SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1714/99

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 september 1999)

Betreft: Klimaatsubsidie voor eierproducenten

Ter compensatie van de nadelen van het koude klimaat en de lange afstanden ontvangen de eierproducenten in Noord-Zweden een speciale steun voor het Noorden. Deze wordt uitbetaald per kip. De EU eist dat de subsidie uit concurrentieoverwegingen wordt verlaagd. Is dit redelijk aangezien de productie in de regio lager is dan de consumptie?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(9 november 1999)

Overeenkomstig artikel 142 van de Toetredingsakte heeft de Commissie Zweden toegestaan op lange termijn nationale steun te verlenen om te garanderen dat landbouwactiviteiten worden gehandhaafd in specifieke gebieden die bestaan uit de landbouwarealen ten noorden van 62°NB en enkele aangrenzende gebieden met vergelijkbare klimatologische omstandigheden die de landbouwactiviteit bijzonder bemoeilijken.

Deze steun moet worden verleend, inzonderheid om traditionele methodes in de sectoren grondstoffenproductie en verwerking in stand te houden, om de afzet van deze producten te vergemakkelijken en te bereiken dat het milieu wordt beschermd en het platteland in stand wordt gehouden. Deze steun mag niet leiden tot een stijging van de productie (fysieke beperking) of van de totale steunverlening (monetaire beperking) die in een referentieperiode vóór de toetreding zijn geconstateerd.

De langlopende nationale steunmaatregelen zijn niet toegestaan op basis van de artikelen 87 en 88 (ex artikelen 92 en 93) van het EG-Verdrag, maar op basis van artikel 142 van de Toetredingsakte.

De Commissie heeft bij haar Beschikking 97/557/EG van 17 juli 1997 tot wijziging van Beschikking 96/228/EG inzake de regeling voor de verlening van nationale lange-termijnsteun ten behoeve van de landbouw in de noordelijke gebieden van Zweden(1), de noordelijke gebieden van Zweden, de referentieperiode die in aanmerking moet worden genomen om ervoor te zorgen dat de steun voor de noordelijke gebieden niet leidt tot een stijging van de productie of van de totale steunverlening, alsmede de vorm en het peil van de steun vastgesteld en het niveau van de landbouwproductie bepaald dat niet mag worden overschreden zonder dat het niveau van de verleende steun wordt verlaagd.

Zweden voert deze beschikking uit met middelen uit de zogenaamde Norrland-subsidie, die de voortzetting is van de steunregeling die vóór de toetreding van kracht was. Volgens deze regeling wordt steun verleend per vervangen leghen. Er is een nationale limiet vastgesteld zodat de steun slechts wordt verleend voor hoeveelheden vanaf 1.000 vervangen leghennen per jaar.

In de beschikking van de Commissie zijn de nationale steunbedragen en de maximale productiehoeveelheden bepaald, die gebaseerd zijn op een referentieperiode. Als de nationale uitvoering voldoet aan de beschikking van de Commissie, kan slechts een verlaging van de steun worden geëist, indien de totale productiehoeveelheid wordt overschreden. Overeenkomstig artikel 4 van de beschikking moet Zweden dan de steun voor het volgende jaar naar evenredigheid van die overschrijding verlagen.

Het fundamentele principe van artikel 142 is dat de steun moet worden gebruikt om de traditionele landbouwactiviteit in de noordelijke gebieden te handhaven, maar niet mag leiden tot een hogere productie.

(1) PB L 230 van 21.8.1997.