ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3658/98

van José García-Margallo y Marfil (PPE) aan de Commissie

(7 december 1998)

Betreft: Het millenniumprobleem

Er wordt de laatste tijd veel gesproken over een mogelijk "millenniumprobleem", of "effect 2000- probleem", dat zich zou kunnen voordoen bij alle soorten programmeerbare elektronische systemen, van centrale computers tot chips.

Aangezien deze systemen vooral gebruikt worden voor industriële doeleinden (in de diverse fasen van het fabricageproces), vervoer, openbare diensten, enz., en de datum hun werking bepaalt, is hun gedrag op de dag van de eeuwwisseling van groot belang.

Overweegt de Commissie, gezien de bestaande risico's, een informatie- en preventieseminar te organiseren over dit potentiële probleem?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie

(18 januari 1999)

Het millenniumprobleem is de afgelopen jaren, en met name in 1998, in de Gemeenschap uitgebreid aan bod gekomen in diverse media, onder andere pers en televisie, en is ook op een aantal conferenties besproken. In de meeste lidstaten zijn reeds voorlichtingscampagnes gehouden of bestaan er plannen in die richting. Het is dan ook niet zeker dat een voorlichtingscampagne van de Commissie een wezenlijke extra bijdrage zou leveren. Ook moet rekening worden gehouden met praktische problemen die te maken hebben met de specifieke situatie in bepaalde landen en regio's.

Op de Internetpagina van de Commissie over het jaar 2000 (http://www.ispo.cec.be/y2keuro) is een breed scala aan informatie uit diverse landen over het probleem en over mogelijke oplossingen te vinden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3324/98

van Kirsi Piha (PPE) aan de Commissie

(10 november 1998)

Betreft: Kinderarbeid in Europa

Volgens schattingen van het Economisch en Sociaal Comité wordt er in Europa door ruim vijf miljoen minderjarigen kinderarbeid verricht. Het grootste deel van deze kinderen werkt in de pornografie, de drugshandel, het sekstoerisme en dergelijke.

Hoe wil de Commissie zicht krijgen op de werkelijke omvang van de kinderarbeid in Europa? Op welke wijze gaat de Commissie het communautaire beleid inzetten om mee te werken aan het uitroeien van kinderarbeid?

Antwoord van de heer Flynn Namens de Commissie

(26 januari 1999)

De Commissie veroordeelt pertinent alle vormen van kinderarbeid, in het bijzonder die welke door de geachte afgevaardigde zijn genoemd.

Volgens de bepalingen van richtlijn 94/33/EG van de Raad van 22 juni 1994 betreffende de bescherming van jongeren op het werk(1) nemen de lidstaten de nodige maatregelen om kinderarbeid te verbieden. Zij zien er op toe dat de jongeren worden beschermd tegen economische uitbuiting en tegen alle werkzaamheden die schade kunnen toebrengen aan hun veiligheid, gezondheid of hun fysieke, psychische, morele of sociale ontwikkeling of die hun opleiding in gevaar kunnen brengen. Deze communautaire richtlijn had uiterlijk op 22 juni 1996 in het juridisch stelsel van de lidstaten moeten zijn omgezet, die derhalve verplicht zijn alle noodzakelijke maatregelen te treffen om een doeltreffende toepassing van deze bepalingen te waarborgen.

De gezamenlijke actie van 24 februari 1997(2) verlangt van de lidstaten dat zij sexuele uitbuiting van kinderen, met inbegrip van het overhalen of dwingen van een kind tot enige vorm van onwettige sexuele activiteit, het uitbuitend gebruik van een kind in prostitutie of andere onwettige sexuele activiteiten, met inbegrip van pornografisch optreden en materiaal, strafbaar stellen en bestraffen.

Voorts is Europol in het kader van zijn mandaat inzake mensenhandel eveneens actief in de strijd tegen dergelijke sexuele uitbuiting in samenwerking met de rechtshandhavingsinstanties in de lidstaten.

