ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0007/98 van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie (29 januari 1998)

Betreft: Bijscholing van onderwijskrachten in het basisonderwijs die aan pedagogische academies hebben gestudeerd

De bijscholing van onderwijskrachten in het basisonderwijs in Griekenland is van belang voor hun beroepssituatie, aangezien de diploma's van degenen die zijn afgestudeerd aan pedagogische academies, met deze bijscholing gelijk worden gesteld aan die van hun collega's die een universitaire opleiding hebben genoten. De bijscholing wordt gefinancierd uit actie 1.3a van het subprogramma Algemene en technische opleiding, behorend bij het programma Opleiding en eerste beroepsopleiding. Bij de tenuitvoerlegging doen zich evenwel problemen voor die betrekking hebben op het geringe aantal van de bij te scholen onderwijskrachten, hun verplaatsing en de financiële compensatieregeling daarbij. Kan de Commissie meedelen:

1. overwegende dat de bijscholingsbijeenkomsten plaatsvinden na afronding van de opleiding, of er meer gedecentraliseerde opleidingscentra kunnen worden ingericht, zodat de door de deelnemers af te leggen afstand kan worden verminderd (sommigen moeten meer dan 100 km reizen);

2. of er een regeling kan worden getroffen voor een financiële tegemoetkoming ten behoeve van de bij te scholen kandidaten, of ten behoeve van degenen die grote afstanden moeten afleggen en met name de personen die aan genoemde academies zijn afgestudeerd, en werkloos zijn?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (9 maart 1998)

Volgens de structuurfonds-verordeningen berust de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de diverse acties bij de nationale autoriteiten. Desniettegenstaande wil de Commissie de geachte afgevaardigde mededelen dat opleidingsactiviteiten worden gedecentraliseerd voor zover de universiteiten, die de verantwoordelijke uitvoeringsinstanties voor deze actie zijn, dit noodzakelijk en uitvoerbaar achten, rekening houdend met de kwaliteit van de aangeboden opleiding.

Hoewel zowel het salaris als de reiskosten van de bij te scholen kandidaten volgens artikel 2 van Verordening (EEG) nr. 2084/93 van de Raad van 20 juli 1993 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 4255/88 van de Raad tot vaststelling van maatregelen ter uitvoering van Verordening (EEG) nr. 2052/88 betreffende het Europees Sociaal Fonds ((PB L 193, 31.7.1993 )) voor vergoeding in aanmerking komende kosten zijn, worden door het programma in deze actie alleen reiskosten gedekt. De voornaamste reden hiervoor zijn de hoge kosten van de operatie ten gevolge van het aantal kandidaten (ongeveer 16 000) en het aantal opleidingsuren (verschillende categorieën naar gelang hun praktische ervaring).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0215/98 van Iñigo Méndez de Vigo (PPE) aan de Raad (11 februari 1998)

Betreft: Noodhulp aan Noord-Korea

Noord-Korea wordt momenteel geconfronteerd met misschien wel de ergste hongersnood uit zijn geschiedenis. Het land beschikt nog over voedselreserves voor de komende drie dagen. Miljoenen burgers bevinden zich in een kritieke situatie, en krijgen slechts 180 gram graan per dag. Bovendien lijden 2,8 miljoen Noord-Koreanen (één inwoner op acht) nog steeds zwaar onder de gevolgen van de overstromingen van 1995 en 1996 en de tyfoons van 1997. Deze natuurrampen hebben een groot deel van de oogst in dit land vernietigd.

Noord-Korea heeft behoefte aan 8.000 ton zaaizaad om tijdig de velden te kunnen bezaaien en de bevolking eten te kunnen geven. Overweegt de Raad de nodige middelen ter beschikking te stellen om de zeer ernstige situatie waarin de Noord-Koreaanse bevolking verkeert te verhelpen?

Antwoord (11 mei 1998)

De Raad deelt de bezorgdheid van het geachte Parlementslid over de voedselsituatie in Noord-Korea. Het is moeilijk om de ernst van de situatie te beoordelen, met name omdat de Noord-Koreaanse regering terzake geen blijk geeft van openheid en omdat de in Noord-Korea werkende deskundigen van humanitaire organisaties niet vrij in het land kunnen reizen.

