ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3880/00

van Charles Tannock (PPE-DE) en Theresa Villiers (PPE-DE) aan de Raad

(20 december 2000)

Betreft: CO2

Wat zijn de relatieve bijdragen van de CO2-emissies van het luchtverkeer en de autoverkeer aan de wereldwijde temperatuurstijging? Is de Raad van oordeel dat een hogere vraagelasticiteit voor de prijs van vliegtuigbrandstof vergeleken met die van benzine betekent dat een wijziging van de bepalingen van de Conventie van Chicago van 1944 inzake de belasting van vliegtuigbrandstof een coherenter beleid mogelijk zou maken, dat ook gunstiger voor het milieu zou zijn dan het huidige beleid dat uitsluitend uit verhoging van de benzineprijzen bestaat?

Antwoord

(14 mei 2001)

Wat de respectieve bijdragen van het luchtverkeer en het autoverkeer aan de wereldwijde temperatuurstijging betreft, zou de Raad de Geachte Afgevaardigde willen wijzen op de werkzaamheden van de Commissie in het kader van het Europees programma inzake klimaatverandering. In dit onderzoek werden de transportgerelateerde CO2-emissies geschat op 739 Mt, d.w.z. 24 % van de energiegerelateerde CO2-emissies. Als deze trend zich doorzet, zullen de transportgerelateerde CO2-emissies naar verwachting in 2010 1000 Mt bereiken (en dan goed zijn voor 30 % van de totale verwachte energiegerelateerde CO2-emissies).

Volgens de cijfers van de Commissie waren de respectieve bijdragen van het luchtverkeer en het autoverkeer aan de CO2-emissies in 1995 ongeveer als volgt:

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Een voorspelling voor 2010 geeft de volgende cijfers:

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

De Raad heeft tijdens zijn zitting van 29 juni 2000 in algemene zin de conclusies van de Commissie onderschreven en het volgende gepreciseerd:

- de grote meerderheid van de delegaties is van oordeel dat, in beginsel en ten behoeve van de samenhang van het belastingstelsel, brandstof voor de commerciële luchtvaart op dezelfde wijze als andere brandstof moet worden belast;

- er moet evenwel rekening worden gehouden met de concurrentie van derde landen en elke concurrentievervalsing met sociaal-economische gevolgen moet worden vermeden; een unilaterale maatregel van de Europese Gemeenschap met betrekking tot die belasting zou niet wenselijk zijn;

- in die omstandigheden wordt geoordeeld dat de te volgen strategie erin moet bestaan dit dossier in ICAO-verband te bespreken; de Raad vindt bovendien dat andere belastingmaatregelen of andere technische oplossingen zouden kunnen worden overwogen om de CO2-emissies te verminderen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3403/00

van Monica Frassoni (Verts/ALE) aan de Commissie

(7 november 2000)

Betreft: Functioneren en huidige stand van de regeling inzake nationale gedetacheerde deskundigen

Bij besluit van 7 januari 1998, gewijzigd bij besluit van 3 februari 1999, heeft de Europese Commissie de regeling inzake nationale gedetacheerde deskundigen in het leven geroepen, met als doel de Commissie voor een bepaalde periode te voorzien van personeel met meer specifieke ervaring in met name technische sectoren, en om ambtenaren van de overheden van de lidstaten in de gelegenheid te stellen werkervaring op te doen bij de diensten van de Commissie.

Kent de Commissie het aantal nationale deskundigen dat op het ogenblik binnen de Commissie werkt?

Met welke technische sectoren houden zij zich bezig?

Is de Commissie bekend welke rangen de deskundigen hebben?

Hoeveel nationale deskundigen zijn afkomstig van nationale overheden en hoeveel uit het bedrijfsleven?

Hoe worden de taken van de nationale deskundigen verdeeld over de verschillende nationaliteiten?

