SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1571/97 van Claudio Azzolini (UPE) aan de Commissie (30 april 1997)

Betreft: Mozzarella di bufala campana

Bij verordening (EG) nr. 1107/96 ((PB L 148 van 21.6.1996, blz. 1. )) van 12 juni 1996 heeft de Commissie voor Mozzarella di bufala campana een beschermde oorsprongsbenaming (BOB) geregistreerd.Uit bovengenoemde verordening vloeit voort dat de benaming Mozzarella di bufala alleen gebruikt mag worden voor kaas uit de onder de Consorzio di tutela della DOP campana (bedrijfsvereniging van Campanië voor de bescherming van de oorsprongsbenaming) vallende zone en dat de benaming "Mozzarella di bufala¨ en "Mozzarella di bufala campana¨ derhalve voorbehouden is voor producenten uit die BOB-zone.

Dat beginsel is verankerd in een besluit van het Italiaanse Ministerie van Landbouw, Voedselvoorziening en Bosbouw van 10.2.1997.

De diensten van DG VI van de Europese Commissie hebben bij schrijven van 18.3.1997 - op grond van argumenten die op zijn minst aanvechtbaar zijn en duidelijk van partijdigheid getuigen (de inhoud van een bezwaarschrift van een Italiaanse vereniging uit de zuivelsector is erin overgenomen) - bezwaar aangetekend tegen het genoemde ministeriële besluit van februari van dit jaar omdat zij het "onterecht restrictief¨ vinden ten aanzien van de mogelijkheid voor andere producenten om op niet-BOB-etiketten de benaming "Mozzarella di bufala¨ te gebruiken, en hebben om wijziging van de eerste, derde en vierde overweging van het besluit verzocht.

Is de Commissie niet van oordeel dat dit verzoek overduidelijk in strijd is met de bepalingen van verordening (EEG) nr. 2081/92 betreffende de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen, inzonderheid met artikel 13, lid 1, sub b) en sub d)?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (23 mei 1997)

Zoals het geachte Parlementslid opmerkt, heeft de Commissie via Verordening (EG) nr. 1107/96 van 12 juni 1996 de benaming "Mozzarella di Bufala Campana¨ geregistreerd. Deze benaming mag uitsluitend worden gebruikt voor kaas die in een bepaald geografisch gebied in de regio's Campania en Lazio is bereid op basis van buffelmelk. De term "mozzarella¨ als op zichzelf staande term is echter via een voetnoot die een integrerend onderdeel van de bovengenoemde verordening vormt, duidelijk uitgesloten van iedere vorm van bescherming met betrekking tot de oorsprong. De woorden "di bufala¨ geven nadere informatie die uitsluitend betrekking heeft op de soort melk die bij de bereiding van de bedoelde kaas is gebruikt. Het gaat dus duidelijk om een generieke aanduiding.

De Commissie kan niet uitsluiten dat het gebruik van de combinatie van de bovengenoemde termen - "mozzarella¨ en "di bufala¨ door producenten die gevestigd zijn buiten het geografische gebied waarop de beschermde oorsprongsbenaming betrekking heeft, eventueel misleidend kan zijn voor de consument die geen kenner is en die deze twee benamingen gemakkelijk met elkaar zal verwarren, namelijk de geografische benaming "mozzarella di bufala campana¨, als beschermde oorsprongsbenaming (BOB), en de benaming "mozzarella di bufala¨, de combinatie van twee niet beschermde termen die de consument informeren over het type kaas en over de grondstof die bij de bereiding ervan is gebruikt. Dat deze verwarring mogelijk is betekent echter niet dat hier sprake is van een overtreding van artikel 13, lid 1 van Verordening (EEG) nr. 2081/92 ((PB L 208 van 24.7.1992. )) inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen.

Verder zij opgemerkt dat het gebruik van de toevoeging "di bufala¨ door de niet in Campania of Lazio gevestigde producenten zeker niet voortvloeit uit de communautaire registratie van de BOB "mozzarella di bufala campana¨. De voorwaarden voor de bereiding van de genoemde kaas zijn namelijk al in het decreet van 28 september 1979 inzake de erkenning van de benaming "mozzarella di bufala¨ voor het hele Italiaanse grondgebied vastgesteld. De buiten de regio's Campania en Lazio gevestigde producenten die al sinds 28 september 1979 geheel te goeder trouw gebruik maakten van de twee niet beschermde termen kan het recht die benamingen te gebruiken niet worden ontzegd, omdat kaas die op traditionele wijze is bereid maar binnen een duidelijk afgebakend geografisch gebied is geproduceerd, op nationaal en op communautair niveau is beschermd.

De toevoeging van de vermelding "di bufala¨ aan de term "mozzarella¨ is bovendien in overeenstemming met de internationale handelspraktijk en met artikel 2, lid 4, van Verordening (EEG) nr. 1898/87 ((PB L 182 van 3.7.1987. )), op grond waarvan voor melk en zuivelproducten de oorsprong moet worden vermeld als zij niet afkomstig zijn van runderen.

In dit verband zij eraan herinnerd dat de lidstaten, op grond van artikel 2 van Richtlijn 79/112/EEG ((PB L 33 van 8.2.1979. )) betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen bestemd voor de eindverbruiker alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame, erop moeten toezien dat "de etikettering en de wijze waarop deze is uitgevoerd de koper niet mogen kunnen misleiden, onder meer ten aanzien van de kenmerken van het levensmiddel, en met name van de aard, identiteit, hoedanigheden, samenstelling (....)¨ van het betrokken levensmiddel. Hoewel duidelijk is dat de term "mozzarella¨ oorspronkelijk impliceerde dat uitsluitend buffelmelk was gebruikt, wordt deze benaming tegenwoordig in de Gemeenschap, en ook op de Italiaanse markt, algemeen gebruikt voor een kaassoort die met koemelk is bereid. De toevoeging "di bufala¨ is dus bedoeld om de consument goed te informeren.

Gezien het voorgaande is de Commissie van mening dat, wanneer voor een met buffelmelk bereide mozzarella-kaas noch rechtstreeks noch onrechtstreeks de geografische aanduiding "campana¨ wordt gebruikt en evenmin gebruik wordt gemaakt van het logo als integrerend onderdeel van de productspecificatie noch van de vermelding "BOB¨, het gebruik van de benaming "mozzarella di bufala¨ geen inbreuk op artikel 13, lid 1 van verordening (EEG) nr. 2081/92 vormt. Alleen een algemeen en volledig onderzoek van de etikettering zou tot een dergelijke conclusie kunnen leiden.