ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3247/00

van Rosa Miguélez Ramos (PSE) aan de Commissie

(20 oktober 2000)

Betreft: Onderhandelingen met Kaapverdië over een nieuw visserijakkoord

De communautaire visserijsector is bezorgd over het feit dat het visserijakkoord tussen de EG en Kaapverdië sinds 6 september is afgelopen zonder dat er een tijdschema voor onderhandelingen over verlenging bekend is.

Welke contacten heeft de Commissie met de Kaapverdische autoriteiten over de verlenging van het akkoord? Hebben de Commissie en de Kaapverdische regering een tijdschema voor onderhandelingen afgesproken?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(6 december 2000)

De Commissie dankt de geachte parlementsleden voor hun belangstelling voor de vernieuwing van het protocol bij de visserijovereenkomst tussen de Gemeenschap en de Republiek Kaapverdië en verstrekt hun met genoegen de navolgende informatie.

De Commissie is zich ervan bewust dat het belangrijk is dit protocol te vernieuwen voordat de geldigheidsduur ervan verstrijkt. Na een aantal voorafgaande contacten heeft zij deelgenomen aan de drie onderhandelingsrondes die achtereenvolgens hebben plaatsgevonden in Brussel op 19 en 20 juli 2000, in Praïa van 23 tot en met 25 augustus 2000 en in Brussel op 6 en 7 november 2000.

Ondanks de belangrijke vooruitgang die bij de drie onderhandelingsrondes is geboekt, vooral wat de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestaties betreft, was het niet mogelijk het akkoord te sluiten. Met volledig goedvinden van de belanghebbende lidstaten (vooral Spanje) kon de Commissie immers niet ingaan op de Kaapverdische eis dat in het protocol voor vaartuigen voor de visserij met de drijvende beug de verplichting wordt opgenomen om hun vangsten in de haven van Mindelo aan land te brengen.

De Commissie stelt alles in het werk om dit akkoord zo spoedig mogelijk te sluiten. Kaapverdië heeft echter nog geen nieuwe onderhandelingsdatum kunnen vaststellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2593/00

van Fernando Fernández Martín (PPE-DE) aan de Commissie

(1 augustus 2000)

Betreft: IRELA

Tijdens zijn bezoek aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking die in juni 2000 in Straatsburg bijeen was, ging commissaris Patten, die verantwoordelijk is voor buitenlandse betrekkingen, zeer uitvoerig en diepgaand in op zijn plannen voor de hervorming van de externe diensten en het beheer van de externe hulp van de Commissie.

Enkele vragen die ik stelde werden echter niet beantwoord, ongetwijfeld wegens tijdgebrek. Derhalve stel ik de vraag opnieuw, zodat hij in alle rust en schriftelijk antwoord kan geven:

Welke plannen heeft commissaris Patten met het IRELA (het Instituut voor betrekkingen met Latijns-Amerika) ten aanzien van de rentabiliteit en de doelstellingen van dit instituut, met name gezien het feit dat het personeel ambtenaren en extern personeel dat werkzaam is in het instituut wegens geldgebrek al sinds januari geen salaris meer heeft ontvangen?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(11 september 2000)

De Raad Algemene Zaken heeft op 10 juli 2000 zijn goedkeuring gehecht aan een voorstel tot oprichting van een informele ad hoc werkgroep bestaande uit vertegenwoordigers van het Voorzitterschap bijgestaan door het Secretariaat, de Commissie, het Parlement en de betrokken lidstaten. Deze werkgroep moet een oplossing zoeken voor de problemen waarmee het Instituut voor de Betrekkingen tussen Europa en Latijns-Amerika (IRELA) te kampen heeft. Zij zou een geschikt forum zijn voor het bespreken van de toekomstige juridische grondslag en de inkomstenbronnen van het IRELA waarbij de steun van alle betrokken partijen wordt gebundeld.

In afwachting van de besprekingen van deze werkgroep kan de Commissie uiteraard geen standpunt innemen ten aanzien van de toekomstige structuur van het IRELA of zijn inkomstenbronnen. Zij is echter vastbesloten te streven naar een blijvende oplossing en gelooft dat de werkgroep moet worden opgericht en zo snel mogelijk moet starten met haar werkzaamheden.

