SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0906/02

van Karla Peijs (PPE-DE) aan de Commissie

(25 maart 2002)

Betreft: Discriminatie van buitenlanders in het Belgische verkeersboetesysteem

Vorig jaar heb ik de Commissie een vraag (E-0830/01(1)) gesteld over de Belgische discriminatie van buitenlanders waar het gaat om snelheidsovertredingen. Vorig jaar was uw antwoord dat de Belgische wetgeving in detail moest worden bestudeerd voordat de Commissie hierover uitspraken zou doen. Nu een jaar later is de situatie nog steeds niet veranderd en zelfs verslechterd.

De Belgische regering heeft de minnelijke schikking voor verkeersovertredingen aanzienlijk verhoogd (200 EUR boete voor 10 km te hard). Voor buitenlanders dan. De minnelijke schikking voor de Belgen is nog steeds in Belgische franken en kan derhalve helemaal niet geïnd worden, omdat de frank geen wettig betaalmiddel meer is. Deze situatie is onaanvaardbaar. Vorig jaar gaf de Belgische regering te kennen dat de zaak voor haar geen prioriteit had. Na de recente hervorming concludeer ik dat alleen verkeersovertredingen van buitenlanders prioriteit hebben; dat vormt weer een nieuwe discriminatie. Met het oog op het Witboek transport, waarin de Commissaris aangeeft sancties en controles te willen harmoniseren, vragen wij ons af of het niet tijd is om de Belgische regering om opheldering te vragen. Dit loopt de spuigaten uit. Ik verwacht dat uw onderzoek naar de Belgische wetgeving mijn klacht ondersteunt en ik vraag u om nu actie te ondernemen.

Ik heb gezien dat er inmiddels een uitspraak (C-224/00) is over een soortgelijk geval in Italië, waaraan u refereert in uw antwoord. Door deze uitspraak mag de Italiaanse overheid mensen met een buitenlands nummerbord niet langer discrimineren. Is het niet tijd dat de Europese Commissie een inventarisatie maakt van de wetgeving op het gebied van boetes in de verschillende lidstaten en bestudeert of er wellicht ook in andere landen vormen zijn van discriminatie van buitenlanders? Deze zaak bezorgt burgers veel ergernis en ongemak en doet twijfel rijzen over de effectiviteit van de Unie.

(1) PB C 318 E van 13.11.2001, blz. 129.

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(28 mei 2002)

Overeenkomstig de informatie waarover de Commissie beschikt, wordt in de Belgische wetgeving voor ingezetenen en niet-ingezetenen een onderscheid gemaakt op het gebied van de inning en de heffing van boetes voor verkeersovertredingen. Daarbij hebben ingezetenen de keuze om de boete onmiddellijk te betalen dan wel binnen een door de Koning vastgestelde termijn, terwijl niet-ingezetenen ofwel het vereiste bedrag onmiddellijk dienen te betalen dan wel bedoeld bedrag dienen te betalen verhoogd met een bedrag dat bedoeld is om de gerechtelijke kosten te dekken.

Volgens de gegevens waarover de Commissie beschikt, zijn de bedragen van de boetes waarin de wetgeving voorziet, en waarnaar het geachte parlementslid verwijst, niet gewijzigd sinds januari 1998. Het Koninklijk Besluit van 10 juni 1985 betreffende de inning van een bedrag bij de vaststelling van overtredingen van het algemene reglement inzake de verkeersveiligheid, zoals gewijzigd bij Koninklijk Besluit van 24 oktober 1997, dat op 1 januari 1998 in werking is getreden, voorzag reeds in artikel 1 in een boete van 8 000 BEF (is gelijk aan 200 EUR) voor een overschrijding van de toegelaten maximum snelheid met meer dan 10 km per uur, en minder dan 21 km per uur, indien de overtreder geen vaste woon- of verblijfplaats in België heeft. Het Koninklijk Besluit van 10 juni 1985 werd vervolgens gewijzigd door het Koninklijk Besluit van 19 juli 2000 en door het Koninklijk Besluit van 11 december 2001, zulks met name om de betrokken boetes op de euro af te stemmen, zonder dat daarbij het betrokken bedrag evenwel werd opgetrokken. De voor de ingezetenen geldende boetes werden op grond van de wet betreffende het verkeer (Koninklijk Besluit van 16 maart 1968), in euro omgezet door middel van de wet betreffende de invoering van de euro inzake de aangelegenheden bedoeld in artikel 78 van de Grondwet van 26 juni 2000, en worden daadwerkelijk in euro geïnd.

Zoals de Commissie reeds heeft aangegeven in haar antwoord op schriftelijke vraag E-0830/01 van het geachte parlementslid(1), zulks op basis van de jurisprudentie van het Hof van Justitie in de zaak-Pastoors(2), is, bij afwezigheid van instrumenten die de uitvoering van een veroordeling in een andere lidstaat mogelijk maken dan die waarin de uitspraak tot stand kwam, een verschillende behandeling tussen ingezetenen en niet-ingezetenen objectief verantwoord, waarbij een lidstaat aan de niet-ingezetenen de verplichting kan opleggen om als waarborg een bedrag te betalen indien zij bij overtreding de voorkeur geven aan de voortzetting van een strafrechtelijke procedure ter vervanging van de onmiddellijke betaling van een boete.

De Commissie legt de laatste hand aan haar onderzoek met betrekking tot de Belgische wetgeving in verband met het recente besluit van het Hof van Justitie van 19 maart 2002 in de zaak C-224/00, Commissie verso de Italiaanse wetgeving op hetzelfde terrein, alvorens zich uit te spreken over de verenigbaarheid met het Gemeenschapsrecht.

Een van de redenen die de Belgische overheid ertoe heeft geleid tussen ingezetenen en niet-ingezetenen een onderscheid te maken, is het probleem dat door een Belgische rechtbank een boete wordt opgelegd die in een andere lidstaat moet worden uitgevoerd. In dit verband vestigt de Commissie

de aandacht op het initiatief van Frankrijk, Zweden en het Verenigd Koninkrijk met het oog op de goedkeuring van een kaderbesluit van de Raad inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning van geldelijke sancties(3). Het voorgestelde kaderbesluit beoogt dat een boete die in een lidstaat door een rechtbank wordt opgelegd, in de andere lidstaten moet worden erkend en toegepast. Boetes in verband met verkeersovertredingen die door de lidstaten worden opgelegd, zijn dikwijls eerder administratieve dan strafrechtelijke boetes. Ingeval het kaderbesluit ook betrekking heeft op administratieve boetes waarvan in dit verband sprake is zou een lange weg nodig zijn om het probleem op te lossen van grensoverschrijdende oplegging van boetes, en natuurlijk ook de noodzaak om een andere behandeling toe te passen voor ingezetenen en niet-ingezetenen.

(1) PB C 318 E van 13.11.2001.

(2) Arrest van het Hof van 23 januari 1997 in zaak C-29/95.

(3) PB C 278 van 2.10.2001.