ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/501

(2004/C 84 E/0578)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3109/03

van Phillip Whitehead (PSE) aan de Commissie

(17 oktober 2003)

Betreft: Gehydrogeneerde vetten

Is de Commissie, gezien de bezwaren die zijn geuit met betrekking tot de veiligheid van gehydrogeneerde vetten, bereid een initiatief te nemen in het kader waarvan de eventuele gezondheidsrisico's van gehydrogeneerde vetten duidelijk worden vermeld bij de etikettering van producten? Kan zij bovendien mededelen of is overwogen om deze stof helemaal te verbieden?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(14 november 2003)

Door harding worden plantaardige en dierlijke oliën omgezet in vaste, verzadigde vetten. Samen met andere processen, zoals de ontgeuring van oliën en vetten, wijzigt harding de vorm van vetmoleculen. De natuurlijke configuratie van vetzuurmoleculen, de cis-configuratie, verandert daarbij vaak in een zogenaamde trans-configuratie. Bovengenoemde processen, die voor tal van producten worden toegepast, kunnen tot onaanvaardbare hoeveelheden transvetzuren leiden.

Het is bekend dat een hoge inname van bepaalde verzadigde vetzuren in verband wordt gebracht met een verhoogd risico op coronaire hartziekten. Recentelijk zijn ook bedenkingen geuit over de plaats van transvetzuren in ons voedingspatroon. De Commissie heeft de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid dan ook verzocht om na te gaan of transvetzuren een aantoonbaar effect op de gezondheid hebben en, indien inderdaad een effect wordt vastgesteld, dit te vergelijken met het effect van andere vetzuurtypes die deel uitmaken van ons voedingspatroon. De Autoriteit werd verzocht tegen eind 2004 een wetenschappelijk advies uit te brengen.

Wat de etikettering van levensmiddelen betreft, wordt in Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede de daarvoor gemaakte reclame (1) aangegeven dat, wanneer een levensmiddel geharde oliën of vetten bevat, op het etiket de aanduiding „gehard” moet worden toegevoegd aan de vermelding van een geharde olie of een gehard vet. Richtlijn 90/496/EEG van de Raad van 24 september 1990 inzake de voedingswaarde-etikettering van levensmiddelen (2) voorziet in de mogelijkheid de verzadigde vetzuren op het etiket van het levensmiddel te vermelden. Deze richtlijn wordt momenteel herzien, waarbij ook aandacht zal worden besteed aan de kwestie van het al dan niet vermelden van transvetzuren op het etiket.

(1) PB L 109 van 6.5.2000.

(2) PB L 276 van 6.10.1990.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/454

(2004/C 78 E/0480)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3012/03

van Jaime Valdivielso de Cué (PPE-DE) aan de Commissie

(14 oktober 2003)

Betreft: Wijn

In verband met de moeizame onderhandelingen over alcoholhoudende dranken en voedsel zou ik graag willen weten of de Commissie wel of niet met de andere landen van de Wereldhandelsorganisatie heeft kunnen onderhandelen over de lijst met geografische aanduidingen die de Europese Unie op internationaal niveau beschermd wil zien.

Het gaat onder meer om wijnbenamingen, zoals Rioja-wijn en andere voedselprodukten.

Denkt de Commissie dat enigerlei akkoord op dit terrein haalbaar is gezien het stilzwijgen van landen als de Verenigde Staten die gewoon zijn zich communautaire benamingen vrijelijk toe te eigenen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(18 november 2003)

De Gemeenschap heeft haar preselectie van geografische aanduidingen gepresenteerd tijdens het eind augustus in Genève gehouden landbouwoverleg van de Wereldhandelsorganisatie (WTO). Gezien de korte tijd tussen de indiening van de lijst en de vijfde ministeriële conferentie was er geen tijd de lijst vóór Cancun te bespreken. Helaas was het, als gevolg van de gang van zaken tijdens de conferentie, niet mogelijk deze in Cancun te bespreken.

De Commissie is van mening dat dit een zeer belangrijke kwestie is om effectieve bescherming te waarborgen van geografische benamingen die wereldwijd worden misbruikt. Zij zal derhalve blijven vragen van dit vraagstuk een essentieel onderdeel van de onderhandelingen in Genève te maken, hoewel dit voorstel in dit stadium een lage acceptatiegraad lijkt te hebben bij de andere WTO-leden.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/384

(2004/C 78 E/0406)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1739/03

van Salvador Garriga Polledo (PPE-DE) aan de Commissie

(26 mei 2003)

Betreft: EU-eenheid voor de bevrijding van ontvoerde Europese toeristen

Er worden regelmatig Europese toeristen ontvoerd in derde landen die zij bezoeken vanwege de historische, culturele en andere bezienswaardigheden. Het is duidelijk dat de Europese Unie moet beschikken over een vast team van onderhandelaars en bemiddelaars dat zich samen met de betreffende nationale autoriteiten beijvert voor de bevrijding van communautaire staatsburgers die het slachtoffer zijn geworden van deze onmenselijke praktijken en lokale terroristen.