Wat het personeel van IRELA betreft, is de Commissie zich ervan bewust dat de deskundigen van IRELA het instituut de voorbije maanden in stand hebben gehouden ondanks de financiële problemen. Het IRELA heeft zijn inkomstenbronnen niet gediversifieerd om de continuïteit van het instituut en een stabiel werkklimaat voor zijn personeel te waarborgen. De Commissie betreurt de huidige situatie, vooral gezien de kwaliteit van de activiteiten van het IRELA.

Het IRELA is in ieder geval opgericht als een onafhankelijk instituut en de Commissie kan en mag zich niet mengen in het personeelsbeleid van dit instituut.

In het kader van de werkzaamheden van bovengenoemde werkgroep, staat de Commissie open om in het kader van de huidige financiële regels elke oplossing met betrekking tot het personeel van IRELA te bespreken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3510/00

van Jan Andersson (PSE) aan de Commissie

(10 november 2000)

Betreft: Werkloosheidsuitkering in een andere EU-lidstaat

Het vrije verkeer van burgers binnen de EU dient te worden bevorderd en dient voor iedereen te gelden. De EU kent gemeenschappelijke regels die werkzoekenden in staat stelt in een andere lidstaat een werkloosheidsuitkering te ontvangen. De uitgaven worden nog steeds door het land van herkomst gedragen, maar de uitkering wordt verstrekt door de instanties van het land waar de werkzoekende als zodanig is geregistreerd. Ieder jaar verzoeken alleen al in Zweden ca. 1600 personen om toestemming hun werkloosheidsuitkering in een andere lidstaat te mogen ontvangen.

Uit een vorig jaar in Zweden gehouden onderzoek blijkt dat rond de helft van de werkzoekende, overeenkomstig de EU-regels een werkloosheidsuitkering in een andere lidstaat ontvangende personen deze uitkering slechts met moeite ook werkelijk uitbetaald krijgt.

Is de Commissie op de hoogte van dit probleem en denkt zij maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat werkzoekenden voortaan zonder enig probleem in een andere lidstaat hun werkloosheidsuitkering kunnen ontvangen?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(14 december 2000)

In Verordening (EEG) nr. 1408/71(1) van de Raad zijn gedetailleerde voorschriften vastgelegd voor de coördinatie van de sociale zekerheidsregelingen van de lidstaten, indien werknemers uit de Gemeenschap en hun gezinsleden zich binnen de Gemeenschap verplaatsen. In artikel 69 van de Verordening zijn regels opgenomen waardoor een werkloze onder bepaalde voorwaarden in een andere lidstaat naar werk kan zoeken en gedurende die tijd zijn of haar werkloosheidsuitkering uit de eerste lidstaat kan behouden. In het tijdvak waarin naar werk wordt gezocht, wordt de werkloosheidsuitkering verstrekt door de instelling in de lidstaat waar de werkloze naar toe is gegaan om werk te zoeken. De instelling in de eerste lidstaat is verplicht om het bedrag van de uitkering te vergoeden aan de instelling die de uitkering heeft verstrekt.

De geachte afgevaardigde laat doorschemeren dat de lidstaten dit voorschrift niet op correcte wijze nakomen. De Commissie heeft echter meer informatie nodig om te bepalen of het Gemeenschapsrecht in bepaalde gevallen niet op de juiste wijze toegepast wordt.

(1) Meest recente geconsolideerde versie: Verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 tot wijziging en bijwerking van Verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van Verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 PB L 28 van 30.1.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2387/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Commissie

(13 juli 2000)

Betreft: Taalgebruik bij voorlichting van consumenten

Uit het antwoord op vraag E-0614/00(1) blijkt dat de lidstaten maatregelen kunnen nemen waarin wordt vastgesteld dat de etiketten van ingevoerde goederen in de taal moeten zijn gesteld van de regio waarin de goederen zullen worden verkocht of in een andere taal die door de consumenten van het betrokken gebied gemakkelijk is te begrijpen.

