RESOLUTIE(1)

over regionale samenwerking in de ACS-landen

De Paritaire Vergadering ACS-EU,

- bijeen te Straatsburg (Frankrijk) van 29 maart tot en met 1 april 1999,

- gelet op het verslag van de werkgroep regionale samenwerking in de ACS-landen,

A. overwegende dat de regionale dimensie centraal staat in de ACS-EU-betrekkingen en dat zij ongetwijfeld het belangrijkste kenmerk vormt van de Overeenkomsten van Lomé,

B. overwegende dat steun voor regionale samenwerking en integratie vanaf het begin van de ACS-EU-samenwerking gezien werd als een prioriteit,

C. overwegende dat de laatste tijd in de wereld steeds meer regionale overeenkomsten in zeer verschillende vormen en om zeer uiteenlopende redenen zijn gesloten en dat de algemene tendens naar regionale integratie niet alleen op basis van economische en handelsoverwegingen kan worden verklaard,

D. na onderzoek van de resultaten en de vooruitzichten van regionale samenwerking en integratie in de ACS-landen,

1. onderstreept het belang voor de ACS-landen van regionale samenwerking en integratie, die met name voor de armste daarvan een middel zijn om de uitdagingen van mondialisering aan te kunnen en een sleutel tot groei, armoedebestrijding en duurzame ontwikkeling, evenals een manier om de marginalisatie van de ACS-landen te doorbreken;

2. stelt vast dat de inzet, doelstellingen en vormen van regionale samenwerking en integratie binnen de ACS-groep zeer verschillend zijn naargelang de regio's en subregio's, die elk hun eigen redenen hebben om dat doel na te streven;

3. verklaart dat de resultaten van de verschillende regio's aantonen dat de politieke en veiligheidsdimensie essentieel is voor het welslagen van regionale integratieprocessen en dat een voorwaarde is voor regionale ontwikkeling;

4. stelt vast dat er geen model bestaat voor regionale samenwerking en integratie en dat naar behoren rekening moet worden gehouden met de lokale behoeften en mogelijkheden;

5. aanvaardt dat de ACS in zijn huidige vorm moet blijven voortbestaan, maar dat niettemin rekening moet worden gehouden met de behoeften en specifieke kenmerken van de verschillende regio's en subregio's van de groep;

6. is zich ten volle bewust van de problemen en de in vergelijking met de vastgestelde doelstellingen teleurstellende resultaten, maar verheugt zich over de vooruitgang die de laatste tijd is geboekt;

7. verklaart dat de Europese Unie de uitvoeringsmaatregelen in de regio's alleen maar kan ondersteunen en dat regionale samenwerking en integratie in de eerste plaats afhangen van de wil van de volkeren;

8. is van mening dat regionale integratie helemaal niet in tegenspraak is met het wereldwijde liberalisatieproces, maar dat het integendeel een manier is voor de landen om zich op deze integratie voor te bereiden en deze vlotter te laten verlopen;

9. benadrukt dat economische integratie slechts duurzaam is wanneer de economische en politieke basisvoorwaarden gunstig zijn en wanneer er een langetermijnengagement tegenover het integratieproces bestaat; is van oordeel dat gemeenschappelijke belangen en politieke inzet twee onmisbare sleutelelementen zijn voor het succes en voegt eraan toe dat andere factoren even belangrijk zijn, met name een klimaat van vrede en stabiliteit, de rechtsstaat, een goed overheidsbestuur en macro-economische stabiliteit;

10. meent dat de regionale ACS-EU-samenwerking slechts doeltreffend kan zijn indien daarin de aanwezigheid van die factoren weerspiegeld wordt;

11. is van mening dat economische integratie het uitgangspunt moet worden en het belangrijkste aandachtsgebied voor regionale samenwerking;

12. herinnert eraan dat regionale samenwerking en integratie voor de ACS-landen weliswaar een prioriteit vormen, maar slechts tot stand kunnen komen in een klimaat dat bevorderlijk is voor vrede, democratie en eerbiediging van de mensenrechten, en niet op een etnische grondslag die de haat aanwakkert en tot gewapende conflicten aanzet;

Met betrekking tot Afrika

13. herinnert eraan dat regionale integratie haar wortels heeft in het prekoloniale tijdvak;

