ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0635/96 van Cristiana Muscardini (NI) aan de Commissie (15 maart 1996)

Betreft: Merkwaardige gevallen van vervroegde uittreding

Volgens een bericht dat op 28 februari jl. in de Belgische krant "Het Nieuwsblad¨ verscheen, is een hoge ambtenaar van de Commissie, die gearresteerd is in verband met de Agusta-affaire (duistere betalingen aan de Vlaamse Socialistische Partij), voor onbepaalde tijd met ziekteverlof gestuurd.

Kan de Commissie mededelen waarom deze merkwaardige maatregel is genomen?

Kan de Commissie voorts mededelen of de statutaire procedure in werking is gesteld om na te gaan of de betrokken hoge ambtenaar in de bewuste kwestie verantwoordelijkheid draagt en of zijn gedrag strookt met het bepaalde in artikel 12 van het Statuut van de ambtenaren?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie (13 mei 1996)

De gewezen ambtenaar waarvan sprake, is niet meer in dienst van de Commissie, daar hij gepensioneerd werd en, nadat een geneeskundige commissie de invaliditeit heeft vastgesteld, een invaliditeitspensioen ontvangt overeenkomstig de procedures die daarvoor zijn vastgelegd in het Statuut van de ambtenaren van de Gemeenschappen. Er dient te worden opgemerkt dat de Instelling bij de samenstelling van de geneeskundige commissie gezorgd heeft voor een maximale objectiviteit door de aanstelling van een vermaarde Schotse specialist. Deze specialist en de door de gewezen ambtenaar aangewezen arts hebben in onderlinge overeenstemming een Duitse universiteitsprofessor aangewezen als de derde arts die nodig is voor de samenstelling van een invaliditeitscommissie. Krachtens het Statuut bindt het door de genoemde invaliditeitscommissie uitgebrachte advies het tot aanstelling bevoegde gezag van de Instelling, die dus geen enkele beslissingsbevoegdheid in dezen heeft.

Deze gewezen ambtenaar werd in de Belgische pers genoemd in het kader van een door de Belgische overheid ingestelde gerechtelijke procedure, die nog in de onderzoeksfase verkeert. De Commissie wijst het geachte Parlementslid erop dat het Statuut van de ambtenaren bepaalt dat, indien een ambtenaar grove schuld ten laste gelegd wordt, bestaande in een verzuim van zijn ambtelijke plichten, of in een inbreuk op het gemene recht, het tot aanstelling bevoegde gezag hem kan schorsen nadat een tuchtprocedure is ingeleid. De definitieve beoordeling van de positie van de ambtenaar in het kader van de tuchtregeling kan echter eerst worden gegeven nadat de nationale rechter een onherroepelijke beslissing heeft gegeven.

Al deze bepalingen zijn in dit geval nauwgezet toegepast.

Het tot aanstelling bevoegde gezag heeft inderdaad beslist een tuchtprocedure tegen de betrokken ambtenaar in te leiden en deze op te schorten zodra het kennis heeft gekregen van de tegen hem op strafrechtelijk vlak genomen maatregelen. De tuchtprocedure werd opgeschort en de positie van de ambtenaar kan, overeenkomstig de laatste alinea van artikel 88 van het statuut, eerst geregeld worden nadat de rechterlijke beslissing onherroepelijk is geworden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1412/96 van Erhard Meier (PSE) aan de Commissie (6 juni 1996)

Betreft: Omzetting van EU-richtlijnen door Oostenrijk, in nationaal recht

Naar verluidt talmt Oostenrijk bij de omzetting van EU-richtlijnen in nationaal recht.

Kan de Commissie mededelen:

1. welk percentage richtlijnen Oostenrijk thans nog niet in nationaal recht heeft omgezet;

2. of de trage omzetting van EU-richtlijnen door Oostenrijk te wijten is aan nalatigheid

a) van de Bond (Bondsrepubliek Oostenrijk) of

b) van de Oostenrijkse deelstaten?

Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (10 juli 1996)

De Commissie verwijst het geachte Parlementslid naar het dertiende Jaarverslag van de Commissie aan het Europees Parlement over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht (1995) ((doc. COM(96) 600 def. )), met name naar het voorwoord en bijlage IV. Het voorwoord van dit verslag bevat een tabel die aangeeft hoeveel nationale maatregelen ter omzetting van de op 31 december 1995 van toepassing zijnde richtlijnen iedere Lid-Staat heeft gemeld, evenals het percentage richtlijnen waarvan iedere Lid-Staat melding heeft gedaan. Bijlage IV geeft bovendien voor elke richtlijn die op deze datum van kracht was, de stand van meldingen van nationale omzettingsmaatregelen aan.

In Oostenrijk staat de federale staat in voor het naleven van de verplichtingen die het Gemeenschapsrecht oplegt. Niettemin zijn er gebieden waarop voor een volledige omzetting een initiatief van de Länder is vereist.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1021/96 van Doeke Eisma (ELDR) en Hugh Kerr (PSE) aan de Commissie (3 mei 1996)

Betreft: Misbruik van EU-kredieten door het Europees Bureau voor milieubehoud en ontwikkeling (EBCD)

Op 10 januari 1996 deelde de Commissie in antwoord op onze vraag E-3162/95 ((PB C 91 van 27.3.1996, blz. 38. )) betreffende het misbruik van EU-kredieten door het EBCD mee dat ons te zijner tijd de evaluatie zou worden toegezonden van het financieel verslag betreffende door het EBCD ten uitvoer gelegde communautaire projecten voor de bescherming van in het wild levende dier- en plantesoorten in Zuidoost-Azië.

Is de Commissie nog steeds bezig met de bestudering van bovengenoemd financieel verslag of heeft zij de evaluatie afgerond?

Zo ja, kan de Commissie ons de resultaten van deze evaluatie doen toekomen?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie (5 juli 1996)

De Commissie heeft haar onderzoek naar het EBCD-contract dat betrekking heeft op het 'Duurzaam gebruik van in het wild levende dier- en plantesoorten, eerste fase, selectie van demonstratieprojecten in Zuid-Azië' afgesloten en vastgesteld dat er geen sprake is van misbruik van EU-kredieten. De onderzoekingen brachten wel interne onenigheden binnen het EBCD aan het licht, die mogelijk hebben geleid tot ongerustheid over het misbruik van voor projecten bestemde EU-kredieten.

Bij de bestudering van de financiële aspecten van genoemd project is gebleken dat er kleine fouten zijn gemaakt en ook dat bepaalde uitgaven na het verstrijken van het contract zijn gedaan, maar daarbij gaat het slechts om kleine bedragen.

Voor zover op grond van de op dit moment beschikbare informatie kan worden beoordeeld, heeft een en ander echter geen frauduleus karakter. De Commissie zal, zoals gebruikelijk, teveel betaalde bedragen terugvorderen, ten einde de financiële belangen van de Gemeenschap veilig te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1302/96 van Ian White (PSE) aan de Commissie (31 mei 1996)

Betreft: T1-documenten

Artikel 356 van verordening 2454/93 bepaalt het volgende: "De goederen worden, onder overlegging van het document T1, aan het kantoor van bestemming aangebracht. Het kantoor van bestemming vermeldt de resultaten van de verrichte controle, zendt onverwijld een exemplaar terug naar het kantoor van vertrek en behoudt het andere exemplaar¨.

Zou de Commissie dit artikel zodanig kunnen wijzigen dat als de goederen en T1-documenten volgens de regels bij het kantoor van bestemming zijn ingediend, maar dat kantoor verzuimt de bepalingen van de verordening in acht te nemen, de eventuele boetes worden verhaald op de lid-staat waartoe het kantoor van bestemming behoort?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (25 juli 1996)

Volgens het artikel van de verordening 2454/93 waarnaar het geachte Parlementslid verwijst, is het bij douanevervoer inderdaad verplicht dat het kantoor van bestemming onverwijld een exemplaar van het T-document aan het kantoor van vertrek terugzendt. Deze terugzending moet in principe binnen de tien werkdagen geschieden na de aanbieding van de documenten en de goederen. Deze termijn bedraagt slechts één werkdag wanneer het om goederen gaat waarvoor het gebruik van de doorlopende zekerheid voorlopig is verboden.

