SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2467/00

van Paulo Casaca (PSE), Isidoro Sánchez García (ELDR), Margie Sudre (PPE-DE), Roy Perry (PPE-DE), Mariotto Segni (UEN) en Jean-Claude Fruteau (PSE) aan de Commissie

(24 juli 2000)

Betreft: Eilanden

Het onlangs door de Commissie bekendgemaakte voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bevordering van elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen op de interne elektriciteitsmarkt (COM(2000) 279 def.) doet enkele vragen rijzen.

In punt 2.4 van dit document, dat betrekking heeft op de aansluiting op en de verzwaring van het net, staat het volgende:

Geopperd is om als regel de aansluitkosten van productie-eenheden voor elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen voor rekening van de netbeheerder te laten komen, zodat de aansluiting van dergelijke productie-eenheden op het net wordt bevorderd. Het is twijfelachtig of deze benadering geschikt is. In feite zou dit ertoe leiden dat de afstand tot het net voor de potentiële investeerders irrelevant wordt, waardoor de aanleg van economisch niet-verantwoorde installaties wordt aangemoedigd. Om een gezonde ontwikkeling van de sector hernieuwbare energie in de EU te bevorderen is het juist van belang dat alle relevante investeringen zo veel mogelijk worden meegerekend, de kosten van aansluiting op het net inbegrepen.

Moet hieruit worden geconcludeerd dat de producent die een productie-eenheid voor elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen wil bouwen in een perifeer gebied, en met name in een eilandgebied, in de toekomst verplicht zal zijn de aansluitkosten op het net te dragen? Deze kosten zullen in de verst afgelegen en meest geïsoleerde gebieden van de Gemeenschap zeer waarschijnlijk een onoverkomelijk obstakel vormen.

Zal bijvoorbeeld de aanleg van een onderzeese kabel tussen een eilandgebied als de Shetlandeilanden en het Schotse vasteland overeenkomstige aansluitkosten tot gevolg hebben voor elk bedrijf dat in die archipel een activiteit wil ontplooien door de mogelijkheden ervan op het gebied van windenergie of golfenergie te benutten?

Is de Commissie niet van mening dat een dergelijk beleid, dat de ontwikkeling van zulke activiteiten zeer zeker zou ontmoedigen, volstrekt in tegenspraak zou zijn met de bepalingen van artikel 154 van het EG-Verdrag, en ook met die van artikel 158 over de economische en sociale samenhang, dat eveneens een specifieke verwijzing naar de situatie van de eilanden bevat?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-2447/00 en E-2467/00

(10 oktober 2000)

De bevordering van elektriciteit uit duurzame energiebronnen (duurzame elektriciteit) is een grote prioriteit van de Gemeenschap. In het Witboek van 1997 over duurzame energiebronnen(1) werd de cruciale rol van deze energiebronnen voor de continuïteit van de voorziening en de milieubescherming onderstreept en werd als indicatieve doelstelling voor 2010 de verdubbeling van het aandeel van duurzame energiebronnen in de energiebalans van de Gemeenschap voorgesteld.

In punt 2.4 van de toelichting van het door de geachte parlementsleden genoemde voorstel wordt uitgelegd waarom de Commissie het niet opportuun heeft geacht voor te stellen dat de aansluitkosten van productie-eenheden voor elektriciteit uit duurzame energiebronnen voor rekening van de netbeheerder zouden komen. Volgens de Commissie zou een dergelijke benadering er in feite toe leiden dat de afstand tot het net voor de potentiële investeerders irrelevant wordt, waardoor de aanleg van economisch niet-verantwoorde installaties wordt aangemoedigd.

Dit betekent evenwel niet dat een operator die een productie-eenheid voor elektriciteit uit duurzame energiebronnen wil bouwen in een perifere regio of op een eiland in de toekomst de totale kosten voor de aansluiting op het net zal moeten dragen. De Commissie is van oordeel dat, hoewel het niet wenselijk

lijkt in Europees verband bindende regels in te voeren voor de verdeling van de aansluitkosten en andere netwerkkosten, er wel voor dient te worden gezorgd dat de voorschriften op lidstaatniveau in overeenstemming zijn met een aantal basisbeginselen.

Volgens artikel 7 van het voorstel moeten alle kosten en baten van een aansluiting van een nieuwe installatie voor de productie van elektriciteit uit duurzame energiebronnen worden vastgesteld op basis van standaardvoorwaarden die op objectieve, doorzichtige en niet-discriminerende criteria gebaseerd zijn; de installatiekosten van het systeem, zoals bijvoorbeeld de verzwaring van het net, worden verdeeld over alle producenten die daarvan profiteren (de verdeling moet op basis van de standaardvoorwaarden worden vastgesteld volgens objectieve, doorzichtige en niet-discriminerende criteria); de lidstaten stellen een compensatieregeling vast voor het geval dat producenten die later op het net worden aangesloten van een bepaalde netwerkvoorziening (aansluiting of verzwaring) profiteren die eerder door een ander die op het net werd aangesloten is betaald.

De vaststelling van aansluitkosten voor producenten van elektriciteit uit duurzame energiebronnen met betrekking tot de aanleg van een onderzeese kabel tussen een eilandgebied zoals de Shetlandeilanden en het Schotse vasteland, zoals door de geachte parlementsleden als voorbeeld is aangehaald, moet worden beoordeeld op grond van de bepalingen betreffende de continuïteit van de voorziening. Onverminderd de regels van het Verdrag, en met name de artikelen 87 en 88 (ex-artikelen 92 en 93), kunnen de betrokken autoriteiten deze constructie overigens subsidiëren.

De Commissie is dan ook van oordeel dat haar voorstel voor een richtlijn een regelgevingskader ten gunste van producenten van elektriciteit uit duurzame energiebronnen vaststelt dat coherent is met het beleid van de Commissie voor de eilanden en perifere regio's.

(1) COM(97) 599 def.