ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 2510/97 van Giuseppe RAUTI aan de Commissie. Terugbetaling van de inkomstenbelasting aan gezinnen met één inkomen



Publicatieblad Nr. C 117 van 16/04/1998 blz. 0021



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2510/97 van Giuseppe Rauti (NI) aan de Commissie (22 juli 1997) Betreft: Terugbetaling van de inkomstenbelasting aan gezinnen met één inkomen Kan de Commissie mededelen of zij ervan op de hoogte is dat in Italië in steeds meer gevallen - ook wegens de niet erg duidelijke uitspraak van het Italiaanse Constitutionele Hof, vonnis nr. 358 van 24 juli 1995 - een communautaire richtlijn wordt overtreden die met ingang van 1976 voor gezinnen met één inkomen (dwz. waar slechts één echtgenoot werkzaam is) de terugbetaling van 50% van de inkomstenbelasting toekent, waarbij zij tevens recht hebben op de hiermede verbonden wettelijke rente en de monetaire opwaardering, en of zij overweegt - gezien het grote sociale belang van deze kwestie - stappen te ondernemen bij de Italiaanse regering, opdat genoemde richtlijn ook in Italië wordt toegepast? Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (28 oktober 1997) De inkomstenbelasting behoort tot de bevoegdheid van de lidstaten. Geen enkele communautaire richtlijn legt een verplichting op met betrekking tot de inkomstenbelasting voor echtparen, in het bijzonder Richtlijn 76/207/EEG ((Richtlijn van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden - PB L 39 van 14.2.1976. )) niet. De Commissie zal derhalve geen stappen ondernemen bij de Italiaanse regering.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2686/97 van Luigi Moretti (NI) aan de Commissie (1 september 1997)

Betreft: Achterstand bij de betalingen

In 1995 heeft de Commissie aanbeveling nr. 95/198/EG ((PB L 127 van 10.6.1995, blz. 19. )) aan de lidstaten aangenomen over de betalingstermijnen bij handelstransacties. Aangezien geen gevolg is gegeven aan de voorgestelde maatregelen, heeft de Commissie onlangs een mededeling opgesteld en goedgekeurd over de achterstand in de betalingen bij handelstransacties en heeft zij het plan opgevat om vóór het einde van het jaar een ontwerprichtlijn in te dienen.

Kan de Commissie uiteenzetten - gezien het feit dat degenen die steun ontvangen voor communautaire programma's en initiatieven zich steeds vaker beklagen over ongerechtvaardigde achterstand bij de uitbetaling van de subsidies door de communautaire instellingen - welke maatregelen zij zelf treft om de betalingstermijnen bij de financiering van de communautaire programma's na te leven?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie (16 oktober 1997)

De Commissie verwijst het geachte Parlementslid in de eerste plaats naar de recente antwoorden op de schriftelijke vragen E-3101/96 van de heer Mather ((PB C 195 van 3.4.1997. )) en E-1568/97 van de heer Novo ((PB C 60 van 25.2.1998. )). Deze vragen waren vergelijkbaar met die van het geachte Parlementslid, en in haar antwoorden heeft de Commissie uiteengezet welke wijzigingen zij de afgelopen jaren in haar betalingsprocedures heeft aangebracht en aangegeven dat deze in het algemeen hebben geleid tot meer betrouwbaarheid en een snellere afwikkeling.

De Commissie controleert regelmatig de betalingstermijnen. Voor het begrotingsjaar 1996 is bijvoorbeeld vastgesteld dat voor de betalingen uit de begroting de gemiddelde betalingstermijn, dus de termijn tussen de ontvangst van de factuur en de datum waarop de rekening van de Commissie wordt gedebiteerd, 52 dagen bedroeg. Daarnaast is gebleken dat in hetzelfde begrotingsjaar 78% van de betalingen binnen 60 dagen werd verricht, voor 12% tussen de 60 en 90 dagen nodig was en voor 10% meer dan 90 dagen.

