SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1274/98

van Freddy Blak (PSE) aan de Commissie

(29 april 1998)

Betreft: EU-landen belemmeren inning van kindergeld

De Deense staat heeft nog DKR 323 miljoen (1993) tegoed van vaders die vrouw en kinderen in Denemarken in de steek hebben gelaten en naar het buitenland zijn uitgeweken.

De procedure om dit geld te incasseren is erg duur en moeizaam. Met name Duitsland belemmert een effectieve inning van dit geld. Zo moet elk stuk papier aan de betreffende Duitse instantie door een beëdigd vertaler worden vertaald, wat het proces erg duur en moeizaam maakt.

Meent de Commissie niet dat er een oplossing moet worden gevonden, zodat de mogelijkheid om aan de overheid verschuldigd geld te innen van personen die naar een andere lidstaat uitwijken, niet wordt bemoeilijkt door omslachtige procedures in de lidstaten?

Antwoord van Mevrouw Gradin namens de Commissie

(24 juli 1998)

De onderhoudsverplichtingen vallen onder het toepassingsgebied van het Verdrag van Brussel van 1968 betreffende de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. Dit Verdrag stelt de op dit gebied van toepassing zijnde voorschriften inzake de bevoegdheid vast (artikel 5, lid 2), houdt de erkenning van rechtswege in van de beslissingen die zijn gewezen door de rechterlijke instanties en autoriteiten van de lidstaten die bevoegd zijn om te beslissen over de verzoeken om alimentatie en regelt de procedure tot verkrijging van het exequatur met het oog op de executie van de beslissingen in een andere lidstaat. Dit Verdrag is door alle lidstaten geratificeerd en is derhalve van toepassing in het kader van de betrekkingen tussen Denemarken en Duitsland. Het regelt echter niet alle aspecten van de procedure in de lidstaat waar de beslissing moet worden ten uitvoer gelegd, en het staat in het bijzonder toe dat de lidstaten een vertaling van de documenten eisen.

Het Verdrag wordt momenteel herzien door de instanties van de Raad. In deze context heeft de Commissie een voorstel voor een herziene versie van het Verdrag(1) ingediend waarbij het vooral de bedoeling is de erkenning en de tenuitvoerlegging van de beslissingen te vereenvoudigen en te versnellen, met name door de invoering van een verklaring die de oorspronkelijke beslissing vergezelt en waarin aan de autoriteit van de lidstaat waar de beslissing wordt ten uitvoer gelegd, de voor het exequatur noodzakelijke informatie wordt verstrekt. De vraag of het al dan niet opportuun is het recht te handhaven om een vertaling van de beslissing en van de bewijsstukken te eisen, werd door de instanties van de Raad besproken, maar er werd hieromtrent nog geen enkele beslissing genomen.

Er dient aan herinnerd te worden dat, in het kader van de politieke samenwerking, de lidstaten een verdrag hebben opgesteld over de vereenvoudiging van de procedures betreffende de invordering van alimentatie in het buitenland (1990). Dit verdrag is er vooral op gericht in elke lidstaat een centrale autoriteit aan te wijzen die de alimentatieplichtige moet opsporen moet zorgen voor de exequaturprocedure en alle maatregelen moet nemen om de uitvoering van de beslissing te vergemakkelijken. Dit verdrag werd nog niet door alle lidstaten geratificeerd en is nog niet in werking getreden.

Een aantal lidstaten, en in het bijzonder Denemarken en Duitsland, heeft daarentegen het Haags verdrag van 1973 ondertekend inzake de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen over onderhoudsverplichtingen jegens kinderen alsmede het verdrag van New York van 1956 betreffende de invordering van onderhoudsbijdragen in het buitenland. Dit laatste Verdrag, waarin eveneens een centrale autoriteit wordt aangewezen en dat reeds in werking is getreden, heeft echter het nadeel dat alle stukken van het dossier moeten worden vertaald, hetgeen in een aantal gevallen een doeltreffende toepassing van het Verdrag in de weg staat.

(1) COM(97) 609.