ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0524/01

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Raad

(23 februari 2001)

Betreft: Debat over de economische situatie van EU-personeel

De Zweedse regering heeft al eens geprobeerd een debat op gang te brengen over de economische situatie van EU-personeel. Op 22 september 1997 had de Zweedse premier Göran Persson een ontmoeting met de toenmalige Commissievoorzitter Santer. Persson uitte kritiek op de hoge lonen, maar hij vond geen gehoor. Later verklaarde hij dat zij nog iets dieper moesten graven. Tot nu toe is kennelijk niets gebeurd.

Nu is Zweden echter voorzitter van de Raad en Göran Persson is nog steeds premier. Wat doet het huidige voorzitterschap om een debat te voeren over de economische situatie van EU-personeel en om de loonsituatie aan te passen aan het salarisniveau in de lidstaten?

Antwoord

(10 juli 2001)

De Raad herinnert het geachte parlementslid eraan dat, overeenkomstig artikel 283 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, alsmede de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen, door de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen worden vastgesteld, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van de andere betrokken instellingen. De financiële en sociale bepalingen voor ambtenaren staan onder titel V van dat statuut.

De Raad zal toezien op de verdere bespreking van dit vraagstuk, meer bepaald naar aanleiding van de indiening door de heer Kinnock van het op 28 februari 2001 door de Commissie aangenomen oriënterend document over de bezoldigingen en pensioenen. Dit document wordt thans met de vakbonden in een groep op hoog niveau besproken. De Raad is bereid de formele voorstellen te bestuderen zodra de Commissie die heeft ingediend.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1288/01

van Struan Stevenson (PPE-DE) aan de Commissie

(3 mei 2001)

Betreft: Vervoer van levende dieren Eid-el-kebir

Elk jaar worden duizenden schapen in Frankrijk op afschuwelijke wijze geslacht door onbekwame mensen in strijd met de verordeningen van de EU en de religieuze overlevering tijdens het Eid-el-kebir-festival in Parijs.

Veel slachtmethoden, waarbij de dieren elkaar zien sterven, zijn in strijd met de gedetailleerde procedures opgesteld volgens de islamitische traditie. De dieren ondergaan extra pijn en leed wanneer zij worden gedood door niet-gekwalificeerde mensen die niet over de nodige bekwaamheid beschikken. De slacht van dieren in de open lucht in plaats van in abattoirs is in strijd met de communautaire wetgeving en de verzoeken van de Europese Gemeenschap aan Frankrijk om de nationale wetgeving te handhaven.

Wat wil de Commissie doen om de Franse regering te straffen voor het flagrante misachten van de EU-wetgeving?

Waarom heeft de Commissie, ondanks herhaalde verzoeken, geen stappen genomen om deze illegale praktijk te voorkomen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(26 juni 2001)

De Commissie is op de hoogte van de vele klachten over de behandeling van dieren tijdens dit evenement. Het feit dat de Franse autoriteiten het slachten van een groot aantal dieren hebben georganiseerd of getolereerd onder omstandigheden die ongetwijfeld in strijd zijn met de communautaire wetgeving is niet aanvaardbaar.

De lidstaten zijn verantwoordelijk voor de handhaving van de communautaire wetgeving betreffende het slachten en doden van dieren overeenkomstig de bepalingen van Richtlijn 93/119/EG van de Raad van 22 december 1993 inzake de bescherming van dieren bij het slachten of doden(1).

De Commissie onderhoudt regelmatige contacten met de Franse autoriteiten over deze kwestie en vóór Eid-el-Kabir 2001 hebben directe contacten met de verantwoordelijke Franse minister plaatsgevonden.

De Commissie is in kennis gesteld van een aantal verbeteringen in de organisatie van het evenement in 2001. Bovendien heeft de Commissie de verzekering gekregen dat alle locaties in open lucht vóór 2004 zullen worden gesloten en dat in de tussenliggende periode het aantal locaties geleidelijk zal worden verminderd. Er is op gewezen dat een ambitieuzer tijdschema tot een ernstige verstoring van de openbare orde zou kunnen leiden. De Commissie is van mening dat dit risico serieus moet worden genomen.