De Commissie of een andere Lid-Staat kan een procedure wegens schending van het Gemeenschapsrecht aanspannen tegen een Lid-Staat die er niet voor zorgt dat zijn douanekantoren deze termijnen in acht nemen, vertragingen van indicentele aard buiten beschouwing gelaten. Volgens het Verdrag kan echter alleen het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen een Lid-Staat een boete of dwangsom opleggen, indien deze Lid-Staat niet de maatregelen heeft genomen die hij verplicht was te nemen volgens een eerder arrest, waarbij geconstateerd werd dat hij in gebreke was gebleven.

De mogelijkheid om in het afgeleide recht bepalingen op te nemen, op grond waarvan de Lid-Staten rechtstreeks geldboetes kunnen worden opgelegd wanneer deze niet aan hun verplichtingen voldoen, is door de Commissie in overweging genomen, met name in verband met de omzetting en de juiste toepassing van de richtlijnen in verband met de voltooiing van de interne markt. Op douanegebied heeft men echter met verordeningen te maken die rechtstreeks toepasselijk zijn in de Lid-Staten. Daarom heeft men bij het beheer van de douane-unie en de bescherming van de buitengrenzen de voorkeur gegeven aan een permanente samenwerking tussen de Commissie en de Lid-Staten. Het is natuurlijk de vraag of deze werkwijze gehandhaafd kan worden indien de goede werking van de douane-unie daardoor niet kan worden gewaarborgd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1605/96 van Richard Howitt (PSE) aan de Commissie (24 juni 1996)

Betreft: Aanwerving in DG I - Directoraat B

Wat is het aantal en het percentage Commissieambtenaren werkzaam bij DG I-B, Betrekkingen met Latijns-Amerika, dat de Spaanse of Portugese nationaliteit bezit?

Hoe valt dit te rijmen met de bepaling van de Gedragscode dat er geen discriminatie op grond van nationaliteit plaatsvindt?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie (15 juli 1996)

Het aantal personeelsleden van het Directoraat IB/B in de categorie A en met de Portugese en de Spaanse nationaliteit bedraagt respectievelijk 3 en 8. Laatstgenoemd cijfer is even hoog als dat van de personeelsleden van Italiaanse nationaliteit.

Het personeel van de Commissie wordt volgens een neutrale procedure aangeworven overeenkomstig het statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen in artikel 7 waarvan wordt bepaald dat "het tot aanstelling bevoegde gezag de ambtenaar uitsluitend in het belang van de dienst en ongeacht zijn nationaliteit, bij wege van aanstelling of overplaatsing, tewerkstelt in een tot zijn categorie of groep behorend ambt¨.

Het spreekt niettemin vanzelf dat talenkennis bovenaan staat op de lijst van vereisten en zulks met name bij de directoraten-generaal die zich bezighouden met buitenlandse betrekkingen. Zo dient het personeel van het directoraat-generaal IB/B de Spaanse en zelfs de Portugese taal goed te beheersen, aangezien deze de instrumenten voor onze samenwerking met het subcontinent zijn, zoals het Engels dat is voor het directoraat Azië of het Frans voor het directoraat Middellandse-Zeegebied.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0968/96 van Christine Oddy (PSE) aan de Commissie (26 april 1996)

Betreft: Hogere kosten voor diergeneesmiddelen

Is het de Commissie bekend dat door nieuwe regelingen over diergeneesmiddelen die kunnen worden voorgeschreven door dierenartsen de kosten van deze geneesmiddelen zijn verdubbeld? Een voorbeeld hiervan is het algemene antibioticum Kephalexine dat £ 14,60 kost voor 100 tabletten en dat is vervangen door een speciale diergeneeskundige soort die £ 29,37 per 100 tabletten kost?

Welke stappen denkt de Commissie te nemen om deze wetgeving te herzien?

Antwoord van de heer Bangemann namens de Commissie (13 juni 1996)

Het voornaamste doel van de wetgeving inzake geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik is de gezondheid van mens en dier te beschermen, zonder de industriële en economische aspecten te verwaarlozen waarmee, bij het nastreven van dit doel, moet worden rekening gehouden. In Richtlijn 81/851/EEG ((PB L 317 van 6.11.1981. )), als gewijzigd bij Richtlijn 90/676/EEG ((PB L 373 van 31.12.1990. )), zijn de criteria vastgesteld voor de kwaliteit, doeltreffendheid en veiligheid die, afhankelijk van de diersoort die moet worden behandeld, moeten worden onderzocht. Het toedienen van geneesmiddelen waarvoor geen vergunning voor toediening aan de betrokken diersoort is afgegeven, kan inderdaad ongewenste bijwerkingen veroorzaken of geen uitwerking hebben. Voor gebruiksdieren moeten bovendien diergeneesmiddelen worden gebruikt waarvan de maximumwaarden voor residuen in het vlees zijn onderzocht, aangezien het vlees op deze residuen wordt gecontroleerd. Daarom verplicht deze richtlijn tot het gebruik van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik. De Commissie is niet voornemens dit principe af te schaffen.