Welke lidstaten hebben wettelijke maatregelen om het taalgebruik bij de voorlichting van consumenten te regelen? Welke talen worden in deze lidstaten verplicht opgelegd voor de consumentenvoorlichting?

(1) PB C 46 E van 13.2.2001, blz. 19.

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(17 oktober 2000)

In haar antwoord op schriftelijke vraag E-614/00(1) van het geachte parlementslid heeft de Commissie uitgelegd welke principes op het taalgebruik bij de voorlichting van de consument van toepassing zijn.

De Commissie weet dat in verscheidene lidstaten maatregelen tot regeling van het taalgebruik van kracht zijn. Volgens de beschikbare informatie zijn dergelijke maatregelen echter meestal in een groot aantal teksten vervat, waarbij elke tekst op een bepaald product, een bepaalde categorie producten of een bepaald consumentenvraagstuk betrekking heeft.

Alleen als een burger of ondernemer een klacht indient over de werking van de nationale wetgeving of over het gedrag van de nationale overheid, ontvangt de Commissie gegevens over de draagwijdte van deze wettelijke maatregelen. De lidstaten verkeren dus in een betere positie om een volledige lijst van hun wetgeving inzake etikettering en taalgebruik te verstrekken en om zo nodig of op verzoek hun maatregelen te rechtvaardigen.

In ieder geval kunnen burgers en ondernemingen altijd bij de Commissie terecht voor een verduidelijking of voor een klacht over een specifiek probleem in verband met de taalregeling in een lidstaat.

(1) PB C 46 E van 13.2.2001, blz. 19.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2055/00

van Pervenche Berès (PSE) aan de Commissie

(27 juni 2000)

Betreft: Auto's met LPG

De voorschriften van de lidstaten voor auto's die uitgerust zijn met een LPG-installatie, lopen uiteen en worden ook niet onderling erkend, wat het vrije verkeer blijft belemmeren. Is de Commissie in het licht hiervan voornemens een richtlijn voor te stellen om het verkeer en de registratie van dit soort auto's in alle lidstaten te vergemakkelijken en tegelijkertijd strenge veiligheidsnormen te blijven hanteren?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(7 september 2000)

De Commissie heeft op 28 januari 1999 een voorstel ingediend voor een besluit van de Raad inzake de toetreding van de Europese Gemeenschap tot Reglement nr. 67 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties betreffende goedkeuring van speciale uitrustingsstukken van motorvoertuigen die in hun aandrijfsysteem vloeibaar petroleumgas gebruiken(1).

Na goedkeuring van dit besluit door de Raad, zal dit Reglement nr. 67 kunnen worden opgenomen in het type goedkeuringssysteem en zal een aanvulling zijn op de vigerende wetgeving in de Gemeenschap.

Het aldus gewijzigde Reglement nr. 67 beoogt met name de technische belemmeringen voor de handel in motorvoertuigen op te heffen en tevens een hoog niveau van veiligheid en milieubescherming te waarborgen.

(1) COM(1999) 14 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3311/00

van Adriana Poli Bortone (UEN) aan de Commissie

(18 oktober 2000)

Betreft: Alitalia-tarieven

Verordening (EEG) 2409/92(1) over de tarieven in de luchtvaart schrijft voor dat de tarieven volledig worden geliberaliseerd met adequate waarborgen ter bescherming van de belangen van de gebruikers en de industrie.

Op het traject Brindisi-Milaan past Alitalia een tarief toe van 800 000 lire, dat zeker geen douceurtje is voor de burgers van doelstelling-1-regio's zoals Apulië.

Hoewel in artikel 6 c.1, sub a) van genoemde verordening staat dat een lidstaat kan besluiten om een normaal tarief in te trekken, wanneer dit te hoog is voor de gebruikers, heeft de Italiaanse regering nog geen plannen om in te grijpen ondanks de protesten van de reizigers. Overeenkomstig artikel 8 van deze verordening raadpleegt de Commissie tenminste één keer per jaar de vertegenwoordigers van reizigersorganisaties van de Gemeenschap inzake luchtvaarttarieven en andere kwesties.

