ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2809/98

van Hiltrud Breyer (V) aan de Raad

(18 september 1998)

Betreft: Gender mainstreaming bij vergaderingen van de Raad

1. Hoe wordt het gender mainstreamingbeginsel van de Commissie bij de vergaderingen van de Raad ten uitvoer gelegd?

2. Zijn ministers van Vrouwenzaken of hun vertegenwoordigsters bij de verschillende Raden (vervoer, energie, enz.) aanwezig?

3. Zo nee, waarom niet? Of is gender mainstreaming soms alleen maar een loze kreet?

Antwoord

(20/21 december 1998)

De Raad wijst het geachte parlementslid erop dat de Raad, krachtens artikel 146, eerste alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en de overeenkomstige artikelen van de overige verdragen, bestaat uit een vertegenwoordiger van elke lidstaat op ministerieel niveau die gemachtigd is om de regering van de lidstaat die hij vertegenwoordigt, te binden. De vrouwen die binnen de verschillende regeringen belast zijn met verantwoordelijkheden die de betrokkenen toegang geven tot de Raadszittingen, zijn uiteraard aanwezig.

Bovendien kunnen de vertegenwoordigers van de lidstaten te allen tijde in het kader van de beraadslagingen van de Raad en zijn voorbereidende instanties kwesties in verband met het beleid inzake gelijke kansen voor mannen en vrouwen aan de orde stellen.

De Geachte Afgevaardigde wordt er tenslotte op gewezen dat artikel 3 van het EG-Verdrag, zoals dat zal worden gewijzigd bij het Verdrag van Amsterdam, bepaalt dat "de Gemeenschap er bij elk optreden naar streeft de ongelijkheden tussen mannen en vrouwen op te heffen en gelijkheid van mannen en vrouwen te bevorderen".
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2417/98

van Anita Pollack (PSE) aan de Commissie

(27 juli 1998)

Betreft: Lindaan

In haar antwoord op vraag E-2860/97(1) deelt de Commissie mee dat zij medio 1998 een verslag van Oostenrijk, de rapporterende lidstaat, verwacht. Is dit verslag reeds voorgelegd en is de Commissie voornemens het verslag beschikbaar te stellen aan leden die daarin zijn geïnteresseerd? Kan de Commissie met het oog op de bezorgdheid onder het publiek aangeven hoe lang het zal duren voordat haar grondig wetenschappelijk en technisch onderzoek samen met de lidstaten zal zijn afgerond?

Antwoord van de heer Fischler namens de Commissie

(22 september 1998)

De Commissie heeft het verslag over de werkzame stof lindaan nog niet ontvangen. Zij is zich bewust van de bezorgdheid die over deze werkzame stof bestaat. Op het ogenblik kan wegens het ontbreken van het verslag niet nauwkeurig worden voorspeld hoeveel tijd er nodig zal zijn om het wetenschappelijke en technische onderzoek van de Gemeenschap te voltooien. Verwacht mag worden dat, zodra het verslag is ontvangen, de beoordelingswerkzaamheden zonder al te veel vertraging voortgang zullen kunnen vinden.

Het is niet gebruikelijk belangstellenden van verslagen kennis te laten nemen voordat de andere lidstaten, de Commissie en het Wetenschappelijk Comité voor Planten het uitvoerige wetenschappelijke en technische onderzoek hebben voltooid.

(1) PB C 117 van 16.4.1998, blz. 84.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-1447/98

van José Barros Moura (PSE) aan de Commissie

(11 mei 1998)

Betreft: Communautaire financiering van waterwerken in Spanje

Op mijn vraag E-0457/98(1) heeft mevrouw Wulf-Mathies, lid van de Commissie, het volgende antwoord gegeven:

1. Wat betreft het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) bestaat er in Spanje geen project dat gezien zijn omvang en aard met het Alqueva-project kan worden vergeleken. Met betrekking tot het Cohesiefonds is er op dit gebied geen project van deze omvang gefinancierd.

