SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2325/98

van Jannis Sakellariou (PSE) aan de Commissie

(22 juli 1998)

Betreft: Vredesproces in het Nabije Oosten

1. Hoe beoordeelt de Commissie de vooruitzichten dat het in de komende twee jaar tot vrede komt tussen Israël en zijn buurlanden?

2. Is de EU nog altijd van mening dat alleen teruggave door Israël van de sinds 1967 en 1982 bezette gebieden op de westelijke Jordaanoever, de Golanhoogten en in Zuid-Libanon kan leiden tot duurzame vrede met de Arabische buurlanden?

3. Op welke manier kan de EU het vredesproces doeltreffender dan voorheen steunen? Wat is een passende rol voor de EU naast de VS?

4. Is de Commissie van plan om het mandaat van de speciale ambassadeur voor het vredesproces te verlengen? Hoeveel heeft dit mandaat de Europese belastingbetaler sinds het begin in 1997 gekost? Staan deze kosten in redelijke verhouding tot de bereikte resultaten? Wat heeft de speciale ambassadeur in de afgelopen twee jaar concreet bereikt?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie

(11 september 1998)

1. De interimperiode waarin de in 1993 ondertekende Israëlisch-Palestijnse akkoorden van Oslo voorzien, loopt op 4 mei 1999 af. In beginsel hadden de bilaterale onderhandelingen over de moeilijkste kwesties - Jeruzalem, vluchtelingen, water, grenzen - op 4 mei 1996 van start moeten gaan, zodat zij voor de geplande einddatum van de interimperiode hadden kunnen zijn beëindigd. Ondanks alle tot dusver verrichte internationale inspanningen werden de onderhandelingen over de permanente status na hun formele opening op 4 mei 1996 onder de voorgaande Israëlische regering niet hervat. Tegen deze achtergrond is het zeer moeilijk te zeggen wat er na 4 mei 1999 zal gebeuren; dit zal afhangen van de resultaten van de lopende bemiddelingspogingen van de Verenigde Staten om de langverwachte doorbraak op het punt van verdere herschikking te bewerkstelligen.

2. In de Europese Raad van Cardiff werd de gehechtheid van de Unie aan de beginselen ten grondslag liggend aan het vredesproces, zoals dit in de Conferentie van Madrid van 1991 op gang werd gebracht, met name het beginsel van "land in ruil voor vrede", zoals vastgelegd in de resoluties 242 en 338 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, herbevestigd. De Unie is het standpunt toegedaan dat wil een via onderhandelingen bereikte oplossing van het Arabisch-Israëlisch conflict duurzaam zijn en zorgen voor langdurige stabiliteit in de regio deze rechtvaardig moet zijn en dus het beginsel van land in ruil voor vrede in zijn volle omvang moet eerbiedigen.

3. In haar mededeling van januari 1998 over de rol van de Unie in het vredesproces(1) gaf de Commissie haar standpunten over deze aangelegenheid. Er zij op gewezen dat de Raad Algemene Zaken op 23 februari 1998 zijn goedkeuring hechtte aan de algemene richtsnoeren van de mededeling van de Commissie. De Commissie blijft van mening dat de Unie haar hoog niveau van economische hulp aan de Palestijnse Autoriteit moet handhaven, zij gelooft immers dat deze hulp ondanks alle politieke en economische moeilijkheden heeft bijgedragen aan het levend houden van het vredesproces. Niettemin is de Commissie eveneens van mening dat voor de vernieuwing van het hulpprogramma van de Unie een ander kader moet gaan gelden dat een oplossing biedt voor de meeste strevingen van de Unie, zoals haar rol in de coördinatie van internationale bijstand. Ook meent de Commissie dat de Unie samen met de Verenigde Staten een volwaardige politieke rol in het vredesproces moet blijven spelen. Hoewel de vrede in het Midden-Oosten in hoge mate afhangt van een krachtig leiderschap van de Verenigde Staten meent de Commissie dat de huidige situatie het moeilijk maakt vrede te sluiten zonder volledige politieke betrokkenheid van de Europese Unie bij de onderhandelingen.

4. De Commissie is inderdaad de mening toegedaan dat de Raad het mandaat van de speciale ambassadeur van de Unie, de heer Moratinos, met nog een jaar zou moeten verlengen. De kosten van het gemeenschappelijk optreden in het kader waarvan de speciale ambassadeur zijn opdracht vervult, belopen ongeveer 2 miljoen ecu per jaar, die worden afgenomen van de begrotingsreserve van het Gemeenschappelijk Buitenlandse en Veiligheidsbeleid (GBVB). De Commissie meent dat deze kosten redelijk zijn, gezien het strategisch belang dat de Unie heeft bij het verwezenlijken van vrede in het Midden-Oosten en bij het spelen van een grotere rol bij het aan deze verwezenlijking bijdragen. Het is duidelijk dat de activiteiten van de speciale ambassadeur aan het vredesproces ten goede komen en goed zijn voor de zichtbaarheid van de Unie in de regio.

(1) COM(97) 715 def.