Resolutie [1]

over de bescherming van burgers bij vredesoperaties van de VN en regionale organisaties

De Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU,

- te Port Moresby (Papoea-Nieuw-Guinea) bijeen van 25 tot en met 28 november 2008,

- gelet op artikel 17, lid 1 van het Reglement,

- gezien de Verdragen van Genève, in het bijzonder het Vierde (van 12 augustus 1949) betreffende de bescherming van burgers in oorlogstijd, en de aanvullende protocollen van 1977 en 2005,

- gezien het Mijnenverbodsverdrag (Verdrag van Ottawa), ondertekend in september 1997, en het op 10 oktober 1980 in Genève gesloten en in december 1983 van kracht geworden VN-Verdrag inzake bepaalde conventionele wapens (CCW) en de bijbehorende protocollen,

- gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van de Verenigde Naties van 10 december 1948 en de Verklaring en het Actieprogramma van Wenen die voortvloeiden uit de Wereldconferentie over de mensenrechten van 14 tot en met 25 juni 1993,

- gezien het in 1998 aangenomen Statuut van Rome tot oprichting van het Internationaal Strafhof, met name de artikelen 6, 7 en 8,

- gezien de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 ("Overeenkomst van Cotonou") [2] en gewijzigd te Luxemburg op 25 juni 2005 [3], en met name op de artikelen 8, 17, lid 2, 20, 31, 33, 96 en 97 hiervan,

- onder verwijzing naar haar resolutie over rehabilitatie in postconflictsituaties in ACS-landen, aangenomen op 21 april 2005 te Bamako tijdens haar negende vergadering [4],

- onder verwijzing naar haar resolutie over de rol van sociale integratie bij de bevordering van vrede en veiligheid, aangenomen op haar elfde vergadering in Wenen op 22 juni 2006 [5],

- gezien verslag S/1998/318 van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de Veiligheidsraad van 13 april 1998 getiteld "The Causes of Conflict and the Promotion of Durable Peace and Sustainable Development in Africa",

- gezien de verslagen van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de Veiligheidsraad over de bescherming van burgers in gewapende conflicten, vervat in de documenten S/1999/957 ( 8 september 1999), S/2001/331 ( 30 maart 2001), S/2002/1300 ( 30 november 2002), S/2004/431 ( 28 mei 2004), S/2005/740 ( 28 november 2005), en S/2007/643 ( 28 oktober 2007),

- gezien de resoluties 1265 van 17 september 1999, 1296 van 19 april 2000, 1674 van 28 april 2006 en 1738 van 23 december 2006 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties over de bescherming van burgers in gewapende conflicten, waarin wordt bevestigd dat in eerste instantie de partijen bij een gewapend conflict verantwoordelijk zijn voor de bescherming van burgers in gewapende conflicten en waarin tevens de belangrijke bijdrage van regionale organisaties bij de bescherming van burgers in gewapende conflicten wordt erkend,

- gezien de verklaringen van de voorzitter van de VN-Veiligheidsraad van 15 maart 2002 en van 15 december 2003 en de "Aide Memoire for the consideration of issues pertaining to the protection of civilians during the Security Council's deliberation of peacekeeping mandates",

- gezien de resoluties 1325 van 31 oktober 2000 en 1820 van 19 juni 2008 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, waarin het belang van gelijke deelname en volledige betrokkenheid van vrouwen bij alle mogelijke inspanningen voor de handhaving en de bevordering van vrede en veiligheid wordt benadrukt,

- gezien het verslag van het operationele hoofdkwartier van de EU over seksegerelateerd werk in EUFOR DR Congo,

- gezien het verslag getiteld "A More Secure World: Our Shared Responsibility" (2004), van het panel op hoog niveau over bedreigingen, uitdagingen en verandering, waarin wordt aangedrongen op nadrukkelijke maatregelen van de internationale gemeenschap,

- gezien de Wereldtopverklaring, goedgekeurd in New York in september 2005,

- gezien resolutie 1385 (2004) van de parlementaire vergadering van de Raad van Europa en diens aanbeveling 1665 (2004) getiteld "Conflictpreventie en -oplossing: de rol van vrouwen", beide aangenomen op 23 juni 2004,

