ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0420/00

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(23 februari 2000)

Betreft: Indicatieve toekenning van EFRO-kredieten over de periode 2000-2006 voor investeringen in Galicië als doelstelling nr. 1-gebied

In zijn antwoord d.d. 21 december j.l. op mijn schriftelijke vraag E-1433/99(1) deelde de heer Barnier, lid van de Commissie, met betrekking tot de verdeling van de EFRO-kredieten over de periode 2000-2006 mede dat de Commissie de lidstaten een indicatie zal geven van de wijze waarop de kredieten over de betrokken regio's moeten worden verdeeld als op nationaal niveau de methode wordt toegepast die de Commissie gebruikt om de kredieten van doelstelling 1 over de lidstaten te verdelen.

Kan de Commissie bij wijze van indicatie mededelen welk bedrag aan Galicië zal worden toegewezen, met inbegrip van zowel de financiële middelen die door de centrale overheid als de middelen die door het autonome gebied zelf worden beheerd?

(1) PB C 225 E van 8.8.2000, blz. 2.

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(24 maart 2000)

Zoals de Commissie in haar antwoord op schriftelijke vraag E-1433/99(1) van het geachte parlementslid heeft meegedeeld, heeft ze de betrokken lidstaten daadwerkelijk een voorstel voorgelegd met een indicatieve verdeling van de kredieten die in het kader van Doelstelling 1 voor de programmeringsperiode 2000-2006 uit de Structuurfondsen zijn toegekend.

De Commissie stuurt het verdelingsvoorstel dat de Spaanse regering heeft ontvangen rechtstreeks toe aan het geachte parlementslid en het Secretariaat-generaal van het Parlement.

(1) PB C 225 E van 8.8.2000, blz. 2.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0074/00

van Marie-Noëlle Lienemann (PSE) aan de Commissie

(24 januari 2000)

Betreft: Risico's in verband met BSE

Wanneer denkt de Europese Commissie voorstellen te doen voor de volledige eliminatie in alle lidstaten van de Europese Unie van weefsels en organen van runderen met een hoog infectierisico, zoals de voorzitter van het Europese wetenschappelijk comité heeft gevraagd?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(6 maart 2000)

De Commissie heeft al in januari 1999 een voorstel ingediend bij Raad en Parlement voor een beschikking met voorschriften voor de preventie en de bestrijding van bepaalde overdraagbare spongiforme encefalopathieën(1) (TSE's). Dit voorstel, dat uitgebreide bepalingen omvat inzake de eliminatie van gespecificeerd risicomateriaal (SRM's), wordt momenteel besproken in het Parlement en de Raad. De Commissie spoort beide instellingen aan zich zo snel mogelijk uit te spreken over dit uiterst belangrijke voorstel, dat van essentieel belang is voor de totstandbrenging van een uitgebreid kader om het publiek te beschermen tegen de gevaren die aan TSE's verbonden zijn.

Bovendien heeft de Commissie al bij verscheidene gelegenheden voorstellen gedaan voor beschermende maatregelen die de eliminatie van SRM's uit de hele Gemeenschap moeten waarborgen. Bij de meest recente poging, in december 1999, om dergelijke beschermende maatregelen in te voeren, kon niet voldoende steun van de lidstaten worden verzameld. Er wordt nog steeds met de lidstaten overlegd met het doel voor eind juni 2000 een nieuw voorstel in te dienen dat wel op voldoende steun kan rekenen. De Commissie heeft bij herhaling benadrukt dat dergelijke beschermende maatregelen nodig zijn in afwachting van de goedkeuring van het in de eerste alinea genoemde voorstel.

Ten slotte herhaalt de Commissie dat het noodzakelijk is dat de lidstaten nationale maatregelen invoeren en handhaven inzake de eliminatie van SRM's totdat maatregelen op het niveau van de Gemeenschap van kracht zijn.

