ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1609/97 van José Valverde López (PPE) aan de Commissie (7 mei 1997)

Betreft: Verplichte aanduiding van de concrete benaming van plantaardige oliën en vetten bij de samenstelling van verwerkte levensmiddelen

De algemene aanduiding "plantaardige oliën¨ bij de samenstelling van verwerkte levensmiddelen zonder concrete specificatie van de soort waar het om gaat is een officieel gedoogde vorm van fraude die met spoed in de communautaire wetgeving inzake controle op levensmiddelen moet worden aangepakt. De prijs van plantaardige oliën kan tussen 1 en 5 variëren. Anderzijds leidt hun chemische samenstelling en structuur ertoe dat de eigenschappen sterk uiteenlopen en zelfs zeer nadelige gevolgen voor de gezondheid ontstaan. Het ontbreken van een specifieke aanduiding op het etiket zou als een ernstig gevaar voor de gezondheid kunnen worden beschouwd.

Is de Commissie voornemens terzake initiatieven te ontplooien?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (6 juni 1997)

De vermelding "plantaardige oliën¨ bij de samenstelling van een voedingsmiddel waarin dit soort ingrediënten is verwerkt, is conform de terzake geldende communautaire wetgeving. Richtlijn 79/112/EEG betreffende de etikettering van levensmiddelen ((PB L 33 van 8.2.1979. )) specificeert in artikel 6, lid 5, onder b), dat de ingrediënten die behoren tot één van de categorieën bedoeld in bijlage I van deze richtlijn, in de lijst van ingrediënten ook enkel met de naam van deze categorie mogen worden vermeld. In bijlage I staat dat alle geraffineerde oliën behalve olijfolie mogen worden aangeduid met de term "olie¨, aangevuld met hetzij de aanduiding "plantaardig¨, hetzij de aanduiding van de specifieke plantaardige oorsprong. Dezelfde regel geldt voor geraffineerde vetten.

Op internationaal niveau treft men een soortgelijke bepaling aan in de "etiketteringsnorm¨ van de Codex Alimentarius.

De Commissie is tot dusverre niet op de hoogte van problemen, noch van economische noch van gezondheidskundige aard, die door toepassing van deze al bijna 20 jaar bestaande regel zouden kunnen ontstaan.

Ten aanzien van de prijsverschillen heeft de fabrikant, overeenkomstig het bepaalde in de richtlijn, altijd de mogelijkheid om de gebruikte ingrediënten te valoriseren door specificatie van de plantaardige oorsprong van de in het voedingsmiddel verwerkte olie. Ten aanzien van de nadelige gevolgen voor de gezondheid wordt het geachte parlementslid verzocht om zijn vraag op dit punt te preciseren, aangezien de Commissie van dergelijke effecten niet op de hoogte is.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0508/97 van Roberta Angelilli (NI) aan de Commissie (19 februari 1997)

Betreft: Aanleg van de hoge-snelheidslijn Rome-Napels

Krachtens richtlijn 85/337/EEG ((PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40. )) moet voor de aanleg van "spoorwegtrajecten voor spoorverkeer over lange afstand¨ (bijlage I) verplicht een milieu-effectbeoordeling plaatsvinden overeenkomstig de artikelen 5 tot en met 10.

De gemeente van Rome heeft in strijd met deze bepaling toestemming gegeven om een begin te maken met de werkzaamheden aan de hoge-snelheidslijn Rome-Napels in het gebied van de wijk Tor Sapienza.

Over dit project, dat ook de wijken La Rustica en Casal Bertone zal betreffen, zijn de burgers die in dit gebied wonen nooit geraadpleegd, zoals richtlijn 85/337 voorschrijft.

Het project, dat aanzienlijke gevolgen voor het milieu zal hebben, voorziet in de viervoudige verbreding van het tracé en de toename van het aantal treinen tot 330 per dag (nu 30).

1. Wat denkt de Commissie van deze zaak?

2. Zal zij de terzake bevoegde Italiaanse instanties benaderen om eerbiediging van de Europese wetgeving te verzekeren?

Aanvullend antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (5 juni 1997)

In aanvulling op haar antwoord van 13 maart 1997 ((PC C 186, 18.6.1997. )) kan de Commissie nu de volgende informatie verstrekken.

