ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3958/00

van Nelly Maes (Verts/ALE) aan de Raad

(20 december 2000)

Betreft: Herstructurering van de Europese industrie

Op 27 juli werd in het kader van een wapenbeurs in Groot-Brittannië een overeenkomst over de herstructurering en de werking van de defensie-industrie gesloten tussen 6 landen van de Europese Unie: Framework Agreement Concerning Measures to Facilitate the Restructuring and Operation of the European Industry. Via deze kaderovereenkomst wordt de internationale wapenindustrie vergemakkelijkt, o.m. doordat het land waar de laatste toevoeging op een systeem gebeurt, de uitvoerlicentie van het wapentuig mag afleveren.

Is dit in overeenstemming met de Code of conduct van de EU inzake wapenexport?

Gaat de ondertekening van deze overeenkomst door Zweden, Groot-Brittannië, Frankrijk, Spanje, Italië en Duitsland niet in tegen de inspanningen die worden geleverd voor een vreedzame wereld?

Antwoord

(7 mei 2001)

De kaderovereenkomst tussen de Franse Republiek, de Bondsrepubliek Duitsland, de Italiaanse Republiek, het Koninkrijk Spanje, het Koninkrijk Zweden en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland betreffende maatregelen ter vergemakkelijking van de herstructurering en de werking van de Europese defensie-industrie is op 27 juli 2000 ondertekend. Een van de doelstellingen van die overeenkomst (artikel 1, onder d) zijn de onderlinge aanpassing, de vereenvoudiging en de beperking, waar zulks passend is, van de nationale procedures voor exportcontrole op het gebied van de overdracht en de uitvoer van militaire goederen en technologieën.

Bij de afgifte van uitvoervergunningen dienen de ondertekenaars van deze kaderovereenkomst, die alle lid zijn van de Europese Unie, zich te houden aan de criteria vervat in de EU-gedragscode betreffende de wapenuitvoer die op 8 juni 1998 door de Raad is aangenomen. De interne situatie van het land van eindbestemming, ten gevolge van spanningen en gewapende conflicten, en de handhaving van vrede, veiligheid en stabiliteit in de regio maken deel uit van de criteria vervat in de EU-gedragscode, waarmee wordt beoogd te vermijden dat wapens die zijn uitgevoerd door EU-lidstaten, worden gebruikt voor interne onderdrukking, voor internationale agressie of om de regionale stabiliteit aan te tasten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3518/00 van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie. Lloyds en de financiële markten in de VS.



Publicatieblad Nr. 163 E van 06/06/2001 blz. 0150 - 0150



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3518/00 van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie (13 november 2000) Betreft: Lloyds en de financiële markten in de VS Heeft het lopende onderzoek van Lloyds een impact op de besprekingen tussen de Commissie en de Amerikaanse overheid over het openstellen van de Amerikaanse financiële markten voor bedrijven van de Europese Unie? Antwoord van de heer Lamy namens de Commissie (14 december 2000) De handelsbesprekingen tussen de Commissie en de Verenigde Staten inzake de openstelling van de Amerikaanse verzekeringsmarkt voor EU-ondernemingen, krachtens het trans-Atlantische economische partnerschap, staan los van enige vorm van onderzoek van Lloyds dat door de Commissie wordt uitgevoerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-4046/00

van Lord Inglewood (PPE-DE) aan de Commissie

(20 december 2000)

Betreft: Uiteenlopende heffingspercentages op brandstof

Is de Commissie van mening dat de uiteenlopende heffingspercentages op brandstof in de diverse lidstaten neerkomen op een verstoring van de intracommunautaire handel en, zo ja, moeten dan lage heffingspercentages als oneerlijke overheidssteun worden beschouwd?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(7 februari 2001)

Zoals het geachte parlementslid terecht onderstreept, lopen de tarieven van de accijns op brandstoffen in de lidstaten sterk uiteen.

