ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
128

Finalment, għandha tiġi kkonstatata repetizzjoni tal-aġir li jikkostitwixxi ksur ta’ dan l-Istat Membru fil-qasam tal-għajnuna mill-Istat. Fil-fatt, ir-Repubblika Ellenika ġiet ikkundannata, minn naħa, fil-kuntest ta’ rikors skont l-Artikolu 108(2) TFUE għan-nuqqas ta’ implimentazzjoni ta’ deċiżjonijiet ta’ rkupru ta’ għajnuna, fil-kawżi li taw lok għas-sentenzi tal-1 ta’ Marzu 2012, Il-Kummissjoni vs Il-Greċja (C‑354/10, mhux ippubblikata, EU:C:2012:109), tas-17 ta’ Ottubru 2013, Il-Kummissjoni vs Il-Greċja (C‑263/12, mhux ippubblikata, EU:C:2013:673), tad-9 ta’ Novembru 2017, Il-Kummissjoni vs Il-Greċja (C‑481/16, mhux ippubblikata, EU:C:2017:845), u tas-17 ta’ Jannar 2018, Il-Kummissjoni vs Il-Greċja (C‑363/16, EU:C:2018:12), kif ukoll, min-naħa l-oħra, fil-kuntest ta’ rikors ippreżentat skont it-tielet subparagrafu tal-Artikolu 228(2) KE, fil-kawża li tat lok għas-sentenza tas-7 ta’ Lulju 2009, Il-Kummissjoni vs Il-Greċja (C‑369/07, EU:C:2009:428).
18

Wara dik is-sentenza, is-Supreme Court of the United Kingdom (il-Qorti Suprema tar-Renju Unit) iddeċidiet, permezz ta’ sentenza tas‑6 ta’ Frar 2013, li, matul il-perijodu inkwistjoni fil-kawża prinċipali, D. P. O’Brien kellu jitqies li kien ħaddiem part-time, fis-sens tal-punt 1 tal-Klawżola 2 tal-Ftehim Qafas, u li ma kienet inġiebet ebda ġustifikazzjoni oġġettiva sabiex jitwarrab il-prinċipju tar-remunerazzjoni tal-imħallfin li jaħdmu part-time fuq l-istess bażi bħal dik tal-imħallfin li jaħdmu full-time, suġġett għal aġġustament prorata temporis. Is-Supreme Court of the United Kingdom (il-Qorti Suprema tar-Renju Unit) għaldaqstant irrikonoxxiet lil D. P. O’Brien id-dritt li jibbenefika minn pensjoni tal-irtirar fl-istess kundizzjonijiet bħal dawk ta’ circuit judge (maġistrat ta’ qorti tat-tieni istanza).
45

Fl-aħħar nett, il-persistenza ta’ interess ġuridiku għandha tiġi evalwata in concreto billi jittieħdu inkunsiderazzjoni, b’mod partikolari, il-konsegwenzi tal-allegata illegalità u n-natura tad-dannu allegatament imġarrab (sentenza tas-17 ta’ Settembru 2015, Mory et vs Il‑Kummissjoni, C‑33/14 P, EU:C:2015:609, punt 70 u l-ġurisprudenza ċċitata).
29

Issa, il-Qorti tal-Ġustizzja ddeċidiet li persuna jew entità li isimha ġie inkluż f’lista ta’ persuni u ta’ entitajiet li l-assi tagħhom għandhom jiġu ffriżati tkompli jkollha interess tal-inqas morali li tikseb l-annullament ta’ din l-inklużjoni, sabiex jiġi rrikonoxxut mill-qorti tal-Unjoni li hija qatt ma kien imissha ġiet inkluża f’din il-lista, fid-dawl tal-konsegwenzi għar-reputazzjoni tagħha, inkluż wara t-tħassir ta’ isimha mill-imsemmija lista jew wara s-sospensjoni tal-iffriżar tal-assi tagħha (ara, f’dan is-sens, sentenza tat‑28 ta’ Mejju 2013, Abdulrahim vs Il‑Kunsill u Il‑Kummissjoni, C‑239/12 P,EU:C:2013:331, punti 70 sa 72, tat‑8 ta’ Settembru 2016, Iranian Offshore Engineering & Construction vs Il‑Kunsill, C‑459/15 P, mhux ippubblikata, EU:C:2016:646, punt 12, kif ukoll tal‑15 ta’ Ġunju 2017, Al-Faqih et vs Il‑KummissjoniC‑19/16 P, EU:C:2017:466, punt 36).
13

