ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0036/98 van Christoph Konrad (PPE) aan de Commissie (29 januari 1998)

Betreft: Schending van het Europees recht door de Italiaanse Republiek

1. Heeft de Commissie reeds de informatie ontvangen van de Italiaanse autoriteiten waarover zij het heeft in haar antwoord op de schriftelijke vragen nrs. E-2945/97 ((PB C 117 van 16.4.1998, blz. 108. )) en E-3330/97 ((PB C 138 van 30.4.1998, blz. 138. )) over de problemen met de inschrijving van een voertuig in Italië?

2. Is er volgens de Commissie op grond van de bekende gegevens aanleiding om een onderzoek in de zin van artikel 169 van het EG-Verdrag in te stellen of is zij al met dat onderzoek begonnen?

3. Zo ja, wanneer kunnen de eerste bruikbare resultaten worden verwacht?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (9 maart 1998)

De Commissie heeft herhaaldelijk contact met de Italiaanse autoriteiten opgenomen in verband met de problemen betreffende de inschrijving van voertuigen in Italië door burgers van andere lidstaten. In het kader van dit onderzoek heeft de Commissie de volgende inlichtingen en verbintenissen verkregen.

De moeilijkheden uit het verleden die werden ondervonden door Italiaanse onderdanen in het buitenland, zouden tot het verleden moeten behoren na de vaststelling van het rondschrijven van DG IV nr. 106 van 14 oktober 1997 door het Ministerie van Verkeer en Scheepvaart.

Volgens dit rondschrijven kunnen de Italiaanse onderdanen die zijn ingeschreven bij het A.I.R.E. (het register van Italiaanse burgers die in het buitenland wonen) voortaan een inschrijving van hun voertuigen in Italië verkrijgen. Zij ontvangen eveneens een bewijs van toelating tot het verkeer, onder dezelfde voorwaarden als de Italiaanse onderdanen in Italië.

Daarentegen wordt de inschrijving nog steeds niet toegestaan als de aanvrager een onderdaan is van een andere lidstaat en hij in een andere lidstaat dan Italië woont terwijl hij permanent op Italiaans grondgebied over zijn voertuig wenst te beschikken. De Italiaanse autoriteiten verlangen een vestigings- of verblijfstitel om ervoor te zorgen dat nationale fiscale voorschriften en regels van openbare orde die verband houden met het eigendom en het gebruik van de auto, worden nageleefd.

De Commissie heeft de Italiaanse autoriteiten te kennen gegeven dat een dergelijke praktijk afbreuk kan doen aan de uitoefening van de vrijheden erkend door het EG-Verdrag. Zij heeft eveneens hun aandacht gevestigd op het feit dat er minder restrictieve controlemiddelen bestaan, vooral wanneer de aanvrager een belangrijke 'band' kan aantonen met het grondgebied (omdat hij bijvoorbeeld eigenaar of huurder voor lange duur is van een woning).

De Italiaanse autoriteiten hebben zich ertoe verplicht om in dit opzicht een oplossing te zoeken en stellen ook een communautair systeem op basis van dezelfde criteria voor. In afwachting van voorstellen van de Italiaanse autoriteiten is de Commissie een onderzoek begonnen om na te gaan of gelijkaardige problemen ook in andere lidstaten bestaan en om indien mogelijk een gemeenschappelijke oplossing te vinden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0499/98 van Elly Plooij-van Gorsel (ELDR) aan de Raad (27 februari 1998)

Betreft: Aftappen van Europees telefoon,- fax,- en e-mail verkeer door de VS

1. Is de Raad op de hoogte van het bestaan van grootschalige afluisterpraktijken door lidstaten onderling binnen de Europese Unie?

Zo ja, wat denkt de Raad hieraan te doen?

2. Is de Raad van mening dat de bestaande wetgeving in de Unie voldoende mogelijkheden biedt om te voorkomen dat de Verenigde Staten of enig ander land, inclusief de lidstaten, via moderne technologie op ongeoorloofde wijze inbreuk maken op de privacy van de Europese burger en de vertrouwelijkheid van informatie.

3. Zo nee, is de Raad van plan de Commissie te verzoeken voorstellen tot regelgeving in Europees en internationaal verband te doen om misbruik van nieuwe informatie- en communicatietechnologieën tegen te gaan?

