ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3104/97 van Rijk van Dam (I-EDN) aan de Commissie (3 oktober 1997)

Betreft: Oezbekistan

Op de vragen (E-2333/97 ((PB C 60 van 25.2.1998, blz. 128. )) en E-2449/97 ((PB C 60 van 25.2.1998, blz. 132. ))) over de confiscatie van 25.000 bijbels in Oezbekistan en de belemmering van de activiteiten van het Oezbeekse Bijbelgenootschap, antwoordde de Commissie dat zij niet beschikt over informatie betreffende deze feiten en ook van de Oezbeekse autoriteiten nog geen concrete inlichtingen heeft ontvangen.

Niettemin bereikte ons van diverse kanten de informatie dat de bijbels nog steeds geconfisceerd zijn, dat de Oezbeekse autoriteiten verlangen dat de bijbels worden teruggestuurd en dat de Oezbeekse spoorwegen aan het Oezbeekse Bijbelgenootschap zelfs een bedrag van ongeveer $ 13.000 (een bedrag dat iedere dag toeneemt) in rekening brengen voor de opslag van de inbeslaggenomen bijbels.

1. Is de Commissie niet van mening dat er over dit optreden, dat in strijd is met de Partnerschaps- en Samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Oezbekistan, bij herhaling en dringend aan de Oezbeekse autoriteiten om opheldering moet worden gevraagd?

2. Kan de Commissie meedelen op welke termijn zij welke actie richting de Oezbeekse autoriteiten wil ondernemen om de bijbels vrij te krijgen, de vordering wegens opslag ongedaan te maken en het Oezbeekse Bijbelgenootschap ongehinderd te laten functioneren?

Antwoord van de heer Van den Broek namens de Commissie (17 oktober 1997)

De Oezbeekse autoriteiten hebben onlangs aan de Commissie meegedeeld dat er geen enkel bezwaar meer bestaat tegen de invoer van bijbels in Oezbekistan. Het Oezbeekse Bijbelgenootschap heeft dit feit trouwens bevestigd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3009/97 van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie (1 oktober 1997)

Betreft: Ecologische ramp in het Kerkini-meer

Het Kerkini-meer is een belangrijke en beschermde biotoop in Noord-Griekenland met een rijke fauna en flora. In dit beschermde gebied bevindt zich een particuliere aanplant van witte populieren; in juli 1994 ging de eigenaar over tot het kappen van de bomen, ondanks het feit dat zich in de bomen honderden nesten van reigers bevonden, waarvan de jongen niet in staat waren te vliegen. Zijn optreden leidde tot de dood van meer dan 200 vogels, en schokte de publieke opinie in Griekenland. De ter zake bevoegde en verantwoordelijke instanties hebben dit optreden niet verhinderd of maatregelen genomen tegen de eigenaar van de aanplant.

Kan de Commissie meedelen of zij van deze feiten op de hoogte is en of zij in de positie verkeert om de Griekse regering om uitleg te vragen met het oog op een betere bescherming van de biotopen en sancties tegen overtreders?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (13 november 1997)

Het Kerkini-meer is, hoewel het kunstmatig is, een zeer rijk watergebied dat door de Griekse autoriteiten is aangewezen als speciale beschermingszone ingevolge Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand ((PB L 103 van 25.4.1979, laatstelijk gewijzigd als gevolg van de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden (PB L 1 van 1.1.1995). )). Het is tevens voorgedragen voor bescherming uit hoofde van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna ((PB L 206 van 22.7.1992. )).

Dit gebied is één van de belangrijkste zones waarin momenteel werkzaamheden in het kader van een LIFE-Nature-project ("Bescherming van de Phalacrocorax pygmeus en Anser erythropus in Griekenland¨) worden verricht. Het kappen, half juni 1997, van een aanplant van populieren waarin zich nesten van reigers bevonden kwam zodoende de begunstigden van het project ter ore, die onmiddellijk de Griekse autoriteiten waarschuwden. Deze aanplant bevindt zich echter buiten de speciale beschermingszone, op particulier grondgebied, en valt dientengevolge niet onder het op de speciale beschermingszones van toepassing zijnde stelsel. Het is de Commissie desondanks bekend dat het Ministerie van landbouw een circulaire heeft uitgebracht waarin staat dat het kappen van populieren in het broedseizoen voortaan verboden zal zijn (te weten van 15 februari tot en met 30 juli). Van nu af aan zal dit verbod gelden voor de desbetreffende zone in het gebied van het Kerkini-meer.