Naar aanleiding van de door het geachte parlementslid verstrekte inlichtingen heeft de Commissie de Italiaanse autoriteiten benaderd en zal zij de nodige maatregelen treffen om de naleving van de communautaire wetgeving op dit gebied te verzekeren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1366/97 van Joaquín Sisó Cruellas (PPE) aan de Commissie (21 april 1997)

Betreft: Productie en afzet van honing

De voorstellen van de Commissie voor maatregelen ter verbetering van de productie en afzet van honing worden in Spanje ontoereikend geacht, aangezien ze zijn toegespitst op de hygiënische aspecten en niet voorzien in inkomenssteun. De invoering van een steunregeling waarbij de imkers worden gecompenseerd voor de invoer van zeer goedkope honing uit derde landen wordt bijgevolg als een noodzakelijke maatregel ervaren.

Acht de Commissie een steunregeling ten behoeve van de Europese honingproducenten haalbaar?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (30 mei 1997)

In oktober 1994 heeft de Raad de conclusies van het discussiedocument over de situatie in de Europese bijenteelt ((Doc. COM(94)256 def. )) goedgekeurd en de Commissie gevraagd zo spoedig mogelijk een passend voorstel in te dienen. In de conclusies van dit verslag is namelijk uitdrukkelijk het volgende vermeld: "... (het is) niet aan te bevelen een nieuwe specifieke marktordening voor honing in te stellen. Het is ook nauwelijks mogelijk een valabele algemene steunregeling, zoals een systeem van algemene inkomenstoelagen, in te voeren.¨.

Het voorstel van de Commissie heeft tot doel de productie en de afzet van honing te verbeteren. Dit doel kan worden bereikt via nationale programma's die gericht zijn op prioritaire acties, zoals technische bijstand, behandeling van bijenkasten tegen de varroamijtziekte, rationalisatie van de transhumance, steun voor het verrichten van analyses van de honing en samenwerking op het gebied van het toegepast wetenschappelijk onderzoek. In bepaalde regio's van de Gemeenschap hebben specifieke maatregelen in de aard van de genoemde prioritaire acties tot positieve resultaten geleid.

Met de cofinanciering van deze acties beoogt de Gemeenschap tegelijk bepaalde productiekosten te verlagen en de kwaliteit van de honing te verbeteren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1686/97 van Wolfgang Kreissl-Dörfler (V) aan de Commissie (20 mei 1997)

Betreft: Uitvoer van tweedehands kleding naar de Derde Wereld

Beschikt de Commissie over informatie omtrent het aantal ton tweedehands kleding (en tweedehands schoenen) dat per jaar uit de EU naar de Derde Wereld wordt geëxporteerd? Welke landen behoren tot de belangrijkste importeurs?

Heeft de Commissie onderzoek verricht naar de vraag welk effect deze uitvoer van tweedehands kleding op de textiel- en schoeiselindustrie van de importerende landen heeft? In hoeverre is de handel in tweedehands kleding te verenigen met de doelstellingen van het ontwikkelingsbeleid van de EU?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie (25 juni 1997)

In de Gecombineerde Nomenclatuur, waarop de statistieken van de buitenlandse handel van de Gemeenschap zijn gebaseerd, staan oude kleren en dergelijke vermeld onder code 6309 00 00. Deze code omvat artikelen van textielstoffen en schoeisel die zichtbare tekenen van gebruik vertonen, in bulk of in balen, maar eveneens artikelen zoals beddegoed en meubelstoffen. Het is dus niet mogelijk de omvang van de handel in oude kleren en oud schoeisel te bepalen.

De tabel waarin een overzicht wordt gegeven van alle uitvoer van oude kleren van de Gemeenschap in de afgelopen drie jaar, wordt rechtstreeks aan het geachte Parlementslid en het Secretariaat-generaal van het Parlement toegezonden.

De uitvoer bedroeg in het tijdvak 1993-1995 gemiddeld 340.000 ton.