Antwoord (13/14 juli 1998)

Het is de Raad bekend dat in de media publicaties zijn verschenen over de door het geachte Parlementslid in punt 1 van haar vraag genoemde aangelegenheden, maar hij beschikt over geen enkele informatie over dergelijke praktijken.

Wat interceptie van telecommunicatieverkeer betreft, bespreekt de Raad momenteel een op basis van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie op te stellen ontwerp-overeenkomst met betrekking tot rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten, die onder andere bepalingen zou moeten bevatten betreffende legale interceptie van telecommunicatie, in het kader van een strafrechtelijk onderzoek waarbij meerdere lidstaten betrokken zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1033/98 van Caroline Jackson (PPE) aan de Commissie (6 april 1998)

Betreft: Registratie doodsoorzaak: gang van zaken in de EU

De dochter van een van mijn kiezers is onlangs in Rotterdam overleden aan leukemie. De Nederlandse autoriteiten hebben bij de afgifte van de overlijdensakte de precieze doodsoorzaak niet vermeld; naar verluidt gebeurt dit in verband met de privacywetten in Nederland. Op de overlijdensakte was kortweg aangegeven "geen besmettelijke ziekte¨. Toen haar lichaam naar het Verenigd Koninkrijk werd overgebracht voor de begrafenis, moest de lijkschouwer echter een doodsoorzaak vaststellen. De Nederlandse verklaring werd dermate vaag gevonden dat deze onaanvaardbaar was en derhalve werd opdracht gegeven tot lijkschouwing. Het verdriet van de familie werd daardoor nog vergroot.

Kan de Commissie ook meedelen of er een systeem bestaat of overwogen wordt waarin de overlijdensakte die wordt opgemaakt in de ene lidstaat en de doodsoorzaak die wordt opgegeven, ook in andere lidstaten wordt geaccepteerd, zonder onderzoek zoals in het Verenigd Koninkrijk waar de lijkschouwer een onderzoek moet instellen en een lijkschouwing kan eisen?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (30 april 1998)

De burgerlijke stand van personen is met nadruk uitgesloten van de werkingssfeer van het Verdrag van Brussel van 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (het Executieverdrag).

De zaak betreft daarom de nationale wetgeving van de lidstaten. De Commissie heeft geen weet van andere instrumenten waarbij een officiële verklaring van overlijden en de doodsoorzaak door een overeenkomstsluitende staat vanzelf in een andere overeenkomstsluitende staat zou worden erkend.

Onder het toezicht van de Internationale Commissie voor de burgerlijke stand (ICCS) is in 1958 te Istanboel een verdrag ondertekend dat betrekking heeft op de internationale uitwisseling van gegevens tussen ambtenaren van de burgerlijke stand in de overeenkomstsluitende staten. Dit verdrag bevat evenwel geen bepalingen inzake de rechtsgevolgen in een overeenkomstsluitende staat. De rechtsgevolgen vloeien voort uit de nationale wetgevingen.

Bovendien heeft het Verenigd Koninkrijk, ofschoon het in 1996 als lid is toegetreden tot de ICCS, dit verdrag tot op heden nog niet bekrachtigd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0495/98 van Richard Howitt (PSE) aan de Commissie (2 maart 1998)

Betreft: Weigering om in het VK rijbewijzen te verstrekken aan personen die lijden aan diabetes mellitus

Kan de Commissie, naar aanleiding van een verzoek om informatie van iemand in mijn kiesdistrict, de heer Paul Moore uit Wickford, mededelen of zij van mening is dat de weigering om een rijbewijs te verstrekken aan een persoon die lijdt aan diabetes mellitus overeenkomstig richtlijn 91/439/EEG ((PB L 52 van 27.2.1991, blz. 5. )) die vanaf 1 januari 1998 in het VK van kracht is, kan worden opgevat als een geval van discriminatie op grond van het nieuwe artikel 6a in het ontwerpverdrag van Amsterdam? Is de Commissie bereid dit punt te onderzoeken?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (16 april 1998)

De Commissie is niet van oordeel dat de in punt 10 van Bijlage III van Richtlijn 91/439/EEG van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs ((PB L 237 van 24.8.1991 )) bedoelde bepalingen een discriminatie vormen op grond van het nieuwe artikel 6A van het ontwerpverdrag van Amsterdam.