- gezien resolutie S/2001/1366 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 30 augustus 2001 over de rol van de Veiligheidsraad bij de preventie van gewapende conflicten,

- gezien resolutie S/2003/1502 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 26 augustus 2003 over de bescherming van het humanitaire en het geassocieerde personeel van de VN in conflictgebieden en het Verdrag inzake de veiligheid van het personeel van de Verenigde Naties en het geassocieerd personeel van 9 december 1994 en het Facultatieve Protocol daarbij van 8 december 2005,

- gezien de tweejaarlijkse verklaringen van de ondersecretaris-generaal voor humanitaire zaken van de Verenigde Naties aan de Veiligheidsraad over de bescherming van burgers in gewapende conflicten,

- gezien de basisdefinitie van de afdeling Vredesoperaties van de Verenigde Naties, die vredeshandhaving omschrijft als "een manier om door conflicten verscheurde landen te helpen de voorwaarden te scheppen voor duurzame vrede. VN-vredeshandhavers — soldaten en militaire officieren, politie en burgerpersoneel uit vele landen — houden toezicht op en observeren vredesprocessen die voortkomen uit postconflictsituaties en helpen strijdende partijen bij de tenuitvoerlegging van de vredesovereenkomst die zij hebben ondertekend. Dergelijke hulp kan vele vormen hebben, waaronder het verhogen van de veiligheid voor de mensen, vertrouwenwekkende maatregelen, regelingen voor machtsdeling, steun bij verkiezingen, het versterken van de rechtsstaat en economische en sociale ontwikkeling",

- gezien het verslag van de Commissie politieke zaken (ACS-EU/100.291/08/def.),

A. overwegende dat het klassieke concept van vredeshandhaving, dat in principe tot doel heeft strijdende partijen na ondertekening van een staakt-het-vuren van elkaar te scheiden, mettertijd verandert en ook grenscontrole, het creëren van gedemilitariseerde zones en, indien opgenomen in de akkoorden, het toezicht op gevangenenruil en demilitarisering omvat, waardoor vredeshandhaving als onderdeel van een "routineproces" wordt beschouwd, dat tot doel heeft de partijen politieke ruimte te bieden en te behouden, zodat zij onderhandelingen kunnen voeren en hun conflict kunnen oplossen,

B. overwegende dat in de Wereldtopverklaring, aangenomen in september 2005 in New York door 109 soevereine regeringen, de verantwoordelijkheid van de staten en van de Verenigde Naties om bevolkingen te beschermen tegen volkerenmoord, oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en etnische zuivering wordt erkend,

C. overwegende dat het grote aantal taken in de mandaten voor de bescherming van burgers vredeshandhavers in verschillende richtingen duwt en dat vredestroepen zich steeds vaker bezig houden met vraagstukken op het gebied van "zachte veiligheid", zoals ontwikkeling, opbouw en vredesopbouw voor de lange termijn, wat activiteiten zijn waarvoor militairen niet specifiek worden opgeleid,

D. overwegende dat een van de problemen bij vredesmissies om burgers te beschermen het gebrek aan erkenning is van de potentiële rol en de mogelijkheden van de reeds aanwezige burgerorganisaties, die bestaan uit multinationaal, goed opgeleid, burgerpersoneel dat snel inzetbaar is en over de juiste vaardigheden beschikt die rechtstreeks relevant zijn voor de bescherming van burgers, zoals toezicht op de mensenrechten, bemiddeling op gemeenschapsniveau, advies in genderkwesties, mobilisering van gemeenschappen en informatievoorziening,

E. overwegende dat de Verenigde Naties (VN) en de Afrikaanse Unie (AU), soms gesteund door de Europese Unie (EU), het aantal vredeshandhavers op het continent dit jaar verhogen, met nieuwe missies in onder meer de Darfur-regio in Soedan, Tsjaad, de Centraal-Afrikaanse Republiek en Somalië,

F. overwegende dat er via de "faciliteit voor de vrede" van het EOF steun wordt gegeven aan de vredestroepen van de Afrikaanse Unie,

G. overwegende dat het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB) van de Europese Unie sinds het Verdrag van Amsterdam (1997) gericht is op de in 1992 op de Petersberg vastgestelde taken van vredeshandhaving, bescherming van burgers en bescherming van humanitaire hulp,