De Commissie is bovendien op de hoogte gesteld van andere problemen met betrekking tot de bescherming van het Kerkini-meer en zal deze zaken onderzoeken teneinde een duidelijk beeld te krijgen van de situatie en, zo nodig, maatregelen te nemen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3065/97 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (2 oktober 1997)

Betreft: Verpakkingen

Referentie: "Voorstel voor de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende waarmerken op de verpakking en een procedure voor de beoordeling van de conformiteit daarvan¨ (COM(96)0191 def. - 96/0123 COD) ((PB C 382 van 18.12.1996, blz. 10. )).

Het voorstel vloeit voort uit de verplichtingen die in richtlijn 94/62/EG ((PC L 365 van 31.12.1994, blz. 10. )) inzake verpakkingen en verpakkingsafval gesteld werden met betrekking tot waarmerken op de verpakking en de beoordeling van de conformiteit daarvan.

Het voorgestelde waarmerk is facultatief en geeft door middel van een symbool aan of de verpakking kan worden hergebruikt of gerecycleerd. Daarvan afwijkende waarmerken zullen verboden zijn.

Acht de Commissie het niet noodzakelijk een programma voor te stellen om de milieubelasting door verpakkingen tot een minimum te beperken, en vooral ook een einde te maken aan de proliferatie van door de bedrijven zelf ingestelde waarmerken met betrekking tot de hergebruikbaarheid of recycleerbaarheid van verpakkingen?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (11 november 1997)

Het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake merktekens op verpakkingen en inzake de vaststelling van een procedure voor de overeenstemmingsbeoordeling van verpakkingen is op 25 november 1996 aangenomen. Dit voorstel vormt een aanvulling op Richtlijn 94/62/EG doordat de te gebruiken merksymbolen worden vastgelegd, alsmede de procedure voor de beoordeling of verpakkingen aan de essentiële vereisten van de richtlijn voldoen.

Het voorstel betreffende merktekens is erop gericht de consumenten ervan op de hoogte te brengen wanneer verpakking kan worden hergebruikt of gerecycleerd. Bovendien moet het voorstel van de Commissie een eind maken aan de huidige onduidelijke situatie op de markt doordat er aparte symbolen worden vastgesteld voor verpakkingen die geschikt zijn voor hergebruik, respectievelijk recycling.

In dit voorstel is bepaald dat alleen voor hergebruik of recycling geschikte verpakking in de zin van de vereisten van Richtlijn 94/62/EG van een merkteken kan worden voorzien. Het systeem is facultatief, maar als een producent wil aangeven dat de verpakking geschikt is voor hergebruik of recycling, dan moeten deze symbolen worden gebruikt. Andere zijn niet toegestaan. De producenten gebruiken op dit moment een grote verscheidenheid van symbolen en etiketten om aan te geven dat de verpakkingen kunnen worden gerecycleerd of hergebruikt, waardoor bij de consument vaak verwarring ontstaat over de milieuvriendelijkheid van de verpakking.

De Commissie is van mening dat de discussies in het Parlement en de Raad over het voorstel voor een richtlijn inzake merktekens afgerond moeten zijn alvorens er sprake kan zijn van verdere stappen ten aanzien van merktekens op verpakkingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2931/97 van Sérgio Ribeiro (GUE/NGL) aan de Commissie (17 september 1997)

Betreft: Opschorting van de steun van de Portugese overheid aan EPAC

Het besluit van de Commissie van 30 april waarin geëist wordt van de Portugese overheid dat zij de steun in de vorm van een overheidsgarantie aan EPAC opschort, getuigt van een starre interpretatie van artikel 93, lid 2 en 3 van het Verdrag. Bij een coherente uitleg van dit artikel zouden situaties die de toepassing hiervan veel meer rechtvaardigen, zoals de recentelijk verleende garanties aan de Mello groep en andere ondernemingen, niet meer voorkomen.

