ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1232/02

van Camilo Nogueira Román (Verts/ALE) aan de Commissie

(29 april 2002)

Betreft: EFRO-subsidies voor de vervanging van het cellulaire telefoonnet in Galicië

Volgens een mededeling van het Spaanse voorzitterschap heeft de Spaanse overheid maatregelen aangekondigd om de schandalig slechte toegang tot het cellulaire telefoonnet op het platteland in Galicië (TRAC) te verbeteren. Voorts heeft het de Europese Commissie gewezen op de noodzaak het begrip universele dienst te verruimen. In de nieuwe richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende universele diensten en de rechten van gebruikers inzake elektronische communicatienetwerken en -diensten zijn eindelijk de Spaanse voorstellen overgenomen, aangezien hierin wordt erkend dat, als de nationale wetgeving ter omzetting van deze richtlijn eenmaal in werking is getreden, vervanging van de TRAC onder universele dienstverlening valt. Heeft de Spaanse overheid voor deze vervanging van het TRAC in Galicië bij het EFRO om subsidie gevraagd?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(24 juni 2002)

De Commissie verwijst het geachte parlementslid naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-0855/02(1) over het verzoek van de Spaanse autoriteiten om financiële steun voor het betrokken project. Volgens de richtlijn inzake de universele dienst(2) omvat het begrip universele dienst een reeks gespecificeerde diensten, waaronder functionele toegang tot internet, die abonnees worden aangeboden tegen een betaalbare prijs. De richtlijn is neutraal qua technologie in die zin dat er geen specifieke technologie hoeft te worden gebruikt om deze diensten aan te bieden.

(1) PB C 229 E van 26.9.2002, blz. 150.

(2) Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten PB L 108 van 24.4.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1500/02

van Professor Sir Neil MacCormick (Verts/ALE) aan de Commissie

(29 mei 2002)

Betreft: Mensen zonder vaste verblijfsplaats

Kan de Commissie haar opvatting geven over het onderstaande:

1. Vanaf 1989, toen twee resoluties werden aangenomen over onderwijs aan rondtrekkende zigeuners en ambulante werknemers(1), heeft de Commissie via het Socrates-programma middelen vrijgemaakt ter ondersteuning van gezamenlijke, innovatieve en internationale projecten.

2. De nieuwe veranderingen in het herzienings- en evaluatieproces hebben in combinatie met de nieuwe financieringsvoorwaarden geleid tot een forse afname van het aantal op rondtrekkenden gerichte projecten waarvoor financiering is gevonden. De situatie is thans dan ook zó alarmerend dat EFECOT en Interface met sluiting worden bedreigd. Het verlies van deze beide zeer doeltreffende netwerken is niet in cijfers uit te drukken maar de gevolgen van een gebrek aan een bekwame en goed opgeleide informatiebasis moet niet worden onderschat. Kwesties betreffende rondtrekkenden komen weer in de marge terecht zodat mensen zonder vaste verblijfplaats nauwelijks kunnen worden gehoord en er geen gezamenlijke en samenhangende maatregelen kunnen worden genomen.

(1) PB C 153 van 21.6.1989, blz. 1 en 3.

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(27 juni 2002)

Zoals aangegeven door het geachte parlementslid zorgt de Commissie er al lang voor dat steun wordt verleend aan initiatieven ter verbetering van het onderwijs en de opleiding van rondtrekkenden.

Tijdens de lopende fase van Socrates (2000-2006) is deze doelgroep één van de voornaamste prioriteiten voor de verlening van steun in het kader van alle acties van het programma in elke onderwijssector: school- (en voorschools) onderwijs, hoger onderwijs, volwasseneneducatie en andere onderwijstrajecten.

