SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1806/99

van Paul Rübig (PPE-DE) aan de Commissie

(11 oktober 1999)

Betreft: Grensoverschrijdende rechtstreekse verzending telefoongidsen

De International Telecommunication Union is een Europees verbond van telecommunicatieondernemingen. Abonnees die een telefoongids van een lidstaat wensen te verkrijgen raadt zij aan, zich tot de administratie van het eigen land te richten. Tal van instanties volgen het advies van deze niet-gouvernementele en niet-communautaire organisatie op, en distribueren hun telefoongidsen alleen binnen de grenzen van hun eigen land.

Hoe beoordeelt de Commissie deze gang van zaken in het licht van de liberalisering van de telecommunicatiesector en de voltooiing van de interne markt?

Kan zij aantonen dat hierbij geen sprake is van een overtreding van het mededingingsrecht en het nondiscriminatiebeginsel?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(5 november 1999)

De vraag van het geachte parlementslid betreft de voorwaarden voor de toepassing door de nationale regelgevende instanties van de lidstaten van de relevante bepalingen van Richtlijn 98/0010/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 1998 inzake de toepassing van Open Network Provision (ONP) op spraaktelefonie en inzake de universele telecommunicatiedienst in een door concurrentie gekenmerkt klimaat(1).

In artikel 15, lid 2, van deze richtlijn wordt bepaald dat de lidstaten (onverminderd de voorschriften inzake de bescherming van persoonsgebonden gegevens) ..alle maatregelen [nemen] die noodzakelijk zijn om de beperkende maatregelen die het verstrekken van de in bijlage I, deel 3, genoemde diensten en faciliteiten belemmeren, overeenkomstig de mededingingsregels van de Gemeenschapswetgeving ongedaan te maken. In de lijst van bijlage I, deel 3, onder e) en f), worden toegang tot diensten via een telefonist in andere lidstaten en toegang tot gidsinformatie in andere lidstaten genoemd.

De door het geachte parlementslid gegeven beschrijving de Internationale Telecommunicatie Unie (ITU) en haar werkwijze dateert van de periode voordat de Gemeenschap een regelgevend kader voor de liberalisatie van de telecommunicatie had geschapen. De ITU was toen inderdaad een verbond van nationale instanties op het gebied van telecommunicatie in een omgeving van staatsmonopolies. Inmiddels zijn de structuren van de ITU aangepast aan het steeds grotere en op wereldniveau steeds vaker gemaakte onderscheid tussen de telecommunicatie-exploitanten en de regelgevende instanties.

Dit onderscheid, en met name de afschaffing van de exclusieve en speciale rechten van de oorspronkelijke exploitanten, is in Europa vooral door het liberaliseringsbeleid steeds noodzakelijker geworden. Dit heeft geleid tot het beginsel van scheiding tussen de nationale regelgevende instantie en de oorspronkelijke exploitant door middel van een door de Gemeenschap gecreëerd regelgevend kader. Tegenwoordig nemen zowel de nationale overheden als de exploitanten van de ITU-landen aan die werkzaamheden deel, maar op grond van het Gemeenschapsrecht moeten de deelnemende overheidorganisaties volledige onafhankelijkheid bewaren ten aanzien van de belangen van alle categorieën exploitanten die aan de werkzaamheden van de ITU kunnen bijdragen.

Overigens moet worden opgemerkt dat de aanbevelingen van de ITU-instanties, zoals hun naam al aangeeft, geen directe dwingende rechtskracht hebben en dus alleen door de lidstaten kunnen worden opgevolgd voor zover ze niet met het geldende communautaire recht in strijd zijn.

Tot slot heeft de Commissie tot nu toe geen informatie ontvangen dat de ITU-aanbevelingen de toepassing van de genoemde bepalingen van Richtlijn 98/0010/EG door de verantwoordelijke instanties van de lidstaten zouden bemoeilijken of vergemakkelijken.

(1) PB L 101 van 1.4.1998.