SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2095/98

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(30 juni 1998)

Betreft: Functioneren van de buitenlandse Europese universiteiten in Griekenland

In Griekenland functioneren "Centra voor vrije studies", die een samenwerkingsverband kennen met buitenlandse universiteiten uit lidstaten van de Europese Unie. De studenten aan deze centra volgen de eerste jaren colleges in Griekenland en gaan vervolgens gewoonlijk het laatste jaar naar de buitenlandse universiteit, die hun ook het getuigschrift geeft. Deze getuigschriften worden echter door constitutionele bepalingen die de oprichting van particuliere universiteiten verbieden, in Griekenland niet erkend. Dit werd onlangs bevestigd door een besluit van de Griekse Raad van State.

Kan de Commissie met het oog op de verwarring die is ontstaan, een duidelijk antwoord op de volgende vragen geven:

1. Behoren de onderwijskwesties, met name ten aanzien van het openbare of particuliere karakter van het tertiaire onderwijs, niet tot het rechtsgebied van de lidstaten?

2. Maken de besluiten van de bevoegde instantie (DIKATSA), die stoelen op de Griekse grondwet en genoemd besluit van de Raad van State, aldus niet deel uit van de communautaire wetgeving inzake de erkenning van getuigschriften?

3. Gelden deze getuigschriften, die in Griekenland niet erkend worden, in de overige landen van de Europese Unie, met de overweging dat de universiteiten voorkomen op de lijst zoals gevoegd bij de richtlijn betreffende de gelijkstelling van getuigschriften?

Aanvullend antwoord

van de heer Monti namens de Commissie

(26 oktober 1998)

1. en 2. Vraagstukken betrekking hebbende op de inhoud van het onderwijs en de opzet van het onderwijsstelsel vallen onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten (artikel 126 van het EG-Verdrag). De Commissie is dus niet bevoegd om tussenbeide te komen in de procedures van academische gelijkwaardigheid tussen diploma's; dit is een zaak van de nationale autoriteiten. Wat daarentegen de beroepserkenning van diploma's betreft, werden er verschillende richtlijnen, die de lidstaten moeten eerbiedigen, vastgesteld(1). Dit door de communautaire richtlijnen ingestelde erkenningsstelsel is geen stelsel op grond waarvan de gelijkwaardigheid tussen diploma's tot stand wordt gebracht, maar een machtiging om een bepaald beroep uit te oefenen. De door de communautaire richtlijnen voorziene beroepserkenning is gebaseerd op het beginsel van wederzijds vertrouwen en beantwoordt aan een heel andere logica dan die van de procedures van gelijkwaardigheid tussen diploma's van de Dikatsa.

Elke lidstaat heeft ter uitvoering van deze richtlijnen de nodige maatregelen van intern recht moeten nemen en heeft ook diensten moeten aanwijzen die de door communautaire onderdanen overeenkomstig bedoelde richtlijnen ingediende verzoeken om beroepserkenning moeten behandelen. Wat Griekenland betreft, verwijst de Commissie naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-2499/97 van de heer Fernandez-Albor(2).

3. Er bestaat momenteel geen stelsel van automatische erkenning van de diploma's of een lijst of tabel met bij voorbaat op Europees niveau erkende diploma's behalve voor bepaalde beroepen die het voorwerp vormen van sectoriële richtlijnen. Een diploma wordt namelijk niet op zijn merites erkend, maar in het licht van het beroep waartoe het in de lidstaat die het heeft afgegeven toegang geeft en in het licht van het beroep dat de verzoeker in de lidstaat wil uitoefenen. Onder diploma in de zin van de communautaire richtlijnen wordt verstaan elk diploma of geheel van diploma's door een instantie van een lidstaat afgegeven, waaruit blijkt dat de bezitter alle vereiste kwalificaties bezit om een bepaald beroep in die lidstaat uit te oefenen. Indien de door de richtlijnen vastgestelde voorwaarden aanwezig zijn, heeft betrokkene het recht de erkenning te verkrijgen zodat hij het beroep in kwestie in een andere lidstaat kan uitoefenen.

(1) Richtlijn 89/48/EEG betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van tenminste drie jaar worden afgesloten (PB L 19 van 24.1.1989) en Richtlijn 92/51/EEG betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van Richtlijn 89/48/EEG (PB L 209 van 24.7.1992).

(2) PB C 82 van 17.3.1998.