Voor meer gedetailleerde informatie verwijst de Commissie het geachte Parlementslid naar haar antwoorden op schriftelijke vraag E-113/98 van mevrouw Waddington ((Sie blz. 23. )) en mondelinge vraag 60/98 die mevrouw McIntosh gedurende het vragenuur tijdens de vergaderperiode van het Parlement van februari 1998 ((Volledig verslag van het Parlement (februari 1998) )) heeft gesteld. De Commissie doet het geachte Parlementslid en het secretariaat-generaal van het Parlement tevens een afschrift toekomen van de brief die zij over dit onderwerp aan de algemene onderzoekers heeft toegestuurd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1090/98 van Graham Mather (PPE) aan de Raad (6 april 1998)

Betreft: Ontwerprichtlijn over de harmonisatie van wetten, verordeningen en administratieve besluiten van de lidstaten inzake de advertering met tabaksproducten

Kan de Raad bijzonderheden verstrekken over de eventuele constitutionele gevolgen van de voorgestelde richtlijn voor de lidstaten, met name wat betreft de burgerlijke vrijheden.

In de huidige formulering wordt in de ontwerprichtlijn niet verwezen naar subsidiariteit of voorwaardelijkheid. Kan de Raad bevestigen of hij met deze beginselen rekening heeft gehouden bij de opstelling van zijn gemeenschappelijk standpunt, en de conclusies die hij getrokken heeft, toelichten?

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-1090/98 en P-1256/98 (6 juli 1998)

1. Zoals de geachte afgevaardigden bekend is, heeft het Europees Parlement, na een uitvoerig debat, op 13 mei 1998 in tweede lezing zijn goedkeuring gehecht aan het gemeenschappelijk standpunt van de Raad over de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten op het gebied van reclame en sponsoring voor tabaks- producten. Als uitvloeisel daarvan heeft de Raad deze richtlijn in zijn zitting van 22 juni 1998 aangenomen.

2. De redenen waardoor de Raad werd geleid bij de besprekingen die in het gemeen- schappelijk standpunt hebben geresulteerd, zijn uitvoerig uiteengezet in de overwegingen en de toelichting die het Europees Parlement voorafgaand aan zijn tweede lezing zijn toegezonden. De Raad is van mening dat dit gemeenschappelijk standpunt geen problemen veroorzaakt op het gebied van de openbare vrijheden en dat het de beginselen van subsidiariteit en conditionaliteit volledig eerbiedigt.

3. Tenslotte herinnert de Raad de geachte afgevaardigden eraan dat het de taak van de Commissie is om toe te zien op de toepassing van de door de Instellingen krachtens het Verdrag vastgestelde bepalingen en dat het Hof van Jusititie bevoegd is ter zake van de uitlegging daarvan.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0937/98 van José Escudero (PPE) aan de Commissie (16 maart 1998)

Betreft: Culturele samenwerking met Latijns-Amerika

Kan de Commissie mededelingen doen over de wijze waarop met behulp van de bestaande fondsen kan worden deelgenomen aan de culturele samenwerking met Latijns-Amerika? Zijn er openbare inschrijvingsprocedures of programma's voor steun aan en/of cofinanciering van goedgekeurde openbare projecten, die burgers of culturele organisaties in staat stellen van deze fondsen te profiteren?

Antwoord van de heer Marin namens de Commissie (8 april 1998)

De Commissie heeft tussen 1992 en 1997 een reeks maatregelen gefinancierd op het gebied van de culturele samenwerking met de landen van Latijns-Amerika, ten belope van 3,5 miljoen ecu. Deze maatregelen bestrijken hoofdzakelijk de volgende gebieden: de Latijns-Amerikaanse culturele eigenheid en de dialogen inzake cultuur, het gemeenschappelijk erfgoed van Europa en van Latijns-Amerika, het imago van Latijns-Amerika in Europa, het imago van Europa in Latijns-Amerika, het cultureel erfgoed alsook het cultureel toerisme.

