SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3187/02

van Daniel Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE) aan de Raad

(7 november 2002)

Betreft: Sterk van de visserij afhankelijke regio's, relatieve stabiliteit en toegang tot visbestanden

In haar antwoorden op mijn vragen E-0650/02(1), E-2096/02, E-2097/02 en E-2098/02(2), ontwijkt de Commissie door mij gestelde concrete vragen, waardoor ik mij genoodzaakt zie verder aan te dringen. Het ging mij erom van de Commissie informatie te krijgen over de criteria waaraan een Europese regio moet voldoen om te worden geklasseerd als sterk van de visserij afhankelijke regio (dit met het oog op verdeling van de vangstmogelijkheden), en over de vraag of de Commissie het, in overeenstemming met het juridisch-communautaire progressiviteitsbeginsel, noodzakelijk achtte de lijst van sterk van de visserij afhankelijke regio's na twintig jaar aan te passen en hierin nieuwe regio's op te nemen, gezien het feit dat nieuwe lidstaten als Spanje en Portugal er sindsdien zijn bijgekomen.

De Commissie gaat hier echter niet op in en beperkt zich ertoe erop te wijzen dat het begrip afhankelijkheid van visserij wordt gedefinieerd in artikel 4, lid 8 van Verordening (EG) nr. 1260/1999(3), betreffende stricturele steun aan de visserijsector in regio's van doelstelling 2, en dat dit begrip van afhankelijkheid niet voorkomt in andere verordeningen van de Raad, zoals die met betrekking tot de toewijzing van vangstmogelijkheden op communautair niveau en de onderlinge verdeling in nationale quota tussen de verschillende lidstaten.

In zijn resolutie van Den Haag van 3 november 1976 wijst de Raad nadrukkelijk op de noodzaak om bij de toepassing van het gemeenschappelijk visserijbeleid rekening te houden met de vitale behoeften van plaatselijke gemeenschappen die afhankelijk zijn van de visserij. In aansluiting hierop stelde de Raad in zijn verklaring van 30 mei 1980 de criteria vast voor deze quotaverdeling tussen de lidstaten: er moest sprake zijn van traditionele visserij, van speciale behoeften van regio's waarvan de bevolking sterk afhankelijk is van de visserij, of van verlies aan vangstpotentieel in wateren van derde landen. Deze criteria vormen het visserijquota-verdelingsmechanisme van de zogeheten relatieve stabiliteit. Overeenkomstig deze criteria werden Groenland, Ierland en het noorden van Groot-Brittannië uitgeroepen tot sterk van de visserij afhankelijke regio's, waardoor zij in aanmerking kwamen voor het beginsel van relatieve stabiliteit. Dit mechanisme bestaat nog steeds en is niet gewijzigd noch zijn er nieuwe zones opgenomen in opeenvolgende basisverordeningen.

Is de Raad niet van mening dat het begrip sterk van de visserij afhankelijke regio niet uitsluitend aan de orde wordt gesteld in Verordening (EG) nr. 1260/1999 inzake de structuurfondsen, doch reeds eerder door de Raad zelf werd geïntroduceerd met het oog op de verdeling van de vangstmogelijkheden, zoals nu blijkt uit de overwegingen bij de momenteel van kracht zijnde Verordening (EEG) nr. 3760/92(4) van de Raad?

Is de Raad op basis van de voorwaarden voor de verdeling van de visserijmogelijkheden van 1980, niet van oordeel dat een regio als Galicië die door de Commissie in haar antwoorden wordt erkend als zijnde sterk afhankelijk van de visserij niet eveneens in aanmerking zou moeten komen voor een nieuwe verdeling van de visserijmogelijkheden als de overgangsperiode van de toetredingsakte eenmaal is verstreken, en wel op basis van bovengenoemde voorwaarden, zeker nu in de wateren van derde landen belangrijke vangstmogelijkheden verloren zijn gegaan, zoals bijvoorbeeld de Marokkaanse visgronden?

(1) PB C 229 E van 26.9.2002, blz. 114.

(2) PB C 28 E van 6.2.2003, blz. 182.

(3) PB L 161 van 26.6.1999, blz. 1.

(4) PB L 389 van 31.12.1992, blz. 1.

Antwoord

(20 februari 2003)

1. In de resolutie van 3 november 1976(1) is de Raad overeengekomen dat de lidstaten met ingang van 1 januari 1977, in een onderling afgestemde actie, de grenzen van hun visserijzones in de Noordzee en het noordelijke deel van de Atlantische Oceaan zouden uitbreiden tot 200 mijl.

2. In bijlage VII bij de resolutie erkende de Raad de zogenaamde preferenties van Den Haag om rekening te houden met de behoeften van bepaalde lokale bevolkingsgroepen in de Gemeenschap die bijzonder afhankelijk zijn van de visserij.

3. De Raad bereikte op 25 januari 1983 overeenstemming over de toewijzing van de vangstmogelijkheden in de communautaire wateren (Verordening (EG) nr. 172/83 van de Raad), waarbij de vangstmogelijkheden werden toegewezen volgens het beginsel van de relatieve stabiliteit. Overeenkomstig de verklaring van de Raad van 30 mei 1980(2) is dit beginsel gebaseerd op de traditionele visserij, op de speciale behoeften van die gebieden die afhankelijk zijn van de visserij en op het verlies van het vangstpotentieel in de wateren van derde landen (verlies aan jurisdictie). Zoals nog zal blijken waren de preferenties van Den Haag slechts één van de parameters ter bepaling van de relatieve stabiliteit. In de Raad is er betwisting over de mate waarin die preferenties boven op de relatieve stabiliteit kunnen worden ingeroepen.

4. De vangstmogelijkheden voor Spanje en Portugal zijn vastgesteld in de Toetredingsakte van 1985 en opgenomen in de sleutels voor de relatieve stabiliteit.

5. In de afgelopen jaren (sinds 1989) heeft de Raad de tegenstrijdige belangen met elkaar verzoend en, indien nodig, rekening gehouden met de belangen van lokale bevolkingsgroepen die afhankelijk zijn van de visserij. Het Hof van Justitie heeft gesteld dat dergelijke quotatoewijzingen worden aangenomen op grond van de discretionaire bevoegdheden van de Raad uit hoofde van artikel 8, lid 4, van Verordening (EG) nr. 3760/92 van de Raad. Zij hangen niet af van de vraag of bijlage VII bij de resolutie van Den Haag regelmatig is vastgesteld (Zaak C-4/96).

6. De Raad buigt zich thans over de kwestie van de relatieve stabiliteit als onderdeel van de hervorming van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid. In dit stadium van de onderhandelingen heeft de Raad niet ingestemd met een beperking van zijn discretionaire bevoegdheid om te besluiten over de toewijzingssleutels. Hij heeft ook geen verband gelegd tussen de preferenties van Den Haag en het beginsel van de gelijkwaardige toegang voor Spanje tot de communautaire visserijzone op 1 januari 2003.

(1) PB C 105 van 7.5.1981.

(2) PB C 158 van 27.6.1980.