SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1680/02

van Benedetto Della Vedova (NI) aan de Commissie

(6 juni 2002)

Betreft: Verenigbaarheid van de Cassa integrazione guadagni straordinaria C.I.G.S. (wachtgeldregeling) met de communautaire wetgeving inzake overheidssteun voor ondernemingen en werkgelegenheid

De Cassa integrazione is een instelling die officieel bevoegd is om het inkomen van vaste werknemers van bepaalde categorieën van bedrijven te waarborgen wanneer de productieactiviteit door herstructurering, conversie, bedrijfscrisis of faillissementsprocedures onderbroken of verminderd wordt.

Van januari 1977 tot februari 2002 werd er in totaal ongeveer 120 miljard euro uitgekeerd voor 6 372 929 914 C.I.G.S.-uren (bedrag berekend door Istat, het Italiaanse bureau voor statistiek, op basis van de monetaire herwaarderingsindex). Dit bedrag werd bijna volledig door de Italiaanse staat betaald.

De Cassa integrazione wordt volledig willekeurig volgens een administratieve procedure toegekend, in tegenstelling tot het advies van de Europese Commissie waarin om automatische toekenning verzocht wordt.

Enkel werknemers van bepaalde categorieën van bedrijven kunnen een beroep doen op de Cassa integrazione, terwijl de Commissie in haar advies stelt dat iedereen voor een dergelijke regeling in aanmerking zou moeten komen.

Uit statistische gegevens en studies van het Italiaanse bureau voor statistiek en de Italiaanse nationale raad voor wetenschappelijk onderzoek blijkt dat het uitkeren van deze wachtgelden grotendeels losstaat van de conjunctuurbeweging en dat uitsluitend grote bedrijven ervan profiteren, hoewel ook de kleinste bedrijven moeten bijdragen, wat een zware handicap is in hun concurrentiestrijd met de grote bedrijven.

Het in de tweede alinea genoemde bedrag kan ongetwijfeld invloed uitoefenen op de handel tussen de lidstaten van de Europese Unie en kan de concurrentie verstoren of daartoe leiden daar de wachtgeldregeling bedrijven in de in eerste alinea genoemde situaties in staat stellen de personeelskosten te drukken.

De Italiaanse regering heeft onlangs te kennen gegeven dat zij opnieuw 5 miljard euro wil uittrekken voor compensatieregelingen, waarvan de Cassa integrazione historisch gezien het belangrijkste deel van de uitgaven voor haar rekening neemt.

Is deze wachtgeldregeling volgens de Commissie verenigbaar met artikel 87 van het Verdrag?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(5 juli 2002)

Richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever(1) heeft tot doel een minimum- bescherming te bieden aan werknemers bij insolventie van hun werkgever. Hiertoe verplicht zij de Lidstaten een orgaan op te richten dat de honorering van de onvervulde aanspraken van de betrokken werknemers garandeert.

De CIG (Cassa integrazione guadagni) vervult deze taak in Italië, hoewel haar activiteiten verder gaan dan wat de Richtlijn vereist.

De Commissie heeft nog niet bekeken of de CGIS, het speciale schadeloosstellingfonds van de CGI, verenigbaar is met artikel 87 van het EG-Verdrag. De CIGS is niet aangemeld in de zin van artikel 88, lid 3, van het EG-Verdrag. De Commissie heeft zich echter wel, met name via onderzoek waartoe in 1996 opdracht werd gegeven, gebogen over de verenigbaarheid van de regelingen voor deeltijdwerk en tijdelijke werkloosheid van de lidstaten met de concurrentieregels.

Maatregelen in de vorm van individuele steun die niet tot begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties leiden, zijn geen steunmaatregelen van de staten in de zin van artikel 87, lid 1, van het EG-Verdrag. Als de maatregelen echter selectief bedrijven begunstigen, doordat zij willekeurig worden toegekend of enkel van toepassing zijn op bepaalde sectoren, bepaalde geografische gebieden of bedrijven van een bepaalde grootte, kan er sprake zijn van staatssteun. De verenigbaarheid van dergelijke steun dient getoetst te worden aan de leden 2 en 3 van artikel 87 van het EG-Verdrag.

(1) PB L 283 van 28.10.1980, Richtlijn zoals laatstelijk gewijzigd door de Akte van Toetreding van 1994.