SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0452/01

van Struan Stevenson (PPE-DE) aan de Commissie

(19 februari 2001)

Betreft: Visserijovereenkomsten tussen de Europese Unie en derde landen

1. Hoeveel visserijovereenkomsten tussen de Europese en derde landen met betaling voor de gevangen vis zijn er op het ogenblik van kracht?

2. Wat zijn de totale kosten van al die overeenkomsten?

3. Welke lidstaten hebben voordeel bij die overeenkomsten in de zin van vangstmogelijkheden die hun geboden worden?

4. Wat zijn de voornaamste beschermingsregelingen die bij elke overeenkomst gelden?

5. Hoe houdt de Europese Unie toezicht op de doeltreffendheid van die beschermingsregelingen?

6. Heeft de Commissie een lijst van visserijovereenkomsten tussen vissers uit de Europese Unie en derde landen, die op privé-basis tot stand gekomen zijn en gefinancierd worden? Zo ja, kunnen vraag 1 t/m 5 ook beantwoord worden voor die privé-overeenkomsten?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(3 april 2001)

In januari 2001 had de Gemeenschap in totaal 23 visserijovereenkomsten gesloten of was daarover in onderhandeling, waarvan 19 een financiële tegenprestatie omvatten.

In 2000 is voor de visserijovereenkomsten in totaal 121,6 miljoen aan kredieten vastgelegd. Hierbij is rekening gehouden met het feit dat de Gemeenschap geen overeenkomst met Marokko heeft kunnen sluiten en dat de kredieten voor het visserijakkoord met Angola (13,975 miljoen) in 2000 niet konden worden vastgelegd. Voor het begrotingsjaar 2001 is een bedrag van 290 499 978 aan vastleggingskredieten in de begroting opgenomen.

De visserijrechten die zowel bij de visserijovereenkomsten als door regionale visserijorganisaties worden verleend, komen ten goede aan alle lidstaten, met uitzondering van Oostenrijk en Luxemburg. Ongeveer 2800 communautaire vissersboten halen hun vangsten geheel of gedeeltelijk uit de wateren van derde landen en/of internationale wateren.

Overeenkomstig de internationale verplichtingen van de Gemeenschap omvat elke visserijovereenkomst een protocol met daarin de voorwaarden voor de uitoefening van de visserij door vissersvaartuigen uit de Gemeenschap. Het gaat hierbij met name om de afbakening van de opengestelde zones alsmede bepaalde technische maatregelen en controleverplichtingen (aangifte van de vangsten, aanlandingsplicht, toelating aan boord van een waarnemer, eisen inzake het satellietvolgsysteem voor vissersvaartuigen (VMS) ).

De Gemeenschap is niet bevoegd voor de handhaving van instandhoudingsmaatregelen in de wateren van derde landen. Zij heeft echter wel bepaalde verplichtingen ten aanzien van de controle op de activiteiten van communautaire vissersvaartuigen die in het kader van de visserijovereenkomsten en onder de daarin gestelde voorwaarden actief zijn.

De Commissie beschikt niet over een volledige lijst met specifieke informatie over afspraken die particuliere Europese reders en derde landen onderling op visserijgebied hebben gemaakt. Zodra deze afspraken echter leiden tot de oprichting van gemengde vennootschappen die in aanmerking worden genomen voor communautaire steun, krijgt de Commissie de beschikking over de gegevens die op grond van de betrokken wettelijke regelingen moeten worden verstrekt. Met het oog op de vertrouwelijkheid van gegevens met een persoonlijk karakter, is het de Commissie niet toegestaan deze bekend te maken.

De Commissie wil het geachte parlementslid erop wijzen dat zij een evaluatie heeft laten uitvoeren over de structurele bijstandsverlening aan joint ventures op visserijgebied. Zij zal hem en het secretariaat van het Parlement rechtstreeks een kopie van de samenvatting doen toekomen.