Toch heeft de Europese Commissie al in 1997 besloten om voor 55 miljoen ecu hulp te verlenen. De gecombineerde inspanningen die de Europese Unie en haar partners in 1997 op het gebied van humanitaire hulp hebben geleverd, zijn van groot belang geweest bij het aanpakken van deze situatie, die het gevolg is van de structurele zwakte van de Noord-Koreaanse economie en sedert 1995 nog is verergerd door een reeks natuurrampen.

Er is reden om aan te nemen dat de situatie nog steeds ernstig is. Tegen de achtergrond van de jongste oproep in het kader van het Wereldvoedselprogramma (WVP) en een in maart 1998 in het kader van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP) gehouden rondetafel over de noden in Noord-Korea, onderzoekt de Unie momenteel hoe zij iets kan doen aan de benarde toestand van de Noord-Koreaanse bevolking.

Hoewel maatregelen op korte termijn geen duurzame oplossing zijn voor de problemen van Noord-Korea, is de Raad van mening dat gerichte humanitaire hulp van cruciaal belang zal blijven om te voorkomen dat de basisbehoeften van vooral de kwetsbaren onder de bevolking nog meer in het gedrang komen.

Nadere informatie over de hulp van de EU aan Noord-Korea is te vinden in het antwoord op parlementaire vraag nr. E-3399/97.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0267/98 van Yiannis Roubatis (PSE) aan de Raad (17 februari 1998)

Betreft: Tragische gevolgen van de politiek van sancties voor de Iraakse bevolking

Het is geweten dat de politiek van sancties tegen het regime van Hoessein in Irak tragische gevolgen heeft voor de bevolking van dit land en met name voor de kinderen, die lijden aan ondervoeding en geen geneesmiddelen kunnen krijgen.

Het is twijfelachtig of de politiek van sancties wel de verwachte resultaten heeft gehad. Bovendien is de toestand van de bevolking naar een voor een beschaafd land onaanvaardbaar niveau gezakt.

1. Kan de Raad in het licht hiervan zeggen wat zijn standpunt is in deze kwestie en

2. of hij van plan is maatregelen te nemen om de situatie van de gepijnigde bevolking te verlichten, en met name voor de kinderen, die aan ondervoeding lijden en geen geneesmiddelen kunnen krijgen?

Antwoord (30 april 1998)

De Europese Unie is diep verontrust over het lijden van de Iraakse burgerbevolking en in het bijzonder van de kinderen. Daarom heeft zij van bij het begin krachtig haar steun betuigd aan Resolutie nr. 986 van de Veiligheidsraad, die Irak de mogelijkheid biedt olie te verkopen om humanitaire goederen voor zijn burgers te kopen.

In zijn zitting van 23 februari 1998 heeft de Raad het besluit van de VN-Veiligheidsraad om het olie-voor-voedsel-programma uit te breiden en op te voeren, verwelkomd, en heeft hij Irak opgeroepen om de humanitaire hulpverlening te vergemakkelijken.

De Unie verleent niet alleen haar actieve steun aan het olie-voor-voedsel-programma, maar levert ook de grootste bijdrage aan de humanitaire hulpverlening aan de Iraakse bevolking.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0091/98 van Ernesto Caccavale (UPE) aan de Commissie (20 januari 1998)

Betreft: Misbruik van de machtspositie van de RAI in de radiosector

Bij gelegenheid van de recente sluiting van een dienstencontract tussen het Italiaanse Ministerie van Communicatie en de RAI (Radiotelevisione Italiana) heeft laatstgenoemde het recht verworven een speciaal radionet te creëren voor de landelijke uitzending van radioprogramma's die uitsluitend aan de parlementaire activiteiten gewijd zijn; andere radiozenders die belangstelling hadden voor het verlenen van deze dienst, hebben niet de mogelijkheid gekregen concurrerende offertes in te dienen bij het ministerie op basis van een open en transparante aanbestedingsprocedure.

De radio-uitzending van de parlementaire activiteiten in Italië werd tot 21 november 1997 verzorgd door Radio Radicale op grond van een overeenkomst die met het Ministerie Post en Telecommunicatie op 21 november 1994 was gesloten en waarvan de verlenging herhaaldelijk is geweigerd.

Kan de Commissie nagaan of hierbij sprake is geweest van misbruik van de machtspositie door de RAI met het doel haar toch al stevige positie in Italië te versterken en deze uit te breiden tot de naburige Europese markten?