Aangezien deze doelgroep een prioriteit in het Socrates-programma is, zijn elk jaar financiële middelen toegekend aan projecten ter bevordering van het onderwijs van zigeuners en rondtrekkenden, inclusief in de selectieronden 2000 en 2001. Om te zorgen voor het beste gebruik van overheidsgelden en een betere kwaliteit van de projecten worden de besluiten van de Commissie tot financiering of afwijzing van projectvoorstellen gebaseerd op een onafhankelijke, externe evaluatie door deskundigen op het betreffende gebied. Wanneer nieuwe projectvoorstellen niet voor financiering worden geselecteerd, ontvangen de initiatiefnemers een brief waarin de redenen voor het besluit worden aangegeven en worden zij aangemoedigd om advies in te winnen bij de bevoegde diensten van de Commissie. De Commissie is van mening dat de kwaliteit van het project de enige passende grondslag voor de selectie van de projecten kan zijn.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1538/02

van Karl-Heinz Florenz (PPE-DE) aan de Commissie

(3 juni 2002)

Betreft: Omzetting van Richtlijn 1999/44/EG over bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen in nationaal recht

In Duitsland is op 1 januari 2002 in het kader van de omzetting van Richtlijn 1999/44/EG(1) de wet op de hervorming van het verbintenissenrecht in werking getreden. In de wetgevingsprocedure met betrekking tot deze wet zijn de bestaande bepalingen inzake de verkoop van dieren volledig geschrapt. Dit, en de aanscherping van de verjaringstermijnen, alsmede de regels inzake de bewijslast die ten laste gaat van de ondernemers hebben tot gevolg dat verkopers van dieren, met name zij die overeenkomstig paragraaf 14 van het Duitse burgerlijk wetboek als ondernemers gelden, hun bestaansgrond bedreigd zien. Zo wordt bijvoorbeeld gesteld dat het uiterst moeilijk is om bewijzen overeenkomstig paragraaf 476 van het Duitse BW (ontlastend bewijs) te leveren indien het gebrek als gevolg van verkeerde behandeling of overbelasting van het dier is ontstaan. Niettemin heeft de Duitse wetgever geen bijzondere voorschriften voor de verkoop van dieren vastgesteld.

In welke lidstaten behalve Duitsland is Richtlijn 1999/44/EG reeds omgezet?

Hebben deze lidstaten wat betreft de garantietermijnen en de bewijslast bijzondere bepalingen inzake de verkoop van dieren vastgesteld?

(1) PB L 171 van 7.7.1999, blz. 12.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(23 juli 2002)

Behalve Duitsland hebben thans (6 juni 2002) Denemarken, Italië, Oostenrijk en Finland Richtlijn 1999/44/EG van het Parlement en de Raad van 25 mei 1999 over bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen in hun nationaal recht omgezet en de Commissie de formulering van deze omzettingswetgeving meegedeeld (artikel 11 van de Richtlijn).

In de betreffende omzettingsbepalingen van de genoemde lidstaten kunnen geen speciale clausules worden gevonden die betrekking hebben op de verkoop van dieren aan consumenten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1445/02

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(23 mei 2002)

Betreft: Draagwijdte van het invoerverbod van de Commissie op bepaalde Chinese levensmiddelen

De Commissie heeft onlangs de invoer van een aantal voedingsproducten uit China verboden, onder andere vis, honing en kippenvlees, omdat ze geen vertrouwen heeft in de deugdelijkheid van de uitvoercertificaten die de veiligheid van de producten moeten waarborgen. Kan ze laten weten welke punten in het bijzonder haar zorgen baren, en of er vooruitgang te bespeuren is in de pogingen om ervoor te zorgen dat alle toekomstige invoer van de producten in kwestie door de Chinese autoriteiten gecontroleerd wordt zoals het hoort?

Kan de Commissie ook bevestigen dat het verbod uitgebreid is tot de garnaalvangst van Chinese vissersboten in internationale wateren, die rechtstreeks aan land gebracht wordt in havens van de Gemeenschap? Zo ja, hoe is die uitbreiding van het verbod te rechtvaardigen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(19 juli 2002)

Op 30 januari 2002 heeft de Commissie de invoer verboden van een reeks producten van dierlijke oorsprong uit China en bestemd voor menselijke consumptie of voor gebruik in diervoeders.