De Commissie brengt ook het STOP-programma ten uitvoer, dat de overheidsinstanties steunt in de strijd tegen de handel in kinderen en hun sexuele uitbuiting, evenals het DAPHNE-programma dat non-gouvernementele organisaties (NGOs) steunt in de strijd tegen alle vormen van geweld tegen kinderen, met inbegrip van sexuele uitbuiting.

(1) PB L 216 van 20.8.1994.

(2) PB L 63 van 4.3.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2563/98

van Christoph Konrad (PPE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Financieel schandaal in Duitsland (NRW, Oberhausen) met gelden voor economische steun voor HDO-mediacentrum

1. Is het de Commissie bekend dat het HDO-mediacentrum in Oberhausen onder meer met behulp van EU-steun werd opgericht?

2. Is het mediacentrum, dat als prestigeproject voor de structuurverandering in het Ruhrgebied doorgaat, in het kader van de structuurfondsen van de EU gesteund?

Zo ja, in welk "doelstellings"-kader en voor welk bedrag?

3. Is het de Commissie bekend dat het Duitse openbaar ministerie in dit verband wegens verdenking van fraude met investeringsgelden een onderzoek heeft geopend?

4. Welke consequenties verbindt de Commissie daaraan?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(17 november 1998)

Het HDO-mediacentrum in Oberhausen heeft subsidies ontvangen van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO).

De subsidie, die is toegekend in het kader van doelstelling nr. 2, is uitbetaald voor twee fasen. Voor de eerste fase (1989-1991) bedroeg de EFRO-bijdrage 1.932.444 DM en voor de tweede fase (1992-1993) is 415.346 DM betaald. Deze steunbedragen dekten alleen de exploitatiekosten tijdens de aanvangsfase van het project. Voor de latere investeringskosten, die ongeveer 100 miljoen DM bedroegen, is geen subsidie gegeven door het EFRO.

De Commissie is op de hoogte gebracht van de vervolging die is ingesteld tegen twee beheerders van de maatschappij die het technologisch centrum exploiteert. Voor zover bekend houdt deze vervolging evenwel verband met andere financiële operaties. De klachten lijken namelijk uitsluitend betrekking te hebben op de investeringskosten van het project, die voor 100 % uit nationale middelen zijn gefinancierd.

De EFRO-bijdragen die voor de projecten zijn betaald, zijn namelijk toegekend aan de maatschappij die het maatschappelijk kapitaal bezit (Besitzgesellschaft) en niet aan de exploiterende maatschappij (Betriebsgesellschaft), die zorgt voor de bedrijfsvoering. Bij de controle door de Bezirksregierung van Düsseldorf (de hoogste plaatselijke administratieve instantie) van de documenten over de uiteindelijke besteding van de middelen is geen enkele anomalie of althans geen ernstige anomalie geconstateerd. De twijfel die in mei 1993 bij het Landesrechnungshof (de rekenkamer van de deelstaat) was gerezen naar aanleiding van de accountantscontroles over de eerste fase is inmiddels volledig weggenomen. Het Landesrechnungshof heeft de controleprocedure op 15 september 1995 afgesloten. Dit neemt niet weg dat de Commissie de verdere ontwikkelingen in de zaak van het HDO-mediacentrum aandachtig zal volgen.

Als de Duitse autoriteiten in de loop van hun onderzoek zouden constateren dat de aan het licht gebrachte onregelmatigheden ook betrekking hebben op communautaire steun, dan moeten zij die feiten op grond van Verordening (EG) 1681/94 van de Commissie van 11 juli 1994(1) aan de Commissie melden, die dan de nodige maatregelen zal nemen.

(1) PB L 178 van 12.7.1994.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3665/98

van José García-Margallo y Marfil (PPE) aan de Commissie

(7 december 1998)

Betreft: Vervalsingen en piraterij

De Commissie heeft op 22 oktober ll. de publicatie aangekondigd van een Groenboek over de bestrijding van vervalsingen en piraterij op de interne markt. De bij dit probleem betrokken sectoren van de diverse lidstaten zullen in het kader van dit initiatief geraadpleegd worden.