Er zij aan herinnerd dat de Commissie reeds in 1987 een aantal voorstellen op het gebied van de indirecte belastingen heeft gedaan die erop gericht waren de belastinggrenzen in het kader van de voltooiing van de interne markt op te heffen. Wat de accijnzen betreft was het streven van de Commissie gericht op een volledige harmonisatie van de rechten op minerale oliën door de invoering van één enkel accijnstarief voor elk product binnen de Gemeenschap. Deze voorstellen hadden ten doel een einde te maken aan de door het geachte Parlmementslid in zijn vraag bedoelde verstoring van de mededinging. Dit voorstel stuitte evenwel op grote weerstand van bepaalde lidstaten.

In 1989 heeft de Commissie een nieuw voorstel geformuleerd dat de lidstaten meer flexibiliteit bood. De nieuwe tekst voorzag in minimumtarieven per product, minder ver uit elkaar liggende boven- en benedengrenzen van de tarieven en objectieve tarieven. Dit voorstel werd eveneens door de lidstaten afgewezen.

Tenslotte hebben de lidstaten in 1992 met algemene stemmen een communautair stelsel voor de belasting van minerale oliën goedgekeurd dat voorziet in een minimumtarief voor elke minerale olie, naargelang het gebruik dat ervan wordt gemaakt (motorbrandstof, industrieel en commercieel gebruik, verwarming). Deze minimumtarieven zijn sedert 1992 niet meer gewijzigd

Zich bewust van het gevaar voor concurrentieverstoring tussen de lidstaten, doch ook van de verschillen tussen de diverse energiebronnen, heeft de Commissie in 1997 een voorstel voor een ontwerp-richtlijn inzake de belasting van energieproducten ingediend(1). Dit voorstel is nog steeds bij de Raad in behandeling. De regel dat besluiten betreffende fiscale zaken met algemene stemmen worden genomen, staat de goedkeuring van dit voorstel in de weg. De Commissie beschouwt de goedkeuring van deze richtlijn nog steeds als een prioriteit, zowel voor de goede werking van de interne markt als voor de bijdrage die deze richtlijn kan leveren tot het verwezenlijken van een aantal doelstellingen op het gebied van het milieu en het vervoer.

De toepassing van minder hoge accijnzen voor minerale oliën door een lidstaat is op zich nog geen overtreding van de communautaire mededingingsvoorschriften. Er kan sprake zijn van staatssteun wanneer voor bepaalde specifieke sectoren in een lidstaat een afwijking van de algemene regeling wordt toegestaan.

(1) PB C 139 van 6.5.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3997/00

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(13 december 2000)

Betreft: Het Handvest van fundamentele rechten

Kan de Commissie zich verenigen met het standpunt van de Britse minister voor Europese Aangelegenheden, Keith Vaz, dat het Handvest van fundamentele rechten, indien dit wordt goedgekeurd door de vertegenwoordigers der lidstaten te Nice, maar niet wordt opgenomen in de Verdragen, slechts een declaratoir document zou vormen met dezelfde juridische status als Beano (een bekend stripverhaal voor kinderen), en, zo niet, of zij dan de mening deelt dat, indien het Handvest niet zou worden opgenomen in de Europese Verdragen, het Hof van Justitie er onverstandig aan zou doen en zijn bevoegdheden zou overschrijden als het zou trachten het evenwicht tussen de rechten en plichten binnen de Europese Unie te wijzigen of de vrijheid van individuele burgers of ondernemingen of de prerogatieven van souvereine staten te beperken met een beroep op het Handvest, indien het Hof daartoe niet uitdrukkelijk gemachtigd was op grond van een internationaal verdrag?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(23 januari 2001)

Het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie werd op 7 december 2000 in de marge van de Europese Raad van Nice gezamenlijk goedgekeurd door de Voorzitter van de Raad, de Voorzitster van het Parlement en de Voorzitter van de Commissie.