De Commissie is zich bewust van de risico's verbonden aan de uitvoer van oude kleren en oud schoeisel voor de economieën van de ontwikkelingslanden. Volgens haar bestaat er geen recente studie waaruit een eventueel negatief effect van deze uitvoer op bepaalde landen blijkt, waarin met name het uiteindelijk gebruik dat van deze uitvoer wordt gemaakt (kledingsdoeleinden, recycling) en de gevolgen van deze uitvoer voor bepaalde plaatselijke producties of de prijzen aan de orde komen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1801/97 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie (28 mei 1997)

Betreft: Problemen met de personeelsbezetting van het Cedefop

Het Cedefop is het eerste - en enige - Europese centrum dat in Griekenland, en wel in Thessaloniki, gevestigd is. Er is al veel vernomen over de personeelsbezetting van het centrum; de overbrenging van ambtenaren uit Berlijn, de vorige zetel van het centrum, naar Thessaloniki, om het centrum naar behoren te laten functioneren, is nog een hangende kwestie.

De aanwerving van Griekse ambtenaren, die het centrum in voldoende mate en bovendien met in het algemeen beperkte kosten (aangezien er geen verplaatsingskosten of expatriëringstoelagen zouden hoeven te worden betaald) zouden kunnen bemannen, wordt niet bijzonder aangemoedigd.

Volgens de officiële rechtvaardiging die hiervoor wordt gegeven moet er een zeker evenwicht in de personeelssamenstelling worden aangehouden.

Kan de Commissie meedelen of zij de mogelijkheid overweegt de hoe dan ook dringende behoeften van het centrum met Griekse ambtenaren (zij het op voorlopige basis) te dekken, zodat deze instelling haar zeer belangrijke taak naar behoren kan blijven vervullen?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (30 juni 1997)

De Commissie herinnert de geachte afgevaardigde eraan dat het Cedefop een gedecentraliseerd orgaan van de Gemeenschap is, dat wordt geleid door een Raad van Bestuur die tevens voor het personeelsbeleid verantwoordelijk is.

Volgens de door de Commissie ontvangen inlichtingen is de operationele capaciteit van het Centrum momenteel volledig gewaarborgd en zijn er geen urgente personeelsproblemen. Op een personeelsbestand van 81 (52 vaste en 29 tijdelijke posten) zijn er thans 8 vacatures. De bezetting van deze posten wordt niet als een prioriteit voor het Centrum beschouwd aangezien een kleine reserve aan posten in stand moet worden gehouden om personeelsleden die tijdelijk met verlof om redenen van persoonlijke aard zijn te kunnen herintegreren en aangezien de desbetreffende taken momenteel ofwel door gedetacheerde nationale deskundigen (waarvan er op dit ogenblik 7 zijn) dan wel door plaatselijke of hulpfunsctionarissen en uitzendkrachten worden uitgevoerd.

Wat de geografische verdeling van het personeelsbestand betreft, heeft de Raad van Bestuur, in overeenstemming met de bestaande regels op communautair niveau, besloten dat een redelijk evenwicht in stand moet worden gehouden waarbij een billijke vertegenwoordiging van alle communautaire nationaliteiten wordt gewaarborgd. Griekse onderdanen zijn in het Centrum reeds proportioneel goed vertegenwoordigd en maken 10% van het totale personeelsbestand uit (afgezien van plaatselijke en hulpfunctionarissen).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1321/97 van Gary Titley (PSE) aan de Commissie (11 april 1997)

Betreft: EU-wetgeving over ontslag van kraandrijvers en -bestuurders

Kan de Commissie mededelen welke EU-wetten voorschrijven dat kraandrijvers en -bestuurders houder moeten zijn van vergunningen zoals de Britse C-categorie Light Goods Vehicle (voertuigen voor het transport van lichte goederen) kwalificatie? Met ingang van 1 januari 1998 moeten Britse kraanbestuurders in het bezit zijn van een dergelijke document. Welke maatregelen heeft de Commissie genomen om bij de uitstippeling van de wetgeving en de vaststelling van de financiële steun voor eventueel gemaakte opleidingskosten het advies van de industrie in te winnen?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (27 mei 1997)

Er moet onderscheid gemaakt worden tussen kraanmachinisten en mobielekraanmachinisten. Er bestaat geen communautaire regelgeving waarin wordt voorgeschreven dat kraanmachinisten een rijbewijs van categorie C moeten hebben.

