoph Konrad (PPE-DE) aan de Commissie

(29 februari 2000)

Betreft: Braakleggingspremies voor RWE, resp. Rheinbraun (Duitsland)

1. Klopt het dat de Duitse ondernemingen RWE, resp. Rheinbraun braakleggingspremies van de EU hebben ontvangen voor arealen waarop bruinkool wordt gewonnen?

2. Indien ja, op basis van welke rechtsgrond, voor welke periode en voor welke bedragen zijn deze premies dan betaald?

3. Indien ja, gaat het hierbij dan om een eenmalige betaling of om aanhoudende betalingen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(27 maart 2000)

1. De Commissie is er niet van op de hoogte dat braakleggingspremies zijn of worden betaald aan de onderneming RWE of de onderneming Rheinbraun.

De betaling van braakleggingspremies voor oppervlakten waar in dagbouw bruinkool wordt gewonnen, zou in strijd zijn met de betrokken communautaire regelgeving. De eisen die aan de braakgelegde grond worden gesteld, zijn vastgesteld bij Verordening (EEG) nr. 1765/92 van de Raad tot instelling van een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen(1) en bij Verordening (EG) nr. 762/94 van de Commissie houdende toepassingsbepalingen van die verordening(2). Onder meer in artikel 3, lid 2, van de verordening van de Commissie is duidelijk bepaald dat de uit productie genomen grond zo moet worden onderhouden dat deze voor de landbouw geschikt blijkt. Daarbij is gepreciseerd dat deze grond niet mag worden gebruikt voor welke winstgevende bestemming ook die met akkerbouw onverenigbaar is. De winning van bruinkool in dagbouw doet in feite de betrokken grond verdwijnen en zou uiteraard betekenen dat niet aan de voorwaarden voor de toekenning van braakleggingspremies is voldaan.

Gelet op de genoemde bepalingen, mogen de Duitse autoriteiten dus geen braakleggingssteun betalen voor dergelijke grond. Het is de taak van de autoriteiten van de lidstaten om te controleren of een aanvraag om braakleggingssteun voldoet aan de voorwaarden van de communautaire regelgeving. Net als de andere lidstaten, is ook Duitsland (in het onderhavige geval Noord-Rijnland-Westfalen) krachtens de verordeningen tot instelling van een geïntegreerd beheers- en controlesysteem (Verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad(3) en Verordening (EEG) nr. 3887/92 van de Commissie(4)) verplicht om alle steunaanvragen oppervlakten te onderwerpen aan een administratieve controle. Bovendien moet ten minste 5 % van de aanvragen ter plaatse worden gecontroleerd. De ter plaatse te controleren aanvragen

moeten door de bevoegde autoriteiten worden geselecteerd op basis van een risicoanalyse en een methode die ervoor zorgt dat de steekproef representatief is voor de ingediende steunaanvragen.

De Commissie heeft de Duitse autoriteiten verzocht deze zaak te onderzoeken en hun bevindingen aan de Commissie te melden. De Commissie zal vervolgens het Parlement over de resultaten informeren.

2. en 3. Het antwoord van de Duitse autoriteiten moet worden afgewacht.

(1) PB L 181 van 1.7.1992.

(2) PB L 90 van 7.4.1994.

(3) PB L 355 van 5.12.1992.

(4) PB L 391 van 31.12.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0116/00

van Karl von Wogau (PPE-DE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Schadevergoedingseisen van bedrijven die hinder ondervinden van vrachtwagenblokkades

Is het de Commissie bekend dat als gevolg van stakingen in een lidstaat van de Europese Unie bedrijven in andere lidstaten in hun uitvoermogelijkheden worden belemmerd, hetgeen economische schade kan veroorzaken?

Welke mogelijkheden hebben de betrokken bedrijven om schadevergoeding te eisen en bij wie?

In het onderhavige geval gaat het om een Duitse houtzagerij die regelmatig op volle capaciteit werkt. Door de recente vrachtwagenblokkade tussen Duitsland en Frankrijk kan dit bedrijf niet naar Frankrijk exporteren. Het gevolg was dat het bedrijf zijn productie moest verminderen, omdat de vrachtwagens van het bedrijf volgeladen aan de grens stonden. De goederen uit de lopende productie konden niet worden vervoerd, want de transport- en opslagcapaciteit was volledig benut.

De productievermindering kan niet worden ingehaald, omdat het bedrijf op maximale capaciteit werkt.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(16 februari 2000)

Het geachte parlementslid vestigt de aandacht van de Commissie op de belangrijke economische gevolgen van de grensblokkades door de Franse transportbedrijven van 9 tot 12 januari 2000 voor de ondernemingen in de Gemeenschap.

De Commissie benadrukt dat zij besloten heeft Verordening (EG) nr. 2679/98 van de Raad van 7 december 1998 inzake de werking van de interne markt wat het vrije verkeer van goederen tussen de lidstaten betreft(1), toe te passen, om het vrije verkeer van goederen zo snel mogelijk te herstellen en zo de schade voor het bedrijfsleven in de Gemeenschap tot een minimum te beperken.

Op 10 januari 2000 heeft de Commissie krachtens artikel 3 van bovengenoemde verordening de Franse autoriteiten verzocht informatie te verstrekken over de maatregelen die zij hebben genomen om het vrije verkeer van goederen te herstellen.

