SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1202/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(12 april 2000)

Betreft: Crisissituatie in de sector van de appelteelt

De teelt van Jona Gold-appels verkeert momenteel in een crisissituatie. Limburgse fruittelers moeten hun producten noodgedwongen onder kostprijs verkopen. Het probleem beperkt zich niet tot telers in de Vlaamse provincie Limburg, maar manifesteert zich ook in andere regio's.

1. Is de Commissie op de hoogte van de crisis in de sector van de appelteelt, en meer specifiek de Jona Gold? Zo neen, zal de Commissie alsnog gedetailleerde informatie inwinnen over de appelcrisis?

2. Zal de Commissie maatregelen nemen om een oplossing te bieden voor de appelcrisis? Zo ja, welke en betreft het structurele of noodmaatregelen? Zo neen, waarom wenst de Commissie geen maatregelen te treffen?

3. Is de Commissie voorstander van een quotabeleid voor de appelproductie in de Europese Unie teneinde een structurele oplossing te bieden voor de crisis in de sector van de appelteelt? Zo ja, wanneer en op welke wijze zal de Commissie een dergelijke quotaregeling uitwerken? Zo neen, waarom ziet de Commissie af van een dergelijke quotaregeling om de appelcrisis structureel op te lossen en welke maatregelen schuift de Commissie als alternatief naar voren?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(22 mei 2000)

1. De Commissie heeft eveneens geconstateerd dat de appelprijzen in het verkoopseizoen 1999/2000 over het algemeen lager waren dan in het vorige verkoopseizoen. Toch liggen die prijzen ongeveer op hetzelfde niveau als in het verkoopseizoen 1997/1998. Deze algemene ontwikkeling is grotendeels te verklaren door het relatief hoge productiepeil in de Gemeenschap (bijna 8,5 miljoen ton, dus circa 10 % meer dan gemiddeld in de voorbije verkoopseizoenen). Achter deze algemene cijfers gaan evenwel verschillen naar lidstaat schuil: zo is in België in 1999 bijna 550 000 ton appelen geproduceerd, d.w.z. 30 % meer dan gemiddeld in de voorbije verkoopseizoenen. Ook de productie van Jonagold bereikte een recordpeil met 900 000 ton voor de Gemeenschap. De producentenprijzen voor appelen in België, en vooral die voor Jonagold, liggen dus en dat is logisch onder hun gebruikelijke peil.

2. In situaties zoals deze kunnen de producenten op grond van de gemeenschappelijke marktordening voor groenten en fruit (Verordening (EG) nr. 2200/96 van de Raad van 28 oktober 1996(1)) van diverse financiële instrumenten gebruik maken. Enerzijds kunnen de telersverenigingen besluiten om de interventieregeling toe te passen en producten uit de markt te nemen, met het doel de prijzen voor de producten die nog op de markt blijven op peil te houden. Anderzijds kunnen zij via de actiefondsen over aanzienlijke financiële middelen van de overheid beschikken om de structuur te verbeteren. Deze maatregelen zijn bedoeld om de telersverenigingen, waarvan de leden in België 70 % van de totale productie van groenten en fruit voor hun rekening nemen, in staat te stellen zowel het hoofd te bieden aan conjuncturele crisissituaties als maatregelen te nemen om hun concurrentiekracht te vergroten.

De appelproducenten beschikken dus via deze regelingen over adequate instrumenten om de gevolgen van ongunstige ontwikkelingen van een conjuncturele productiecrisis op te vangen. Er hoeven geen nieuwe buitengewone maatregelen te worden opgezet. Wat meer inzonderheid de variëteit Jonagold betreft, die goed is voor 50 % van de totale productie in België, beschikken de producenten via de actiefondsen eveneens over financiële middelen om over te schakelen op variëteiten waarvan er minder overschotten zijn.

3. De Commissie is ook niet voornemens om een productiequotaregeling voor appelen in te voeren. Dergelijke maatregelen, waarin de gemeenschappelijke marktordening niet voorziet, lijken geen geëigende instrumenten voor teelten waarvan de producent de eindproductie moeilijk van tevoren kan bepalen. Sinds 1996 kiest de Raad als instrument ter ondersteuning van de groente- en fruitsector veeleer voor een structurele steunregeling ten behoeve van de telersverenigingen, waarbij wordt gewerkt met actiefondsen. Een en ander moet de telersverenigingen die het aanbod concentreren in staat stellen om steeds beter het hoofd te bieden aan de conjunctuurschommelingen van de productie.

(1) PB L 297 van 21.11.1996.