Nu Eid-el-Kabir 2001 voorbij is, zal de Commissie de daadwerkelijke verbeteringen evalueren op grond van een verslag dat zij van de Franse autoriteiten heeft verlangd.

Als geen passende vooruitgang worden geboekt, zal de Commissie de instelling van een niet-nalevingsprocedure ingevolge artikel 226 (ex-artikel 169) van het EG-Verdrag overwegen.

(1) PB L 340 van 31.12.1993.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0876/01

van Niels Busk (ELDR) aan de Commissie

(27 maart 2001)

Betreft: Voedselhulp voor Rusland

Uit het speciaal verslag van het Rekenhof over het programma voor levering van landbouwproducten aan de Russische Federatie(1) blijkt hoe problematisch de levering van goederen aan Rusland is.

1. Denkt de Europese Commissie bij eventuele komende voedselhulpcampagnes te vermijden om te leveren aan landen waar bij de exporteurs van de Gemeenschap commerciële belangstelling voor bestaat?

2. Bestaat er voor de Europese Commissie aanleiding, gezien de ervaringen met afspraken van land tot land voor voedselhulp aan Rusland, om de verantwoordelijkheid van de exporteurs naar dat land te herzien - cf. de vroegere vragen E-0979/00(2) en 2792/00(3)?

(1) PB C 25 van 25.1.2001.

(2) PB C 89 E van 20.3.2001, blz. 6.

(3) PB C 113 E van 18.4.2001, blz. 177.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(7 juni 2001)

1. Het beleid van de Gemeenschap inzake voedselhulp en het beheer daarvan is erop gericht de voedselzekerheid van ontwikkelingslanden te verbeteren.

In overeenstemming met het voedselhulpverdrag en de bijbehorende gedragscode wordt dat beleid zorgvuldig zo uitgestippeld dat in de ontvangende landen geen nadelige effecten op de productiestructuur en de structuur voor commerciële invoer optreden.

Van de bovengenoemde beginselen is slechts zelden afgeweken, namelijk in enkele spoedeisende gevallen in landen die een economische crisis doormaakten waarbij een onmiddellijke (en tijdelijke) reactie noodzakelijk werd geacht.

Wat de toekomst betreft, werkt de Commissie momenteel op basis van een evaluatie van het instrumentarium op het gebied van voedselhulp/voedselzekerheid aan een mededeling over voedselhulp en voedselzekerheid waarin de bovengenoemde beginselen zullen worden herhaald.

2. Schriftelijke vraag E-979/00 van het geachte parlementslid(1) betrof het zeer specifieke onderwerp van de wederinvoer van producten waarvoor een uitvoerrestitutie was toegekend. Schriftelijke vraag E-2792/00 van het geachte parlementslid(2) had betrekking op hetzelfde onderwerp.

Uit speciaal verslag nr. 18/2000 van de Rekenkamer over het programma voor de voorziening van de Russische Federatie met landbouwproducten blijkt niet dat er sprake is geweest van wederinvoer van producten in de Gemeenschap. Voorts werden voor de leveringen in het kader van dit programma geen uitvoerrestituties toegekend (artikel 2, lid 4, van Verordening (EG) nr. 2802/98 van de Raad van 17 december 1998 betreffende een programma om de Russische Federatie van landbouwproducten te voorzien(3)).

Wat de uitvoer met restituties naar Rusland betreft heeft de Commissie, om het werk van de exporteurs te vergemakkelijken, bijzondere maatregelen vastgesteld bij beschikking van 28 juli 1999, die is verlengd bij beschikking van 21 juni 2000.

(1) PB C 89 E van 20.3.2001.

(2) PB C 113 E van 18.4.2001.