Is de Commissie niet van mening dat er voor de uitzending van de parlementaire activiteiten een openbare aanbestedingsprocedure op Europees niveau gehouden zou moeten worden op basis van de geldende communautaire bepalingen?

Kan de Commissie bovendien nagaan of dit misbruik afbreuk doet aan de belangen van de concurrenten op de radiomarkt op nationaal niveau en aan het recht op pluralistische informatie van de consumenten/luisteraars, die paradoxaal genoeg meer abonnementsgeld zullen moeten gaan betalen voor de RAI?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie (17 februari 1998)

De geachte afgevaardigde legt aan de Commissie het probleem voor van de verenigbaarheid van het communautaire recht van de sluiting van een "dienstencontract¨ tussen het Italiaanse ministerie van Communicatie en de RAI (Radio televisione italiana), waarin laatstgenoemde het recht verworven heeft een "speciaal radionet te creëren voor de uitzending van radioprogramma's die uitsluitend aan de parlementaire activiteiten gewijd zijn¨. De Commissie wordt met name verzocht na te gaan of hierbij sprake is geweest van misbruik van de machtspositie door de RAI ten nadele van de concurrenten en luisteraars wier belangen beter zouden kunnen worden behartigd door een via een openbare aanbestedingsprocedure toegekende dienst.

Volgens de informaties waarover de Commissie beschikt, heeft de Italiaanse Raad van ministers op 16 januari 1998 een wetsontwerp goedgekeurd, teneinde Radio Radicale te machtigen gedurende het lopende jaar de radio-uitzending van de parlementaire activiteiten voort te zetten, met het oog op de toekomstige toekenning van deze dienst via een open aanbestedingsprocedure.

In het licht van deze ontwikkelingen, is de Commissie van mening dat in dit stadium de noodzakelijke premissen ontbreken om, zoals de geachte afgevaardigde dit wenst, een onderzoek naar eventueel misbruik van een machtspositie te rechtvaardigen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0138/98 van Hugh McMahon (PSE) aan de Commissie (23 januari 1998)

Betreft: Vluchten Brussel-Straatsburg

Is de Commissie op de hoogte van de klachten die zijn ingediend over het feit dat er voor de vluchten van Sabena en World Airlines tussen Brussel en Straatsburg tijdens de vergaderperioden van het Parlement geen "economy class¨ tarieven bestaan? Zou de Commissie kunnen nagaan of hier sprake is van een inbreuk op de mededingingsregels, gezien het monopolie dat bovengenoemde luchtvaartmaatschappijen op dit traject hebben?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie (18 februari 1998)

De Commissie is niet op de hoogte van klachten over het ontbreken van economy classtarieven voor de vluchten van Sabena Belgian World Airlines tussen Brussel en Straatsburg tijdens de vergaderweek.

Met de goedkeuring van het derde liberaliseringspakket voor de burgerluchtvaart heeft de Commissie het wettelijk kader geschapen binnen welke de luchtvaartmaatschappijen hun tarieven vrij in overeenstemming met hun handelsbeleid kunnen vaststellen. De Commissie is niet bevoegd ondernemingen tarieven op te leggen. De Commissie zal evenwel actie overwegen in geval van schending van de mededingingsregels van artikel 85 van het EG-Verdrag - bijvoorbeeld wanneer luchtvaartmaatschappijen gemeenschappelijke prijzen vaststellen - en artikel 86 van het EG-Verdrag - bijvoorbeeld wanneer luchtvaartmaatschappijen misbruik maken van hun overheersende positie door een concurrent de toegang tot een specifieke route te beletten door verlaagde tarieven buitensporig te verhogen. Het feit dat momenteel slechts één luchtvaartmaatschappij op deze route vliegt, is op zichzelf geen schending van de mededingingsregels. De economy classtarieven op de door de geachte afgevaardigde gemelde route, ontbreken niet alleen in de vergaderweek van het Parlement. Verlaagde tarieven zijn over het hele jaar beschikbaar wanneer de reizigers het weekend overblijven. Dit is op zich geen schending van de mededingingsregels.

