SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0107/98 van Ria Oomen-Ruijten (PPE) aan de Commissie (30 januari 1998)

Betreft: Hergebruik van textiel

Gedragen kleding is een gereed product, dat zonder enige bewerking of verandering van aard wederom als kledingstuk wordt gebruikt. Met name in ontwikkelingslanden voorziet de uit westerse landen geïmporteerde gedragen kleding in een wezenlijke behoefte. Volgens de definitie van artikel 1 punt a) van richtlijn 75/442/EEG ((PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39. )) is gebruikt textiel echter een afvalstof.

1. Is de Commissie van mening dat het juist is dat gedragen kleding die geëxporteerd wordt naar ontwikkelingslanden en aldaar in een belangrijke behoefte voldoet, terecht als afvalstof gedefinieerd wordt?

2. Is de Commissie van mening dat de definitie voor afval dient te worden herzien resp. er mogelijkheden moeten worden gecreëerd voor uitzonderingsposities, aangezien het van onvoldoende deskundigheid getuigt gedragen kleding die als zodanig weer wordt gebruikt als afval te bestempelen?

3. Denkt de Commissie ook niet dat als de situatie blijft zoals die nu is en het steeds moeilijker wordt gedragen kleding voor een goed doel naar ontwikkelingslanden te exporteren, op onbegrip stuit bij vele burgers in de lidstaten en het vertrouwen in de Europese gedachte zal doen afnemen?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (16 maart 1998)

"Afvalstof¨ wordt in artikel 1, onder a, van Richtlijn 75/442/EEG als gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG betreffende afvalstoffen ((PB L 78 van 26.3.1991. )) gedefinieerd als "elke stof of elk voorwerp behorende tot de in bijlage I genoemde categorieën waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen¨. Categorie Q14 in bijlage I omvat "producten die voor de houder niet of niet meer bruikbaar zijn (bij voorbeeld artikelen die zijn afgedankt door landbouw, huishoudens, kantoren, winkels, bedrijven enz.)¨. Op basis van het bovenstaande is de Commissie van oordeel dat bepalend voor het antwoord op de vraag of iets al dan niet als een afvalstof moet worden beschouwd het feit is of de houder zich van het voorwerp ontdoet, dat voornemens is of zich ervan moet ontdoen.

Ontdoet de houder zich van de gedragen kleding of is hij voornemens dat te doen, dan gaat het om een "afvalstof¨. De bestemming van de kleding, bij voorbeeld of de kleding gescheiden wordt ingezameld, voor een liefdadig doel is of bij het gewone huisvuil gaat, is in dit verband irrelevant.

Het is echter niet uitgesloten dat gedragen kleding waarvan de houder zich heeft ontdaan niet langer als een "afvalstof¨ doch opnieuw als een product wordt beschouwd. Met het oog hierop kan, na (gescheiden) inzameling, maar vóór mogelijke export, een aangepaste behandeling plaatsvinden in de vorm van sorteren, schoonmaken, herstellen enz.

De besprekingen in het kader van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) betreffende de definitie van afvalstof beogen momenteel een aantal criteria vast te stellen die een indicatie moeten geven of een object in een gegeven geval een afvalstof is of niet, en ook wanneer een afvalstof opnieuw als een product is te beschouwen. Op basis van de eindresultaten van deze besprekingen, die in april 1998 worden verwacht, zal de Commissie onderzoeken of er een discussie moet worden gehouden over de communautaire definitie van afvalstof en met name betreffende mogelijke wijzigingen die tot een betere toepassing van de definitie zouden moeten leiden.

Overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 259/93 van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap ((PB L 30 van 6.2.1993. )) geldt de uitvoer van niet-gevaarlijke afvalstoffen, inclusief gedragen kleding, naar ontwikkelingslanden momenteel als een gewone commerciële transactie die niet aan specifieke controle is onderworpen.

Artikel 17 van Verordening (EEG) nr.259/93 bepaalt dat de Commissie aan alle niet-OESO-landen vraagt of zij wensen in bijlage II van deze verordening opgenomen afvalstoffen (de zogenaamde groene lijst) ongecontroleerd te kunnen importeren dan wel of zij een van de controleprocedures van de verordening op dergelijke extracommunautaire uitvoer toegepast willen zien.

Op basis van de antwoorden op deze vraag heeft de Commissie wetgeving voorgesteld die aangepast is aan de antwoorden van de derde landen. Meerdere landen hebben evenwel geantwoord dat zij geen dergelijk voor terugwinning bestemd afval wensten te ontvangen; ook heeft een groot aantal landen niet geantwoord op de vraag.

Gelet op het voorzorgsbeginsel voorziet het Commissievoorstel voor een Raadsverordening betreffende deze groep van landen in de toepassing van de controleprocedure die normaliter van toepassing is op de uitvoer van de in bijlage IV opgenomen afvalstoffen. In zijn advies over het voorstel heeft het Parlement gevraagd om een verbod van de uitvoer van afvalstoffen naar de landen die om een dergelijk verbod hebben gevraagd alsmede naar de landen die niet hebben geantwoord op de vraag. De Commissie heeft de amendementen van het Parlement overgenomen voor zover het om de landen gaat die om een uitvoerverbod hebben gevraagd. Wat echter de landen betreft die geen standpunt hebben ingenomen, is de Commissie van mening dat de controleprocedure waarin het voorstel voorziet toereikend is. De Raad heeft in december 1997 een gemeenschappelijk standpunt vastgesteld in die zin.

De toekomstige situatie betreffende de uitvoer van gedragen kleding naar ontwikkelingslanden hangt bijgevolg in de eerste plaats af van het antwoord van het betrokken land op de vraag van de Commissie en in de tweede plaats van het definitieve standpunt dat het Parlement en de Raad ten aanzien van het voorstel in kwestie innemen. Het ligt voor de hand dat een derde land altijd zijn standpunt in het algemeen of met betrekking tot bepaalde categorieën afvalstoffen kan wijzigen, waarna de Commissie dan overeenkomstig het gewijzigde standpunt nieuwe maatregelen kan voorstellen.