(3) PB L 349 van 24.12.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0981/01

van Nuala Ahern (Verts/ALE) aan de Commissie

(30 maart 2001)

Betreft: Afvuren van met verarmd uranium versterkte granaten in de Solway Firth, Verenigd Koninkrijk

Welke evaluatie heeft de Commissie gemaakt van het in 1994 door adviesbureau W.S. Atkins namens het Britse Ministerie van Defensie verrichte en in 1995 gepubliceerde milieuonderzoek naar het effect op het mariene milieu en het landmilieu van het proefafvuren van met verarmd uranium versterkte granaten in het Verenigd Koninkrijk in de Solway Firth (vanaf het oefenterrein Dundrennan bij Kirkcudbright, in Schotland) en in Eskmeals (Cumbria, in Engeland)? Is het de Commissie bekend of Frankrijk een soortgelijk onderzoek heeft laten verrichten met betrekking tot zijn oefenterrein voor met verarmd uranium versterkte granaten in Granat?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0884/01, E-0979/01, E-0980/01 en E-0981/01

(5 juni 2001)

Testterreinen van munitie met verarmd uranium kunnen zich zowel aan land als op zee bevinden.

In het geval van testterreinen op zee, heeft de Commissie herhaaldelijk duidelijk gemaakt - onlangs nog in haar antwoord op de mondelinge vraag H-0055/01 van mevrouw Kratsa-Tsagaropoulou in het vragenuurtje van het Parlement tijdens de vergaderperiode van februari 2001(1) - dat deze activiteit het mariene milieu niet meer aantast dan de natuurlijke uraniumconcentraties in het milieu. Volgens de Commissie is deze kwestie tot nog toe niet behandeld krachtens de Conventie van Oslo en Parijs (OSPAR).

Wat de testterreinen aan land betreft, heeft de Commissie uit hoofde van artikel 35 van het Euratom-Verdrag voor verificatiedoeleinden recht van toegang tot de installaties die nodig zijn om het milieu (lucht, water en grond) voortdurend te controleren. De Commissie heeft als zodanig dus geen toegang tot nucleaire of militaire zones en de Commissie zal alleen toegang verzoeken in zoverre de controle-installaties ter plaatse noodzakelijk zijn om het effect op het milieu buiten de grenzen van de zone te beoordelen.

De Commissie volgt de situatie met betrekking tot het peil van de radioactiviteit in het milieu nauwlettend en baseert zich daarbij op de informatie die zij krachtens artikel 36 van het Euratom-Verdrag heeft ontvangen, op geografisch gedetailleerde gegevens die door de autoriteiten van de lidstaten worden verstrekt en op gegevens afkomstig van andere bronnen die onder de aandacht van de Commissie worden gebracht. De Commissie was niet op de hoogte van de Britse studie met betrekking tot de Solway Firth, noch van een gelijkaardige door Frankrijk verrichte studie.

Op basis van de bestaande communautaire wetgeving bestaan er reeds mechanismen voor de controle op radioactiviteit in het milieu. Voor de tenuitvoerlegging van dergelijke bepalingen is het niet nodig dat de Commissie, die de bemonstering van het milieu voor verarmd uranium uitvoert, deze mechanismen uitbreidt.

(1) Mondeling antwoord van 13.2.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1389/01

van Adriana Poli Bortone (UEN) aan de Commissie

(7 mei 2001)

Betreft: Crisis in de sector levanttabak in Apulië

In de sector levanttabak in de streek Salento (Apulië, Italië) is sprake van een crisis die te wijten is aan een verlaging van de productiequota's, waardoor distorsies ontstaan ten opzichte van de Griekse levanttabak waaraan een hogere communautaire premie wordt toegekend. Is de Commissie gezien bovenstaande overweging van plan maatregelen te treffen om de problemen van de tabakssector op structurele wijze op te lossen door, zij het maar voorlopig, een communautaire premie te verlenen aan deze producten gezien de kwaliteit ervan?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(4 juli 2001)

De huidige crisis bij salentini-tabak wordt hoofdzakelijk veroorzaakt door afzetproblemen op de markt ondanks de verlaging van de productiequota waartoe voor dergelijke tabak is besloten.

