SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3328/00

van Ursula Schleicher (PPE-DE) aan de Commissie

(25 oktober 2000)

Betreft: Smartengeld na vliegtuigongevallen

In de lidstaten van de Europese Unie bestaan aanzienlijke verschillen op het vlak van consumentenbescherming bij vliegtuigongevallen. Schadevergoeding valt nog steeds onder de nationale wetgeving.

Hoe denkt de Commissie over een uniforme Europese regeling van het recht op schadevergoeding, met inbegrip van een adequaat niveau van smartengeld voor gewonden of nabestaanden?

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(8 december 2000)

Overeenkomstig het Verdrag van Warschau van 1929, de bestaande internationale wetgeving met betrekking tot de aansprakelijkheid van luchtvaartmaatschappijen voor schade wanneer een passagier bij een ongeval wordt gekwetst of gedood, zijn lage aansprakelijkheidsgrenzen vastgelegd en krijgen passagiers onvoldoende bescherming. Daarom heeft de Gemeenschap op 9 oktober 1997 de aansprakelijkheid van luchtvaartmaatschappijen bij ongevallen vastgesteld via Verordening (EG) nr. 2027/97 betreffende de aansprakelijkheid van luchtvervoerders bij ongevallen(1). Hierbij werd ook een uniforme regeling ingevoerd voor luchtvervoerders in een interne markt voor luchtvervoer. De verordening heeft betrekking op luchtvervoerders uit de Gemeenschap, ongeacht of de vlucht internationaal dan wel binnenlands is.

Krachtens de verordening worden alle beperkingen op de aansprakelijkheid van luchtvervoerders voor schade bij overlijden, verwonding of lichamelijk letsel opgeheven en wordt een schuldaansprakelijkheidsregeling ingevoerd voor schade tot een maximum van 100 000 bijzondere trekkingsrechten. Een luchtvervoerder van de Gemeenschap kan zijn aansprakelijkheid niet uitsluiten of beperken door te bewijzen dat hij alle nodige maatregelen heeft getroffen om de schade te vermijden of dat het voor hem onmogelijk was dergelijke maatregelen te treffen. Er zijn geen beperkingen op de types schade die worden gedekt. Krachtens de verordening betaalt de vervoerder ook een voorschot om de onmiddellijke economische noden van de schadevergoedingsgerechtigde te lenigen.

De vaststelling van deze verordening door de Gemeenschap heeft de aanzet gegeven tot onderhandelingen inzake een nieuwe internationale overeenkomst in 1999, het Verdrag van Montreal, dat betrekking heeft op internationale vluchten. Met betrekking tot de aansprakelijkheid voor schade door de dood of lichamelijk letsel volgt dit verdrag grotendeels de bepalingen van Verordening (EG) nr. 2027/97.

Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 2027/97 bepaalt de rechter de definitief te betalen schadevergoeding. De rechter kan zich uitspreken over het type en de omvang van de door elke persoon geleden schade, met inbegrip van morele schade, over de economische gevolgen van een ongeval voor het slachtoffer en de personen te zijner laste, over de bijzonderheden van elk geval en over de verschillende nationale benaderingen voor het vastleggen van de hoogte van de schadeloosstelling (in het algemeen en niet uitsluitend bij luchtvaartongevallen). In een verordening neergelegde vaste schadeloosstellingstarieven kunnen geen vertaling vormen van al deze variabelen en zouden dus onbillijk zijn in het licht van de door elke afzonderlijke persoon geleden feitelijke schade.

Wat de schadevergoedingsgerechtigde betreft, deze wordt overeenkomstig Verordening (EG) nr. 2027/97 omschreven als een passagier of elke persoon die volgens het toepasselijke recht, d.w.z. dat van de rechtbank waar de zaak wordt ingeleid, gerechtigd is om met betrekking tot die passagier schadeloosstelling te verlangen.

(1) PB L 285 van 17.10.1997.