Antwoord van de heer Kinnock namens de Commissie

(15 december 2000)

Momenteel zijn bij de Commissie 687 nationale deskundigen werkzaam die betaald worden uit de huishoudelijke begroting en de begroting voor onderzoek van de Commissie. Hun aanwerving is afhankelijk van de behoeften, en zij werken in alle diensten van de Commissie, behalve bij de Gemeenschappelijke Tolkenconferentiedienst en de Vertaaldienst.

Nationale deskundigen worden niet ingedeeld in rangen of categorieën. Zij worden in het algemeen gelijkgesteld met ambtenaren van categorie A, zonder enig verschil in rang.

655 nationale deskundigen komen uit de overheidssector en 32 uit de particuliere sector. De taken van de nationale deskundigen worden niet toegewezen op basis van nationaliteit.

Op 13 november 2000 was de nationaliteit van de nationale gedetacheerde deskundigen als volgt:

>RUIMTE VOOR DE TABEL>

Een tabel met een overzicht van de verdeling van deze deskundigen naar Directoraat-generaal wordt rechtstreeks aan het geachte parlementslid en het Secretariaat van het Parlement toegezonden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3829/00

van Astrid Thors (ELDR) aan de Commissie

(7 december 2000)

Betreft: Taalminderheden in de kandidaat-lidstaten

Uit het onderzoek van de kandidaat-lidstaten dat de EU heeft uitgevoerd blijkt duidelijk dat meer en nauwkeuriger kennis noodzakelijk is omtrent de taalminderheden in deze landen.

Hoe denkt de Commissie dit aspect aan te pakken, opdat de kandidaat-lidstaten zich specifieker toeleggen op taalminderheden naast etnische minderheden?

Antwoord van de heer Verheugen namens de Commissie

(14 februari 2001)

Sinds 1997 beoordeelt de Commissie periodiek de vooruitgang die de kandidaat-lidstaten hebben geboekt met het voldoen aan de door de Europese Raad van Kopenhagen vastgestelde criteria voor het EU-lidmaatschap, waaronder het politieke criterium van stabiele instellingen die de democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten, en het respect voor en de bescherming van minderheden garanderen. De Commissie heeft dit voor het eerst gedaan in haar adviezen van 1997 en vervolgens in de periodieke verslagen die zij in het najaar van respectievelijk 1998, 1999 en 2000 heeft vastgesteld.

Het door de Europese Raad van Kopenhagen vastgestelde politieke criterium maakt geen onderscheid tussen de verschillende (zij het etnische, culturele, taalkundige dan wel religieuze) bouwstenen die tezamen de identiteit vormen van personen die tot een minderheid behoren. Bij de beoordeling van de vooruitgang van de kandidaat-lidstaten ten aanzien van het respect voor en de bescherming van minderheden gaat de aandacht van de Commissie in het bijzonder uit naar het respect voor en de toepassing van de verschillende beginselen die zijn opgenomen in het Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderheden van de Raad van Europa, inclusief die welke betrekking hebben op het gebruik van minderheidstalen.

Teneinde de kandidaat-lidstaten de specifieke zwakheden en tekortkomingen te helpen wegwerken die in de periodieke verslagen in kaart werden gebracht, heeft de Gemeenschap voor iedere kandidaat-lidstaat een partnerschap voor toetreding opgezet(1). In deze toetredingspartnerschappen zijn voor ieder land prioriteiten voor de korte en middellange termijn vastgesteld met het oog op het vervullen van de toetredingscriteria. Voorts omvatten zij een opgave van de financiële steun die de Gemeenschap ter beschikking stelt om deze prioriteiten te helpen verwezenlijken alsmede de voorwaarden om van deze steun te kunnen genieten.

De periodieke beoordeling van de vooruitgang die de kandidaat-lidstaten hebben geboekt met het voldoen aan de in de politieke criteria van Kopenhagen vervatte eisen, daarin gesteund door de partnerschappen voor toetreding, heeft in alle kandidaat-lidstaten positieve ontwikkelingen op gang gebracht, ook wat betreft het respect voor de rechten van minderheden en de bescherming van minderheden, inclusief het gebruik van minderheidstalen. De Commissie blijft in deze richting verder werken.