Il-Verwaltungsgerichtshof (il-Qorti Amministrattiva) qieset li ma huwiex ċert li jirriżulta mis-sentenza tal-5 ta’ Frar 2014, Hervis Sport- és Divatkereskedelmi (C‑385/12, EU:C:2014:47), mogħtija fil-qasam tal-libertà ta’ stabbiliment, kif ukoll mis-sentenzi tat-2 ta’ Ġunju 2005, Il-Kummissjoni vs L-Italja (C-174/04, EU:C:2005:350), tat-12 ta’ Diċembru 2006, Test Claimants in the FII Group Litigation (C-446/04, EU:C:2006:774), u tal-24 ta’ Mejju 2007, Holböck (C‑157/05, EU:C:2007:297), marbuta moviment liberu tal-kapital, li l-iStabAbgG ma hijiex konformi mad-dritt tal-Unjoni Ewropea.
22

L-effettività tal-istħarriġ ġudizzjarju ggarantit mill-Artikolu 47 tal-Karta teżiġi, kif fakkret il-Qorti Ġenerali ġustament fil-punt 136 tas-sentenza appellata, li, permezz tal-istħarriġ tal-legalità tal-motivi li fuqhom hija bbażata d-deċiżjoni ta’ inklużjoni jew taż-żamma ta’ isem persuna fuq il-lista ta’ persuni suġġetti għal miżuri restrittivi, il-qorti tal-Unjoni tiżgura ruħha li din id-deċiżjoni, li tapplika individwalment għal din il-persuna, tkun ibbażata fuq bażi fattwali suffiċjentement solida. Dan jimplika verifika tal-fatti allegati fl-espożizzjoni tal-motivi li hija l-bażi ta’ din id-deċiżjoni, b’mod li l-istħarriġ ġudizzjarju ma jkunx limitat għall-evalwazzjoni tal-plawżibbiltà astratta tal-motivi invokati, iżda jirrigwarda l-kwistjoni dwar jekk dawn il-motivi, jew tal-inqas, wieħed minnhom meqjus suffiċjenti minnu nnifsu sabiex isostni dawn l-istess atti, humiex issostanzjati (sentenzi tat-18 ta’ Lulju 2013, Il-Kummisjoni et vs Kadi, C‑584/10 P, C-593/10 P u C-595/10 P, EU:C:2013:518, punt 119; tat-18 ta’ Ġunju 2015, Ipatau vs Il-Kunsill, C-535/14 P, EU:C:2015:407, punt 42, kif ukoll tat-18 ta’ Frar 2016, Il-Kunsill vs Bank Mellat, C-176/13 P, EU:C:2016:96, punt 109).
49

Kendrion issostni li dak li huwa essenzjali f’din il-kawża, u li jiddistingwiha mill-ġurisprudenza li tirriżulta b’mod partikolari mis-sentenza tal-21 ta’ April 2005, Holcim (Deutschland) vs Il‑Kummissjoni (T‑28/03, EU:T:2005:139, punti 121 sa 123), kif ukoll mid-digriet tat-12 ta’ Diċembru 2007, Atlantic Container Line et vs Il‑Kummissjoni (T‑113/04, mhux ippubblikat, EU:T:2007:377, punti 39 u 40), huwa li, hekk kif il-Qorti Ġenerali ġustament ikkonstatat fil-punti 87 sa 89 tas-sentenza appellata, fid-data meta hija kkostitwixxiet garanzija bankarja, l-appellata fl-appell prinċipali ma setgħetx u ma kellhiex raġonevolment tipprevedi li l-Qorti Ġenerali taġixxxi illegalment kontriha billi tiddeċiedi fi tmiem terminu straordinarjament twil.
24