De Commissie erkent dat deze resultaten nog voor verbetering vatbaar zijn en dat minstens 95% van de betalingen binnen 60 kalenderdagen zou moeten worden verricht. Niettemin heeft zij onlangs een mededeling goedgekeurd over de betalingstermijnen ((Doc. SEC(97) 1205. )), waarin zij voor bepaalde categorieën betalingen expliciet erkent dat bij overschrijding van de termijn in beginsel achterstandsrente moet worden betaald. De uitvoeringsbepalingen voor deze maatregel, die met name ten uitvoer wordt gelegd door middel van een clausule die in alle contracten van de Commissie wordt opgenomen, zijn vanaf 1 oktober 1997 van toepassing.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3063/97 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (2 oktober 1997)

Betreft: Emissies van organische verbindingen

Referentie: "Voorstel voor een richtlijn van de Raad tot beperking van de emissies van organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen in bepaalde industriële processen en installaties¨ (COM(96)0538 def. - 96/0276 SYN) ((PB C 99 van 26.3.1997, blz. 32. )).

Op het niveau van de Europese Unie zijn er reeds enkele maatregelen genomen ter vermindering van de emissies van organische verbindingen, zoals het programma Auto-Oil, en andere wetgevingsinitiatieven met betrekking tot de emissies ten gevolge van het verkeer en de benzinedistributie. Een vermindering van de emissies afkomstig van stationaire bronnen van emissie van oplosmiddelen is daarom noodzakelijk, hoewel het met het oog op het grote aantal van deze vervuilingsbronnen noodzakelijk is specifieke voorwaarden vast te stellen voor de drie voornaamste ondersectoren die op dit gebied bestaan.

Zal de Commissie een methodologie vaststellen die voorziet in een gelijke vermindering voor elke sector - gezien het grote aantal industriesectoren en bedrijven dat hierdoor wordt getroffen - en vanuit een oogpunt van kosten/baten-verhouding evenwichtige verminderingsdoelstellingen voor elk van deze sectoren vaststellen?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (5 november 1997)

Bij de opstelling van haar voorstel voor een richtlijn inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen (VOS) ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde industriële werkzaamheden heeft de Commissie de grootste zorg besteed aan de definiëring van de eisen op het gebied van de emissie van VOS voor de verschillende industriële sectoren die onder het toepassingsgebied van de richtlijn vallen. Dankzij diverse sectoriële analyses kon worden vastgesteld in welke mate de VOS-emissies in elk van deze sectoren kunnen worden verminderd op basis van de beste beschikbare technieken. Bij de vaststelling van de emissiegrenswaarden en de drempelwaarden voor het verbruik van oplosmiddelen voor het bepalen van de installaties die onder het toepassingsgebied van de richtlijn vallen, is ten zeerste rekening gehouden met deze technisch-economische overwegingen.

De Commissie heeft er met name voor geijverd een zekere coherentie tussen de verschillende sectoren te garanderen wat de gemiddelde kosten per ton VOS en de marginale kosten betreft.

Daartegenover heeft de Commissie wat kosten en baten betreft geen uniforme methode voor elke betrokken sector ontwikkeld. Gelet op het hoge aantal en de diversiteit van de betrokken industriële sectoren en ondernemingen, zou het immers uiterst moeilijk zijn een dergelijke opdracht tot een goed einde te brengen. Bovendien had een volledige harmonisatie van de reductiekosten in alle sectoren het midden- en kleinbedrijf kunnen benadelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3054/97 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (2 oktober 1997)

Betreft: Hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor olijfolie

Referentie: "Nota aan de Raad van ministers en het Europees Parlement betreffende de sector olijven en olijfolie (met inbegrip van de economische, culturele, regionale, sociale en milieuaspecten), over de huidige gemeenschappelijke marktordening en de vereiste hervorming en de mogelijke alternatieven¨ (COM(97)0057 def.).

Vanuit politiek gezichtspunt draagt het voorstel van de Commissie niet bij tot de ontwikkeling van de traditionele olijfbouwregio's van de Europese Gemeenschap.