(1) COM(1999) 521 def. tot 532 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3735/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(30 november 2000)

Betreft: Millennium bug

Kan de Commissie meedelen hoeveel naar schatting de voorbereidingen per lidstaat voor de millennium bug kosten, en ook een raming bekendmaken van de huidige verstoring van de economische activiteit als gevolg van de millennium bug aan het begin van 2000?

Antwoord van de heer Liikanen namens de Commissie

(26 januari 2001)

De Commissie beschikt op het ogenblik niet over voldoende middelen om het uitgebreide onderzoek uit te voeren dat nodig is voor een gedetailleerd antwoord op de vraag van het geachte parlementslid. In januari 2000 hebben de lidstaten echter een zeer ruwe schatting gemaakt van hun uitgaven in verband met de millennium bug. Voorlichtingscampagnes van de overheid hebben de lidstaten in het

algemeen tussen 0,5 en 16 miljoen gekost, waarbij de meeste landen tussen 1 en 3 miljoen hebben uitgegeven. De aanpassingskosten van de overheid werden op 20 miljoen tot 1 miljard geschat. De totale uitgaven van de lidstaten, inclusief de particuliere sector, bedroegen naar schatting 1 tot 20 miljard.

Nauwkeurige schattingen zijn niet mogelijk want daarvoor moet een onderscheid worden gemaakt tussen de normale begrotingsuitgaven voor informatietechnologie (IT) die hoe dan ook zouden zijn gedaan, en specifieke uitgaven in verband met de millennium bug. In sommige landen kon de overheid alle aanpassingen in verband met de millennium bug binnen het bestaande IT-budget uitvoeren, in andere landen daarentegen kwam de helft van de uitgaven uit aanvullende middelen. Vaak hebben organisaties hun toch al geplande investeringen op IT-gebied gewoon naar voren verschoven. De feitelijke kosten voor de particuliere sector zijn zelfs nog moeilijker te schatten, daar vele ondernemingen besloten deze niet openbaar te maken.

Ook informatie over de kosten van de feitelijke verstoring van de economische activiteit wordt door het bedrijfsleven en de overheid als zeer gevoelig beschouwd en dus als vertrouwelijk behandeld. Voor zover de Commissie weet, zijn door geen van de lidstaten schattingen van deze kosten medegedeeld.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3942/00

van Christopher Huhne (ELDR) aan de Commissie

(13 december 2000)

Betreft: Gemeenschappelijk visserijbeleid

Kan de Europese Commissie zeggen of het gemeenschappelijk visserijbeleid van toepassing is op de kustwateren van alle lidstaten, en zo nee, waarom niet?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(22 januari 2001)

De geografische werkingssfeer van het gemeenschappelijk visserijbeleid valt samen met die van het EG-Verdrag. Dit beleid is derhalve van toepassing op het grondgebied van alle lidstaten (behalve in Groenland en op de Faeröer) en in een aantal overzeese gebieden van de lidstaten (zie artikel 299 (ex artikel 227) van het EG-Verdrag). Uiteraard omvat dit grondgebied ook de territoriale wateren van de lidstaten

binnen een zone van ten hoogste 12 mijl vanaf hun basislijnen. Blijkens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie is het gemeenschappelijk visserijbeleid niet alleen van toepassing in de territoriale wateren van de lidstaten, maar ook in alle gebieden waar zij krachtens internationaal recht visserijjurisdictie bezitten (dus ook in hun exclusieve economische zones of exclusieve visserijzones). Het gemeenschappelijk visserijbeleid geldt derhalve voor alle wateren van de kuststaten. In artikel 1 van de basisverordening voor de visserij (Verordening (EEG) nr. 3760/92 van de Raad van 20 december 1992 tot invoering van een communautaire regeling voor de visserij en de aquacultuur(1)) wordt dit uitdrukkelijk bevestigd: Het gemeenschappelijk visserijbeleid heeft betrekking op de exploitatie van levende aquatische rijkdommen en aquacultuur, alsmede op de verwerking en de afzet van visserij- en aquacultuurproducten, voor zover deze activiteit wordt uitgeoefend op het grondgebied van de lidstaten, in communautaire viswateren of door communautaire visservaartuigen. In artikel 3, punt a), van die verordening worden communautaire viswateren gedefinieerd als de wateren onder de soevereiniteit of jurisdictie van de lidstaten.