Dawn id-domandi huma rilevanti minħabba l-fatt li, fil-kawża prinċipali, jidher li xi obbligi ta’ trażmissjoni (must carry) ġew imposti, bis-saħħa tad-dritt nazzjonali, fuq impriżi li ma jaqgħux taħt l-Artikolu 31(1) tad-Direttiva Servizz Universali. Fil-fatt, bħalma jirriżulta mid-deċiżjoni tar-rinviju, il-kamp ta’ applikazzjoni tal-obbligu ta’ trażmissjoni (must carry) imsemmi fl-Artikoli 2‑1 u 34‑2 tal-Liġi dwar il-libertà ta’ komunikazzjoni huwa differenti minn dak li huwa previst fl-imsemmi Artikolu 31(1). Fil-kuntest tat-tilwima fil-kawża prinċipali, hija l-qorti tar-rinviju li għandha tistabbilixxi jekk effettivament ġewx imposti obbligi ta’ trażmissjoni (must carry) fuq impriżi bħal Playmédia.
1

Permezz tal-appelli rispettivi tagħhom, minn naħa, l-Unjoni Ewropea u, min-naħa l-oħra, Plásticos Españoles SA (ASPLA) (iktar ’il quddiem “ASPLA”) u Armando Álvarez SA jitolbu l-annullament tas-sentenza tal-Qorti Ġenerali tal-Unjoni Ewropea tas-17 ta’ Frar 2017, ASPLA u Armando Álvarez vs L‑Unjoni Ewropea (T‑40/15, iktar ’il quddiem is-“sentenza appellata”, EU:T:2017:105), li permezz tagħha kkundannat lill-Unjoni Ewropea sabiex tħallas kumpens għal ammont ta’ EUR 44 951.24 lil ASPLA u kumpens għal ammont ta’ EUR 111 042.48 lil Armando Álvarez bħala dannu materjali subit minn kull waħda minn dawn il-kumpanniji minħabba l-ksur tat-terminu raġonevoli għall-għoti ta’ sentenza fil-kawżi li taw lok għas-sentenzi tas-16 ta’ Novembru 2011, ASPLA vs Il‑Kummissjoni, (T‑76/06, mhux ippubblikata, EU:T:2011:672), u tas-16 ta’ Novembru 2011, Álvarez vs Il‑Kummissjoni (T‑78/06, mhux ippubblikata, EU:T:2011:673) (iktar ’il quddiem, flimkien, il-“Kawżi T‑76/06 u T‑78/06”), u ċaħdet il-kumplament tar-rikors.
1

Permezz tal-appelli rispettivi tagħhom, minn naħa, l-Unjoni Ewropea u, min-naħa l-oħra, Gascogne Sack Deutschland GmbH kif ukoll Gascogne SA jitolbu l-annullament parzjali tas-sentenza tal-Qorti Ġenerali tal-Unjoni Ewropea tal-10 ta’ Jannar 2017, Gascogne Sack Deutschland u Gascogne vs L‑Unjoni Ewropea (T‑577/14, iktar ’il quddiem is-“sentenza appellata”, EU:T:2017:1), li permezz tagħha kkundannat lill-Unjoni Ewropea sabiex tħallas lil Gascogne kumpens għal ammont ta’ EUR 47 064.33 bħala dannu materjali subit minn din il-kumpannija minħabba l-ksur tat-terminu raġonevoli għall-għoti ta’ sentenza fil-kawżi li taw lok għas-sentenzi tas-16 ta’ Novembru 2011, Groupe Gascogne vs Il‑Kummissjoni (T‑72/06, mhux ippubblikata, EU:T:2011:671), u tas-16 ta’ Novembru 2011, Sachsa Verpackung vs Il‑Kummissjoni (T‑79/06, mhux ippubblikata, EU:T:2011:674) (iktar ’il quddiem, flimkien, il-“Kawżi T‑72/06 u T‑79/06”), kif uoll kumpens ta’ EUR 5000 lil Gascogne Sack Deutschland u kumpens ta’ EUR 5000 lil Gascogne bħala dannu immaterjali li dawn il-kumpanniji rispettivament issubixxew minħabba dan il-ksur, u ċaħdet il-kumplament tar-rikors.
2

