SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2988/98

van Gerhard Schmid (PSE) aan de Commissie

(8 oktober 1998)

Betreft: Vleeshygiëneheffing ingevolge richtlijn 93/118/EG

Richtlijn 93/118/EG(1) stelt een forfaitaire heffing op de vleeskeuring in. Enkele betalingsplichtigen hebben nu klachten ingediend tegen arrondissementen die hogere bijdragen verlangen.

1. Kan de individuele betalingsplichtige zich op de richtlijn, die tot de lidstaten is gericht, beroepen?

2. Kunnen de forfaitaire bedragen zonder verdere voorwaarden ter dekking van de feitelijke kosten overschreden worden?

3. Wordt voor de berekening van de kostendekking uitgegaan van de individuele instantie of van de totale kosten voor de lidstaat?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(16 november 1998)

1. De Commissie is van oordeel dat privé-personen zich niet kunnen beroepen op de richtlijn van de Raad van 22 december 1993 tot wijziging van Richtlijn 85/73/EEG inzake de financiering van de keuringen en sanitaire controles van vers vlees en van vlees van pluimvee. De Commissie is tot dat standpunt gekomen nadat ze de criteria die het Hof van Justitie heeft vastgesteld, op de tekst en de doelstellingen van deze richtlijn had toegepast.

2. De versie van Richtlijn 85/73/EEG die resulteert uit Richtlijn 93/118/EEG, heeft voor de communautaire retributie forfaitaire bedragen vastgesteld. Bij die bedragen wordt rekening gehouden met diverse parameters (de gemiddelde tijd die nodig is voor de inspectie, administratiekosten, personeelskosten). De richtlijn biedt de lidstaten enige flexibiliteit om die basisbedragen toe te passen.

Voor deze oplossing is gekozen om een doeltreffende controle te garanderen en concurrentievervalsing te voorkomen. Die flexibiliteit is evenwel niet onvoorwaardelijk. Met andere woorden, aan de mogelijkheid om hogere bedragen dan de forfaitaire te innen, zijn voorafgaande voorwaarden verbonden. Die voorwaarden zijn zowel in de artikelen van de richtlijn als in de bepalingen van de bijlage vastgelegd. De eerste voorwaarde is opgenomen in artikel 2, lid 3: "Onder het voorbehoud dat de door elke lidstaat geïnde totale retributie niet meer bedraagt dan de werkelijk gemaakte keuringskosten, worden de lidstaten gemachtigd een bedrag te innen dat hoger is dan het niveau van de communautaire retributies."

De lidstaat moet de wijze van berekening kunnen rechtvaardigen (artikel 2, lid 5). Wanneer aan die voorwaarde is voldaan, kunnen de betrokken lidstaten voor vlees dat binnen de werkingssfeer van richtlijn 64/433/EG van de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees(2) valt, de forfaitaire bedragen voor een bepaalde inrichting verhogen met inachtneming van de voorwaarden bepaald in de bijlage, hoofdstuk I, punt 4 a), dan wel "een specifieke retributie innen die de werkelijk gemaakte kosten dekt" (bijlage - hoofdstuk I, punt 4 b)). De betekenis van het woord "specifiek" is ter discussie gesteld. Houdt men het bij de traditionele betekenis, namelijk "eigen aan een soort en gemeenschappelijk bij alle individuen en casussen van die soort", dan kiest de lidstaat voor een hogere forfaitaire retributie dan de communautaire op grond van de gemaakte kosten.

3. De tekst verwijst naar de totale retributie die door elke lidstaat werd geïnd.

(1) PB L 340 van 31.12.1993, blz. 15.

(2) PB 121 van 29.7.1964.