Dit besluit werd getroffen nadat in talrijke visserijproducten een verontreiniging met verboden stoffen als chlooramfenicol was vastgesteld en na een inspectiebezoek van het Voedsel- en Veterinair Bureau aan China van 8 tot 22 november 2001. Dit inspectiebezoek heeft een betreurenswaardige niet-inachtneming aan het licht gebracht van de verbintenissen en garanties die China ten aanzien van de Commissie was aangegaan met betrekking tot de controle van residuen en stoffen die een risico vormen voor de menselijke en dierlijke gezondheid.

Deze tijdelijke vrijwaringsmaatregel is bedoeld voor de bescherming van de volksgezondheid en zal worden herzien indien de Chinese autoriteiten de garantie bieden dat de producten die naar de Gemeenschap worden uitgevoerd voldoen aan de communautaire gezondheidsvereisten. Er is reeds enige vooruitgang geboekt en deskundigen van de Commissie hebben onlangs nog een bezoek aan China gebracht om de door de Chinese autoriteiten getroffen nieuwe maatregelen te bespreken en te evalueren.

In eerste instantie vielen alle soorten schaaldieren onder het invoerverbod, zulks ten gevolge van een mogelijke verwarring tussen wilde schaaldieren en in aquicultuur gekweekte producten, waarbij voor deze laatste verontreiniging werd vermoed. Op 10 juni 2002(1) heeft de Commissie reeds een eerste wijziging van het besluit goedgekeurd, waardoor de invoer van lagerisicoproducten wordt toegestaan zoals de invoer van garnalen die door Chinese schepen in de Atlantische Oceaan worden gevangen en rechtstreeks in havens van de Unie aan wal worden gebracht. Een tweede wijziging, waarmee wordt voorgesteld de lijst van voor invoer toegestane vissoorten uit te breiden, heeft net een positief advies gekregen van het ter zake bevoegde Permanent Comité. Deze wijziging zal na afloop van de normale procedure door de Commissie worden goedgekeurd.

(1) PB L 151 van 11.6.2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0556/02

van Renzo Imbeni (PSE) en Giovanni Pittella (PSE) aan de Raad

(4 maart 2002)

Betreft: Visa voor burgers van niet-EU-landen die in Zwitserland wonen

In Zwitserland wonen enkele honderdduizenden immigranten uit hoofdzakelijk de Balkanlanden en Turkije met een reguliere langlopende verblijfsvergunning. Steeds wanneer zij de grens met een EU-land moeten oversteken (Italië, Oostenrijk, Duitsland en in mindere mate Frankrijk), zijn zij verplicht een visum aan te vragen. Het FIM (het Forum voor de integratie van migranten dat onlangs in Zwitserland is opgericht) stelt voor de visumverplichting te vervangen door het overleggen van paspoort en verblijfsvergunning.

Kan de Raad mededelen of hij achter dit voorstel staat? Zo ja, hoe denkt hij het in de praktijk te brengen? Zo niet, welke alternatieven stelt hij voor om verwarring bij de consulaten van de betrokken EU-lidstaten te voorkomen?

Denkt de Raad dat dit ernstige probleem in het kader van de slotbesluiten tot bekrachtiging van het verdrag tussen de Europese Unie en de Zwitserse Bondsstaat kan worden opgelost?

Antwoord

(26 juni 2002)

De Raad herinnert eraan dat in Verordening nr. 539/2001 van de Raad de lijst van derde landen is vastgesteld waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum. De verblijfplaats vormt geen criterium voor het al dan niet afgeven van een visum.

Tevens wordt eraan herinnerd dat de procedure voor de afgifte van visa weliswaar op Schengenniveau is geharmoniseerd (gemeenschappelijke instructies aan de diplomatieke en consulaire beroepsposten), maar dat de afgifte van visa uitsluitend valt onder de bevoegdheid van de lidstaten die per afzonderlijk geval over de aanvragen voor deze documenten beslissen.

