SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1339/02

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 mei 2002)

Betreft: Toekenningscriteria voor compenserende schadevergoedingen

De regeling voor dit type schadevergoedingen is van groot belang voor het compenseren van de ongunstige positie waarin de achtergestelde regio's zich bevinden. In deze regio's spelen de landbouw en de daarmee samenhangende activiteiten een belangrijke rol. De doeltreffendheid van voornoemde regeling is vooral afhankelijk van de gehanteerde toekenningscriteria. Het is van belang dat hier de nodige flexibiliteit betracht wordt, aangezien er enorme verschillen bestaan tussen de landbouw zoals die in de lidstaten bedreven wordt, vooral als het gaat om de verdeling van het landbouwareaal. De hiermee verbonden problemen doen zich des te sterker gevoelen in de ultraperifere regio's, die vooral afhankelijk zijn van een beperkt aantal sectoren, waaronder de landbouw. In de autonome regio de Azoren dienen veel rundveehouders geen aanvraag meer in voor compenserende vergoedingen, aangezien er nieuwe criteria zijn geïntroduceerd. Eén daarvan stipuleert dat er niet meer dan 2,5 grootvee-eenheden per hectare mogen worden gehouden terwijl het gemiddelde op deze eilandengroep 3 à 4 bedraagt. Bekend is dat de rund- en melkveesector voor de Azoren van bijzonder belang is.

Ik wil van de Commissie daarom graag de volgende informatie:

- Wat is de reden voor deze beperking van 2,5 grootvee-eenheden? Is er bij het vaststellen van dit criterium rekening gehouden met het bijzondere karakter van de ultraperifere regio's?

- Welke maatregelen kan de Commissie nemen (op basis van het bijzonder statuut voor de ultraperifere regio's, zoals vastgelegd in artikel 299, lid 2) om een oplossing te vinden voor deze toestand teneinde aldus de juiste toepassing van de regeling voor de compenserende vergoedingen te garanderen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(21 juni 2002)

Overeenkomstig artikel 14, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en instelling van een aantal verordeningen(1) worden de compenserende vergoedingen per hectare gebruikte landbouwgrond toegekend aan de landbouwers in probleemgebieden onder bepaalde voorwaarden, zoals de toepassing van de gebruikelijke goede landbouwpraktijken, die verenigbaar zijn met de noodzaak het milieu te beschermen en de natuur te behouden.

Bovendien is in Verordening (EG) Nr. 445/2002 van de Commissie van 26 februari 2002 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL)(2), die in de plaats komt van Verordening (EG) nr. 1750/1999 van de Commissie van 23 juli 1999(3), bepaald dat de lidstaten in hun plannen voor plattelandsontwikkeling (PPO) controleerbare normen vaststellen voor de gebruikelijke goede landbouwpraktijken.

Gelet op die eisen hebben de autoriteiten van de autonome regio van de Azoren in hun PPO wellicht de maximale dierbezetting vastgesteld in overeenstemming met de goede landbouwpraktijken. Die autoriteiten hebben het maximum van 2,5 grootvee-eenheden (GVE) per hectare (ha) voorgesteld en gemotiveerd. Voor dat maximum, dat beduidend hoger ligt dan het maximum dat in de regio van de Azoren in de vorige programmeringsperiode (1,4 GVE per ha) voor de toepassing van compenserende vergoedingen werd toegepast, is rekening gehouden met zowel de eisen inzake milieubescherming, als de specifieke kenmerken van de regio in verband met haar status van ultrapérifere regio.

De Raad heeft overigens, overeenkomstig artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag, op 28 juni 2001 Verordening (EG) nr. 1453/2001 van 28 juni 2001 houdende specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten behoeve van de Azoren en Madeira en houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 1600/92 (Poseima)(4) goedgekeurd. In die verordening wordt de uitzonderlijke geografische ligging van beide autonome regio's erkend, wordt ernaar gestreefd de gevolgen daarvan en de beperkingen in verband met het afgelegen en insulaire karakter te compenseren, en wordt met name voorzien in afwijkingsbepalingen inzake structuurmaatregelen. De verordening voorziet echter niet in afwijkingen van het vorengenoemde artikel 14, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1257/1999.

(1) PB L 160 van 26.6.1999.

(2) PB L 74 van 15.3.2002.

(3) PB L 214 van 13.8.1999.

(4) PB L 198 van 21.7.2001.