SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1111/96 van Gerardo Fernández-Albor (PPE) aan de Commissie (13 mei 1996)

Betreft: Verhoging van het Spaanse melkquotum

Gedurende de laatste tijd heeft de Spaanse regering overwogen om zijn communautair melkquotum te doen verhogen onder meer omdat dit onvoldoende is om de binnenlandse consumptie te dekken. Terwijl het binnenlandse verbruik ongeveer 7 miljoen ton bedroeg, werd aan Spanje aanvankelijk 4,6 miljoen ton toegewezen welke hoeveelheid inmiddels is verhoogd tot 5,4 miljoen ton.

Het Spaanse verzoek beoogt een verhoging van het quotum met 1 miljoen ton om ten minste tegemoet te kunnen komen aan de vraag. De Spaanse overheid heeft er in dit verband op gewezen dat Spanje praktisch het enige land in de Gemeenschap is met een quotum dat lager is dan de behoefte.

Is de Commissie niet van mening dat het Spaanse verzoek gerechtvaardigd is op grond van de mededelingen van de Spaanse overheid, afgezien nog van de argumenten van de Spaanse veehouderij en met name in Galicië dat een van de belangrijkste melkleveranciers is in genoemd land en dat ten onrechte moet lijden onder de gevolgen van de toetreding van Spanje tot de Europese Unie, en waarbij vooral de zuivelsector die een van de belangrijkste welvaartsbronnen is wordt getroffen?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie (30 mei 1996)

De in het kader van het stelsel van de superheffing op de melkproduktie aan iedere Lid-Staat toegekende referentiehoeveelheid wordt berekend op basis van de produktie in het verleden. Bij de vaststelling van de referentiehoeveelheden wordt geen rekening gehouden met andere gegevens over de zuivelsector in de verschillende Lid-Staten, met name het consumptieniveau.

Een en ander heeft ertoe geleid dat de totale gegarandeerde hoeveelheid in sommige Lid-Staten kleiner is dan nodig is om in de eigen consumptiebehoefte te voorzien. Dit is niet alleen in Spanje het geval, maar ook in Italië, Griekenland en het Verenigd Koninkrijk.

Bij de toetredingsonderhandelingen is de totale gegarandeerde hoeveelheid voor Spanje vastgesteld op 4 650 000 ton voor de leveringen aan zuivelfabrieken en op 750 000 ton voor rechtstreekse verkoop. Voor 1987/1988 en voor de daaropvolgende melkprijsjaren kreeg Spanje een aanvullende toewijzing van 50 000 ton uit de communautaire reserve. Door de achtereenvolgende aanpassingen van de totale hoeveelheden van de verschillende Lid-Staten is de totale nettohoeveelheid voor Spanje gedaald tot 4 458 250 ton voor de leveringen en 516 950 ton voor de rechtstreekse verkoop.

Het stelsel van de superheffing op de melkproduktie is in 1992 gecodificeerd en vereenvoudigd. Na deze hervorming zijn voor sommige Lid-Staten de op basis van de produktie in het verleden vastgestelde totale hoeveelheden aangepast, om rekening te houden met bij de oorspronkelijke berekening gemaakte fouten of met de marktsituatie. Spanje heeft een verhoging van 591 750 ton gekregen. Ook de machtiging om 150 000 ton van het quotum voor rechtstreekse verkoop over te hevelen naar het quotum voor leveringen heeft ertoe bijgedragen dat het stelsel in Spanje ten uitvoer kon worden gelegd.

Voorts heeft Spanje specifieke communautaire financiële steun ontvangen voor de herstructurering van de produktie. Hiervan is sinds 1989 in totaal 42 miljoen ecu toegewezen voor de herstructurering in Galicië, en sinds 1992 een totaal bedrag van ongeveer 120 miljoen ecu voor heel Spanje.

Uit de ontwikkeling van de melkproduktie in Spanje sedert de toetreding tot de EU blijkt dat Spanje, in tegenstelling tot de meeste Lid-Staten, zijn leveringen aan zuivelfabrieken heeft kunnen verhogen, namelijk van 4 639 000 ton in 1986/1987 tot 5 325 768 ton in 1994/1995, wat neerkomt op een stijging met 15 %. Deze situatie is uniek in de Gemeenschap, en laat duidelijk zien hoezeer Spanje sedert zijn toetreding profijt heeft kunnen trekken van de communautaire regelingen. Het lijkt dan ook niet zinvol weer moeilijke besprekingen over de verhoging van de totale hoeveelheid voor Spanje te beginnen, terwijl juist de ontwikkeling van de marktsituatie in dat land erop wijst dat de verslechtering van de toestand, met een stijging van de voorraden en een daling van de prijzen, nog altijd een zeer reëel gevaar is.