SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0210/02

van Piia-Noora Kauppi (PPE-DE) aan de Commissie

(6 februari 2002)

Betreft: Repatriëring van overledenen binnen de EU

Een groeiend aantal burgers van de EU woont in een andere lidstaat dan het land van herkomst. Dit kan een groot aantal redenen hebben: zo werken veel burgers van de EU in een ander EU-land, neemt het toerisme voortdurend toe en verhuizen bovendien steeds meer gepensioneerden van Noord-Europa permanent naar Zuid-Europa. De groeiende migratiestroom en het toenemende toerisme leiden onvermijdelijk tot het feit dat steeds meer burgers van de EU sterven in een ander EU-land dan hun land van herkomst.

Terwijl de interne communautaire markt steeds beter functioneert, doen zich echter absurde problemen voor bij het repatriëren van een overledene van het ene EU-land naar het andere. Dit brengt voor de nabestaanden onnodige kosten en pijnlijke vertragingen met zich mee.

Zo is bijvoorbeeld een zinken kist niet vereist voor het vervoeren van een overledene (over land) van Straatsburg naar Lyon (460 km) of van Ivalo naar Helsinki (1120 km), maar wel voor het vervoeren van een overledene van Straatsburg naar Baden-Baden (50 km). Er zijn geen logische hygiënische of veiligheidsredenen voor een dergelijk verschil.

Momenteel wordt het repatriëren van overledenen van een lidstaat naar een andere geregeld door het verdrag van Berlijn (1937) en het Verdrag van de Raad van Europa inzake het vervoer voor lijken (Straatsburg 1973). Deze overeenkomsten zijn echter niet meer bij de tijd, omdat ze gebaseerd zijn op grenscontroles die met name in de Schengenlanden zijn afgeschaft.

Is de Commissie op de hoogte van deze betreurenswaardige, maar onvermijdelijke situatie, die voortvloeit uit de uitbreiding van de interne marktzone van de EU en van het openen van de grenzen?

Zou het mogelijk zijn regelgeving betreffende het repatriëren van overledenen binnen de EU in te voeren, zodat het repatriëren van een lidstaat naar een andere even eenvoudig wordt als het vervoer binnen een lidstaat?

Gecombineerd Antwoordvan de heer Bolkestein namens de Commissieop de schritftelijke vragen E-0073/02, E-0087/02,E-0210/02, E-0344/02, E-0346/02, P-0407/02 en E-0679/02

(25 maart 2002)

De Commissie erkent dat de repatriëring van het lichaam van een persoon die in een andere lidstaat dan zijn/haar lidstaat overleden is, een gevoelige en moeilijke kwestie is die groot leed kan veroorzaken aan de betrokken familie.

De Commissie is door recente schriftelijke vragen op de hoogte van bepaalde specifieke gevallen waarbij de repatriëring van een overledene van de ene lidstaat naar de andere voor moeilijkheden gezorgd heeft. De Commissie beschikt echter over geen enkele informatie of statistieken die een beeld geven van een mogelijk probleem en de omvang ervan.

Deze problemen kunnen een aantal vragen oproepen, waarvan sommige betrekking hebben op verschillende aspecten van het communautair beleid, bijvoorbeeld transport, gezondheid, vrij verkeer enz. De Gemeenschap lijkt evenwel geen duidelijke bevoegdheden ter zake te hebben. Bovendien is de reglementering betreffende de overdracht van lichamen van overledenen neergelegd in de Internationale Overeenkomst van Berlijn betreffende het vervoer van lijken (1937, nr. 4391 League of Nations Treaty Series) en de Overeenkomst inzake het vervoer van lijken van de Raad van Europa, gesloten in september 1973. In elk geval moeten de lidstaten die het transport van overledenen regelen, in overeenstemming met de rechtspraak van het Hof van Justitie, alle vereisten op een niet-discriminerende wijze toepassen. Elke afwijking op grond van de volksgezondheid moet in overeenstemming zijn met de rechtspraak van het Hof.

In het licht van het bovenstaande zal de Commissie deze kwestie van dichtbij blijven volgen, maar zij overweegt momenteel geen enkel specifiek initiatief.