Dergelijke communautaire onderhandelaars zouden de familie van de slachtoffers beter terzijde kunnen staan dan de lokale autoriteiten, die vaak trachten het mislukken van hun interventies te verhullen.

Zal de Commissie de lidstaten voorstellen om vaste communautaire onderhandelaarsteams te vormen voor het bevrijden van Europese toeristen die het zijn ontvoerd in derde landen om redenen die samenhangen met de binnenlandse politiek van die landen en niets te maken hebben met de ontvoerde toeristen zelf?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(24 juni 2003)

De bescherming van de burgers van de Unie is vervat in artikel 20 van het EG-Verdrag en houdt in dat iedere burger van de Unie de bescherming geniet van de diplomatieke en consulaire instanties van iedere andere lidstaat op het grondgebied van derde landen waar de lidstaat waarvan hij onderdaan is, niet vertegenwoordigd is. Krachtens artikel 20 van het EG-Verdrag geldt deze verantwoordelijkheid ook voor missies van de Commissie.

Binnen de grenzen van deze bepalingen heeft de Commissie in het verleden nauw samengewerkt met de autoriteiten van de lidstaten om een oplossing te vinden voor crisissituaties of gevallen van kidnapping van burgers van de Unie. Deze samenwerking vindt plaats zowel in Brussel als via de Buitenlandse Dienst van de Commissie. Omdat consulaire bescherming krachtens artikel 20 van het EG-Verdrag in de eerste plaats tot de verantwoordelijkheid van de lidstaten wordt gerekend, zijn er momenteel geen plannen om een gespecialiseerde EU-faciliteit op te zetten.
2.

Is het haar tevens bekend dat dit geld ten behoeve van uitkeringen van maximaal 7700 EUR per persoon wordt beheerd door de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) in Genève, in de vorm van het „IOM-project Duitse compensatie dwangarbeid”?
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/292

(2004/C 78 E/0293)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3492/03

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(17 november 2003)

Betreft: Romano Prodi — Manifest

De voorzitter van de Europese Commissie heeft onder de titel „Europa: il sogno, le scelte” een document opgesteld dat expliciet bedoeld is voor de centrum-linkse partijen in Italië. Hij roept ze op zich voor de volgende Europese verkiezingen op één lijst te verenigen en in het nieuwe Europees Parlement hun krachten te bundelen.

Dit initiatief leidde terecht tot een onmiddellijke reactie van de Italiaanse oppositiepartijen en begrijpelijkerwijs ook tot kritiek van de partijen die deel uitmaken van de regeringsmeerderheid. Ook de reactie van de vertegenwoordigers van de Europese fracties was afwijzend. Italiaanse politieke commentatoren hebben er zelfs op gewezen dat de voorzitter van de Europese Commissie zich op deze wijze in Italië als mogelijke leider van links opwierp met het oog op de komende verkiezingen in juni.

Kan de Commissie in het licht van het voorafgaande het volgende meedelen:

— Wat denkt zij van dit initiatief van haar voorzitter? Acht zij dit initiatief verenigbaar met de aard van zijn functies, in het licht van het bepaalde in artikel 211 e.v. van het EG-Verdrag? Hoe garandeert zij de neutraliteit van haar beleid en politiek optreden die juridisch gezien onder de verantwoordelijkheid van haar voorzitter vallen? Hoe beoordeelt zij dit initiatief in het licht van de beginselen van de scheiding der machten, onafhankelijkheid en algemeen belang van de Gemeenschap? Welke definitie geeft zij van en welke grenzen stelt zij aan een „inmenging in het intern beleid van de lidstaten”?