Deze crisis treft niet de Griekse oriënttabak, waarnaar een goede vraag bestaat. Deze tabak kan tegen bevredigende prijzen op de markt worden afgezet.

Voor een structurele oplossing van de problemen met oriënttabak in de regio Apulië kan worden gezorgd via de regeling voor de opkoop van productiequota die is ingesteld bij de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening (GMO) in 1998. Deze regeling heeft tot doel vrijwillige beëindiging van de tabaksteelt door de producenten te vergemakkelijken.

Bij de hervorming van 1998 is in de GMO voor tabak ook voorzien in de mogelijkheid een actief gebruik van structurele programma's voor plattelandsontwikkeling te maken met het oog op de omschakeling van in moeilijkheden verkerende productiegebieden van tabak op andere activiteiten.

De Commissie overweegt niet aanvullende maatregelen op kwaliteitsgebied te nemen omdat de huidige bepalingen reeds in differentiatie van de premie naar gelang van de kwaliteit voorzien. Op grond van de reeds door de Raad genomen besluiten is deze differentiatie voor dit verkoopseizoen nog versterkt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0822/01

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(13 maart 2001)

Betreft: Vernietiging van cultuurschatten in Afghanistan

De Talibaan-regering in Afghanistan heeft onlangs de misdadige beslissing bekendgemaakt om een groot aantal niet-islamitische monumenten op Afghaans grondgebied te vernietigen. In een anachronistisch vertoon van haat en verachting voor de door mensenhand geschapen schatten is men reeds begonnen of gaat men er binnenkort toe over, schatten die duizenden jaren hebben doorstaan als getuigen van de hellenistische periode en als boeddhistische standbeelden te veranderen in bergen puin.

Kan de Commissie meedelen of zij voornemens is onmiddellijk op te treden en, zo ja, hoe om onverwijld een einde te maken aan deze vernietiging en zoveel mogelijk monumenten, die vaak ook symbolen vormen van het Europees cultuurgoed, te bewaren voor de vernielzucht van de Talibaan? Hoe staat zij tegenover het idee om een speciaal EU-fonds in te stellen voor het opkopen van cultuurschatten die met vernietiging worden bedreigd?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(7 mei 2001)

Ondanks een waarschijnlijk ongekend aantal oproepen van regeringen, internationale organisaties, religieuze en culturele organisaties van over de hele wereld, heeft Mullah Omar, de Taliban-leider in Afghanistan, geweigerd zijn bevel te herzien om twee boeddhistische standbeelden in Bamiyan te vernietigen. Persmededelingen bevestigen nu dat de standbeelden daadwerkelijk werden vernietigd.

Toen het nieuws uit Afghanistan over het bevel tot vernietiging van de standbeelden voor het eerst de buitenwereld bereikte, heeft de Unie onmiddellijk via een verklaring de Taliban-leider aangespoord deze bijzonder tragische beslissing, die het Afghaanse volk zijn rijk cultureel erfgoed zou ontnemen niet uit te voeren.

Het laatste gemeenschappelijke standpunt van de Raad van de Europese Unie van 22 januari 2001(1) over Afghanistan stelt dat de Unie er bij alle partijen op zal aandringen het culturele erfgoed van Afghanistan te eerbiedigen en te beschermen en dat zij activiteiten in het veld van de Organisatie van de Verenigde Naties voor onderwijs, wetenschap en cultuur (Unesco) en van de Vereniging voor het behoud van het cultureel erfgoed van Afghanistan (SPACH) zal aanmoedigen.

In de communautaire begroting is geen ruimte voor de financiering van maatregelen die het cultureel erfgoed in de wereld moeten beschermen. Op dit moment is de Gemeenschap niet voornemens een speciaal fonds op te richten om culturele schatten die bedreigd worden met vernietiging aan te kopen.

