ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3422/98

van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie

(24 november 1998)

Betreft: Opheffing van handelsbelemmeringen

Kan de Commissie, gezien het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot instelling van een mechanisme voor optreden van de Commissie ter opheffing van bepaalde handelsbelemmeringen (COM(97) 0619 def. - 97/0330 CNS)(1), in samenwerking met de lidstaten tot overeenstemming komen om de procedure van artikel 169 van het Verdrag spoedig toe te passen, vooral in de gevallen waar de handelsbelemmeringen een spoedige oplossing vereisen, in plaats van te kiezen voor artikel 235 van het Verdrag als rechtsgrondslag?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(29 januari 1999)

Verordening (EG) 2679/98 van de Raad van 7 december 1998 inzake de werking van de interne markt wat het vrije verkeer van goederen tussen de lidstaten betreft(2), voert een alarm- en controlemechanisme in, alsmede het optreden van de betrokken lidstaat en van de Commissie binnen zeer korte termijnen om de desbetreffende belemmeringen op te heffen. De rechtsgrondslag is gekozen op grond van het feit dat het EG-Verdrag voor de goedkeuring van een dergelijke verordening geen andere bevoegdheden vaststelt dan die van artikel 235.

De Commissie heeft met dit voorstel voor bovengenoemde verordening gereageerd op het verzoek dat haar door de Europese Raad van Amsterdam was gedaan. De invoering van een alarm- en controlemechanisme om op te treden tegen sommige types belemmeringen is geenszins in strijd met het vaste voornemen van de Commissie stringente termijnen vast te stellen voor de procedures die uit hoofde van het bepaalde in artikel 169 van het EG-Verdrag zouden moeten worden genomen voor de gevallen die niet in het kader van de verordening kunnen worden opgelost.

(1) PB C 10 van 15.1.1998, blz. 14.

(2) PB L 337 van 12.12.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2931/98

van Gérard Caudron (PSE) aan de Commissie

(2 oktober 1998)

Betreft: Vrachtvoerders

De laatste dagen is er een omvangrijke mobilisatiebeweging onder de vrachtvoerders van heel de Unie geweest. Hun voornaamste eis heeft te maken met de arbeidstijd.

De eis klinkt des te luider door omdat het voornaamste gevolg van de mogelijkheid van zgn. cabotage waarschijnlijk toenemende druk van hun bedrijf op hun daadwerkelijke werktijd zal zijn om de rijtijd van de vrachtwagens zo hoog mogelijk op te drijven.

Naast het feit dat de vrachtvoerders een lagere levenskwaliteit te verwachten hebben, moeten we ook de terugslag van de maatregelen op de verkeersveiligheid afmeten. Het is niet nodig om op de lange lijst verkeersongevallen te wijzen die aan vermoeidheid van de chauffeurs te wijten zijn. We kunnen onze ogen niet sluiten voor de indirecte gevolgen die dikwijls aanzienlijk zijn.

Zou het dan ook geen overweging verdienen om de arbeidstijd van de vrachtvoerders op EU-niveau te harmoniseren, en daarnaast na te gaan welke weerslag de cabotage op hun arbeidstijd heeft?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(26 november 1998)

De Commissie neemt zich voor binnenkort een pakket voorstellen in te dienen om werknemers die momenteel niet onder Richtlijn 93/104/EG van de Raad betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd(1) (de richtlijn betreffende de arbeidstijd) vallen bescherming te bieden tegen de negatieve effecten van lange werkuren, onvoldoende rust of de onregelmatige organisatie van het werk op hun gezondheid en veiligheid. Het pakket zal een voorstel omvatten om de richtlijn betreffende de arbeidstijd zo te wijzigen dat ook alle niet-mobiele werknemers in het wegvervoer onder de richtlijn vallen. Het zal ook een voorstel omvatten voor een specifieke richtlijn betreffende de arbeidstijd van mobiele werknemers in het wegvervoer. In dit laatste voorstel zal ten volle rekening worden gehouden met de resultaten die tot nu toe zijn bereikt in de onderhandelingen tussen de sociale partners in het wegvervoer. Ook zal het voorschriften omvatten voor zelfstandige bestuurders en mobiele werknemers in vervoerondernemingen die voor eigen rekening werken.

