NL Publicatieblad van de Europese Unie CE 88/156

(2004/C 88 E/0166)

SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3819/03

van Stavros Xarchakos (PPE-DE) aan de Commissie

(12 december 2003)

Betreft: Verkeer van privéwagens in Griekenland met communautaire nummerborden

Het vrij verkeer van personen in de EU is een verworven goed en op grond daarvan kan eender welke communautaire onderdaan een verblijfplaats kiezen in eender welk land van de Unie, zich inschrijven in de desbetreffende registers en, indien hij dat wil, een privéwagen kopen met de nummerborden van de lidstaat waar hij zijn verblijfplaats heeft gekozen. Vele Grieken hebben op deze manier privéwagens met communautaire nummerborden gekocht, welke in Griekenland in het verkeer zijn gebracht. De Griekse overheid treedt hiertegen echter hard op. Zij staan immers niet toe dat deze wagens langer dan zes maanden in Griekenland rondrijden en wanneer zij vaststellen dat deze termijn van zes maanden verlopen is nemen zij zelfs het voertuig in beslag en leggen zij zeer zware boetes op, ook al zijn de eigenaars van deze voertuigen wettige inwoners (of zelfs onderdanen) van een ander EU-land.

Zijn de hoger genoemde maatregelen van de Griekse overheid in overeenstemming met de communautaire wetgeving? In welk ander land van de Unie worden voertuigen die met communautaire nummerborden rijden in beslag genomen en worden huizenhoge boetes opgelegd aan de eigenaars van de voertuigen? Is de Commissie voornemens maatregelen te nemen en zo ja hoe, om een eind te maken aan deze situatie die een gevolg is van het verwrongen Griekse belastingsysteem dat een buitensporige belasting legt op auto's van meer dan 1 800 cc, die zeer duur zijn in Griekenland (het land met het laagste inkomen per hoofd in de EU, meer bepaald amper 67 % van het communautair gemiddelde volgens de laatste cijfers van Eurostat), waardoor de Grieken verplicht zijn wagens te kopen met buitenlandse nummerplaten?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(13 februari 2004)

Het vrij verkeer van burgers van de Unie (EU) is een fundamenteel recht dat in artikel 18 van het EG-Verdrag wordt erkend. Volgens dit artikel heeft iedere burger van de Unie het recht vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven, onder voorbehoud van de beperkingen en voorwaarden die bij dit Verdrag, en de bepalingen ter uitvoering daarvan, zijn vastgesteld. Doorgaans registreert een burger van de EU zijn — wettelijk gekochte — auto in de lidstaat waarin hij verblijft en zo kan het gebeuren dat de lidstaat waarin hij verblijft niet de lidstaat is waarvan hij de nationaliteit bezit (bijvoorbeeld een Griekse onderdaan die wettelijk verblijft in Duitsland, en in dit land een auto koopt en inschrijft).

Wat de specifieke belastingwetgeving van de Gemeenschap betreft waarvan in de schriftelijke vraag sprake is wordt erop gewezen dat op 28 maart 1983 Richtlijn 83/182/EEG van de Raad werd goedgekeurd betreffende de belastingvrijstelling bij de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen binnen de Gemeenschap (1). Volgens de overwegingen is het doel van deze richtlijn belemmeringen voor het vrije verkeer van personen en voor de vorming van een Europese interne markt die het gevolg zijn van de verschillende belastingregelingen die in de lidstaten bij de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen worden toegepast uit de weg te ruimen.

Volgens de richtlijn wordt vrijstelling van de belasting bij inschrijving alsmede van de motorrijtuigenbelasting verleend voor een al dan niet onderbroken duur van niet meer dan zes maanden per tijdvak van twaalf maanden onder de volgende voorwaarden:

— het vervoermiddel werd verkregen met toepassing van de algemene belastingregeling, geldende voor de binnenlandse markt van een lidstaat;

— de particulier die dit vervoermiddel invoert heeft zijn gewone verblijfplaats in een andere lidstaat dan die van de tijdelijke invoer en bezigt dit vervoermiddel voor persoonlijk gebruik;

— het vervoermiddel wordt niet overgedragen noch verhuurd in de lidstaat van tijdelijke invoer, noch uitgeleend aan een ingezetene van deze lidstaat.