Welke maatregelen zou de Commissie kunnen treffen, na raadpleging van de betrokken sectoren, rekening houdend met de huidige wetgeving?

Gecombineerd Antwoord

van de heer Monti namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-3664/98 en E-3665/98

(29 januari 1999)

Een van de doelstellingen van het groenboek over de bestrijding van namaak en piraterij in de interne markt(1) is de economische impact van dit verschijnsel in de interne markt te evalueren. Deze evaluatie is mogelijk aan de hand van de antwoorden die zullen worden gegeven op de in het groenboek gestelde vragen aan alle betrokken kringen, met name de ondernemingen, de houders van de intellectuele-eigendomsrechten en de beroepsorganisaties. Het zal de geachte afgevaardigde niet zijn ontgaan dat concrete vragen in het groenboek worden gesteld over de eventuele economische en sociale gevolgen van de namaak en piraterij in de interne markt voor de ondernemingen (verlies van marktaandelen, verlies van arbeidsplaatsen, daling van de omzet) als voor de economie (daling van de investeringen, zwart werk, verlies van belastinginkomsten). Op basis van alle door de betrokken kringen verstrekte gegevens, zal de Commissie een concretere voorstelling hebben van de gevolgen van namaak en piraterij voor de Europese economie.

Wat de initiatieven betreft die de Commissie voornemens is aan het einde van de raadpleging te nemen, is het in dit stadium nog te vroeg om concreet een antwoord aan de geachte afgevaardigde te geven, aangezien de raadpleging nog niet is afgesloten. De Commissie wil evenwel a priori geen enkele vorm van maatregel uitsluiten, noch welk middel dan ook ter bestrijding van namaak en piraterij ten opzichte van een ander bevoorrechten. Aangezien de in het groenboek ter sprake gebrachte bestrijdingsmiddelen een grote diversiteit vertonen, zijn de initiatieven die de Commissie eventueel zal nemen, niet noodzakelijkerwijze van juridische aard, maar kunnen bijvoorbeeld bestaan uit acties ter financiële ondersteuning van activiteiten ter bestrijding van de namaak of de piraterij, organisatorische of administratieve maatregelen of zelfs aansporende of stimulerende maatregelen.

(1) COM(98) 569 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3085/98

van Karin Riis-Jørgensen (ELDR) aan de Commissie

(16 oktober 1998)

Betreft: Digitale in- en uitgang van videocamera's

Een digitale videocamera die bijvoorbeeld is gekocht in Singapore dat hetzelfde TV-systeem heeft als Denemarken, is voorzien van de internationale standard interphase IEEE1394, wat er in de praktijk o.a. op neerkomt dat een opgenomen programma digitaal kan worden overgezet op harde schijf en dat het signaal, na afronding van de definitieve vormgeving, digitaal kan worden teruggestuurd naar de camera. Hoewel de camera's identiek zijn, is dit laatste onmogelijk als de camera in de EU wordt aangeschaft, aangezien de camera's anders geprogrammeerd worden.

Waarom heeft de Commissie besloten dat digitale videocamera's die in de EU worden verkocht niet hoeven te beschikken over de internationale standard interphase ingang IEEE1394?

Waarom geldt voor digitale videocamera's met digitale registratie een invoerheffing van 14 %, tegen 4 % voor camera's zonder de mogelijkheid van digitale registratie?

Acht de Commissie een eventuele quotaregeling in de sector digitale videocamera's redelijk, gezien het feit dat de technologische ontwikkeling in deze sector zich voornamelijk buiten de EU afspeelt?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(14 januari 1999)

De Commissie heeft geen besluit genomen waarbij de invoer of het in de handel brengen in de Gemeenschap van digitale consumentenelektronica zoals digitale videocamera's die met de IEEE 1394 interface zijn uitgerust wordt verboden. Evenmin heeft zij besloten dat wordt vereist dat deze apparatuur met dit soort interface wordt uitgerust. Fabrikanten en detailhandelaren zijn in feite vrij om de digitale interface te kiezen het meest geschikt lijkt voor de desbetreffende markt, of er geen te gebruiken.