14. merkt op dat het streven van Afrika om uitdrukking te geven aan de eigen identiteit en zich verder te ontwikkelen sedert de jaren 60 wordt beïnvloed door het feit dat de ontwikkeling voornamelijk gericht is op het nationale niveau binnen het kader van de vroegere koloniale grenzen;

15. onderstreept het belang van de strategische beslissing die Afrika heeft genomen met het Verdrag van Abuja, toen besloten werd tot de oprichting van de Afrikaanse Economische Gemeenschap;

16. is van mening dat de Europese Unie in haar betrekkingen met Afrika de verantwoordelijkheid heeft om bij te dragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van het Verdrag van Abuja;

17. bevestigt nogmaals het belang van regionale samenwerking en integratie in Afrika, en wel om de volgende redenen:

- de opdeling van Afrika in 54 landen heeft het voor de meeste daarvan onmogelijk gemaakt om de economische voorwaarden te creëren voor een nationale markt en een levensvatbare industriële basis,

- de lappendeken van staten die het gevolg is van de koloniale opdeling van het continent en het vaak artificiële karakter van de grenzen belemmeren het verkeer van goederen, diensten, kapitaal en mensen,

- de omvang van de informele economie en handel illustreert de mogelijke voordelen van regionale integratie,

- de naar verhouding hoge bedrijfskosten als gevolg van de lage bevolkingsdichtheid ondanks de bevolkingsaanwas,

- de economische en handelsstructuren blijven sterk gericht op de traditionele markten, ten koste van de betrekkingen binnen de regio's;

18. verklaart dan ook dat, gezien de kenmerken van Afrika, verdere regionale integratie een onontbeerlijke stap is voor de evenwichtige integratie van dit continent in de wereldeconomie;

19. is van mening dat de bestaande moeilijkheden het belang van regionale samenwerking en integratie nog versterken;

20. verheugt zich over het feit dat de tot nu toe ondervonden moeilijkheden goed in kaart zijn gebracht, en met name

- de grote verschillen qua omvang, ontwikkelingsniveau, perifere ligging, eilandkarakter en politiek gewicht van de verschillende landen, waardoor de samenhang buitengewoon bemoeilijkt wordt,

- de institutionele zwakheid van de staten,

- de afhankelijkheid van de overheidsfinanciën van de douane-inkomsten,

- de versnippering van de Afrikaanse markten, nog versterkt door de niet-converteerbaarheid van sommige munten,

- het gewicht van de conflicten, waardoor iedere vooruitgang van de regionale integratie onmogelijk wordt, de tekortkomingen van de rechtsstaat, de democratie, goed overheidsbestuur en de macro-economische stabiliteit, die voorwaarden zijn voor nationale ontwikkeling en regionale integratie;

21. verheugt zich erover dat de verbetering van de economische toestand de regionale integratie bevordert, die in een periode van recessie buitengewoon moeilijk is en dat door de invoering van meer evenwichtige macro-economische beleidsmaatregelen een gunstiger klimaat is ontstaan voor de onderlinge convergentie op regionaal niveau;

22. is zeer verheugd over het feit dat na een lange periode gedurende welke men er niet in slaagde die moeilijkheden te overwinnen, er de laatste tijd zeer duidelijke, zij het ongelijke vooruitgang is geboekt op het gebied van regionale samenwerking en integratie; stelt vast dat in een aantal gevallen de vooruitgang van de laatste paar jaren de resultaten van de twee voorgaande decennia evenaart of zelfs overstijgt;

23. stelt vast dat de vooruitgang van de regionale samenwerking en integratie in Afrika overeenstemt met de vorderingen op economisch en politiek vlak, waardoor de doelstelling van de oprichting van een Afrikaanse economische gemeenschap gerechtvaardigd wordt, mocht dat al nodig zijn;

24. onderstreept dat vrede en veiligheid behoren tot de belangrijke doelstellingen van de regionale organisaties;

25. onderstreept dat er vooruitgang zit in de uitvoering op nationaal vlak van de op regionaal niveau genomen besluiten;

26. onderstreept dat meer rekening wordt gehouden met de noodzaak om de economische subjecten en het maatschappelijk middenveld nauwer bij het integratieproces te betrekken;

27. stelt vast dat de regionale integratieprocessen erg verschillend zijn;

28. onderstreept de groeiende politieke wil van de afgelopen periode om vooruitgang te maken op het gebied van regionale integratie zodat Afrika een duidelijk zichtbare en hoorbare gemeenschap wordt op internationaal vlak die geleidelijk de middelen in handen krijgt voor het creëren van een eigen identiteit en een duurzame ontwikkeling;

