SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0360/03

van Roberta Angelilli (UEN) aan de Commissie

(12 februari 2003)

Betreft: Bestemmingsplan Rome

Op 18 juni 2002 heeft het College van burgemeester en wethouders van Rome het nieuwe algemene bestemmingsplan goedgekeurd, dat echter niet is aangegrepen als gelegenheid voor een goede stadsplanning en -sanering, maar voor de zoveelste maal neerkomt op een slecht gebruik van het grondgebied en milieuschade. Het plan voorziet in een uitbreiding van de bouwgrond met 20 % en de aanwending van 70 miljoen kubieke meter cement, en is dus in strijd met de regel van evenredigheid tussen bebouwde oppervlakte en bevolking, en dus ook tussen bouw/voorzieningen. De hoofdstad telt nl. 2,4 miljoen inwoners (volkstelling van 2001) en niet 5 miljoen, zoals verklaard in het bestemmingsplan, en desondanks zijn er geen adequate voorzieningen gepland, die toch al gebrekkig zijn, zoals riolering, leidingen, watervoorziening, verlichting en stadsvervoer. Het meest verwerpelijke aspect van het plan is het feit dat grote gebieden van het achterland van de stad bij het plan zijn betrokken en dat hiertoe grote landbouwpercelen worden aangekocht die tot bouwgrond worden bestemd, met alle nadelige gevolgen vandien voor het historische en archeologische erfgoed, het milieu en de landbouw. Naast deze bouwspeculaties hebben we ook nog te maken met het parkeergarageplan (PUP), dat het onderwerp is geweest van een vorige schriftelijke vraag van ondergetekende (25 juli 2000) en van het desbetreffende antwoord (P-2518/00(1)) van de Commissie, waarin verklaard wordt dat voldoende rekening (moet) worden gehouden met de mogelijke cumulatieve gevolgen van verschillende projecten. In verband hiermee zij erop gewezen, in het licht van de recente jurisprudentie van het Hof van Justitie (o.a. zaak C 319/01 Commissie versus België, en zaak C 348/01 Commissie versus Frankrijk), dat in Rome een ander plan betreffende het stadsverkeer (PGTU) op stapel staat, dat ernstige milieurisico's met zich meebrengt. Een ander aspect van het bestemmingsplan dat strijdig is, betreft de raadpleging en participatie van de burgers, die volgens artikel 3, lid 7 en artikel 6, lid 5 van richtlijn 2001/42/EG(2) altijd betrokken zouden moeten worden, evenals de ter zake bevoegde instanties, bij besluiten met milieugevolgen. De gemeente Rome heeft daarentegen de details van het plan pas tien dagen na de goedkeuring ervan ontvangen en heeft dus slechts enkele weken de tijd om het te bestuderen, voorstellen te formuleren en uitvoerig erover te beraadslagen.

Kan de Commissie, gezien het voorgaande en de recente gemeenschappelijke ontwerptekst (PE-CONS 3667/2002) tot wijziging van richtlijn 90/313/EEG(3), die door het bemiddelingscomité op 8 november 2002 is aangenomen, de volgende vragen beantwoorden:

1. Is zij niet van mening dat de milieueffectrapportage ten aanzien van dit bestemmingsplan, voor zover uitgevoerd, grote onregelmatigheden vertoont?

2. Zijn de regels inzake de voorlichting en raadpleging van het publiek niet geschonden?

3. Wat denkt de Commissie over deze kwestie?

(1) PB C 103 E van 3.4.2001, blz. 170.

(2) PB L 197 van 21.7.2001, blz. 30.

(3) PB L 158 van 23.6.1990, blz. 56.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(14 maart 2003)

Op basis van de door het geachte parlementslid verstrekte informatie kan niet worden geconcludeerd dat het algemene bestemmingsplan voor Rome kan worden aangemerkt als een project in de zin van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten(1), zoals gewijzigd bij Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997(2) (MER-richtlijn). Het geachte parlementslid wordt bijgevolg verwezen naar: het eerder door de Commissie gegeven antwoord op schriftelijke vraag E-3921/2002 van mevrouw Angelilli(3).

Wat betreft de mogelijke cumulatieve gevolgen van verschillende projecten wordt erop gewezen dat dit aspect niet relevant is wanneer de MER-richtlijn niet van toepassing is.

(1) PB L 175 van 5.7.1985.

(2) PB L 73 van 14.3.1997.

(3) PB C 222 E van 18.9.2003, blz. 129.