Wat de voor digitale videocamera's geldende tariefregeling betreft, wijst de Commissie het geachte parlementslid op haar antwoord op schriftelijke vraag E-3811/97 van mevrouw Hawlicek(1) over de benadeling bij inklaring van videocamcorders met ingangscontacten. Videocamera's met een aansluiting voor het opnemen van televisieprogramma's zijn onderworpen aan dezelfde tariefregeling als videorecorders, met andere woorden voor deze apparaten geldt een normaal douanetarief van 14 % overeenkomstig het gemeenschappelijk douanetarief. Videocamera's zonder aansluiting voor het opnemen van televisieprogramma's kunnen videorecorders niet vervangen en voor dit soort artikelen geldt derhalve eenzelfde tariefregeling als die welke voor andere camera's geldt, namelijk een normaal tarief van 4,9 %.

Het feit dat het apparaat digitaal is en op een computer kan worden aangesloten heeft geen gevolgen ten aanzien van de tariefregeling waar het onder valt. Dit antwoord geldt daarom eveneens voor digitale videocamera's.

Voorts zou de Commissie erop willen wijzen dat op digitale camera's geen quotaregeling van toepassing is.

(1) PB C 187 van 16.6.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3874/98

van Raimo Ilaskivi (PPE) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: Door Jasser Arafat ontvangen EU-steun

Volgens een onderzoek door de EU waarvan de resultaten zijn uitgelekt is steun van de Europese Unie die was bestemd voor arme woongebieden in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever mogelijkerwijs gebruikt voor de bouw van woningen voor personen die tot de kring rond Jasser Arafat behoren. Volgens het rapport is er voor zogeheten onduidelijke projecten een bedrag ter hoogte van 115 miljoen FIM gebruikt.

Gaat de Commissie onderzoeken in hoeverre de verdenkingen die zijn gerezen naar aanleiding van bovengenoemd rapport op waarheid berusten? Indien de verdenkingen juist blijken te zijn, welke maatregelen gaat de Commissie dan nemen om de misbruikte EU-middelen terug te eisen?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie

(12 februari 1999)

De Gemeenschap is voor de Palestijnen de belangrijkste donor. De communautaire begroting en de lidstaten verstrekken samen 54 % van de totale bijstand aan de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever.

Onlangs werden er in sommige persartikelen vraagtekens gezet bij de wijze waarop een door de Gemeenschap gefinancierd project betreffende steun voor de Palestijnse huisvestingsraad (PHC) is uitgevoerd.

Het project werd direct na de Golfoorlog opgezet onder uitzonderlijke politieke, economische en sociale omstandigheden. De belangrijkste doelstellingen ervan waren huisvesting voor 2.000 gezinnen (ongeveer 12.000 personen), het scheppen van arbeidsplaatsen (meer dan 30.000 man-maanden), een financiële injectie in de ingezakte Palestijnse economie, het oprichten van een roulerend fonds voor verdere woningbouw en het stimuleren van een multiplicator effect voor kleine bedrijven in een later stadium. Het project heeft resultaten opgeleverd. Er zijn meer dan 2.000 appartementen gebouwd en voor verdere bouwwerkzaamheden werd er is een roulerend fonds opgericht. Er zijn tot dusverre al banen voor 30.700 man-maanden in de bouw gecreëerd.