De Commissie zal niet alleen krachtens de mededingingsregels actie ondernemen. Krachtens de Verordening (EEG) nr. 2409/92 van de Raad van 23 juli 1992 inzake tarieven voor luchtdiensten ((PB L 240 van 24.8.1992. )) mogen lidstaten van luchtvaartmaatschappijen verlangen dat zij samen met de lidstaten officiële tarieven vastleggen. Wanneer een tarief onredelijk hoog is ten nadele van de gebruikers in verhouding tot de volledig toegerekende relevante kosten van de luchtvaartmaatschappij, kunnen de betrokken lidstaten tegen het tarief protesteren en het basistarief intrekken. De Commissie kan op elk moment nagaan of een tarief beantwoordt aan de in deze verordening vastgestelde criteria, wanneer zij een klacht van een betrokken partij ontvangt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3623/97 van Pierluigi Castagnetti (PPE) aan de Commissie (13 november 1997)

Betreft: Verblijfsvergunningen in Duitsland

Diverse communautaire burgers die in Duitsland verblijven maar niet de Duitse nationaliteit bezitten, klagen dat de verblijfsvergunningen in dat land bij de bevoegde gemeentelijke instanties moeten worden aangevraagd door middel van een formulier dat uit de jaren '70 stamt. De niet-Duitse EU-burger moet met name op zijn aanvraagformulier verklaren dat hij meer dan 1200 DM aan inkomsten heeft.

Het komt vaak voor dat EU-burgers uit andere lidstaten hun beroepsactiviteit in Duitsland beëindigen en in dat land willen blijven wonen.

Wat moeten de gemeentelijke instanties doen wanneer een gepensioneerde die een pensioen van minder dan 1200 DM ontvangt, een verblijfsvergunning aanvraagt?

En wat moeten zij doen wanneer een niet-Duitse EU-burger die lid is van de gemeenteraad, niet aan alle eisen voor verlenging van de verblijfsvergunning voldoet?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (3 februari 1998)

De Commissie heeft geen kennis van het formulier dat wordt gebruikt voor de aanvraag bij de bevoegde gemeentelijke instanties van een verblijfsvergunning voor in Duitsland verblijvende EU-burgers.

De eis om over een minimuminkomen te beschikken als voorwaarde voor het verblijfsrecht bestaat in het communautaire recht uitsluitend voor werknemers en zelfstandigen die zich op het moment van hun pensionering vestigen in een andere lidstaat dan de lidstaat waar zij voorheen hun werkzaamheden hebben uitgeoefend en voor de niet-werkenden. Deze eis is respectievelijk vastgelegd bij Richtlijn 90/365/EEG betreffende het verblijfsrecht van werknemers en zelfstandigen die hun beroepswerkzaamheid hebben beëindigd ((PB L 180 van 13.7.1990. )) en bij Richtlijn 90/364/EEG betreffende het verblijfsrecht1. Deze richtlijnen zijn in Duits recht omgezet bij Verordnung van 17 juli 1997, die gepubliceerd is in het Bundesgesetzblatt van 22 juli 1997. Krachtens paragraaf 8 (2) van dit regeringsbesluit wordt een gepensioneerde of niet-werkende beschouwd als iemand die over voldoende inkomsten beschikt wanneer deze een maandelijks bedrag van 1170 DM aan inkomsten heeft.

Slechts bij gepensioneerden en niet-werkenden die onder beide bovengenoemde richtlijnen vallen kan bij de behandeling van de aanvraag van de verblijfskaart worden nagegaan of deze over de vereiste inkomsten beschikken.

De Commissie kent geen geval waarin de plaatselijke Duitse overheid in strijd met het communautaire recht van andere categorieën personen eist dat zij hun inkomsten aantonen.

Wat het tweede punt betreft, heeft de Commissie niet de gewoonte hypothetische vragen te beantwoorden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4082/97

van Gerhard Hager (NI) aan de Commissie

(16 januari 1998)

Betreft: Invordering van schulden door incassobureaus

Volgens het verslag over achterstallige betaling in het handelsverkeer is de Commissie voornemens een wetgevingsvoorstel op te stellen om onder meer de gerechtelijke invordering van schulden door incassobureaus mogelijk te maken, omdat het feit dat de vertegenwoordiging in rechte in veel lidstaten aan de juridische beroepen voorbehouden is, moet worden beschouwd als een belemmering voor een snelle inning van schulden tegen lage kosten.