Deze richtlijn biedt de mogelijkheid om geneesmiddelen bestemd voor de mens, krachtens het "waterval¨-principe, voor dieren voor te schrijven. Dit "waterval¨-principe houdt in dat, wanneer er geen gepast diergeneesmiddel bestaat waarvoor vergunning voor toediening aan de betrokken diersoort is afgegeven, een diergeneesmiddel met een vergunning voor toediening aan een andere diersoort, en eventueel een geneesmiddel voor de mens mag worden gebruikt. Deze "waterval¨ heeft in zekere zin de vroegere eis om uitsluitend geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik voor te schrijven, versoepeld.

Het is mogelijk dat in sommige gevallen generieke geneesmiddelen bestemd voor de mens goedkoper zijn dan de nieuwe specialiteiten voor diergeneeskundig gebruik, meer bepaald de geneesmiddelen voor de mens waarvan de prijs rechtstreeks of onrechtstreeks door de sociale zekerheidssystemen wordt beïnvloed. Deze prijsverschillen zouden echter moeten verdwijnen door de ontwikkeling van de markt van diergeneesmiddelen en de vrije concurrentie.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0859/96 van Stephen Hughes (PSE) aan de Commissie (12 april 1996)

Betreft: Betrekkingen van de Europese Commissie met de European Energy from Waste Coalition (EEWC)

Van 11 t/m 13 maart 1996 werd in Stockholm, Zweden een conferentie gehouden van de European Energy from Waste Coalition (EEWC).

Heeft de Commissie de organisatie van deze conferentie medegefinancierd?

Heeft de Commissie gelden ter beschikkig gesteld aan de European Energy from Waste Coalition?

Was een vertegenwoordiger van DG XI op deze conferentie aanwezig?

Antwoord van de heer Papoutsis namens de Commissie (7 juni 1996)

De Commissie kan het geachte Parlementslid bevestigen dat zij in het kader van haar programma voor de ontwikkeling van alternatieve energiebronnen (het Altener-programma) met de Europese vereniging voor de terugwinning van energie uit afval (EEWC) in 1995 inderdaad een contract met kostendeling, heeft gesloten om voor een dertigtal leidinggevende gemeente-ambtenaren een seminarie en een bezoek aan een modelinstallatie voor energiewinning uit stedelijk afval, te organiseren. Het seminarie en het bezoek hebben, zoals gepland, van 11 tot 13 maart 1996 in Stockholm plaatsgevonden.

Voorts kan de Commissie verklaren dat zij enerzijds deze vereniging op geen enkele andere wijze heeft gefinancierd en anderzijds bij dit gebeuren niet officieel was vertegenwoordigd.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 1472/96 van Kenneth COLLINS aan de Commissie. Voorstellen van de Commissie in 1995



Publicatieblad Nr. C 322 van 28/10/1996 blz. 0072



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1472/96 van Kenneth Collins (PSE) aan de Commissie (12 juni 1996) Betreft: Voorstellen van de Commissie in 1995 In haar Algemeen Verslag over de werkzaamheden van de Europese Unie heeft de Commissie gewoonlijk een opsomming gegeven van de voorstellen van wetgevende aard die zij in de loop van het jaar heeft goedgekeurd (bijv. 7335 van dergelijke voorstellen in 1993 - Jaarverslag 1993, paragraaf 1025). In haar verslag over 1995 echter noemt de Commissie dit aantal niet (zie paragraaf 1057). Wat is de reden voor deze omissie? Kan de Commissie het juiste cijfer alsnog noemen? Antwoord van de heer Santer namens de Commissie (15 juli 1996) Om technische redenen konden de cijfers met betrekking tot de autonome besluiten die de Commissie in 1995 heeft goedgekeurd, niet in het Jaarverslag 1995 worden opgenomen. De cijfers zijn als volgt: 3025 beschikkingen of besluiten; 2801 verordeningen; 298 adviezen; 35 richtlijnen; 25 aanbevelingen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0916/96 van Ian White (PSE) aan de Commissie (23 april 1996)