(1) Ontwerpbeschikking van de Commissie houdende vaststelling van voorschriften inzake het gebruik van materiaal dat risico's inhoudt ten aanzien van overdraagbare spongiforme encefalopathieën en tot wijziging van Beschikking 1994/474/EG, document SEC(1999) 44.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0271/00

van Paulo Casaca (PSE) aan de Commissie

(7 februari 2000)

Betreft: Het functioneren van de interne markt op arbeidsgebied tussen de Europese Unie en Zwitserland

De Europese burger Kosta Parlavanzas heeft mij een grondig gedocumenteerd dossier doen toekomen waaruit blijkt dat Zwitserland sinds 20 à 30 jaar een moedwillig en stelselmatig beleid voert om buitenlandse werknemers te weren en ze na gedane arbeid naar hun land van herkomst terug te sturen zonder de uitkeringen waarop zij recht hebben over te hevelen.

Is de Commissie in het bezit van onderzoeken over de wettelijke positie van Europese immigranten in Zwitserland?

Acht de Commissie het mogelijk en wenselijk de betrekkingen tussen de Europese Unie en Zwitserland voort te zetten en uit te diepen, met name in het kader van de Europese Economische Ruimte, hoewel dit land niet eens de minimumregels van de interne markt op arbeidsvraagstukkengebied respecteert?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(15 maart 2000)

De Commissie is het ermee eens dat de huidige rechtspositie van onderdanen van de Unie die in Zwitserland werkzaam zijn, niet bevredigend is. Zij heeft derhalve onderhandeld over een veelomvattende overeenkomst over het vrij personenverkeer, teneinde de Zwitserse bepalingen op één lijn te stellen met het communautair acquis terzake, waaronder ook de verworvenheden op het gebied van sociale zekerheid en pensioenrechten.

De overeenkomst is op 21 juni 1999 ondertekend en zal in werking treden nadat het Parlement ermee heeft ingestemd, en na bekrachtiging door de overeenkomstsluitende partijen.

Zodra de overeenkomst in werking is getreden, zal de Commissie op de uitvoering ervan door Zwitserland nauwlettend toezien en zal zij eventuele moeilijkheden te berde brengen in het gemengd comité dat krachtens de overeenkomst wordt ingesteld.

De overeenkomst over het vrij personenverkeer is gekoppeld aan zes andere sectorovereenkomsten (inzake verkeer door de lucht en over land, inzake onderzoek, landbouw, overheidsopdrachten en wederzijdse erkenning van conformiteitsbeoordelingen), die alleen tezamen in werking kunnen treden. Zwitserland zal derhalve geen voordelen op andere gebieden kunnen verkrijgen wanneer het de overeengekomen verbeteringen ten behoeve van EU-burgers in Zwitserland niet toekent.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1050/00

van Ole Krarup (EDD) aan de Commissie

(4 april 2000)

Betreft: Prijs van de omschakeling op de euro

In aansluiting op het debat over de afschaffing van de nationale munteenheden en de invoering van de gemeenschappelijke munt, de euro, is er in een deel van de lidstaten vooral op de kosten gewezen die met de overgang op de nieuwe regeling gemoeid zijn. Volgens het Engels advocatenbureau Chantrey Vellacott DFK zal de overgang van het pond op de euro de Engelse maatschappij 4,2 % van het jaarlijks nationaal product kosten.

Kan de Europese Commissie tegen die achtergrond uitleggen of ze op een overeenkomstige manier analyses van de kosten van de afzonderlijke lidstaten voor de overgang naar de euro gemaakt heeft, en zo ja, kan ze de gegevens meedelen waar ze over beschikt?

Zijn er haar vergelijkbare analyses van de eventuele kosten van de omschakeling op de euro door onafhankelijke instanties bekend? Zo ja, kan ze die dan eveneens voorleggen?