29. verklaart samen met de Afrikaanse beleidsvoerders dat de ontwikkeling van Afrika regionaal zal zijn of niet zal bestaan;

Met betrekking tot West-Afrika

30. stelt vast dat West-Afrika een relatief homogene subregio is met een rijke ervaring op het gebied van regionale integratie, die teruggaat tot de periode tussen de Xe en de Xve eeuw;

31. stelt vast dat ECOWAS (de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten), de algemene regionale organisatie van de subregio met 17 aangesloten landen, interessante resultaten heeft behaald op het gebied van het vrije personenverkeer, maar dat de resultaten erg beperkt zijn gebleven op het gebied van economische samenwerking en liberalisatie van de handel;

32. benadrukt de grote vooruitgang van de WAEMU (Westafrikaanse Economische Monetaire Unie), die met rasse schreden op weg is naar een douane-unie en naar de coördinatie van het macro-economische beleid; is verheugd over de instelling van de interparlementaire commissie van de WAEMU in maart 1998 en dringt erop aan binnenkort een WAEMU-parlement op te richten;

33. benadrukt de zeer interessante resultaten van het CILSS (Internationaal Comité ter bestrijding van de droogte in de Sahel), dat zich op basis van regionale solidariteit resoluut inzet voor de strijd tegen droogte en woestijnvorming;

34. neemt speciaal nota van de conclusies van het CILSS:

- opdat regionale samenwerking zou kunnen slagen, moet de bevolking actief betrokken worden bij de vaststelling en uitvoering van de doelstellingen,

- capaciteitsopbouw en ontwikkeling van de menselijke hulpbronnen zijn van doorslaggevend belang,

- de vooruitgang op het gebied van voedselveiligheid en de strijd tegen woestijnvorming kan slechts in een subregionale context een duurzaam karakter krijgen;

35. stelt vast dat er in West-Afrika ernstige moeilijkheden voor de regionale integratie zijn gerezen:

- de crisis van de jaren 1980, waardoor de regeringen verplicht werden voorrang te geven aan het binnenlands beleid,

- het ontbreken van steun aan de basis. Het integratieproces werd opgezet zonder de bevolking erbij te betrekken, waardoor de duurzaamheid en de uitvoering van de programma's in het gedrang kwamen,

- het grote aantal regionale organisaties in West-Afrika (een veertigtal);

36. verheugt zich erover dat er om een aantal overtuigende redenen van mag worden uitgegaan dat de conjunctuur in West-Afrika momenteel buitengewoon gunstig is voor regionale integratie en dat dus het moment gekomen is om die integratie nieuw leven in te blazen;

37. stelt met name vast dat op initiatief van de Europese Unie de donoren - en met name de Bretton Woods-instellingen - voortaan rekening houden met de regionale dimensie;

38. stelt vast dat ECOWAS en de WAEMU dezelfde doelstellingen nastreven, hetgeen de voorwaarden schept voor een gemeenschappelijk optreden, en verheugt zich over de beslissing van de verantwoordelijken van die organisaties om in die zin verder te werken;

39. onderstreept dat de ECOWAS-lidstaten een niet-aanvalsverdrag hebben gesloten dat zij een bemiddelingscomité en een waarnemersgroep hebben ingesteld, en dat het eerste optreden van deze organisatie in Liberia positieve resultaten heeft gehad;

Met betrekking tot Centraal-Afrika

40. stelt vast dat Centraal-Afrika de regio van Afrika is waar regionale integratie, voornamelijk om politieke redenen, het moeilijkst blijkt te zijn;

41. stelt vast dat de Economische Gemeenschap van Centraal-Afrikaanse Staten (ECCAS) ongetwijfeld het duidelijkste voorbeeld is van de mislukking van een regionale organisatie die in het kader van het actieplan van Lagos en het Verdrag van Abuja werd opgericht zonder dat de politieke voorwaarden voor succes aanwezig waren:

- conflicten en humanitaire rampen,

- tegenspraak tussen het langetermijnproject, dat regionale integratie is, en het ontbreken of de tekortkomingen van een daarop toegesneden nationaal beleid,

- het ontbreken van financiële middelen, voornamelijk als gevolg van de onregelmatige betaling van bijdragen;