Betreft: Veiligheid op zee

Is de Commissie voornemens eventueel wetgevende voorstellen in te dienen waarbij in de EU geregistreerde vaartuigen tenminste twee schroeven moeten hebben om de rampzalige gevolgen van een defect aan de schroef bij vaartuigen die slechts één schroef hebben te vermijden?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie (10 mei 1996)

De Commissie heeft op internationaal niveau inspanningen gesteund om het risico op een defect van de aandrijvings- en manoeuvreersystemen aan boord van schepen tot een minimum te beperken. Sinds haar oprichting in 1959 heeft de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) ernaar gestreefd om de betrouwbaarheid van dergelijke systemen te verbeteren en heeft zij in het Internationaal Verdrag voor de Beveiliging van Mensenlevens op Zee (SOLAS) meerdere regelingen vastgesteld die van toepassing zijn op passagiers- en vrachtschepen op internationale reizen.

In het SOLAS-verdrag, in de gewijzigde versie van 1974, wordt de nationale zeevaartadministratie - die voor de tenuitvoerlegging van het verdrag verantwoordelijk is - gevraagd om speciaal aandacht te geven aan de betrouwbaarheid van een onafhankelijke noodkrachtbron die voldoende vaarsnelheid kan verzekeren, vooral in het geval van een onconventionele inrichting ((SOLAS Verdrag, Hoofdstuk II-1, Deel C: Machine-installaties, Verordening 26, ¶ 2. )).

In haar mededeling "Een gemeenschappelijk beleid inzake de veiligheid op zee¨ van 24 februari 1993 ((COM(93) 66 def. )), heeft de Commissie, rekening houdend met het wereldwijde karakter van het zeevervoer en het effect ervan op de veiligheid en het concurrentievermogen, een beleid vastgesteld dat is gebaseerd op het principe van een correcte en doeltreffende tenuitvoerlegging van de internationale regels. In haar mededeling "Op weg naar een nieuwe maritieme strategie¨ ((COM(96) 81. )) heeft de Commissie daarentegen de rol van de Gemeenschap benadrukt in het handhaven van veiligheid en eerlijke concurrentie in de internationale zeehandel.

Rekening houdend met het bovenstaande, is de Commissie niet voornemens wetgevingsvoorstellen in te dienen die voorschrijven dat in de Gemeenschap geregistreerde vaartuigen tenminste twee schroeven moeten hebben.
SCHRIFTELIJKE VRAAG nr. 1451/96 van Christine ODDY aan de Commissie. Disability Discrimination Act 1995



Publicatieblad Nr. C 305 van 15/10/1996 blz. 0101



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1451/96 van Christine Oddy (PSE) aan de Commissie (12 juni 1996) Betreft: Disability Discrimination Act 1995 Is het de Commissie bekend dat het Engelse parlement onlangs een wet heeft goedgekeurd waarin de rechten zijn opgenomen voor gehandicapte personen? Welke stappen denkt de Europese Commissie te nemen om soortgelijke rechten voor alle gehandicapte personen in de Europese Unie in te voeren? Antwoord van de heer Flynn namens de Commissie (5 juli 1996) De Commissie is zeer wel op de hoogte van de door de Britse autoriteiten ingevoerde nieuwe wettelijke bepalingen ter bestrijding van discriminatie van gehandicapten. In haar advies van 28 februari 1996 "Versterking van de politieke unie en voorbereiding van de uitbreiding¨ ((COM(96) 90 def. )) heeft de Commissie formeel de wens geuit in het EG-Verdrag een algemene non-discriminatiebepaling opgenomen te zien.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1773/96 van Erich Schreiner (NI) aan de Commissie (3 juli 1996)

Betreft: Duits-Oostenrijkse minderheidsrechten in Slovenië

Binnenkort sluit de Europese Unie een Europa-Overeenkomst met Slovenië, waarbij ook de bescherming van de minderheden in Slovenië moet worden gewaarborgd. De Sloveense grondwet erkent de etnische groepen van de Italianen en de Hongaren, in beperkte mate ook de Roma en Sinti, maar niet de Duits-Oostenrijkse minderheid van ongeveer 6000/7000 zielen die voor het merendeel in de steden Marburg, Cilli en Pettau in Neder-Stiermarken wonen en die de verdrijving en de concentratiekampen van 1945/1946 hebben overleefd. Tot nu toe doet de Sloveense regering nog moeilijk over het verlenen van de status van minderheid aan de Duits-Oostenrijkse bevolkingsgroep, terwijl dit voor de Sloveense minderheid in Karinthië vanzelf spreekt.