Antwoord van de heer Solbes Mira namens de Commissie

(16 mei 2000)

De Commissie heeft geen onderzoek verricht naar de kosten die de individuele lidstaten dragen bij de overgang naar de euro en zij is evenmin van plan om een dergelijke studie te verrichten. De Commissie gelooft niet dat studies welke zijn toegespitst op de kosten van de overgang naar de euro volledig of relevant kunnen zijn. Weliswaar brengt de overgang naar de euro kosten mee maar er dient te worden opgemerkt dat de overgang naar de euro ook inkomsten oplevert. Verslagen die alleen oog hebben voor de kosten kunnen derhalve geen volledig beeld geven.

Er zijn een aantal onafhankelijke studies verricht door banken, accountancy-kantoren en advocatenkantoren. De Commissie kan en mag geen van die studies aanbevelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1028/00

van Koldo Gorostiaga Atxalandabaso (NI) aan de Commissie

(29 maart 2000)

Betreft: Schending van de artikelen 2, lid 4, en 6, lid 2, van het Verdrag van Amsterdam

De Oostenrijkse coalitieregering is sinds haar aantreden in februari het onderwerp geweest van hevige kritiek. Met als duidelijk oogmerk de publieke opinie in de EU te benadrukken, hebben duizenden Europeanen meegelopen in een door alle EU-instellingen in grote lijnen gesteunde mars door de straten van Wenen.

Op 11 maart stuurde Parijs politie-eenheden om aan de Spaans-Baskische grens Baskische burgers tegen te houden die op weg waren naar een populaire mars in de noordelijke stad Bayonne. Het doel van deze bijeenkomst was te protesteren tegen de verspreiding van Baskische politieke gevangenen over heel Frankrijk en Spanje en tegen de schending van hun rechten en de rechten van hun families. De Franse regering heeft, met volle instemming van Madrid, gebruikgemaakt van artikel 2 van het Akkoord van Schengen, dat de sluiting van grenzen in buitengewone gevallen toestaat. De paradoxale situatie doet zich nu voor dat terwijl de mars in Wenen werd aangemoedigd, de mars in Bayonne werd verboden.

1. Kunnen de lidstaten van de EU de Europese burgers uitleggen welke mensenrechten zij mogen verdedigen?

2. Kunnen de fundamentele rechten, zoals gewaarborgd door de Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden alsook het beginsel van vrij verkeer van personen in de EU, volledig ongedaan worden gemaakt door de bepalingen van het Akkoord van Schengen, zoals toegepast door de Franse regering?

3. Kunnen de Basken leven in een Europese Unie zonder intern ijzeren gordijn?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(28 april 2000)

Enerzijds kan een lidstaat overeenkomstig artikel 2, lid 2, van de Overeenkomst van Schengen, mits bepaalde door het acquis van Schengen vastgestelde procedures worden nageleefd, tijdelijk weer grenscontroles aan de binnengrenzen instellen wanneer de openbare orde of de nationale veiligheid dit vereist. Overeenkomstig het op het gebied van het vrije verkeer van burgers van de Unie geldende Gemeenschapsrecht zijn beperkingen toegestaan die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde en de openbare veiligheid(1).

Anderzijds kan de uitoefening van de grondrechten, zoals het recht van vrije meningsuiting en van vreemdzame samenkomst, volgens artikel 10, lid 2, en artikel 11, lid 2, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden met name aan bepaalde, bij wet vastgestelde beperkende maatregelen worden onderworpen, die in een democratische samenleving nodig zijn met het oog op de nationale veiligheid of om de orde te handhaven.

(1) Zie met name artikel 39, lid 3, artikel 46, lid 1, en artikel 55 van het EG-Verdrag, alsmede Richtlijn nr. 64/221/EEG van 25 februari 1964 voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid (PB 56 van 4.4.1964).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0565/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(29 februari 2000)

Betreft: Vertrouwelijke documenten

Kan de Commissie bevestigen dat om het even wie van haar werknemers van wie wordt vastgesteld dat hij of zij een met redenen omkleed advies of een ander document met min of meer juridische waarde vóór de publicatie ervan voortijdig heeft laten inkijken door een belanghebbende partij, onmiddellijk wordt ontslagen? Is dit in het verleden al gebeurd?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(28 maart 2000)

