SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2721/96 van Bartho Pronk (PPE) aan de Commissie (21 oktober 1996)

Betreft: Veiligheid en gezondheid op vissersschepen

1. Kent de Commissie de berichtgeving in de Nederlandse pers (Visserijnieuws, o.a. 13 en 20 september 1996) over dodelijke ongevallen op visserijschepen?

2. Worden er statistieken bijgehouden van ongevallen op visserijschepen? Zo ja, hoeveel ongevallen met dodelijke afloop onder opvarenden van de Europese Unie hebben de laatste twee jaar plaatsgevonden, en is er sprake van een stijgende trend? Kan de Commissie een uitsplitsing naar ongevalsoorzaak geven?

3. Is de visserij een gevaarlijker bedrijfstak dan de overige scheepvaart?

4. Hoe staat het met de toepassing van de richtlijnen voor de veiligheid en gezondheid aan boord van visserijschepen? Dragen deze richtlijnen bij tot de vermindering van het aantal ongevallen?

5. Indien geen dalende trend waarneembaar is, is de Commissie bereid zich te bezinnen op verdere maatregelen voor veiligheid op vissersschepen?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (13 december 1996)

1. De Commissie kent de door de geachte afgevaardigde bedoelde artikelen die in de Nederlandse pers zijn verschenen, niet.

2. Van arbeidsongevallen worden in alle Lid-Staten nationale statistieken bijgehouden; deze betreffen ook ongevallen aan boord van vissersvaartuigen. Gezien het feit dat de huidige technieken voor melding en registratie van ongevallen tussen de Lid-Staten onderling verschillend zijn, is de mate van vergelijkbaarheid van de nationale statistieken gering. De Commissie werkt daarom al sinds 1992 met de Lid-Staten aan een geharmoniseerd systeem voor de verzameling en verwerking van arbeidsongevallenstatistieken in de gehele Gemeenschap.

Uit de nationale statistische gegevens waarover de Commissie beschikt valt niet af te leiden dat het aantal dodelijke ongevallen in de visserijsector stijgt. Zo heeft zich in de periode van 1990 t/m 1994 (laatste beschikbare gegevens) in Nederland in de visserijsector geen enkel dodelijk ongeval voorgedaan (Centraal Bureau voor de Statistiek). De frequentie van dodelijke ongevallen is in die periode in de gehele Gemeenschap stabiel gebleven (6,5 per 100.000 werknemers).

Bij bestudering van de statistische gegevens over de omstandigheden van de ongevallen in de visserijsector blijkt dat bij benadering de helft van de dodelijke ongevallen verband hield met het verlies van het vaartuig en de andere helft een gevolg was van omstandigheden die met de werkplek samenhingen en op bijzonder zware omstandigheden in de visserij (weersomstandigheden, zeegang, lawaai enz.).

3. Men kan zeggen dat gezien de hoge frequentie van dodelijke ongevallen en ongevallen die tot arbeidsverzuim leiden, de visserij tezamen met de landbouw, de winningsindustrieën en de bouwnijverheid een sector is waar de arbeid grote risico's meebrengt en specifieke wetgeving verdient.

4. Het voornaamste doel van richtlijn 93/103/EEG ((PB L 307 van 13.12.1993 )) betreffende de veiligheid en de gezondheid aan boord van vissersvaartuigen is met name de preventie van arbeidsongevallen, zodat de daadwerkelijke, gelijkwaardige toepassing ervan door de Lid-Staten zou moeten leiden tot de vermindering van arbeidsongevallen aan boord van vissersvaartuigen.

Aangezien de omzetting pas kort geleden een feit is geworden * de termijn is op 31 december 1995 verstreken * beschikken noch de Commissie, noch de Lid-Staten al over gegevens om de doeltreffendheid van de bepalingen van de desbetreffende communautaire richtlijnen te kunnen beoordelen.

5. Krachtens artikel 13, lid 3 van richtlijn 93/103/EEG moeten de Lid-Staten uiterlijk op 23 november 1999 aan de Commissie verslag uitbrengen over de praktische tenuitvoerlegging van de bepalingen van de richtlijn.

Aan de hand van de gegevens die in de verslagen van de Lid-Staten worden opgenomen en van haar eigen evaluatie, kan de Commissie nagaan of eventueel andere veiligheidsmaatregelen aan boord van vissersvaartuigen noodzakelijk zijn.

Bovendien heeft de Commissie, overeenkomstig haar mededeling van 24 februari 1993 getiteld "Een gemeenschappelijk beleid inzake de veiligheid op zee¨ ((Doc. COM (93) 66 def. )) * waarin zij de noodzaak benadrukt van een communautaire maatregel voor een geharmoniseerde regeling voor de veiligheid van vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt * in verband met het feit dat het Protocol van Torremolinos van 1993 over de veiligheid van vissersvaartuigen op internationaal niveau niet geratificeerd is, op 12 juli 1996 een voorstel voor een richtlijn van de Raad op dit gebied goedgekeurd ((PB C 292 van 4.10.1996 )). In dit voorstel worden de gemeenschappelijke veiligheidseisen voor nieuwe en bestaande vissersvaartuigen met een lengte van 24 m of meer vastgesteld, ongeacht welke vlag zij voeren, die dienst doen in de territoriale of binnenwateren van een Lid-Staat of hun vangst in een haven van een Lid-Staat aan de wal brengen. Deze eisen hebben in hoofdzaak betrekking op de constructie, indeling en stabiliteit, machines en elektrische installaties, brandbeveiliging en reddingsvaartuigen en zij zijn zoveel mogelijk gebaseerd op het Protocol van Torremolinos van 1993 en houden * waar dat mogelijk is * rekening met bijzondere regionale en lokale omstandigheden. In het voorstel worden voorts de procedures vastgelegd voor de afgifte door bevoegde instanties van certificaten van overeenstemming, om te waarborgen dat het vereiste veiligheidsniveau en de gewenste gelijke concurrentievoorwaarden worden bereikt.