SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1982/99

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(5 november 1999)

Betreft: Veiligheid in de steden

Overal heerst het gevoel dat de meeste steden in Europa minder veilig worden, wat de bevolking beangstigt en zorgen baart.

Kan de Commissie, ook al valt dit strikt genomen niet onder de bevoegdheid van de Europese Unie,

1. statistieken in dit verband verstrekken,

2. de lidstaten niet voorstellen het overheidspersoneel dat op de openbare weg werkzaam is en particulieren met een openbare taak zoals taxichauffeurs, aan een computercentrale van het politieapparaat te koppelen (de technologie hiervoor ligt nu in het bereik van iedereen) opdat zij door een simpele druk op een knop onmiddellijk een situatie waar groot gevaar dreigt, kunnen signaleren zodat ogenblikkelijk kan worden opgetreden?

Antwoord van de heer Vitorino namens de Commissie

(3 december 1999)

1. Zoals het geachte parlementslid heeft opgemerkt, kent het Verdrag van Amsterdam de Europese Unie niet expliciet bevoegdheden op het gebied van de veiligheid in de steden toe. In het kader van de debatten in de Europese Raad in Tampere hebben de staatshoofden en regeringsleiders echter te kennen gegeven dat zij gaarne zouden zien dat nationale programma's ter bestrijding van criminaliteit worden ontwikkeld. Daartoe moet worden gewerkt aan de uitwisseling van optimale werkwijzen en de versterking van de samenwerkingsnetwerken. Deze samenwerking zou als prioriteiten jeugdcriminaliteit, stedelijke criminaliteit en met drugs verband houdende criminaliteit kunnen hebben. Daarom is verzocht de mogelijkheid van een door de Gemeenschap gefinancierd programma te onderzoeken.

Statistische gegevens over criminaliteit worden momenteel door de lidstaten zelf volgens hun eigen criteria en wetgeving verzameld. Hierdoor is het tot op heden niet mogelijk de beschikbare gegevens te vergelijken. De Commissie acht het nodig hierin verbetering te brengen en bereidt daarom een ontwerpprogramma met de naam EUCLID voor, dat ten doel heeft de Unie de beschikking te geven over een instrument om de misdaadstatistieken van de politiediensten en de justitiële autoriteiten te vergelijken. Als dit instrument, na raadpleging van het Parlement, door de Raad wordt aangenomen, zal het de komende jaren in nauwe samenwerking met de beide betrokken nationale diensten, met Eurostat en Europol verder worden ontwikkeld.

2. De Commissie neemt kennis van de suggestie van het geachte parlementslid om overheidspersoneel dat op openbare plaatsen werkzaam is aan te sluiten op een operationele centrale van het politieapparaat, waardoor het mogelijk zou worden strafbare feiten te melden op het ogenblik dat zij plaatsvinden. De Commissie wijst er evenwel op dat in alle lidstaten zowel een centraal alarmnummer (112) als een centraal nummer voor de politiediensten bestaat. Het voorstel van het geachte parlementslid om een apart nummer voor bepaalde beroepen in te voeren, zou grondig moeten worden onderzocht, teneinde alle voor- en nadelen hiervan in kaart te brengen.

In een eerste fase zou het ongetwijfeld nuttig zijn om de ervaring die reeds in bepaalde lidstaten is opgedaan te onderzoeken en eventueel de uitwisseling van informatie over dergelijke maatregelen die op lokaal niveau moeten worden genomen en in onderlinge overeenstemming tussen de verschillende betrokken partners ten uitvoer moeten worden gelegd, aan te moedigen. Het communautaire programma Oisin zou eventueel aan de evaluatie van dergelijke maatregelen kunnen bijdragen. Op basis daarvan zou de Commissie vervolgens moeten nagaan of dergelijke maatregelen op bredere schaal kunnen worden voorgesteld in het kader van een algemene aanpak ter voorkoming van criminaliteit.