ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-0843/01

van Karin Riis-Jørgensen (ELDR) aan de Commissie

(13 maart 2001)

Betreft: Overtreding van Gemeenschapsvoorschriften

Kan de Commissie in verband met eventuele overtreding van Gemeenschapsvoorschriften mededelen in welke gevallen Denemarken wetten heeft vastgesteld of besluiten genomen die later uiteindelijk op verzoek van de Commissie moesten worden veranderd en kan zij mij hiervan een overzicht doen toekomen als dit bestaat?

Is het voorts, indien sprake is geweest van onverenigbaarheid van Deense wetten en voorschriften van de Gemeenschap, mogelijk geweest dit gebrek aan overeenstemming bilateraal op te lossen of is er ooit een rechterlijke procedure nodig geweest? Is er eventueel een overzicht beschikbaar van de wijze waarop eventuele geschillen zijn opgelost?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(23 april 2001)

Door de veelheid en grote verscheidenheid van overtredingen binnen de Gemeenschap bestaat er geen repertorium of instrument om aan te geven in welke gevallen door een lidstaat goedgekeurde bepalingen of besluiten in het kader van inbreukprocedures op verzoek van de Commissie gewijzigd dienden te worden.

Bepaalde aanwijzingen zijn niettemin te vinden in de statistische gegevens betreffende de inbreukprocedures die zijn opgenomen in de jaarlijkse verslagen over de controle op de toepassing van het gemeenschapsrecht(1). Zo werden in de periode 1979-1999 ongeveer 1300 inbreukprocedures ten aanzien van Denemarken ingeleid. In dezelfde periode wees het Hof van Justitie 11 arresten wegens niet-nakoming, waarvan 9 in het voordeel van de Commissie. Momenteel loopt er een honderdtal inbreukprocedures ten aanzien van deze lidstaat.

Van alle inbreukprocedures betrof bijna 50 % gevallen van niet-mededeling van de nationale maatregelen tot omzetting van communautaire richtlijnen, 10 % gevallen van non-conformiteit van de nationale omzettingsmaatregelen met de verplichtingen in deze richtlijnen, en bijna 40 % gevallen van onjuiste toepassing (algemeen of specifiek) van het Gemeenschapsrecht. De Commissie kan de lidstaat hoofdzakelijk in het laatste geval (onjuiste toepassing) verzoeken om zijn regelgeving te wijzigen; de andere categoriën (niet-mededeling en non-conformiteit) betreffen de verplichting om de communautaire richtlijnen correct om te zetten. Tevens zij er op gewezen dat ongeveer 40 % van deze zaken nog voor het verzenden van een aanmaningsbrief wordt geseponeerd omdat de klacht ongegrond is gebleken.

(1) Zie voor het verslagjaar 1999 PB C 30 van 30.1.2001.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1056/01

van Pat Gallagher (UEN) aan de Commissie

(5 april 2001)

Betreft: Gemeenschappelijk visserijbeleid - Sportvisserij op zee

Sportvisserij op zee is niet alleen een sport, zij biedt ook werkgelegenheid en levert een aanzienlijke bijdrage tot de regionale economie. Kan de Commissie verklaren wat zij voornemens is te doen om te zorgen voor een grotere erkenning en steun voor deze sector van de visserij-industrie in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(30 mei 2001)

De Commissie heeft momenteel geen specifiek op de sportvisserij op zee gerichte plannen.

De Commissie werkt echter wel aan herstelplannen voor heek en kabeljauw in de wateren van de Gemeenschap. Deze plannen moeten ook een positieve invloed uitoefenen op andere grote visbestanden zoals schelvis, wijting en koolvis. Als deze plannen slagen, kan de als gevolg daarvan toegenomen rijkdom aan vis van deze bestanden extra mogelijkheden bieden voor de sportvisserij op zee.