De Oostenrijkse Orde van Advocaten is daarentegen van mening dat de beoogde richtlijn

- een geringere bescherming van schuldeisers en schuldenaren,

- een benadeling van de consumentenbelangen en

- een eenzijdig, zakelijk niet gerechtvaardigd concurrentievoordeel voor de incassobureaus tot gevolg heeft.

1. Meent de Commissie dat dit voorstel strookt met het subsidiariteitsbeginsel en rekening houdt met de beginselen van noodzaak en proportionaliteit?

2. Acht de Commissie deze maatregel objectief noodzakelijk, gezien het in Oostenrijk geldende recht dat de mogelijkheid biedt van een versnelde inning van vorderingen tot ATS 100.000,-- door middel van een elektronische aanmaningsprocedure en vooral het geldend maken van een aanspraak waarvoor de inschakeling van een advocaat in de executoriale procedure voldoende is?

3. Acht de Commissie gezien een en ander de eenzijdige bevordering van de concurrentie ten gunste van incassobureaus gerechtvaardigd?

Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie

(23 februari 1998)

1. De Commissie bestudeert momenteel de inhoud van een wetsvoorstel met betrekking tot achterstallige betalingen. Zij zal uiteraard het in artikel 3, sub b), van het EG-verdrag vastgestelde subsidiariteitsbeginsel in acht nemen en rekening houden met de beginselen van noodzaak en proportionaliteit.

2. De Commissie neemt nota van het standpunt van de Oostenrijkse Orde van Advocaten dat de geachte afgevaardigde heeft aangehaald, volgens welk de wettelijke situatie in Oostenrijk voor de ondernemingen goed werkt. De Commissie heeft evenwel ook nota genomen van een recentelijke enquête(1) waaruit blijkt dat 60 % van het Oostenrijkse bedrijfsleven van mening is dat het huidige wettelijke systeem voor de invordering van schulden ondoeltreffend is, 55 % van mening is dat het te langzaam is en 48 % denkt dat het teveel kost. 82 % van het Oostenrijkse bedrijfsleven is voorts van mening dat de wettelijke procedures moeten worden vereenvoudigd.

3. Het initiatief van de Commissie zal stellig op geen enkele wijze leiden tot concurrentiedistorsie. Integendeel, in de mededeling van de Commissie van 17 juli 1997(2) worden een aantal hindernissen genoemd die voorkomen dat incassobureaus in de gehele Gemeenschap werkzaam zijn. Doel van het initiatief van de Commissie is derhalve te komen tot gelijke voorwaarden en een goed werkende interne markt voor de invordering van schulden.

(1) European Payment Habits Survey, Intrum Justitia, Amsterdam, april 1997.

(2) PB C 216 van 17.7.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4133/97 van Wilfried Telkämper (V) aan de Commissie (21 januari 1998)

Betreft: Steun aan kernenergie en zonne-energie

Hoeveel steun heeft de kernenergiesector (met inbegrip van de opwerking en de opslag) in de EU de laatste tien jaar in totaal ontvangen?

Hoeveel steun heeft de zonne-energiesector in de EU de laatste tien jaar ontvangen?

Hoeveel van de steun onder 1) en 2) ging naar de deelstaat Baden-Württemberg resp. naar Duitsland?

Hoeveel schulden heeft het Franse EDF als gevolg van haar kernenergieprogramma? Hoeveel bedraagt de totale steun van Frankrijk aan de kernenergie?

Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie (27 maart 1998)

De financiële steun aan de kernenergiesector in de Gemeenschap is de afgelopen tien jaar beperkt gebleven tot het kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling (O& O) (kernsplijting en kernfusie). Deze steun bedraagt gemiddeld ongeveer 310 miljoen ecu per jaar, waarvan 100 miljoen ecu voor kernsplijting. In de periode 1986-1995 bedroegen de overeenkomstige gemiddelde jaarlijkse uitgaven aan O& O voor kernenergie in alle lidstaten samen ongeveer 1470 miljoen ecu. Sinds 1988 zijn er geen Euratom-leningen meer verstrekt.