Het is veelzeggend dat in de gehele motivering van het besluit voorbijgegaan wordt aan het feit dat de haveninstallaties van de EPAC bij de privatisering zijn overgedragen aan de SILOPOR zonder dat de bestaande schuld in de privatisering is meegenomen en dat de EPAC nog steeds verantwoordelijk is voor de rentelasten in verband met de lening die het bedrijf is aangegaan voor de bouw van deze installaties.

Kan de Commissie meedelen of dit feit in overweging is genomen, en zo niet, of dat niet zou moeten gebeuren, om te voorkomen dat de Commissie met haar besluiten bijdraagt aan het kapitaalverlies van het bedrijf, hetgeen ernstige gevolgen kan hebben voor de werknemers, die op geen enkele manier verantwoordelijk zijn voor het gevoerde beleid en de uitvoering van de privatisering?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (28 oktober 1997)

In de beschikking van de Commissie van 30 april 1997 ((PB L 186 van 16.7.1997. )) wordt de Portugese Regering verzocht de steun in de vorm van een staatsgarantie ten gunste van EPAC - Empresa Para a Agroalimentação e Cereais, SA, op te schorten. In het kader van de procedure voor onderzoek van nationale steunmaatregelen uit hoofde van de artikelen 92 tot en met 94 van het EG-Verdrag gaat het om een voorlopige beschikking die is gebaseerd op het feit dat de garantie is verleend vóórdat de Commissie daarover een oordeel heeft kunnen uitspreken, wat strijdig is met artikel 93, lid 3, van het EG-Verdrag.

Bij beschikking van 9 juli 1997 heeft de Commissie een definitief besluit genomen over de door de Portugese staat genomen maatregelen ten gunste van EPAC, en zijn die maatregelen met name als onwettig en strijdig met de gemeenschappelijke markt aangemerkt.

De door het geachte Parlementslid aangehaalde feiten en alle door de Portugese autoriteiten meegedeelde informatie betreffende de relatie tussen EPAC en Silopor, zijn in overweging genomen bij het nemen van het definitieve besluit.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3098/97 van Bryan Cassidy (PPE) aan de Commissie (2 oktober 1997)

Betreft: Commissieonderzoek naar de Nederlandse markt op het gebied van elektrotechniek

In maart 1991 heeft directoraat-generaal IV van de Commissie een klacht ontvangen in verband met vermeende kartelactiviteiten in de Nederlandse elektrotechnische sector. In juli 1996, na een grondig onderzoek van vijf jaar, heeft de Commissie een verklaring uitgegeven waarin zij stelde dat bepaalde groothandelaren in elektrotechnisch installatiemateriaal en hun handelsorganisatie inderdaad betrokken waren bij concurrentievervalsende activiteiten. Daardoor werden buitenlandse groothandelaren uitgesloten van de Nederlandse markt waardoor op deze markt geen gebruikelijke concurrentievoorwaarden heersten die elders in de EU wel bestaan. Het gevolg is dat de Nederlandse consumenten verplicht zijn veel hogere prijzen te betalen dan de consumenten in andere EU-lidstaten.

Als gevolg van vertragingen in de procedures van de Commissie is tegen dit concurrentievervalsend gedrag gedurende een periode van zes jaar niet opgetreden. Kan de Commissie mededelen wanneer zij denkt haar onderzoek af te ronden en een besluit te nemen om ervoor te zorgen dat de concurrentie, in het belang van het publiek, zo snel mogelijk op de Nederlandse markt voor elektrotechnisch installatiemateriaal wordt hersteld?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie (28 oktober 1997)

