ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/224

(2004/C 65 E/239)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2822/03

van Theresa Villiers (PPE-DE) aan de Commissie

(19 september 2003)

Betreft: Welzijn van melkkoeien

Koeien worden met behulp van moderne teeltmethoden gekweekt om extreem grote hoeveelheden melk te produceren. Dit heeft een aantal ernstige gezondheids- en welzijnsproblemen bij koeien tot gevolg, waaronder: honger wegens een verhoogde stofwisseling — de koeien kunnen nauwelijks voldoende voedsel opnemen om de hoge melkproductie vol te houden -; spijsverteringsstoornissen; een groter risico op verlamming; dodelijke ziektes ten gevolge van de hoge melkproductie, etc. Nadat de koeien ongeveer vier jaar of korter melk hebben geproduceerd, vertonen ze vaak tekenen van chronische uitputting, gaat hun lichaamsconditie ernstig achteruit en worden ze afgemaakt.

Is de Commissie voornemens de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid te verzoeken om er bij het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid op aan te dringen een verslag over de gezondheid en het welzijn van melkkoeien op te stellen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(22 oktober 2003)

Zoals het geachte parlementslid weet, is de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid bij Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenhe-den (1) opgericht als onafhankelijk wetenschappelijk referentiepunt waaraan de Commissie wetenschappelijke adviezen kan vragen. Om deze wetenschappelijke adviezen te kunnen geven, heeft de Autoriteit een Wetenschappelijk Comité en verscheidene wetenschappelijke panels opgericht, waaronder een panel voor diergezondheid en dierenwelzijn.

Het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is een regelgevend comité dat advies geeft over de toepassing van de wetgeving. Het bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten en wordt voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie.

Het Wetenschappelijk Comité voor de gezondheid en het welzijn van dieren heeft in 1999 een verslag over de gevolgen van het gebruik van boviene somatotropine voor het welzijn van de dieren goedgekeurd. Daarin was een hoofdstuk aan problemen met het welzijn van hoogproductieve melkkoeien gewijd. Met steun van het vijfde kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling is ook een aantal onderzoeksprojecten verricht over de gezondheid en het welzijn van melkkoeien. Momenteel steunt de Commissie met name onderzoek naar verlamming bij melkkoeien en naar een beter gebruik van gras voor de voeding van melkkoeien. Zij steunt ook projecten over de genetische aspecten van melkklierontsteking en melkproductie. Ook onderzoek naar dierenwelzijn in het algemeen, bijvoorbeeld bij veevervoer, heeft belangrijke implicaties voor melkkoeien.

(1) PB L 31 van 1.2.2002.
De Commissie zal haar onderzoeksbevoegdheid verder uitoefenen en zal regelmatig contact houden met ondernemers uit de sector om ook na de overgangsperiode die op 1 oktober 2003 is afgelopen, de situatie te blijven volgen overeenkomstig artikel 11 van de verordening. Wanneer zij op de hoogte wordt gebracht van misbruiken of praktijken die niet stroken met de nieuwe regels, zal de Commissie gepaste maatregelen treffen, zo nodig in samenwerking met de betrokken partijen.

De Commissie wil hier ook benadrukken dat zij geen plannen heeft om Verordening (EG) nr. 1400/2002 te herroepen, of zelfs buiten werking te stellen of het voordeel ervan in te trekken. Volgens de Commissie is namelijk niet voldaan aan de voorwaarden voor intrekking of niet-toepassing, die zijn bepaald in artikel 6 en 7 van de verordening.

De Commissie wijst het geachte parlementslid er ook op dat als Verordening (EG) nr. 1400/2002 zou worden ingetrokken, de algemene groepsvrijstelling die van toepassing is op verticale overeenkomsten (Verordening (EG) nr. 2790/1999 van de Commissie van 22 december 1999 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen (3)) automatisch van toepassing zou worden op de afzet en de reparatie van motorvoertuigen. Die verordening biedt dealers en reparateurs meer garanties dan Verordening (EG) nr. 1400/2002. Zij bevat namelijk geen bepalingen inzake de minimumopzegtermijn voor overeenkomsten die met de dealer worden gesloten, verbiedt dealers de aftersales service uit te besteden, zorgt ervoor dat fabrikanten aan dealers daadwerkelijk kunnen verbieden merken van concurrerende leveranciers te verkopen, ontzegt de onafhankelijke reparateurs de toegang tot de technische informatie die ze nodig hebben om moderne voertuigen efficiënt en veilig te repareren.