De Commissie verwacht ook een verslag van de Internationale Raad voor onderzoek van de zee over de stand van de zeebaars in de communautaire wateren en suggesties om bestaande problemen op te lossen. De Commissie zal naar aanleiding van dit verslag de nodige maatregelen treffen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-1303/01

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(19 april 2001)

Betreft: Arbeidsrechten van geestelijken

Kan de Commissie meedelen welke lidstaten aan geestelijken geen arbeidsrechten toekennen en welke godsdiensten onder deze uitzondering vallen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(30 mei 2001)

De toepassing van de arbeidswetgeving en de arbeidsrechten op geestelijken verschilt aanzienlijk van lidstaat tot lidstaat. In sommige gevallen vallen geestelijken niet onder de arbeidswetgeving omdat zij niet de status van werknemers hebben. In andere gevallen zijn de kerken of andere religieuze gemeenschappen vrijgesteld van de toepassing van bepaalde aspecten van de arbeidswetgeving. Bovendien bevatten bepaalde wetgevingsbesluiten speciale bepalingen voor kerken en religieuze gemeenschappen.

De regels betreffende de toepassing van de arbeidsrechten op geestelijken in de lidstaten zijn daarom zeer complex. Er bestaat geen systematisch en gedetailleerd overzicht van de verschillende situaties. Het is daarom niet mogelijk aan te geven welke godsdiensten in elk specifiek geval al dan niet onder de arbeidswetgeving vallen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0563/01

van Christopher Heaton-Harris (PPE-DE) aan de Commissie

(27 februari 2001)

Betreft: Betrouwbaarheidsverklaring voor het DG Buitenlandse betrekkingen

Tijdens de vergadering van de Commissie begrotingscontrole van 7 februari 2001 verklaarde Europees Commissaris Fischler dat het exacte foutenpercentage bij de financiële verrichtingen in het Directoraat-generaal Landbouw in 1999 3,06 % bedroeg.

Kan de Commissaris die bevoegd is voor buitenlandse betrekkingen in de geest van samenwerking en transparantie tussen de Europese instellingen een soortgelijk percentage geven voor de financiële verrichtingen in het DG Buitenlandse betrekkingen en zo niet, waarom niet?

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Schreyer namens de Commissie op de schritftelijke vragen P-0553/01, E-0554/01, E-0555/01, E-0556/01, E-0557/01, E-0558/01, E-0559/01, E-0560/01, E-0561/01, E-0562/01, E-0563/01, E-0564/01, E-0565/01, E-0566/01, E-0567/01, E-0568/01, E-0569/01 en E-0570/01

(11 april 2001)

De Commissie wijst het geachte parlementslid er op dat de Rekenkamer in het kader van haar betrouwbaarheidsverklaring voor de algemene begroting geen foutenpercentage verstrekt, aangezien zij het als een al te eenvoudige voorstelling beschouwt om het succes van het financiële beleid van de Commissie aan deze ene indicator af te meten.

Drie jaar geleden besloot de Kamer derhalve de openbaarmaking van een algemeen foutenpercentage te staken en een eigen methodologie voor het opstellen van een betrouwbaarheidsverklaring te ontwikkelen teneinde de kwijtingverlenende autoriteit van gedetailleerdere informatie te voorzien.

Verder heeft de Rekenkamer bij herhaling te kennen gegeven dat het geheel misleidend zou zijn als zij foutenpercentages op een lager niveau (zoals per sector of directoraat-generaal) zou moeten afleiden uit een algemeen foutenpercentage. Het beperkte aantal transacties dat de Kamer controleert, is onvoldoende om een geldig foutenpercentage vast te stellen op dit lagere niveau.

Bijgevolg kan de Commissie het geachte parlementslid de gevraagde informatie niet verschaffen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1435/01

van Ingo Friedrich (PPE-DE) aan de Commissie

(17 mei 2001)

Betreft: Voorlichtingsbrochure voor beschermende handschoenen

De voorlichtingsbrochure voor beschermende handschoenen overeenkomstig EG-richtlijn 89/686/EEG(1) die bij elk paar verpakte handschoenen wordt meegeleverd, is buitengewoon omvangrijk en ingewikkeld geformuleerd.

Kan de Commissie meedelen of deze ingewikkelde, en ook nog eens ellenlange, formuleringen werkelijk nodig zijn?