Er is echter wel een voorschrift vastgelegd voor het besturen van mobiele kranen die over de openbare weg tussen bouwplaatsen rijden in Richtlijn 91/439/EEG van de Raad betreffende het rijbewijs ((PB L 237 van 24.8.1981. )). Dergelijke kranen kunnen harder rijden dan 25 km per uur, een grenswaarde die meestal wordt gehanteerd voor het uitsluiten van bepaalde voertuigen van de definitie van een motorvoertuig.

Artikel 3, lid 1, van Richtlijn 91/439/EEG van de Raad definieert voertuigen van categorie C als "andere motorvoertuigen dan die van categorie D, met een maximaal toegestane massa van meer dan 3.500 kg¨. De massa van mobiele kranen ligt meestal hoger dan deze grenswaarde. Derhalve is er overeenkomstig Richtlijn 91/439/EEG een rijbewijs van categorie C nodig voor het besturen van mobiele kranen.

In het verleden was er in het Verenigd Koninkrijk slechts een rijbewijs van categorie B voorgeschreven. De Britse autoriteiten hebben begin dit jaar echter besloten om mobiele kranen bij categorie C te trekken om uitvoering te geven aan de richtlijn. Het ontwerp hiervoor kwam in aanmerking voor de normale overlegprocedures. Specifiek overleg wordt momenteel gevoerd om duidelijkheid te scheppen omtrent de situatie van ervaren mobielekraanmachinisten in het Verenigd Koninkrijk.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0568/97 van Ulf Holm (V) aan de Raad (25 februari 1997)

Betreft: Gemeenschappelijk financieel beleid

De Europese Monetaire Unie zal met zich meebrengen dat het monetaire beleid van de lidstaten door de Europese Centrale Bank gecoördineerd zal worden. Verschillende economen zijn van mening dat ook het financieel beleid gecentraliseerd moet worden om een goed werkende valuta-unie te verkrijgen.

Deelt de Raad deze mening?

Antwoord (14 juli 1997)

De Raad wenst de Geachte Afgevaardigde erop te attenderen dat het Europees Stelsel van Centrale Banken overeenkomstig artikel 105 van het Verdrag en het Protocol betreffende het ESCB in de derde fase van de EMU ten aanzien van de deelnemende lidstaten bevoegd is het monetair beleid van de Gemeenschap te bepalen en ten uitvoer te leggen. Op het gebied van het wisselkoersbeleid kan de Raad overeenkomstig artikel 109 van het Verdrag, met inachtneming van de doelstelling van prijsstabiliteit, formele overeenkomsten vaststellen over een wisselkoerssysteem ten opzichte van niet-Gemeenschapsvaluta, of, bij gebreke van zo'n wisselkoerssysteem, algemene oriëntaties voor het wisselkoersbeleid vaststellen. Deze algemen oriëntaties laten het hoofddoel van het ESCB, zijnde het handhaven van de prijsstabiliteit, onverlet.

Voor het economisch beleid in het algemeen, met inbegrip van het begrotingsbeleid, gelden andere regels. In artikel 102 A staat dat de lidstaten hun economisch beleid voeren teneinde bij te dragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de Gemeenschap.

Krachtens artikel 3 A, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap omvat het optreden van de lidstaten en de Gemeenschap de invoering van een economisch beleid dat gebaseerd is op de nieuwe coördinatie van het economisch beleid van de lidstaten.

In het kader van artikel 103 van het Verdrag stelt de Raad, volgens de in dat artikel omschreven procedure, de globale economische richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en van de Gemeenschap op.

Teneinde een nauwere coördinatie van dit beleid en een aanhoudende convergentie te verzekeren, ziet de Raad toe op de ontwikkeling van de economische prestaties in elke lidstaat, alsmede op de overeenstemming van het beleid van de lidstaten met genoemde globale richtsnoeren.