Als Verordening (EG) nr. 1400/2002 of Verordening (EG) nr. 2790/1999 niet van toepassing zou zijn op de sector van de motorvoertuigen, dan zouden dealers, fabrikanten en reparateurs veel minder rechtszekerheid hebben betreffende de verenigbaarheid van hun overeenkomsten met de concurrentieregels. Bijgevolg is de Commissie van mening dat een groepsvrijstelling de beste oplossing is voor deze sector, en ze denkt dat de meerderheid van de betrokkenen het hiermee eens is.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/229

(2004/C 65 E/244)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2836/03

van Ulla Sandbæk (EDD) aan de Commissie

(18 september 2003)

Betreft: HIV (Human Immunodficiency Virus) en steunmaatregelen van de Commissie voor de ontwikkeling van een betaalbaar microbicide

Kan de Commissie, met het oog op de alarmerende toename van HIV-besmettingen bij vrouwen en meisjes en de duidelijke behoefte aan preventie aan vrouwelijke zijde, toelichten hoeveel steun zij momenteel door middel van verschillende instrumenten verleent voor de ontwikkeling van een veilig, doeltreffend en betaalbaar microbicide?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(16 oktober 2003)

Prioriteit 1 „Biowetenschappen, genomica en biotechnologie voor de gezondheid” van het zesde Kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling (2002-2006) bevat een actielijn die gericht is op de belangrijkste met armoede samenhangende besmettelijke ziekten.

Via twee verschillende pijlers van deze actielijn wordt het onderzoek naar microbiciden gesteund.

Ten eerste worden projecten gesteund die geselecteerd zijn via klassieke oproepprocedures, waarbij gebruik wordt gemaakt van de twee nieuwe instrumenten (topnetwerken en geïntegreerde projecten). Bij de eerste oproep tot indiening van voorstellen werden twee geïntegreerde projecten inzake microbiciden geëvalueerd en er wordt momenteel over onderhandeld met de Commissie. Deze projecten zouden een looptijd van 5 jaar hebben en moeten leiden tot de ontwikkeling van een tweede generatie van microbiciden. In één project is het de bedoeling een ontwikkelingspijplijn op te zetten om uit een breed veld van potentieel werkzame stoffen die te selecteren welke in aanmerking komen.

In een ander project wordt specifiek gewerkt rond een nieuwe soort microbiciden en is het de bedoeling die in de eerste fase van de klinische proeven te brengen.

Belangrijke spelers op het gebied van HIV-microbiciden zijn verenigd in deze consortia. De integratie en complementariteit van beide benaderingen plaatsen Europa in een sterke strategische positie.

Ten tweede is recentelijk een gemeenschappelijk programma met de lidstaten en Noorwegen opgezet, het „Partnerschap voor klinische proeven tussen Europese en ontwikkelingslanden” (EDCTP — European and Developing Countries Clinical Trials Partnership), om nieuwe klinische interventies voor de bestrijding van HIV/AIDS, malaria en tuberculose te ontwikkelen via een samenwerkingsverband op de lange termijn tussen Europa en de ontwikkelingslanden. In de toekomst zouden klinische proeven van HIV-microbiciden via het EDCTP-programma in Afrika kunnen worden verricht. De acties op grond van het volksgezondheidsprogramma van de Gemeenschap zijn niet bedoeld om de ontwikkeling van geneesmiddelen te steunen en daar bestaan ook geen plannen voor.
In de door de geachte afgevaardigde bedoelde omstandigheden hebben individuele lidstaten, naar gelang van de inhoud van het bilaterale uitleveringsverdrag dat van toepassing is, eventueel de mogelijkheid om uitleveringen aan de Verenigde Staten stop te zetten. De Unie als geheel beschikt nog niet over die mogelijkheid. In de preambule van de overeenkomst inzake uitlevering tussen de Unie en de Verenigde Staten is uitdrukkelijk verklaard dat de Unie en de Verenigde Staten de waarborgen indachtig zijn die in hun respectieve rechtsstelsels worden geboden ter bescherming van het recht van de uitgeleverde persoon op een eerlijk proces en met name op berechting door een onpartijdig gerecht dat bij de wet is ingesteld („mindful of the guarantees under their respective legal systems which provide for the right to a fair trial to an extradited person, including the right to adjudication by an impartial tribunal established pursuant to law”). Wanneer het rechtsstelsel van een van de partijen niet naar behoren in dit recht voorziet, zou de andere partij ervan kunnen uitgaan dat er geen basis meer is voor de overeenkomst en dat de uitleveringsplicht derhalve niet meer geldt.