(1) PB L 389 van 31.12.1992.
SCHRIFTELIJKE VRAAG P-3784/00

van Heidi Hautala (Verts/ALE) aan de Raad

(29 november 2000)

Betreft: Geheim protocol bij de Verklaring van St. Malo

Op de van 3 t/m 4 december 1998 gehouden Top in St. Malo legden de Franse en Britse regeringen een gezamenlijke verklaring af over de Europese defensie. Volgens deze verklaring moet de EU beschikken over de capaciteit om autonoom acties te ondernemen die ondersteund worden door een geloofwaardige militaire troepenmacht, over een besluitvormingsmechanisme om van die troepenmacht gebruik te maken en over de bereidheid dit ook inderdaad te doen, als reactie op militaire crises. Terzelfder tijd wordt in de verklaring gesteld dat collectieve veiligheid een zaak van de NAVO is en dat de NAVO een belangrijke rol speelt bij de territoriale verdediging van Europa.

Volgens het artikel in het Nederlandse blad NRC Handelsblad van 8 maart 2000 zou aan deze verklaring een geheim protocol gehecht zijn volgens hetwelk het Europees Parlement nooit en te nimmer betrokken mag worden bij de uitstippeling van het toekomstige Europese veiligheids- en defensiebeleid.

1. Zijn de Raad en de secretaris-generaal van de Raad ervan op de hoogte dat zo'n protocol als bestanddeel van de Verklaring van St. Malo bestaat?

2. Zullen de lidstaten, de Europese Commissie en het Europees Parlement op de hoogte worden gesteld van de inhoud van dit protocol?

Antwoord

(12 maart 2001)

1. De Frans-Britse verklaring over de Europese defensie waarnaar het geachte parlementslid verwijst, is tijdens de bilaterale Frans-Britse top van 3 en 4 december 1998 in Saint Malo aangenomen door het staatshoofd, resp. de regeringsleider van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.

2. De Europese Raad van Wenen van 11 en 12 december 1998 heeft zich ingenomen getoond met de Frans-Britse verklaring van Saint Malo.

3. De Raad heeft geen weet van een geheim protocol dat aan de Frans-Britse verklaring over de Europese defensie zou zijn gehecht en waarin zou staan dat het Europees Parlement nooit betrokken mag worden bij de uitstippeling van het toekomstige Europese veiligheids- en defensiebeleid.

4. De Europese Raad heeft er herhaaldelijk op gewezen dat de ontwikkeling van het gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid integrerend deel uitmaakt van de versterking van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, over de ontwikkeling waarvan het Europees Parlement op grond van artikel 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie regelmatig op de hoogte wordt gehouden.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-4099/00

van Bart Staes (Verts/ALE) aan de Raad

(10 januari 2001)

Betreft: Taaldiscriminatie in de Europese Unie

Op de drempel van het Europese Jaar voor de Talen eisen Europese organisaties steeds vaker onomwonden dat hun sollicitanten Engelse moedertaalsprekers moeten zijn. Op die manier discrimineren ze openlijk tegen anderstalige werkzoekenden. Het Engels krijgt ten onrechte het statuut van dominante (cultuur)taal.

