SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2245/01

van Erik Meijer (GUE/NGL) aan de Commissie

(26 juli 2001)

Betreft: Voortgezette bedreiging van milieu en volksgezondheid in het Franse dorp Bourg Fidèle door verwerking van Nederlands loodafval

1. Is het de Commissie bekend dat de aanvoer van grote hoeveelheden Nederlandse lood-accu's bij het bedrijf Metal Blanc in het Franse dorp Bourg Fidèle (Département Ardennes) nog steeds voortduurt, dat het lood in een open systeem wordt omgesmolten, dat het personeel nog steeds met gelaatsmaskers op zowel binnen als op het buitenterrein van de fabriek zijn werk moet doen, dat de loodemissies naar de buitenlucht voortduren en dat het in 1997 ingestelde verbod op het gebruik van groenten uit tuinen rond het bedrijf nog steeds van kracht is?

2. Herinnert de Commissie zich dat zij in antwoord op mijn vragen nr. E-2565/99(1) heeft geantwoord dat:

a) de lidstaat Frankrijk de Commissie niet in staat heeft gesteld haar taak als hoedster van het Gemeenschapsrecht te vervullen, dat zij deze lidstaat daarom overeenkomstig artikel 226 van het EG-Verdrag, dat gaat over de procedure voor het niet nakomen van een verplichting, een schriftelijke aanmaning heeft gestuurd wegens de overtreding van artikel 10 van het EG-Verdrag, en dat de Franse regering daarop heeft geantwoord dat de vastgestelde overtredingen de autoriteiten er recent toe hadden aangezet om strikte maatregelen te nemen;

b) het in de eerste plaats de taak is van de autoriteit van bestemming om na te gaan of de op grond van de artikelen 6 tot en met 9 van Verordening (EEG) nr. 259/93(2) van de Raad betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap aan alle betrokken autoriteiten in het land van bestemming, verzending en doorvoer verstrekte kennisgeving met informatie over de identiteit van de ontvanger van de afvalstoffen, de plaats van het centrum voor nuttige toepassingen, type en duur van de bedrijfsvergunning correct is en anders binnen 30 dagen op grond van artikel 7, lid 4, bezwaar te maken tegen de overbrenging;

c) de Commissie van oordeel is dat de huidige procedures voldoende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen voor nuttige toepassing binnen de Gemeenschap garanderen en dat deze de marktdeelnemers er niet toe aanzetten de gebruikelijke binnenlandse overheidscontrole te ontwijken omdat er geen overbrenging mag plaatsvinden indien ook maar één autoriteit bezwaar maakt en elk bezwaar aan alle betrokken autoriteiten moet worden medegedeeld?

3. Wat onderneemt de Commissie om Frankrijk te beschermen tegen voortgezette importen van loodafval?

4. Bevordert de Commissie dat lidstaten loodafval zo dicht mogelijk bij de plaats waar dit wordt aangeboden gaan verwerken, zodat lange transporten en moeilijk controleerbare situaties worden vermeden?

5. Is de Commissie onder de huidige omstandigheden nog steeds van oordeel dat de huidige regels voldoen? Zo ja, waarom? Zo nee, aan welke verbeteringen werkt zij dan?

(1) PB C 225 E van 8.8.2000, blz. 166.

(2) PB L 30 van 6.2.1993, blz. 1.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(4 oktober 2001)

De Commissie kan in verband met het bedrijf Metal Blanc alleen maar bevestigen wat zij eerder al heeft gezegd in het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-2565/99 van het geachte parlementslid, namelijk dat de Commissie via een klacht op de hoogte was gebracht van bepaalde feiten in verband met het bedrijf Metal Blanc(1).

Aan de Franse regering is een brief gestuurd waarin om informatie werd verzocht. Nadat na meer dan acht maanden nog geen antwoord was ontvangen, heeft de Commissie deze lidstaat overeenkomstig artikel 226 (ex-artikel 169) van het EG-Vedrag (procedure ingeval een lidstaat een verplichting niet nakomt) een aanmaningsbrief gestuurd wegens niet-nakoming van artikel 10 (ex-artikel 5) van het EG-Verdrag(2).