Op grond van artikel 17 van het personeelsstatuut en het besluit van de Commissie inzake de toegang tot documenten van de Commissie zijn ambtenaren verplicht tot geheimhouding met betrekking tot gegevens die in de uitoefening van hun functie te hunner kennis komen. Deze verplichting tot geheimhouding verbiedt echter niet dat toegang tot interne documenten wordt gegeven, op de uitdrukkelijke voorwaarde dat die toegang wordt verleend volgens de procedures en de regels die zijn vastgesteld in het besluit van de Commissie(1). De toegang dient te worden geweigerd indien het document valt onder een van de uitzonderingen waarin de gedragscode uitdrukkelijk voorziet.

Niet-nakoming van de in het personeelsstatuut vastgestelde verplichtingen kan leiden tot een tuchtrechtelijke procedure. De beslissingen of er een inbreuk is gepleegd en, zo ja, welke tuchtmaatregel passend zou zijn, worden door middel van die procedure genomen. Tuchtrechtelijk ontslag van een ambtenaar of ander personeelslid is de zwaarste tuchtmaatregel waarin artikel 86 van het personeelsstatuut voorziet. Daarom wordt deze tuchtmaatregel uitsluitend toegepast in die gevallen waarin deze in verhouding staat tot de betrokken beroepsfout.

In de afgelopen vijf jaar is geen enkele ambtenaar of ander personeelslid tuchtrechtelijk ontslagen omdat aan een belanghebbende partij toegang was gegeven tot een vertrouwelijk document als hierboven bedoeld voordat dit was gepubliceerd.

(1) PB L 46 van 18.2.1994. Besluit 94/90/EGKS, EG, Euratom van de Commissie van 8 februari 1994 inzake de toegang tot documenten van de Commissie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0277/00

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(7 februari 2000)

Betreft: Integratie buitenlanders in Zwitserland

Zwitserland beschikt over een extraparlementaire commissie, de Bondscommissie voor buitenlanders, die zich hoofdzakelijk bezighoudt met vraagstukken betreffende de integratie van buitenlanders. De commissie bestaat uit 28 leden: zeven buitenlanders die de verschillende gemeenschappen representeren (hiertoe behoren ook vertegenwoordigers van lidstaten van de Europese Unie) en vertegenwoordigers van de regering en de sociale partners.

De Zwitserse Bondsraad heeft onlangs besloten deze commissie te integreren in het Bondsdepartement voor buitenlanders, een instantie die rechtstreeks onder het Ministerie van Justitie en Politie ressorteert en die verantwoordelijk is voor de politiediensten betreffende buitenlanders, de toekenning van arbeidsvergunningen aan buitenlanders en de visumverlening. Dit besluit heeft tot hevige protesten geleid bij leden van de Bondscommissie voor buitenlanders en haar voorzitter (die inmiddels hun ontslag hebben ingediend) en de meer dan 650 verenigingen van buitenlanders in Zwitserland, die voorstellen de commissie onder de bevoegdheid van de minister van Binnenlandse Zaken of een onafhankelijke persoon te laten vallen.

De Commissie wordt tegen deze achtergrond verzocht mee te delen of dit nieuwe toezicht op de Bondscommissie voor buitenlanders niet in strijd is met de geest van de Overeenkomst over het vrije verkeer van personen tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Confederatie.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(10 maart 2000)

De op 21 juni 1999 ondertekende Overeenkomst inzake het vrij verkeer van personen met Zwitserland is nog niet in werking getreden. Allereerst dient het de instemming van het Parlement te krijgen en door de Overeenkomstsluitende Partijen te worden bekrachtigd.

De Overeenkomst bevat geen bepalingen aangaande de interne bestuurlijke organisatie van de Overeenkomstsluitende Partijen.

Harerzijds heeft de Commissie geen reden te veronderstellen dat de nieuwe interne bestuurlijke organisatie in Zwitserland in strijd is met de geest van Overeenkomst.

