NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/904

(2004/C 84 E/0999)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0893/04

van Werner Langen (PPE-DE) aan de Commissie

(22 maart 2004)

Betreft: Kosten van grensoverschrijdende overmakingen

Begin juli 2003 trad de „verordening (EG) nr. 2560/2001 van het Europees Parlement en de Raad betreffende grensoverschrijdende betalingen in euro (nr. 2000 wil/2001 (1))” in werking, volgens welke grensoverschrijdende overmakingen in het eurogebied overeenkomstig de betalingsvoorwaarden binnen de lidstaten moeten worden behandeld.

In een concreet geval werden bij een overmaking van de Stadssparkasse Köln aan Crédit Lyonnais, ondanks gebruik van het IBAN-nummer en de BI-code van de ontvangende bank overmakingskosten berekend.

Daar dit in strijd is met verordening (EG) nr. 2560/2001 vraag ik de Commissie:

1. Mogen banken en met name ontvangende banken ondanks de nieuwe verordening eigen overmakings-kosten berekenen?

2. Zo nee, kan het bedrag worden teruggevorderd?

3. Welke mogelijkheden heeft de Commissie om tegen een dergelijke gang van zaken op te treden?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(23 april 2004)

Op grond van Verordening (EG) nr. 2560/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 2001 betreffende grensoverschrijdende betalingen in euro, zijn de kosten die een instelling voor grensoverschrijdende elektronische betalingstransacties in euro aanrekent dezelfde als de kosten welke dezelfde instelling aanrekent voor dergelijke binnenlandse betalingen in euro. Deze bepaling geldt met ingang van 1 juli 2002 voor elektronische betalingstransacties (betalingen per kaart en opneming van contanten bij geldautomaten) in euro tot een bedrag van 12 500 EUR en met ingang van 1 juli 2003 voor overmakingen.

Deze bepaling houdt in dat de kosten die aan de opdrachtgever in rekening worden gebracht, hetzelfde zijn als voor een binnenlandse betaling. Ditzelfde geldt voor de kosten die aan de begunstigde in rekening worden gebracht. In de meeste landen worden over het algemeen geen kosten in rekening gebracht aan de begunstigde. Het kan evenwel gebeuren dat voor specifieke verrichtingen (niet-standaardbetalingen zoals bij voorbeeld overmakingen waarbij de opdrachtgever heeft aangegeven dat de begunstigde alle kosten voor zijn rekening dient te nemen) de begunstigde kosten worden aangerekend voor een grensoverschrijdende overmaking. Die kosten mogen echter niet hoger zijn dan voor een overeenkomstige binnenlandse betaling. De Commissie heeft een interpretatieve mededeling doen uitgaan over de praktische aspecten van de tenuitvoerlegging van artikel 3 van Verordening nr. 2560/2001 en in het bijzonder de zinsnede „dergelijke betalingen binnen de lidstaat”, teneinde dienaangaande iedere dubbelzinnigheid weg te nemen en een correcte tenuitvoerlegging van de verordening te verzekeren.

Het is voor de Commissie niet mogelijk om een nader onderzoek in te stellen aan de hand van de informatie die het geachte parlementslid in zijn schriftelijke vraag heeft verstrekt over de overmaking in kwestie van de Stadtsparkasse Köln naar de Crédit Lyonnais. Hiervoor is meer informatie vereist.

Wat de naleving van de verordening betreft, dienen de nationale autoriteiten te waarborgen dat deze op passende en samenhangende wijze wordt toegepast. In artikel 7 van de verordening wordt bepaald dat de naleving wordt verzekerd door doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties. Dit belet de burgers niet om ook te proberen rechtstreeks genoegdoening te krijgen van hun bank.

(1) PB L 344 van 28.12.2001, blz. 13.