Tegen deze achtergrond zal de Raad in de derde fase van de EMU de stabiliteitsprogramma's van de deelnemende lidstaten en de convergentieprogramma's van de niet-deelnemende lidstaten bestuderen. In de derde fase van de EMU blijven de lidstaten verantwoordelijk voor hun nationale begrotingsbeleid, met inachtneming van de bepalingen van het Verdrag en het Stabiliteits- en groeipact.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0621/97 van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie (4 maart 1997)

Betreft: Niet-uitvoering van wetgeving inzake het gecombineerd vervoer

Het gecombineerd vervoer, waarvoor de EU zich zo sterk maakt, is gericht op een optimaal gebruik van de mogelijkheden van vrachtwagens. Volgens een publicatie in het gezaghebbende Griekse tijdschrift "Trochi ke TIR¨ heerst er in Griekenland opzettelijke onduidelijkheid doordat het onlangs uitgevaardigde wetgevend decreet 431/95 niet wordt toegepast en doordat het Griekse Ministerie van Vervoer gedoogt dat er gecombineerd vervoer van communautaire opleggers ook wordt uitgevoerd door vrachtwagens van het nationaal vervoer.

In bovengenoemd decreet wordt vermeld dat gecombineerd vervoer tussen lidstaten van de EU kan worden uitgevoerd door iedere natuurlijke of rechtspersoon die beantwoordt aan de toegangseisen voor het beroep van vervoerder over de weg overeenkomstig de presidentiële decreten 57/89 en 294/91, alsmede verordening 881/92 ((PB L 95 van 9.4.1992, blz. 1. )) betreffende de toegang tot het internationaal vervoer over de weg. De expliciet gestelde voorwaarde is dat de oplegger wordt gedekt door de communautaire vergunning van het trekkende voertuig.

Kan de Commissie meedelen of zij van deze kwestie op de hoogte is, en zo ja, welke stappen zij bij de Griekse autoriteiten heeft genomen of zal nemen voor de onverwijlde tenuitvoerlegging van genoemde bepalingen, met gelijktijdige vaststelling van directe administratieve en strafrechtelijke sancties tegen de overtreders in kwestie?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (25 april 1997)

Wetgevend decreet 431/95 betreft de toepassing van Grieks nationaal recht, zodat deze aangelegenheid tot de verantwoordelijkheden van de Griekse overheid behoort.

Verordening (EEG) nr. 881/92 van de Raad van 26 maart 1992 ((PB L 95 van 9.4.1992. )), die verbindend is in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk is in elke lidstaat, betreft het internationaal goederenvervoer voor trajecten op het grondgebied van de Gemeenschap. In deze verordening is bij de definitie van internationaal vervoer uitgegaan van de verplaatsing van het motorvoertuig. Een oplegger die zonder begeleiding in Griekenland aankomt en vervolgens door een trekker naar een bestemming in Griekenland wordt gebracht, moet dan ook als nationaal vervoer in Griekenland worden beschouwd. Hierop zijn de Griekse voorschriften van toepassing als de trekker in Griekenland is geregistreerd en de communautaire cabotageregels ((Verordening (EEG) nr. 3118/93 van de Raad van 25.10.1993; PB L 279 van 12.11.1993. )) als de trekker in een andere lidstaat is geregistreerd. Als de oplegger bij zijn aankomst in Griekenland echter door een in een andere lidstaat geregistreerde trekker wordt getrokken, wordt het vervoer aangemerkt als internationaal vervoer waarop Verordening nr. 881/92 van toepassing is en is een communautaire vergunning voor de trekker vereist.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1768/97 van Iñigo Méndez de Vigo (PPE) aan de Commissie (27 mei 1997)

Betreft: Evaluatie van het PHARE-programma

De doelmatigheid van het beheer van het PHARE-programma, waarin middelen zijn ondergebracht voor de economische herstructurering van de Midden- en Oost-Europese landen, is in opspraak geraakt door een recent verslag van het EP, waarin wordt gesteld dat er geen sprake is van een adequate evaluatie, waarmee de praktische resultaten van de communautaire steun aan deze landen kan worden aangetoond.

Wat denkt de Commissie van deze kritiek?

