ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1541/99

van Mihail Papayannakis (GUE/NGL) aan de Commissie

(1 september 1999)

Betreft: Opstelling communautaire richtlijn voor de film

Staat de Commissie positief tegenover de opstelling van een communautaire filmrichtlijn, zulks parallel aan de richtlijn Televisie zonder grenzen, die de werknemers in de film en de audiovisuele sector in Europa moet beschermen en de Europese inhoud van de programma's in de massamedia moet verdedigen, een en ander met de bijkomende overweging dat een richtlijn voor de Europese filmindustrie tegelijkertijd een bijdrage tot de economische ontwikkeling en het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen vormt?

Antwoord van mevrouw Reding namens de Commissie

(8 oktober 1999)

De Richtlijn Televisie zonder grenzen (Richtlijn 97/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997 tot wijziging van Richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten(1).) beoogt hoofdzakelijk het vrij verkeer van televisieuitzendingen in de Gemeenschap en coördineert daarom bepaalde bepalingen in de lidstaten over deze activiteit. Verder beoogt zij de bevordering van producties, vooral onafhankelijke producties, en distributie.

Dezelfde doelen worden ook voor de Europese filmindustrie nagestreefd. De Commissie heeft via het MEDIA-programma een aantal maatregelen ter stimulering van de Europese filmindustrie goedgekeurd. Deze zijn op bepaalde kernactiviteiten gericht, zoals bevordering, distributie en opleiding.

Voor zover de Commissie weet, ondervindt het verkeer van Europese films in de Gemeenschap geen specifieke belemmeringen waarvoor communautaire regelgeving nodig is maar zij is zeer geïnteresseerd in informatie hierover.

(1) PB L 202 van 30.7.1997.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1850/99

van Isidoro Sánchez García (ELDR) aan de Commissie

(13 oktober 1999)

Betreft: Kerncentrale van Tan Tan (Marokko)

De aangekondigde bouw van een kerncentrale in Tan Tan, aan de Atlantische kust van Marokko, heeft bij de burgers en instellingen van de Kanarische Eilanden, een ultraperifere communautaire regio die zich niet ver van de zone in kwestie bevindt, grote beroering gewekt, met name gezien de aan dit project verbonden milieurisico's.

Is de Commissie van plan de tenuitvoerlegging van hulpprogramma's voor Marokko afhankelijk te maken van de naleving van strikte normen wat de nucleaire veiligheid in de betrokken zone betreft?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(19 november 1999)

In antwoord op de door het geachte parlementslid geuite bezorgdheid kan de Commissie meedelen dat er momenteel geen enkel voornemen bestaat om financiële steun te verlenen aan Marokko op het gebied van kernenergie. Het staat buiten kijf dat, indien de Marokkaanse overheid een steunaanvraag voor die sector zou indienen, er uiterst strenge voorwaarden zullen worden vastgesteld met nauwkeurige normen inzake nucleaire veiligheid die aan de terzake bevoegde diensten en overheden ter goedkeuring zullen worden voorgelegd.

Het project in Tan Tan betreft een demonstratie-installatie die moet dienen voor de ontzilting van zeewater, niet voor de opwekking van elektriciteit. Deze installatie zal in het kader van de samenwerking met China worden gebouwd en met een reactor van het type (NHR)-10 worden uitgerust, die een vermogen van 10 megawatt (MW) levert en een productiecapaciteit van 8 000 kubieke meter (m3) zoet water per dag heeft.

Anderzijds zij eraan herinnerd dat dit project is opgezet onder de auspiciën van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA) en dat Marokko samenwerkingsakkoorden heeft gesloten met een gespecialiseerde Franse organisatie, de Direction de la sûreté des installations nucléaires (DSIN), teneinde zich te verzekeren van de nodige ondersteuning bij de analyse van de projecten op het gebied van kernenergie en bij de controle van en het toezicht op de huidige en toekomstige installaties.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2329/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(13 december 1999)

Betreft: Illegale woningen in het nationaal park van de Parnassos

Milieuorganisaties wijzen erop dat er weekendhuizen zijn gebouwd in het hart van het nationaal park van de Parnassos, dat is opgenomen in het netwerk van Natura 2000-gebieden in het district Fokida. Naar verluidt is er een presidentieel decreet in de maak om het gebied het statuut van nationaal park te ontnemen, het te verkavelen en het voor veehouderij open te stellen.