(1) PB L 399 van 30.12.1989, blz. 18.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(28 juni 2001)

De beschermende handschoenen zijn inderdaad persoonlijke beschermingsmiddelen (PBM) die onder Richtlijn 89/686/EEG(1) vallen. Deze heeft tot doel het vrije verkeer van PBM, die de gezondheid en de veiligheid van de gebruikers beschermen, te garanderen. Het begrip gebruiker moet begrepen worden in de brede zin van het woord, te weten alle gebruikers, of het nu op het werk is of tijdens vrijetijdsactiviteiten zoals knutselen of sport. De bescherming die de PBM bieden, en in dit geval de beschermende handschoenen, heeft betrekking op een groot aantal risico's (elektrisch, ioniserende straling, mechanisch, chemisch ).

Een gepaste bescherming van de handen van de gebruiker vereist een adequate beschrijving van de handschoenen. Concreet moeten de gegevens van de fabrikant in de voorlichtingsbrochure de gebruiker in staat stellen de beschermende handschoenen op een juiste manier te kiezen, te gebruiken en te onderhouden, voor het beoogde gebruik en naargelang het soort te voorkomen risico. Het is daarom gerechtvaardigd dat de voorlichtingsbrochure van de PBM alle relevante informatie bevat dankzij een precieze terminologie en nauwkeurige technische aanwijzingen.

Richtlijn 89/686/EEG bepaalt in bijlage II, punt 1.4, dat de voorlichtingsbrochure die de fabrikant verplicht is op te stellen en bij de in de handel gebrachte persoonlijke beschermingsmiddelen te leveren, alle nuttige informatie moet bevatten over:

- de voorschriften voor opslag, gebruik, reiniging, onderhoud en ontsmetting;

- de eigenschappen die bij het technisch onderzoek naar de beschermingsniveaus van de beschermingsmiddelen zijn gemeten;

- de passende beschermingsklassen op diverse risiconiveaus en de daarmee overeenkomende aan het gebruik gestelde grenzen;

- de accessoires die gebruikt kunnen worden;

- de gebruiksduur;

- de juiste soort verpakking voor het transport van de beschermingsmiddelen;

- de betekenis van aanduidingen, indien aanwezig.

(1) Richtlijn van de Raad van 21 december 1989 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten betreffende persoonlijke beschermingsmiddelen (89/686/EEG) gewijzigd bij Richtlijn 93/68/EEG van de Raad van 22 juli 1993 (PB L 220 van 30.8.1993, blz. 1), Richtlijn 93/95/EEG van de Raad van 29 oktober 1993, (PB L 276 van 9.11.1993, blz. 11) en Richtlijn 96/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 september 1996 (PB L 236 van 18.9.1996, blz. 44)
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0867/01

van John McCartin (PPE-DE) aan de Commissie

(22 maart 2001)

Betreft: Radongasniveau in scholen en huizen in Ierland

Is het de Commissie bekend dat het Radiologisch Beschermingsinstituut (Radiological Protection Institute) in Ierland een onderzoek heeft verricht waaruit blijkt dat in een kwart van de Ierse scholen en 91 000 huizen overal in Ierland de radongasniveaus te hoog zijn en een gevaar inhouden voor de volksgezondheid?

Kan de Commissie meedelen of het feit dat de Ierse regering geen daadwerkelijke actie heeft ondernomen om dit gevaar te keren, een overtreding inhoudt van de Europese milieuwetgeving?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(15 mei 2001)

Het Radiologisch Beschermingsinstituut (Radiological Protection Institute) in Ierland heeft een uitgebreid onderzoek naar de radongasconcentraties in woningen en in scholen opgezet, dat in 1999 is voltooid, respectievelijk in 2001 moet worden afgerond. Uit het onderzoek blijkt dat in 8,8 % van de Ierse huizen het referentieniveau van 200 Becquerel per kubieke meter (Bqm-3) wordt overschreden, en dat dit niveau vermoedelijk in 23 % van de scholen in Ierland in een of twee klaslokalen wordt overschreden.