H. overwegende dat deze missies met een mandaat van de Verenigde Naties worden uitgevoerd, en overwegende dat vijf ervan in Afrika plaatsvinden of hebben plaatsgevonden,

I. overwegende dat de EU, de VN en regionale organisaties, alvorens vredesoperaties in gang te zetten, een conflict- en dreigingsanalyse moeten maken om een beter begrip te krijgen van de context waarin ze zullen opereren en op die manier moeten voorkomen dat hun interventie negatieve effecten heeft, zoals het aanwakkeren van de spanningen en het voeden van het conflict,

J. overwegende dat militaire actoren nog niet gewoon zijn burgers in vijandige omgevingen te beschouwen en beschermen als onderdeel van een internationale interventie of tussenkomst door een derde partij en dat militair personeel in vredesoperaties vaak niet rechtstreeks door de VN of door regionale organisaties wordt geworven, maar uit landen komt die manschappen leveren, die zelf de bevoegdheid houden over de opleiding en de eventueel jegens hun troepen te nemen disciplinaire maatregelen,

K. overwegende dat de rol en aanpak van humanitaire actoren, zoals ngo's en agentschappen van de VN, ten aanzien van de bescherming van burgers anders is dan die van vredestroepen,

L. overwegende dat de verantwoordelijkheid voor het bepalen van het handelen van een agentschap vaak wordt overgelaten aan individuele veiligheidsambtenaren ter plekke, in plaats van dat dit handelen voortvloeit uit duidelijke, op institutioneel niveau vastgelegde, richtlijnen,

M. overwegende dat geweld tegen burgers in landen die door conflicten geteisterd worden, in het bijzonder geweld tegen vrouwen en kinderen, vaak wordt gebruikt als vorm van oorlogsvoering, ter vernedering en psychologische verzwakking van de slachtoffers, die bang zijn om aangifte te doen van seksuele uitbuiting en misbruik door wie dan ook, met inbegrip van vredestroepen en verleners van humanitaire hulp,

N. overwegende dat de omvang van een vredesmissie, met name wat het aantal aanvullende ongewapende burgervredeshandhavers en de geografische reikwijdte betreft, een belangrijke factor is bij het verhogen van het beschermingsniveau van burgers,

Definitie van de bescherming van burgers

1. onderstreept dat de primaire verantwoordelijkheid voor de bescherming van burgers en het bevredigen van hun basisbehoeften is gelegen bij de staten of andere autoriteiten of actoren die de actieve controle over hen hebben, en dat de rol van externe vredesoperaties of vredesoperaties van derde partijen hier secundair aan is;

2. wijst erop dat het principe van de niet-inmenging niet mag leiden tot het dulden van ernstige misdaden zoals volkerenmoord en massamoord, etnische zuiveringen, deportatie en massale verkrachtingen, maar dat in deze gevallen de internationale gemeenschap de verantwoordelijkheid heeft om bescherming te bieden en krachtige tegenmaatregelen te nemen, met name om de bevolking die gevaar loopt te beschermen, en daarbij, indien mogelijk, regionale organisaties moet betrekken bij het vinden van oplossingen voor conflicten;

3. benadrukt dat het belangrijk is te erkennen dat het mandaat van vredesoperaties sterk genoeg moet zijn om de vrede en de rechtsstaat te herstellen, respectievelijk tot stand te brengen, met inbegrip van een overgang naar een hervorming van de veiligheidssector; met het oog hierop moet er een algehele beschermingsstrategie worden ontwikkeld, ook voor de opleiding van civiele veiligheidskrachten (politie) en voor maatregelen voor de demobilisatie, en moeten er duidelijke doelstellingen voor de wederopbouw worden vastgelegd;

4. herhaalt haar bezorgdheid over de verbreiding van lichte wapens van klein kaliber, en is van mening dat ontwapening, demobilisatie en herintegratie essentiële onderdelen van vredesmissies dienen te zijn;

5. benadrukt dat het belangrijk is dat bij inspanningen om de bescherming van burgers te verbeteren rekening wordt gehouden met de bredere complexiteit van de problemen en dreigingen waarmee burgers te maken hebben; zou graag meer interactie zien tussen de verschillende ongewapende burgerorganisaties in het veld, als toegevoegde waarde bij de tenuitvoerlegging van beschermingsstrategieën;