Voorts wordt de geachte afgevaardigde verwezen naar: de antwoorden die tijdens het debat over deze kwestie in het Europees Parlement op 3 juni 2003 zijn gegeven. De Raad heeft op 6 juni 2003 besloten het Voorzitterschap machtiging te verlenen om de overeenkomst op 25 juni 2003 in Washington te ondertekenen.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/109

(2004/C 65 E/121)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2003/03

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Commissie

(16 juni 2003)

Betreft: Vrij verkeer van eurobiljetten

Het verkeer van eurobiljetten heeft van bij het prille begin te kampen met een hinderlijk en zorgwekkend obstakel, namelijk de beperking van het verkeer van bepaalde eurobiljetten, met name die vanaf honderd euro.

In verschillende handelszaken en bedrijven hangt een bordje met de melding dat biljetten vanaf 100 EUR niet worden aanvaard.

Kan de Commissie meedelen of er bepalingen bestaan die het niet accepteren van eurobiljetten, van welke waarde ook, mogelijk maken, en kunnen de consumenten die van dergelijke diensten gebruik willen maken dan gerechtelijke stappen ondernemen tegen de bepalingen die het verkeer van bepaalde eurobiljetten beperken?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(23 juli 2003)

Overeenkomstig artikel 106, lid 1, derde zin, van het EG-Verdrag en artikel 10 van Verordening (EG) nr. 974/98 van 3 mei 1998 van de Raad over de invoering van de euro (1) hebben alle eurobankbiljetten de hoedanigheid van wettig betaalmiddel. Genoemde verordening voorziet in een beperking (artikel 11) van het maximumaantal muntstukken dat een partij verplicht is te aanvaarden, maar inzake bankbiljetten zijn geen nadere regels vastgelegd. De verschillende coupures van de eurobankbiljetten zijn vermeld in een besluit van de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank (ECB). Het begrip wettig betaalmiddel is niet gedefinieerd in het Gemeenschapsrecht en moet bijgevolg overeenkomstig de nationale regels en praktijken worden uitgelegd.

Er bestaat geen Europese regelgeving op grond waarvan gerechtelijke stappen kunnen worden ondernomen tegen de beperkte aanvaarding van bepaalde bankbiljetten. Afhankelijk van het monetair en burgerlijk recht van de lidstaten kunnen verschillende wettelijke bepalingen van toepassing zijn.

(1) PB L 139 van 11.5.1998.
Overeenkomstig erkende controlenormen bekrachtigt de Commissie de bevindingen van controles pas nadat ze zijn bevestigd in gesprekken met degenen die zijn gecontroleerd. Indien nadat deze procedure is doorlopen blijkt dat geld uit de Structuurfondsen op onjuiste wijze is besteed, kan zij dit geld terugvorderen door zogenaamde „financiële correcties” op te leggen. Deze besluiten worden openbaar gemaakt. In vele gevallen neemt de lidstaat naar aanleiding van de bevindingen van controles echter al de nodige corrigerende maatregelen voordat het zover komt. Voorts publiceert de Commissie een jaarlijks verslag over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en de fraudebestrijding dat onder meer statistieken en analyses bevat over onregelmatigheden met betrekking tot het Cohesiefonds, de Structuurfondsen en de landbouwsubsidies, zoals die door de lidstaten worden gemeld.

In de jaarverslagen van de Europese Rekenkamer sinds 1994 is, afgezien van enkele opmerkingen die hoofdzakelijk betrekking hadden op het periodetoerekeningsbeginsel, geconcludeerd dat de rekeningen een getrouw beeld geven van de inkomsten en uitgaven van de Gemeenschappen voor het betrokken jaar en van hun financiële positie aan het einde van het jaar. De Rekenkamer heeft echter geen volledige betrouwbaarheidsverklaring gegeven voor de wettigheid en de regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen, onder meer op basis van bevindingen met betrekking tot betalingen voor de Structuurfondsen. Na ontvangst van het jaarverslag van de Rekenkamer stelt de Commissie de lidstaten onmiddelijk in kennis van de onderdelen van dat verslag die betrekking hebben op het beheer van de middelen waarvoor zij verantwoordelijk zijn. De lidstaten op hun beurt zijn verplicht binnen 60 dagen hun opmerkingen in te dienen. De Commissie zendt vervolgens een samenvatting van de antwoorden van de lidstaten aan de andere instellingen toe (artikel 143, lid 6, van het Financieel Reglement).