2. De voorwaarden voor de cofinanciering van het Alqueva-project vloeien voort uit het specifieke belang van dit project (meer dan 300 mln ecu aan communautaire subsidies). Door zijn omvang heeft dit project specifieke problemen opgeleverd voor het milieu, de watervoorziening, de economische ontwikkeling en de coördinatie van de begeleiding van de tenuitvoerlegging.

In dit verband is het echter nuttig de juiste cijfers en feiten te geven. Wat het Alqueva-project betreft zal het EFRO slechts 96,6 mln ecu investeren, tegen prijzen van 1997. Het resterende bedrag komt voor rekening van het Cohesiefonds, het ESF en het EOGFL-Oriëntatie. Als we een vergelijking willen trekken met Spanje, waar het Cohesiefonds ook de aanleg van waterbekkens financiert, moeten we naar de EFRO-kredieten kijken. Dit fonds zal gedurende dezelfde periode (cf. communautair bestek) 260 mrd escudo's in het hydrologisch plan voor Spanje investeren, d.w.z. 13 maal zoveel als de subsidies die voor de Alqueva-dam zijn uitgetrokken.

Zoals de Commissie zeker niet zal zijn vergeten, kan de versnippering van een programma of een project, (zoals het hydrologisch plan voor Spanje dat zonder enige twijfel talrijke waterkeringen en overhevelingen van waterlopen omvat die door het EFRO worden gefinancierd en die gesitueerd zijn in internationale rivieren, zoals de Guadiana) geen argument zijn om een dergelijk programma of project niet als een geheel te behandelen, ook al gezien het unieke karakter van de investeringen in hetzelfde waterbekken.

Hoe kan de Commisie derhalve beweren dat er in Spanje geen enkel project van de omvang van de Alqueva-dam gefinancierd is? En hoe kan zij in alle objectiviteit volhouden dat alleen het Alqueva-project specifieke voorwaarden voor de cofinanciering rechtvaardigde?

(1) PB C 354 van 19.11.1998.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2575/98

van John McCartin (PPE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Betalingen aan Ierland ten laste van het Cohesiefonds en de Structuurfondsen

Kan de Commissie mededelen hoeveel EU-steun krachtens het lopende zesjaarlijks programma ten laste van de Structuurfondsen en het Cohesiefonds aan Ierland zal worden betaald en welk bedrag per 1 januari 1998 is uitgekeerd?

Antwoord van mevrouw Wulf-Mathies namens de Commissie

(24 september 1998)

Uit de Structuurfondsen wordt rechtstreekse steun aan Ierland verleend op basis van het communautaire bestek 1994 - 1999, aangevuld met een aantal programma's ter uitvoering van communautaire initiatieven voor dezelfde periode. Deze financieringsbronnen zijn goed voor in totaal 5.900 miljoen ecu, waarvan op 31 december 1997 reeds 3.250 miljoen ecu was betaald.

Daarnaast zal Ierland in dezelfde periode nog eens 250 miljoen ecu ontvangen dankzij programma's in het kader van de communautaire initiatieven Peace en Interreg die het samen met het Verenigd Koninkrijk beheert. In totaal wordt via deze programma's bijna 550 miljoen ecu aan communautaire steun beschikbaar gesteld, waarvan op 31 december 1997 reeds 171 miljoen ecu was betaald.

Van de totale middelen die het Cohesiefonds in de periode 1993 - 1999 kan besteden, is 7 à 10 % voor Ierland bestemd. In absolute cijfers zal dit Ierse aandeel naar schatting 1.167 à 1.668 miljoen ecu bedragen. Op 31 december 1997 was in totaal reeds 698,5 miljoen ecu betaald.

De Commissie wijst erop dat zij de steun voor de lopende programmeringsperiode in de regel nog tot eind 2001 kan uitbetalen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2311/98

van Monica Baldi (PPE) aan de Commissie

(22 juli 1998)

Betreft: De Schengen-akkoorden en de veiligheid op luchthavens

Hoe denkt de Commissie op basis van de Schengen-akkoorden en nu de douanecontroles binnen de interne markt zijn afgeschaft, een bevredigend veiligheidsniveau te kunnen garanderen, vooral wanneer er minder personeel in vaste dienst is en het vliegverkeer sterk toeneemt zoals op de luchthaven van Florence?