— Zal Romano Prodi zijn ontslag als voorzitter van de Europese Commissie indienen om zijn partijpolitiek optreden in Italië voort te zetten? Of voelt de Commissie zich op haar gemak met een voorzitter die direct betrokken lijkt te zijn bij de strijd om het leiderschap van links in Italië? Hoe denkt zij de onpartijdigheid van haar daden en opinies voortaan te garanderen?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(16 december 2003)

Het geacht Parlementslid wordt verwezen naar: de discussies die plaatsvonden naar aanleiding van het debat over het werkprogramma van de Commissie tijdens de zitting van het Parlement van november 2003, en naar de verklaringen terzake die de voorzitter van de Commissie toen heeft afgelegd.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/292

(2004/C 84 E/0338)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4054/03

van Elspeth Attwooll (ELDR) aan de Commissie

(13 januari 2004)

Betreft: Nationale wateren binnen de EEZ van de Europese Unie

In antwoord op schriftelijke vraag P-3011/03 (1) legde commissaris Fischler op 24 oktober 2003 uit dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor het afbakenen van hun exclusieve economische zones en van de grenzen tussen de zeegebieden, wanneer een dergelijke afbakening noodzakelijk blijkt. De Commissie gaf te kennen dat zij de gevraagde informatie niet onmiddellijk tot haar beschikking had. In haar mededeling „Naar een uniforme en effectieve uitvoering van het gemeenschappelijk visserijbeleid (2)” verklaart ze echter op bladzijde 8 dat meer dan de helft van de gevangen noordelijke heek wordt opgevist in „Ierse wateren”. Bovendien verwijst ze op bladzijde 10 naar „het noordelijk deel van de Nederlandse wateren”.

Kan de Commissie, in het licht van deze verklaringen, die veeleer verband houden met de nationale wateren dan met de ICES-zones, bevestigen dat zij wel degelijk beschikt over de informatie betreffende nationale grenzen binnen bepaalde ICES-zones, waar in vraag P-3011/03 om werd verzocht, en kan zij deze informatie nu verstrekken? Indien zij niet over deze informatie beschikt, kan zij dan uitleggen waarop haar verklaringen in de mededeling COM(2003) 130 def. zijn gebaseerd?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(11 februari 2004)

In het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid, heeft de term „communautaire wateren” betrekking op de wateren die onder de soevereiniteit of de jurisdictie van de lidstaten vallen, met uitzondering van wateren die grenzen aan de niet-communautaire gebieden die in de bijlage van het EG-Verdrag worden genoemd. Bijgevolg zijn de lidstaten verantwoordelijk voor de afbakening van de wateren die onder hun soevereiniteit of jurisdictie vallen, zoals wordt vermeld in het antwoord op schriftelijke vraag P-3011/03 van het geachte parlementslid.

De Commissie beschikt niet over nauwkeurige gegevens betreffende de afbakening van de wateren die door de lidstaten zijn vastgesteld als wateren die onder hun soevereiniteit of jurisdictie vallen.

De verklaringen uit de mededeling „Naar een uniforme en effectieve uitvoering van het gemeenschappelijk visserijbeleid (2)” als bedoeld in de schriftelijke vraag, zijn gebaseerd op de volgende informatie: de verklaring „meer dan de helft van de gevangen noordelijke heek wordt opgevist in Ierse wateren” steunt op een raming van de geaggregeerde vangststatistieken van de statistische vakken die, naar mag worden aangenomen, in wateren liggen die door Ierland werden gedefinieerd als wateren onder hun soevereiniteit of jurisdictie, terwijl de verwijzing naar „het noordelijk deel van de Nederlandse wateren” gebaseerd is op informatie uit Nederland.

(1) PB C 78 E van 27.3.2004.

(2) COM(2003)130 def.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/22

(2004/C 84 E/0024)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2434/03

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Raad

(22 juli 2003)

Betreft: Sancties tegen Portugese boeren

Tijdens een recente bijeenkomst met melkproducenten in het noorden van Portugal werd ik gewezen op een onrechtvaardige sanctie die Portugese boeren treft die hun melkquota in de periode tot eind maart jl. hebben overschreden.

Deze melkproducenten hebben namelijk boetes opgelegd gekregen, terwijl onlangs in Italië bekend is geworden dat er een overeenkomst is gesloten waarmee de problemen van Italiaanse boeren die zich in een soortgelijke situatie bevinden, zijn opgelost.

Kan de Commissie mededelen welke specifieke voorwaarden de Italiaanse overeenkomst omvat en welke maatregelen zij denkt te treffen om deze onrechtvaardigheid waarvan de Portugese boeren het slachtoffer zijn, uit de weg te ruimen.

Antwoord

(8 maart 2004)

Bij Verordening (EEG) nr. 856/84 van de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 804/68 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten is een regeling van extra heffingen in die sector ingesteld. De regeling is meermaals verlengd, met name bij Verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad tot instelling van een extra heffing in de zuivelsector. Alle lidstaten zijn verplicht hun respectieve referentiehoeveelheid in acht te nemen en moeten aan de Gemeenschap, als extra heffing, een bedrag betalen dat overeenstemt met de boven de referentiehoeveelheid geproduceerde hoeveelheden.