Heeft de Commissie de in artikel 8 genoemde handelingen verricht of is zij voornemens over het probleem van de door Alitalia gehanteerde hoge prijzen na te gaan, o.a. om er bij de Italiaanse regering op aan te dringen om door in te grijpen eindelijk de interne markt te helpen verwezenlijken door het vaststellen van billijke tarieven voor de luchtvaart in de geest van de communautaire verordening?

(1) PB L 240 van 24.8.1992, blz. 15.

Antwoord van mevrouw de Palacio namens de Commissie

(16 november 2000)

Uit de beoordeling door de Commissie van de genoemde vluchtroutes blijkt niet dat de tarieven buitensporig zijn in verhouding met de kosten. Verordening (EEG) nr. 2409/92 van de Raad van 23 juli 1992 inzake tarieven voor luchtdiensten, wordt hier dus niet overtreden.

De Commissie controleert regelmatig de ontwikkeling van tarieven voor luchtdiensten en de algemene trend wijst op een verlaging in de Gemeenschap, zoals verklaard in de mededeling De Europese luchtvaartsector: van Eenheidsmarkt naar Uitdagingen op Mondiale Schaal(1).

(1) COM(1999) 182 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3178/00

van Luis Berenguer Fuster (PSE) aan de Commissie

(10 oktober 2000)

Betreft: Neutraliteit van de Commissie in de zaak tegen het Koninkrijk Spanje betreffende de staatsteun aan elektriciteitsbedrijven

Bij vorige gelegenheden heeft de Commissie geantwoord dat er volgens haar geen beletsel is om de zaak betreffende de staatssteun aan elektriciteitsbedrijven te laten behandelen door de vice-voorzitter van de Commissie, mevrouw de Palacio, hoewel zij zelf als lid van de Spaanse regering deze maatregel heeft goedgekeurd.

Momenteel zijn er nieuwe aanwijzingen die wellicht verandering in de zaak brengen. Aan de ene kant is bekendgemaakt dat de Commissie een formele procedure start; aan de andere kant neemt de druk van de Spaanse regering toe (nog steeds in grote lijnen dezelfde regering als die waarvan mevrouw de Palacio deel uitmaakte), terwijl in de verklaringen van de vice-voorzitter veel begrip doorklinkt voor de opstelling van de regering.

Gezien het voorafgaande:

- Blijft de Commissie geloven dat er geen beletsel is om deze zaak te laten behandelen door de vice-voorzitter de Palacio?

- Speelt het geen enkele rol dat mevrouw de Palacio niet alleen betrokken was bij dit besluit, maar dat de huidige regering, die belang heeft bij een bepaalde oplossing, dezelfde is als de regering waarvan zij deel uitmaakte?

- Hoe kan in dit geval de neutraliteit van de vice-voorzitter worden gewaarborgd?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(30 oktober 2000)

1. Om de redenen die door het met concurrentie belaste Commissielid namens de Commissie zijn uiteengezet, in het gezamenlijk antwoord op de schriftelijke vragen E-1761/99 et P-1889/99(1) van het geachte parlementslid, zal het toekomstige besluit van de Commissie met betrekking tot dit dossier worden genomen op grond van het collegialiteitsbeginsel.

2. Dat een lid van de Commissie deel heeft uitgemaakt van een regering hoeft geen bezwaar te zijn voor zijn/haar deelname aan de besluitvorming van de Commissie. In dit verband wordt de aandacht van het geachte parlementslid gevestigd op de bepalingen van artikel 213, lid 2, van het EG-Verdrag (ex artikel 157).

(1) PB C 170 E van 20.6.2000.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3414/00

van Jonas Sjöstedt (GUE/NGL) aan de Commissie

(7 november 2000)

Betreft: Grootte van de Zweedse potten zure haring

Uit de krant Dagens Industri van 2 augustus 2000 blijkt dat de EU de aanval heeft geopend op de zure haring uit Norrland. Volgens de krant moeten de potten zure haring smaller en hoger worden gemaakt, op straffe van stopzetting van de productie. Om dit gebod van de EU op te volgen was Wahlströms Fisk te Utvalnäs bij Gävle gedwongen zijn machines aan te passen om nog voor het begin van het zure haringseizoen op 17 augustus de productie te kunnen voortzetten.