Kan de Commissie erop toezien of ervoor zorgen dat de bestaande veiligheidsvoorschriften worden nageleefd?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie

(23 oktober 1998)

De Commissie is altijd van mening geweest dat het doel van de afschaffing van de controles op personen en goederen aan de binnengrenzen zoals bedoeld in artikel 7a van het EG-Verdrag uitsluitend betrekking heeft op de grenscontroles, dat wil zeggen controles in verband met of bij overschrijding van een binnengrens. Daarentegen dient de verwezenlijking van de doelstelling van de instelling van een ruimte zonder binnengrenzen geen invloed te hebben op controles die worden uitgevoerd door lidstaten of vervoerders bij het aan boord gaan van een vliegtuig of een vaartuig, ten einde de veiligheid van de personen en goederen tijdens het transport te garanderen. Dergelijke controles worden uitgevoerd ongeacht de aard van het luchtvervoer (binnenlands, intracommunautair of internationaal).

In deze zin bepaalt artikel 1, lid 2 van Verordening nr. 3925/91 van de Raad van 19 december 1991 betreffende de afschaffing van de controles en de formaliteiten die van toepassing zijn op de handbagage en de ruimbagage van personen op intracommunautaire vluchten en op de bagage van personen bij intracommunautair zeereizen(1) het volgende: "Deze verordening is van toepassing onverminderd: de veiligheidscontroles die door de autoriteiten van de lidstaten, het verantwoordelijke haven- of luchthavenpersoneel of de lucht- of scheepvaartmaatschappijen op de bagage worden verricht". In haar voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de afschaffing aan de binnengrenzen van de controles op personen(2) heeft de Commissie dezelfde benadering gevolgd.

De Commissie beschikt niet over informatie waaruit zou mogen worden afgeleid dat de instelling van een ruimte zonder binnengrenzen het lucht- of zeeverkeer minder veilig zou maken.

(1) PB L 374 van 31.12.1991.

(2) PB C 289 van 31.10.1995.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2744/98

van Bartho Pronk (PPE) aan de Commissie

(3 september 1998)

Betreft: Discriminatie EU-burgers bij uitvoering Koppelingswet in Nederland

In Nederland is sinds 1 juli 1998 de Koppelingswet (Staatsblad 1998, 203) van kracht. Hoewel Nederland erkent dat begunstigde EU-burgers hun verblijfsrecht direct aan het Europees recht ontlenen, worden EU-burgers verplicht een verblijfsdocument of aanmeldsticker te kunnen overleggen zonder welke er geen toegang tot de Gemeentelijke Basis Administratie verkregen kan worden. Opname in de gemeentelijke basisadministratie is met invoering van de Koppelingswet een noodzakelijke voorwaarde geworden voor toegang tot Nederlandse bestuurorganen. Een en ander is vastgelegd in een instructiebrief van 28 april 1998 van het hoofd van de Dienst immigratie en naturalisatie aan de korpschefs.

1. Is de Commissie bekend met deze wet en deze instructiebrief?

2. Is de Commissie van mening dat er door deze wet en de uitvoering die daaraan gegeven wordt middels de instructiebrief, sprake zou kunnen zijn van verboden discriminatie van EU-burgers in de zin van artikel 6 van het EG-Verdrag?

3. Is de Commissie verder van mening dat (de gevolgen van) de documentatieplicht voor EU-burgers die voortvloeit uit deze wet, op gespannen voet staat met het vrij verkeer van werknemers in de zin van EEG-verordening 1612/68(1)?