Tot slot herinnert de Raad eraan dat het initiatiefrecht op dit gebied in ieder geval uitsluitend aan de Commissie toekomt en dat hem tot nu toe geen enkel initiatief van de door de geachte parlementsleden bedoelde strekking is voorgelegd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1496/02

van Patricia McKenna (Verts/ALE) aan de Commissie

(29 mei 2002)

Betreft: Bebossing met loofbomen in Ierland in het kader van het GLB 2000-2006

Het Directoraat-generaal landbouw van de Europese Commissie is met Ierland overeengekomen in het kader van het GLB 2000-2006 de doelstellingen voor loofbomen te verhogen. Van de Ierse regering kreeg de Commissie de verzekering dat het huidige aanplantingspercentage van 20 % loofbomen in 2006 op 30 % zal zijn gebracht. Deze doelstelling ligt nog onder de Europese doelstelling die de dominantie van naaldbomen wil ombuigen en het planten van loofbomen stimuleren. De aanplant van loofbomen biedt meer toegevoegde waarde en werkgelegenheid dan de aanplant van uitheemse naaldbomen en loofbomen veroorzaken geen ernstige milieuproblemen zoals naaldbomen dat doen door aanzuring.

Ierse milieugroepen hebben voorspeld dat de herschikking van subsidies voor het GLB 2000-2006 in het voordeel van naaldbomen zou uitvallen ondanks de verzekering van de Ierse autoriteiten van het tegendeel. Het percentage van de aanplant van loofbomen is in Ierland in de afgelopen drie jaar gedaald van 15,12 % (1999) tot 12,91 % (2000) en volgens onlangs bekendgeworden cijfers is de aanplant van loofbomen in 2001 gedaald tot 12,43 %.

Kan de Commissie een onderzoek instellen naar deze situatie en vaststellen waarom niet de hand wordt gehouden aan de overeenkomst die Ierland heeft met het Directoraal-generaal landbouw van de Commissie?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 juli 2002)

Overeenkomstig de door de Forestry Service in Ierland op verzoek van de Commissie verstrekte informatie zij erop gewezen dat:

a) de cijfers betreffende de aanplant van loofbomen in recente jaren als volgt zijn:

- 1999: 21.5 %

- 2000: 20.0 %

- 2001: 17.5 %

Deze cijfers verschillen van de door het geachte parlementslid vermelde cijfers. Volgens de Forestry Service kan dit worden verklaard door het feit dat de door het geachte parlementslid vermelde cijfers (die ook afkomstig zijn van de Forestry Service) alleen betrekking hebben op loofboomaanplantingen die als zodanig worden gesubsidieerd. Dit loofboomtotaal omvat geen loofbomen die zijn aangeplant met subsidies voor andere categorieën dan loofbomen, zoals 20 % in de categorie diverse naaldbomen of om landschaps-/milieuredenen.

Het doel voor 2001, waarvan werd verwacht dat het ver boven de 20 % zou liggen, is niet bereikt. Dit is besproken tijdens de vergadering van het toezichtcomité voor het plattelandsontwikkelingsplan van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, die op 30 mei 2002 te Portlaoise is gehouden.

De Forestry Service heeft aangegeven dat in 2002 een significante verbetering in de aanplant van loofbomen kan worden verwacht, gezien de levering van loofboomplanten uit boomkwekerijen in het plantseizoen dat zojuist is geëindigd.

b) De Forestry Service heeft een interne werkgroep opgericht die onderzoekt welke veranderingen nodig zijn om het met de Commissie overeengekomen doel van 30 % tegen 2006 te bereiken. De Commissie zal in partnerschap met de Ierse autoriteiten de voortgang bij de verwezenlijking van dit doel op de voet blijven volgen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0468/02

van Bob van den Bos (ELDR) aan de Raad

(27 februari 2002)

Betreft: State of the Union: toespraak van President Bush op 29 januari 2002

Wat is de reactie van de Raad op de toespraak (State of the Union) die de President van de Verenigde Staten op 29 januari 2002 heeft gehouden?