42. stelt vast dat de mislukking van de GLEC (Economische Gemeenschap van de landen van de grote meren) te wijten is aan humanitaire rampen en overlappingen met andere regionale organisaties;

43. stelt vast dat de regio aanzienlijke natuurlijke hulpbronnen en een groot potentieel heeft, maar dat met het oog op haar ontwikkeling en integratie conflicten moeten worden opgelost en er grotere politieke en economische stabiliteit moet komen;

44. stelt vast dat op subregionaal niveau de Centraal-Afrikaanse Economische en Monetaire Gemeenschap (EMCCA) is opgericht die de CEUCA (Centraal-Afrikaanse Economische en Douane-unie) vervangt en tot doel heeft het beleid te harmoniseren en een juridisch-economisch kader tot stand te brengen dat de investeringen doet herleven en bijdraagt tot de oprichting van een gemeenschappelijke markt;

Met betrekking tot Oost-Afrika en de Hoorn van Afrika

45. stelt vast dat economische en geografische identiteit van de regio Oost-Afrika niet zeer nauwkeurig afgebakend is, hetgeen verklaart dat er zich verschillende regionale organisaties ontwikkeld hebben;

46. onderstreept dat de PEZ (preferentiële economische zone voor de landen van Oost- en Zuidelijk Afrika), die later werd omgevormd tot de COMESA (Gemeenschappelijke Markt voor Oost- en Zuidelijk Afrika), op het gebied van de liberalisatie van de intraregionale handelsbetrekkingen aanzienlijke successen heeft geboekt; wijst er echter op dat het succes getemperd werd door de politieke en veiligheidsproblemen waarmee verschillende lidstaten af te rekenen hadden;

47. benadrukt dat de EAC (Oost-Afrikaanse Samenwerking), die in 1996 nieuw leven werd ingeblazen, een groep is met een gemeenschappelijke taal, cultuur en infrastructuur, hetgeen gunstige voorwaarden zijn voor partnerschap en regionale integratie;

48. onderstreept dat voor duurzame vooruitgang op het gebied van regionale integratie de regionale gemeenschappen op middellange en lange termijn beter geografisch afgebakend moeten worden;

49. wijst er met nadruk op dat de IGAD, waarvan de oorspronkelijke doelstelling de strijd tegen droogte en woestijnvorming was, een regionale economische gemeenschap geworden is, met als prioriteiten voedselveiligheid, milieubescherming, economische samenwerking en voorkoming van conflicten;

Met betrekking tot zuidelijk Afrika en de Indische Oceaan

50. stelt vast dat in deze regio de belangrijkste doelstelling van regionale integratie niet is onderlinge afhankelijkheid te creëren, die trouwens al lang bestaat en die er met name gekomen is door belangrijke kapitaalbewegingen, aanzienlijke migraties binnen de regio en de aanleg van de noodzakelijke regionale infrastructuur voor de goede bereikbaarheid van alle landen, of ze nu wel of niet aan zee grenzen;

51. stelt vast dat de vitaliteit van de industrie en de vorming van de regionale markt tot stand gekomen zijn door middel van afscherming tegen de buitenwereld, die echte industrialisatie heeft mogelijk gemaakt, en dat de opheffing daarvan in ieder geval op de korte termijn niet zonder gevolgen zal blijven voor de werkgelegenheid;

52. stelt het gebrek aan evenwicht vast tussen de landen van de regio en de ongelijke en asymmetrische relaties die daarvan het gevolg zijn, en wijst er dan ook op dat het moeilijk is om het probleem van de kosten en baten van de integratie te regelen;

53. stelt vast dat het vooruitzicht van de ontwikkeling van grote projecten voor de exploitatie en het vervoer van de natuurlijke hulpbronnen een sterke stimulans voor integratie vormt;

54. stelt vast dat de SACU (Douane-unie van Zuidelijk Afrika), de oudste regionale organisatie van het continent, de tarief- en niet-tariefmuren heeft afgeschaft, een gemeenschappelijk buitenlands tarief heeft ingesteld, de aan de Zuid-Afrikaanse rand gekoppelde munten converteerbaar heeft gemaakt, maar dat zij stuit op moeilijkheden op het gebied van de compensaties; de uitdaging bestaat er dan ook in om in dit gebied een meer eengemaakte en beter concurrerende economie tot stand te brengen met een duurzaam hoog groeitempo en speciale aandacht voor de regionale economische langetermijnbelangen;

