SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2386/02

van Brice Hortefeux (PPE-DE) aan de Commissie

(2 augustus 2002)

Betreft: Gevaren van directe reclame voor sommige geneesmiddelen

De Europese Commissie is van plan om de Europese wet te veranderen zodat rechtstreeks reclame aan het adres van de verbruiker mogelijk wordt voor een aantal geneesmiddelen die enkel op voorschrift te krijgen zijn.

De ervaringen in Amerika met dat soort reclame moeten ons op onze hoede stellen voor wat er in Europa zou kunnen gebeuren. Volgens een recente studie in de Verenigde Staten is de rechtstreekse reclame namelijk misleidend voor de verbruiker, leidt ze tot massaal gebruik van dure nieuwe producten die dikwijls niet doeltreffender zijn als de goedkopere alternatieven, en verdubbelt ze de inflatie in de uitgaven voor geneesmiddelen. Dezelfde verschijnselen worden vastgesteld in Nieuw-Zeeland, het enige land waar rechtstreekse reclame voor geneesmiddelen aan het adres van de verbruiker toegelaten is.

Denkt de Europese Commissie dan ook niet dat ze door rechtstreekse reclame toe te staan naar Amerikaans model de weg vrijmaakt voor een snelle toename van de uitgaven voor geneesmiddelen en overgebruik in Europa?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(5 september 2002)

Geneesmiddelen onderscheiden zich van de meeste andere producten doordat ze vanuit gezondheidsoogpunt niet zo veel mogelijk, maar juist zo weinig mogelijk moeten worden gebruikt.

De huidige wetgeving inzake reclame voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik bepaalt dan ook in artikel 88, lid 1, van Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik(1) dat lidstaten publieksreclame voor receptplichtige geneesmiddelen moeten verbieden.

De voorstellen van de Commissie tot wijziging van de bestaande geneesmiddelenwetgeving(2) laat dit strikte verbod van publieksreclame voor receptplichtige geneesmiddelen intact. De Commissie is ervan op de hoogte dat er in bepaalde landen ervaring worden opgedaan met op de consument gerichte reclame, maar is niet voornemens die weg in te slaan.

De door de Commissie voorgestelde wijzigingen met betrekking tot artikel 88 van Richtlijn 2001/83/EG hebben betrekking op informatie en niet op reclame. Dit onderscheid is van belang omdat informatie geacht wordt in het belang van de patiënt te zijn, terwijl reclame de handel in het product moet bevorderen, wat in het belang is van de farmaceutische industrie.

De voorstellen voorzien in een proeffase, waarin het de industrie onder strikte voorwaarden wordt toegestaan het publiek bepaalde informatie te geven over enkele receptplichtige geneesmiddelen. Een van de voorwaarden is dat wordt voldaan aan beginselen inzake goede praktijken op het gebied van informatieverstrekking. Dit moet door het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling worden gecontroleerd voordat de informatie aan het publiek wordt doorgegeven.

Het voorstel is uitsluitend gericht op patiënten en hun behoeften aan betere informatie. Dit doel komt duidelijk tot uiting in de keuze van de drie specifieke groepen aandoeningen (diabetes, verworven immuundeficiëntiesyndroom (aids) en astma) waartoe het voorstel van de Commissie momenteel beperkt is. Het gaat om langdurige, chronische aandoeningen ten aanzien waarvan bij de patiënten een specifieke vraag naar informatie bestaat. Bovendien nemen patiënten met dergelijke aandoeningen in de regel al specifieke geneesmiddelen. Zo heeft de verbeterde informatie positieve gevolgen voor de patiënt, terwijl men niet verwacht dat hierdoor de behoefte aan deze geneesmiddelen zal toenemen, of dat er een behoefte wordt gecreëerd.

(1) PB L 311 van 28.11.2001.

(2) PB C 75 E van 26.3.2002.