Eerder, in de zomer van 1998, werd er in Zweden een discussie gevoerd of zure haring nog verkocht zou mogen worden in houten vaatjes of niet. Bij die discussie bleek dat de Zweedse ambtenaren te ver waren gegaan bij het interpreteren van een richtlijn van de EU.

Hoe zit het met bovengenoemd geval van augustus 2000? Dwingt de richtlijn van de Commissie de producenten van zure haring werkelijk om de grootte van de potten te wijzigen of gaat ook in dit geval de Zweedse overheid te ver bij het interpreteren van de richtlijn?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(27 november 2000)

Het bepalen van de afmetingen van conservenblikken voor vis valt niet onder de bevoegdheid van de Gemeenschap. Zij hoeft hiervoor geen voorschriften vast te stellen. Het behoort tot de taak van de betrokken bedrijfstak om, voor zover het nodig wordt geacht, de toepassing van de door de normalisatieorganisaties vastgestelde normen voor te stellen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2823/00

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(5 september 2000)

Betreft: Vrij verkeer van werknemers

Kan de Commissie mededelen of in de Unieverdragen ten aanzien van het vrij verkeer van werknemers een minimumleeftijd wordt genoemd voor uitvoering van de bepaling of is de nationale wetgeving van toepassing? Kan zij, in het laatste geval, mededelen welke leeftijd in iedere lidstaat geldt?

Antwoord van mevrouw Diamantopoulou namens de Commissie

(6 oktober 2000)

Het EG-Verdrag bevat geen bepaling met betrekking tot de minimumleeftijd voor de uitoefening van het recht op vrij verkeer als werknemer binnen de Gemeenschap.

Er zij op gewezen dat de lidstaten de bepalingen moeten naleven van Richtlijn 94/33/EG van de Raad van 22 juni 1994 betreffende de bescherming van jongeren op het werk(1), die met name bepaalt dat de lidstaten erop toezien dat de minimumleeftijd voor toelating tot arbeid in en buiten dienstverband niet lager is dan de leeftijd waarop de voltijdse leerplicht eindigt of in ieder geval niet lager dan vijftien jaar. In Spanje, Frankrijk en Zweden is de minimumleeftijd voor toelating vastgesteld op zestien jaar. In de andere lidstaten bedraagt deze minimumleeftijd vijftien jaar.

(1) PB L 216 van 20.8.1994.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2288/00

van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie

(11 juli 2000)

Betreft: Richtlijn inzake bouwproducten 89/106/EEG

Duitsland heeft richtlijn 89/106/EEG(1) van 21 december 1988 inzake voor de bouw bestemde producten wat de wezenlijke aspecten betreft (hygiëne, gezondheid en preventieve milieubescherming) niet naar behoren in nationaal recht omgezet.

Met name de bepalingen inzake:

- het vrijkomen van giftige gassen of stoffen uit bouwmateriaal en

- het voorkomen van gevaarlijke deeltjes en gassen in de lucht

bij permanent gebruik van huizen en woningen en de gevolgen voor de gezondheid van de mens schieten tekort. Voorts moet worden vastgesteld dat een stelselmatige beoordeling van emissies/immissies van bouwmateriaal volledig ontbreekt.

1. Is de Commissie ervan op de hoogte dat geen van deze aspecten in de desbetreffende bouwverordeningen van de deelstaten rechtsgeldig is omgezet?

2. Welke stappen denkt de Commissie te ondernemen om deze wantoestand te beëindigen?

3. Is de Commissie voornemens tegen Duitsland een inbreukprocedure overeenkomstig artikel 226 in te stellen?

(1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 12.