55. erkent dat de SADCC (Conferentie voor Ontwikkelingscoördinatie in Zuidelijk Afrika) een succes is geworden voor de functionele samenwerking, vooral door de verbetering van de doorvoerkorridors, die tot stand is gekomen als gevolg van de samenwerking tussen de buurlanden van Zuid-Afrika tijdens de apartheidsperiode; neemt kennis van de goede resultaten die de SADCC bereikt heeft op het gebied van het sectoraal beleid (vervoer, communicatie, energie); stelt eveneens vast dat op het gebied van handel en investeringen de resultaten meer gematigd zijn gebleken als gevolg van de moeilijkheden om op regionaal niveau de belangen van de lidstaten onderling op elkaar af te stemmen;

56. benadrukt dat de SADC (Ontwikkelingsgemeenschap van Zuidelijk Afrika), de opvolgster van de SADCC, tot doel heeft een ontwikkelingsgemeenschap tot stand te brengen, een doelstelling die verder gaat dan een louter economische gemeenschap en die elementen bevat van een gemeenschappelijke markt, harmonisatie van het economisch en monetair beleid, maar die ook verwijst naar gemeenschappelijke economische, politieke en sociale waarden, met name een verantwoord overheidsbestuur, participatie van de bevolking en armoedebestrijding;

57. onderstreept eveneens dat de versterking van solidariteit, vrede en veiligheid in de regio ook een belangrijk element is van de overeenkomst en dat het parlementaire forum van de SADC, dat bestaat uit afgevaardigden van de lidstaten, zich zal bezighouden met de mensenrechten en de democratische beginselen;

58. wijst erop dat verschillende landen in de regio tegelijkertijd lid zijn van de SADC en de COMESA, dat de samenstelling van die twee organisaties snel evolueert en dat er een zekere concurrentie tussen beide bestaat; meent dat die situatie tot verkwisting van middelen leidt en in het kader van alle betrokken landen opgehelderd zou moeten worden;

59. wijst erop dat de ACS-landen in de Commissie voor de Indische Oceaan (IOC) alle lid zijn van de COMESA, dat sommige ook lid zijn van de SADC en andere van de Organisatie voor regionale samenwerking in de Indische-Oceaangordel, dat de doelstellingen van de IOC politieke samenwerking, sociale en economische samenwerking en functionele samenwerking zijn en, dat de economische samenwerking tussen deze landen geen succes is, terwijl de functionele samenwerking op terreinen die voor de kleine eilandstaten in ontwikkeling van belang zijn, namelijk milieu en toerisme, heel goed verloopt;

60. wijst nadrukkelijk op de werkzaamheden van de Commissie voor de Indische Oceaan om de regionale samenwerking tussen de eilandstaten van de regio tot ontwikkeling te brengen, wijst erop dat het met de ontwikkeling van de institutionele structuur mogelijk moet zijn de vastgestelde doelstellingen gemakkelijker te verwezenlijken en de problemen die zich tot dusverre hebben voorgedaan uit de weg te ruimen;

Met betrekking tot het grensoverschrijdend initiatief

61. onderstreept het belang en de originaliteit van het grensoverschrijdend initiatief dat een aantal landen van Oost-Afrika, Zuidelijk Afrika en de Indische Oceaan verenigt en dat in verschillende opzichten verschilt van de tot nu toe bestaande manieren van regionale integratie in Afrika, met name door:

- een gerichtheid op de buitenwereld en een minder sterke afscherming daartegen,

- rechtstreekse betrokkenheid van de particuliere sector, waarvoor op nationaal vlak in technische werkgroepen gewerkt wordt,

- het elkaar aanvullend karakter van het regionaal en het nationaal beleid,

- een flexibele aanpak met een wisselende snelheid;

62. is van mening dat de regionale economische gemeenschappen kunnen profiteren van het succes van het grensoverschrijdend initiatief, met name voor wat betreft de steun van de donoren, de rol van de particuliere sector, de doorberekening van de overgangskosten van de integratie, de technische hulp en de capaciteitsopbouw;

Met betrekking tot het Caraïbisch gebied

63. wijst op de zwakte en kwetsbaarheid van de staatshuishoudingen van de landen van het Caraïbisch gebied, en hun afhankelijkheid van de uitvoer van goederen (vooral bananen), suiker en rum);

64. is verheugd over de vooruitgang bij de samenwerking en regionale integratie in de regio;