De Ierse regering neemt bijgevolg Aanbeveling 90/143/Euratom van de Commissie van 21 februari 1990 inzake de bescherming van de bevolking tegen blootstelling aan radon binnenshuis(1) volledig in acht. In deze aanbeveling wordt een referentieniveau van 400 Bqm-3 voorgesteld bij overschrijding waarvan eenvoudige, doch doeltreffende maatregelen ter beperking van de radonconcentratie dienen te worden getroffen, alsook een richtwaarde van 200 Bqm-3 voor nieuwbouw.

De lidstaten zijn niet verplicht correctieve maatregelen te nemen; dit behoort tot de verantwoordelijkheid van de individuele huishoudens. Ierland heeft niettemin een subsidieregeling in het leven geroepen om huishoudens te helpen met de financiering van oplossingen voor radonproblemen in hun woningen. Gehoopt wordt dat deze financiële stimulans de situatie aanzienlijk zal verbeteren.

(1) PB L 80 van 27.3.1990.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1748/01

van José García-Margallo y Marfil (PPE-DE) aan de Commissie

(15 juni 2001)

Betreft: Overname van Hidrocantábrico door de Grupo Villar Mir y EnBW

De overname van Hidrocantábrico door de Grupo Villar Mir y EnBW dreigt de bestaande gezamenlijke machtspositie op de Spaanse elektriciteitsmarkt te versterken. Als gevolg hiervan zou de daadwerkelijke mededinging op deze markt aanzienlijk kunnen worden belemmerd.

Anderzijds heeft de overname gevolgen voor de mededinging op de regionale en lokale markten voor de distributie en afzet van elektriciteit waarop Hidrocantábrico actief is. Deze markten dragen alle kenmerken van een afzonderlijke markt en vormen geen essentieel onderdeel van de gemeenschappelijke markt.

Is de Commissie van mening dat de bevoegde Spaanse autoriteiten overeenkomstig artikel 9, lid 3, sub b) van verordening 4064/89(1) hierover moeten beslissen, zodat de nationale mededingingswetgeving van toepassing is, met name artikel 14 e.v. van wet 16/1989 van 17 juli inzake de mededinging en het ter uitvoering van deze wet uitgevaardigde koninklijk decreet 1080/1992?

(1) PB L 395 van 30.12.1989, blz. 1.

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(31 juli 2001)

Op 1 juni 2001 heeft de Commissie besloten de tweede fase in te leiden van het onderzoek betreffende de voorgestelde verwerving van gezamenlijke controle over het Spaanse Hidroeléctrica del Cantábrico S.A. (Hidrocantábrico) door de Spaanse groep Villar Mir en Energie Baden-Württemberg (EnBW). De Commissie meent dat de voorgestelde operatie ernstige twijfel doet rijzen aangezien hierdoor de bestaande gezamenlijke machtspositie op de Spaanse elektriciteitsmarkt kan worden versterkt. Zij zal tevens nagaan in hoeverre de machtspositie van Electricité de France (EdF) die een gezamenlijke controle uitoefend op EnBW, hierdoor zou kunnen worden versterkt. De Spaanse regering heeft verzocht om de verwijzing naar de bevoegde autoriteiten, maar aangezien de Commissie met een grondig onderzoek is begonnen overeenkomstig artikel 9 van de Verordening betreffende de controle op concentraties van ondernemingen(1) hoeft zij in deze fase van de procedure geen beslissing te nemen over het door de nationale autoriteiten ingediende verzoek.

Vanaf de datum waarop zij besloten heeft de tweede onderzoeksfase in te leiden beschikt de Commissie over een termijn van ten hoogste vier maanden om tot een definitieve beslissing te komen.

(1) Verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad van 21 december 1989 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, PB L 395 van 30.12.1989, laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1310/97 van de Raad van 30 juni 1997, PB L 180 van 9.7.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0915/01

van Ilda Figueiredo (GUE/NGL) aan de Commissie

(28 maart 2001)

Betreft: Onderzoek in de stad Braga

Volgens een bericht in het Portugese dagblad Diário do Minho van 17 juni 1998 zou de Europese Commissie steun verlenen voor een onderzoek in de stad Braga in het kader van een programma voor de vergroting van de kennis over de kwaliteit van het leven in de stad. Dit initiatief, waarbij 58 Europese steden zijn betrokken, heeft ten doel de kennis over steden te vergroten en informatie te verzamelen over de manier waarop het stadsbeleid vorm wordt gegeven.