Bovendien hecht de Commissie, overeenkomstig de bewoordingen van artikel 5 van Verordening Nr 443/92 (EEG) van de Raad van 25 februari 1992, inzake financiële en technische hulp en economische samenwerking met de ontwikkelingslanden in Latijns-Amerika en in Azië ((PB L 52 van 27.2.1992. )), bijzondere aandacht aan de culturele dimensie van de ontwikkelingsprojecten die zij in de landen van Latijns-Amerika financiert. Met betrekking tot de inschrijving van de projecten in de vorm van openbare aanbestedingen, heeft de Commissie daarbij de geldende standaarden gevolgd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0442/98 van Ian Paisley (NI) aan de Commissie (27 februari 1998)

Betreft: Steun voor boeren

Kan de Commissie gedetailleerde informatie verstrekken over het bedrag van de Europese financiële bijstand die aan Ierse boeren is verstrekt teneinde hen te helpen over te stappen van traditionele landbouwmethoden naar het fokken van hazewindhonden?

Kan de Commissie een lijst verstrekken van de subsidies die in elk kalenderjaar zijn verleend en van de in elk begrotingsjaar toegewezen bedragen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (24 maart 1998)

In het kader van het communautaire beleid voor plattelandsontwikkeling heeft de Commissie de lidstaten gestimuleerd om steun te verlenen voor een op andere producten dan levensmiddelen gerichte diversificatie van de landbouwproductie.

Wat Ierland betreft was in het kader van het operationele programma voor landbouw, plattelandsontwikkeling en bosbouw 1994-1999 communautaire steun beschikbaar voor landbouwers en andere plattelandsbewoners die zich bij wijze van diversificatie wilden gaan bezighouden met het fokken van hazewinden. Er werd 870 000 Iers pond aan overheidsgelden uitgetrokken voor regelingen op het gebied van rasverbetering, promotie en afzet. Er is geen enkel verzoek om communautaire steun ingediend en daarom is besloten de betrokken maatregelen uit het operationele programma te schrappen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0981/98 van Hugh McMahon (PSE) aan de Commissie (23 maart 1998)

Betreft: Tenuitvoerlegging van de richtlijn ouderschapsverlof in het VK

Kan de Commissie mededelen wanneer het VK de richtlijn ouderschapsverlof uit 1996 uiterlijk ten uitvoer moet hebben gelegd?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (16 april 1998)

Richtlijn 96/34/EG betreffende de door de Union of industrial and employers' confederations of Europe (UNICE), het Centre européen de l'économie publique (CEEP) en het Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV) ((PB L 145 van 19.6.1996. )) gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof werd goedgekeurd krachtens het Protocol betreffende de sociale politiek en was niet van toepassing op het Verenigd Koninkrijk. De andere lidstaten moeten de bepalingen van deze richtlijn op 3 juni 1998, te weten twee jaar na de goedkeuring, hebben omgezet, hoewel zij om verlenging met een jaar kunnen verzoeken indien dit nodig is om rekening te houden met bijzondere moeilijkheden of tenuitvoerlegging door middel van een collectieve overeenkomst (artikel 2, lid 2).

Richtlijn 97/75/EG ((PB L 10 van 16.1.1998. )) breidt Richtlijn 96/34/EG uit tot het Verenigd Koninkrijk en het Verenigd Koninkrijk moet de bepalingen daarvan op 15 december 1999, te weten twee jaar na de goedkeuring, omzetten, zoals ook geldt voor de andere lidstaten. Het Verenigd Koninkrijk zou dus op dezelfde grondslag als hierboven de mogelijkheid van verlenging met een jaar kunnen benutten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0840/98 van José Barros Moura (PSE) aan de Commissie (26 maart 1998)

Betreft: Regionale indeling en structuurfondsen

Onderstaande vraag werd reeds tijdens de recente vergadering van de afdeling "Regionaal beleid¨ van het Economisch en Sociaal Comité aan mevrouw Wulf-Mathies, lid van de Commissie, gesteld:

