SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1228/01

van José Ribeiro e Castro (UEN) aan de Commissie

(26 april 2001)

Betreft: Mislukking van de onderhandelingen over het visserijakkoord EU/Marokko

In antwoord op een vraag van het EP-lid Fernando Fernández Martin (E-2594/00)(1), bevestigt de heer C. Patten, lid van de Commissie, dat de alleen al in het kader van het MEDA-programma verstrekte subsidies over de jaren 1996-1999 630,29 miljoen belopen, d.w.z. een jaarlijks gemiddelde van 157,5 miljoen. Hoeveel steun Marokko in het kader van de communautaire samenwerkingsprogramma's ontvangt, is ons niet bekend, maar we veronderstellen dat dit niet lager dan bovengenoemd bedrag ligt.

Volgens de Portugese pers vormde een verschil van 5 miljard escudo's per jaar, die als financiële vergoeding door de Marokkaanse regering werd geëist maar niet door de Commissie werd aanvaard, een doorslaggevende factor voor het mislukken van de onderhandelingen over het visserijakkoord EU/Marokko. Dit bedrag, dat omgerekend 24,9 miljoen is, is veel lager dan de steun die de EU jaarlijks aan Marokko verstrekt.

Het valt te begrijpen dat een land als Marokko zijn eigen hulpbronnen duurder wil verkopen. Dit staat een soeverein land namelijk vrij. Maar een land dat op deze manier internationale akkoorden sluit vermindert daarmee op evenredige wijze zijn afhankelijkheid of behoefte aan externe steun. Dit betekent dat aanvaarding van de Marokkaanse eisen waarschijnlijk gecompenseerd had kunnen worden met een flinke vermindering - of op zijn minst een gelijkwaardige vermindering - van de communautaire financiële steun die in het kader van de samenwerkingsprogramma's wordt verleend. Het beleid van de Marokkanen lijkt duidelijk: meer onafhankelijkheid door de eigen hulpbronnen duur te verkopen, minder behoefte aan externe steun.

Anderzijds heeft het mislukken van de onderhandelingen over het visserijakkoord tot ernstige economische en sociale gevolgen voor de vissers en economische situatie van Portugal en Spanje geleid.

De communautaire samenwerkingsprogramma's vormen een antwoord op het internationale solidariteitsbeleid dat zeker zijn nut heeft, met name als het om het Marokkaanse volk en ons bevriende en naburige Koninkrijk Marokko gaat. Maar de solidariteit van de Commissie en de EU-instellingen moet in de eerste plaats gericht zijn op de eigen burgers van de Europese Unie die in dit geval ernstige schade werd berokkend.

Kan de Commissie in het licht van het voorafgaande mededelen of zij bij de onderhandelingen met het Koninkrijk Marokko de belangen van de EU en in het bijzonder van de Portugese en Spaanse vissers met hand en tand heeft verdedigd en daarbij de door de Marokkanen geëiste financiële compensaties heeft afgewogen tegen de omvang van de communautaire steun die dit land in het kader van de samenwerkingsprogramma's ontvangt? En zo niet, waarom niet?

(1) PB C 113 E van 18.4.2001, blz. 128.

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(13 juni 2001)

De Gemeenschap heeft met het Koninkrijk Marokko een associatieovereenkomst ondertekend die op 1 maart 2000 in werking is getreden. In deze overeenkomst is op termijn de totstandbrenging van een vrijhandelszone tussen de twee partijen bepaald.

De tariefafbraak die gekoppeld is aan de inwerkingtreding van deze overeenkomst zal enerzijds een geleidelijke openstelling van de Marokkaanse markt inhouden, ten voordele van het bedrijfsleven van de Gemeenschap en anderzijds een grote inspanning van de Marokkaanse productiesector vergen om aan de Europese concurrentie het hoofd te bieden. Het Programma MEDA is opgezet om Marokko te helpen in de overgangsfase naar vrijhandel zijn economie op een voldoende hoog peil te krijgen.

Het is in dit verband niettemin nuttig erop te wijzen dat de tariefafbraak sedert de inwerkingtreding van de associatieovereenkomst een vermindering op korte termijn betekent van de jaarlijkse begroting van Marokko welke door het Programma MEDA ternauwernood wordt gecompenseerd vanwege de beperkingen van de communautaire fondsen voor de samenwerking met de derde landen.

De betrekkingen tussen de Gemeenschap en Marokko geven blijk van een aan beide kanten aanwezige wens om in het belang van de twee partijen economische integratie te bereiken. De samenwerking op het gebied van de visserij is hiervan slechts één aspect, zij het niet het geringste, van het brede scala van deze betrekkingen. De Commissie heeft bij gelegenheid van de onderhandelingen over de visserijovereenkomst rekening gehouden met het geheel van de belangen van de Unie in het kader van haar betrekkingen met Marokko.