Deze zaak werpt zeer ingewikkelde kwesties op. Zij wordt momenteel nog steeds door de Commissie onderzocht en krijgt absolute voorrang. In gevallen zoals deze, moet een uitvoerig onderzoek naar de hele industriesector worden verricht. Na deze langdurige procedure moet ervoor gezorgd worden dat alle respondenten voldoende toegang hebben tot alle beschikbare relevante informatie. Alle respondenten hebben het recht om hun opmerkingen kenbaar te maken over deze informatie, die eveneens grondig onderzocht moet worden. In het betrokken geval zijn er zeven respondenten. De procedure is nu beëindigd en voor de derde week van november 1997 is een hoorzitting gepland met de respondenten. Tijdens het onderzoek, dient te Commissie ervoor te zorgen dat geen vertrouwelijke informatie wordt vrijgegeven zonder de uitdrukkelijke toestemming van de betrokken partij. Pas nadat de hoorzitting heeft plaatsgehad, zal de Commissie kunnen mededelen of en wanneer zij een formeel besluit zal nemen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3331/97 van Thomas Mann (PPE) aan de Commissie (22 oktober 1997)

Betreft: Uitvoerbaarheid van maatregelen van de Europese Unie op regionaal en gemeentelijk niveau

Op de maatregelen van de Europese Unie ten gunste van ouderen hebben gemeenten uit mijn kiesdistrict meer dan eens aangemerkt dat steunprogramma's van de Europese Unie te kort van tevoren worden bekendgemaakt en dat de indieningstermijn daarvoor veel te kort is. Daarom wordt vaak het verwijt gehoord dat Europa met alibiprogramma's werkt.

Het bijeenbrengen van de gedetailleerde gegevens is voor de aanvragers buitengewoon moeilijk. Daar komt dan nog de tijdsspanne bij die de regionale parlementen en gemeenteraden voor dit soort besluiten nodig hebben, waardoor de termijnen van de Commissie alleen al op grond van de juridisch voorgeschreven procedures niet kunnen worden gehaald.

Kan de Commissie mededelen:

1. hoe de gemeenten over het bestaan van dit soort steunprogramma's worden geïnformeerd en hoe zij de vaak ontoereikende informatiestroom denkt te verbeteren?

2. Waarom de aanvraagtermijn voor dit soort programma's zo kort is?

3. Welke mogelijkheid zij ziet om de indieningstermijn op adequate wijze te verlengen?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (27 november 1997)

1. De richtsnoeren voor aanvragers in het kader van begrotingslijn B3-4104 "Maatregelen ten behoeve van ouderen¨ zijn naar de betrokken ministeries in alle lidstaten en de belangrijkste op dit gebied werkzame niet-gouvernementele organisaties ((NGO's) gezonden. Verder is ook een groot aantal richtsnoeren verstuurd, waarvoor bij de Commissie een verzoek was binnengekomen. Desalniettemin zal de Commissie zich erover bezinnen hoe zij de verspreiding van informatie over financieringsmogelijkheden en de subsidiabiliteitscriteria in de toekomst kan verbeteren.

2. Het Verenigd Koninkrijk heeft de rechtmatigheid van de uitgaven van de Commissie in het jaar 1996 in het kader van de begrotingslijn "Maatregelen ten behoeve van ouderen¨ voor het Hof van Justitie aangevochten. Het Hof van Justitie gelastte de Commissie de betalingen in het kader van deze begrotingslijn tot aan het definitieve oordeel op te schorten. Wegens de Britse aanvechting moest worden gecontroleerd of de begrotingslijn voor 1997 kon worden gebruikt. Bijgevolg konden de richtsnoeren niet eerder worden uitgegeven.

3. De Commissie neemt alle aanvragen voor verlenging van de termijn in overweging. Om evenwel een gelijke behandeling van alle aanvragers te waarborgen geldt in het algemeen voor iedereen dezelfde indieningstermijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2654/97 van Patricia McKenna (V) aan de Commissie (1 september 1997)

Betreft: Premierechten zoogkoeien

Op 5 juli 1997 publiceerde de Commissie verordening (EG) nr. 1302/97 ((PB L 177 van 5.7.1997, blz. 5. )) tot wijziging van verordening (EEG) nr. 3886/92 ((PB L 391 van 31.12.1992, blz. 20. )) waarin gedetailleerde regels worden vastgelegd voor de toepassing van premieregelingen voor de markt van rundvlees met betrekking tot de tijdelijke verpachting van de premierechten inzake zoogkoeien.

Welke plannen heeft de Commissie verder ter regulering van de premierechten voor zoogkoeien?