De Commissie tracht deze situatie te verbeteren binnen de grenzen van het systeem van gedeeld beheer, waarbij de middelen van de Structuurfondsen in de lidstaten worden beheerd, terwijl de Commissie verantwoordelijk blijft voor de algemene uitvoering van de communautaire begroting. De Commissie heeft de vereisten voor de lidstaten inzake goed financieel beheer aanzienlijk verscherpt.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 33/100

(2004/C 33 E/099)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1242/03

van Chris Davies (ELDR) aan de Commissie

(2 april 2003)

Betreft: Richtlijn afvalstortplaatsen

Wat is het percentage afval dat momenteel in elke lidstaat naar stortplaatsen wordt afgevoerd?

Hoe hoog is momenteel de stortheffing die in elke lidstaat in rekening wordt gebracht?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(21 mei 2003)

Overeenkomstig de gegevens die de lidstaten de Commissie hebben toegezonden voor het verslag inzake de tenuitvoerlegging van de communautaire wetgeving betreffende afvalstoffen voor de periode 1995-1997 (1) is voor huishoudelijke afvalstoffen storten de voornaamste vorm van afvalbehandelingen binnen de Gemeenschap, met een gemiddeld stortingspercentage van 60 %. Er zijn daarbij echter aanzienlijke verschillen tussen de lidstaten. Sommige lidstaten storten slechts 15 % van hun huishoudelijk afval, terwijl andere lidstaten tot 94 % storten. Voor de andere afvalstromen is de informatie te onvolledig om conclusies te kunnen trekken.

In het verslag zijn de volgende percentages voor in de lidstaten gestort huishoudelijk afval opgenomen:

— België: 32

— Denemarken: 15

— Duitsland: 46

— Griekenland: 93

— Spanje: 83

— Frankrijk: 47

— Ierland: 92

— Italië: 94

— Luxemburg: 37

— Nederland: 15

— Oostenrijk: 43

— Portugal: 88

— Finland: 57

— Zweden: 38

— Verenigd Koninkrijk: 83

Uit de voor de periode 1998-2000 door de lidstaten toegezonden gegevens blijkt dat er een trend bestaat om minder afval te storten. Een groot aantal lidstaten blijft zich echter zeer sterk verlaten op storten als methode voor de verwijdering van huishoudelijk afval. De Commissie staat op het punt het verslag voor de periode 1998-2000 goed te keuren en te publiceren.

Tot dusverre is er geen communautaire wetgeving ter harmonisatie van de nationale belastingen die de lidstaten voor het storten van afval heffen. De Commissie beschikt dan ook niet over volledige informatie over dergelijke belastingen in de onderscheiden lidstaten. In de gegevensbank over milieuheffingen van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) is de volgende informatie te vinden (2):

(euro per ton) Denemarken 50,3 Nederland 13 - 78,8 Oostenrijk 5,8 - 101,6 Finland 15,1 Zweden 31,1 Ver. Koninkrijk 3,2 - 19,3

(1) COM(1999)752 def.

(2) http://europa.eu.int/comm/environment/enveco/database_env_taxation.htm.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/45

(2004/C 65 E/044)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0797/03

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(14 maart 2003)

Betreft: Objectieve informatie van de Europese Commissie over milieuschade door het kweken van vleesetende vis

In haar antwoord op mijn vraag E-0009/2003 (1) wijst de Europese Commissie nogmaals op haar standpunt dat zij in haar antwoord E-2675/02 (2) heeft weergegeven en op grond waarvan ik van mening zou zijn dat „de aquacultuur de belangrijkste bedreiging vormt voor de duurzame ontwikkeling van de visserij”, hetgeen niet in overeenstemming met de waarheid is, zoals ik in mijn vraag E-0009/2003 heb uitgelegd, en zoals ik hier nogeens herhaal.

Zo is het kweken van tweekleppige schelpdieren in Portugal van oudsher veel belangrijker dan de aquacultuur van vleesetende vis, verschaft het veel meer mensen arbeid — meestal mensen met een laag inkomen — en een veel hogere opbrengst. In het geval van de Ria Formosa wordt het kweken van tweekleppige schelpdieren thans met vervuiling door het toerisme bedreigd, maar hierover rept de Commissie met geen woord, ook niet in haar „strategie ten behoeve van de aquacultuur”.