6. benadrukt dat zuiver militaire strategieën niet tot resultaten kunnen leiden wanneer ze niet gepaard gaan met verstrekkende humanitaire maatregelen en de politieke wil om vrede te bereiken; stelt dat een robuust mandaat nodig kan zijn om conflicten tussen strijdende partijen bij te leggen en vrede en wederopbouw mogelijk te maken; dit moet expliciet in de beschermingsstrategie worden opgenomen;

7. wijst erop dat een aantal staten een civiele vredesdienst in het leven hebben geroepen en op die manier onder andere in de landen in voormalig Joegoslavië na het conflict aanzienlijke successen hebben weten te boeken; beveelt andere landen en regionale organisaties, zoals de Afrikaanse Unie en de Europese Unie, aan om ook een permanente civiele vredesdienst in het leven te roepen;

8. verwelkomt het feit dat activiteiten voor de bescherming van burgers in toenemende mate in vredeshandhavingsmandaten worden opgenomen en wijst op de noodzaak om richtsnoeren op te stellen voor de tenuitvoerlegging van die mandaten om voor een meer alomvattender aanpak van acties op het gebied van ontwikkeling, mensenrechten, hulp en veiligheid te zorgen; dringt er daarom bij de VN en regionale organisaties op aan om duidelijk te maken hoe de bescherming van burgers wordt geïnterpreteerd in de mandaten voor hun missies en in gezamenlijke missies, en om de voorbereiding van hun troepen en personeel voor dergelijke operaties beter te ondersteunen;

9. benadrukt dat de slagvaardigheid moet worden verbeterd, onder meer door de oprichting van een permanent orgaan van burgervredeshandhaving, bestaande uit een goed ingericht coördinatiebureau op het hoofdkantoor, en mogelijk ook op regionaal niveau, met een dienstrooster van snel inzetbaar burgerpersoneel, waarbij het juiste aantal posten dient te worden vastgesteld;

10. wijst erop dat de burgerbevolking niet alleen tegen gewelddadige overvallen dient te worden beschermd, maar ook tegen criminele activiteiten, zoals overvallen door bendes en plunderingen en dergelijke;

11. is verheugd over het besluit van de Raad van de EU om een mechanisme voor de bescherming van burgers te creëren, maar ook over het nieuwe financiële instrument van de EU voor de bescherming van burgers, dat als doel heeft om de mobilisatie en coördinatie van de civiele noodhulpverlening op het gebied van burgerbescherming te verbeteren, zowel binnen als buiten de EU;

12. beveelt aan militaire strategieën voor vredeshandhavingsoperaties met specifieke beschermingsmandaten vergezeld te laten gaan van praktische instrumenten om deze mandaten daadwerkelijk ten uitvoer te leggen, zoals: bescherming door ongewapende burgers, nachtelijke patrouilles en radioverbindingen, de oprichting van defensiecomités in dorpen om vredeshandhavers te waarschuwen, luchtdekking, een snelle interventiemacht die kan reageren op onlusten, gebruik van satellieten voor monitoring en onderschepping en de aanwezigheid van stabiliteitspolitie ter ondersteuning van missies en om te voorzien in exit-strategieën voor vredeshandhavingsoperaties;

13. benadrukt dat in conflictgebieden ook humanitaire actoren dienen te worden beschermd om hun activiteiten ter plaatse mogelijk te maken;

14. benadrukt dat samenwerking met contactpunten, zoals vertegenwoordigers van lokale overheden en het maatschappelijk middenveld, zal bijdragen aan het bepalen van kwetsbaarheidsfactoren en het ontwikkelen van passende maatregelen, en wijst op het belang van een betere coördinatie tussen economische, politieke, burger- en militaire krachten;

15. verzoekt de EU-lidstaten en de internationale gemeenschap de tenuitvoerlegging van resoluties 1325/2000 en 1820/2008 van de Veiligheidsraad van de VN over vrouwen en kinderen in gewapende conflicten te bevorderen en nationale actieplannen en strategiedocumenten te ontwikkelen;