Vanuit economisch oogpunt biedt het geen stimulans voor de concurrentie in de Europese olijfbouwsector. Het voorstel om een steun per boom in te voeren komt namelijk neer op het opgeven van de hoop in de toekomst economisch rendabele olijfboomgaarden te hebben, hoewel dit van het allergrootste belang is om de dominerende Europese positie in deze sector te handhaven.

Vanuit milieuoogpunt kan de invoering van een steun per olijfboom leiden tot het opgeven van de olijfteelt, met een groot risico van schade aan het milieu.

Vanuit sociaal oogpunt grandeert productiesteun behoud van de bestaande werkgelegenheid, zodat wordt voorkomen dat landbouwgebieden ontvolkt raken. Invoering van een steun per boom zou in de praktijk leiden tot verdwijning van diverse systemen van productieve exploitatie van de olijfboomgaarden, waarvan sommige van essentieel belang zijn voor zowel de kleine producenten als de werknemers in loondienst.

Is de Commissie bereid zich nog eens te bezinnen over het principe van een steun die gebaseerd is op het aantal bomen? In dit verband moet worden onderstreept dat in dat geval eigenaars die de olijven niet kunnen oogsten de steun in eigen zak kunnen steken en zich daarbij de arbeidskosten kunnen besparen, terwijl anderen tot het planten van olijfbomen zouden kunnen overgaan louter met het doel om de steun op te strijken.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (20 oktober 1997)

Allereerst dient erop te worden gewezen dat in de door het geachte Parlementslid genoemde nota over de sector olijfolie verschillende mogelijkheden tot hervorming van de huidige gemeenschappelijke marktordening voor olijfolie worden behandeld, waaronder steunverlening per boom.

De negatieve gevolgen die het geachte Parlementslid van steunverlening per boom verwacht (zoals het opgeven van de teelt, milieuverslechtering en het verloren gaan van arbeidsplaatsen), zullen zich naar het oordeel van de Commissie niet kunnen voordoen als een aantal voorwaarden kan worden gesteld, waaronder de verplichting de olijven te oogsten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3051/97 van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie (2 oktober 1997)

Betreft: Nummeringsbeleid in de telecommunicatie

Referentie: "Groenboek over een nummeringsbeleid voor telecommunicatiediensten in Europa¨ (COM(96)0590 def.). Bij de invoering van selectie en preselectie moeten harmonisering en synchronisering aandachtig in de gaten worden gehouden. Vanaf 1 januari 1998 moet de overdraagbaarheid van het nummer zo spoedig mogelijk worden ingevoerd, evenals de overdraagbaarheid van de instelling (binnen de lokale zone), van de vergelijkbare dienst en de dienstverrichter (met inbegrip van de overdraagbaarheid van de nummers toegewezen aan speciale diensten), voorzover dit technisch haalbaar is. Ook moet de Europese ruimte voor numerieke telefoon zo spoedig mogelijk tot stand worden gebracht, waarbij echter de economische en sociale voordelen van de tenuitvoerlegging ervan constant onder de loep moeten worden genomen.

Wat is in dit licht gezien de rol en de ware operationele aard van de op te richten nieuwe Europese autoriteit?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (23 oktober 1997)

In het Groenboek over een nummeringsbeleid voor telecommunicatiediensten in Europa van november 1996 zette de Commissie diverse beleidsopties op het gebied van de nummering uiteen met het oog op een openbare raadpleging. Eén van deze opties was de opzet van een nieuwe structuur voor de regeling en het beheer van de nummerruimte in Europa. Deze structuur zou een belangrijke rol spelen bij één van de meer ambitieuze scenario's die werden voorgesteld, te weten de onderlinge aanpassing van de nationale nummeringssystemen. Naar aanleiding van de resultaten van de raadpleging kwam de Commissie in haar mededeling van mei 1997 ((COM(97) 203 def. )) echter tot de conclusie dat er op dat moment onvoldoende draagvlak was voor een verdergaande harmonisatie van de nationale nummeringssystemen. Dit standpunt kan echter veranderen wanneer er nieuwe behoeften ontstaan zodra de markt volledig is geliberaliseerd en over een paar jaar zou er dan ook een nadere kosten-batenanalyse moeten worden gemaakt.