4. Zo ja, wat is de Commissie van plan hiertegen te ondernemen?

(1) PB L 257 van 19.10.1968, blz. 2.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2603/98

van Stelios Argyros (PPE) en Konstantinos Hatzidakis (PPE) aan de Commissie

(1 september 1998)

Betreft: Willekeur van de EVDAP ten opzichte van de Griekse consument

Volgens klachten die ons hebben bereikt van "Op de bres voor de burger", een civiele vereniging zonder winstoogmerk die bescherming van de burger tegen willekeur van de staat ten doel heeft, berekent de EVDAP (Atheense Maatschappij voor watervoorziening en riolering) de Griekse consumenten voor de vervanging van haar watermeters een bijzonder hoog bedrag, dat meer dan het dubbele bedraagt van de kosten voor de levering van deze meters, hetgeen de verdenking van een ongerechtvaardigd hoge winst wettigt. Uit de openbare inschrijving voor de gunning van dit project blijkt dat de kosten voor de vervaardiging en plaatsing van de watermeters 4.774 drachmen per stuk bedragen, terwijl de EVDAP de consumenten 10.000 drachmen + 18 % BTW, d.w.z. een totaal van 11.800 drachmen voor de vervanging van de meters in rekening brengt. Bovendien heeft de EVDAP overeenkomstig een ministerieel besluit van 1992 slechts het recht een compenserende heffing vast te stellen die gelijk is aan de kosten van levering, plaatsing en garantie voor de watermeters; zij mag met deze operatie geen winst maken.

Is de Commissie, gezien het bovenstaande, ook niet van mening dat deze handelwijze van de EVDAP misbruik of uitbuiting van een machtspositie vormt? Is deze praktijk in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht? Wat denkt zij te ondernemen om deze situatie recht te zetten?

Antwoord van de heer Van Miert namens de Commissie

(2 oktober 1998)

Wat betreft de verenigbaarheid met het gemeenschapsrecht, moet worden opgemerkt dat de bedoelde zaak geen invloed heeft op de handel tussen de lidstaten en derhalve niet onder de toepassing van het gemeenschapsrecht valt, doch onder het nationaal recht van de lidstaten.

De Commissie kan op basis van de door het geachte parlementslid verschafte gegevens niet vaststellen of er sprake is van misbruik van een machtspositie op de markt waarin de Atheense maatschappij voor watervoorziening en riolering bedrijvig is.

In het algemeen moet de winstmarge van een onderneming die een apparaat verkoopt en plaatst de specifieke en algemene kosten dekken en de onderneming in staat stellen een netto winst te boeken. In de onderhavige zaak zijn de desbetreffende kosten niet nader toegelicht. Bijgevolg kan de Commissie niet bepalen welke de winst is die eventueel door de Atheense maatschappij voor watervoorziening en riolering wordt gemaakt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2375/98

van Eryl McNally (PSE) aan de Commissie

(27 juli 1998)

Betreft: Uitbuiting van alleenreizenden

Reeds van mening zijnde dat er een steungroep diende te worden opgericht - STAG - Single Travellers Action Group (Actiegroep alleenreizenden), die thans reeds 4.000 leden telt, heeft een inwoner van mijn kieskring mij schriftelijk zijn bezorgdheid geuit over het feit dat de sector van de alleenreizenden nog steeds veel te weinig aandacht krijgt. Alleenreizenden worden nog steeds uitgebuit door reisorganisaties, bij voorbeeld doordat hen veel hogere kosten in rekening gebracht worden, en de nationale consumentenorganisaties lijken hen hiertegen geen enkele bescherming te bieden.

Is de Commissie, gelet op het feit dat er steeds meer alleenstanden zijn, voornemens met voorstellen te komen om deze vorm van ongelijke behandeling te voorkomen en aldus de alleenreizenden op Europese schaal te beschermen? Welke mate van bescherming biedt Europa thans?

Antwoord van mevrouw Bonino namens de Commissie

(20 oktober 1998)

Richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten(1), beoogt de onderlinge aanpassing van de wettelijke, bestuursrechtelijke en administratieve bepalingen van de lidstaten betreffende op het grondgebied van de Gemeenschap verkochte of ten verkoop aangeboden pakketreizen. De richtlijn is bedoeld om de consumenten die in de Gemeenschap pakketreizen kopen, te beschermen.

Artikel 2, lid 4, van de richtlijn omschrijft de consument als de persoon die het pakket koopt of zich daartoe verbindt ("de hoofdcontractant"), of elke persoon namens wie de hoofdcontractant zich ertoe verbindt het pakket te kopen ("de andere begunstigden"), of elke persoon aan wie de hoofdcontractant of een van de andere begunstigden het pakket overdraagt ("de cessionaris"). Bijgevolg maakt de communautaire tekst geen onderscheid tussen reizigers, alleenreizend of niet, en zijn de bepalingen daarvan op allen van toepassing.