In de periode 1990-1997 is in het kader van het Thermie-programma steun verleend aan ongeveer 160 zonne-energieprojecten. Deze projecten betreffen zonne-energietechnologie, d.w.z. fotovoltaïsche, thermische en industriële benutting van zonne-energie. Daarnaast hebben 72 projecten op het gebied van zonne-energie in de periode 1993-1997 financiële steun ontvangen in het kader van het Altener-programma. De financiële steun uit beide programma's bedraagt 70 miljoen ecu, ofwel ongeveer 9 miljoen ecu per jaar. De gemiddelde jaarlijkse uitgaven aan O& O voor zonne-energie in alle lidstaten samen bedroeg in de periode 1986-1995 ongeveer 125 miljoen ecu.

In Duitsland zijn gedurende die jaren 17 zonne-energieprojecten uitgevoerd met een financiële bijdrage van de Gemeenschap van 8 miljoen ecu uit het Thermie-programma. De corresponderende cijfers voor Baden-Württemberg zijn vier projecten en 1,65 miljoen ecu. In het Altener-programma zijn acht zonne-energieprojecten in Duitsland gesteund met een totaalbedrag van 1,3 miljoen ecu, waarvan één project in Baden-Württemberg met ongeveer 170.000 ecu. De uitgaven aan O& O voor kernenergie en zonne-energie in Duitsland bedroegen in de periode 1986-1995 gemiddeld respectievelijk 336 miljoen ecu en 70 miljoen ecu per jaar.

Volgens het jaarverslag over 1996 van Electricité de France (EDF) bedroeg de schuld van EDF eind 1996 133 miljard Franse frank. Er wordt geen opsplitsing naar energiebron vermeld. De uitgaven aan O& O voor kernenergie en zonne-energie bedroegen in de periode 1986-1995 gemiddeld respectievelijk 467 miljoen en 3 miljoen ecu per jaar.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4160/97 van Leonie van Bladel (UPE) aan de Raad (22 januari 1998)

Betreft: Vrees over verslechtering relatie EU met Suriname

1. Heeft de Raad kennis genomen van 27 arrestaties van burgers en militairen die op 25 oktober 1997 in Suriname hebben plaatsgevonden naar aanleiding van de voorbereiding van een zogenaamde coup?

2. Deelt de Raad de vrees dat de zogenaamde voorbereiding van de coup van 25 oktober 1997 een reactie is op het internationale opsporings- en arrestatiebevel dat door de Nederlandse justitie onlangs tegen de Surinaamse adviseur van staat, Desi Bouterse, is uitgevaardigd en tevens een afleidingsmanoeuvre van de Surinaamse regering is om binnenlandse kritiek op het falende financiële beleid van de huidige Surinaamse regering te pareren?

3. Is de Raad niet ernstig bezorgd over de uitspraken van de Surinaamse ex-dictator en huidige adviseur van staat, Desi Bouterse, die stelt dat buitenlandse mogendheden, waaronder Nederland, verantwoordelijk zouden zijn voor het beramen van de vermeende coup in Suriname?

4. Beseft de Raad dat de beschuldigende uitspraken van Bouterse tot verregaande verslechtering van de betrekkingen leiden van de landen van de Europese Unie met Suriname?

Gecombineerd Antwoord op de schritftelijke vragen E-4160/97, E-4161/97, E-4162/97 en E-4163/97 (18 mei 1998)

De Raad is slechts op de hoogte van de informatie die door de Surinaamse autoriteiten is verstrekt. Volgens deze gegevens zijn tijdens het weekend van 25 oktober 1997 een aantal personen gearresteerd die, naar men beweert, van plan waren een staatsgreep te plegen.

De Raad heeft ook kennis van een brief van de mensenrechtenorganisatie Moiwana '86 aan de Inter-Amerikaanse Commissie voor de rechten van de mens betreffende de door de geachte afgevaardigde vermelde zaak.

Voorzover de Raad informatie heeft kunnen verkrijgen over de verdachte die zich in oktober 1997 bij de Nederlandse Ambassade heeft gemeld, heeft deze persoon niet om asiel verzocht.

De Raad is van mening dat bij een eventuele gijzeling in Suriname de nodige maatregelen moeten worden genomen om een vreedzame oplossing te vinden voor een dergelijke actie.

De Raad is niet op de hoogte van de aantijgingen en beschuldigingen waaraan Desi Delano Bouterse zich volgens de geachte afgevaardigde schuldig zou hebben gemaakt.

Gezien het feit dat het gerechtelijk onderzoek waarnaar het geachte parlementslid verwijst nog niet is afgerond, kan de Raad zich hierover niet uitspreken.