Op korte termijn zou de enige nieuwe taak op het gebied van het nummeringsbeleid op Europees vlak bestaan in de totstandbrenging van een Europese nummerruimte (ETNS) op basis van het 388-landnummer, zoals in de mededeling van de Commissie van mei wordt voorgesteld. De omvang van deze ETNS zou de oprichting van een Europese nummeringsautoriteit echter niet rechtvaardigen en de Commissie heeft dan ook voorgesteld het bestaande Europees Bureau voor Telecommunicatie (ETO) met het beheer van de ETNS te belasten, in ieder geval in de eerste stadia.

Tegen eind 1999 zal de Commissie het communautaire juridische kader voor de telecommunicatie herzien in het licht van de behoeften van de geliberaliseerde telecommunicatiemarkten. Bij die herziening zal opnieuw worden bestudeerd in hoeverre er behoefte is aan een Europese regelgevende autoriteit op het gebied van telecommunicatie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2973/97 van Joaquín Sisó Cruellas (PPE) aan de Commissie (17 september 1997)

Betreft: Automatisering in de Europese MKB's

Een Spaanse manager van een groot bedrijf, dat koploper is in de wereld op het gebied van de ontwikkeling van software, heeft onlangs verklaard dat de investeringen in informatietechnologie in Spanje slechts 50% bedragen van het Europese gemiddelde. Dit verschil zou met name te wijten zijn aan de MKB's, waarvan de helft nog steeds niet over een eigen computer beschikt, terwijl de andere helft gemiddeld niet meer dan vijf computers gebruikt, en dit ofschoon de Spaanse ondernemers zich bewust zijn van het belang van de automatisering voor het concurrentievermogen van de MKB's.

Kan de Commissie in verband met deze kwestie:

1. de percentages mededelen, per EU-lidstaat, van de MKB's die over computers beschikken;

2. mededelen of de MKB's communautaire steun kunnen ontvangen voor dit soort investeringen, en zo ja, in het kader van welke acties?

Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie (24 oktober 1997)

Gezien de omvang van het antwoord, doet de Commissie het rechtstreeks aan het geachte Parlementslid en aan het Secretariaat-generaal van het Parlement toekomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2865/97 van Thomas Megahy (PSE) aan de Raad (13 september 1997)

Betreft: Hulp aan ontwikkelingslanden

Volgens onderzoek van UNICEF is de hulp van de geïndustrialiseerde landen aan de ontwikkelingslanden tot een historisch dieptepunt gedaald.

Is de Raad bereid zich in te zetten voor een verhoging van deze hulp van de lidstaten en voor een doelmatiger besteding van de middelen om de toenemende armoede terug te dringen, een rechtvaardige ontwikkeling te bevorderen en de handel in wederzijds belang aan te moedigen?

Antwoord (26 november 1997)

In de eerste plaats zij het geachte parlementslid erop gewezen dat de lidstaten van die Unie uitsluitend zelf bevoegd zijn voor de ontwikkelingshulp die zij verstrekken.

Uit de meest recente OESO-cijfers over ontwikkelingshulp van de gëindustrialiseerde landen die lid zijn van de Commissie voor ontwikkelingsbijstand (DAC) blijkt dat de bijdragen van de lidstaten van de Europese Unie voor 1995 26,910 miljard dollar bedragen, hetgeen ruim boven de bijdragen ligt van andere belangrijke donorlanden als de Verenigde Staten (7,4 miljard dollar) en Japan (14,5 miljard dollar). Samen met de ontwikkelingshulp die uit de begroting van de Gemeenschap en het EOF wordt gefinancierd, loopt deze bijstand op tot 31,411 miljard dollar, of 53,5 % van de totale ontwikkelingsbijstand van alle industrielanden. Sinds 1990 is de hulp die gedeeltelijk door de lidstaten en gedeeltelijk door de Gemeenschap wordt verstrekt zowel in absolute cijfers (van 25 tot 31,411 miljard dollar) als procentueel (van minder dan 50 % tot 53,5 %) gestegen.

