SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2307/02

van Erika Mann (PSE) aan de Raad

(25 juli 2002)

Betreft: Verplicht bewaren van gegevens

Naar de mening van Europese ombudsmannen voor gegevensbescherming komt een stelsel met een wettelijke verplichting tot het bewaren van gegevens, waaraan het EP onlangs zijn goedkeuring heeft gehecht, neer op een duidelijk afkeer van de huidige praktijk, waarin de exploitanten per individueel geval op basis van toestemming of een rechterlijk bevel samenwerken met de instanties die belast zijn met de rechtshandhaving.

Kan de Raad aangeven hoe deze kwestie voortaan binnen de eerste en derde pijler wordt aangepakt en hoe hij wil waarborgen dat elk initiatief van de EU inzake het bewaren van gegevens op gecoördineerde en transparante wijze wordt uitgevoerd in volledig overleg met alle belanghebbenden (rechtshandhavingsorganen, ombudsmannen voor gegevensbescherming, gebruikers en bedrijfsleven), de betrokken diensten (Directoraten-generaal Justitie en binnenlandse zaken, Informatiemaatschappij, Interne markt en Gezondheid en consumentenbescherming) en het Parlement?

Aan welke aanpak denkt de Raad bij de kosten die gemoeid zijn met de beveiliging van gegevens tegen extern en intern misbruik?

Hoe wil de Raad omgaan met de aansprakelijkheidsvraagstukken die uit het bewaren van gegevens kunnen voortvloeien voor communicatiebedrijven, ingeval er gegevens worden misbruikt of de aan de met de rechtshandhaving belaste instanties doorgegeven gegevens onjuist blijken te zijn en een verkeerde interpretatie of zelfs een rechterlijke dwaling ten gevolg hebben?

Hoe wil de Raad ervoor zorgen dat de kosten van naleving geen onoverkomelijk struikelblok vormen voor nieuwkomers op de markt en kleine aanbieders van internetdiensten?

Antwoord

(16-19 december 2002)

Het Europees Parlement en de Raad hebben op 12 juli 2002 Richtlijn 2002/58/EG aangenomen betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie. Deze richtlijn strekt tot vervanging van Richtlijn 97/66/EG, die moest worden aangepast aan de ontwikkeling van de markt en van de technologie.

Wat de door het geachte parlementslid aan de orde gestelde bewaring van gegevens betreft, worden de vigerende bepalingen door de nieuwe richtlijn niet fundamenteel gewijzigd. Net zoals Richtlijn 97/66/EG voorziet ook de nieuwe richtlijn, in artikel 6, in het beginsel dat verkeersgegevens worden gewist wanneer zij niet langer nodig zijn voor het doel van de transmissie van communicatie, zij het met enkele afwijkingen. Zo wordt o.a. bepaald dat de lidstaten wettelijke maatregelen kunnen aannemen ter beperking van de reikwijdte van een aantal in de richtlijn bedoelde rechten en plichten, indien dat in een democratische samenleving noodzakelijk, redelijk en proportioneel is ter waarborging van de nationale veiligheid, de landsverdediging, de openbare veiligheid, of het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten. De voornaamste wijzigingen die terzake door artikel 15 van Richtlijn 2002/58/EG worden aangebracht, bestaan enerzijds in de verduidelijking dat de bewaring van verkeersgegevens gedurende een beperkte periode een voorbeeld vormt van een dergelijke maatregel en anderzijds in de precisering dat eventuele beperkende maatregelen in overeenstemming dienen te zijn met de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht. Opgemerkt zij tevens dat in overweging nr. 11 nauwkeurig wordt omschreven aan welke strikte voorwaarden die maatregelen dienen te voldoen. Bedoelde bepalingen impliceren dus geenszins een verplichting tot bewaring van verkeersgegevens.

Het is aan de Commissie om, overeenkomstig het Verdrag, toe te zien op de toepassing van die bepalingen.

De Raad heeft overigens geen weet van eventuele nieuwe wetgevende initiatieven die op dit gebied gepland zouden zijn.