SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1791/00

van Cristiana Muscardini (UEN) en Sergio Berlato (UEN) aan de Commissie

(8 juni 2000)

Betreft: Harmonisatie van de prijzen van aardolieproducten

Zoals bekend, verschillen de prijzen van aardolieproducten nog sterk van land tot land. Zo kostte (op 1.12.1999) loodvrije benzine 1 378 lire per liter in Griekenland tegen 1 946 in Italië, stookolie voor ruimteverwarming 752 lire in Oostenrijk tegen 1 544 lire in Italië. Op dit moment is de benzineprijs in Italië nog gestegen en is de prijs voor stookolie nu 1 705 lire per liter. De prijzen voor deze producten liggen in Italië veel hoger dan het Europese gemiddelde.

1. Wat zijn volgens de Commissie de redenen voor dit verschil?

2. Kan er bij dergelijke prijsverschillen nog sprake zijn van een interne markt voor aardolieproducten?

3. Is de Commissie niet van mening dat dergelijke verschillen ten koste gaan van het concurrentievermogen, waarbij vooral landen en streken met hoge prijzen in het nadeel zijn (men denke aan berggebieden voor wat betreft stookolie voor verwarmingsdoeleinden)?

4. Zijn er objectieve redenen die haar verhinderen een harmonisatie voor te stellen en zo ja welke?

5. Waarom wordt in de maatregelen ten behoeve van benadeelde berggebieden geen rekening gehouden met de hogere kosten van brandstof voor verwarming die deze gebieden gezien hun klimatologische ligging hebben?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(28 juli 2000)

1. De brandstofprijzen zijn opgebouwd uit drie hoofdcomponenten: de prijs van de ruwe olie, de raffinage- en distributiekosten en ten slotte de belastingen. Doorgaans zijn de verschillen in brandstofprijzen hoofdzakelijk terug te voeren op verschillen in belastingtarieven en met name in de wijze waarop iedere lidstaat de fiscale bepalingen van het Gemeenschapsrecht toepast. Verschillen in het concurrentievermogen van de markten kunnen ook een rol spelen.

2. Sinds 1992 is het communautaire stelsel van belasting op energieproducten grotendeels gebaseerd op twee richtlijnen die betrekking hebben op de accijns op minerale oliën en werden opgesteld met het oog op de totstandbrenging van de interne markt op 1 januari 1993. Het betreft hier de Richtlijnen nr. 92/81/EEG(1) en 92/82/EEG(2) van de Raad, waarbij voor iedere minerale olie voor de

hele Gemeenschap een minimumtarief werd ingevoerd dat afhankelijk is van het gebruik (motorbrandstof, industrieel of commercieel gebruik, verwarming). In de praktijk hanteren de meeste lidstaten tarieven die ver boven deze communautaire minima liggen. Deze richtlijnen waren evenwel slechts een eerste stap in een poging tot het terugdringen van de bestaande verschillen in de belasting op energieproducten en verwacht werd dat soortgelijke inspanningen zouden volgen.

3. en 5. Artikel 8 van Richtlijn nr. 92/81/EEG van de Raad voorziet in de mogelijkheid van gehele of gedeeltelijke vrijstelling of verlaging van de accijns op minerale oliën die onder belastingcontrole worden gehanteerd, teneinde rekening te houden met factoren zoals het milieu en het concurrentievermogen van het bedrijfsleven in benadeelde gebieden. Overeenkomstig artikel 8, lid 4, van Richtlijn nr. 92/81/EEG mogen lidstaten na een unaniem besluit van de Raad en uit specifieke beleidsoverwegingen andere vrijstellingen of tariefverlagingen invoeren dan die welke uitdrukkelijk in de richtlijn zijn opgenomen. Tot dusver heeft Italië de toestemming gekregen om een verlaagde accijns in te voeren voor huisbrandolie, vloeibaar petroleumgas (LPG) en andere minerale oliën die worden verbruikt in bepaalde regio's of sterk achtergestelde gebieden(3).

4. De Commissie is momenteel niet voornemens wetgeving voor te stellen om de verschillende belastingtarieven voor minerale oliën in alle lidstaten te harmoniseren. In 1997 heeft de Commissie een voorstel voor een nieuwe richtlijn aangenomen tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting op energieproducten(4). Dit voorstel, indien het wordt aangenomen, zou het communautaire stelsel van belasting op minerale oliën moderniseren en de toepassing ervan uitbreiden tot alle energieproducten. Het zou de Gemeenschap ook in staat stellen ten volle profijt te trekken van de interne markt en haar milieudoelstellingen te verwezenlijken. Het voorstel ligt nog steeds ter discussie bij de Raad en de goedkeuring ervan verloopt moeizaam, omdat voor fiscale aangelegenheden eenparigheid van stemmen vereist is.

(1) PB L 316 van 31.10.1992.

(2) PB L 331 van 23.12.1999.

(3) Beschikking nr. 1999/880/EG van 17 december 1999 van de Raad waarbij de lidstaten toestemming wordt verleend de voor bepaalde, voor specifieke doeleinden gebruikte minerale oliën bestaande verlagingen of vrijstellingen van het accijnsrecht toe te passen of te blijven toepassen overeenkomstig de procedure van Richtlijn nr. 92/81/EEG PB L 331 van 23.12.1999.

(4) PB C 139 van 6.5.1997.