NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/114

(2004/C 84 E/0150)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3906/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(17 december 2003)

Betreft: Enige munt en levensduurte

De invoering van de enige Europese munt was niet alleen een belangrijke stap in de consolidering van de economische en financiële wisselwerking in de EU, maar heeft ook bijgedragen aan een aanzienlijke stijging van de prijzen. Dat wordt in Italië bevestigd door de resultaten van door vele gezaghebbende instituten voor de statistiek (waaronder ISTAT) uitgevoerde enquêtes en door een aantal grondige controles die de fiscale opsporingsdienst heeft uitgevoerd. Het lijdt geen twijfel dat dezelfde situatie in meer of mindere mate zich ook in de andere landen van de Europese Unie voordoet. Om de prijsstijgingen op te vangen, heeft de Italiaanse regering drastische maatregelen genomen, waarvan de meest opvallende (artikel 23, D.L. 269/2003) de instelling is van een „speciaal fonds ten bedrage van 5 miljoen euro voor 2003 en 20 miljoen euro voor 2004, bestemd voor de financiering van de initiatieven die de gemeenten en Kamers van Koophandel in onderling overleg nemen om de samenstelling van korven van algemeen en op grote schaal geconsumeerde goederen te bevorderen en te ondersteunen, en om het publiek, ook door telematica, op de hoogte te brengen van de lijsten van handelszaken waar zulke korven geheel of gedeeltelijk verkrijgbaar zijn en die wegens de gevraagde prijzen kunnen worden aanbevolen (…)”. Als fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën heeft minister Tremonti voorgesteld bankbiljetten van 1 en 2 EUR in te voeren ter vervanging van de huidige muntstukken van die waarde. De ECB heeft op dat voorstel, waarmee — dat dient te worden onderstreept — vele landen, waaronder Frankrijk, het eens zijn, zeer voorzichtig gereageerd en het enthousiasme getemperd door erop te wijzen dat zulke nieuwe eurobankbiljetten, als we die willen, pas in de tweede fase van de productie van de euro, met andere woorden pas over drie jaar, kunnen worden ingevoerd.

Kan de Commissie, in het licht van wat voorafgaat, de volgende vragen beantwoorden:

1. Bestaat er op dit ogenblik communautair beleid om de inflatie, die hoger uitvalt dan verwacht, in toom te houden?

2. Bestaan er voorbeelden van goede praktijken op dat gebied?

3. Bestaan er Europese programma's en financiële steun — of zijn die gepland — om de overheidsinstellingen, plaatselijke besturen en consumentenverenigingen te helpen om de stijging van de levensduurte tegen te gaan?

4. Wat doet de Commissie om de burgers van de Unie over dat fenomeen te informeren?

5. Is de Commissie, aangezien uit vele peilingen is gebleken dat het grootste deel van de Europese burgers voorstander is van de vervanging van bepaalde muntstukken door bankbiljetten van dezelfde waarde, bereid daarvoor bij de ECB en de bevoegde communautaire instellingen te pleiten?

6. Bestaat er voor de uitgifte van bankbiljetten van 1 en 2 EUR een vast tijdschema?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(30 januari 2004)

l.en 2. De Commissie wil het geachte parlementslid eraan herinneren dat de Europese Centrale Bank (ECB) verantwoordelijk is voor handhaving van de prijsstabiliteit in de gehele eurozone, terwijl het aan de lidstaten is om een te hoge nationale inflatie aan te pakken. Uit de meest recente gegevens blijkt dat de inflatie van de consumptieprijzen, zoals weergegeven door het geharmoniseerde indexcijfer van de consumptieprijzen, voor de gehele eurozone 2,2 % bedroeg tussen november 2002 en november 2003. In november 2003 bedroeg het jaarlijkse geharmoniseerde inflatieindexcijfer in Italië 2,8 %, de op twee na hoogste inflatie van alle lidstaten. Alhoewel deze cijfers wat hoger liggen dan een paar maanden geleden verwacht werd, voorspellen de laatste economische prognoses van de Commissie dat de inflatie in de loop van 2004 geleidelijk zal dalen. In de discussie over de inflatie en de mogelijke invloed van de invoering van de euro hierop, mag ook niet vergeten worden dat er aanzienlijke verschillen bestaan tussen de gevoelsmatige en de werkelijke inflatie na de invoer van de euro in de diverse lidstaten.

3. De Commissie draagt in het kader van de voorwaarden van artikel 153 van het EG-Verdrag bij aan de bescherming van de economische belangen van consumenten en aan het bevorderen en het doen naleven van de regelgeving op het gebied van consumentenbescherming. De maatregelen die met het oog hierop worden genomen kunnen weliswaar van invloed zijn op de prijzen van goederen en diensten, maar zij kunnen niet worden bezien vanuit het oogpunt van handhaving van de prijsstabiliteit, hetgeen, zoals hierboven al is aangeduid, een taak van de ECB is. Wat betreft de invoering van de eurobiljetten en -munten, heeft de Commissie een aantal initiatieven gestimuleerd om consumenten voor te bereiden zodat zij de overgang naar de nieuwe munt beter aan zouden kunnen. Daarbij werd speciale aandacht geschonken aan groepen die zich in een moeilijke positie bevinden (ouderen, minder validen, mensen in perifere regio's etc). In het kader van het programma „De gemakkelijke euro” werden specifieke acties gefinancierd om overheden en consumentenverenigingen te laten inspelen op mogelijke problemen bij de invoering van de nieuwe bankbiljetten en munten. Deze initiatieven droegen bij aan het succes van de overgang naar de nieuwe munteenheid.

4. Zowel de Commissie als de ECB houden de economische situatie in de eurozone voortdurend in het oog. Naast de standaardonderzoeken naar de reële en nominale economische aspecten, houdt dat ook diepgaander onderzoek naar ad-hoconderwerpen in, om licht te werpen op actuele aandachtsterreinen zoals de inflatie in de eurozone en de perceptie van inflatie.

5. De laatste eurobarometer (gepubliceerd op 15 december 2003) geeft aan dat slechts een minderheid (31 %) van de bevolking van de eurozone voorstander is van een ééneurobiljet. Een dergelijk bankbiljet krijgt voornamelijk steun uit twee lidstaten waar een meerderheid (70 % in Griekenland en 76 % in Italië) de invoering van een ééneurobiljet zou toejuichen. In de overige tien landen van de eurozone is echter een ruime meerderheid (meer dan 60 % en in een aantal lidstaten zelfs bijna 90 %) tegen de invoering van zo'n extra bankbiljet.