Kan de Commissie antwoorden op de volgende vragen:

1. Is zij op de hoogte van de voorstellen om de bestemming van het gebied in het netwerk Natura 2000 te veranderen?

2. Welke initiatieven denkt zij te nemen voor de bescherming van dit gebied, dat een nationaal park is en is aangemerkt als zone A van Natura 2000?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(21 december 1999)

De Commissie is niet op de hoogte van enige plannen tot wijziging of intrekking van het beschermd statuut van het nationaal park van de Parnassos, dat is opgenomen in het netwerk van Natura 2000-gebieden, dat overeenkomstig Richtlijn 92/43/EEG inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora(1) en fauna tot stand werd gebracht.

Het is zelfs zo dat in het verleden, in het kader van een LIFE-Nature-project dat werd medegefinancierd door de Commissie en dat beoogde de behouds- en beheersvoorwaarden van de Griekse nationale parken te verbeteren, ook een beheersplan voor het nationaal park van de Parnassos was opgesteld. Dit beheersplan, dat gebruik maakt van de uitgebreide aanwezige kennis over het hele Parnassos-massief, voorziet in een wijziging van grenzen van het nationaal park, waaronder een correctie en uitbreiding van het bestaande kerngebied (daterend uit 1938), alsmede een duidelijke definitie en uitbreiding van de perifere zone, die tot nu toe slechts vaag was gedefinieerd. Met name binnen het kerngebied zijn geen menselijke interventies zoals die welke door de afgevaardigde worden vermeld, toegestaan.

Volgens door de Griekse autoriteiten verstrekte informatie is thans een ontwerp opgesteld van een presidentieel decreet op basis van de voorstellen van het beheersplan, en is dit thans ter goedkeuring voorgelegd.

(1) PB L 206 van 22.7.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2777/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(18 januari 2000)

Betreft: Bescherming van archeologische schatten in Salamis in het door Turkije bezette deel van Cyprus

In de necropool van het antieke Salamis in het door Turkije bezette deel van Cyprus, dat een belangrijke archeologische plaats is op het eiland en een van de belangrijkste in het Middellandse-Zeegebied worden naar verluidt illegale opgravingen verricht door archeologen van de universiteit van Ankara. De opgravingen vinden plaats ondanks het feit dat Turkije in 1965 het Verdrag van Den Haag heeft ondertekend, waarvan artikel 5 bepaalt dat zonder toestemming van de wettige regering van het land alle archeologische opgravingen in door buitenlandse strijdkrachten bezet gebied uitdrukkelijk verboden zijn.

Kan de Commissie meedelen of en hoe zij zal ingrijpen om een einde te maken aan iedere vorm van opgravingsactiviteit op archeologische vindplaatsen?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(1 februari 2000)

Het geachte parlementslid wordt verwezen naar het antwoord dat de Commissie heeft gegeven op mondelinge vraag H-669/99 van de heer Marínos tijdens het vragenuur in de vergaderperiode van het Parlement van december 1999(1).

(1) Handelingen van het Europees Parlement (december 1999).
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1804/99 van Jens-Peter Bonde (EDD) aan de Commissie. Parallelinvoer.



Publicatieblad Nr. 203 E van 18/07/2000 blz. 0053 - 0053



SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1804/99 van Jens-Peter Bonde (EDD) aan de Commissie (12 oktober 1999) Betreft: Parallelinvoer Zal de Europese Commissie voorstellen om de juridische situatie te veranderen in het voordeel van parallelinvoer? Na de uitspraak in de zaak-Silhouette is het parallelimporteurs verboden om handelsmerken buiten de EU te kopen en goederen in de EU te verkopen tenzij de eigenaar van het handelsmerk zijn toestemming voor de verkoop geeft. Het Deense Ministerie van Economische Zaken heeft op 19 mei 1999 vastgesteld dat parallelinvoer de verbruikers goedkopere producten biedt, maar de uitspraak in de zaak-Silhouette schaadt hun belangen op een eenzijdige manier, omdat de Deense producenten van merkproducten er geen voordeel van hebben. Het overeenkomstig Zweeds rapport van 11 januari staat beschreven in Direct Office 9/99, blz. 27. Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie (7 december 1999) De Commissie gaf in 1998 National Economic Research Associates (NERA) opdracht onderzoek te doen naar de economische effecten van een eventuele wijziging van de Europese regelgeving inzake de uitputting van merkrechten (zie voor dit onderzoek de website van de Commissie: http://europa.eu.int/comm/dg15). In april 1999 hield de Commissie twee hoorzittingen een met de lidstaten en een met belanghebbende partijen over de resultaten van het onderzoek van NERA. Na een discussie in de Raad Interne Markt van 10 juni 1999 werd afgesproken dat de Commissie een document zou voorleggen waarin een aantal belangrijke kwesties nader bestudeerd zou worden. Afhankelijk van de uitkomst van de besprekingen over dit document zal de Commissie haar standpunt over dit belangrijke en ingewikkelde onderwerp nader uitwerken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2230/99