Het onderzoek zelf, waarvan de duur op één jaar werd geschat, zou evenwel worden uitgevoerd door het European Economic Research and Advisory Consortium.

Kan de Commissie mededelen wat het resultaat is van de onderzoeken die volgens bovengenoemde krant zouden worden verricht in de Portugese steden Braga, Lissabon en Porto?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(21 mei 2001)

Stadsaudit is een onderzoek waarbij indicatoren over de kwaliteit van het leven worden verzameld. De Commissie heeft in de 58 grootste steden van Europa een dergelijk onderzoek uitgevoerd.

De resultaten daarvan, met inbegrip van een onderlinge vergelijking van de onderzochte steden, zijn in april 2000 bekendgemaakt. Zij zijn te vinden op de volgende website: http://www.inforegio.cec.eu.int/urban/audit

Het is inderdaad zo dat in Portugal in de steden Lissabon, Porto en Braga zo'n onderzoek is uitgevoerd. De gegevens over die drie steden zijn op de genoemde website te vinden onder Search by city en kunnen onder Search by domain met de gegevens over de andere steden worden vergeleken. Deze informatie is alleen in het Engels beschikbaar.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1623/01

van Michl Ebner (PPE-DE) aan de Commissie

(12 juni 2001)

Betreft: Erkenning van therapieën in mijngangen

Overwegende dat - bijv. in Duitsland en Oostenrijk, maar ook al in talrijke kandidaatlanden (bijv. Slovenië, Tsjechië, Slowakije en Hongarije) - therapieën in mijngangen erkend worden, en de ziekenfondsen op grond daarvan de kosten van deze therapieën vergoeden,

kan de Commissie mededelen:

- welk belang zij hecht aan therapieën in mijngangen;

- of de exploitatie van dergelijke therapiecentra in de toekomst in versterkte mate ook door de communautaire programma's van de Europese Unie financieel wordt gesteund en bevorderd?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(23 juli 2001)

De bevoegdheden van de Gemeenschap op het gebied van volksgezondheid zijn beperkt. De erkenning van therapieën in mijngangen en de beslissingen van ziekenfondsen de behandelingskosten op dit gebied al dan niet te vergoeden vallen onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de organisatie en financiering van de gezondheidszorg (artikel 152 (ex-artikel 129) van het EG-Verdrag)

Het nieuwe programma op het gebied van de volksgezondheid dat momenteel in het Parlement en de Raad wordt besproken, bevat acties met betrekking tot de uitwisseling van de beste praktijken en de kosteneffectiviteit van specifieke behandelingen. Het zou daarom de basis kunnen vormen voor de bespreking van de kosten en baten van behandelingen en procedures; de definitieve beslissing over het gebruik en de toepassing ervan blijft echter de taak van de lidstaten.

Bovendien zou de effectiviteit van deze thereapieën onderzocht kunnen worden door het programma Kwaliteit van het bestaan en beheer van biologische hulpbronnen in het kader van het vijfde kaderprogramma van onderzoek en technologische ontwikkeling.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1244/01

van Francesco Fiori (PPE-DE), Generoso Andria (PPE-DE), Renato Brunetta (PPE-DE), Raffaele Costa (PPE-DE), Marcello Dell'Utri (PPE-DE), Giuseppe Gargani (PPE-DE), Giorgio Lisi (PPE-DE), Francesco Musotto (PPE-DE), Giuseppe Nisticò (PPE-DE), Guido Podestà (PPE-DE), Amalia Sartori (PPE-DE) en Stefano Zappalà (PPE-DE) aan de Commissie

(26 april 2001)

Betreft: RAI, de Italiaanse radio- en televisieomroepvereniging

Kan de Voorzitter van de Commissie en de Commissie mededelen of:

- de RAI in de loop van haar geschiedenis ooit van de Europese Commissie geld heeft ontvangen, om welke reden dan ook,

- dit geld is gebruikt voor de productie van informatieuitzendingen of programma's,

- deze zijn uitgezonden en wanneer,

- hierbij de beginselen werden geëerbiedigd die voor de RAI gelden als openbare zendgemachtigde van aanzienlijk nationaal belang,

- de Commissie gezien de huidige schending van deze beginselen door de RAI niet van mening is dat alle eventueel bestaande steunverlening gestopt moet worden.