16. onderstreept dat vrouwen in vredesoperaties een belangrijke rol kunnen spelen bij het terugdringen van geweld tegen vrouwen in conflict- en postconflictsituaties en dat vrouwelijke vredeshandhavers vaak als rolmodel hebben gediend voor lokale vrouwen en hen inspireren om deel te nemen aan de wederopbouw na een conflictsituatie, met name aan de opbouw van de democratie en economische ontwikkeling;

17. verzoekt om op gepaste wijze rekening te houden met resolutie 1325/2000 van de Veiligheidsraad van de VN inzake de deelname van vrouwen in de mechanismen voor de preventie, de beheersing en de oplossing van conflicten;

18. veroordeelt met kracht gevallen waarin vredeshandhavers hun macht misbruiken en betrokken raken bij seksuele uitbuiting van burgers ter plekke of bij corruptiepraktijken, en onderstreept dat de reactie van de nationale troepen die bij de operatie betrokken zijn in dit geval van groot belang is; eist een consequente vervolging van dergelijke strafbare feiten door de instanties van het land van herkomst van de daders of door het Internationaal Strafhof; is tegen het verlenen van enige vorm van onschendbaarheid in verband met deze strafbare feiten aan VN-personeel of aan soldaten met een mandaat van de VN;

19. beveelt aan iedere vredesoperatie vergezeld te laten gaan van eenheden die specifiek tot taak hebben toezicht te houden op schendingen van het internationaal humanitair recht en de mensenrechten, deze te onderzoeken en hierover publiekelijk verslag uit te brengen, alsmede van een onafhankelijke onderzoekseenheid die gevallen van vermeend seksueel misbruik door vredeshandhavers onderzoekt; bovendien moet een passend systeem worden ingevoerd van hulp aan slachtoffers van dergelijk misbruik en kinderen die hieruit geboren worden;

20. dringt aan op de invoering van een follow-upmechanisme of de instelling van een waakhond die ervoor zorgt dat het onderzoek naar klachten transparant en efficiënt verloopt, zodat de klachten op rechtvaardige wijze op nationaal niveau worden afgehandeld;

21. wijst erop dat de contactpunten moeten deelnemen aan de internationale initiatieven van de VN en van ngo's om seksuele uitbuiting en misbruik te voorkomen, of erop te kunnen reageren;

22. beveelt de contactpunten aan om een gezamenlijk mechanisme in het leven te roepen om gemeenschappen de mogelijkheid te bieden een klacht in te dienen; dit mechanisme zou voor alle agentschappen en contactpunten beschikbaar moeten zijn, zodat gemeenschappen weten waar ze hun klachten kunnen indienen;

Gevolgen voor mandaten, inzetregels en opleiding

23. bevestigt het belang van het verbeteren van opleidingen voorafgaand aan en tijdens missies (met name op het gebied van humanitair recht, mensenrechtenwetgeving, tenuitvoerlegging van contactpuntmandaten, inclusief de preventie van en maatregelen volgend op seksueel geweld) voor de inzet van multinationale troepen, zowel op nationaal als multinationaal niveau; heeft echter kritiek op het feit dat dit voor het militaire personeel van door de VN geleide missies als een nationale verantwoordelijkheid wordt beschouwd;

24. vraagt om een specifieke opleiding voor de bescherming van kinderen, in overeenstemming met de voorstellen van de Paritaire Vergadering over kinderen in gewapende conflicten;

25. roept op tot de uitgifte van een "soldatenkaart" — zoals door EUFOR in de Democratische Republiek Congo wordt gebruikt — die richtsnoeren voor vredeshandhavers zou kunnen bevatten over hoe zij met burgers moeten omgaan; vraagt ook om een vergelijkbare kaart speciaal voor kinderen;

26. erkent de inspanningen van de afdeling Vredesoperaties van de VN om, voorafgaand aan een missie, enige opleiding te bieden aan seniorpersoneel en landen die troepen leveren, met name gericht op inzetregels, maar betreurt dat landen niet verplicht zijn hieraan deel te nemen;

27. beveelt de lidstaten van de VN aan om een gemeenschappelijke academie voor de opleiding voor vredesmissies op te richten, waar tenminste het leidinggevend personeel een gestandaardiseerde multinationale basisopleiding krijgt over humanitaire taken, over de technische aspecten van de opbouw van voorzieningen en over de bescherming van de burgerbevolking;