De specifieke voorwaarden van de beschikking van de Raad van 16 juli 2003, waarbij de steun die de Italiaanse Republiek aan haar melkproducenten wil verlenen verenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard, staan in de tekst van een beschikking die bekendgemaakt is (1). Die voorwaarden zijn:

— de Italiaanse regering schiet het bedrag voor dat deze producenten aan de Gemeenschap verschuldigd zijn op grond van de extra heffing op melk en zuivelproducten voor de periode 1995/1996 tot en met 2001/2002,

— uitstel van betaling van de renteloze schuld, af te lossen in jaarlijkse termijnen van gelijke omvang over een periode van ten hoogste 14 jaar.

Deze specifieke beschikking, gebaseerd op artikel 88, lid 2, derde alinea, van het EG-Verdrag, is unaniem goedgekeurd door de Raad, die heeft geoordeeld dat bij de maatregel waarom de Italiaanse regering verzoekt sprake is van uitzonderlijke omstandigheden. De toepassing ervan in andere, eventueel vergelijkbaar geachte gevallen moet door de Raad op ad hoc-basis worden beoordeeld.

De Raad verwijst het geachte parlementslid tevens naar de conclusies van de Europese Raad te Brussel bijeen op 16 en 17 oktober, en meer bepaald naar punt 38, waarin de Europese Raad verklaart ingenomen te zijn met het voorstel van de Commissie om de regeling in verband met de problemen bij de ontwikkeling van de melkproductie op de Azoren te verlengen, en hij de Raad verzoekt dit voorstel zo spoedig mogelijk te bespreken.

(1) PB L 184 van 23.7.2003.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/885

(2004/C 78 E/0936)

SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3937/03

van Elisabeth Jeggle (PPE-DE) aan de Commissie

(16 december 2003)

Betreft: Europese verordening over yoghurt

Bij een in december 2002 gehouden enquête van de Commissie over yoghurt is gebleken dat in de lidstaten de meest uiteenlopende eisen aan yoghurt en yoghurtproducten worden gesteld. Sommige lidstaten kennen alleen de klassieke yoghurt „bulgaricus”, met culturen die bestaan uit Streptococcus thermophilus en Lactobacillus bulgaricus. Met name de landen in Zuid-Europa, maar ook Denemarken, erkennen alleen producten die met deze culturen zijn vervaardigd.

Anderen lidstaten staan daarentegen naast de klassieke „bulgaricus”-yoghurt ook het type „yoghurt mild” toe, waarbij in de plaats van Lactobacillus bulgaricus andere lactobacillen worden gebruikt. Tot de landen waar deze producten zijn toegelaten, behoren met name Duitsland, Nederland, het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Zweden en Finland. Verder gelden in de lidstaten uiteenlopende eisen voor het gebruik van de benaming „yoghurtproduct, warmtebehandeld”.

Achtergrond van deze discussie vormt het feit dat de EU-lidstaten in april 2002 hebben ingestemd met de Codex-alimentarius-norm voor gefermenteerde melkproducten. Artikel 13 van de EG-levensmiddelenver-ordening 178/2002 (1) roept de lidstaten en de Gemeenschap op voor coherentie tussen de internationale technische normen en de levensmiddelenwetgeving te zorgen. Aangezien alle lidstaten en de Commissie bij de beraadslagingen over de Codex-norm voor gefermenteerde melkproducten uiteindelijk akkoord zijn gegaan, zou mogen worden verwacht dat nu voorgesteld wordt tot Europese harmonisering op basis van artikel 13 van de EG-levensmiddelenverordening 178/2002 en de Codex-norm over te gaan.

In werkelijkheid heeft de Commissie echter een ontwerp ingediend — waarvan de laatste versie dateert van 20 augustus 2003 — dat qua uitgangspunten en details aanzienlijk afwijkt van de Codex-norm voor gefermenteerde melkproducten.

Hoe valt deze incoherentie tussen de politiek en de Codex-norm te verklaren? Er zij aan herinnerd dat de EU in de zin van de Codex als een staat moet worden gezien, waarin alle producten, ook „yoghurtproduct, warmtebehandeld” vrij moeten kunnen circuleren.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(26 januari 2004)

Zoals gezegd in het antwoord op schriftelijke vraag E-2397/03 van de heer Vallvé (2), onderzoekt de Commissie momenteel of er behoefte is aan regelgeving betreffende yoghurt.

Een eerste document dat door de diensten van de Commissie is opgesteld, vormt de basis voor technische besprekingen met deskundigen. Tot nog toe heeft de Commissie niet besloten of zij een voorstel voor regelgeving betreffende yoghurt zal indienen.