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(1 december 1999)

Betreft: Inbreukprocedures tegen lidstaten

Wat was aan het einde van de afgelopen maand (oktober) het totale aantal door de Commissie ingeleide en nog niet afgehandelde inbreukprocedures tegen elke afzonderlijke lidstaat? Kan de Commissie voor de afgelopen vijf jaar mededelen wat de desbetreffende cijfers aan het einde van het jaar waren?

Antwoord van de heer Prodi namens de Commissie

(3 december 1999)

De door het geachte parlementslid gevraagde gegevens over lopende inbreukprocedures aan het einde van elk jaar zijn te vinden in het jaarlijks verslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht:

voor 1998: COM(1999) 301 van 9 juli 1999, dat beschikbaar is via Europa, op het volgende adres:

http://europa.eu.int/comm/sg/sgb/infringements/report98_en.htm.,

- voor 1997: COM(1998) 317 def(1),

- voor 1996: COM(97) 299 def(2),

- voor 1995: COM(96) 600 def(3),

- voor 1994: COM(95) 500 def(4).

Recente gegevens over het totale aantal inbreukprocedures dat tegen elke lidstaat loopt, zijn ook te vinden op Europa, op het volgende adres: http://europa.eu.int/comm/sg/sgb/infringements/pdf/ms_en.pdf. Deze gegevens worden maandelijks bijgewerkt.

(1) PB C 250 van 10.8.1998.

(2) PB C 332 van 3.11.1997.

(3) PB C 303 van 14.10.1996.

(4) PB C 254 van 29.9.1995.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1882/99

van Alexandros Alavanos (GUE/NGL) aan de Commissie

(29 oktober 1999)

Betreft: Bouwplannen in een seismisch zeer gevoelig gebied

Het Griekse Ministerie van Regionale Ontwikkeling en Ruimtelijke Ordening bevordert de bouwplannen in de gemeente Rio in de prefectuur Achaia. Deze plaats ligt evenwel in een van de gevaarlijkste seismische gebieden van Europa met veel actieve breuken.

Bijgevolg drukken wetenschapslui en geologen hun grootste bezorgdheid uit over deze plannen.

Kan de Commissie antwoorden op de volgende vragen:

1. Wordt de desbetreffende urbanisatiestudie gefinancierd met middelen uit het communautair bestek?

2. Is het vereiste gedetailleerde bodemonderzoek verricht naar de precieze weerstand van de gebouwen tegen aardbevingen?

Antwoord van de heer Barnier namens de Commissie

(8 december 1999)

De stedebouwkundige studie van de stad Rio wordt niet medegefinancierd in het kader van het communautaire bestek voor Griekenland voor de periode 1994-1999. Bovendien is de Commissie er niet van op de hoogte of er een onderzoek wordt uitgevoerd naar de seismiek van het gebied.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1986/99

van Cristiana Muscardini (UEN) aan de Commissie

(5 november 1999)

Betreft: Maatregelen tegen corruptie

In het licht van de alarmerende signalen van corruptie afkomstig van de Russische leiders hebben de G7 recentelijk besloten de leningen aan Rusland te bevriezen en geëist dat er om de drie maanden verantwoording van de rekeningen wordt afgelegd als voorwaarde om de geldkraan naar het voormalige Sovjetimperium opnieuw open te draaien.

Kan de Commissie bij de Russische autoriteiten binnen de bestaande akkoorden stappen ondernemen om te vragen dat de reeds bestaande interne controle-instrumenten ter bestrijding van corruptie worden versterkt?

