SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0890/02

van Antonio Di Pietro (ELDR) aan de Commissie

(3 april 2002)

Betreft: Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers

In Italië zijn de belangrijkste communautaire richtlijnen inzake veiligheid en gezondheid op de arbeidsplaats omgezet in het wetgevingsdecreet nr. 626/94, dat gewijzigd werd door wetgevingsdecreet nr. 242/96.

Het wetgevingsdecreet van 1996 werd gewijzigd bij artikel 1 bis van de wet nr. 1 van 8 januari 2002. Dit artikel verleent specialisten in hygiëne, preventieve of forensische geneeskunde en controlerend geneesheren bij verzekeraars de bevoegdheid om als bevoegd arts de taak van bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers op de werkplaats te vervullen, hetgeen tot dan toe enkel door gespecialiseerde arbeidsgeneesheren gedaan mocht worden, zoals bepaald in de wetgevingsdecreten 626/94 en 242/96.

In Italië worden de professionele opleidingen om de titel van specialist op een bepaald vakgebied te kunnen voeren en de respectieve wetenschappelijke sectoren en vakgebieden geregeld door wetten (L. 245/90) en ministeriële besluiten (D.M. nr. 88 van 11 mei 1995, PB 19.7.1995), waarin niet voorzien is in een specifieke opleiding voor specialisten in hygiëne, preventieve of forensische geneeskunde en controlerend geneesheren bij verzekeraars (voor deze laatste categorie bestaat zelfs geen harmonisatie op Europees niveau). Vindt de Commissie niet dat genoemd artikel 1 bis duidelijk in strijd is met het beginsel waarop de Unie zich baseert om de gezondheid van haar burgers in hoge mate te beschermen, met de aanbeveling (EEG) van 1962 aan de lidstaten, en eveneens met de bevestigde aanbevelingen van de ter zake bevoegde internationale organisaties (IAO, ICOH, WHO) waarin, met het oog op de bescherming van de gezondheid van de werknemers, in het verleden en nog steeds expliciet en exclusief sprake is van het begrip arbeidsgeneesheer?

Vindt de Commissie niet dat, aangezien de opleiding en bijgevolg ook de competentie van de specialisten in hygiëne en preventieve en forensische geneeskunde te wensen overlaat, de toepassing van artikel 1 bis risico's kan inhouden voor de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de werknemers?

Vindt de Commissie het niet noodzakelijk dat eenieder die een gespecialiseerde medische activiteit uitoefent, een grondige, allesomvattende opleiding genoten moet hebben?

Gecombineerd Aanvullend antwoordvan mevrouw Diamantopoulou namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-0189/02 en E-0890/02

(4 juni 2002)

De Commissie deelt volledig de mening van het geachte parlementslid dat het belangrijk is dat de voor de medische controle van de werknemers verantwoordelijke personen over passende vaardigheden beschikken.

De Italiaanse wet nr. 1 van 8 januari 2002 tot omzetting van decreetwet nr. 402 van 12 november 2001 voorziet onder meer in de volgende bepaling: Artikel 1 bis (tot wijziging van wetsdecreet nr. 626 van 19 september 1994) 1. Aan artikel 2, lid 1, punt d), nummer 1) van wetsdecreet nr. 626 van 19 september 1994 wordt na de woorden of in klinische arbeidsgeneeskunde de volgende tekst toegevoegd: of in hygiëne en preventieve geneeskunde of in forensische geneeskunde en verzekeringen.

Aldus voegt wet nr. 1 van 8 januari 2002 de specialisten in hygiëne, forensische geneeskunde en verzekeringen toe aan de tekst van artikel 2, punt d) van wetsdecreet nr. 626/94 dat bepaalde dat voor de uitvoering van het decreet onder bevoegde geneesheer werd verstaan:

een geneesheer die houder is van een van de volgende titels:

- specialisatie in arbeidsgeneeskunde of preventieve arbeidsgeneeskunde en psychotechniek of industriële toxicologie of in industriële of arbeidshygiëne of in klinische arbeidsgeneeskunde en andere specialisaties die eventueel worden aangegeven door het decreet van de minister van Volksgezondheid in overeenstemming met de minister die verantwoordelijk is voor de universiteiten en het wetenschappelijk en technologisch onderzoek;

- doctoraat of aggregatie in arbeidsgeneeskunde of preventieve arbeidsgeneeskunde en psychotechniek of industriële toxicologie of in industriële hygiëne of in fysiologie en arbeidshygiëne;

- vergunning, als bedoeld in artikel 55 van wetsdecreet nr. 277 van 15 augustus 1991.

