SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0562/02

van Eija-Riitta Korhola (PPE-DE) aan de Commissie

(27 februari 2002)

Betreft: Verenigbaarheid van de Noorse BTW-wetgeving met de EU-wetgeving

Met ingang van 1 juli 2001 is de gewijzigde BTW-wetgeving in Noorwegen van kracht geworden(1), waarbij voor diensten die op afstand kunnen worden geleverd, zoals reclamediensten, ongeveer op dezelfde wijze als in de zesde BTW-richtlijn(2) een systeem is ingevoerd krachtens welk de ontvanger van de dienst belastingplichtig is. Voor de wijziging was de verplichting tot betaling van de Noorse BTW voor de in de EU gevestigde ondernemingen afhankelijk van het feit of deze ondernemingen in Noorwegen al dan niet voor BTW-doeleinden waren geregistreerd(3).

De nieuwe wettelijke voorschriften lijken in strijd met de oude, die overigens nog steeds van kracht zijn. De Noorse ondernemingen interpreteren de voorschriften dan ook verschillend, en de opgelegde Noorse BTW verschilt derhalve voor de actoren op de interne markt. Ook kan de formulering die op afstand kunnen worden geleverd als restrictiever worden beschouwd dan de reikwijdte van de EU-richtlijn.

1. Is de Commissie op de hoogte van de huidige Noorse BTW-wetgeving?

2. Is de Noorse BTW-wetgeving verenigbaar met de EU-richtlijnen en met de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie?

3. Is de restrictie in die op afstand kunnen worden geleverd verenigbaar met de EU-richtlijnen en de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie?

4. Indien de Commissie bezwaren maakt tegen de Noorse BTW-wetgeving, welke maatregelen is zij voornemens te treffen en binnen welk tijdsbestek?

5. Zouden deze maatregelen met terugwerkende kracht gelden en ook van toepassing zijn op reeds geheven BTW?

(1) Verordening nr. 121 van 15 juni 2001.

(2) Artikel 9, lid 2, sub e), zesde BTW-richtlijn.

(3) Artikel 4, verordening nr. 50.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(12 april 2002)

De Commissie is niet bekend met de Noorse btw-wetgeving. Noorwegen is geen lidstaat van de Unie en dus niet verplicht de Commissie over zijn belastingwetgeving te informeren.

In het algemeen hoeft de Noorse wetgeving niet in overstemming te zijn met de btw-richtlijnen van de Gemeenschap, aangezien die alleen voor lidstaten gelden. Hetzelfde geldt voor de bepalingen inzake het verleggen van de heffing.

Artikel 14 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, waarbij Noorwegen partij is, bepaalt echter dat de overeenkomstsluitende partijen op producten van de andere overeenkomstsluitende partijen, al dan niet rechtstreeks, geen hogere binnenlandse belastingen van welke aard ook mogen heffen dan die welke, al dan niet rechtstreeks, op gelijksoortige nationale producten worden geheven. Bovendien mogen de overeenkomstsluitende partijen op de producten van de overige overeenkomstsluitende partijen geen zodanige binnenlandse belastingen heffen, dat daardoor andere producties zijdelings worden beschermd.

De bevoegdheid om de verenigbaarheid van de wetgeving van een EVA-partij bij de EER met de EER-overeenkomst te onderzoeken, berust bij de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA. De Autoriteit kan een inbreukprocedure inleiden door de zaak aanhangig te maken bij het Hof van Justitie van de EVA, indien zij de wetgeving van een overeenkomstsluitende partij in strijd acht met de bepalingen van de overeenkomst. De Commissie heeft wat Noorwegen betreft een dergelijke bevoegdheid niet, want de inbreukprocedures waarin het EG-verdrag voorziet zijn uitsluitend van toepassing op lidstaten en niet op derde landen.