Antwoord van de heer Patten namens de Commissie

(30 november 1999)

Er zijn onlangs beschuldigingen geuit in verband met corruptie in Rusland en het witwassen van steungelden die door internationale organisaties zijn uitgekeerd. Naar aanleiding hiervan heeft het Internationaal Monetair Fonds (IMF) specifieke eisen gesteld voor de vrijmaking van de volgende tranche (640 miljoen USD) van de aan Rusland in juli 1999 toegekende lening voor structurele aanpassing ten belope van 4,5 miljard USD. Deze eisen houden in dat het beheer van de overheidsfinanciën in het algemeen en van de officiële reserves in het bijzonder transparanter moet worden, dat er ieder kwartaal een audit naar de deviezenreserves van de Centrale Bank van Rusland (CBR) moet worden verricht, dat de CBR de internationale boekhoudnormen moet toepassen en zich uit vijf buitenlandse dochterondernemingen moet terugtrekken die in handen van de overheid zijn en in het verleden zijn gebruikt om de deviezenreserves van het land te beheren.

Dit is in de eerste plaats een zaak van de Wereldbank en de G7, omdat zij de grootste verstrekkers van rechtstreekse financiële steun zijn. De genoemde beschuldigingen slaan niet op communautaire middelen. De Commissie is het er echter mee eens dat de recente beschuldigingen elk lid van de internationale gemeenschap aangaan. In vergaderingen in het kader van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst heeft zij er bij Rusland al op aangedrongen om corruptie en witwaspraktijken onverwijld aan te pakken. De Commissie begroet de door Rusland gedane toezeggingen op de G8-ministerconferentie inzake de bestrijding van de georganiseerde misdaad, die op 19 en 20 oktober 1999 in Moskou heeft plaatsgevonden. Daarin verklaart het land bij monde van eerste minister Putin dat het in de nabije toekomst een antiwitwaswetgeving zal goedkeuren in overeenstemming met de internationale normen en van corruptiebestrijding een prioriteit zal maken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1898/99

van Raffaele Costa (PPE-DE) aan de Commissie

(29 oktober 1999)

Betreft: PESCA (1994-1999)

De bijdragen van de Gemeenschap voor het communautaire initiatief betreffende de herstructurering van de visserijsector PESCA bedragen 36,5 miljoen ecu voor de periode 1994-1999.

Kan de Commissie mededelen aan welke (openbare of particuliere) instellingen, instituten, bedrijven, coöperaties of personen steun is toegekend (en al dan niet reeds is uitgekeerd) in het kader van PESCA en om welke bedragen het gaat.

Is nagegaan of deze bedragen daadwerkelijk zijn besteed en de acties resultaat hebben gehad?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(23 november 1999)

Voor het communautair initiatief (CI) PESCA in Italië is door de Gemeenschap een subsidie van 37,8 miljoen toegekend uit middelen van het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij (FIOV), het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) en het Europees Sociaal Fonds (ESF). Het geld was bestemd voor de oprichting van dienstencentra voor bedrijven (11,9 miljoen), productieve investeringen (4,6 miljoen), praktijkprojecten (10,1 miljoen), diversificatie van activiteiten in in aanmerking komende zones (9,9 miljoen), het scheppen van werkgelegenheid (0,7 miljoen), financiële instrumentering (0,4 miljoen) en technische bijstand (0,2 miljoen). Volgens de meest recente informatie zijn voor 38 % van het totale bedrag dat door de Gemeenschap is toegekend betalingsverplichtingen aangegaan en is 8 % van het totale bedrag uitgekeerd.

Hoewel het programma formeel is goedgekeurd in mei 1995, kon, om organisatorische redenen, pas zeer onlangs met de uitvoering ervan worden begonnen.

Voor de meeste acties zijn de nationale autoriteiten die voor de uitvoering van het plan dienden te zorgen namelijk pas eind 1998 of in 1999 met de uitvoering begonnen. De voor de tenuitvoerlegging van het CI PESCA bevoegde instanties zijn het Italiaanse ministerie van landbouw en bepaalde regio's.

Gezien het geringe uitvoerpercentage van het programma heeft de Commissie nog geen controles ter plaatse uitgevoerd. Er is echter een inspectieprogramma gepland voor de komende weken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2210/99

van Gérard Caudron (PSE) aan de Raad

(30 november 1999)

Betreft: Bankkosten van grensoverschrijdende betalingen

Ondergetekende wil de Raad laten delen in de gevoelens van wanhoop die hem overvallen als hij wordt geconfronteerd met de werkwijze van sommige banken die schandalig hoge banktarieven blijven hanteren voor grensoverschrijdende betalingen in euro's, waarbij bovendien sprake is van een onaanvaardbare ondoorzichtigheid.