Wetsdecreet nr. 626/94 van 19 september 1997 zet verscheidene richtlijnen op het gebied van de gezondheid en veiligheid op het werk om in het Italiaanse recht, met name de Richtlijnen 89/391/EEG(1), 89/654/EEG(2), 89/655/EEG(3), 89/656/EEG(4), 90/269/EEG(5), 90/270/EEG(6), 90/394/EEG(7), als gewijzigd en 90/679/EEG(8), als gewijzigd.

Overeenkomstig sommige van deze richtlijnen nemen de lidstaten maatregelen met het oog op een passende controle van de gezondheid van de werknemers overeenkomstig de nationale wetgevingen en/of praktijken (b.v. artikel 14, lid 1, van Richtlijn 90/394/EEG) en de praktische aanbevelingen

voor de medische controle van de werknemers staan vermeld in de bijlagen (b.v. bijlage II van Richtlijn 90/394/EEG). In deze bijlage wordt met name bepaald dat de medische controle van de werknemers dient te geschieden overeenkomstig de beginselen en de gebruiken van de arbeidsgeneeskunde; ().

Geen enkele richtlijn betreffende de gezondheid en veiligheid op het werk bepaalt echter dat de medische controle van de werknemers moet geschieden door een geneesheer die in arbeidsgeneeskunde gespecialiseerd is. Sommige van deze richtlijnen volstaan met de eis dat deze medische controle dient te geschieden overeenkomstig de beginselen en de gebruiken van de arbeidsgeneeskunde, wat niet noodzakelijkerwijs impliceert dat de geneesheer in arbeidsgeneeskunde moet zijn gespecialiseerd.

De betreffende richtlijnen bieden de lidstaten bijgevolg de mogelijkheid om vast te stellen welke kwalificaties op nationaal niveau worden vereist om de taken in verband met de medische controle van de werknemers uit te voeren.

De relevante richtlijnen inzake gezondheid en veiligheid op het werk voorzien in een verplichting voor de lidstaten om te zorgen voor een passende controle overeenkomstig de nationale wetgevingen en/of praktijken. Uit geen enkele bepaling blijkt dat een door andere personen dan geneesheren met een specialisatie in arbeidsgeneeskunde uitgevoerde controle niet passend zou zijn.

Verder zij gewezen op aanbeveling nr. 831 die door de Commissie op 20 juli 1962 is goedgekeurd en waarin de Commissie de lidstaten aanmoedigt om hun wetgeving en hun onderwijs op het gebied van de arbeidsgeneeskunde te harmoniseren(9). In dit verband vestigt de Commissie de aandacht van de geachte afgevaardigde op het feit dat de aanbevelingen geen bindend karakter hebben. De lidstaten voeren hen op vrijwillige basis uit.

Uit de gedetailleerde analyse van de Italiaanse regelgeving blijkt bijgevolg niet dat het Gemeenschapsrecht is geschonden.

(1) Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, PB L 183 van 29.6.1989.

(2) Richtlijn 89/654/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor arbeidsplaatsen (eerste bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG), PB L 393 van 30.12.1989.

(3) Richtlijn 89/655/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats (tweede bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG), PB L 393 van 30.12.1989.

(4) Richtlijn 89/656/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor het gebruik op het werk van persoonlijke beschermingsmiddelen door de werknemers (derde bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG), PB L 393 van 30.12.1989.

(5) Richtlijn 90/269/EEG van de Raad van 29 mei 1990 betreffende de minimum veiligheids- en gezondheidsvoorschriften voor het manueel hanteren van lasten met gevaar voor met name rugletsel voor de werknemers (vierde bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG), PB L 156 van 21.6.1990.

(6) Richtlijn 90/270/EEG van de Raad van 29 mei 1990 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid met betrekking tot het werken met beeldschermapparatuur (vijfde bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG), PB L 156 van 21.6.1990.

(7) Richtlijn 90/394/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk (zesde bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG), PB L 196 van 26.7.1990.

(8) Richtlijn 90/679/EEG van de Raad van 26 november 1990 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan biologische agentia op het werk (Zevende bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG), PB L 374 van 31.12.1990.

(9) PB B 80 van 31.8.1962.