SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3320/01

van Jorge Moreira Da Silva (PPE-DE) aan de Commissie

(22 november 2001)

Betreft: Erkenning van medische diploma's in de Europese Unie

De laatste jaren krijgen de landen van de Europese Gemeenschap te maken met ernstige problemen in verband met de gelijkwaardigheid van medische diploma's die in Oost-Europa, o.a. Rusland, behaald zijn.

Kan een burger van de Europese Unie die houder van een getuigschrift van geneesheer uit een Oost-Europees land is (Polen, Rusland) en het gelijkwaardigheidsgetuigschrift van het Ministerie van Onderwijs van een lidstaat bezit, automatisch erkenning van zijn universitaire kwalificaties in de andere EU-lidstaten krijgen?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(18 december 2001)

Het Europese Hof van Justitie heeft het vraagstuk van door een burger van een der lidstaten buiten de Europese Economische Ruimte behaalde diploma's al herhaaldelijk behandeld. Het gaat hierbij met name om houders van een diploma die onder de zogenaamde sectorale richtlijnen valt. Hiertoe behoort ook de artsenrichtlijn, Richtlijn 93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993 ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning van hun diploma's, certificaten en andere titels(1).

In het Haim I-arrest zei het Hof van Justitie dat () de erkenning door een lidstaat van door derde staten afgegeven titels, zelfs indien deze in één of meer lidstaten als gelijkwaardig zijn erkend, de andere lidstaten niet (bindt).(2) Wel is de ontvangende lidstaat verplicht te onderzoeken of () de huidige beroepservaring waarover de betrokkene reeds beschikt, daaronder begrepen de ervaring die hij () in een andere lidstaat heeft opgedaan, beantwoordt aan de vereisten.

In een recent arrest had het Hof van Justitie de gelegenheid de verplichtingen van de ontvangende lidstaat uit het EG-Verdrag verder te specificeren. In het arrest-Hocsman(3) zegt het Hof dat artikel 52 (thans artikel 43) van het Verdrag aldus moet worden uitgelegd, dat wanneer () een gemeenschapsonderdaan verzoekt om toelating tot een beroep dat naar nationaal recht slechts toegankelijk is

voor degene die over een diploma, een beroepskwalificatie of praktijkervaring beschikt, de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaat rekening moeten houden met alle diploma's, certificaten en andere titels alsmede met de relevante ervaring van de betrokkene, door de uit die titels en ervaring blijkende bekwaamheden te vergelijken met de door de nationale wettelijke regeling verlangde kennis en bekwaamheden.

Bij Richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001 tot wijziging van de Richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG van de Raad betreffende het algemeen stelsel van erkenning van beroepskwalificaties en de Richtlijnen 77/452/EEG, 77/453/EEG, 78/686/EEG, 78/687/EEG, 78/1026/EEG, 78/1027/EEG, 80/154/EEG, 80/155/EEG, 85/384/EEG, 85/432/EEG, 85/433/EEG en 93/16/EEG van de Raad betreffende de beroepen van verantwoordelijk algemeen ziekenverpleger (verpleegkundige), beoefenaar der tandheelkunde, dierenarts, verloskundige, architect, apotheker en arts(4), die uiterlijk op 1 januari 2003 door de lidstaten moet zijn omgezet, is in Richtlijn 93/16/EG artikel 42c ingevoegd. Hierin wordt bepaald dat de lidstaten de buiten de EU behaalde diploma's, certificaten en andere titels op het gebied dat onder deze richtlijn valt, moeten onderzoeken wanneer deze diploma's, certificaten en andere titels reeds in een andere lidstaat werden erkend; hetzelfde geldt voor de ontvangen opleiding, eventuele beroepservaring, aanvullende opleiding en bij- en nascholing. De lidstaat moet binnen een termijn van drie maanden vanaf de datum waarop het volledige dossier door de betrokkene is ingediend een besluit nemen. Bovendien is de lidstaat verplicht afwijzingen met redenen te omkleden, terwijl de aanvrager tegen deze besluiten een rechtsgeding moet kunnen instellen overeenkomstig het nationale recht. Door deze verplichtingen in de richtlijn zelf neer te leggen, heeft de communautaire wetgever aanzienlijk bijgedragen tot de juridische zekerheid in door het geachte parlementslid beschreven situaties.

(1) PB L 165 van 7.7.1993.

(2) Zaak C-319/92 (HAIM I).

(3) Zaak C-238/98 (Hocsman).

(4) PB L 206 van 31.7.2001.