Volgens artikel 130 U VEG is het beleid van de Gemeenschap op het gebied van ontwikkelingssamenwerking gericht op armoedebestrijding, duurzame economische en sociale ontwikkeling van de ontwikkeling van de ontwikkelingslanden en integratie van deze landen in de wereldeconomie.

Wat de doeltreffendheid van de communautaire ontwikkelingshulp betreft, zij opgemerkt dat, in gevolge de verklaring van de Raad Ontwikkelingssamenwerking van 25 november 1994 en volgens de door de Raad op 1 juni 1885 goedgekeurde opzet en organisatie, momenteel een grondige en volledige evaluatie wordt verricht van de ontwikkelingsinstrumenten en -programma's van de Europese Unie, teneinde de resultaten aan de doelstellingen te toetsen en lessen te trekken uit de opgedane ervaring. De eerste fase ("desk phase¨) van de evaluatie van de programma's ALA en MED en van de samenwerking met de ACS-landen is afgerond; met de tweede fase, met name het onderzoek ter plekke, is begonnen. Het algemeen samenvattend verslag van de Commissie over de gehele evaluatie wordt verwacht in de tweede helf van 1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3213/97 van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie (16 oktober 1997)

Betreft: De status van Monaco in de Europese Unie

Wat is de officiële status van Monaco ten aanzien van de Europese Unie?

Is de Commissie niet van oordeel dat het Bosman-arrest niet geldt voor de transfer van John Collins van Monaco naar Celtic?

Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (6 november 1997)

Monaco is een onafhankelijk derde land dat geen deel uitmaakt van de Gemeenschap. Gezien zijn speciale relatie met een lidstaat is Monaco echter deel van de Europese douane-unie.

Wat het tweede deel van de vraag betreft, verwijst de Commissie de geachte afgevaardigde naar haar antwoord op schriftelijke vraag E-1920/97 ((PB C 21 van 22.1.1998, blz. 121. )).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2769/97 van Patricia McKenna (V) aan de Commissie (1 september 1997)

Betreft: Vissterfte bij de nucleaire installatie van Sellafield, Groot-Brittannië

Op 18 juli lekte vanuit de nucleaire installatie van Sellafield in Cumbria, Groot-Brittannië, niet-radioactief natronloog in de Calder. Volgens een schatting van het Britse Milieuagentschap stierven door deze lekkage 1.000 palingen, 1.000 jonge zalmen en zeeforellen en tal van andere vissen.

Het lek is waarschijnlijk veroorzaakt door een slecht functionerende klep van een opslagtank op het terrein van de installatie van Sellafield.

Dergelijke vissterfte is bij Sellafield reeds eerder voorgekomen. In april 1991 werd British Nuclear Fuels Ltd (BNFL) door de National Rivers Authority reeds aangeklaagd omdat zuur in de Calder was gestroomd, waardoor 1.500 vissen stierven en omdat polyelektrolyt in de nabijgelegen Black Beck terecht kwam, waardoor meer dan 2.000 vissen stierven. In beide gevallen werd BNFL schuldig bevonden en veroordeeld tot een boete van £ 2.000.

Is de laatste vissterfte aan de Commissie doorgegeven? Zo ja, welke maatregelen heeft zij genomen en/of welke maatregelen overweegt zij?

Antwoord van mevrouw Bjerregaard namens de Commissie (1 oktober 1997)

De Commissie heeft kennisgenomen van de verslagen in de pers over het lekken van niet-radioactief natronloog uit de installatie van British Nuclear Fuels Ltd (BNFL) in Sellafield. Noch het bedrijf noch de Britse instanties zijn echter verplicht de Commissie van een dergelijk incident op de hoogte te stellen. De Commissie zal in deze kwestie geen maatregelen nemen.