Een stuitend voorbeeld van discriminatie tegen niet-Engelstaligen is de vacature bij de Raad der Europese Gemeenten en Regio's. Deze koepelorganisatie zoekt een native English-speaker als informatieverantwoordelijke voor haar bureau in Brussel. Andere jobaanbiedingen tonen spijtig genoeg aan dat het hier geen alleenstaand geval betreft. In de weekbladen European Voice en The Bulletin duiken regelmatig vacatures op van niet-gouvernementele organisaties en bedrijven met English mother tongue als voorwaarde.

Het moedertaalcriterium druist in tegen het non-discriminatiebeginsel bij de aanwerving van personeelsleden in de landen van de Europese Unie. Niet-Engelstaligen worden bij voorbaat uitgesloten van de selectieprocedure, zelfs indien ze de Engelse taal meer dan behoorlijk machtig zijn. Anderstaligen komen blijkbaar niet langer in aanmerking voor bepaalde functies, en dat aan de vooravond van het Europees Jaar van de Talen.

Beschouwt de Raad de voorwaarde om een native English-speaker te zijn bij de aanwerving van personeelsleden in de landen van de Europese Unie als een inbreuk op het non-discriminatiebeginsel? Zo ja, welke stappen zal de Raad zetten om een eind te maken aan deze (taal)discriminatie? Zo neen, welke argumenten schuift de Raad naar voren om deze voorwaarde te verzoenen met het non-discriminatiebeginsel?

Antwoord

(14 mei 2001)

De Raad blijft gehecht aan het fundamentele beginsel van de gelijkheid van de officiële talen van de EU, zoals vastgelegd in Verordening nr. 1 van de Raad(1) (laatstelijk gewijzigd bij de toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden), en past dit beginsel, evenals de andere instellingen van de Unie, toe bij zijn eigen aanwervingsbeleid. Hij is niet bevoegd om zich uit te spreken over het aanwervingsbeleid van organisaties en instanties.

(1) PB 17 van 6.10.1958, blz. 401.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3809/00

van Neil MacCormick (Verts/ALE) aan de Commissie

(7 december 2000)

Betreft: Uitvoer van levende paarden

In de EU-wetgeving over paardenvervoer wordt bepaald dat paarden wanneer zij worden vervoerd om de acht uur moeten worden uitgeladen, gevoed moeten worden en water moeten krijgen en ten minste 24 uur moeten rusten. De dieren moeten in dezelfde richting zijn geplaatst, vastgebonden zijn en merries en hengsten moeten van elkaar worden gescheiden.

Welke stappen zal de Commissie nemen om erop toe te zien dat deze wetgeving in acht wordt genomen?

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(31 januari 2001)

In hoofdstuk VII van de bijlage van Richtlijn 91/628/EEG van de Raad van 19 november 1991 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de Richtlijnen 90/425/EEG en 91/496/EEG(1), zoals gewijzigd bij Richtlijn 95/29/EG van 29 juni 1995(2), wordt voorzien in tussenpozen voor het drenken en voederen alsook reis- en rusttijden voor vee, onder andere paarden.

De algemene regel is dat de reistijd van vee ten hoogste acht uur mag bedragen. Overeenkomstig hoofdstuk VII, lid 4, onder c), mogen eenhoevige huisdieren gedurende ten hoogste vierentwintig uur vervoerd worden mits aan aanvullende voorwaarden wordt voldaan.

De lidstaten zijn verantwoordelijk voor de handhaving van de communautaire wetgeving. De Commissie voert ter plaatse controles uit om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten de communautaire wetgeving efficiënt en eenvormig toepassen.

Hierbij dient te worden vermeld dat de Commissie tegen sommige lidstaten een inbreukprocedure heeft ingeleid omdat zij nalaten de communautaire wetgeving op dit gebied ten uitvoer te leggen.

Daarnaast heeft de Commissie onlangs een verslag goedgekeurd over de ervaringen van de lidstaten met de toepassing van de richtlijn(3). Dit document is ingediend bij de Raad en het Parlement.

In het verslag van de Commissie worden grote tekortkomingen vastgesteld bij de handhaving van de wetgeving door de nationale autoriteiten. De lidstaten moeten in de nabije toekomst voldoende middelen beschikbaar stellen om de huidige wetgeving efficiënter toe te passen.