Din it-talba tressqet fil-kuntest ta’ erba’ rikorsi kostituzzjonali ppreżentati minn Heinrich Weiss et, Bernd Lucke et, Peter Gauweiler kif ukoll Johann Heinrich von Stein et dwar l-applikabbiltà, fil-Ġermanja, ta’ diversi deċiżjonijiet tal-Bank Ċentrali Ewropew (BĊE), dwar l-għajnuna mogħtija mid-Deutsche Bundesbank (il-Bank Federali tal-Ġermanja) għall-implimentazzjoni ta’ dawn id-deċiżjonijiet jew in-nuqqas allegat tiegħu li jaġixxi fil-konfront ta’ dawn id-deċiżjonijiet, kif ukoll dwar in-nuqqas allegat tal-Bundesregierung (il-Gvern Federali, il-Ġermanja) u tad-Deutscher Bundestag (il-Parlament Federali, il-Ġermanja) li jaġixxu fil-konfront ta’ din l-għajnuna u tal-istess deċiżjonijiet.
–

għall-Minister for Justice and Equality, għall-Commissioner of An Garda Síochána u għall-Irlanda, minn M. Browne, L. Williams u T. Joyce, bħala aġenti, assistiti minn A. Kerr, BL, u minn B. Murray, SC,
31

Issa, l-interpretazzjoni proposta mill-appellanti, tas-sentenzi tal-15 ta’ Marzu 2017, Polynt vs ECHA (C‑323/15 P, EU:C:2017:207), kif ukoll tal-15 ta’ Marzu 2017, Hitachi Chemical Europe u Polynt vs ECHA (C‑324/15 P, EU:C:2017:208), ġejja madankollu minn qari żbaljat ta’ dawn. Fil-punt 24 ta’ kull waħda mill-imsemmija sentenzi, il-Qorti tal-Ġustizzja qieset li l-Artikolu 57(a) sa (ċ) tar-Regolament REACH jirreferi, qabel kollox, għas-sustanzi li jissodisfaw il-kriterji ta’ klassifikazzjoni bħala sustanzi karċinoġeniċi, mutaġeniċi jew tossiċi għar-riproduzzjoni, ta’ kategorija 1A jew 1B, skont it-taqsimiet 3.5 sa 3.7 tal-Anness I tar-Regolament (KE) Nru 1272/2008 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill tas-16 ta’ Diċembru 2008 dwar il-klassifikazzjoni, l-ittikkettar u l-imballaġġ tas-sustanzi u t-taħlitiet, li jemenda u jħassar id-Direttivi 67/548/KEE u 1999/45/KE u li jemenda r-Regolament (KE) Nru 1907/2006 (ĠU 2008, L 353, p. 1). Imbagħad, dan l-Artikolu 57(d) u (e) jirreferi għas-sustanzi persistenti, bijoakkumulattivi u tossiċi u dawk li huma persistenti ħafna u bijoakkumulattivi ħafna, skont il-kriterji stabbiliti fl-Anness XIII tar-Regolament REACH. Dawn il-kriterji huma bbażati fuq l-evalwazzjoni tal-perikli ppreżentati minn dawn is-sustanzi. Fl-aħħar nett, l-Artikolu 57(f), ta’ dan ir-regolament jirreferi għas-sustanzi l-oħra kollha li ma jissodisfaw l-ebda wieħed mill-kriterji preċedenti, iżda “li dwarhom ikun hemm provi xjentifiċi ta’ probabbiltà ta’ effetti serji fuq is-saħħa tal-bniedem jew fuq l-ambjent li jagħtu lok għal livell ta’ tħassib ekwivalenti għal dak relatat ma’ sustanzi oħrajn elenkati fil-punti (a) sa (e) u li jkunu identifikati fuq bażi każ b’każ skont il-proċedura prevista fl-Artikolu 59” (sentenza tal-15 ta’ Marzu 2017, Polynt vs ECHA, C‑323/15 P, EU:C:2017:207, punti 24 u 25).
36