Het meest recente verslag van de Commissie over cabotage(2) stelt dat het aandeel van de cabotageverrichtingen op de nationale markten in 1995 ongeveer 0,25 % bedroeg. Er wordt niet verwacht dat deze situatie grondig zal veranderen na de afschaffing van de cabotagequota's op 1 juli 1998. Hoewel het duidelijk nog te vroeg is om statistieken over de situatie na 1 juli 1998 te verzamelen, wijzen recente gegevens op een daling in het gebruik van cabotagevergunningen in 1996 en 1997, hetgeen de conclusies van voornoemd verslag van de Commissie lijkt te schragen.

(1) PB L 307 van 13.12.1993.

(2) COM(98) 47 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3513/98

van Amedeo Amadeo (NI) aan de Commissie

(25 november 1998)

Betreft: Nagemaakte of door piraterij verkregen goederen

Ten aanzien van het voorstel voor een verordening (EG) 3295/94 tot vaststelling van maatregelen om het in het vrije verkeer brengen, de uitvoer, de wederuitvoer en de plaatsing onder een schorsingsregeling van nagemaakte of door piraterij verkregen goederen te verbieden (COM(98) 0025 def. - ACC 98/0018)(1) zij opgemerkt dat dit stelsel met een bijzonder probleem geconfronteerd wordt, dat te wijten is aan het feit dat de regels op communautair niveau slechts een beperkte actieradius hebben, terwijl de toepassingsbepalingen door de nationale wetgevingen worden vastgesteld.

Is het de Commissie economisch gezien mogelijk tot harmonisatie over te gaan met het oog op een daadwerkelijke toepassing van de voornaamste regels op dit gebied?

(1) PB C 108 van 7.4.1998, blz. 63.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-2996/98

van Odile Leperre-Verrier (ARE) aan de Commissie

(28 september 1998)

Betreft: Strengere specifieke Europese voorschriften voor het verkeer op bergwegen

Het vervoer van gevaarlijke stoffen over de weg in berggebieden stelt talrijke problemen en wekt bezorgdheid bij de omwonenden. Het ongeluk dat in mei ll. op de Franse Route Nationale 205 bij de gemeente Servoz (Haute-Savoie) is gebeurd en waarbij pesticiden op de weg terecht zijn gekomen, heeft eens te meer aangetoond dat de doortocht van de Mont-Blanc-tunnel risico's inhoudt voor de gebruikers en voor de inwoners van de naburige gemeenten.

Overweegt de Commissie de invoering van strengere specifieke Europese voorschriften voor het vervoer van gevaarlijke stoffen over bergwegen:

- een snelheidsbeperking voor de betrokken voertuigen,

- eisen in verband met de wijze van vervoer (schokbestendige containers)

- en de vaststelling van kwetsbare bergroutes waar dergelijke producten in konvooi zouden moeten worden vervoerd, hetgeen een strengere controle en een verplichte snelheidsbeperking mogelijk zou maken?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(5 november 1998)

Volgens Richtlijn 94/55/EG van de Raad van 21 november 1994 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg(1) (randnummer 10599 van Bijlage B) mogen de lidstaten bijkomende veiligheidsvoorwaarden of beperkingen vaststellen met betrekking tot voertuigen die gebruikmaken van bruggen of tunnels en voorschriften vaststellen die de door de voertuigen te volgen reisweg vastleggen teneinde relatief gevaarlijke wegen te vermijden.

Volgens deze bepaling mogen de lidstaten dus specifieke veiligheidsmaatregelen nemen die van toepassing zijn in specifieke gebieden, zoals een tunnel of een bergweg. De Commissie is het ermee eens dat de lidstaten het best geplaatst zijn om dergelijke maatregelen te nemen. Bijgevolg is zij niet van plan communautaire wetgeving voor te stellen die van toepassing zou zijn op het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg in specifieke gebieden.