In juli 1998 werd het PHC-project aan een accountantscontrole onderworpen. Daarbij werd verklaard dat er in het project geen financiële onregelmatigheden zijn aangetroffen en dat de meeste doelstellingen van het project zijn bereikt (bevordering van woningbouwprojecten, aanmoediging van een evenwichtige aanpak om aan de economische en sociale behoeften tegemoet te komen, het scheppen van werkgelegenheid, het stimuleren van interne economische en sociale behoeften, de ontwikkeling van bestuurlijke en financiële vaardigheden en administratie, en het aanmoedigen van opleidingen in de bouwsector). Een van de doelstellingen, namelijk om de bouwkosten zeer laag te houden, werd niet bereikt. In de accountantscontrole wordt vastgesteld dat er geen communauraire fondsen terugbetaald moesten worden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3090/98

van Richard Howitt (PSE) aan de Commissie

(16 oktober 1998)

Betreft: Plannen voor N-Viro-zuiveringsinstallatie in Stambridge

Kan de Commissie nagaan of het N-Viro-procédé voor de winning van meststoffen geen gevaren voor de volksgezondheid inhoudt, en laten weten of het getest is en veilig bevonden voor gebruik in de landbouw? Het bedrijf Anglian Water stelt voor om in mijn kiesdistrict een nieuwe zuiveringsinstallatie te bouwen die het procédé gebruikt, en vanzelfsprekend heerst er bezorgdheid over een methode waar weinig van bekend is en die misschien gevaarlijk voor de volksgezondheid blijkt. Weet de Commissie of het N-Viro-procédé ook in andere landen van Europa gebruikt wordt?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(21 januari 1999)

Bij de zuivering van stedelijk afvalwater, die is voorgeschreven door Richtlijn 91/271/EEG(1) van de Raad van 21 mei 1991, als gewijzigd bij Richtlijn 98/15/EG(2) van de Commissie van 27 februari, ontstaat zuiveringsslib. Artikel 14 van Richtlijn 91/271/EEG bepaalt dat van de zuivering van afvalwater afkomstig slib, indien mogelijk, moet worden hergebruikt.

In artikel 5 van Richtlijn 86/278/EEG(3) van de Raad van 12 juni 1986 betreffende de bescherming van het milieu, in het bijzonder de bodem, bij het gebruik van zuiveringsslib in de landbouw, wordt bepaald dat het slib gezuiverd moet worden alvorens in de landbouw te worden gebruikt. De zuivering heeft tot doel de fermenteerbaarheid van het slib en de risico's voor menselijke gezondheid en milieu te verminderen. De ziektekiemen die zich in het zuiveringsslib kunnen bevinden moeten hierbij worden gedood. In voornoemd artikel 5 wordt ook bepaald dat gebruik van ongezuiverd slib mag worden toegestaan, indien het in de bodem wordt geïnjecteerd of ondergeploegd. Wanneer gewaarborgd wordt dat het slib wat betreft ziektekiemen en microverontreinigingen (met name zware metalen) voldoende onschadelijk is, kan zuiveringsslib op bepaalde landbouwgronden gebruikt worden voor organische verbetering en bemesting van de bodem.

Het door het geachte parlementslid genoemde N-Viro-procédé is waarschijnlijk een procédé voor de zuivering van slib. De Commissie verzamelt momenteel inlichtingen over dit procédé om te verifiëren of hiermee bovengenoemde doelstellingen kunnen worden bereikt.

(1) PB L 135 van 30.5.1991.

(2) PB L 67 van 7.3.1998.

(3) PB L 181 van 4.7.1986.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3260/98

van Yves Verwaerde (PPE) aan de Commissie

(28 oktober 1998)

Betreft: De vraag of cumulatiecommissies wel verenigbaar zijn met de communautaire wetgeving

Wanneer in Frankrijk een landbouwer een bepaald areaal bewerkt en hij zijn bedrijf besluit uit te breiden, moet hij tevoren toestemming verkrijgen van een cumulatiecommissie wanneer het nieuwe oppervlak, al naargelang het departement, twee of drie keer zo groot is als het minimum toegestane landbouwbedrijf.

Kan de Commissie meedelen of ook in andere lidstaten en, zo ja, in welke er van dit soort cumulatiecommissies bestaan?

Zijn deze commissies wel verenigbaar met de communautaire wetgeving, met name met het beginsel van vrijheid van vestiging?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(30 november 1998)

Zoals door het geachte parlementslid wordt vermeld, wordt de uitbreiding van landbouwbedrijven in Frankrijk gecontroleerd door een cumulatiecommissie. Soortgelijke regelingen en procedures in andere lidstaten zijn de Commissie niet bekend.

