NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/332

(2004/C 88 E/0339)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0761/03

van Charles Tannock (PPE-DE) aan de Commissie

(12 maart 2003)

Betreft: EU-voorschriften voor de oprichting van zendmasten voor mobiele telefonie

Commissaris Byrne stelt in antwoord op schriftelijke vraag E-3246/02 (1) onder andere:

In verband met het mogelijke bestaan van eventuele Europese regelgeving betreffende de bouw van mobiele telefoonmasten is de locatie van mobiele telefoonmasten een zaak die valt onder de bevoegdheid van de lokale, regionale en centrale overheden.

De wetgeving van de Unie betreffende radioproducten, waaronder mobiele telefoonmasten, verplicht de producenten ervoor te zorgen dat de producten veilig zijn wanneer zij voor het daartoe bestemde doel worden gebruikt, maar de nationale of lokale autoriteiten kunnen extra verplichtingen inzake het gebruik van radioproducten opleggen, bijvoorbeeld door het voorschrijven van minimumafstanden voor het publiek, zodat ervoor kan worden gezorgd dat de telefoonmasten naar behoren worden geïnstalleerd.

Wat de mogelijke gevaren van mobiele telefoonmasten betreft, heeft de Gemeenschap richtsnoeren over de na te leven veiligheidsniveaus verstrekt door het vaststellen van een stel maximale blootstellingsgrenswaarden.

Kan de Europese Commissie uitleggen wat de juiste rechtswaarde van aanbeveling 1999/519/EEG van de Raad (2) is? Meer in het bijzonder, heeft de leidraad voor de veiligheidsniveaus van de aanbeveling enkel adviserende waarde, of zou een lidstaat die er niet voor zorgt dat de aanbevelingen nageleefd worden door fabrikanten of de bevoegde planningsautoriteiten, een overtreding van richtlijn 1999/5/EG (3) begaan (gezien de algemene verplichting van overweging 14 in de preambule van de richtlijn, „dat ervoor moet worden gezorgd dat radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur geen vermijdbare gevaren opleveren voor de gezondheid”), of van enige andere rechtsregel van de Europese Unie?

Kan de Europese Commissie met zekerheid verklaren dat de regelingen voor de oprichting van mobiele telefoonmasten in elk van de lidstaten in overeenstemming zijn met de verplichtingen van richtlijn 1999/5/EG voor fabrikanten en andere instanties, of wordt er alleen maar onderzoek ingesteld naar aanleiding van klachten?

En ten laatste: heeft de Europese Commissie informatie, welke lidstaten erop staan dat masten voor mobiele telefonie op minstens 500 meter afstand van scholen en woongebieden geplaatst worden?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(14 april 2003)

De grenswaarden in Aanbeveling 1999/519/EEG van de Raad van 12 juli 1999 betreffende de beperking van blootstelling van de bevolking aan elektromagnetische velden van 0 Hz — 300 GHz zijn niet bindend voor de lidstaten aangezien aanbevelingen volgens het EG-Verdrag niet bindend zijn. De meeste lidstaten, ook het Verenigd Koninkrijk, hebben ze toch overgenomen. Sommige lidstaten hanteren nog strengere grenswaarden, maar geen enkele lidstaat past lagere niveaus toe.

Zoals in het antwoord op schriftelijke vraag E-2736/00 (4) van het geachte parlementslid is aangegeven, heeft de Commissie, bij de uitvoering van Richtlijn 1999/5/EG (5) betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur de Europese Normalisatieorganisaties opgedragen bij het opstellen van geharmoniseerde veiligheidsnormen voor mobiele-communicatieapparatuur met deze grenswaarden rekening te houden. Dit betekent dat apparatuur die de bevolking blootstelt aan waarden die hoger zijn dan in de aanbeveling van de Raad, niet zou beantwoorden aan de veiligheidseisen van de richtlijn. In dergelijke gevallen moeten de lidstaten, overeenkomstig artikel 9 van de richtlijn, passende maatregelen tegen deze apparatuur nemen.

Overeenkomstig artikel 7.2 van de richtlijn mogen de lidstaten het gebruik van radioapparatuur ook beperken om redenen die verband houden met de volksgezondheid. De Commissie is zich ervan bewust dat het oprichten van zendmasten voor mobiele telefonie aan talrijke nationale en lokale voorschriften gebonden is. Ook al is een uitvoerige studie van deze voorschriften vrijwel onmogelijk (talrijke voorschriften zijn op lokaal niveau goedgekeurd) zijn de Commissie geen nationale voorschriften bekend die voorzien in eisen die de regelgeving van richtlijn 1999/5/EG zouden afzwakken.

Het zijn de lidstaten die ervoor moet zorgen dat de apparatuur voldoet aan de eisen van de richtlijn. De taak van de Commissie bestaat er volgens artikel 9 in dat zij advies formuleert over de aan haar gemelde gevallen van niet-overeenstemming, maar zelf geen juridische stappen onderneemt tegen de fabrikanten van de apparatuur. Indien de lidstaten echter verzuimen te waarborgen dat aan de eisen van de richtlijn wordt voldaan, kan de Commissie uit hoofde van artikel 226 van het EG-Verdrag inbreukprocedures tegen deze lidstaten inleiden. Tot dusverre is er voor de Commissie geen aanleiding te geloven dat dit werkelijk het geval is. Metingen die door een aantal lidstaten zijn uitgevoerd, laten zien dat de blootstellingsniveaus van mobiele-telefoonmasten onder de grenswaarden van de aanbeveling van de Raad blijven.

Wat de laatste vraag betreft is de Commissie er niet van op de hoogte dat lidstaten regels voor minimale afstanden hebben uitgevaardigd. Sommige lokale autoriteiten hebben dit wel gedaan om tegemoet te komen aan de bezorgdheid van de lokale bevolking.

(1) PB C 137 E van 12.6.2003, blz. 179.

(2) PB L 199 van 30.7.1999, blz. 59.

(3) PB L 91 van 7.4.1999, blz. 10.

(4) PB C 174 E van 19.6.2001.

(5) Richtlijn 1999/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 1999 betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse erkenning van hun conformiteit, PB L 91 van 7.4.1999.