In hun antwoord van 12 januari 2000 hebben de Franse autoriteiten de Commissie van de desbetreffende maatregelen in kennis gesteld. Om de belangen te beschermen van de burgers van lidstaten die schade konden ondervinden van de blokkades, heeft zo preciseren deze autoriteiten de Franse minister van Binnenlandse Zaken er bij de ordediensten op aangedrongen de nodige maatregelen te treffen om eventuele eisen tot schadevergoeding later te kunnen onderzoeken.

De Commissie herinnert eraan dat het overeenkomstig het gemeenschapsrecht tot de bevoegdheid van de lidstaten behoort ervoor te zorgen dat economische subjecten die in hun aan artikel 28 (ex artikel 30) van het EG-Verdrag ontleende rechten zijn geschaad, worden vergoed.

(1) PB L 337 van 12.12.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2611/99

van Markus Ferber (PPE-DE) aan de Commissie

(12 januari 2000)

Betreft: Opdrachtverlening koeriersdiensten in de Europese Commissie

Klopt het dat de Europese Commissie (DG IX) op 25 juni 1999 intern opdracht gegeven heeft om per 1 juli 1999 alle koeriersdiensten te laten verrichten door UPS?

Is er voor dit besluit een openbare aanbesteding geweest?

Wie heeft deze diensten tot die datum voor de Europese Commissie verricht?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(15 februari 2000)

1. De Commissie kan bevestigen dat UPS alle dringende poststukken vervoert voor de diensten van de Commissie in Brussel (partij 1) en in Geel (partij 2). De diensten van de Commissie in Luxemburg (partij 3) werken met een andere firma, namelijk DHL.

2. Alle drie partijen werden als openbare inschrijving bekendgemaakt in het Publicatieblad S 248 van 23 december 1998. De vooraankondiging en nadere gegevens waren bekendgemaakt in PB S 33 van 17 februari 1998.

3. Vóór 1 juli 1999 werd het vervoer van dringende poststukken van de Commissie verzorgd door drie firma's: DHL, UPS en Chronopost. Voor de selectie van deze firma's was dezelfde procedure, met bekendmaking in het PB, gevolgd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2806/99

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Innovatie en technologie op ministerieel niveau

Een van de grote uitdagingen voor de Europese Unie is dat haar ontwikkeling gelijke tred moet houden met de technologische vernieuwingen, hetgeen gezien de vooruitgang die onder meer de VS, Japan en Zuid-Oost-Azië op dit gebied boeken absoluut noodzakelijk is.

Meer dan ooit moeten de publieke opinie in het algemeen en het bedrijfsleven in het bijzonder ervan doordrongen raken dat innovatie en technologie de belangrijkste uitdagingen zijn waarvoor onze nationale en regionale industrie en research zich geplaatst zien.

Is de Commissie in dit verband van mening dat de lidstaten van de Europese Unie ertoe moeten worden aangespoord om de diverse bureaus die zich bezighouden met innovatie en technologie, op ministerieel niveau te brengen en daarmee publiekelijk en officieel de nadruk te leggen op de belangrijke rol die zij in het kader van de regeringsactiviteiten van onze landen moeten spelen?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(21 februari 2000)

De Commissie vindt ook dat innovatie een grotere rol in het nationale en regionale overheidsbeleid verdient. Omdat het innovatievermogen van ondernemingen een basisvoorwaarde is om in hoogontwikkelde economieën te kunnen concurreren, vormt de bevordering van innovatie een uitdaging voor de overheid. Vanwege de complexiteit van het innovatieproces behoren strategieën en beleidsmaatregelen die met innovatie te maken hebben, vaak tot het werkterrein van verschillende overheidsdepartementen, die onderling strijdige doelstellingen kunnen hebben. Het is daarom van cruciaal belang de dialoog aan te moedigen en beleidsmaatregelen op elkaar af te stemmen.

In de discussie over innovatiebeleid heeft de Commissie eerst met haar Groenboek over innovatie(1) en vervolgens met haar Eerste actieplan voor innovatie in Europa(2) de lidstaten reeds aanbevolen om innovatie in onze samenleving te bevorderen door maatregelen op uiteenlopende beleidsterreinen op doeltreffende wijze op elkaar af te stemmen. Dit is natuurlijk primair een zaak van de lidstaten zelf. Niettemin is het wenselijk goede praktijken op dit gebied aan te wijzen en te bevorderen.

De Commissie is van plan het opzetten en uitvoeren van initiatieven op dit gebied te vergemakkelijken door een gezamenlijk referentiekader voor innovatie in het leven te roepen teneinde lidstaten te helpen bij het uitwisselen en overnemen van goede praktijken, zoals geschikte interne coördinatiemechanismen op het gebied van innovatiegericht ondernemingenbeleid.

De Commissie heeft daarom het initiatief genomen tot het benchmarken van prestaties en beleid op het gebied van innovatie in de Gemeenschap. Het onderwerp innovatie zal ook tijdens de informele bijeenkomst van ministers van Industrie op 10 maart 2000 in het Nederlandse Noordwijk aan de orde komen. De Commissie hoopt dat de resultaten van de besprekingen van groot nut zullen zijn voor de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000.

(1) COM(95) 688 def.

(2) COM(96) 589 def.