SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2016/98

van Hiltrud Breyer (V) aan de Commissie

(30 juni 1998)

Betreft: Levering van hoogverrijkt uranium voor de FRM II

Helaas is een aantal vragen dat is gesteld in schriftelijke vraag E-1113/98(1) onbeantwoord gebleven. De Commissie wordt verzocht hierop alsnog antwoord te geven:

1. Is het waar dat het hoogverrijkte uranium (HEU) uitsluitend bestemd is voor gebruik in de onderzoeksreactor München II (FRM II) en het doorgeven binnen Duitsland of binnen de EU niet is toegestaan?

2. Op welke gronden accepteert de EU rechten inzake voorafgaande toestemming voor Rusland ten aanzien van hoogverrijkt uranium, terwijl aan de Verenigde Staten dergelijke rechten niet worden verleend?

3. Hoe is de stand van de gesprekken (formeel of informeel) tussen de EU en Rusland over een eigen kaderovereenkomst inzake kernmateriaal?

4. Heeft de Raad een mandaat verleend voor officiële onderhandelingen over een dergelijke overeenkomst? Indien ja, wanneer en wat is hiervan de inhoud?

5. Welke gevolgen zou de sluiting van een kaderovereenkomst tussen de EU en de Russische regering hebben voor de toepassing van de bilaterale overeenkomst tussen Duitsland en Rusland? Zou Rusland zijn rechten inzake voorafgaande toestemming voor het gebruik en het doorgeven van de 1,2 ton HEU ten behoeve van de FRM II behouden?

Antwoord van Sir Leon Brittan namens de Commissie

(24 juli 1998)

1. Het hoogverrijkte uranium (HVU) is uitsluitend bestemd voor gebruik in de onderzoeksreactor München II (Forschungsreaktor München II - FRM II). De verwerking tot splijtstofelementen kan echter ook in Frankrijk of het Verenigd Koninkrijk plaatsvinden. Leveringen van HVU zijn zeer gespecialiseerde transacties en het programma voor verwerking en gebruik ervan in de Gemeenschap is daarom in de praktijk beperkt.

Het geachte parlementslid wordt in dit verband verwezen naar de ministeriële verklaring inzake het gemeenschappelijk beleid die op 20 november 1984 door de Ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Gemeenschap werd goedgekeurd (gepubliceerd als document INFCIRC/322 van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA)). De Overeenkomst tussen Duitsland en de Russische Federatie moet in overeenstemming zijn met die verklaring, met inbegrip van de bepalingen inzake het gebruik van de desbetreffende materialen. Zoals reeds aangegeven in het antwoord op schriftelijke vraag E-1113/98 van het geachte parlementslid, is de Commissie tot de slotsom gekomen dat de Overeenkomst geen bepalingen bevat die in de praktijk een belemmering vormen voor toepassing van het Euratom-verdrag. Dit geldt onder meer voor de voorschriften inzake het vrije verkeer van nucleair materiaal in de Gemeenschap.

2. De Overeenkomst inzake samenwerking op nucleair gebied tussen Euratom en de Verenigde Staten voorziet ook in samenwerking met betrekking tot plutonium en HVU (bijlage A bij de Overeenkomst). Deze samenwerking is ook specifiek per installatie. Er is dus een algemene consistentie in de aanpak van de samenwerking, en het is bekend in welke installaties in de Gemeenschap verwerking plaatsvindt.

3. tot 5. Informele verkennende besprekingen over een algemene kaderovereenkomst voor kernenergie worden gevoerd. De Commissie heeft bij de Raad geen voorstel ingediend. De gevolgen van een dergelijke overeenkomst kunnen niet worden overzien voor de overeenkomst is voltooid.

(1) PB C 354 van 19.11.1998, blz. 65.