De gegevens die afkomstig zijn uit de universitaire wereld, de belangrijkste milieuorganisaties en de pers ontzenuwen de argumenten die de Commissie ten behoeve van de aquacultuur van vleesetende vis in zowel haar parlementaire antwoorden als haar „strategie” aandraagt, volledig.

Kan de Commissie in het licht van het voorafgaande mededelen wanneer zij objectieve en neutrale informatie denkt te verstrekken over de schade die door het kweken van vleesetende vis aan de duurzame visserij wordt toegebracht?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(22 april 2003)

Zoals reeds is uiteengezet in de antwoorden op twee eerdere schriftelijke vragen van het geachte parlementslid over hetzelfde onderwerp (E-2675/02 en E-0009/03), zijn de opvattingen van de Commissie over aquacultuur, ongeacht of het gaat om intensieve visteelt dan wel om de extensieve teelt van tweekleppigen, weergegeven in haar mededeling over een communautaire strategie voor de duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur (3). De strategie is door zowel het Parlement als de Raad verwelkomd, respectievelijk op 16 en 28 januari 2003.

Wat de bezorgdheid betreft waaraan het geachte parlementslid uiting geeft met betrekking tot het effect dat aquacultuur kan hebben op het aquatische ecosysteem, wordt in de strategie aandacht besteed aan de betrokken problemen en ook aan de maatregelen die naar het oordeel van de Commissie nodig zijn om deze sector milieuvriendelijk te maken.

Het specifieke geval van de vervuiling van schelpdierwater door het toerisme valt onder Richtlijn 79/923/EEG van de Raad van 30 oktober 1979 inzake de vereiste kwaliteit van schelpdierwater (4). In deze richtlijn wordt de lidstaten gevraagd wateren voor de teelt van schelpdieren aan te wijzen en programma's op te stellen om de vervuiling van die wateren te verminderen.

(1) PB C 161 E van 10.7.2003, blz. 167.

(2) PB C 155 E van 3.7.2003, blz. 40.

(3) COM(2002)511 def.

(4) PB L 281 van 10.11.1979.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/511

(2004/C 78 E/0532)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3289/03

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(5 november 2003)

Betreft: Rechteloze Portugese werknemers op de Noordzee

Diverse werknemers, waaronder Portugezen, werken op Nederlandse olieplatforms in de Noordzee voor het bedrijf Catering Logistic Management — sommigen onder hen al meer dan tien jaar — zonder dat zij aanspraak kunnen maken op dezelfde rechten als de lokale arbeidskrachten.

Het argument dat wordt gebruikt om deze discriminatie te rechtvaardigen is onaanvaardbaar: de betrokken werknemers wonen officieel in Portugal en werken met onderbrekingen van telkens twee weken.

Het betrokken Nederlandse bedrijf heeft ze niet bij het ziekenfonds aangemeld en betalen geen reiskosten uit. Sociale rechten hebben ze niet (gezinstoelagen, werkloosheidsuitkering, schadeloosstelling bij bedrijfsongevallen, e.d.).

Hoe is het mogelijk dat een bedrijf uit Nederland, dat lid van de EU is, de meest elementaire rechten van zijn werknemers niet in acht neemt?

Welke maatregelen zullen er worden getroffen om deze situatie te corrigeren?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commission

(4 december 2003)

De Commissie wil er eerst en vooral op wijzen dat de nationale socialezekerheidsregelingen van de lidstaten gecoördineerd zijn bij Verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) teneinde personen die zich binnen de Unie verplaatsen een zo goed mogelijke sociale bescherming te bieden. Deze verordening omvat met name een geheel van regels aan de hand waarvan wordt bepaald welke socialezekerheidswetgeving van toepassing is in situaties waarbij twee of meer lidstaten betrokken zijn. Het gaat om bindende regels die de verzekerde niet de mogelijkheid bieden om te kiezen welke socialezekerheidsregeling hij wil laten toepassen.

Om te bepalen welke wetgeving van toepassing is, wil de Commissie uitleg te vragen aan de Nederlandse autoriteiten, zodat kan worden nagegaan of het gaat om detachering van werknemers in het kader van een dienstverlening en of de voorschriften van het gemeenschapsrecht zijn nageleefd.

(1) Verordening (EEG) Nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, PB L 149 van 5.7.1971.