Mocht daartoe worden besloten, dan zal er ruime gelegenheid zijn om elk aspect, met inbegrip van de vraag van het geachte parlementslid, met de lidstaten en het Parlement te bespreken.

(1) PB L 31 van 1.2.2002, blz. 1.

(2) PB C 65 E van 13.3.2004.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/676

(2004/C 78 E/0719)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3922/03

van María Bergaz Conesa (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 december 2003)

Betreft: Door de Commissie meegefinancierde projecten in het kader van het nationale waterbeheerprogramma

Het Spaanse Ministerie van Milieu publiceert regelmatig cijfers over het aantal projecten van het nationale waterbeheerprogramma (NWP) en bijlage II van de betreffende wet (889 werken en projecten) die reeds door de Europese Unie worden gefinancierd. Het DG Regionaal beleid heeft echter op alle vragen en verzoeken om informatie terzake geantwoord dat het niet over referenties met betrekking tot de werken in het kader van het NWP beschikt, aangezien de verzoeken om financiering worden ingediend zonder expliciete verwijzingen naar het NWP en met vermelding van verwijzingen die niet overeenkomen met de afkortingen van de wet inzake het NWP. Dit is een zorgwekkende situatie, vooral gezien de gecombineerde en synergetische milieueffecten van de verschillende werken.

Kan de Commissie een verslag over de medefinanciering opstellen en daarbij verwijzen naar elk project van het NWP?

Moet het DG Regionaal beleid de Spaanse regering niet verzoeken vanaf nu elk in de wet inzake het NWP opgenomen project met een expliciete verwijzing naar dit project te identificeren om de follow-up van deze projecten te vergemakkelijken?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(4 februari 2004)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar haar antwoord op vraag E-2288/01.

Hierbij moet worden opgemerkt dat in bijlage II bij Spaanse wet 10/2001 inzake het nationale waterbeheerprogramma (NWP), waarnaar het geachte parlementslid verwijst, een lijst van investeringen is opgenomen die honderden projecten bevat. De Spaanse autoriteiten hebben een aantal van deze projecten ingediend voor financiering in het kader van de financieringsinstrumenten en de programmeringsdocumenten die in het bovengenoemde antwoord zijn opgesomd, maar, aangezien dit niet vereist is, hebben ze daarbij niet vermeld of die projecten tot het NWP behoren.
NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 78/271

(2004/C 78 E/0271)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3353/03

van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie

(13 november 2003)

Betreft: Gelijke behandeling van vrouwen en mannen in de sport

Vrouwen en mannen worden bij een aantal takken van de sport ongelijk behandeld; vrouwelijke boksers kunnen bijvoorbeeld niet deelnemen aan de Olympische Spelen.

Is volgens de Commissie deze ongelijke behandeling op grond van geslacht verenigbaar met het geldende EU-recht?

Zoniet, welke wetgeving zou discriminatie binnen het domein van de sport moeten verhinderen?

Zo ja, is de Commissie voornemens deze mazen in de wetgeving te dichten, bijvoorbeeld door de geplande richtlijn betreffende de gelijke behandeling van vrouwen en mannen buiten het werk?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(6 januari 2004)

De Unie beschikt reeds over een omvangrijk „acquis” van wetgeving inzake de gelijkheid van vrouwen en mannen op het gebied van arbeid en werkgelegenheid.

Richtlijn 76/207/EG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (1) garandeert een gelijke behandeling van vrouwelijke en mannelijke sporters voor zover ze hun sportactiviteit als professional uitoefenen en kunnen worden aangemerkt als werknemers.

Daarnaast heeft de Commissie op 5 november 2003 een voorstel goedgekeurd voor een Richtlijn van de Raad (2) tot uitvoering van het beginsel van gelijke behandeling van vrouwen en mannen buiten de arbeidsmarkt en de werksfeer. Op basis van een progressieve aanpak richt deze richtlijn zich op gelijke behandeling.

Voor wat betreft de wedstrijden voor vrouwen op de Olympische Spelen, kan de Commissie geen uitspraak doen over een kwestie die niet tot onder haar competentie valt. Het Internationaal Olympisch Comité (IOC), dat de Spelen organiseert, is immers een particuliere organisatie die tot taak heeft het evenement te organiseren en dit doet op basis van zowel sportieve als commerciële criteria. De voorwaarden voor deelname aan de Spelen worden in gezamenlijk overleg vastgesteld door het Internationaal Olympisch Comité en de internationale sportfederaties.

(1) PB L 39 van 14.2.1976.

(2) COM(2003)657 def.