SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2350/02

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(30 juli 2002)

Betreft: Kinderen met een meervoudige handicap

Volgens een document van het Griekse Ministerie van Onderwijs is er geen specifieke en gespecialiseerde structuur voor de behandeling en de verzorging van een bepaalde categorie van kinderen met een meervoudige handicap (die een psychomotorische achterstand hebben, blind zijn en zichzelf niet kunnen behelpen voor hun basisbehoeften). Zij moeten worden opgevangen door hun naaste familieleden.

Het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap bepaalt in zijn artikel 13 dat de Raad () passende maatregelen (kan) nemen om discriminatie op grond van geslacht () handicap, leeftijd of seksuele geaardheid te bestrijden en in zijn resolutie van 20 december 1996 betreffende gelijke kansen voor mensen met een handicap(1) uit de Raad zijn gehechtheid aan het beginsel van gelijke kansen bij de ontwikkeling van alomvattende beleidsmaatregelen op het gebied van handicaps. Bovendien is er reeds aanzienlijke financiering verleend aan activiteiten voor mensen met een handicap.

Is de Commissie voornemens steun te verlenen zodat in Griekenland een kader kan worden gecreëerd voor de bescherming en de verzorging van deze categorie van kinderen om hun een zo menswaardig mogelijk bestaan te geven? Wat gebeurt er in de andere lidstaten voor deze groep van gehandicapten?

1. Is het in het kader van het vrij verkeer van personen mogelijk dat deze kinderen worden opgevangen in centra of instellingen die gevestigd zijn in andere lidstaten met de regels die daar gelden, indien hun voogden dit wensen en zij niet in Griekenland kunnen worden opgevangen?

2. Is de Commissie voornemens voor 2003, dat is uitgeroepen tot Jaar van mensen met een handicap, bijkomende maatregelen te nemen om de kinderen van deze categorie een beter bestaan te verzekeren?

(1) PB C 12 van 13.1.1997, blz. 1.

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(16 september 2002)

Regelingen voor de behandeling van afzonderlijke burgers in de instellingen van een lidstaat vallen niet onder de verantwoordelijkheden van de Commissie. De Commissie kan zich dan ook niet in afzonderlijke gevallen mengen. Sinds 1984 zijn in het kader van het communautaire bestek

echter financiële middelen beschikbaar gesteld voor steun aan hervormingen in de psychiatrische zorg. In het kader van Communautaire Bestek-2 is in een aantal projecten in Griekenland aan de door de geachte afgevaardigde aangedragen vraagstukken gewerkt. In 2000 is in Communautaire Bestek-3 (voor de periode 2000 tot 2006) overeengekomen dat er financiële steun zal worden verleend voor projecten waarin deze vraagstukken aangepakt worden. Uit hoofde van het operationele programma gezondheid welzijn is een bedrag van iets meer dan 513 miljoen euro beschikbaar voor vijf hoofdlijnen, waaronder maatregelen op het gebied van gezondheid, geestelijke gezondheid en welzijn. Er is reeds een begin gemaakt met een aantal projecten die specifiek verbetering beogen te brengen in de situatie van gehandicapte kinderen.

Wat het recht op vrij verkeer voor personen in de Unie aangaat, verwijst de Commissie allereerst naar Verordening (EEG) nr. 1408/71(1) die de coördinatie van de nationale regelingen op het gebied van de sociale zekerheid tot doel heeft. Voor zover de zorg voor gehandicapte kinderen als gezondheidszorg te beschouwen is, kan een beroep worden gedaan worden op de bepalingen van artikel 22 van de verordening, die betrekking hebben op personen die naar een andere lidstaat gaan met de bedoeling om daar een medische behandeling te ondergaan. In dit geval is in artikel 22 van Verordening (EEG) nr. 1408/71 bepaald dat die personen vooraf toestemming moeten aanvragen bij de ziekteverzekering waar ze verzekerd zijn. Deze voorafgaande toestemming mag niet geweigerd worden als de te verstrekken medische behandeling in de lidstaat waar de betrokkene woonachtig is niet kan worden verstrekt binnen het tijdsbestek dat, gelet op de gezondheidstoestand van de betrokkene en het mogelijke verloop van de ziekte, normaal gesproken nodig is om een dergelijke behandeling te verkrijgen. In alle andere gevallen staat het de ziekteverzekeraar in ruime mate vrij om wel of niet toestemming te verlenen.

Het Hof van Justitie heeft desalniettemin in zijn arresten in de zaak Kohll (C-155/96), de zaak Decker (C-120/95), de zaak Smits en Peerbooms (C-157/99) en de zaak Vanbraekel (C-368/98) verklaard dat de lidstaten aan de wetgeving van de Gemeenschap moeten voldoen, als ze van hun rechten gebruik maken. In deze arresten heeft het Hof van Justitie erop gewezen dat Verordening (EEG) nr. 1408/71 niet tot doel heeft om vergoedingen door de lidstaten te regelen en de lidstaten er dan ook geenszins van weerhoudt om de kosten van een behandeling in een andere lidstaat op basis van de in de verantwoordelijke lidstaat geldende tarieven te vergoeden, zelfs al is er vooraf geen toestemming verleend. Volgens het Hof moeten toeristen, personen die een medische behandeling ondergaan en personen die zich voor onderwijsdoeleinden of voor zaken verplaatsen allemaal als personen worden beschouwd waaraan diensten worden verleend, zodat ze profiteren van het recht op het vrij verrichten van diensten zoals omschreven in artikel 49 van het Verdrag van de EG, zelfs al is er vooraf geen toestemming verleend. In het arrest ten aanzien van de zaak Kohll heeft het Hof voorts bevestigd dat de kosten van een medische behandeling in een andere lidstaat moeten worden vergoed, indien de in een andere lidstaat ondergane behandeling deel uitmaakt van de medische zorg die betaald wordt door het sociale zekerheidssysteem van de lidstaat waar de verzekering loopt en de aldaar geldende tarieven toegepast zijn. Het hangt evenwel van de omstandigheden af, en met name van het soort gewenste behandeling, of de nationale wetgeving als gegrond kan worden beschouwd.

Ten aanzien van het Europees Jaar van personen met een handicap is in het desbetreffende besluit van de Raad(2) bepaald dat iedere lidstaat een nationaal coördinatieorgaan in het leven moet roepen of aan dient te wijzen, dat belast is met de implementatie van het Europees Jaar op het eigen grondgebied. Een van de taken van dit orgaan zal zijn om een strategie uit te werken en de belangrijkste prioriteiten voor de lidstaat in kwestie vast te stellen. Het is dan ook aan het nationale coördinatieorgaan in Griekenland om te beslissen of er in het Europees Jaar bijzondere aandacht moet worden besteed aan gehandicapte kinderen.

(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, PB L 82 van 27.3.1980.

(2) Besluit 2001/903/EG van de Raad van 3 december 2001 betreffende het Europees Jaar van personen met een handicap, PB L 335 van 19.12.2001.