SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2300/02

van Guido Bodrato (PPE-DE) aan de Commissie

(25 juli 2002)

Betreft: Vrij verkeer van personen en legitimatiebewijzen

In antwoord op de vragen van de leden Speroni en Gobbo van 22 oktober 2001 (P-2296/01 en P-3010/01(1)) heeft de Commissie bevestigd dat een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort de enige documenten zijn die door alle lidstaten worden erkend wanneer een burger van de Unie zijn eigen land verlaat om zich naar een andere lidstaat, waarvan hij de nationaliteit niet bezit, te begeven. Hier valt niets op aan te merken. Uit vragen van Europese burgers blijken echter problemen te rijzen in het specifieke geval van een Europese burger die zijn vast verblijf heeft in een lidstaat waarvan hij de nationaliteit niet bezit en van de administratie van die staat een legitimatiebewijs (verblijfskaart) conform aan Richtlijn nr. 68/360/CEE(2) van 15 oktober 1968 heeft gekregen. Waarom zou dit legitimatiebewijs niet kunnen gelden om te bewijzen dat de betrokkene, wanneer hij naar of door een andere lidstaat reist, burger van de Europese Unie is en dus het recht van vrij verkeer geniet?

Uit het arrest van het Hof van Justitie van 21 september 1999 in de zaak C-378/97 (Wijsenbeek) blijkt dat de lidstaten het recht behouden om identiteitscontroles uit te voeren om na te gaan of de persoon in kwestie een burger van een lidstaat is, en bijgevolg het recht van vrij verkeer op het grondgebied van de lidstaten geniet.

Het gemeenschapsrecht primeert op het nationale recht. Waarom zou een officieel document, afgegeven op grond van een communautair besluit, dan niet voldoen om de identiteit van een persoon te bewijzen wanneer deze persoon, die een legitimatiebewijs heeft van de staat waarin hij of zij zijn vaste woonplaats heeft, zich voorlopig in een andere lidstaat bevindt, bijvoorbeeld wegens vakantie of om familiale redenen? Is het niet tegenstrijdig om aan de ene kant het recht van vrij verkeer te erkennen en aan de andere kant een geldig legitimatiebewijs, afgegeven op grond van een besluit dat het recht van vrij verkeer sanctioneert, te weigeren?

(1) PB C 115 E van 16.5.2002, blz. 211.

(2) PB L 257 van 19.10.1968, blz. 13.

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(23 september 2002)

Iedere burger die de nationaliteit bezit van een van de lidstaten, heeft het recht zich vrij te verplaatsen en vrij te verblijven op het grondgebied van de lidstaten van de Unie. De identiteitskaart of het paspoort zijn noodzakelijk voor de uitoefening van dat recht en dienen in de eerste plaats om de status van burger van de Unie te staven.

Iedere lidstaat legt de voorwaarden vast voor de toekenning van de nationaliteit en geeft aan zijn eigen onderdanen als bewijs van hun nationaliteit een identiteitsdocument af in de vorm van een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort.

De verblijfskaart, die op basis van de bepalingen van het Gemeenschapsrecht wordt toegekend aan burgers van de Unie die verblijven in een andere lidstaat, is niet bedoeld om de nationaliteit van de houder te bevestigen, maar om vast te stellen dat hij een verblijfsrecht heeft in het gastland. De verblijfskaart wordt afgegeven op vertoon van een identiteitskaart of een paspoort. Dit zijn de enige documenten die de nationaliteit van de houder kunnen bevestigen, en daarmee zijn status als begunstigde van de rechten die hem worden toegekend door de bepalingen van het EG-Verdrag en de regels van het afgeleide recht.