Deelt zij, op basis van haar onderzoek, de opvatting dat voornamelijk grote boeren profiteren van de regelingen voor zoogkoeien? Naar verluidt zou Prins Charles van Groot-Brittannië vorig jaar bij voorbeeld £ 2 miljoen aan zoogpremies hebben ontvangen van de EU.

Is de Commissie bereid het programma zodanig aan te passen dat het meer profijt oplevert voor kleinere boeren? Tot welke maatregelen is zij bereid opdat het programma zodanig kan worden herzien dat de subsidiabele boeren milieuvriendelijke methoden moeten hanteren?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (7 oktober 1997)

Na de goedkeuring van Verordening (EG) nr. 1302/97, waarnaar door het geachte Parlementslid wordt verwezen, en waarin bepaalde voorschriften betreffende de tijdelijke overdracht van rechten op de zoogkoeienpremie worden toegelicht, heeft de Commissie geen verdere plannen in het kader van dit dossier.

De lidstaten zijn verantwoordelijk voor het directe beheer van de premieregelingen voor runderen. Bijgevolg beschikt de Commissie niet over gedetailleerde gegevens met betrekking tot de omvang van de bedrijven waaraan steun wordt verleend. Aangezien evenwel de zoogkoeienpremieregeling gebaseerd is op het principe van steunverlening op basis van het aantaldieren, kan logischerwijze worden geconcludeerd dat het bedrag dat een exploitant uiteindelijk ontvangt, het grootst is op de bedrijven met het hoogste aantal zoogkoeien. In de praktijk komen exploitanten van kleinere bedrijven in aanmerking voor een vrijstelling van toepassing van het veebezettingsgetal.

Wat de herziening van de regeling betreft, wenst de Commissie het geachte Parlementslid te wijzen op het landbouwgedeelte van Agenda 2000 ((COM(97)2000 def. )). Hierin geeft de Commissie haar voornemen te kennen om een voorstel in te dienen tot vaststelling van een bijzonder maximum voor alle rechtstreekse inkomenssteun die in het kader van de gemeenschappelijke marktordeningen wordt verleend. Bovendien wordt daarin uitdrukkelijk gesteld dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid met name ten doel heeft expliciet rekening te houden met het milieu.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2894/97 van Phillip Whitehead (PSE) aan de Commissie (17 september 1997)

Betreft: Vrijkomend nikkel in de legering voor de munten van 1 en 2 euro

De nikkelrichtlijn (94/27/EG) ((PB L 188 van 22.7.1994, blz. 1. )) verbiedt het gebruik van een nikkellegering waarbij meer dan 0,5 ìg/cm2 per week vrijkomt voor producten die bestemd zijn in direct en voortdurend contact met de menselijke huid te komen.

Kan de Commissie meedelen, overwegende dat bepaalde werknemers (zoals bankbedienden die geld tellen of aan een betalingsloket werken) in hoge mate in contact met munten komen, of zij van mening is dat munten producten zijn die in direct en voortdurend contact met de menselijke huid komen?

Zo ja, kan zij ermee instemmen dat de nikkellegering die voor de euromunten wordt gekozen, dient te beantwoorden aan de normen voor dergelijke producten zoals vastgelegd in de nikkelrichtlijn?

Antwoord van de heer de Silguy namens de Commissie (18 november 1997)

Richtlijn 94/27/EG van 30 juni 1994 tot 12e wijziging van Richtlijn 76/769/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten voorziet in beperkingen in het gebruik van nikkel in voorwerpen die in direct en langdurig contact met de huid komen. Deze beperkingen zijn opgelegd aangezien bekend is dat de aanwezigheid van nikkel in bepaalde voorwerpen overgevoeligheid van de mens voor nikkel kan veroorzaken en allergische reacties tot gevolg kan hebben bij langdurig contact.

Het wetenschappelijk Comité voor toxiciteit en ecotoxiciteit heeft echter verklaard dat er geen aanwijzingen zijn dat nikkel in onze huidige munten in verband is gebracht met het ontstaan van overgevoeligheid bij werknemers die met deze munten werken of bij de gewone consument.