De Commissie is, zoals men weet, van plan de regio Lissabon-Taagvallei niet langer als een doelstelling nr. 1-gebied te behandelen. Betekent dit dat Ierland op grond van hetzelfde uitgangspunt door de Commissie in verschillende regio's zal worden opgedeeld zodat sommige ervan onder doelstelling nr. 1 kunnen blijven vallen? M.a.w., als Ierland één regio blijft om voor de kredieten van de structuurfondsen in aanmerking te komen, hoe kan de opdeling van Portugal dan gerechtvaardigd worden? Welke politieke maatstaf wordt hierbij gehanteerd?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (8 mei 1998)

De Commissie heeft voorgesteld om voor de bepaling van de voor doelstelling 1 in aanmerking te nemen regio's te blijven werken met een drempel van 75 % van het communautaire gemiddelde van het bruto binnenlands product (BBP) per inwoner in KKS (koopkrachtstandaard) op niveau 2 van de nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek (NUTS).

Het NUTS-systeem is in de jaren zeventig opgezet om voor de productie van regionale statistieken te kunnen beschikken over één enkele uniforme indeling in territoriale eenheden. Sinds 1988 is dit systeem ook gebruikt voor de indeling van de voor doelstelling 1 van de Structuurfondsen in aanmerking te nemen regio's.

In bijna alle lidstaten stemmen de verschillende NUTS-niveaus overeen met de administratieve indeling. Ierland heeft altijd uit één enkele NUTS-2-regio bestaan, terwijl Portugal op het vasteland vijf NUTS-2-regio's omvat, waarbij nog de Azoren en Madeira komen. Het NUTS-systeem blijft in de loop van de tijd tamelijk stabiel, omdat het alleen wordt aangepast als de bestuurlijke structuur van een lidstaat is gewijzigd. De Commissie is niet voornemens om zonder een dergelijke ontwikkeling een wijziging van de NUTS-structuur voor welke van beide lidstaten ook voor te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0498/98 van Riitta Myller (PSE) aan de Commissie (2 maart 1998)

Betreft: Uitvoering van de ontwikkelingsprogramma's van de EU

Bij de besluitvorming over de ontwikkelingshulpprojecten van de EU zou meer dan tot dusver rekening moeten worden gehouden met de prioriteiten en behoeften van het begunstigde land. In het zogenoemde EOF-proces zijn de Europese Commissie en de lidstaten vertegenwoordigd. De landen waar de projecten moeten worden verwezenlijkt hebben daarentegen geen enkele mogelijkheid tot inspraak. Op grond van de nieuwe uitvoeringsvoorschriften voor de projecten wordt de regering van het doelland evenwel verplicht de verantwoordelijkheid voor de uit te voeren projecten op zich te nemen. Dat is een volkomen juist, maar onredelijk beginsel, als bij de keuze van de ontwikkelingsprojecten geen rekening wordt gehouden met de behoeften en prioriteiten van het begunstigde land zelf.

Om te kunnen waarborgen dat bij de uitvoering van projecten rekening wordt gehouden met de prioriteiten van het doelland zelf, vraag ik het ter zake bevoegde lid van de Commissie of het niet mogelijk is de verantwoordelijkheid voor de goedkeuring van projecten overeenkomstig het EOF-proces te delegeren aan bijvoorbeeld een in het doelland fungerend college van vertegenwoordigers van de lidstaten van de EU en van de vertegenwoordiger van de Commissie?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie (15 april 1998)

De bepalingen van de Overeenkomst van Lomé IV (principes en richtsnoeren, artikel 221 en 222; uitvoeringsprocedures, artikel 285 tot en met 289) zijn duidelijk: de landen in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan (ACS-staten) die communautaire steun ontvangen, spelen een centrale rol in het besluitvormingsproces betreffende de tenuitvoerlegging van het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF).

De genoemde bepalingen zorgen ervoor dat met de prioriteiten en behoeften van de begunstigde landen ten volle rekening wordt gehouden bij de gefinancierde projecten en programma's.

De identificatie en de voorbereiding van de projecten behoren tot de taak van de ACS-staat (artikel 285).

Het onderzoek van de projecten en programma's geschiedt gezamenlijk door de betrokken ACS-staat en de Gemeenschap, die ter plekke wordt vertegenwoordigd door het hoofd van de delegatie van de Commissie (artikel 287).

Het financieringsvoorstel wordt in nauw overleg met de ACS-staat opgesteld door het hoofd van de delegatie, en afgerond door de Commissie. De ACS-staat ontvangt een kopie en kan verzoeken om bepaalde wijzigingen (artikel 288).