Het Handvest geeft de reeds erkende grondrechten, waarvan sommige verwoord waren in verschillende voor de burger moeilijk toegankelijke bronnen, duidelijk weer. Volgens de Commissie is het bijgevolg waarschijnlijk dat het Hof van Justitie zich hierop zal baseren bij de ontwikkeling van haar toekomstige jurisprudentie.

De Commissie heeft haar standpunt hierover trouwens eerder al kenbaar gemaakt in een mededeling die werd goedgekeurd op 11 oktober 2000(1) en die werd ingediend bij het Parlement. Hierin merkt de Commissie op dat het Handvest een instrument is om te controleren of de Europese instellingen en de lidstaten, bij hun optreden in het kader van het recht van de Unie, de grondrechten respecteren.

(1) COM(2000) 559 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3651/00

van John Bowis (PPE-DE) aan de Commissie

(23 november 2000)

Betreft: Tuberculose in Oost-Europa

Weet de Commissie welke landen in Europa (met inbegrip van de kandidaat-landen, Rusland en Oekraïne) wetgeving kennen op grond waarvan de staat bevoegd is om personen met besmettelijke tuberculose te isoleren?

Welke landen in Europa kennen wetgeving op grond waarvan de staat bevoegd is om personen met niet-besmettelijke tuberculose te isoleren?

Zijn de perioden van isolering in de landen waar de staat daartoe bevoegd is van beperkte duur en zo ja, hoe lang is dat?

Kan de Commissie voor de landen waar de staat bevoegd is om personen te detineren mededelen:

i) hoeveel personen er jaarlijks worden gedetineerd,

ii) voor hoelang, en

iii) waar (gevangenis, ziekenhuis, thuis, elders)?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(17 januari 2001)

De Commissie is tot haar spijt niet in staat de vraag van het geachte parlementslid te beantwoorden, aangezien zij niet over voldoende inlichtingen beschikt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-4041/00

van Michael Cashman (PSE) aan de Commissie

(20 december 2000)

Betreft: Handvest van de grondrechten/Elektromagnetische velden

Kan de Commissie, gelet op het voorzorgsbeginsel en op artikel 24 van het Handvest van de grondrechten hetwelk onder meer voorschrijft

1. dat kinderen recht hebben op de bescherming en de zorg die nodig zijn voor hun welzijn;

2. dat bij alle handelingen betreffende kinderen, ongeacht of deze worden verricht door overheids-instanties of particuliere instellingen, de belangen van het kind de eerste overweging vormen,

bevestigen of er plannen bestaan om een halt toe te roepen aan het bouwen van mobieletelefoniemasten in heel Europa? Het is namelijk niet duidelijk in hoeverre het in de buurt van mobieletelefoniemasten wonen, met name voor kinderen, ernstige gezondheidsrisico's met zich meebrengt.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(5 februari 2001)

De Raad heeft op 12 juli 1999 Aanbeveling 1999/519/EG betreffende de beperking van blootstelling van de bevolking aan elektromagnetische velden van 0 Hz 300 GHz goedgekeurd(1).

De technische bijlage bij deze aanbeveling bevat specifieke eisen voor de emissie van apparaten die niet-ioniserende straling uitzenden, teneinde gezondheidseffecten van blootstelling bij het publiek te voorkomen. Die eisen zijn gebaseerd op de beste beschikbare wetenschappelijke kennis.

De tenuitvoerlegging van de aanbeveling valt onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten. Hiertoe behoren ook voorschriften voor de plaatsing van zendmasten.