Niettemin zal de Commissie op de tenuitvoerlegging van de Overeenkomst zodra deze in werking is getreden, nauw toezien, en eventuele moeilijkheden bij de Zwitserse autoriteiten te berde brengen in het Gemengd Comité dat krachtens de Overeenkomst zal worden opgericht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0973/00

van Ioannis Souladakis (PSE) aan de Raad

(30 maart 2000)

Betreft: Betrekkingen tussen de Europese Unie en Iran

Uit de recente parlementsverkiezingen in Iran is gebleken dat de Iraanse kiezers graag willen dat het land uit het internationale isolement geraakt waarin het al jaren verkeert. Tot op heden blijft de reactie van de Europese Unie op de veranderingen die zich aftekenen in Iran gematigd.

Is de Raad voornemens in te spelen op deze gunstige gelegenheid door de betrekkingen met Iran te verbeteren en aldus de opening van de Iraanse maatschappij naar het Westen te begunstigen?

Antwoord

(26 juni 2000)

De EU is bemoedigd door de ontwikkelingen in Iran, met inbegrip van de resultaten van de eerste ronde van de parlementsverkiezingen in februari.

In aansluiting op deze verkiezingen heeft de Europese Unie eraan herinnerd dat zij reeds lang begaan is met een versteviging en verruiming van de alomvattende dialoog die zij met Iran voert en heeft zij opnieuw haar bereidheid uitgesproken om de banden met de Iraanse regering nauwer aan te halen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0469/00

van Isabelle Caullery (UEN) aan de Commissie

(24 februari 2000)

Betreft: EU-toelagen voor de regio Ile-de-France

Kan de Commissie in de vorm van overzichtstabellen en volledige cijfergegevens alle hulp en toelagen van verschillende aard meedelen die in de periode 1994-1999 naar de regio Ile-de-France en alle departementen van de regio gegaan zijn vanuit de verschillende Europese fondsen (ESF, EFRO, EOGFL, enz.), de EIB, op grond van het beleid voor de grote steden en de diverse financiële instrumenten, en op andere gronden?

In hoeverre hebben die vele toelagen invloed uitgeoefend op de omvang van de werkgelegenheid in de regio Ile-de-France? Kan de Commissie een schatting of zelfs precieze aanduiding geven, per bedrijfssector, van het aantal arbeidsplaatsen dat er direct of indirect mee tot stand gebracht is of dat dankzij de toelagen behouden is?

Gecombineerd Aanvullend Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0469/00 en E-0470/00

(5 mei 2000)

Wegens de omvang van het antwoord, dat talrijke tabellen omvat, zal de Commissie het rechtstreeks aan het geachte parlementslid en aan het Secretariaat-generaal van het Parlement toesturen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1409/00

van David Sumberg (PPE-DE) aan de Commissie

(5 mei 2000)

Betreft: Consumentenbescherming brandpreventie thuis

Elektrische huishoudtoestellen zijn vaak de oorzaak van brand. Het is dan ook noodzakelijk om de consumenten voor te lichten over de potentiële oorzaken van woningbrand. Beschikt de Commissie over gegevens met betrekking tot televisiebranden in de Europese Unie en kan de Commissie meedelen welke televisietoestellen het vaakst brand veroorzaken?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(16 juni 2000)

De Commissie hecht zeer veel belang aan brandbeveiliging.

De voorschriften voor de veiligheid van elektrische huishoudtoestellen zijn in de eerste plaats opgenomen in de lage-spanningsrichtlijn, Richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften der lidstaten inzake elektrisch materiaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spanningsgrenzen(1). Aspecten die verband houden met de brandbeveiliging van televisietoestellen worden meer specifiek behandeld in de geharmoniseerde norm EN 60065:1998 Audio, video en soortgelijke elektronische toestellen veiligheidseisen, die werd goedgekeurd door het Europees Comité voor Elektrotechnische Normalisatie Cenelec.

