NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/592

(2004/C 84 E/0669)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0470/04

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(23 februari 2004)

Betreft: De Zuivelcentrale in Rome: verzoek om opheldering over een geval van staatssteun

Na de privatisering van de „Azienda Comunale Centrale di Latte” (Gemeentelijke Zuivelcentrale) in Rome werd er een aantal vragen gesteld naar aanleiding van onregelmatigheden in de privatiseringsprocedure. Vervolgens heeft ook de Commissie erkend dat de steun die de gemeente Rome aan de „Azienda Comunale Centrale di Latte” had verstrekt een soort staatshulp vormde, want het gaat hier om een sector waar het handelsverkeer tussen de verschillende lidstaten heel intensief is. De Commissie constateerde verder dat de gemeente Rome tussen 1992 en 1997 jaarlijks de verliezen heeft aangezuiverd voor een bedrag van in totaal 96,6 miljard lire (ca. 48 miljoen euro) en dat deze aanzuiveringen dus „moeten worden beschouwd als subsidieverleningen” uit de openbare middelen, in strijd met de artikelen 87, 88 en 89 van het Verdrag. De Commissie kwam daarom tot de conclusie dat de ACCL een ontgerechtvaardigd economisch en financieel voordeel had genoten ten koste van zijn concurrenten in Italië en andere lidstaten van de EU, die niet hebben kunnen profiteren van dezelfde steun. Daarom moest er ook volledige uitvoering worden gegeven aan art. 37 van verordening (EG) nr. 1255/1999 (1). Zo heeft de Commissie, in haar besluit van 11 april 2000, geregistreerd onder nummer C(2000) 1173 (2), de Italiaanse staat ertoe veroordeeld om het bedrag van 48 miljoen euro terug te vorderen van de onderneming ACCL, die van deze aanzuivering van zijn over de jaren 1992 t/m 1997 geleden verliezen heeft geprofiteerd, tezamen met de over dit bedrag te betalen interest vanaf het moment dat de steun verleend werd tot aan het tijdstip waarop het bedrag effectief zal zijn terugbetaald.

Het blijkt echter dat de ten onrechte verleende steun nog steeds niet door de bevoegde Italiaanse autoriteiten is teruggevorderd, en dat er evenmin een procedure hiertoe is aangespannen. De Europese Commissie moet dus waakzaam blijven en erop toezien dat het bedrag ook daadwerkelijk wordt terugbetaald.

In het licht van bovenstaande feiten zou ik de Commissie de volgende vragen willen stellen:

1. Wie heeft in 1996 deze praktijken bij de Commissie aangeklaagd?

2. Welke Italiaanse autoriteit werd in kennis gesteld van het besluit van de Commissie? Werd deze binnen de twee maanden daarop ook in kennis gesteld van de termijn waarbinnen het bedrag moest worden teruggevorderd en de procedures die daarbij moesten worden gevolgd?

3. Welke zijn de instanties die vervolgens hierover door de organen van de Gemeenschap hadden moeten worden verwittigd, afgezien van de Italiaanse staat?

4. Wie heeft de aanmaning daadwerkelijk moeten ontvangen en wie heeft die daadwerkelijk moeten uitvoeren?

5. Bestaat er een regeling voor de terugvordering van het bedrag of een verjaringstermijn voor een dergelijke terugvordering?

6. Heeft de Commissie bij het Hof van Justitie in de zin van artikel 88, lid 2, stappen ondernomen wegens de nalatigheid van de Italiaanse staat om mede te delen welke maatregelen hij genomen heeft om gevolg te geven aan haar besluit van 19 december 2000, en zo neen, om welke reden heeft zij dat niet gedaan?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(30 maart 2004)

Op 11 april 2000 hechtte de Commissie haar goedkeuring aan Beschikking 2000/628/EG betreffende de door Italië ten uitvoer gelegde steunregeling ten gunste van de Azienda Comunale Centrale del Latte di Roma.

1. Zoals aangegeven in voornoemde beschikking werd het onderzoek betreffende de staatssteun aan de Romeinse melkfabriek in 1996 ingesteld naar aanleiding van een individuele klacht.

2. Beschikking 2000/628/EG van de Commissie werd door de Commissie aangemeld bij de Italiaanse staat, via de Permanente Vertegenwoordiging van Italië bij de Europese Unie. Uit het dossier van de Commissie blijkt niet dat het tijdschema en de procedures voor het terugvorderen van de betrokken bedragen binnen twee maanden aan de Commissie zijn meegedeeld.

3. en 4. Na de aanmelding van een beschikking van de Commissie aan een lidstaat, is de lidstaat binnen zijn jurisdictie verantwoordelijk voor de tenuitvoerlegging van de beschikking van de Commissie. Tenzij anders is bepaald in artikel 20 van Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (3), moeten geen andere belanghebbenden rechtstreeks door de Commissie worden geïnformeerd. De Commissie brengt het publiek op de hoogte van de definitieve door haar aangenomen beschikkingen via de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie, zoals in dit geval is geschied.

5. De regels met betrekking tot de terugvordering van staatssteun en de verjaringstermijn voor de terugvordering zijn uiteengezet in artikel 14 en artikel 15 van Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999.

6. De Commissie heeft deze zaak niet aanhangig gemaakt bij het Hof van Justitie overeenkomstig artikel 88, lid 2, van het EG-Verdrag. De Commissie gaat momenteel na welke maatregelen de Italiaanse staat heeft genomen om voor de door Italië aan de Azienda Comunale Centrale del Latte di Roma verleende steunmaatregelen aan bovengenoemde beschikking te voldoen. Indien de Commissie, na deze verificatie, constateert dat Italië niet voldaan heeft aan genoemde beschikking, zoals bepaald in artikel 88, lid 2, van het EG-Verdrag, kan de Commissie, in afwijking van het bepaalde in de artikelen 226 en 227, deze zaak aanhangig maken bij het Hof van Justitie.

(1) PB L 160 van 26.6.1999, blz. 48.

(2) PB L 265 van 19.10.2000, blz. 15.

(3) PB L 83 van 27.3.1999.