Uit hoofde van het vijfde kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling wordt nader onderzoek verricht om de leemten in de wetenschappelijke kennis op te vullen. De Wetenschappelijke Stuurgroep van de Commissie zal in juli 2001 met een geactualiseerde versie komen van haar in 1998 uitgebrachte advies, om na te gaan of de wetenschappelijke grondslag voor de aanbeveling van de Raad moet worden herzien in het licht van de ontwikkelingen in de mobiele telecommunicatietechnologie. Ingeval er nieuwe wetenschappelijke aanwijzingen komen die door de Wetenschappelijke stuurgroep worden gesteun, zal de Commissie, gelet op het door het geachte parlementslid aangehaalde artikel 24 van het Handvest van de grondrechten, daar rekening mee houden.

(1) PB L 199 van 30.7.1999.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3704/00

van Theresa Villiers (PPE-DE) aan de Commissie

(29 november 2000)

Betreft: Ontwerphandvest van grondrechten

In Protocol nr. 9 van het Verdrag van Amsterdam (betreffende de rol van de nationale parlementen) wordt de eis gesteld dat een volledige economische-effectrapportage wordt uitgevoerd wanneer nieuwe wetgeving wordt overwogen. Waarom is, aangezien in het ontwerphandvest van grondrechten duidelijk nieuwe initiatieven worden voorgesteld die op nationaal niveau van invloed zouden kunnen zijn (bijvoorbeeld nationale ondernemingsraden), niet de hand gehouden aan Protocol nr. 9?

Europa beweert te concurreren met handelsblokken zoals Japan en de VS, maar staan dergelijke initiatieven in feite niet haaks op de geest van Lissabon? Zullen zij het mededingingsvermogen van EU-ondernemingen op de wereldmarkt in feite niet aan banden leggen doordat zij leiden tot het overnemen van maatschappelijke gebruiken die uitsluitend negatief kunnen doorklinken in de prijs en het mededingingsvermogen van onze producten in het buitenland?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(1 februari 2001)

De Commissie is van mening dat Protocol nr. 9 betreffende de rol van de nationale parlementen, waar het geachte parlementslid naar verwijst, geen enkele verplichting inhoudt tot het uitvoeren van een economische-effectenrapportage telkens wanneer nieuwe wetgeving, van welke aard ook, wordt voorbereid. Dit geldt in het bijzonder voor het Handvest van de grondrechten.

Wat de grond van de zaak betreft, is de Commissie ervan overtuigd dat de zichtbaarheid die het Handvest aan de fundamentele rechten verleent, de economische ontwikkeling van de Unie geenszins in de weg staat, maar deze integendeel bevordert, overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Lissabon, waar het geachte parlementslid naar verwijst.

Deze benadering werd onlangs bevestigd door de Europese Raad van Nice die de Europese Sociale agenda voor de volgende vijf jaar heeft goedgekeurd. Volgens de conclusies van Nice, betekent deze agenda een belangrijke stap in de richting van de versterking en de modernisering van het Europese sociale model, dat gekenmerkt wordt door een onverbrekelijk verband tussen economische prestatie en sociale vooruitgang.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3939/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Raad

(20 december 2000)

Betreft: Overstemd worden bij stemming met gekwalificeerde meerderheid

Kan de Raad zijn vroeger antwoord op vraag E-0917/00(1) actualiseren tot eind november van dit jaar en aangeven bij hoeveel gelegenheden elke lidstaat in de procedure met gekwalificeerde meerderheid overstemd is?

(1) PB C 26 E van 26.1.2001, blz. 131.

Antwoord

(12 maart 2001)

Voor het geachte parlementslid gaat hierbij een geactualiseerd overzicht van de stemonthoudingen en de tegenstemmen van de onderscheiden delegaties bij de aanneming van wetgevingsbesluiten door de Raad. De gegevens zijn bijgewerkt tot en met november 2000.