(1) PB L 319 van 12.12.1994.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3857/98

van Maren Günther (PPE) aan de Commissie

(4 januari 1999)

Betreft: DG VIII - CRB

Door de herstructurering van DG VIII en de instelling van het CRB zijn de beheerstructuren van de Commissie gereorganiseerd. Terwijl het CRB in Charlemagne 3 in Brussel is ondergebracht, heeft de Commissie besloten DG VIII naar de rue de Genève te verplaatsen. Beide Commissiediensten moeten echter door hun werkwijze en functioneren zeer nauw met elkaar samenwerken. De noodzakelijke documenten moeten bijvoorbeeld voortdurend tussen de beide plaatsen worden uitgewisseld hetgeen leidt tot aanzienlijk tijdverlies, schadelijk is voor de doeltreffendheid en gepaard gaat met hoge financiële kosten.

Waarom heeft de Commissie besloten voor een dermate ongunstige onderbrenging van beide diensten?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(29 januari 1999)

De instelling van de gemeenschappelijk dienst Relex (SCR) had niet alleen gevolgen voor DG VIII. Ook DG IA en IB hebben een belangrijke personele bijdrage geleverd. Door de uiteindelijke omvang van de SCR (650 personen) was het niet mogelijk de gehele dienst in het Charlemagne-gebouw onder te brengen, aangezien alleen de derde verdieping voor dit doel beschikbaar was. De overige personeelsleden van de SCR zijn gehuisvest in het complex "Belliard 28/Science 14".

De interne reorganisatie van DG VIII, die na de oprichting van de SCR plaatsvond, leidde niet tot het vertrek van andere diensten uit de Genève-straat. In feite is DG VIII is al sedert de ontruiming van het Berlaymont-gebouw in deze straat gehuisvest. Het bleek echter mogelijk het voltallige personeel in één gebouw onder te brengen (Genève 12). Het is de bedoeling dat DG VIII naar het centrum ("Quartier européen") terugkeert, op zijn laatst wanneer de Commissie het Berlaymont-gebouw weer in gebruik neemt (hetgeen voor 2002 is voorzien).

De Commissie is zich ervan bewust dat de huidige situatie niet optimaal is. Gelet op de budgettaire beperkingen en de beschikbare ruimte is op dit moment echter geen beter alternatief voorhanden. De kwestie wordt thans onderzocht in het kader van het initiatief "Decode" en de financiële vooruitzichten 2000-2006 voor deel V van de begroting.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3257/98

van Francisco Sanz Fernández (PSE) aan de Commissie

(28 oktober 1998)

Betreft: Cultuur en structuurfondsen

Kan de Commissie meedelen hoeveel en wat voor hulp zij heeft verleend in het kader van de structuurfondsen in de culturele sector (infrastructuur, erfgoed, creativiteit, boek en lezen, nieuwe technologieën, enz.) in de periode 1994-1998?

Kan de Commissie haar antwoord opsplitsen naar operationeel programma?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(8 december 1998)

Zoals de Commissie heeft uiteengezet in haar mededeling "Cohesie- en cultuurbeleid - Een bijdrage aan de werkgelegenheid"(1), is het onmogelijk om nauwkeurige informatie te verstrekken over de steun die in het kader van de hoofdactiviteiten van de Structuurfondsen aan de culturele sector wordt verleend. Dit komt doordat de rol van de Commissie beperkt blijft tot het goedkeuren en medefinancieren van de programma's. De afzonderlijke projecten in het kader van de programma's worden in de lidstaten geselecteerd en beheerd. Bovendien gaat het hier niet om een homogene sector en lopen de op cultureel gebied gehanteerde definities en statistische indelingen sterk uiteen, zodat het onmogelijk is om systematisch nauwkeurige gegevens over de culturele sector te verzamelen.

In plaats daarvan heeft de Commissie enkele voorbeelden van goede benaderingen onder de aandacht gebracht, onder meer in de bovengenoemde mededeling en korter geleden in de publicatie "Cultuur: een rijkdom voor de regio's", die veel meer activiteiten dan alleen die van de Structuurfondsen behandelt en die rechtstreeks aan het geachte parlementslid en ook aan het secretariaat van het Parlement wordt toegezonden.