Ċertament, id-dikjarazzjoni tal-oġġezzjonijiet hija, min-natura tagħha, provviżorja u suġġetta għal emendi matul l-evalwazzjoni mwettqa mill-Kummissjoni sussegwentement abbażi tal-osservazzjonijiet li jkunu ġew ippreżentati lilha bħala risposta mingħand il-partijiet kif ukoll abbażi ta’ kunsiderazzjonijiet fattwali oħra (sentenza tal-10 ta’ Lulju 2008, Bertelsmann u Sony Corporation of America vs Impala, C-413/06 P, EU:C:2008:392, punt 63). Minħabba din in-natura provviżorja, id-dikjarazzjoni tal-oġġezzjonijiet bl-ebda mod ma timpedixxi lill-Kummissjoni milli tbiddel il-pożizzjoni tagħha favur l-impriżi kkonċernati, mingħajr ma tkun obbligata tispjega d-differenzi eventwali fir-rigward tal-evalwazzjonijiet provviżorji tagħha li jinsabu f’din il-komunikazzjoni (sentenza tal-10 ta’ Lulju 2008, Bertelsmann u Sony Corporation of America vs Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, punti 63 sa 65).
13

Ir-Repubblika tal-Awstrija ġiet ikkundannata diversi drabi mill-Qorti Ewropea tad-Drittijiet tal-Bniedem minħabba l-applikazzjoni li kienet saret tal-Artikolu 209 tal-iStGB qabel it-tħassir tiegħu (ara, b’mod partikolari, il-Qorti EDB, 9 ta’ Jannar 2003, L. u V. vs L‑Awstrija, CE:ECHR:2003:0109JUD003939298; il-Qorti EDB, 9 ta’ Jannar 2003, S.L. vs L‑Awstrija, CE:ECHR:2003:0109JUD004533099, kif ukoll il-Qorti EDB, 21 ta’ Ottubru 2004, Woditschka u Wilfling vs L‑Awstrija, CE:ECHR:2004:1021JUD006975601).
33

Madankollu, filwaqt li, għall-finijiet tal-istabbiliment tas-selettività ta’ miżura fiskali, it-teknika regolatorja użata ma hijiex deċiżiva, b’mod li ma huwiex dejjem neċessarju li din it-teknika tkun ta’ natura derogatorja meta mqabbla mas-sistema fiskali komuni, il-fatt li din, bħall-miżura inkwistjoni fil-kawża prinċipali, tkun ta’ tali natura, huwa rilevanti għal dawn il-finijiet, meta minn dan jirriżulta li żewġ kategoriji ta’ operaturi jkunu distinti u a priori suġġetti għal trattament differenti, jiġifieri dawk li jaqgħu taħt il-miżura derogatorja u dawk li jibqgħu jaqgħu taħt is-sistema fiskali komuni, minkejja l-fatt li dawn iż-żewġ kategoriji jinsabu f’sitwazzjoni paragunabbli fir-rigward tal-għan persegwit mill-imsemmija sistema (sentenzi tal-21 ta’ Diċembru 2016, Il-Kummissjoni vs World Duty Free Group et, C-20/15 P u C-21/15 P, EU:C:2016:981, punti 77, kif ukoll tat-28 ta’ Ġunju 2018, Andres (falliment Heitkamp BauHolding) vs Il-Kummissjoni, C-203/16 P, EU:C:2018:505, punt 93).
16