De Commissie is er zich van bewust dat de toepassing van deze richtlijn in Griekenland steeds zeer problematisch is geweest. In drie arresten van het Hof van Justitie (2) wordt deze kwestie behandeld.

Volgens de gegevens waarover de Commissie beschikt zijn de belangrijkste problemen de volgende:

— de vaststelling van de „gewone verblijfplaats” wanneer het Griekse onderdanen betreft;

— de uiterst strenge straffen bij overtreding van de voorschriften van Richtlijn 83/182/EEG. In dit opzicht merkte het Hof van Justitie in zijn arrest in zaak C-262/99 op dat een sanctie „niet zo onevenredig mag zijn aan de ernst van de overtreding, dat zij tot een belemmering van de in het Verdrag neergelegde vrijheden wordt” en oordeelde het dat een boete terzake „slechts verenigbaar is met het evenredigheidsbeginsel voorzover die regeling op grond van eisen van bestraffing en preventie, en gelet op de ernst van de overtreding, noodzakelijk is” en ook dat „wanneer moeilijk te bepalen is welke de toepasselijke regeling is, bij de vaststelling van de daadwerkelijk aan de overtreder opgelegde sanctie rekening moet worden gehouden met diens goede trouw”. Bovendien kan de inbeslagneming van de auto in gevallen waarin Richtlijn 83/182/EEG geacht wordt te zijn overtreden (wat aanleiding kan zijn tot een beschuldiging van smokkel hetgeen in Griekenland, ten minste volgens de gegevens waarover de Commissie beschikt, tot gevolg kan hebben dat de auto door de autoriteiten wordt verkocht en dus nooit aan zijn vorige eigenaar wordt teruggegeven, zelfs niet in gevallen waarin het bevoegde Hof van Justitie uiteindelijk beslist dat de EU-onderdaan onschuldig is) tot verdere problemen leiden na de goedkeuring van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (3).

Naar aanleiding van een aantal klachten van Griekse onderdanen heeft de Commissie een inbreukprocedure ingeleid en besloten Griekenland voor het Hof van Justitie te dagen. Bovendien wordt erop gewezen dat de Commissie in 1998 een voorstel voor een richtlijn van de Raad (4) heeft ingediend die in het algemeen ten doel heeft de fiscale behandeling van voertuigen meer in overeenstemming te brengen met het concept en de beginselen van de interne markt.

De Commissie heeft in september 2002 een mededeling voorgelegd over de belasting van personenauto's in de Europese Unie (5) waarin zij onder meer onderzoekt op welke wijze de huidige belemmeringen bij het vrije verkeer van personenauto's in de interne markt kunnen worden geëlimineerd. Op basis van de beginselen die in de mededeling worden uiteengezet zal de Commissie in 2004 een nieuw voorstel voor Gemeenschapswetgeving indienen.

(1) PB L 105 van 23.4.1983.

(2) Arrest van 2 augustus 1993 in zaak C-9/92, Commissie versus Helleense Republiek; arrest van 29 mei 1997 in zaak C-389/95, Siegrief Klattner versus Helleense Republiek; arrest van 12 juli 2001 in zaak C-262/99, Paraskevas Louloudakis versus Helleense Republiek.

(3) Met name in artikel 17 van het Handvest wordt het recht op eigendom als een fundamenteel recht van de EU-onderdaan erkend.

(4) PB C 108 van 7.4.1998.

(5) Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement — Belasting van personenauto's in de Europese Unie — Opties voor maatregelen op nationaal niveau en op het niveau van de Gemeenschap — van 6 september 2002, COM(2002)431 def.