Indien het financieringsvoorstel niet door de Gemeenschap is goedgekeurd, kan de ACS-staat het probleem aan de orde stellen in het ACS-EEG-Comité voor samenwerking inzake ontwikkelingsfinanciering, maar ook verzoeken te worden gehoord door het orgaan van de Gemeenschap dat het besluit neemt (artikel 289).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0826/98 van Lis Jensen (I-EDN) aan de Commissie (26 maart 1998)

Betreft: Voorlichtingsbegroting van het kantoor van de Commissie in Kopenhagen

Kan de Commissie mededelen welke deel van zijn begroting haar kantoor in Kopenhagen in 1998 heeft bestemd voor voorlichting? Welk percentage van deze middelen zal vóór 28 mei 1998 worden gebruikt?

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie (2 juni 1998)

Het bureau van de Commissie in Denemarken heeft in 1998 voor algemene voorlichtingsactiviteiten 1.248.000 ecu aan vastleggingskredieten toegewezen gekregen uit begrotingsonderdeel B3-300 (Algemene acties op het gebied van voorlichting en communicatie over de Europese Unie) en 20.000 ecu aan vastleggingskredieten uit begrotingsonderdeel B3-301 (Informatiecentra).

De algemene voorlichtingsactiviteiten van het bureau, zoals het uitbrengen van een maandblad, nieuwsbrieven en informatiebladen en het organiseren van conferenties en studiebijeenkomsten, vinden gedurende het hele jaar plaats, zowel voor als na het referendum.

Van begrotingsonderdeel B3-306 (Voorlichtingsprogramma voor de Europese Burger 'Prince' - Voorlichtingsacties in verband met specifieke beleidsmaatregelen) is 295.000 ecu aan vastleggingskredieten aan het bureau in Denemarken toegewezen voor voorlichting over het Verdrag van Amsterdam. Op dit moment valt moeilijk te zeggen welk deel daarvan vóór en welk deel na 28 mei zal worden besteed. Deze activiteiten vallen onder de taak van de Commissie om voorlichting voor het grote publiek te verzorgen (zoals een informatiegids over het Verdrag van Amsterdam) over belangrijke onderwerpen betreffende de Gemeenschap.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0820/98 van José Apolinário (PSE) aan de Commissie (26 maart 1998)

Betreft: Communautair initiatief INTERREG en toerisme

Kan de Commissie mededelen welk totaalbedrag per lidstaat beschikbaar is gesteld voor acties en projecten in het kader van het communautaire initiatief Interreg II gedurende de financiële programmeringsperiode 1994-1999 en specifiek bestemd voor het toerisme?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (20 april 1998)

Van de drie onderdelen van het communautair initiatief Interreg II biedt alleen Interreg IIA (ontwikkeling van grensregio's en grensoverschrijdende samenwerking) ruimte voor significante acties op het gebied van het toerisme. Zoals dit voor de Structuurfondsen in het algemeen het geval is, wordt ook Interreg II ten uitvoer gelegd met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel. Zo heeft de Commissie uit hoofde van Interreg IIA 59 operationele meerjarenprogramma's goedgekeurd, maar ligt de verantwoordelijkheid voor de selectie en de goedkeuring van de projecten bij de nationale of zelfs de regionale en plaatselijke autoriteiten. Bovendien worden in de geest van een echte grensoverschrijdende samenwerking voor de operationele programma's die betrekking hebben op de gebieden aan binnengrenzen de kredieten normaliter niet per lidstaat toegewezen.

Bijgevolg kan voor de communautaire financiële steun in het kader van de 59 operationele programma's voor maatregelen op het gebied van het toerisme slechts een geschat totaalbedrag worden gegeven. Op basis van de huidige programmering kan dit bedrag op ongeveer 300 miljoen ecu worden geraamd, wat overeenkomt met ongeveer 12% van de totale communautaire kredieten voor Interreg IIA. In het kader van het operationele programma Spanje/Portugal bij voorbeeld wordt ongeveer 55 miljoen ecu besteed aan acties op het gebied van het toerisme, dat wil zeggen 10% van de voor dit programma toegewezen communautaire kredieten.