L-Artikolu 19 tad-decreto legislativo no 385 – Testo unico delle leggi in materia bancaria e creditizia (id-Digriet Leġiżlattiv Nru 385 – Test uniku tal-liġijiet dwar l-attività bankarja u kreditizja) tal‑1 ta’ Settembru 1993 (Suppliment Ordinarju għall-GURI Nru 230 tat‑30 ta’ Settembru 1993), kif emendat bid-decreto legislativo no 72 (id-Digriet Leġiżlattiv Nru 72) tat‑12 ta’ Mejju 2015 (iktar ’il quddiem it-“Test uniku bankarju”), li ttraspona fid-dritt Taljan il-kontenut tad-Direttiva CRD IV, jagħti lill-Bank tal-Italja il-kompetenza sabiex joħroġ awtorizzazzjonijiet għall-akkwist ta’ parteċipazzjonijiet azzjonarji kwalifikanti f’istituzzjonijiet finanzjarji. Il-paragrafu 5 ta’ dan l-artikolu jispeċifika li dawn l-awtorizzazzjonijiet għandhom jingħataw f’każ fejn ikun hemm “kundizzjonijiet xierqa biex tiġi ggarantita ġestjoni soda u prudenti tal-bank, waqt li titqies il-kwalità potenzjali tal-akkwirent u s-sodezza finanzjarja tal-akkwist propost skont il-kriterji li ġejjin: ir-reputazzjoni tal-akkwirent potenzjali fis-sens tal-Artikolu 25 […]”.
62

It-tielet nett, din l-interpretazzjoni hija ta’ natura li tiżgura l-osservanza tal-prinċipji fundamentali li jirregolaw l-għoti ta’ kuntratti pubbliċi, li huma applikabbli fil-kuntest tal-konklużjoni ta’ ftehim qafas, konformement mal-ewwel subparagrafu tal-Artikolu 32(2) tad-Direttiva 2004/18. Fil-fatt, il-ftehim qafas huwa kopert, b’mod ġenerali, mill-kunċett ta’ kuntratt pubbliku sa fejn jagħti unità għad-diversi kuntratti speċifiċi li huwa jirregola (ara, f’dan is-sens, is-sentenzi tal-4 ta’ Mejju 1995, Il-Kummissjoni vs Il-Greċja, C-79/94, EU:C:1995:120, punt 15; tad-29 ta’ Novembru 2007, Il-Kummissjoni vs l-Italja, C‑119/06, mhux ippubblikata, EU:C:2007:729, punt 43, u tal-11 ta’ Diċembru 2014, Azienda sanitaria locale n. 5 «Spezzino» et, C-113/13, EU:C:2014:2440, punt 36).
9