De Europese Commissie is zelf bijzonder bezorgd over deze problemen, die een goede integratie van de euro in het dagelijks leven van onze medeburgers in de weg staan en getuigen van een gebrek aan burgerbesef bij de bankinstellingen.

De Commissie voert dan ook sinds het begin van dit jaar talloze onderzoeken uit, waarvan de resultaten op zijn minst onbevredigend kunnen worden genoemd.

De banken die hun tarieven hebben verlaagd vormen een uitzondering. Daarom blijft de Europese Commissie doorgaan met het uitvoeren van onaangekondigde onderzoeken, zoals twee weken geleden in Nederland, Ierland en België.

De onwil van de banksector is evident en hetzelfde geldt voor de lidstaten. Richtlijn 97/5/EG(1) betreffende grensoverschrijdende overmakingen, die voorziet in transparantie van de kosten, had namelijk uiterlijk 14 augustus 1999 in nationale wetgeving moeten zijn omgezet. Als men zich echter op de hoogte wil stellen van de nationale omzettingsmaatregelen wordt voor alle lidstaten hetzelfde antwoord gegeven: Geen referentie beschikbaar!! De lidstaten hadden nochtans twee jaar om deze richtlijn in hun wetgeving op te nemen. De termijn is verstreken en de lidstaten kunnen derhalve in gebreke worden gesteld. Wanneer zijn de lidstaten nu eindelijk bereid de verplichtingen voortvloeiend uit het Gemeenschapsrecht na te komen?

(1) PB L 43 van 14.2.1997, blz. 25.

Antwoord

(31 januari 2000)

Krachtens artikel 11, lid 1, van Richtlijn 97/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 1997 betreffende grensoverschrijdende overmakingen moeten de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking doen treden om uiterlijk op 14 augustus 1999 aan deze richtlijn te voldoen. Zij moeten de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen. Krachtens lid 2 van hetzelfde artikel moeten zij de Commissie de tekst van de belangrijke wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen meedelen die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

Wat betreft de concrete vraag van het geachte parlementslid zij opgemerkt dat het niet op 's Raads weg ligt om dit soort informatie te verzamelen. Het is namelijk, krachtens artikel 211 van het Verdrag, de taak van de Commissie om ervoor te zorgen dat de bepalingen van het Verdrag worden toegepast en, krachtens artikel 226, om de nodige maatregelen te nemen indien zij van oordeel is dat een lidstaat een verdragsverplichting niet is nagekomen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1584/99

van Glyn Ford (PSE) aan de Commissie

(1 september 1999)

Betreft: Industriële visserij

Is de Commissie niet van mening dat de quota, gezien de explosieve groei van de industriële visserij in de Noordzee, uit milieu- en ecologische overwegingen moeten worden verlaagd? Denemarken heeft zijn vismeelproductie bijvoorbeeld opgevoerd van 16.000 ton in 1986 tot 320.000 ton in 1994.

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(4 oktober 1999)

De Commissie vindt niet dat de industriële visserij tussen 1986 en 1994 een explosieve groei te zien heeft gegeven. Volgens de cijfers van de Internationale raad voor het onderzoek van de zee (ICES) zijn de betrokken vangsten veeleer stabiel en slechts afhankelijk van natuurlijke schommelingen in de beschikbaarheid van de doelsoorten.

Sinds de instelling van het gemeenschappelijk visserijbeleid is de industriële visserij door communautaire vaartuigen in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan altijd onderworpen geweest aan beheersvoorschriften. Tegenwoordig beperken deze voorschriften de vangsten van alle voor industriële doeleinden beviste soorten door middel van TAC's (totaal toegestane vangsten). De TAC's worden jaarlijks door de Raad vastgesteld op voorstel van de Commissie, die zich baseert op de meest recente relevante wetenschappelijke adviezen. In deze adviezen wordt rekening gehouden met de milieu- en ecologische aspecten.

Zodra wetenschappelijke gegevens uitwijzen dat de TAC's zouden moeten worden verlaagd om te waarborgen dat de betrokken visserij op duurzame wijze wordt beoefend, zal de Commissie beslist komen met een voorstel voor een verordening van de Raad om de TAC's en quota dienovereenkomstig aan te passen. Tegelijk zal de Commissie dan ook bekijken of er verdere beheersmaatregelen moeten worden voorgesteld.