Welke maatregelen denkt de Commissie te treffen om ook de Duits-Oostenrijkse minderheid in Slovenië te helpen aan de haar toekomende erkenning als inheemse minderheid?

Antwoord van de heer Van den Broek namens de Commissie (26 juli 1996)

De Commissie beroept zich op de beoordeling van de Raad van Europa, die in 1993 tot de conclusie is gekomen dat Slovenië de rechten van de minderheden respecteert.

De Commissie is, in navolging van de Raad van Europa, van mening dat de minderheden in Slovenië de bescherming van de grondwet genieten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0640/96 van Astrid Lulling (PPE) aan de Commissie (15 maart 1996)

Betreft: Onderzoek van het Italiaanse Openbaar Ministerie naar het Brusselse kantoor van de Italiaanse regio Trentino-Zuid-Tirol en de Oostenrijkse deelstaat Tirol

Het Italiaanse Openbaar Ministerie heeft een onderzoek gestart naar het Brusselse kantoor van de Italiaanse regio Trentino-Zuid-Tirol en de Oostenrijkse deelstaat Tirol, waar vier mensen werkzaam zijn. Het onderzoek gaat om vermoede 'aantasting van de territoriale integriteit van het land' (artikel 241 van het Italiaanse Wetboek van Strafrecht).

Acht de Commissie grensoverschrijdende samenwerking van regio's in overeenstemming met haar doelstellingen voor het regionaal beleid?

Kan de Commissie bevestigen dat bij voorbeeld de samenwerking op alle gebieden in de grensregio Saar-Lor-Lux in belangrijke mate heeft bijgedragen tot de uitvoering van grensoverschrijdende programma's voor de ondersteuning van deze regio's?

Is de Commissie van mening dat samenwerking tussen aangrenzende regio's van verschillende lid-staten in de vorm van een gemeenschappelijke organisatie in Brussel, om hun activiteiten beter te coördineren en de doelmatigheid van hun gemeenschappelijke projecten in het kader van het regionaal beleid te vergroten, indruist tegen de letter en de geest van de Europese Verdragen en kan worden uitgelegd als een aantasting van de territoriale integriteit van de betrokken lid-staten?

Welke maatregelen denkt de Commissie te treffen om ertoe bij te dragen dat de betrokken OM's informatie krijgen over de vele eerdere gevallen van grensoverschrijdende samenwerking, opdat onderzoeken als het hierboven genoemde, dat de Europese integratie zeker niet bevordert, in het vervolg achterwege blijven resp. worden onderbroken?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie (16 april 1996)

Als aanvulling op het antwoord op schriftelijke vraag E-3107/95 van de heer Ebner ((PB C 91 van 27.3.1996. )) bevestigt de Commissie dat zij ervan overtuigd is dat samenwerking tussen de regionale en plaatselijke overheden aan weerskanten van een landsgrens en een partnerschap tussen die overheden en de sociaal-economische gesprekspartners, zoals bij voorbeeld de kamers van koophandel, zeer belangrijk zijn voor het welslagen van de initiatieven ter bevordering van de structurele ontwikkeling van grensgebieden.

Aangezien de betrokken aangelegenheden in het algemeen niet onder het EG-Verdrag vallen, is het niet aan de Commissie om een oordeel te geven over de wenselijkheid van een vertegenwoordiging van de regionale en plaatselijke overheden of van de regionale sociaal-economische gesprekspartners te Brussel dan wel, in voorkomend geval, over de daarvoor gekozen vorm.

De Commissie heeft de goede praktijken voor grensoverschrijdende samenwerking vele malen toegelicht en verspreid. Indien de betrokken autoriteiten dat wensen, kan de Commissie nadere uitleg verstrekken over de door het geachte Parlementslid bedoelde grensgebieden.