65. neemt met grote belangstelling kennis van het voorstel van de Dominicaanse Republiek voor een strategische alliantie tussen het Caraïbische gebied en Midden-Amerika die effect zou kunnen hebben op de algemene ontwikkelingsstrategie doordat zij bijdraagt aan de verbetering van het concurrentievermogen en de economische groei, de productieve en technologische capaciteit van de regio versterkt, buitenlandse investeringen aantrekkelijk maakt en bijdraagt aan de coördinatie van het handelsbeleid in de verschillende internationale fora waaraan zij deelnemen;

66. vestigt verder de aandacht op het besluit van de leiders van de Caricom-landen op hun vergadering van 30 juni tot 4 juli 1998 op St. Lucia waar zij nogmaals toezeggen om tegen eind 1999 een eenheidsmarkt te creëren;

67. is dan ook de mening toegedaan dat de Europese Unie haar steun voor samenwerking en regionale integratie in het Caraibisch gebied moet uitbreiden;

68. spreekt zich uit voor een speciale regeling om de zwakke en kwetsbare eilandstaten te helpen en wijst in dit verband op de noodzaak de waarde van een kwetsbaarheidsindex te erkennen waarbij rekening wordt gehouden met de behoeften en het ontwikkelingspeil van de kwetsbare kleine eilandstaten;

Met betrekking tot het gebied van de Stille Oceaan

69. stelt vast dat de ACS-landen in de regio weliswaar verspreid liggen over een zeer grote oppervlakte, maar een geheel vormen waarvan de samenhang op traditionele waarden berust:

- gehechtheid aan vrede, democratie en de rechtsstaat;

- de wil om samen voor hun ontwikkeling te zorgen, na de verdeeldheid van de koloniale periode;

70. verheugt zich over het feit dat de acht ACS-landen uit het zuidelijk deel van de Stille Oceaan hun banden met de ACS-groep en de EU willen handhaven en versterken;

71. stelt vast dat de ACS-landen van de Stille Oceaan blijk hebben gegeven van hun wil om samen te werken in het kader van de ACS-groep en de ACS-EU-samenwerking, met name om de moeilijkheden te overwinnen die het gevolg zijn van hun kleine en geïsoleerde economieën, en om in dit verband de economische en sociale ontwikkeling op lange termijn te stimuleren;

72. is van mening dat door op regionaal niveau op te treden de landen van de Stille Oceaan profiteren van de voordelen van schaalvergroting, dat ze beter kunnen onderhandelen over internationale overeenkomsten en dat ze beter toegang tot de markten en steun voor hun nationaal beleid kunnen krijgen;

73. wenst dan ook dat er speciale aandacht wordt besteed aan de zwakte, geringe omvang, geïsoleerde ligging, en bijgevolg de kwetsbaarheid van de ACS-landen van de Stille Oceaan;

74. onderstreept het belang van het Forum van de Stille Oceaan, niet alleen voor de economische samenwerking, maar ook voor het waarborgen van de vrede en de veiligheid in de regio en wijst op de belangrijke rol van de Melanesische Speerpuntgroep (MSG);

Met betrekking tot de regionale samenwerking in het ACS-EU-kader

75. stelt vast dat, ondanks de grote bedragen die ervoor zijn uitgetrokken, de regionale samenwerking in ACS-EU-verband tot nu toe niet als een succes kan worden bestempeld; stelt bijvoorbeeld vast dat de Rekenkamer, die de globale effecten heeft ingeschat van de regionale samenwerking, van mening was dat die nauwelijks heeft bijgedragen tot de verwezenlijking van de fundamentele doelstellingen van de regionale samenwerking;

76. is verheugd dat er nu eindelijk lessen uit het verleden zijn getrokken en dat de ondervonden moeilijkheden goed in kaart zijn gebracht, waardoor een gunstig klimaat is ontstaan om ze te boven te komen;

77. benadrukt het belang van andere vormen van samenwerking naast regionale integratie, waardoor meer onderling begrip en regionale solidariteit kunnen ontstaan;

78. verklaart dat het voortaan zowel mogelijk als noodzakelijk is de steun voor regionale samenwerking en integratie in het ACS-EU-kader een nieuwe impuls en nieuwe doelstellingen te geven; is met name van mening dat daarvoor moet worden uitgegaan van de positieve ervaringen;