Onderzoek naar de oorzaak van het incident en verzoeken om eventuele aanpassingen van de installaties of procedures vallen uitsluitend onder de bevoegdheid van de nationale instanties.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2752/97 van Kyösti Virrankoski (ELDR) aan de Raad (1 september 1997)

Betreft: Belastingvrije verkoop

De belastingvrije verkoop op schepen en in vliegtuigen binnen de EU zal naar verwachting in 1999 worden stopgezet.

Voor Finland betekent dit dat voor de autoveerboten die naar Tallinn of via de Ålandeilanden naar Zweden varen dit voordeel blijft bestaan, maar dat de veerboten die rechtstreeks naar Zweden varen dit voordeel verliezen. De veerdiensten vanuit Vaasa en Pietersaari vallen onder die laatste categorie. De stopzetting van de belastingvrije verkoop bedreigt het voortbestaan van deze verbindingen doordat ze economisch niet meer haalbaar zullen zijn, wat een onherstelbare schade zou betekenen voor de verkeersverbindingen van Midden-Finland.

Tevens zou het een ernstige vorm van concurrentievervalsing inhouden, hetgeen in strijd is met de grondbeginselen van de EU.

Welke maatregelen gaat de Raad nemen om concurrentievervalsing te voorkomen, de verkeersverbindingen tussen de lidstaten in stand te houden en het voortzetten van de belastingvrije verkoop te garanderen?

Gecombineerd antwoord op schriftelijke vragen E-2666/97 en E-2752/97 (7 november 1997)

De Raad moge de geachte parlementsleden verwijzen naar het antwoord dat is gegeven op schriftelijke vraag E-1515/97 ((Zie blz. 3. )).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2833/97 van Nuala Ahern (V) aan de Commissie (1 september 1997)

Betreft: Rekening "Nucleaire Veiligheid¨ bij de EBWO (Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling) en Khmeinitski Unit 2 en Rovno Unit 4 in de Oekraïne (k2/r4)

Welk standpunt heeft de Commissie in het kader van de rekening "Nucleaire Veiligheid¨ bij de EBWO - die tot doel heeft de veiligheid van kernreactoren in het Oosten te verbeteren - ingenomen met betrekking tot het besluit betreffende de voorgenomen voltooiing van de kernreactoren in de Oekraïne, gezien het feit dat de Unie een bijdrage levert aan de rekening "Nucleaire Veiligheid¨?

Antwoord van de heer Van den Broek namens de Commissie (3 oktober 1997)

De voorgenomen voltooiing van de twee kernreactoren in Oekraïne (project R4/K2) is geen project van de rekening "Nucleaire Veiligheid¨ bij de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBWO).

Oekraïne heeft een verzoek voor financiering van een lening voor dit project uit hoofde van de normale verrichtingen van de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling ingediend. Tevens wordt financiering uit hoofde van de Euratom-leningsfaciliteit beoogd, in overeenstemming met de vastgestelde procedures.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 3246/97 van Yves VERWAERDE aan de Commissie. Deskundigenwerkgroep op hoog niveau betreffende de sociale en maatschappelijke aspecten van de Informatiemaatschappij



Publicatieblad Nr. C 102 van 03/04/1998 blz. 0167



SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3246/97 van Yves Verwaerde (PPE) aan de Commissie (9 oktober 1997) Betreft: Deskundigenwerkgroep op hoog niveau betreffende de sociale en maatschappelijke aspecten van de Informatiemaatschappij Wil de Commissie mededelen hoe de deskundigenwerkgroep op hoog niveau betreffende de sociale en maatschappelijke aspecten van de Informatiemaatschappij is samengesteld? Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (6 november 1997) De Commissie zendt het geachte Parlementslid en het Secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks de gevraagde gegevens toe.