NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 65/33

(2004/C 65 E/032)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0516/03

van Miet Smet (PPE-DE) aan de Raad

(24 februari 2003)

Betreft: De vrouwenrechten in Nigeria

De samenwerking tussen de Europese Unie en Nigeria is gebaseerd op het ACP-EU-partnerschap. In het akkoord van Cotonou, dat het algemeen kader voor de ACP-EU-relaties voor de komende 20 jaar vormt, werd het respect van de mensenrechten en de gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen herhaaldelijk door beide partijen onderschreven.

Ondanks het feit dat Nigeria deze principes onderschrijft, worden de rechten van de vrouw in Nigeria niet altijd gerespecteerd. AFP meldt dat in sommige provincies van Nigeria vrouwen gestenigd worden. Deze stenigingen worden uitgesproken door islamitische rechtbanken die de charia toepassen. Bovendien maakt Reuters gewag van het feit dat Nigeria één van de landen is waar vrouwenbesnijdenis nog steeds vaak voorkomt, vooral bij de moslimbevolking in het Noorden.

Heeft de EU reeds gereageerd op deze grove schendingen van de vrouwenrechten? Zo niet, heeft de EU dan de intentie om te reageren op deze schendingen?

Is er een mechanisme voorzien om op systematische wijze het respect van de vrouwenrechten in Nigeria te controleren en af te dwingen? En is er een mogelijkheid voorzien om de samenwerking tussen Nigeria en de EU op te schorten indien in dit land de vrouwenrechten, en meer in het algemeen de mensenrechten, voortdurend worden geschonden? Zo niet, zal de EU in de toekomst in deze mogelijkheden voorzien?

Als zowel de controle en het afdwingen van respect voor de vrouwenrechten geregeld zijn en een eventuele schorsing van de samenwerking tussen Nigeria en de EU voorzien is, geldt dit dan voor alle landen die het akkoord van Cotonou hebben ondertekend?

Antwoord

(17 november 2003)

Het blijft de EU zorgen baren dat de shariarechtbanken nog steeds doodstraffen door steniging uitspreken. Het voorzitterschap heeft namens de Europese Unie gereageerd op de schendingen waaraan het geachte parlementslid refereert. In haar verklaring van 27 maart 2002 toonde de EU zich verheugd over de vrijspraak van Safiya Hussaini nadat zij was veroordeeld tot de doodstraf door steniging. De EU volgde daarna nauwlettend het geval van Amina Lawal die eveneens tot de doodstraf door steniging was veroordeeld. De EU sprak in de verklaring van 21 augustus 2002 haar diepe bezorgdheid uit over de beslissing van het hof van beroep om het beroep van Amina Lawal te verwerpen, en zal de ontwikkelingen in deze zaak verder in het oog blijven houden.

In beide gevallen en in de politieke dialoog op het niveau van de missiehoofden blijft de EU haar standpunt over de doodstraf herhalen en moedigt zij de regering van Nigeria aan om te blijven ijveren voor de afschaffing van de doodstraf en de voorkoming van alle vormen van wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.

De Europese Unie zal de politieke dialoog met Nigeria blijven benutten om verdere vooruitgang op dit gebied te bewerkstelligen. Zij doet een dringend beroep op de Nigeriaanse autoriteiten om hun internationale verplichtingen, met name de mensenrechten en de menselijke waardigheid volledig te respecteren, in het bijzonder wat vrouwen betreft (1).

De EU hecht voorts veel belang aan de rol van de civiele samenleving en steunt met name mensenrechtenen andere niet-gouvernementele organisaties die op dit gebied actief zijn.

Zoals reeds aangegeven in de vraag, vindt de samenwerking tussen de EU en Nigeria plaats in het kader van de op 23 juni 2000 te Cotonou ondertekende ACS-EG-Partnerschapsovereenkomst. Zoals bepaald in artikel 9, vormt de eerbiediging van alle mensenrechten en fundamentele vrijheden een essentieel element van deze overeenkomst. Artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou biedt de ondertekenende partijen van de Overeenkomst de mogelijkheid om in overleg te treden wanneer een partij een verplichting voortvloeiend uit onder andere de eerbiediging van de mensenrechten niet is nagekomen. Dit overleg vindt plaats wanneer de politieke dialoog heeft gefaald. Indien het overleg wordt geweigerd of mislukt, kunnen passende maatregelen worden genomen, waaronder eventueel de opschorting van de ontwikkelingssamenwerking.

(1) Europese Raad van Barcelona, 15 en 16 maart 2002.