Bij gebrek aan gedetailleerder informatie over eventuele ongelijke behandeling ziet de Commissie niet op welke manier alleenreizenden worden benadeeld. In het algemeen is een hogere prijs voor alleenreizenden een van de door de marktmechanismen aanvaarde beginselen, aangezien alleenreizenden hogere accomodatie- en reiskosten veroorzaken, hetgeen een duidelijke weerslag in de prijzen heeft.

(1) PB L 158 van 23.6.1990.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2348/98

van James Moorhouse (ELDR) aan de Commissie

(27 juli 1998)

Betreft: Situatie in Nigeria

Hoe zal de Commissie zich in de toekomstige betrekkingen met de nieuwe regering opstellen nu de politieke situatie in Nigeria ingrijpend is gewijzigd?

Is de Commissie van mening dat de eerste maatregelen van het regime ter versoepeling van het bewind blijk geven van een daadwerkelijk streven naar hervormingen? Zo ja, welke maatregelen denkt de Commissie te treffen om deze hervormingen aan te moedigen?

Antwoord van de heer Pinheiro Namens de Commissie

(15 september 1998)

De Commissie volgt de ontwikkelingen in Nigeria op de voet. Na een lange periode van steeds slechter wordende economische en politieke omstandigheden, met daarbij in toenemende mate schendingen van de mensenrechten, heeft het nieuwe staatshoofd, generaal Abubakar, een aantal verklaringen afgegeven waarin de duidelijke bereidheid tot uiting komt om terug te keren naar een democratisch en burgerlijk bestuur. Bovendien heeft hij een aantal politieke gevangenen vrijgelaten.

Deze ontwikkelingen worden algemeen als veelbelovend aangemerkt. De internationale gemeenschap, waaronder de Unie, hebben daarom de verklaringen en het vrijlaten van de gevangenen welkom geheten en hebben geconcludeerd dat er thans zicht op nieuwe mogelijkheden bestaat. De Unie heeft opnieuw het belang van een burgerlijk bestuur benadrukt, alsmede het vrijlaten van alle overblijvende politieke gevangenen. Tevens heeft zij zich bereid getoond tot een nauwere dialoog met de Nigeriaanse autoriteiten.

De Commissie deelt geheel en al de opvatting dat er thans beweging zit in het politieke bestel. Deze positieve zienswijze is bevestigd door het feit dat de Nigeriaanse autoriteiten de hervormingen in de maanden augustus en september hebben voortgezet. Een tijdschema voor de plaatselijke, deelstaat-, parlements- en presidentiële verkiezingen is voorgelegd, met inbegrip van een project voor het registreren van nieuwe partijen.

De Commissie is bereid de Nigeriaanse autoriteiten bij te staan bij het herstel van de burgermaatschappij en de burgerlijke instellingen in Nigeria, en bespreekt thans de mogelijkheden om de verkiezingen te ondersteunen. De Commissie is, evenals de lidstaten, een voorstander van een versterkte dialoog met de Nigeriaanse autoriteiten, waarbij eveneens de toekomstige rol van Nigeria in het bestel van de Overeenkomst van Lomé te berde zou kunnen worden gebracht.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2407/98

van Leonie van Bladel (UPE) en James Janssen van Raay (UPE) aan de Commissie

(27 juli 1998)

Betreft: Weigering Trinidad/Tobago inzake Verdrag van Wenen

1. Heeft de Commissie kennis genomen van de weigering van de regering van Trinidad/Tobago om op grond van artikel 6 van het Verdrag van Wenen gevolg te geven aan het verzoek van de Nederlandse regering om de van grootschalige internationale drugshandel verdachte Surinaamse ex-dictator en tegenwoordig adviseur van staat, Desi Bouterse, te arresteren en uit te leveren?