Er is echter ook het bijzondere geval van de modelprojecten in het kader van artikel 10 van de verordening betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling(2). Op grond van dit artikel heeft de Commissie het initiatief genomen tot een programma van 32 projecten betreffende culturele innovatie, waarvoor de Gemeenschap in totaal 15 miljoen ecu beschikbaar stelt. Met deze innovatieve acties wordt beoogd na te gaan welke mogelijkheden cultuur biedt om - vooral via het gebruik van nieuwe technologieën - als hefboom van plaatselijke ontwikkeling te fungeren en tot een versterking van de cohesie en de regionale ontwikkeling in de Gemeenschap bij te dragen, met name door de overdracht van know-how. De projecten zijn nog in uitvoering en zij zullen worden geëvalueerd om praktische conclusies ten behoeve van het regionale beleid te kunnen formuleren.

(1) COM(96) 512 def.

(2) PB L 193 van 31.7.1993.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3367/98

van Nikitas Kaklamanis (UPE) aan de Commissie

(16 november 1998)

Betreft: Uit derde landen afkomstige toiletartikelen die in de Gemeenschap circuleren

De "Griekse Bond van handelaars in toiletartikelen" meldt dat er duizenden uit Turkije en Egypte afkomstige verpakkingsdozen van papieren zakdoekjes op de Griekse markten worden afgezet en daar circuleren als producten uit lidstaten van de EU. Het illegale is gelegen in de vervalsing van de aanduiding van oorsprong van de papieren zakdoekjes en toiletartikelen die uit bovengenoemde landen worden ingevoerd. Het gevolg is dat de indruk wordt gewekt dat deze producten van communautaire oorsprong zijn, iets waardoor de belangen van de producenten in de Europese Unie ernstig worden geschaad.

Is de Europese Gemeenschap op de hoogte van deze gang van zaken? Wat denkt zij te ondernemen tegen de personen die verantwoordelijk zijn voor deze wetsovertredingen? Zal zij de nodige stappen ondernemen bij de autoriteiten van de landen waaruit deze toiletartikelen afkomstig zijn?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(29 januari 1999)

De Commissie is doende de ter beantwoording van de vraag nodige gegevens te verzamelen. Zij zal de resultaten van haar onderzoek zo spoedig mogelijk mededelen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3476/98

van Luisa Todini (PPE) en Claudio Azzolini (PPE) aan de Raad

(24 november 1998)

Betreft: Recht op een eerlijk proces

Het gerechtshof van de Republiek Italië heeft in een besluit van 2 november verklaard dat artikel 513 van het Italiaanse Wetboek van Strafrecht, dat in juli 1997 met overgrote meerderheid door het parlement was goedgekeurd, gedeeltelijk in strijd met de wet is.

Ingevolge dit besluit, dat terugwerkende kracht heeft, is het vrijwel onmogelijk geworden uitvoering te geven aan het beginsel van het contradictoir proces - een beginsel dat van kardinaal belag is voor het recht op verdediging, zoals dit bevestigd wordt in artikel 6 van het Europese Verdrag inzake de rechten van de mens. Kan de Raad stappen ondernemen bij de Italiaanse regering om ervoor te zorgen dat een van de basisvoorwaarden voor een eerlijk verloop van rechtszaken weer wordt hersteld?

Antwoord

(22/23 februari 1999)

De Raad van de Europese Unie is niet bevoegd om te antwoorden op de vraag die de geachte leden van het Europees Parlement hebben gesteld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3643/98

van Ernesto Caccavale (UPE) aan de Raad

(4 december 1998)

Betreft: Elektromagnetische verontreiniging en grenswaarden

Onlangs heeft Italië een regelgeving aangenomen inzake de grenswaarden van elektromagnetische emissies, op grond waarvan voor de radiofrequenties een specifiek absorptietempo (SAT) is toegestaan van 0,04 W/kg, hetgeen overeenkomt met de waarde van 20 V/m voor de thermische effecten.

De milieu- en consumentenverenigingen zijn van mening dat de Italiaanse delegatie op de volgende bijeenkomst van 12 november 1998 aan de andere vertegenwoordigers van de EU-Raad cijfers zal voorleggen die veel hoger zijn dan deze grenswaarden.