Antwoord van de heer Van den Broek namens de Commissie (11 juni 1997)

Naar aanleiding van een resolutie van het Parlement van 1995 (ref. A4-235/95 van 24 oktober 1995), waarin werd aangedrongen op een tussentijdse evaluatie van het Phare-programma bij wijze van voorbereiding van de begroting 1998, stelt de Commissie thans een rapport op dat uiterlijk op 30 juni 1997 aan het Parlement zal worden voorgelegd. Dit rapport is hoofdzakelijk gebaseerd op een honderdtal evaluatiestudies die al met betrekking tot verschillende programma's en acties van het Phare-programma zijn uitgevoerd.

In dit rapport zal de door het geachte Parlementslid gestelde vraag uitvoerig worden behandeld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1384/97 van Mark Watts (PSE) aan de Commissie (22 april 1997)

Betreft: Verkoop van Britse goederen in Franse marktkramen

Is het de Commissie bekend dat het voor Britse burgers vrijwel onmogelijk is om op Franse straatmarkten Britse goederen te verkopen, omdat de desbetreffende plaatselijke autoriteiten van mening zijn dat daarbij aan bepaalde speciale criteria moet worden voldaan?

Welke maatregelen is de Commissie voornemens te treffen om te verzekeren dat de interne markt functioneert voor burgers van alle lidstaten van de EU, zonder dat gecompliceerde plaatselijke verordeningen worden vastgesteld?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (16 juni 1997)

De Commissie is niet op de hoogte gebracht van de situatie waarnaar het geachte Parlementslid verwijst.

Wat de regels voor de interne markt betreft, hebben de Franse plaatselijke autoriteiten het recht om hun voorschriften inzake openbare markten toe te passen op Britse burgers of Britse goederen mits er geen sprake is van discriminatie op grond van nationaliteit; anders kan er namelijk sprake zijn van een belemmering van het vrij verkeer van goederen en personen. Op het gebied van het vrij verkeer van goederen lijkt de rechtspraak in de zaak "Keck et Mithouard¨ op dit geval van toepassing (arrest van 24 november 1993, zaak C-275/91).

De Commissie verzoekt het geachte Parlementslid om haar concrete voorbeelden te geven van moeilijkheden die Britse burgers ondervonden bij de verkoop van Britse goederen op Franse openbare markten, om te kunnen onderzoeken of eventueel sprake is van inbreuken op het Gemeenschapsrecht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1605/97 van Dagmar Roth-Behrendt (PSE) aan de Commissie (5 mei 1997)

Betreft: Richtlijn van de Commissie van 16 februari 1996 inzake bewerkte voedingsmiddelen op basis van granen en babyvoeding voor zuigelingen en peuters

In de elfde overweging van richtlijn 96/5/EG van 16 februari 1996 ((PB L 49 van 28.2.1996, blz. 17. )) inzake bewerkte voedingsmiddelen op basis van granen en babyvoeding voor zuigelingen en peuters stelt de Commissie dat onverwijld microbiologische criteria en maximumwaarden voor verontreinigingen in zuigelingenvoeding dienen te worden vastgesteld. Zij heeft echter tot op heden geen voorstel ingediend.

1. Heeft de Commissie reeds een aanvang gemaakt met het uitwerken van een voorstel tot vaststelling van microbiologische criteria en maximumwaarden in zuigelingenvoeding?

2. Zo nee, wanneer denkt de Commissie hiermee te beginnen, aangezien het dringend noodzakelijk is maximumwaarden voor verontreinigingen in zuigelingenvoeding vast te leggen?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (10 juni 1997)

De Commissie is bezig met het opstellen van een ontwerp-richtlijn betreffende maximumwaarden voor bestrijdingsmiddelen in bewerkte voedingsmiddelen op basis van granen en babyvoeding voor zuigelingen en peuters. Gezien het feit echter dat dit een gecompliceerde en gevoelige kwestie is die zorgvuldige overweging verdient, kan er nog geen tijdstip voor de presentatie van deze ontwerp-richtlijn worden gegeven.

Vanwege het urgente karakter van bovenstaande kwestie is het werk met betrekking tot microbiologische criteria uitgesteld.