NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 84/809

(2004/C 84 E/0903)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0562/04

van Proinsias De Rossa (PSE) aan de Commissie

(26 februari 2004)

Betreft: Het „blauwebabysyndroom” in EU-lidstaten

Beschikt de Commissie over statistieken inzake de incidentie van methemoglobimenie (het „blauwebabysyndroom”) in de lidstaten van de Europese Unie?

Is zij van mening dat het volledig nakomen van de nitraatrichtlijn (Richtlijn 91/676/EEG van de Raad (1)) enige invloed heeft gehad op de incidentie van dit syndroom in de EU sinds de richtlijn in 1995 van kracht werd? Zo ja, welke invloed?

Antwoord van mevrouw Wallström namens de Commissie

(1 april 2004)

Het „blauwebabysyndroom” (methemoglobimenie), dat wordt geassocieerd met hoge concentraties nitraten in drinkwater, bestaat nog altijd in Oost-Europa (honderden gevallen) en de Verenigde Staten, maar komt relatief weinig voor in West-Europa. Dit is onder andere het gevolg van de strenge grenswaarde voor nitraten in drinkwater die gedurende de laatste 20 jaar is gehanteerd.

Volgens het gezamenlijke rapport van het Europees Milieuagentschap (EEA) en het Europees (2) bureau van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) worden slechts in een beperkt aantal landen, namelijk 8 van de 26, gegevens over methemoglobimenie bijgehouden. Het rapport toont aan dat de kwetsbaarheid van kinderen die drinkwater uit bronnen met ondiep grondwater krijgen, zoals particuliere putten, wordt gestaafd door de gegevens uit Hongarije, waar in totaal tussen de 9 en 49 gevallen per jaar worden gemeld. In Slowakije wordt per jaar een vergelijkbaar aantal gevallen gemeld. In 1996 werden in Albanië 46 gevallen van methemoglobimenie gemeld die alle het gevolg waren van nitraat in drinkwater, terwijl in Roemenië tussen 1985 en 1996 2913 gevallen werden gemeld.

Het toegestane maximum van 50 milligram (mg) per liter is als voorzorgsmaatregel van essentieel belang om gezondheidsrisico's, zoals methemoglobimenie bij kinderen, uit te sluiten. Bij de herziening van Richtlijn 98/83/EG van de Raad van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water (3), waarbij de parameterwaarden werden getoetst aan de hand van de meest recente, beschikbare wetenschappelijke kennis (zoals de richtlijnen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en het Wetenschappelijk Comité inzake toxiciteit en ecotoxiciteit), werd de voor nitraten de geldende grenswaarde van 50 mg per liter bevestigd.

Het is van essentieel belang dat de Nitratenrichtlijn (Richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen) volledig ten uitvoer wordt gelegd.

Sinds 1991 en met name de afgelopen jaren is er door de lidstaten aanzienlijke vooruitgang geboekt ten aanzien van de verschillende stappen die door de richtlijn worden voorgeschreven: het bewaken van de waterkwaliteit en het identificeren van verontreinigd water, het aanwijzen van kwetsbare gebieden en het opzetten en toepassen van actieprogramma's. Op dit moment hebben alle lidstaten een controlenetwerk ingesteld, kwetsbare gebieden aangewezen en, voor het merendeel, actieprogramma's opgezet in gebieden die kwetsbaar zijn voor nitraatvervuiling. Dit betekent dat uitvoering wordt gegeven aan een pakket maatregelen waarmee nitraatvervuiling moet worden voorkomen en beperkt. In 2000 maakte de totale oppervlakte van de voor nitraatvervuiling kwetsbare gebieden 38 % uit van het totale EU-grondgebied. Sindsdien is de totale oppervlakte van deze gebieden, mede als gevolg van door de Commissie gevoerde inbreukprocedures, verder toegenomen in verschillende lidstaten, waaronder België, Spanje, Frankrijk, Italië, Portugal, Zweden en het Verenigd Koninkrijk. Ierland heeft, in navolging van België, Duitsland, Nederland, Oostenrijk en Finland, besloten een nationaal actieprogramma op te zetten.

Ondanks deze vorderingen is verdere vooruitgang noodzakelijk. De Commissie doet al het mogelijke om ervoor te zorgen dat de Nitratenrichtlijn in de lidstaten correct wordt toegepast en kan een aantal maatregelen nemen en, zo nodig, druk uitoefenen door inbreukprocedures in te leiden tegen lidstaten die de verschillende stappen van de richtlijn niet correct ten uitvoer leggen.

(1) PB L 375 van 31.12.1991, blz. 1.

(2) ΑΕΕ, OMS, 2002. Water and health in Europe, WHO Regional publications European series, nr. 93.

(3) PB L 330 van 5.12.1998.