SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1291/03

van Gabriele Stauner (PPE-DE) aan de Commissie

(4 april 2003)

Betreft: Communicatieafdeling

1. Voortbordurend op het rapport van ambtenaar Paul van Buitenen (augustus 2001) stelde commissaris Neil Kinnock in een brief van 12 april 2002 de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, Diemut Theato, op de hoogte van een op 8 april 2002 gestart administratief onderzoek in de zaak van de zogenaamde communicatieafdeling, die in opdracht van de toenmalige commissaris Edith Cresson en onder leiding van de huidige directeur-generaal Francois Lamoureux onder dubieuze omstandigheden opdrachten aan Franse bedrijven zou hebben gegund. De heer Kinnock liet weten dat dit onderzoek en de verificatie van de door de heer Van Buitenen gepresenteerde feiten uiterlijk eind juni 2002 zouden zijn afgerond. Is het waar dat dit onderzoek tot nu toe nog niet is afgerond?

2. Waarom heeft het onderzoek tenminste negen maanden langer geduurd dan de uiterste termijn die werd genoemd door de heer Kinnock?

3. Hoe kan het dat de Commissie in deze zaak meer dan anderhalf jaar na de presentatie van het rapport van de heer Van Buitenen de feiten nog altijd niet bevredigend heeft kunnen verifiëren?

4. Is het waar dat de heer Van Buitenen de feiten met betrekking tot de communicatieafdeling reeds in oktober 1999 in een speciale versie van zijn boek Strijd voor Europa, inclusief de namen van de betrokkenen, heeft voorgelegd aan de kort daarvoor aangetreden voorzitter van de commissie, Romano Prodi? Waarom heeft de Commissie niet toen al een diepgaand onderzoek naar deze beschuldigingen ingesteld?

5. Indien het administratief onderzoek in de zaak van de communicatieafdeling wel is afgerond, welke disciplinaire consequenties heeft de Commissie daar dan uit getrokken, met name met betrekking tot de heer Lamoureux?

Antwoord van de heer Kinnock Namens de Commissie

(6 juni 2003)

Het geachte parlementslid herinnert zich wellicht dat, zoals ik in april 2002 aan de Voorzitter van de Commissie Begrotingscontrole meedeelde, het tot aanstelling bevoegde gezag besloot op 8 april 2002 een administratief onderzoek in te leiden naar een aantal vermeende onregelmatigheden met betrekking tot de gunning van contracten afkomstig van de Afdeling Communicatie. Krachtens dit besluit gaf het tot aanstelling bevoegde gezag opdracht aan de Bureau voor onderzoek en disciplinaire maatregelen van de Commissie (IDOC-Investigation and Disciplinary Office of the Commission) om een onderzoek in te leiden en rapport uit te brengen aangaande mogelijke persoonlijke aansprakelijkheid. Dit onderzoek sluit aan op eerdere onderzoeken door de voormalige Eenheid Fraudebestrijding, tegenwoordig OLAF, na een reeks beschuldigingen door de heer Van Buitenen. Daaronder vallen ook de onderzoeken met betrekking tot de Afdeling Communicatie die plaatsvonden voor de publicatie van zijn boek.

Het rapport van het administratieve onderzoek werd in October 2002 opgesteld. Het geachte parlementslid ziet wellicht in dat voor een diepgaand en sluitend onderzoek aanvullende onderzoeksmaatregelen in de loop van het onderzoek mogelijk moeten zijn. In het onderhavige geval kon met de hoeveel materiaal, het aantal te ondervragen personen en de grondigheid van de analyse het oorspronkelijke tijdschema niet gehandhaafd worden.

Bovendien heeft volgens Artikel 5 van het Besluit van de Commissie van 19 februari 2002 inzake Administratieve onderzoeken en tuchtprocedures(1) elke persoon die betrokken is bij een onderzoek het recht om commentaar te geven bij de conclusies van het rapport voor de afronding van het onderzoek. Het is duidelijk dat ook deze noodzakelijke stap extra tijd vraagt.

Op basis van de conclusies van het rapport van het Administratieve onderzoek, besloot het tot aanstelling bevoegde gezag op 10 februari 2003 tuchtprocedures te openen tegen negen ambtenaren of gewezen ambtenaren van de Commissie. Het geachte parlementslid begrijpt dat het recht van betrokken personen op vertrouwelijkheid en eerlijke rechtspleging impliceert dat de Commissie zich moet onthouden van vrijgeven van hun identiteit. Echter, betreffende de vermelding van naam en toenaam in de vraag van het geachte parlementslid dient erop te worden gewezen dat het bovengenoemde rapport geen disciplinaire maatregel tegen de heer François Lamoureux heeft aanbevolen.

(1) C (2002) 540.