Munten worden niet genoemd in de lijst van voorwerpen die aan de richtlijn is gehecht en er zijn momenteel geen aanwijzingen dat deze richtlijn betrekking heeft op munten.

Volgens het voorstel voor een verordening van de Raad over munteenheden en technische specificaties van euromunten ((PB C 208 van 9.7.1997. )) zou slechts 8 % van de in omloop zijnde munten enig nikkel bevatten, vergeleken met 75 % van de munten die op dit moment in omloop zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0882/97 van Agnes Schierhuber (PPE) aan de Commissie (12 maart 1997)

Betreft: Hoogte van de in 1996 door Oostenrijk en de afzonderlijke deelstaten ontvangen EU-middelen

Sinds het referendum over de toetreding van Oostenrijk tot de Europese Unie in 1994 is de kritiek op het Oostenrijkse lidmaatschap van de Europese Unie fors toegenomen.

Bekritiseerd worden vooral de financiële bijdragen van Oostenrijk aan de Europese Unie. Bovendien wordt vaak beweerd dat Oostenrijk de steunmogelijkheden in het kader van de Europese Unie niet optimaal benut.

Kan de Commissie daarom het volgende meedelen:

1. Welke bedragen zijn in 1996 in totaal door de Europese Unie uit hoofde van alle beschikbare communautaire fondsen aan Oostenrijk overgemaakt?

2. Welke bedragen zijn in 1996 door de Europese Unie aan de afzonderlijke Oostenrijkse deelstaten overgemaakt?

Aanvullend antwoord van de heer Santer namens de Commissie (14 november 1997)

Het geachte Parlementslid wordt verwezen naar de studie over de bijdragen aan de Gemeenschapsbegroting, die op 14 oktober 1997 ((SEC (97) 1918. )) aan het Parlement is toegezonden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3289/97 van Wolfgang Kreissl-Dörfler (V) aan de Commissie (20 oktober 1997)

Betreft: OESO-onderhandelingen over een multilaterale investeringsovereenkomst (MIA)

In haar mededeling "Gelijke spelregels voor wereldwijde directe investeringen¨ (COM(95)0042 - C4-0118/95) gaat de Commissie in op de specifieke wensen van de ontwikkelingslanden ten aanzien van directe buitenlandse investeringen (DBI): "Deze landen hebben er speciaal belang bij dat DBI een bijdrage leveren tot de ontwikkeling van het menselijk potentieel en dat multinationale ondernemingen sociale verantwoordelijkheid aanvaarden wanneer zij in het ontvangende land opereren. Met name willen deze landen voorkomen dat DBI-instromen gemotiveerd worden door lage milieunormen of dat deze normen nog verder worden verlaagd om DBI aan te trekken. De Gemeenschap moet derhalve instemmen met discussie over aanvullende garanties, zoals gedragscodes voor multinationale ondernemingen, om aan deze wensen tegemoet te komen en deze te beschouwen als een nevenproduct van de algemene beginselen die de vrije toegang en de bescherming van investeringen waarborgen.¨

Wat heeft de Commissie ondernomen om de eerbiediging van sociale, economische en milieunormen te waarborgen en wat is de stand van de discussie over de invoering van gedragscodes voor multinationale ondernemingen?

Antwoord van de heer Leon Brittan namens de Commissie (13 november 1997)

De Commissie blijft van mening dat een verlaging van milieunormen en sociale normen om directe buitenlandse investeringen (DBI) aan te trekken, dient te worden vermeden, niet alleen in ontwikkelingslanden. De Commissie is derhalve voorstander van een daarmee verband houdende bepaling, die op dit ogenblik wordt besproken in de onderhandelingen over de multilaterale investeringsovereenkomst (MIA).

De Commissie steunt tevens voorstellen om de richtlijnen van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) voor multinationale ondernemingen in de MIA op te nemen.

Tenslotte wil de Commissie erop wijzen dat er weinig aanwijzingen zijn van DBI-instromen naar derde landen met de bedoeling voordeel te halen uit lagere milieunormen en sociale normen of dat zulke normen verlaagd werden om buitenlandse investeringen aan te trekken.