Op welke punten deelt de Raad het standpunt van de Amerikaanse President, op welke punten niet en waarom?

Deelt de Raad mijn bezorgdheid dat in de toespraak nergens werd verwezen naar: de Europese Unie? Zo ja, wat denkt de Raad hieraan te doen? Zo nee, waarom niet?

Antwoord

(26 juni 2002)

De reactie van de EU na de betreurenswaardige gebeurtenissen van 11 september 2001 was snel en efficiënt en werd door de Verenigde Staten ten zeerste op prijs gesteld. In de poging om een herhaling van die verachtelijke acties te voorkomen heeft de EU ervoor gekozen te streven naar meer veiligheid voor het welzijn van allen onder eerbiediging van de fundamentele vrijheden die de hoeksteen van onze beschaving vormen.

De Raad heeft geen standpunt ingenomen over de State of the Union van President Bush, die in de eerste plaats bestemd was voor een Amerikaans gehoor. De EU deelt de bezorgdheid van de VS over het internationale terrorisme, de proliferatie van massavernietigingswapens en de mogelijke uitbreiding van regionale conflicten. Dat betekent niet dat de Raad het steeds eens is met de Verenigde Staten over de vraag hoe in een bepaalde situatie moet worden gehandeld. Wanneer er geen overeenstemming is, dienen de verschillen kalm en redelijk te worden besproken.

De Raad was ingenomen met de erkenning van de belangrijke bijdrage van talrijke andere landen, ook die van de Europese Unie, aan terrorismebestrijding, door President Bush in zijn toespraak van 11 maart 2002.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1613/02

van Avril Doyle (PPE-DE) aan de Commissie

(5 juni 2002)

Betreft: Traditionele kruidengeneesmiddelen

Kan de Commissie uitleggen waarom in artikel 16 (c) 1.c van het voorstel voor een richtlijn een traditioneel geneesmiddel omschreven wordt als in de Gemeenschap in de medische praktijk gebruikt gedurende een periode van ten minste 30 jaar vóór de datum van aanvraag? Vele traditionele geneesmiddelen vallen niet onder deze definitie omdat zij in Europa nog geen 30 jaar gebruikt worden.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(24 juni 2002)

Het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG wat traditionele kruidengeneesmiddelen betreft(1) voorziet in een vereenvoudigde registratie van bepaalde kruidengeneesmiddelen.

Voor deze categorie geneesmiddelen gelden dezelfde kwaliteitseisen als voor alle andere. Voor de registratie hoeft de aanvrager de veiligheid en werkzaamheid van het product echter niet met nieuwe tests en proeven of wetenschappelijke literatuur aan te tonen. Een vereenvoudigde registratie kan worden toegestaan als er voldoende bewijs is dat het product al ten minste 30 jaar in de medische praktijk wordt gebruikt, dat het in de gespecificeerde gebruiksomstandigheden onschadelijk is en dat de farmacologische effecten of werkzaamheid op basis van langdurig gebruik en de ervaring aannemelijk zijn.

Omdat de veiligheid en werkzaamheid van het product op grond van de gegevens over het traditionele gebruik ervan worden beoordeeld, moet absoluut worden gewaarborgd dat deze gegevens voor heel Europa gelden. De veiligheid en werkzaamheid van een geneesmiddel kunnen worden beïnvloed door regionale factoren, zoals de beschikbaarheid van andere geneesmiddelen en behandelwijzen, de medische traditie en gebruiken en de fysiologische bijzonderheden. Daarom is een essentiële voorwaarde voor registratie in een lidstaat dat de gegevens over het traditionele gebruik van het product ten minste in zekere mate verband houden met het gebruik ervan in de medische praktijk in de Gemeenschap.