79. onderstreept dat de economische samenwerking nooit los mag worden gezien van de menselijke aspecten, hetgeen betekent dat de economie ten dienste moet staan van de mensen, en met name dat bij economische en financiële operaties de economische factoren niet los mogen worden gezien van hun invloed op de bevolking in kwestie wat betreft voedsel, onderwijs, huisvesting, gezondheidszorg, cultuur en vooruitgang in de richting van vrede;

80. pleit in dit verband voor specifieke maatregelen die rekening houden met de behoeften, specifieke kenmerken, zwakke punten en uiteenlopende ontwikkelingsniveaus van de regio's, subregio's en eilandstaten in ontwikkeling binnen de algemene ACS-EU-overeenkomst;

81. meent dat elke regio haar eigen beperkingen, dynamiek en mogelijkheden heeft en dat samenwerking in ACS-EU-verband de bestaande regionale initiatieven moet versterken en consolideren, op voorwaarde dat ze realistisch en uitvoerbaar zijn; voegt daaraan toe dat die initiatieven in elk geval van de regio's zelf moeten uitgaan;

82. is echter van mening dat een aantal gemeenschappelijke problemen moet worden aangepakt, wat een pragmatisch en flexibel instrument vereist om de steun voor het economisch integratiebeleid in de praktijk om te zetten;

83. is van mening dat voortaan het uitgangspunt voor alle regionale projecten moet zijn: "gaat het om een geschikte regionale aanpak, en zo ja: waarom?"; in dit opzicht moet rekening worden gehouden met de specifieke problemen en inherente belemmeringen van kleine eilandstaten in ontwikkeling;

84. is voorstander van een stimuleringsmechanisme waarmee speciaal steun kan worden verleend aan regio's en subregio's die in de praktijk blijk geven van een echte wil tot economische integratie; meent dat een dergelijk mechanisme de vorm kan hebben van begrotingssteun voor de betalingsbalans of specifieke compensatiesystemen;

85. acht het absoluut noodzakelijk dat de voorwaarden voor regionale integratie vanaf het begin duidelijk worden vastgesteld;

86. is van mening dat een betere concentratie goed kan worden gecombineerd met het beginsel van schaalverschillen, zodat geen enkel land zich uitgesloten voelt en andere landen niet geremd worden;

87. is van mening dat de regionale integratieprogramma's de hoeksteen moeten vormen waarop de prioritaire samenwerkingssectoren gebaseerd moeten zijn;

88. is van oordeel dat de identificatie van efficiënte en naar behoren gemandateerde regionale partners van de ACS-landen van cruciaal belang is voor een doeltreffende uitvoering van de regionale programma's en dat dit aspect dus een prioriteit moet zijn in de ACS-EU-samenwerking;

89. is van mening dat speciale aandacht moet worden besteed aan de veelheid en onderlinge overlapping van de instellingen;

90. is van oordeel dat de politieke wil om de regionale beleidsmaatregelen op nationaal niveau uit te voeren van doorslaggevend belang is;

91. is voorstander van steun van de Europese Unie aan de regionale organisaties op basis van de inzet van die organisaties;

92. is van oordeel dat de controle en de follow-up van de programma's en projecten aanzienlijk verbeterd moet worden;

93. is voorstander van technische steun van de Europese Unie voor regionale veiligheidsovereenkomsten en pleit voor invoering van geregionaliseerde bemiddelingsmechanismen als controle op etnische, linguïstische, economische, sociale of religieuze spanningen;

94. is van mening dat tot nu toe de regionale integratieprocessen een uitgesproken bureaucratisch karakter hadden en dat er nu voor moet worden gezorgd dat alle betrokkenen (organisaties uit het maatschappelijke middenveld, gedecentraliseerde groepen, NGO's, de particuliere sector, enz.) effectief bij het proces worden betrokken;

95. is van oordeel dat de onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst tussen de Europese Unie en de ACS-landen na Lomé IV op een moment komen dat de voorwaarden aanwezig zijn voor een sterke heropleving van de steun voor regionale samenwerking en integratie;

96. is bijgevolg van mening dat de nieuwe overeenkomst als geheel en de verschillende onderdelen ervan, die steun moeten stimuleren en zeker niet belemmeren;

97. spreekt zich in dit verband uit voor een alomvattend akkoord ACS-EU waarbij de doelstellingen, beginselen en praktische uitvoeringsmaatregelen worden vastgesteld, alsook - indien nodig - voor specifieke regionale en subregionale akkoorden als aanvulling op de nieuwe overeenkomst ACS-EU;