Naar aanleiding van de resultaten van het verslag zal de Commissie de huidige wetgeving opnieuw bekijken. Bij de voorbereiding van haar voorstellen zal de Commissie waarschijnlijk verscheidene aspecten in overweging nemen, met name de snelle goedkeuring van aanvullende maatregelen ter bescherming van paarden.

(1) PB L 340 van 11.12.1991.

(2) PB L 148 van 30.6.1995.

(3) Verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de ervaringen van de lidstaten sinds de tenuitvoerlegging van Richtlijn 95/29/EG van de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/628/EEG inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer COM(2000) 809 def.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-3833/00

van Raina Echerer (Verts/ALE) aan de Commissie

(7 december 2000)

Betreft: Bedreiging van officiële dierenartsen en dierenbeschermingsorganisaties

Kan de Commissie, naar aanleiding van de recente bedreiging van de leider van de dierenbeschermingsorganisatie GAIA als gevolg van de publicatie van een video over de toestanden in de Belgische slachthuizen en van mij bekende gevallen, waarin officiële dierenartsen en EU-inspecteurs voor het transport van dieren naar aanleiding van hun betrokkenheid bij de naleving van richtlijn 91/628/EEG(1) meer dan eens in ernstige mate door de transportlobby werden bedreigd, de volgende vragen beantwoorden:

1. Wat weet zij over intimidaties en/of afpersing van officiële dierenartsen of andere autoriteiten en organisaties, die proberen de vaak dure regelingen voor de bescherming van dieren geheel of ten dele te omzeilen om uitvoervergunningen te krijgen?

2. Denkt zij dat in individuele gevallen of zelfs systematisch door criminele organisaties strafbare feiten worden gepleegd die er ook toe leiden dat EU-middelen ten onrechte uitbetaald worden?

3. Kan zij, wanneer ook maar slechts ten dele een positief antwoord op voorgaande vragen kan worden gegeven, meedelen welke maatregelen zij op EU-niveau denkt te nemen om een einde te maken aan dergelijke onhoudbare toestanden?

(1) PB L 340 van 11.12.1991, blz. 17.

Antwoord van de heer Byrne namens de Commissie

(5 februari 2001)

Dierenbeschermingsorganisaties die onderzoek naar het welzijn van dieren tijdens het vervoer doen, hebben de Commissie al meermaals laten weten dat ze door vervoerders of hun werknemers worden bedreigd.

De Commissie beschikt echter niet over afdoend bewijsmateriaal dat ambtenaren in de lidstaten worden verhinderd het Gemeenschapsrecht inzake het vervoer van dieren of de betaling van uitvoerrestituties voor levende runderen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 615/98(1) te doen naleven.

De Commissie doet momenteel in verschillende lidstaten onderzoek naar de uitvoering van Verordening (EG) nr. 615/98 van de Commissie van 18 maart 1998 houdende bijzondere uitvoeringsbepalingen voor het stelsel van uitvoerrestituties met betrekking tot het welzijn van levende runderen tijdens het vervoer ervan(2).

De lidstaten moeten ervoor zorgen dat geen inbreuken op het strafrecht worden gepleegd in verband met de door het geachte parlementslid te berde gebrachte kwesties. De Commissie is er echter voor verantwoordelijk dat de lidstaten het Gemeenschapsrecht uitvoeren en naar behoren op de naleving ervan toezien. De Commissie moet zeker doortastende maatregelen overwegen als de lidstaten niet in staat zijn het Gemeenschapsrecht op dit punt te doen naleven wegens het soort gedrag waarvan het geachte parlementslid melding maakt.

De Commissie is uiteraard bereid alle bewijsmateriaal dat het geachte parlementslid ter staving van haar opmerkingen voorlegt, zorgvuldig te onderzoeken.

(1) PB L 82 van 19.3.1998.

(2) PB L 82 van 19.3.1998.