Naar aanleiding van de aanmaningsbrief heeft de Franse regering informatie verstrekt en opmerkingen gemaakt. Daarin werd met name benadrukt dat de bevoegde instanties op grond van de geconstateerde overtredingen onlangs strikte maatregelen hadden getroffen en dat het plaatselijke gerecht de zaak bleef onderzoeken. De klagers zijn van dit antwoord op de hoogte gebracht.

De Commissie blijft deze zaak onderzoeken om na te gaan of het bedrijf werkt volgens de kaderrichtlijn voor afvalstoffen, Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen(3) en of de maatregelen om het terrein te saneren correct zijn uitgevoerd. Op 27 mei 2001 is opnieuw een verzoek om informatie aan de Franse regering gestuurd.

Over de overbrenging van afvalstoffen kan het volgende worden opgemerkt:

- Alle afval is, ook wanneer het wordt verzonden, o.a. onderworpen aan alle bepalingen van de kaderrichtlijn voor afvalstoffen. Dat houdt in dat afval alleen mag worden verzonden naar installaties waarvoor de door de lidstaat van invoer aangewezen bevoegde instantie een vergunning heeft verleend overeenkomstig de artikelen 9, 10 en 11 van die richtlijn.

Bovendien moet worden opgemerkt dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat afvalverwerkende bedrijven aan de eisen van artikel 4 van de richtlijn inzake de bescherming van het milieu en de volksgezondheid voldoen en dat zij periodieke controles laten uitvoeren krachtens artikel 13 om te verifiëren dat dat inderdaad het geval is. Bovendien moeten de lidstaten ervoor zorgen dat dergelijke bedrijven geen verschillende categorieën gevaarlijke afvalstoffen met elkaar mengen krachtens artikel 2 (2) van Richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen(4).

- Op grond van het bepaalde in Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap mag een zending alleen plaatsvinden wanneer geen van de betrokken bevoegde instanties binnen dertig dagen vanaf de bevestiging van de ontvangst van de kennisgeving van een zending bezwaar heeft gemaakt op een van de in artikel 7 (4)(a) van de verordening vermelde gronden. Volgens artikel 7 (4)(a), vijfde streepje, kunnen de landen van bestemming en verzending bezwaar maken tegen de overbrenging van afval wanneer het gaat om schijnterugwinning. Anders gezegd, elk van beide landen kan weigeren toestemming voor een zending te geven, indien het van mening is dat de verhouding tussen de wel en niet nuttig toe te passen afvalstoffen, de geschatte waarde van het materiaal dat uiteindelijk nuttig wordt toegepast, of de kosten van de nuttige toepassing en de kosten van verwijdering van het niet nuttig toe te passen gedeelte de nuttige toepassing uit economisch en milieutechnisch oogpunt niet rechtvaardigen.

- Het is in de eerste plaats de taak van de instantie van bestemming om te controleren of de door de kennisgever verstrekte informatie over de beoogde terugwinningsoperatie correct is en wanneer dat niet het geval is de zending te weigeren.

De Commissie is derhalve van mening dat in dit geval de overbrengingsverordening en de kaderrichtlijn voor afvalstoffen een toereikend juridisch kader vormen om de bevoegde instanties in staat te stellen ervoor te zorgen dat in verband met de betrokken zending passende milieubeschermingsmaatregelen worden getroffen.

Volgens het arrest van het Hof van Justitie in de zaak Dusseldorp, zaak C-203/96 is het mogelijk dat de beginselen van zelfverzorging en nabijheid die zijn neergelegd in de overbrengingsverordening en de kaderrichtlijn voor afvalstoffen niet van toepassing zijn op de overbrenging van voor nuttige toepassing bestemde afvalstoffen.

Uit het bovenstaande volgt dat de Commissie van mening is dat de procedures van de overbrengingsverordening voldoende toezicht en controle op de overbrenging van voor terugwinning bestemde afvalstoffen in de Gemeenschap waarborgen.

(1) De klacht is geregistreerd onder nummer 98/4317.

(2) Persmededeling IP 99/812 van 29 oktober 1999.

(3) PB L 194 van 25.7.1975.

(4) PB L 377 van 31.12.1991.