2. Welke politieke consequenties zal hij verbinden aan de weigering van Trinidad/Tobago om op grond van het internationale Verdrag van Wenen over te gaan tot aanhouding en uitlevering van de van grootschalige internationale drugshandel verdachte Surinaamse ex-dictator en tegenwoordige adviseur van staat, Desi Bouterse?

3. Welke economische sancties zal hij voorstellen tegen Trinidad/Tobago naar aanleiding van de weigering van Trinidad/Tobago om op grond van artikel 6 van het internationale Verdrag van Wenen over te gaan tot aanhouding en uitlevering van de van grootschalige internationale drugshandel verdachte ex-dictator en tegenwoordige adviseur van staat, Desi Bouterse?

Antwoord van de heer Pinheiro namens de Commissie

(25 september 1998)

De Commissie is op de hoogte van de beslissing van de regering van Trinidad en Tobago om niet in te gaan op het recente verzoek van de Nederlandse regering om aanhouding en uitlevering van de heer Bouterse, die gezocht wordt vanwege aanklachten inzake internationale drugshandel. De Commissie betreurt het dat de regering van Trinidad er de voorkeur aan heeft gegeven de bepalingen van artikel 6 van het Verdrag van Wenen in dit geval niet toe te passen.

De regering van Trinidad en Tobago is blijkbaar van oordeel dat het Verdrag van de Verenigde Naties niet de basis vormt voor verzoeken om uitlevering van personen, en dat dergelijke verzoeken dienen te berusten op een aanvullend bilateraal verdrag. De Commissie is ervan in kennis gesteld dat de Nederlandse regering deze uitleg weliswaar niet aanvaardt, maar niettemin bezig is met het leggen van de laatste hand aan een verdrag met Trinidad en Tobago tot de uitlevering van individuele personen, teneinde in de toekomst dit soort moeilijkheden te voorkomen.

De Commissie hoopt dat dit de regering van Trinidad en Tobago ertoe in staat zal stellen haar verantwoordelijkheden terzake geloofwaardiger uit te oefenen. De Commissie is niet van mening dat een voorstel om sancties op te leggen onder de huidige omstandigheden juist zou zijn; wel zal zij nauwlettend op de toestand blijven toezien, in samenwerking met de lidstaten.
SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2100/98

van Undine-Uta Bloch von Blottnitz (V) aan de Commissie

(10 juli 1998)

Betreft: Richtlijn 79/409/EEG van de Raad inzake het behoud van de vogelstand

De Franse natuurbeschermingsorganisatie SEPANSO heeft al enkele jaren geleden een klacht bij de Commissie ingediend wegens de massale vangst van zang- en trekvogels in het Franse departement Les Landes. Het dossiernummer van deze klacht is 213/91.

Kan de Commissie mededelen hoe ver bovenvermelde procedure is gevorderd?

Antwoord van Mevrouw Bjerregaard namens de Commissie

(23 september 1998)

De Commissie heeft in 1993 klacht 91/213 betreffende de jacht, in Frankrijk, op de ortolaan (Emberiza hortulana) geseponeerd, zonder hierbij echter uit het oog te verliezen dat de in Frankrijk van kracht zijnde regelgeving deze soort geen bevredigende mate van bescherming biedt.

Aldus heeft de Commissie op 24 juni 1998 besloten, op grond van artikel 171 van het EG-Verdrag, het Hof van Justitie te vragen een uitspraak te doen over het feit dat diens arrest van 24 april 1988 (Commissie tegen Frankrijk, zaak C-252/85) zonder gevolg is gebleven.

Dit besluit van de Commissie is terug te voeren op het feit dat er in de Franse regelgeving inzake de bescherming van wilde vogelsoorten nog altijd geen correcte opgave wordt gedaan van het totaal aantal verbodsbepalingen als bedoeld in artikel 5, sub b), c) en e) van Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand(1). Voorts vermeldt deze regelgeving nog altijd niet het totale aantal vogelsoorten, waaronder de ortolaan, dat uit hoofde van artikel 5 van de richtlijn moet worden beschermd.

De indiener van de klacht is door de Commissie van dit besluit op de hoogte gesteld.

(1) PB L 103 van 25.4.1979.