28. beveelt de regionale en subregionale organisaties van de VN aan te werken aan meer gestandaardiseerde opleidingsmodules en raadt ze aan meer bilaterale en multilaterale trainingsoefeningen uit te voeren, waarbij met name rekening moet worden gehouden met maatregelen voor de voorlichting over mensenrechten, uitgaande van het beginsel dat alle mensen, ongeacht hun leeftijd, geslacht, ras of etnische afkomst, religie of overtuiging, gelijke rechten hebben en evenveel respect verdienen;

29. is verheugd over de inspanningen van de EU om haar aanpak van de bescherming van burgers onder de lidstaten beter te harmoniseren, met name door gezamenlijke opleidingsactiviteiten aan te bieden; onderstreept dat burgerbescherming en de bescherming van kinderen een vast onderdeel moeten worden van dergelijke opleidingen door professionele wereldwijde initiatieven van het maatschappelijk middenveld;

30. verzoekt om de opname van preventie van seksuele uitbuiting en misbruik als standaardthema bij de opleiding van het personeel van landen die vredestroepen leveren en verzoekt tevens dat er los van de operaties zelf goedkeuring wordt gegeven voor passende fondsen en compensatiemechanismen voor slachtoffers van misbruik door vredeshandhavers;

31. dringt er op aan een groot deel van de opleidingsmodules voor vredeshandhavers, ongeacht of het VN- of regionale vredeshandhavers zijn, te wijden aan kwesties op het gebied van misbruik, aangezien informatie over hoe misstanden gemeld moeten worden en wat er met plegers van misbruik gaat gebeuren te vaak onduidelijk is voor VN-missiepersoneel;

32. dringt er op aan dat bij iedere missie van het EVDB een specialist op het gebied van de bescherming van kinderen aanwezig is;

33. is verheugd over het feit dat de afdeling Vredesoperaties van de VN gebruik maakt van beoordelingsteams om hiaten in de opleiding vast te stellen en aanbiedt te verklaren dat landen die hun troepen hebben opgeleid voldoen aan de normen van de VN;

34. wijst erop dat de EU eveneens soortgelijke maatregelen neemt met het hoofddoel en het civiele hoofddoel, maar onderstreept dat zij nog steeds achterloopt met een systematische aanpak, aangezien opleidingen uiteindelijk de verantwoordelijkheid van de staten zijn;

35. herinnert de lidstaten van de EU eraan dat zij op basis van het internationale recht ervoor verantwoordelijk zijn om al het civiele en militaire personeel adequaat en volgens de regels van het internationale humanitaire recht op te leiden en ervoor te zorgen dat de desbetreffende richtsnoeren worden ontwikkeld en herzien om te garanderen dat de plaatselijke bevolking en culturen worden gerespecteerd, los van het geslacht van personen; wijst erop dat het belangrijk is dat de mensenrechten en de gelijke behandeling van mannen en vrouwen worden gerespecteerd;

36. dringt erop aan dat de opleiding van Afrikaanse militairen door Europese militairen in het kader van het programma "Euro Recamp" systematisch in moet gaan op de mensenrechten en de bescherming van burgers, en dat hiervoor voldoende middelen moeten worden toegekend;

37. benadrukt dat het belangrijk is voldoende rekening te houden met de waarde van geleerde lessen en beste praktijken, met name de lessen die zijn geleerd in operaties met een duidelijk beschermingsmandaat — zoals Artemis en EUFOR in de Democratische Republiek Congo — en materieel te bieden om de EU-opleidingen te verbeteren; beveelt met name aan nadruk te leggen op het verstrekken van duidelijke informatie aan de bevolking en het bevorderen van een positieve waarneming van de operatie, wat vergemakkelijkt zou worden als de meeste EU-troepen met elkaar zouden kunnen communiceren in een taal die de bevolking begrijpt;

Verbeteren van de communicatie

38. bevestigt opnieuw de cruciale rol die de Paritaire Parlementaire Vergadering van de ACS-EU kan spelen bij het vergroten van de bewustwording en het opwekken van een discussie over hoe bescherming een centraal thema kan worden in de mandaten van zowel EVDB-operaties als die van andere regionale vredesmissies;

