SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1585/02

van Caroline Jackson (PPE-DE) aan de Commissie

(4 juni 2002)

Betreft: Dioxines

Kan de Commissie bevestigen dat de EU-wetgeving met betrekking tot de emissiedoelstellingen voor afvalverwerkingsbedrijven (verbrandingsovens) niet dezelfde is als voor industriële installaties? Deze indruk wordt gewekt door het feit dat een Belgisch staalbedrijf, SIDMAR in Gent, wettelijk 21 gram dioxine per jaar mag produceren terwijl de EU-richtlijnen bepalen dat de Europese afvalverwerkingsbedrijven gezamenlijk slechts 22,5 gram dioxine per jaar mogen uitstoten. Kan de Commissie ermee akkoord gaan dat de aandacht, nu verbranding beschouwd wordt als belangrijkste oorzaak voor het dioxineprobleem binnen de EU, moet verschuiven naar andere oorzaken teneinde de algemene gevolgen voor het milieu te verminderen en om ervoor te zorgen dat het EU-beleid daadwerkelijk gericht is op milieubescherming en niet de gemakkelijkere politieke doelen blijft nastreven?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(12 juli 2002)

Dioxine-emissies van alle belangrijke puntbronnen vallen onder de communautaire wetgeving en als die wetgeving door de lidstaten wordt gehandhaafd, is een hoog beschermingsniveau gegarandeerd.

Omdat de afvalverbrandingssector een belangrijke bron van dioxine-emissies is, gelden er sinds 1994 geharmoniseerde grenswaarden voor dioxine-emissie in de EU voor de verbranding van gevaarlijk afval, terwijl in het meer recente verleden Richtlijn 2000/76/EG van het Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval(1) is ingevoerd voor alle vormen van verbranding, waaronder huisvuilverbranding.

Het relevante instrument voor de overige industriële sectoren is Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging(2). Volgens deze richtlijn moeten voor alle grote industriële installaties alle passende maatregelen ter voorkoming van verontreiniging worden genomen, met name door toepassing van de best beschikbare technieken (BAT) bij het begin van de exploitatie, terwijl dit bij de bestaande installaties uiterlijk 2007 moet zijn gebeurd. In tegenstelling tot bovengenoemde Richtlijn 2000/76/EG inzake de verbranding van afval, voorziet deze richtlijn in emissiegrenswaarden die plaatselijk moeten worden vastgesteld volgens het subsidiariteitsbeginsel. De grenswaarden moeten gebaseerd zijn op BAT, regelgeving die rekening houdt met kosten en baten om een eerlijke en evenredige behandeling van de verschillende industriële sectoren mogelijk te maken. Om de autoriteiten met de nodige informatie wegwijs te maken, organiseert de Commissie voor de verschillende sectoren informatie-uitwisselingen over BAT.

Zuiver technisch gesproken is de dioxine-uitstoot bij processen zoals afvalverbranding beter te beheersen dan de uitstoot bij andere processen.

Sidmar heeft zich blijkbaar met veel succes grote inspanningen getroost om de dioxine-uitstoot te beperken. Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt bedroeg de totale uitstoot in 2001 0,6 gram, ofwel 3 % van het niveau van 1997. Voorts wordt gezegd dat deze fabriek misschien wel de best bewaakte sinterfabriek van de gehele wereld heeft wat de dioxine-uitstoot betreft.

De voornaamste oorzaak van dioxine in de Gemeenschap was vroeger het ongecontroleerd verbranden van afval. Omdat bij afvalverbranding zoveel dioxine vrijkwam, heeft de Commissie een aantal richtlijnen voor afvalverbranding voorgesteld, die tot een aanzienlijke reductie van de dioxine-uitstoot hebben geleid. Volgens de door de Commissie gefinancierde Europese dioxine-uitstoot-inventaris, fase II (Landesumweltamt Nordrhein-Westfalen, december 2000) zijn bij de verbranding van huishoudelijk vast afval de emissies van dioxine en furaan in de lucht de afgelopen tien jaar sterk verminderd, dankzij efficiënte bestrijdingsmaatregelen. De dioxine-uitstootwaarden waren in 2000 met 58 % gedaald ten opzichte van die van 1995, en voor 2005 wordt een vermindering van 81 % ten opzichte van de niveaus van 1995 verwacht.

Op 24 oktober 2001 heeft de Commissie de volgende mededeling goedgekeurd: Mededeling aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité communautaire strategie inzake dioxinen, furanen en polychoorbiphenylen (PCB's)(3). In de mededeling wordt het probleem van de dioxines en polychloorbiphenylen (PCB's) geschetst, de vorderingen bij de aanpak daarvan, de nog bestaande lacunes, en de grondslag voor de communautaire maatregelen. Tevens wordt er een strategie in ontvouwd voor vermindering van de aanwezigheid van deze stoffen in het milieu, het veevoer en het voedsel.

Volgens de mededeling is de afvalverbranding niet langer de belangrijkste bron van dioxine en is ten aanzien van de industriële bronnen een aanzienlijke emissiereductie bereikt (uitgaande van de huidige trends en activiteiten wordt verwacht dat in 2005 de in het 5e MAP beoogde reductie met 90 % ten opzichte van het niveau van 1985 vrijwel zal zijn gerealiseerd), maar ten aanzien van de niet-industriële bronnen (verbranding van vaste brandstoffen in woningen, afvalverbranding door particulieren, branden en dergelijke) is de emissiereductie veel geringer. Deze bronnen zijn tot nu toe aan de lidstaten overgelaten en de Commissie ziet geen reden voor een wijziging van het beleid, of omdat het strookt met het subsidiariteitsbeginsel.

In de mededeling worden een aantal non-legislatieve maatregelen voor de korte en middellange termijn en de lange termijn genoemd, die onder meer gericht zijn op dioxinebronnen (sintering van ijzererts, vlamboogovens, de non-ferrometaalindustrie, diverse industriële bronnen en niet-industriële emissiebronnen).

(1) PB L 332 van 28.12.2000.

(2) PB L 257 van 10.10.1996.

(3) PB C 322 van 17.11.2001.