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(8 september 2000)

Duitsland heeft de Commissie tussen 1993 en 1995, onder de referenties 94/4/D, 94/123/D, 95/379/D en 95/380/D, in kennis gesteld van zijn wetgeving ter omzetting van Richtlijn 89/106/EEG van de Raad. De Commissie heeft alleen opgemerkt dat deze wetgeving geen clausule betreffende wederzijdse erkenning bevatte, die later werd toegevoegd, maar vond dat de omzetting voor het overige aan de bepalingen van de richtlijn voldeed.

Richtlijn 89/106/EEG is in de eerste plaats gericht op de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake voor de bouw bestemde producten teneinde een interne markt voor deze producten tot stand te brengen. Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel is in de richtlijn bepaald dat de lidstaten bevoegd blijven voor de veiligheid van gebouwen en kunstwerken. De lidstaten kunnen dus zelf bepalen of zij al dan niet regels zullen uitvaardigen voor de omzetting van de fundamentele voorschriften in de richtlijn (bv. het voorschrift inzake hygiëne, gezondheid en milieu, dat onder meer betrekking heeft op de ontsnapping van giftige gassen).

Het is de Commissie bekend dat Duitsland de relevante Europese wetgeving met betrekking tot giftige stoffen, met name Richtlijn 76/769/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten(1), zoals gewijzigd, heeft omgezet. De Duitse overheid en niet de Commissie moet evenwel beslissen of zij verder gaat dan deze verplichtingen en een stelselmatige beoordeling van door bouwmaterialen veroorzaakte emissies voorschrijft.

De Commissie is momenteel dan ook niet van plan om maatregelen tegen Duitsland te nemen met betrekking tot de toepassing van de fundamentele voorschriften van Richtlijn 89/106/EEG.

(1) PB L 262 van 27.9.1976.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2252/00

van Hiltrud Breyer (Verts/ALE) aan de Commissie

(7 juli 2000)

Betreft: Zwemwaterrichtlijn en natuur- en recreatiebaden

1. Wanneer is de Commissie voornemens de zwemwaterrichtlijn te herzien?

2. Is de Commissie het ermee eens dat aan natuur- en recreatiebaden, die niet alleen voldoen aan de bepalingen van de richtlijn, maar die bovendien op een meer ecologische en rendabele wijze worden beheerd, in de toekomst meer aandacht zou moeten worden geschonken?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(12 september 2000)

De Commissie werkt sedert 1998 intensief aan de herziening van Richtlijn 76/160/EEG van de Raad van 8 december 1975 betreffende de kwaliteit van het zwemwater(1). In de meeste lidstaten worden bij wijze van proef inspecties van de stranden verricht en een werkgroep van deskundigen houdt zich bezig met alle aspecten van het toezicht, zoals bijvoorbeeld de parameters en de analysemethoden. De Commissie zal zich in deze kwestie zo veel mogelijk richten naar de door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) voorgestelde normen.

De Commissie zal naar verwachting voor eind van het jaar een mededeling aan het Parlement en de Raad indienen waarin zij de principes van de herziening van de Richtlijn zal uiteenzetten. De mededeling zal het startpunt zijn van een omvangrijke raadplegingsprocedure waarbij alle belanghebbende partijen worden betrokken. De Commissie is voornemens in 2001 een voorstel voor de herziening in te dienen.

De zwemwaterrichtlijn betreft zowel de volksgezondheid als de bescherming van het milieu en er is een nauw en duidelijk verband met de kaderrichtlijn Water. De kaderrichtlijn Water is er weliswaar op gericht een (in ecologisch opzicht) goede toestand van alle wateren te garanderen, maar niettemin kunnen voor sommige wateren aanvullende kwaliteitsnormen en eventueel maatregelen vereist zijn. Alle zwemwateren (zoet- en zoutwater) die onder de zwemwaterrichtlijn en de herziening daarvan vallen, zijn delen van een stroomgebieddistrict die zijn aangewezen als bijzondere bescherming behoevende gebieden (Artikel 6 en bijlage IV van de kaderrichtlijn Water). De goede toestand volgens de kaderrichtlijn Water is gebaseerd op fysisch-chemische en ecologische elementen die de kwaliteit van het zwemwater in stand houden en verder verbeteren.

(1) PB L 31 van 5.2.1976.