Het secretariaat-generaal van de Raad stelt iedere maand een overzicht op van de besluiten van de Raad. Dit overzicht bevat een lijst van de wetgevende en niet-wetgevende besluiten van de Raad, met de stemuitslagen en -verklaringen en de verklaringen voor de notulen van de Raad, indien deze optreedt als wetgever. Deze maandelijkse overzichten kunnen rechtstreeks verkregen worden via de website van de Raad (http://ue.eu.int, onder Transparantie en Overzicht van Raadsbesluiten)

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

>RUIMTE VOOR DE TABEL>
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3554/00

van Antonio Di Pietro (ELDR) aan de Raad

(15 november 2000)

Betreft: Arbeidsomstandigheden van de leden van het executief comité van de Europees Centrale Bank

Volgens artikel 11.3 van het protocol over het statuut van het Europees stelsel van centrale banken, moet over de arbeidsomstandigheden van de leden van het executief comité worden besloten door de directieraad op voorstel van een comité dat is samengesteld uit drie door de directieraad benoemde leden en drie door de Raad benoemde leden.

1. Kan de Raad meedelen in hoeverre tot in details de arbeidsvoorwaarden bekend zijn van de leden van het executief comité (perks, salariëring en sociale premies, enz)?

2. Is het de Raad bekend of er sprake is van 1) regels waaraan de leden van het comité moeten voldoen om te voorkomen dat voorkennis wordt aangewend voor persoonlijk voordeel en 2) mechanismen om na te gaan of men zich aan deze regels heeft gehouden?

3. Kan de Raad meedelen of volgens hem de salariëring en de sociale voorzieningen van leden van het executief comité excessief zijn dan wel in overeenstemming met hun functie?

4. Aangezien de ECB uit overheidsmiddelen wordt gefinancierd, kan de Raad dit salaris bekendmaken aan het Europees Parlement en aan de Europese burgers?

Antwoord

(12 maart 2001)

Zoals het geachte parlementslid zelf al in zijn vraag heeft aangegeven, is het krachtens artikel 11.3, van het protocol betreffende de statuten van het Europees stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, de Raad van bestuur van de bank die bevoegd is om een besluit te nemen over de arbeidsvoorwaarden van de leden van de directie. De Raad speelt bij deze besluitvorming geen rol. De Raad benoemt enkel, uit hoofde van bovenvermelde bepaling, drie van de leden van een commissie, die de Raad van bestuur voorstelt dat besluit te nemen. Bijgevolg oordeelt de Raad dat hij niet de meest aangewezen instelling is om gedetailleerd op deze vragen te antwoorden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0674/00

van Marit Paulsen (ELDR) aan de Commissie

(9 maart 2000)

Betreft: Vrij verkeer van werknemers

In Zweden is de terugbetaling van studieschulden aan de overheid geregeld door de wet studieleningen (1973: 349) en de verordening studieleningen (1973: 418).

Personen die in Zweden woonachtig zijn betalen de studielening terug met een jaarlijks bedrag dat 4 % bedraagt van het totaal aan inkomsten uit arbeid in loondienst, bedrijf en kapitaal. Personen die buiten Zweden wonen, d.w.z. ook in een andere lidstaat van de EU, moeten daarentegen per jaar een twintigste deel van de schuld aflossen.

Deze regels gelden weliswaar voor iedereen ongeacht nationaliteit, maar in werkelijkheid komen zij erop neer dat iemand die een laag of middeninkomen geniet of die in deeltijd werkt na een opleiding van middellange duur (4 tot 5 jaar) te hebben gevolgd, zich niet kan veroorloven in een andere lidstaat te wonen en te werken, daar de eisen ten aanzien van terugbetaling beduidend hoger zijn dan wanneer hij in Zweden blijft (voor hoogbetaalden kan zich uiteraard de tegengestelde situatie voordoen). Iemand met een studieschuld van ca. 300 000 SEK (gebruikelijke studieschuld voor een opleiding van 4 à 5 jaar) en een jaarinkomen van 168 000 SEK (14 000 SEK per maand) betaalt, als hij in Zweden woont en werkt per jaar 6 720 SEK. Als hij daarentegen in Frankrijk woont en werkt wordt het jaarlijkse bedrag meer dan twee maal zo hoog, namelijk 15 000 SEK. De Zweedse terugbetalingsregels bevoordelen op deze manier hoogbetaalden terwijl mensen met lage en middeninkomens of parttimers het zich niet kunnen veroorloven gebruik te maken van hun fundamentele vrijheid in een andere lidstaat te wonen en werken (vgl. Arrest-Kraus van het Europees Hof van Justitie, C-19/92).