Tegelijkertijd heeft de Commissie geprobeerd voorzover mogelijk rekening te houden met het gebruik in de medische praktijk buiten de Gemeenschap. Zij stelt voor in een nieuw artikel 16 quater, lid 4, van Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik(2) een gebruik in de medische praktijk in de Gemeenschap van ten minste 15 jaar vast te stellen. Om de periode van 30 jaar te vervolledigen kan de aanvrager evenwel gegevens over het gebruik in de medische praktijk buiten de Gemeenschap indienen. Deze bepaling waarborgt de betrouwbaarheid van de informatie over het traditionele gebruik als basis voor registratie in Europa, terwijl de autoriteiten ook kunnen profiteren van gegevens over het gebruik in de medische praktijk buiten Europa.

(1) PB C 126 E van 28.5.2002.

(2) PB L 311 van 28.11.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0768/02

van Carlos Carnero González (PSE) aan de Raad

(19 maart 2002)

Betreft: Vervolg van de werkzaamheden van 15 november ll. van de Raad van ministers van Volksgezondheid in verband met het postpolio-syndroom

Op 15 november ll. heeft de Raad van ministers van Volksgezondheid van de Europese Unie op voorstel van de fungerende voorzitter onderzocht welke maatregelen er genomen kunnen worden tegen het postpolio-syndroom en om de situatie van personen die eraan lijden positief te beïnvloeden.

Welke maatregelen heeft de Raad sindsdien getroffen, of op welke manier is hij in de voorgenomen zin opgetreden? Met welke voorstellen denkt de fungerende voorzitter tegemoet te komen aan de behoeften van de duizenden burgers van de Europese Unie die aan het syndroom lijden?

Gecombineerd Antwoordop de schritftelijke vragen E-0511/02 en E-0768/02

(26 juni 2002)

Op 15 november 2001 vestigde het Belgische voorzitterschap de aandacht van de Raad op het feit dat het postpoliosyndroom een belangrijke en gevoelige volksgezondheidskwestie is en op de noodzaak van afdoende maatregelen om dit probleem adequaat aan te pakken. Verdere details zijn vermeld in een informatieve nota van het voorzitterschap aan de Raad die de basis voor het betoog van het voorzitterschap in de Raad vormde. Dit Raadsdocument is voor het publiek beschikbaar op de internetsite van de Raad.

De geachte parlementsleden worden erop gewezen dat de organisatie en verstrekking van gezondheidsdiensten en medische zorg onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten valt en dat de Raad derhalve niet bevoegd is om commentaar te geven op door afzonderlijke lidstaten in deze aangelegenheid getroffen maatregelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1359/02

van Gerhard Schmid (PSE) aan de Commissie

(14 mei 2002)

Betreft: Wetgeving inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens in de kandidaat-lidstaten

1. Welke kandidaat-lidstaten hebben Richtlijn 91/477/EEG(1) van de Raad van 18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens in nationale wetgeving omgezet?

2. In welke kandidaat-lidstaten moet nog een inhaalslag worden gemaakt?

3. Op welke punten precies dient deze inhaalslag te worden gemaakt?

4. Wanneer moet een en ander zijn beslag hebben gekregen?

(1) PB L 256 van 13.9.1991, blz. 51.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(20 juni 2002)

Alle kandidaat-lidstaten hebben toegestemd in de overname van het acquis communautaire van Richtlijn91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens(1). In het algemeen hebben de kandidaat-lidstaten nu al, net zoals de lidstaten, voor verboden wapens en wapens die vergunnings- of aangifteplichtig zijn, strengere bepalingen dan de minimumbepalingen vastgelegd in Richtlijn 91/477/EEG.

Op basis van het omzettingsproces dat in alle kandidaat-lidstaten gaande is, stelt de Commissie vast dat de meeste moeilijkheden te maken hebben met de afronding van de teksten met betrekking tot de procedures voor de overbrenging van wapens, met name de invoering van een Europese vuurwapenpas. Rekening houdend met de door de kandidaat-lidstaten aangegane verplichtingen, moeten deze processen worden afgerond voordat deze landen toetreden. Om zich daarvan te vergewissen volgt de Commissie in het kader van de strategie ter voorbereiding van de toetreding deze processen van dichtbij.

(1) PB L 256 van 13.9.1991.