Tegelijkertijd wordt er door talrijke Italiaanse burgers geprotesteerd tegen de voortdurende uitbreiding van radiozendinstallaties, met name in verband met de vestiging van een derde exploitant van mobiele telefonie in Italië; deze heeft zich onlangs gevoegd bij de twee reeds bestaande exploitanten, welke echter niet het gebruik van hun eigen zendinfrastructuur toestaan. Hierdoor wordt de aanleg van nieuwe installaties dicht bij stadscentra, scholen en markten in de hand gewerkt (zoals thans gebeurt in Pianure, een volkswijk van Napels), zonder dat er maatregelen worden genomen ter voorkoming van letale gevolgen voor de gezondheid van de burgers, zoals de stijging van het aantal gevallen van leukemie bij kinderen en, in het algemeen, van talrijke vormen van tumoren.

1. Kan de Raad mededelen of de Italiaanse delegatie studies heeft voorgelegd met conclusies die verschillen van de Europese regelgeving en de aanbevelingen van het Europees Parlement, of die althans niet goed doordacht zijn?

2. Kan de Raad mededelen of de "wilde" aanleg van zendinstallaties voor GSM of andere radiofrequenties een gevaar oplevert voor de gezondheid van de betrokken bevolking?

3. Kan de Raad mededelen wat hij denkt te doen om verslechtering van de elektromagnetische verontreiniging in de Europese Unie tegen te gaan?

Antwoord

(22/23 februari 1999)

1. De Raad heeft geen kennis van de studies waarnaar de Geachte Afgevaardigde in zijn vraag verwijst.

2. en 3. De Raad bespreekt momenteel het voorstel voor een aanbeveling betreffende de beperking van blootstelling van de bevolking aan elektromagnetische velden 0 Hz - 300 GHz, dat ertoe strekt te voorzien in een gemeenschappelijk kader met het oog op een hoog niveau van bescherming tegen acute thermische effecten van elektromagnetische velden.

In dit verband moet erop worden gewezen dat de lidstaten de situaties van blootstelling aan elektromagnetische velden zullen moeten beoordelen en in voorkomend geval passende maatregelen zullen moeten nemen om de bescherming van de bevolking te waarborgen.

Voorts zij eraan herinnerd dat de Raad op 3 juli 1998 besloten heeft het Europees Parlement te raadplegen over dit voorstel voor een aanbeveling.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3669/98

van Gérard d'Aboville (UPE) aan de Commissie

(24 november 1998)

Betreft: Invoer van tonijnconserven uit Ecuador

In januari 1998 heeft de Commissie een onderzoek geopend met betrekking tot de invoer van conserven van tonijn uit Ecuador, in verband met de herinstelling van het recht van het gemeenschappelijk douanetarief voor deze producten(1).

De invoer van tonijnconserven uit Ecuador die onder een preferentiële regeling in het vrije verkeer zijn gebracht, lag in 1997 hoger dan het gemiddelde van de laatste drie jaren (1994-1995-1996), hetgeen de opening van een onderzoek overeenkomstig artikel 14 van Verordening (EG) 1256/96(2) rechtvaardigde.

Tot dusver is blijkbaar nog geen enkel resultaat van dit onderzoek bekendgemaakt, noch aan de lidstaten, noch aan de betrokken sector.

Kan de Commissie dit gebrek aan transparantie verklaren? Is het onderzoek afgerond, en zo ja, tot welke resultaten heeft het geleid? Waarom zijn deze resultaten niet meegedeeld aan de lidstaten?

Antwoord van de heer Marín namens de Commissie

(21 december 1998)

De overschrijding van de door het geachte parlementslid genoemde hoeveelheden bij de invoer in de Gemeenschap van conserven van tonijn van herkomst uit Ecuador, heeft een lidstaat ertoe gebracht een beroep te doen op de vrijwaringsclausule van artikel 14 van Verordening (EG) 1256/96 van de Raad van 20 juni 1996 houdende toepassing voor de periode van 1 juli 1996 tot en met 30 juni 1999 van een meerjarenschema van algemene tariefpreferenties voor bepaalde landbouwproducten van oorsprong uit de ontwikkelingslanden. De hoeveelheidverwijzing is evenwel een aanvullend element bij de voorwaarde die in genoemd artikel 14 is vermeld, en wel "de ernstige moeilijkheden die de producenten in de Gemeenschap ondervinden". In de loop van het onderzoek dat de Commissie in nauwe samenwerking met de lidstaten in het kader van het comité Algemene preferenties heeft gevoerd, is er geen bewijs geleverd van het bestaan van of de dreiging van dergelijke moeilijkheden. De betrokken lidstaat heeft zijn verzoek niet gehandhaafd; de Commissie heeft besloten het onderzoek definitief te sluiten. Zij heeft dit bekendgemaakt in bericht 98/C357/06 in het Publicatieblad(3) waarnaar het geachte parlementslid moge worden verwezen.

