SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0243/02

van Karla Peijs (PPE-DE) aan de Commissie

(6 februari 2002)

Betreft: Douanevraagstukken

De internationale verhuisbranche, die hoofdzakelijk uit kleine en middelgrote bedrijven bestaat, ziet zich geconfronteerd met een groot probleem dat haar rentabiliteit aantast en illustreert dat er met betrekking tot douanevraagstukken geen gelijkwaardige concurrentieverhoudingen bestaan. Zo kunnen verhuisgoederen uit andere continenten gemakkelijker via het Verenigd Koninkrijk dan via om het even welke andere haven in de EU worden ingevoerd, waar op het punt van binnenkomst een T-formulier moet worden ingevuld en de goederen op de eindbestemming door de douane moeten worden ingeklaard, waarbij tal van documenten ter staving van de oorspronkelijke woonplaats moeten worden overgelegd.

Kent de Commissie dit probleem, dat afbreuk doet aan de eerlijke mededinging tussen verhuisbedrijven?

Is de Commissie niet van mening dat de douanevoorschriften geen gelijke tred houden met de snelheid die de activiteiten van een moderne samenleving vereisen?

Kan de Commissie de invoering overwegen van een vereenvoudigd en geharmoniseerd douaneformulier, zodat de papierwinkel waarmee het bewijs van woonplaats moet worden geleverd in een later stadium, nadat de huisraad is ingevoerd, kan worden afgehandeld?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(19 maart 2002)

De Commissie is inderdaad benaderd door vertegenwoordigers van een aantal verhuisbedrijven die haar de in de vraag van het geachte parlementslid aan de orde gestelde situatie hebben beschreven.

De Commissie zou wat dit betreft de aandacht willen vestigen op de volgende beginselen die ten grondslag liggen aan de douaneafhandeling van uit een derde land binnenkomende verhuisgoederen:

- Een natuurlijke persoon die zijn normale verblijfplaats van een derde land naar het douanegebied van de Gemeenschap overbrengt, kan zelf kiezen via welk kantoor in de Gemeenschap de persoonlijke bezittingen die hij bij deze gelegenheid invoert in het vrije verkeer worden gebracht. Volgens de regels van de interne markt hoeft hij zich daarbij niet te beperken tot douanekantoren in de lidstaat waar hij zich wenst te vestigen.

- Onverminderd de bepalingen van het Communautair Douanewetboek betreffende de voorwaarden en procedures voor het in het vrije verkeer brengen van ingevoerde goederen, kunnen de douane-instanties van de lidstaten tot op zekere hoogte zelf bepalen welke documenten een persoon die zijn verblijfplaats naar de Gemeenschap overbrengt, dient over te leggen om vrijstelling van rechten te verkrijgen overeenkomstig de bepalingen van Verordening (EEG) nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen(1). Deze discretionaire bevoegdheid werd de lidstaten verleend wegens de grote verschillen die er bestaan tussen de nationale rechtsvoorschriften met betrekking tot de administratieve procedures en voorwaarden die gelden voor personen die zich in een bepaald land willen vestigen.

- De douane-instanties in de lidstaten mogen deze discretionaire bevoegdheid evenwel niet misbruiken om personen die zich in het land van de betrokken douane-instantie vestigen een andere douanebehandeling te geven dan personen die zich in een andere lidstaat van de Gemeenschap vestigen. Dit betekent dat elk douanekantoor vrijgave voor het vrije verkeer dient te verlenen op overlegging van de bewijsstukken die vereist zijn voor een persoon die zich vestigt in de lidstaat waaronder het douanekantoor ressorteert. Een douane-instantie die weigert dergelijke bewijsstukken te aanvaarden of die van de betrokkene verlangt dat hij de regeling communautair douanevervoer gebruikt, enkel en alleen omdat hij zich in een andere lidstaat vestigt, handelt in strijd met de vigerende wetgeving.

Mocht het geachte parlementslid kennis hebben van specifieke gevallen waarin deze beginselen niet zijn nageleefd, dan wordt zij verzocht deze informatie aan de Commissie toe te zenden zodat haar diensten daar op passende wijze gevolg aan kunnen geven.

(1) PB L 105 van 23.4.1983.