L-Artikolu 2(1)(d) kif ukoll l-Artikoli 138 u 201 tad-Direttiva dwar il-VAT kif emendata huma fformulati bi kliem identiċi għal dawk tal-artikoli korrispondenti tad-Direttiva dwar il-VAT. Għall-kuntrarju, l-Artikolu 143 tad-Direttiva dwar il-VAT kif emendata jipprovdi: “1. L-Istati Membri għandhom jeżentaw it-transazzjonijiet li ġejjin: […] (d) l-importazzjoni ta’ merkanzija mibgħuta jew ittrasportata minn territorju terz jew pajjiż terz u importata fi Stat Membru li ma jkunx dak li fih tkun waslet il-merkanzija mibgħuta jew ittrasportata, fejn il-provvista ta’ merkanzija ta’ dan it-tip mill-importatur innominat jew rikonoxxut skond l-Artikolu 201 bħala obbligat li jħallas il-VAT hu eżenti skond l-Artikolu 138; […] 2. L-eżenzjoni prevista f’punt (d) tal-paragrafu 1 għandha tapplika f’każijiet meta l-importazzjoni ta’ merkanzija tkun segwita mill-provvista ta’ merkanzija eżentata skont l-Artikolu 138(1) u (2)(c) biss jekk fil-mument tal-importazzjoni l-importatur ikun ipprovda lill-awtoritajiet kompetenti tal-Istat Membru tal-importazzjoni għall-inqas l-informazzjoni li ġejja: (a) in-numru ta’ identifikazzjoni tal-VAT tiegħu maħruġ fl-Istat Membru tal-importazzjoni jew in-numru ta’ identifikazzjoni tal-VAT tar-rappreżentant tat-taxxa tiegħu, responsabbli għall-ħlas tal-VAT, maħruġ fl-Istat Membru tal-importazzjoni; (b) in-numru ta’ identifikazzjoni tal-VAT tal-klijent, li għalih il-merkanzija tiġi pprovduta skont l-Artikolu 138(1), maħruġ fi Stat Membru ieħor, jew in-numru ta’ identifikazzjoni tal-VAT tiegħu stess maħruġ fl-Istat Membru fejn jispiċċa d-dispaċċ jew it-trasport tal-merkanzija meta l-merkanzija tkun soġġetta għal trasferiment skont l-Artikolu 138(2)(c); (c) ix-xhieda li l-merkanzija importata hi intenzjonata li tinġarr jew tintbagħat mill-Istat Membru tal-importazzjoni lejn Stat Membru ieħor. Madankollu, l-Istati Membri jistgħu jipprevedu li x-xhieda msemmija f’punt (c) tiġi indikata lill-awtoritajiet kompetenti biss fuq talba.”
36

Ġie wkoll deċiż li, bil-għan li jiġu osservati l-prinċipji ta’ ċertezza legali u ta’ protezzjoni tal-aspettattivi leġittimi, ir-regoli bażiċi tad-dritt tal-Unjoni għandhom, fil-prinċipju, jiġu interpretati fis-sens li jkopru biss sitwazzjonijiet li kienu jeżistu wara d-dħul fis-seħħ tagħhom (ara, f’dan is-sens, is-sentenza tal-24 ta’ Settembru 2002, Falck u Acciaierie di Bolzano vs Il-Kummissjoni, C-74/00 P u C‑75/00 P, EU:C:2002:524, punt 119). Għaldaqstant, b’mod ġenerali, il-prinċipju ta’ ċertezza legali jipprekludi att tal-Unjoni milli jieħu effett qabel il-pubblikazzjoni jew in-notifika tiegħu, skont il-każ, peress li l-Qorti tal-Ġustizzja ddeċidiet li jista’ jkun il-każ kuntrarju eċċezzjonalment meta l-għan ta’ interess ġenerali jeżiġi li l-aspettattivi leġittimi tal-persuni kkonċernati jiġu osservati (ara, f’dan is-sens, is-sentenzi tat-30 ta’ Settembru 1982, Amylum vs Il-Kunsill, 108/81, EU:C:1982:322, punt 4, tas-26 ta’ April 2005, Goed Wonen, C-376/02, EU:C:2005:251, punt 33 u l-ġurisprudenza ċċitata, kif ukoll tat-28 ta’ Novembru 2006, Il-Parlament vs Il-Kunsill, C-413/04, EU:C:2006:741, punt 75 u l-ġurisprudenza ċċitata).
1

