SCHRIFTELIJKE VRAAG P-4012/98

van Gérard d'Aboville (UPE) aan de Commissie

(22 december 1998)

Betreft: Stelsel van uitvoerrestituties - wijziging van verordening 3665/87

De Europese exportsector ondervindt steeds meer beperkingen bij het verkrijgen van de restituties waarin de Europese wetgever heeft voorzien met het oog op de uitvoer van onze landbouwproducten en levensmiddelen buiten de Unie.

De stringentere regeling vormt een bedreiging voor het dynamisme van deze spitssector van de EU-industrie, die goed is voor een omzet van 500 miljard ecu, 2,5 miljoen mensen tewerkstelt, de levensader is voor 70 % van onze landbouwproductie, als economische hefboom fungeert voor tal van andere sectoren en, wat de ruimtelijke ordening betreft, een industrieel apparaat vormt dat borg staat voor sociale stabiliteit. De overlevingskansen van talrijke KMO's staan echter op het spel. Een even grote bedreiging gaat uit van het "uitvlaggen" van internationale ondernemingen naar buiten de EU.

De restituties werden verlaagd op grond van de GATT-akkoorden; daarbovenop werd door de institutionalisering van het voorfixatiecertificaat en de strengere controle op de verrichtingen extra administratieve rompslomp gecreëerd. Als middel om de fraude te bestrijden en dus de communautaire begrotingsmiddelen veilig te stellen is dit volstrekt aanvaardbaar, maar door systematisch een bewijs van aankomst ter bestemming te eisen legt de administratie de bewijslast te veel bij de diverse economische actoren van de sector, hoewel zij tezelfdertijd de exportreglementering vereenvoudigt.

Welke maatregelen is de Commissie van plan te nemen om:

- de eerlijke exporteurs een voldoende mate van bescherming te bieden, en

- ervoor te zorgen dat het bewijs van aankomst ter bestemming niet automatisch wordt geëist maar alleen in risicogevallen, dit om onze exportsector meer armslag te bieden op een moment dat de VS en de landen van de Cairns-groep hun wil te kennen hebben gegeven om meer verwerkte voedingsmiddelen uit te voeren?

Wat is, meer in het bijzonder, het antwoord van de Commissie op de vraag die minister Glavany haar heeft gesteld op de Landbouwraad van 23-24 november 1998?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(26 januari 1999)

In het ontwerp voor herziening van Verordening (EEG) 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten(1) wordt voor uitbetaling van de exportrestitutie niet systematisch een bewijs van aankomst geëist. Het principe is dat de restitutie wordt betaald wanneer het bewijs wordt geleverd dat de producten het douanegebied van de Gemeenschap hebben verlaten, indien één enkel restitutiebedrag per eenheid product geldt voor alle derde landen, en wanneer het bewijs van import in een derde land wordt geleverd indien de voor dit derde land geldende restitutie hoger is dan de laagste restitutie.

De Commissie probeert te voorkomen dat de communautaire fondsen worden toegekend voor transacties die niet in overeenstemming zijn met het doel van het stelsel van exportrestituties. Er is bijvoorbeeld vastgesteld dat producten waarvoor een restitutie gold, onverpakt werden geëxporteerd uit de Gemeenschap, vervolgens in zakken werden verpakt in een LGO (Landen en Gebieden Overzee) en uiteindelijk opnieuw werden ingevoerd met een op nul vastgesteld preferentieel invoerrecht. Dergelijke transacties kunnen worden georganiseerd met verscheidene opeenvolgende partijen, zelfs als de exporteurs te goeder trouw handelen.

Naar aanleiding van de interventie van genoemde minister en van verscheidene andere ministers tijdens de Landbouwraad van 23-24 november 1998 is gesproken over de kwestie dat systematisch een bewijs van import in een derde land wordt gevraagd wanneer de exportrestitutie hoger is dan het niet-preferentiële invoerrecht. De tekst is versoepeld en dit bewijs moet niet meer systematisch worden geleverd. In het herzieningsontwerp wordt de lidstaten een marge gelaten voor de beoordeling van het risico op verlegging van het verkeer.

(1) PB L 351 van 14.12.1987.