SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2063/99

van Juan Naranjo Escobar (PPE-DE) aan de Commissie

(12 november 1999)

Betreft: De ongelijke behandeling van de burgers van de Unie

Op 28 september 1999 heeft Eurostat een studie Sociale uitkeringen en hun redistributieve effect in de EU gepubliceerd, waaruit blijkt dat er aanzienlijke verschillen bestaan in de wijze waarop burgers van de Unie die een pensioen en overige sociale uitkeringen ontvangen, worden behandeld.

Uit de studie blijkt dat het percentage burgers dat een uitkering ontvangt in de onderzochte EU-lidstaten sterk verschilt.

Paradoxaal genoeg is de levensstandaard van de ontvangers van uitkeringen bij tijd en wijle gelijk aan de rest van de bevolking en soms zelfs hoger dan het gemiddelde.

De afname van het arme deel van de bevolking na ontvangst van de verschillende uitkeringen is dan ook erg ongelijk verdeeld. De concentratie van deze uitkeringen in deze bevolkingsgroep verschilt sterk per lidstaat.

Aan de andere kant ontvangen burgers uit hoofde van overige uitkeringen in sommige landen een bedrag dat overeenkomt met wat ze ontvangen uit hoofde van hun pensioen. In andere landen is dat beduidend lager.

Kan de Commissie deze situatie bevestigen? Hoe beoordeelt de Commissie de grote verschillen tussen de burgers van de Unie? Kan de Commissie meedelen hoe zij deze verschillen denkt te verkleinen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(8 december 1999)

Deze analyse van het redistributieve effect van de sociale uitkeringen in de Gemeenschap is door de Commissie uitgevoerd in samenwerking met het Franse ministerie van Werkgelegenheid en solidariteit. Zij is gebaseerd op de ronde 1995 van het huishoudpanelonderzoek van de Europese Gemeenschap (ECHP), dat de enige geharmoniseerde bron van de Gemeenschap is voor gegevens over de inkomens in het algemeen en de sociale overdrachten in het bijzonder. Het ECHP is een enquête, gebaseerd op een steekproef van circa 60.500 communautaire huishoudens (170.000 individuen).

De analyse bevestigt dat gemiddeld circa een vierde van het totale inkomen van de Europeanen bestaat uit sociale overdrachten; pensioenen garanderen een levensstandaard aan de pensioentrekkers die de levensstandaard van de bevolking in het algemeen benadert; andere sociale uitkeringen dan pensioenen zijn sterk gericht op het gedeelte van de bevolking met de laagste inkomens en zorgen er als gevolg daarvan voor dat het aantal mensen dat van een laag inkomen moet rondkomen in de meeste lidstaten met een vierde of meer vermindert. Hoe groter de ongelijkheid en de armoede vóór de overdrachten en hoe hoger het aandeel van dergelijke sociale overdrachten in het totale inkomen, hoe groter het effect daarvan op de vermindering van de armoede en de ongelijkheid in de inkomens.

Deze bevindingen illustreren en bevestigen het belangrijke redistributieve effect van de sociale overdrachten en uitkeringen als een belangrijk beginsel van het Europese sociale model. Aangezien de gegevens alleen overdrachten in contanten (en geen verstrekkingen in natura) omvatten, is het redistributieve effect van de sociale bescherming waarschijnlijk zelfs nog groter.

De analyse onderstreept ook de aanzienlijke verschillen tussen de lidstaten en de noodzaak van de versterking van de samenwerking op communautair niveau. De Commissie heeft Een gemeenschappelijke strategie voor de modernisering van de sociale bescherming(1), gebaseerd op dialoog, uitwisseling van ervaringen en evaluatie van lopende beleidsontwikkelingen, voorgesteld als leidraad voor toekomstige actie en samenwerking op dit gebied.

(1) COM(1999) 347 def.