39. benadrukt dat de lessen die zijn geleerd niet beperkt moeten blijven tot een "leidende natie" en onderstreept dat het van fundamenteel belang is een Europese doctrine voor interventie in humanitaire situaties te ontwikkelen, die met name gebaseerd is op ervaringen van de lidstaten die op dit gebied het meest vooruitstrevend zijn, teneinde de passendheid van dergelijke inzetregels te verbeteren;

40. onderstreept de noodzaak om een communicatiesysteem in te voeren tussen ngo's, de VN en regionale organisaties, met name in gevaarlijke gebieden die bescherming genieten van vredeshandhavers;

41. brengt in herinnering dat staten verplicht zijn de mensenrechten en de humanitaire beginselen van menselijkheid, neutraliteit, onpartijdigheid en onafhankelijkheid te waarborgen en ervoor moeten zorgen dat humanitaire actoren veilige en onbelemmerde toegang hebben tot mensen in nood, in overeenstemming met de betreffende bepalingen van het internationaal recht en de nationale wetten;

42. dringt er op aan dat vredeshandhavers ter plaatse systematisch contacten onderhouden met de humanitaire gemeenschap over wat hun mandaat betekent voor de bescherming van burgers, en is van oordeel dat zowel de politieke als de militaire leiders van de operatie vergelijkbare communicatie-initiatieven moeten nemen met plaatselijke politieke en bestuurlijke autoriteiten;

43. onderstreept de noodzaak om binnen elk vredeshandhavingsorgaan een contactteam op te zetten dat zich richt op communicatie en op het informeren van de plaatselijke bevolking, inclusief de aangrenzende bevolking, over het werkelijke mandaat van de missie; een dergelijk team zou een belangrijke bijdrage leveren aan het waarborgen van de neutraliteit van vredesoperaties; de belangrijkste taak van dat team zou zijn om met de hulp van de plaatselijke bevolking een structuur te creëren voor het indienen van klachten;

44. wijst erop dat communicatie met de plaatselijke bevolking essentieel is en dat men een houding moet aannemen die duidelijke berichtgeving bevordert en de toegang tot beide seksen verzekert; dit geldt tevens voor troepen van derden en voor humanitaire, mensenrechten- en ontwikkelingsorganisaties ter plaatse;

45. onderstreept dat het belangrijk is een daadwerkelijke een continue beoordeling uit te voeren van de factoren die de (on)veiligheid van burgers veroorzaken en dat de daaruit voortvloeiende analyse als basis voor het bepalen van beschermingsstrategieën moet worden gebruikt, teneinde het opnieuw oplaaien van gewapende conflicten te vermijden;

46. verzoekt de EU, in overleg met andere relevante actoren, zoals het Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire aangelegenheden (OCHA), specifiek onderzoek te doen naar de vraag in hoeverre bij de militaire aanpak van crisisbeheer die door de EU wordt ontwikkeld rekening wordt gehouden met beschermingsstrategieën, en daar de ervaring die op EU-niveau is opgedaan met de bescherming van burgers, en vooral van kinderen, bij te betrekken; is van mening dat dit de basis moet vormen van een bredere "EU-beschermingsdoctrine", die elementen en richtsnoeren moet bevatten over juridische, burger-, humanitaire en militaire bescherming;

47. benadrukt de noodzaak om leidende agentschappen op te richten die duidelijke strategische richtingen kunnen geven, de belangrijkste gebreken kunnen vaststellen en duidelijkheid kunnen bieden over rollen en verantwoordelijkheden bij het oplossen van conflicten;

48. verzoekt haar covoorzitters deze resolutie te doen toekomen aan de Raad van ministers van de ACS-EU, de Commissie van de Afrikaanse Unie, het pan-Afrikaanse parlement en de nationale en regionale parlementen, de Europese Commissie, de VN en de regionale organisaties, de voorzitter van de Raad van de Europese Unie en de Afrikaanse Unie.

[1] Aangenomen door de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU op 28 november te Port Moresby (Papoea-Nieuw-Guinea).

[2] PB L 317 van 15.12.2000, blz. 3.

[3] PB L 287 van 28.10.2005, blz. 4.

[4] PB C 272 van 3.11.2005, blz. 26.

[5] PB C 307 van 15.12.2006, blz. 17.

--------------------------------------------------