Gecombineerd Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie op de schritftelijke vragen E-1123/01 en E-1244/01

(5 juni 2001)

Het voornaamste communautaire programma op het gebied van de audiovisuele sector is het programma MEDIA Plus dat op 1 januari 2001 van kracht is geworden. Dit programma is een vervolg op de programma's MEDIA en MEDIA II die tussen 1991 en 2000 ten uitvoer zijn gelegd.

In het kader van deze programma's wordt alleen communautaire steun toegekend aan onafhankelijke producenten en distributeurs, waarbij het begrip onafhankelijkheid wordt beoordeeld op grond van de eventuele banden van de inschrijvende/begunstigde maatschappij met een publieke of particuliere omroepmaatschappij.

De publieke of particuliere omroepmaatschappijen komen niet in aanmerking voor communautaire steun in het kader van MEDIA. De RAI heeft bijgevolg geen enkele financiële bijdrage van de Gemeenschap uit hoofde van dit programma ontvangen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1566/01

van Pervenche Berès (PSE) aan de Commissie

(29 mei 2001)

Betreft: Belastingdiscriminatie op grond van vestigingsplaats

Is het verenigbaar met het EG-Verdrag dat de administratie van een EU-lidstaat weigert vrijstelling van successierechten die overeenkomstig het plaatselijke recht worden verleend aan organen met een wetenschappelijk, humanitair of technisch doel, toe te kennen aan een soortgelijke instelling die in dezelfde lidstaat een overeenkomstige taak vervult maar in een andere lidstaat van de Unie gevestigd is?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(5 juli 2001)

De door de geachte Afgevaardigde beschreven situatie kan in strijd zijn met het EG-verdrag wanneer deze weigering voor bepaalde organisaties met vergelijkbare activiteiten, op grond van hun vestigingsplaats, een situatie kan doen ontstaan die nadelig is voor hen.

De door de geachte Afgevaardigde geschetste situatie zou op grond van vollediger gegevens moeten worden onderzocht opdat de Commissie zou kunnen nagaan of die situatie een inbreuk vormt op het EG-verdrag.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0748/01

van Nicholas Clegg (ELDR) aan de Raad

(15 maart 2001)

Betreft: Aanspannen van een rechtszaak in het kader van de WTO-procedures voor het slechten van geschillen (besluit comité 133)

Wanneer in comité 133 wordt besloten een rechtszaak aan te spannen in het kader van de WTO-procedures voor het slechten van geschillen, worden de bijzonderheden van dat besluit dan op schrift gesteld? Zo nee, waarom niet? Zo ja, wordt dat besluit dan openbaar gemaakt? Zo nee, waarom niet?

Antwoord

(13 juli 2001)

1. De Raad memoreert dat besluiten betreffende de gemeenschappelijke handelspolitiek overeenkomstig artikel 133 van het Verdrag door de Raad, op basis van voorstellen of aanbevelingen van de Commissie, worden vastgesteld.

2. Voorts attendeert de Raad het geachte parlementslid erop dat de resultaten van de besprekingen van het Comité van artikel 13 schriftelijk worden vastgelegd in documenten van het secretariaat-generaal van de Raad en hij herinnert eraan dat de toegang van het publiek tot de documenten van de Raad geregeld is bij Besluit 93/731/EG van de Raad van 20 december 1993, zoals gewijzigd bij Besluit 96/705/EG van de Raad van 6 december 1996 en bij Besluit 2000/527/EG van de Raad van 14 augustus 2000, welk besluit bepaalt wanneer het vertrouwelijke karakter moet worden gehandhaafd; dit is met name het geval bij de handelspolitiek en het industriebeleid.