De Commissie heeft geen informatie ontvangen van de autoriteiten van de lidstaten over types van televisietoestellen die het vaakst verhitten en bijgevolg brand veroorzaken. De Commissie weet dat er in Zweden onderzoek wordt verricht, maar het eindrapport hierover zal pas in het najaar beschikbaar

zijn. De Commissie besprak met de autoriteiten van de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de bovenvermelde lage-spanningslijn, tijdens de vergadering in april 2000 de gegevens in verband met televisietoestellen die brand veroorzaken. De Commissie verzocht de lidstaten om haar over dit onderwerp meer informatie ter beschikking te stellen.

Op basis van de gegevens die van de lidstaten zullen worden ontvangen, zal worden besloten of meer maatregelen noodzakelijk zijn.

(1) PB L 77 van 26.3.1973.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0292/00

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(11 februari 2000)

Betreft: Bescherming van de asbestindustrie in Zimbabwe

Kan de Commissie, overwegende dat de EU-lidstaten uiterlijk in 2005 de handel in wit asbest volledig moeten staken, meedelen welke houding zij zal aannemen ten aanzien van de bewering van de Zimbabwaanse regering dat hun witasbestmijn veilig is?

Antwoord van de heer Nielson namens de Commissie

(29 februari 2000)

In augustus 1999 heeft de heer Pinheiro, voormalig lid van de Commissie belast met ontwikkeling, namens de voorzitter van de Commissie een brief aan de Zimbabwaanse minister van Industrie en handel, de heer Shamuyarira, gezonden in verband met een verzoek om bijstand voor de herstructurering van de asbestindustrie en voor de gemeenschappen die door het communautair verbod op asbest worden getroffen.

De Commissie stelde daarin dat het voorstel van de Gemeenschap om chrysolietasbest te verbieden was gebaseerd op stevige wetenschappelijke bewijzen, waarbij rekening werd gehouden met het advies van het onafhankelijk wetenschappelijk comité Toxiciteit, Ecotoxiciteit en Milieu dat voor chrysolietasbest geen veilige drempelwaarde kan worden bepaald, met het ontbreken van tegenstrijdige bewijzen ter ontkrachting van het feit dat alle vormen van asbest kunnen leiden tot longkanker en mesothelioom (een vorm van kanker van de longvliezen), en met het feit dat er duidelijke aanwijzingen bestaan dat de belangrijkste substituten voor chrysolietasbest waarschijnlijk minder gevaarlijk zijn en dus onder alle omstandigheden moeten worden gebruikt.

In verband met het verzoek van Zimbabwe om steun voor overgangsmaatregelen ten behoeve van de asbestindustrie heeft de Commissie voorgesteld dat de Nationaal Ordonnateur direct contact opneemt met het hoofd van de delegatie van de Commissie in Harare teneinde verdere besprekingen te voeren over de mogelijkheden en financiële middelen die voor steun beschikbaar zijn in het kader van het Nationaal Indicatief Programma of de SYSMIN-faciliteit voor stabilisatie van de exportopbrengsten uit de mijnbouw. Tot nog toe heeft de Zimbabwaanse regering niet op dit aanbod gereageerd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0581/00 van Mark Watts (PSE) aan de Commissie. Europees beleid inzake duurzaam vervoer.



Publicatieblad Nr. 374 E van 28/12/2000 blz. 0111 - 0111



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0581/00 van Mark Watts (PSE) aan de Commissie (29 februari 2000) Betreft: Europees beleid inzake duurzaam vervoer In hoeverre hebben de traditionele conflicten tussen nationale en lokale overheden in de lidstaten van de EU moeilijkheden veroorzaakt voor de ontwikkeling van het T-TEN project? Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie (10 april 2000) Volgens het subsidiariteitsbeginsel zijn de lidstaten verantwoordelijk voor de verwezenlijking van het netwerk op hun grondgebied. De rol die de respectieve nationale, regionale en plaatselijke overheden spelen in de ontwikkeling van infrastructuurprojecten varieert naar gelang van de lidstaat. Overal echter vinden de onderhandelingen tussen de diverse nationale actoren plaats binnen de betrokken lidstaat zonder dat de Commissie daar rechtstreeks bij betrokken is.