(1) PB C 8 van 13.1.1998.

(2) PB L 160 van 29.6.1996, blz. 1.

(3) PB C 357 van 21.11.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3152/98

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(19 oktober 1998)

Betreft: Uitroeiing van polio

In 1998 lanceerde de Wereldgezondheidsorganisatie een initiatief om polio tegen het jaar 2000 uit te roeien. Hoewel het aantal gevallen van polio met 90 % is verminderd, kon het einddoel nog niet worden bereikt.

Kan de Commissie derhalve mededelen wat haar plannen zijn ter bestrijding van polio in de ontwikkelingslanden en welke financiële middelen zij tot dusver heeft toegezegd om dit probleem op te lossen?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2128/98

van Iñigo Méndez de Vigo (PPE) aan de Commissie

(10 juli 1998)

Betreft: Verenigd Koninkrijk versus Commissie, zaak C-106/96

In het arrest van het Hof van Justitie van 12 mei 1998 werden bepaalde uitgaven van de Europese Commissie onwettig verklaard omdat een passende rechtsgrond ontbrak. Dit had gevolgen voor een groot aantal programma's en acties van de Europese Unie, met name op sociaal gebied en op het vlak van de mensenrechten. Het Hof oordeelde in zijn arrest dat alleen niet-wezenlijke acties zonder voorafgaande rechtsgrond kunnen worden uitgevoerd.

Wat verstaat de Commissie onder niet-wezenlijke acties?

Wat wil de Commissie aan deze situatie doen?

Welke strategie wil de Commissie in het licht van deze uitspraak voor de toekomst volgen?

Wil de Commissie over deze kwestie een Interinstitutioneel Akkoord bereiken?
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3360/98

van Irene Soltwedel-Schäfer (V) aan de Commissie

(16 november 1998)

Betreft: Eco-audit

1. Sinds 29 juni 1993 bestaat er in de EU een eco-audit, die inmiddels door ongeveer 1.960 ondernemingen wordt toegepast. In hoeverre is verordening (EEG) 1836/93(1) van de Raad in aanmerking genomen bij de nieuwbouw van het Europees Parlement in Brussel (Wiertzstraat) en bij de nieuwbouw van het Europees Parlement in Straatsburg?

2. Welke technische middelen zijn in beide nieuwe gebouwen toegepast om een mogelijke water- en energiebesparing te realiseren?

3. Hoeveel energiebesparing is er gerealiseerd door het gebruik van zonnecollectoren?

4. Welke afvalpreventiestrategieën plant of volgt de administratie van het Europees Parlement momenteel ten aanzien van de gebouwen van het Europees Parlement?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(21 december 1998)

Zoals het geachte parlementslid terecht opmerkt, is Verordening (EEG) 1836/93 van de Raad van 29 juni 1993 inzake de vrijwillige deelneming van bedrijven uit de industriële sector aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS) op 13 juli 1993 in werking getreden en sedert 13 april 1995 van toepassing. Sindsdien zijn 1.962 bedrijven uit de in artikel 2, punt i), genoemde industriële sectoren in het systeem geregistreerd. De bouwnijverheid behoort echter niet tot de sectoren waarvoor het systeem openstaat. De reden hiervoor was dat het systeem in de eerste fase moest worden gericht op de industriële sector.

Op 30 oktober 1998 keurde de Commissie een voorstel goed voor een herziening van de EMAS-verordening(2), waarin wordt voorgesteld de werkingssfeer van het systeem tot alle sectoren uit te breiden, inclusief de bouwnijverheid. Na de inwerkingtreding van de voorgestelde herziening kunnen bouwbedrijven samen met hun bouwlocaties in het EMAS-systeem worden geregistreerd.

De Commissie heeft geen bevoegdheden met betrekking tot het beheer van de Parlementsgebouwen.

(1) PB L 168 van 10.7.1993, blz. 1.

(2) COM(98) 622 def.