(1) PB L 21 van 23.1.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0366/01

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(14 februari 2001)

Betreft: Aankondiging herstructurering Xerox

Xerox bevindt zich momenteel in een proces van herstructurering van zijn Europese productiecapaciteit in Venray in Nederland, Mitcheldean in Groot-Brittannië en Dundalk in Ierland.

Een dergelijke operatie van Xerox in 1999 bracht negatieve publiciteit met zich mee en het Europees Parlement veroordeelde Xerox omdat het had nagelaten de werknemers op een behoorlijke manier te raadplegen. Deze keer beoogt Xerox een dergelijke aankondiging te doen op een tijdstip dat de Europese Commissie herstructurering of het raadplegen van werknemers niet op de agenda heeft staan. Zou de Commissie zo vriendelijk kunnen zijn om Xerox een aantal data aan de hand te doen die geschikt zijn voor zijn aankondigingen?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-0362/01, E-0363/01 en E-0366/01

(26 april 2001)

Wat de rechten van de werknemers betreft, moeten besluiten over herstructureringen van bedrijven worden genomen overeenkomstig de nationale wetgeving tot uitvoering van een aantal richtlijnen op het gebied van het arbeidsrecht en de arbeidsverhoudingen, met name Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag(1), Richtlijn 98/50/EG van de Raad van 29 juni 1998 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van vestigingen(2) en Richtlijn 94/45/EG van de Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers(3).

Al deze richtlijnen voorzien in een passende en effectieve voorlichting en raadpleging van de vertegenwoordigers van de werknemers voordat beslissingen worden genomen en uitgevoerd, die hen kunnen betreffen. Xerox moet natuurlijk deze verplichtingen nakomen wanneer ten aanzien van zijn Europese activiteiten een beslissing wordt genomen die onder de werkingssfeer van de hierboven vermelde richtlijnen valt.

Aangezien alle bij de beoogde herstructurering betrokken lidstaten de bepalingen van de hierboven vermelde richtlijnen naar behoren in hun nationale wetgeving hebben omgezet, wil de Commissie onderstrepen dat alle kwesties op dit gebied in eerste instantie door de nationale procedures inzake arbeidsverhoudingen en/of de nationale rechtbanken moeten worden geregeld.

De Commissie wil de geachte afgevaardigde erop wijzen dat in verband met de werkgelegenheidsaspecten geen vergaderingen of contacten tussen vertegenwoordigers van Xerox, bedrijven die Xerox vertegenwoordigen of vertegenwoordigers van de werknemers en ambtenaren van de Commissie hebben plaatsgevonden en dat dergelijke vergaderingen of contacten in de toekomst niet zijn gepland.

(1) PB L 225 van 12.8.1998.

(2) PB L 201 van 17.7.1998.

(3) PB L 254 van 30.9.1994.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1028/01

van Glenys Kinnock (PSE) aan de Commissie

(30 maart 2001)

Betreft: Behandeling van Afghaanse vluchtelingen in Pakistan

Kan de Commissie uiteenzetten hoe zij wil reageren op de nieuwsberichten uit Pakistan dat Afghanen daar kennelijk onder vreselijke omstandigheden in vluchtelingenkampen verblijven?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(11 mei 2001)

De Commissie is door informatie uit eigen bronnen en uit de pers op de hoogte van de omstandigheden in sommige vluchtelingenkampen in Pakistan, meer bepaald in het kamp in Jalozai, waar de omstandigheden naar verluidt precair zijn.