De Commissie wijst er echter op dat de communautaire regelgeving in het algemeen, en het gemeenschappelijk landbouwbeleid in het bijzonder, geen afbreuk doet aan de bevoegdheid van de lidstaten om regelingen en procedures in te stellen waarmee wordt beoogd de ontwikkeling, en vooral de uitbreiding, van de landbouwbedrijven te volgen in het kader van bijvoorbeeld het nationale beleid inzake ruimtelijke ordening, of meer in het bijzonder van maatregelen om de vestiging van jonge landbouwers te bevorderen.

Volgens de gegevens waarover de Commissie momenteel beschikt, zijn deze regelingen en procedures niet met het beginsel van vrije vestiging in strijd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3565/98

van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie

(1 december 1998)

Betreft: Eenzijdige uitzending op Euronews

Euronews is een televisiestation dat in stand wordt gehouden met geld van de Europese burger. Niettemin worden herhaaldelijk standpunten ingenomen die een provocatie inhouden voor de nationale en religieuze gevoelens van burgers van lidstaten van de EU, waarbij de standpunten van hun politieke of religieuze leiders verdraaid worden weergegeven.

Een recent geval is de uitzending van zondag 8 november 1998 om 20.00 uur van dit televisiestation over de islam. In deze uitzending werd het hoofd van de Grieks-Orthodoxe kerk, aartsbisschop Christodoulos van Athene en geheel Griekenland, gepresenteerd als een onverbeterlijk nationalist die de hartstochten in zijn land doet oplaaien.

Hoe denkt de Europese Commissie (die toezicht uitoefent op het functioneren van dit station) te reageren om de waardigheid van het hoofd van de Grieks-Orthodoxe kerk te beschermen, die miljoenen orthodoxe burgers in Griekenland (een lidstaat van de EU) vertegenwoordigt, waarvan de burgers meebetalen aan Euronews, en wier geestelijk leider op deze wijze aan de kaak wordt gesteld?

Antwoord van de heer Oreja namens de Commissie

(5 februari 1999)

Wat de aard van de betrekkingen tussen de Gemeenschap en het televisiestation "Euronews" betreft, verwijst de Commissie naar haar antwoord op schriftelijke vraag nr. E-1985/98 van het geachte parlementslid(1).

Dit televisiestation is onafhankelijk. Het is eigendom van een consortium van ruim 18 openbare tv-zenders in Europa en het Middellandse-Zeegebied en is geassocieerd met het audiovisuele nieuwsvoorzieningsbedrijf ITN. De Europese Unie neemt niet deel in het kapitaal ervan.

In overeenstemming met de Begrotingsautoriteit heeft de Commissie in 1998 met dit televisiestation een intentieverklaring opgesteld voor een duur van drie jaar. Deze overeenkomst voorziet in de coproductie, de gezamenlijke uitvoering en de uitzending van specifieke voor het grote publiek bestemde voorlichtingsprogramma's in verband met de verschillende aspecten van de Europese actualiteit. Bij een jaarlijkse overeenkomst wordt de exacte lijst van geprogrammeerde activiteiten en de wijze van financiering daarvan vastgesteld. Afgezien van deze coproducties draagt de Commissie geen enkele bijzondere verantwoordelijkheid ten aanzien van dit station, noch wat betreft het beleid van de programmaredactie, noch wat betreft het beheer van het station.

Het door het geachte parlementslid genoemde onderwerp behoort niet tot de coproducties ten aanzien waarvan de overeenkomst met Euronews is gesloten. Bijgevolg is de Commissie, die niet tot taak heeft controle uit te oefenen ten aanzien van het programmabeleid van een onafhankelijke televisiezender, van oordeel dat het niet op haar weg ligt stappen te nemen bij het betrokken station om invloed uit te oefenen op de wijze waarop het informatie verstrekt.

(1) PB C 96 van 8.4.1999, blz. 22.