98. is van mening dat monetaire samenwerking tussen de ACS-landen een belangrijk instrument is voor het vergemakkelijken van de handel en de regionale samenwerking; is in dit verband van oordeel dat de EU deze samenwerking dient te steunen en dat de invoering van de euro, waardoor een belangrijke zone met een stabiele valuta tot stand komt, de gelegenheid biedt overeenkomsten te sluiten die in eerste instantie tot de stabiliteit van de ACS-valuta bijdragen;

99. is van oordeel dat samenwerking op statistisch gebied eveneens in de ACS-EU-samenwerking dient te worden opgenomen, teneinde

- de tenuitvoerlegging van nationale beleidsmaatregelen en ontwikkelingssamenwerking te vergemakkelijken,

- de investeringen en de economische ontwikkeling te bevorderen,

- tot de voorkoming van economische crises bij te dragen;

100. spreekt zich in deze omstandigheden uit voor overeenkomsten die rekening houden met alle mogelijke dimensies: de economische dimensie, met inbegrip van de handel, maar ook de politieke en veiligheidsdimensie;

101. verzoekt de Commissie te zijner tijd voor de verschillende regio's en de grensoverschrijdende initiatieven indicatoren voor vooruitgang vast te stellen, waarbij niet alleen rekening wordt gehouden met de economische ontwikkeling, maar ook met culturele en sociale aspecten en de verbetering van de levensstandaard en verzoekt de Commissie regelmatig verslag uit te brengen over de evolutie van deze vooruitgangsindicatoren en de aldus gemeten ontwikkeling van commentaar te voorzien;

102. acht het in dat verband noodzakelijk dat de ACS-EU-instellingen op regionaal en subregionaal niveau worden aangevuld en stelt daarom voor op deze niveau's vergaderingen te houden van de Raad van Ministers en de Paritaire Vergadering; is met name de mening toegedaan dat het door die vergaderingen mogelijk zal worden om alle betrokkenen bij de samenwerking (particuliere sector, maatschappelijk middenveld, NGO's, enz.) nauwer bij het proces te betrekken;

103. wijst op de mogelijkheden die voortvloeien uit de aanwezigheid in het Caraïbisch gebied, de Indische Oceaan, de Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan van ultraperifere communautaire regio's (RUP), overzeese landen en gebiedsdelen (PTOM) die geassocieerd zijn met de Europese Unie en ACS-landen;

104. bevestigt het belang van sterke partnerschappen en dynamische samenwerking tussen de ultraperifere regio's, de overzeese landen en gebiedsdelen en de ACS-landen met het oog op de harmonieuze ontwikkeling van alle partners en hun geleidelijke integratie in de wereldhandel, waarbij rekening wordt gehouden met eenieders specifieke kenmerken en legitieme belangen;

105. hoopt dat de komende hervormingen van de betrekkingen van de Unie met de ACS, de PTOM en de RUP voor de Commissie en de Raad een gelegenheid zijn voor een gecoördineerde en coherente aanpak waardoor deze drie eenheden gedecentraliseerde partnerschappen kunnen vormen in het kader van toekomstige regionale overeenkomsten ACS-EU;

106. dringt er bij de Commissie en de Raad op aan om de overzeese regio's, landen en gebiedsdelen nauw te betrekken bij het opzetten van de politieke, economische en commerciële partnerschappen op (sub-)regionaal niveau die de Unie tond het jaar 2005 wil aangaan met haar partners in Afrika, het Caraïbisch gebied en de Stille Oceaan;

107. verzoekt om in het kader van de regionale politieke partnerschappen de structuren voor een politieke dialoog, in het bijzonder de Paritaire Vergadering, grondig te reorganiseren, zodat de vertegenwoordigers van de RUP en de PTOM daar op passende wijze bij betrokken kunnen worden;

108. wenst dat in alle toekomstige regionale overeenkomsten ACS-EU ten volle rekening wordt gehouden met de aanwezigheid van ultraperifere regio's van de Gemeenschap of overzeese landen of gebiedsdelen in de geografische context waarop deze overeenkomsten van toepassing zijn;

109. verzoekt zijn co-voorzitters deze resolutie te doen toekomen aan de ACS-EU-Raad en de Commissie.

(1) Door de Paritaire Vergadering ACS-EU in Straatsburg (Frankrijk) aangenomen op 1 april 1999.