Via het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap (ECHO) heeft de Commissie reeds 1,135 miljoen beschikbaar gesteld uit haar begroting voor 2001 om de omstandigheden van vluchtelingen in de Pakistaanse kampen Shamshatoo en Jalozai te verbeteren. Deze fondsen werden toegewezen aan de niet-gouvernementele organisaties (NGO's) International Rescue Committee, Dansk Flygtningehjælp (Deense Vluchtelingenraad) en aan het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor vluchtelingen (UNHCR). Dit geld zal in Shamshatoo gebruikt worden voor de verbetering van basishygiëne en het vervoer van drinkwater naar delen van het kamp die geen toegang hebben tot bronnen, en voor het uitdelen van 5000 hygiënekits en 5000 kerosinelampen. Drie bronnen met generatorpompen zullen gegraven worden en men zal een waterdistributiesysteem met handpomp installeren. Gehoopt wordt dat deze operatie zo'n 43 500 mensen kan helpen.

Het UNHCR zal de fondsen die het van ECHO ontvangt gebruiken om 4 500 tenten, 18 500 dekens, 8 500 kookstellen, 12 000 verwarmingstoestellen en 12 000 olielampen aan te kopen voor gebruik in het Jalozai-kamp, wanneer de Pakistaanse autoriteiten het UNHCR toestemming hebben gegeven de vluchtelingen in dit kamp te onderzoeken.

Een trojka van de Unie, zich bewust van de situatie in het Jalozai-kamp, heeft op 24 februari 2001 de Pakistaanse autoriteiten ontmoet en een demarche verricht door haar bezorgdheid uit te drukken omtrent de situatie van Afghaanse vluchtelingen in Pakistan, in het bijzonder in Jalozai, en door de aandacht te vestigen op de mogelijkheid van een humanitaire ramp aldaar.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0594/01

van Theresa Villiers (PPE-DE) aan de Commissie

(1 maart 2001)

Betreft: Richtlijn betreffende arbeidstijden

1. Bepaalt de arbeidstijdenrichtlijn dat werkgevers verplicht zijn hun werknemers vier weken betaalde vakantie te geven naast de officiële feestdagen? Respectievelijk zijn in de verplichte vier weken betaalde vakantie de feestdagen inbegrepen?

2. Kunnen lidstaten kleine firma's vrijstellen van de richtlijn over de arbeidstijden? Zo ja, wat is de grootste onderneming die kan worden vrijgesteld? Welke lidstaten hebben ervoor geopteerd kleine firma's uit te sluiten van de arbeidstijdenrichtlijn? Welke criteria hebben lidstaten gebruikt om vast te stellen welke firma's worden uitgesloten (omzetcijfer, aantal werknemers enz.)?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(30 mei 2001)

1. De richtlijn betreffende de arbeidstijd(1) (artikel 7) bepaalt dat de lidstaten de nodige maatregelen treffen opdat aan alle werknemers jaarlijks een vakantie met behoud van loon van ten minste vier weken wordt toegekend. De richtlijn geeft echter niet aan of officiële feestdagen deel uitmaken van deze jaarlijkse vakantieperiode.

Er kan worden aangevoerd dat de term vakantie moet worden uitgelegd als de vrije tijd tijdens welke de werknemer anders verondersteld zou zijn te werken. Verder worden officiële feestdagen verondersteld dagen te zijn tijdens welke werknemers niet werken - er bestaat voor hen geen keuze. Ten slotte zij erop gewezen dat in een groot aantal landen officiële feestdagen niet als vakantiedagen worden meegerekend.

De geachte afgevaardigde wordt ook verwezen naar het verslag van de Commissie over de stand van zaken bij de tenuitvoerlegging van de richtlijn betreffende de arbeidstijd, goedgekeurd op 1 december 2000(2).

2. De richtlijn betreffende de arbeidstijd stelt de lidstaten niet in staat kleine firma's van de werkingssfeer daarvan uit te sluiten. Overeenkomstig artikel 137 (ex artikel 118) van het EG-Verdrag houdt de tekst van de richtlijn rekening met het doel om te vermijden dat zodanige administratieve, financiële en juridische verplichtingen worden opgelegd dat de oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen daardoor zou kunnen worden belemmerd.

(1) Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd - PB L 307 van 13.12.1993.

(2) COM(2000) 787 def.