Zijn deze terugbetalingsvoorschriften strijdig met de fundamentele vrijheid in een andere lidstaat werk te zoeken, te wonen en te werken (artikel 39 van het EG-Verdrag)?

Aanvullend antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(25 april 2001)

De Commissie betreurt het dat het zo lang heeft geduurd voordat zij op de vraag van de geachte afgevaardigde heeft geantwoord en zij verwijst hem hierbij naar het antwoord op zijn vraag P-0599/01 dat een antwoord is op zijn in maart 2000 gestelde vragen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3781/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(4 december 2000)

Betreft: Oneerlijke concurrentie in de sector verblijfsrecreatie

Het provinciebestuur van Antwerpen wil 440 miljoen frank investeren in de heraanleg van de camping op het Provinciaal Domein Zilvermeer Mol. De Europese Commissie zou via het EFRO-fonds 110 miljoen frank van dit bedrag voor haar rekening nemen. Deze EFRO-subsidiëring kan worden beschouwd als oneerlijke concurrentie ten opzichte van de particuliere kampeeruitbaters in de provincie Antwerpen.

Beschouwt de Commisie de EFRO-steun voor de heraanleg van de camping op het Provinciaal Domein Zilvermeer Mol (110 miljoen frank) als oneerlijke concurrentie ten opzichte van de particuliere kampeeruitbaters in de provincie Antwerpen?

Zo ja, zal de Commisie de EFRO-steun voor dit project intrekken om te vermijden dat oneerlijke concurrentie ontstaat ten opzichte van de particuliere kampeeruitbaters in de provincie Antwerpen?

Zo neen, welke argumenten hanteert de Commisie om de EFRO-steun voor de heraanleg van de camping op het Provinciaal Domein Zilvermeer Mol (110 miljoen frank) niet te beschouwen als oneerlijke concurrentie ten opzichte van de particuliere kampeeruitbaters in de provincie Antwerpen?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(7 maart 2001)

Volgens informatie van de Vlaamse overheid is het idee voor de heraanleg van de camping op het Domein Zilvermeer geopperd in het kader van besprekingen die op lokaal niveau zijn gevoerd ter voorbereiding van het programma voor doelstelling 2 voor de provincie Antwerpen. De besprekingen over dat programma zijn nog gaande. Er is nog geen aanvraag ingediend voor een project in deze zone.

Op grond van Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen(1), en met name artikel 8, lid 3, valt de uitvoering van de bijstandspakketten onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten op het passende territoriale niveau. Als er uiteindelijk een project voor de Zilvermeer-camping wordt ingediend, is de goedkeuring ervan voor financiering in het kader van het toekomstige doelstelling 2-programma voor de provincie Antwerpen dus in de allereerste plaats een zaak voor de Vlaamse beheersautoriteit.

Op grond van artikel 34, lid 1, onder g), van de genoemde verordening moet de beheersautoriteit ervoor zorgen dat alle in het kader van het programma gefinancierde acties in overeenstemming zijn met het door de Gemeenschap gevoerde beleid, en met name met de communautaire regelgeving inzake staatssteun. Als de beheersautoriteit enige twijfel koestert over de vraag of een bepaalde actie wel in overeenstemming is met de communautaire voorschriften betreffende staatssteun, is het raadzaam de afdeling die zich bezighoudt met problemen in verband met staatssteun in de regionale of nationale administratie dan wel de Commissie om advies te vragen.

(1) PB L 161 van 26.6.1999.