SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3556/02

van Dorette Corbey (PSE) aan de Commissie

(5 december 2002)

Betreft: Milieuconvenanten

Onlangs heeft de Commissie een mededeling gepubliceerd aangaande milieuconvenanten(1). De Commissie erkent de bijdrage van milieuconvenanten aan de verwezenlijking van doelstellingen van het milieubeleid.

In Nederland is ervaring opgedaan met convenanten. Een succesvol voorbeeld is het Convenant Verpakkingen. Met behulp van een pro-actieve opstelling van het bedrijfsleven slaagt Nederland erin met dit convenant de doelstellingen van de Europese verpakkingsrichtlijn (94/62/EG(2)) op kosteneffectieve en snelle wijze ruimschoots te verwezenlijken. Ondanks het gebleken succes van het Convenant Verpakkingen heeft de Commissie besloten Nederland voor het Hof te dagen wegens het onjuist implementeren van de verpakkingsrichtlijn.

Ervaart de Commissie het als een tegenspraak dat ze op Europees niveau de totstandkoming van vrijwillige overeenkomsten bevordert terwijl ze deze op nationaal niveau dwarsboomt? Zo ja, welke actie wil de Commissie ondernemen om deze tegenspraak op te heffen?

Is de Commissie met mij van mening dat zij bij de uitvoering van haar taak van toezichthouder op de correcte implementatie van Europese regelgeving prioriteit moet geven aan gevallen waarin de doelstellingen van de betreffende regelgeving niet worden verwezenlijkt?

(1) Mededeling van de Commissie, Milieuconvenanten op het niveau van de Gemeenschap binnen het kader van het actieplan inzake de vereenvoudiging en verbetering van de regelgeving, COM(2002) 412 def. van 17 juli 2002.

(2) PB L 365 van 31.12.1994, blz. 10.

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(27 januari 2003)

De Commissie deelt het geachte parlementslid mede dat het milieuconvenant over verpakkingen tussen de Nederlandse autoriteiten en de particuliere sector, dat bij de Commissie geregistreerd is, is verlopen. Bovendien voorzien de door Nederland aan de Commissie medegedeelde maatregelen met de betrekking tot de omzetting van Richtlijn 94/62/EG van het Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval(1) niet in formele systemen voor de inzameling, recycling en terugwinning voor deze afvalstroom, zoals is voorgeschreven door artikel 7, lid 1.

Er bestaat geen tegenspraak tussen het feit dat gerechtelijke stappen werden ondernomen tegen Nederland en de inhoud van de recente mededeling van de Commissie inzake milieuconvenanten op het niveau van de Gemeenschap binnen het kader van het actieplan inzake de vereenvoudiging en verbetering van de regelgeving(2). In de mededeling worden de criteria en voorwaarden uiteengezet voor de erkenning van dergelijke convenanten op het niveau van de Gemeenschap. Het gebruik van dit instrument wordt niet aanbevolen als middel om wettelijke verplichtigen na te komen, noch op het niveau van de Gemeenschap, noch op het niveau van de lidstaten. Voorts is Richtlijn 94/62/EG nog vóór de mededeling vastgesteld en worden de bestaande verplichtingen van richtlijn door de mededeling gewijzigd noch vervangen. De Commisse wil er wel op wijzen dat zij niet uitsluit dat de doelstellingen van Richtlijn 94/62/EG mede door vrijwillige convenanten kunnen worden verwezenlijkt.

Wat de uitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht door de lidstaten betreft, hecht de Commissie groot belang aan de verwezenlijking van de doelstellingen van het Gemeenschapsrecht door de lidstaten. De Commissie verwijst het geachte parlementslid in onderhavig geval(3) echter naar de jurisprudentie van het Hof van Justitie. Het Hof heeft geoordeeld dat een richtlijn in nationale wetgeving ten uitvoer moet worden gelegduitgevoerd door middel van bepalingen die een situatie creëren die voldoende precies, duidelijk en open is zodat personen hun rechten kunnen kennen en afdwingen. Het feit dat een praktijk in overeenstemming is met de bescherming die uit hoofde van een richtlijn wordt geboden, is geen reden om een richtlijn niet op deze wijze ten uitvoer te leggen. Om te garanderen dat een richtlijn volledig via wetgeving en niet alleen in de praktijk ten uitvoer wordt gelegd, moeten de lidstaten een specifiek wettelijk kader op het desbetreffende gebied tot stand brengen.

(1) PB L 365 van 31.12.1994.

(2) COM(2002) 412 def.

(3) Zie Zaak C-131/88 Commissie tegen Duitsland (1991) JHJ I-825, lid 8 van het vonnis.