Permezz tal-appell tagħhom, Islamic Republic of Iran Shipping Lines (iktar ’il quddiem “IRISL”), Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Shipping Lines, IRISL Europe GmbH, Qeshm Marine Services & Engineering Co. (li kienet IRISL Marine Services and Engineering Co.), Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Marine Information Technology Development Co. (li kienet Shipping Computer Services Co.), Rahbaran Omid Darya Ship Management Co. (alias Soroush Sarzamin Asatir), Hoopad Darya Shipping Agency (li kienet South Way Shipping Agency Co. Ltd) u Valfajr 8th Shipping Line Co. jitolbu l-annullament tas-sentenza tal-Qorti Ġenerali tal-Unjoni Ewropea tas-17 ta’ Frar 2017, Islamic Republic of Iran Shipping Lines et vs Il-Kunsill (T-14/14 u T-87/14, iktar ’il quddiem is-“sentenza appellata”, EU:T:2017:102), li permezz tagħha din l-aħħar imsemmija qorti ċaħdet it-talbiet tagħhom intiżi: – fil-Kawża T-14/14, għall-annullament tad-Deċiżjoni tal-Kunsill 2013/497/PESK tal-10 ta’ Ottubru 2013 li temenda d-Deċiżjoni 2010/413/PESK dwar miżuri restrittivi kontra l-Iran (ĠU 2013, L 272, p. 46) u tar-Regolament tal-Kunsill (UE) Nru 971/2013 tal-10 ta’ Ottubru 2013 li jemenda r-Regolament (UE) Nru 267/2012 dwar miżuri restrittivi kontra l-Iran (ĠU 2013, L 272, p. 1), sa fejn dawn l-atti jikkonċernawhom (iktar ’il quddiem l-“atti kkontestati ta’ Ottubru 2013”), – fil-Kawża T-87/14, minn naħa, sabiex tiġi ddikjarata l-inapplikabbiltà tad-Deċiżjoni 2013/497 u tar-Regolament Nru 971/2013 u, min-naħa l-oħra, għall-annullament tad-Deċiżjoni tal-Kunsill 2013/685/PESK tas-26 ta’ Novembru 2013 li temenda d-Deċiżjoni tal-Kunsill 2010/413/PESK dwar miżuri restrittivi kontra l-Iran (ĠU 2013, L 316, p. 46), u tar-Regolament ta’ Implimentazzjoni tal-Kunsill (UE) Nru 1203/2013 tas-26 ta’ Novembru 2013 li jimplimenta r-Regolament (UE) Nru 267/2012 dwar miżuri restrittivi kontra l-Iran (ĠU 2013, L 316, p. 1), sa fejn dawn l-atti jikkonċernawhom (iktar ’il quddiem l-“atti kkontestati ta’ Novembru 2013”).
51

Fir-rigward, fl-ewwel lok, tal-argumenti tal-Kummissjoni dwar l-assenza ta’ effetti legali vinkolanti tad-deċiżjonijiet ikkontestati, imsemmija fil-punt 45 ta’ din is-sentenza, minn ġurisprudenza stabbilita jirriżulta li għandhom jitqiesu bħala li jistgħu jkunu s-suġġett ta’ rikors għal annullament id-dispożizzjonijiet jew il-miżuri kollha adottati mill-istituzzjonijiet, mill-korpi jew mill-organi tal-Unjoni, tkun xi tkun il-forma tagħhom, li huma intiżi li jipproduċu effetti legali vinkolanti ta’ natura li jaffettwaw l-interessi ta’ persuna fiżika jew ġuridika, billi jbiddlu b’mod sinjifikattiv is-sitwazzjoni ġuridika tagħha (sentenzi tal-11 ta’ Novembru 1981, IBM vs Il-Kummissjoni, 60/81, EU:C:1981:264, punt 9; tat-12 ta’ Settembru 2006, Reynolds Tobacco et vs Il-Kummissjoni, C‑131/03 P, EU:C:2006:541, punt 54, u tat-13 ta’ Ottubru 2011, Deutsche Post u Il-Ġermanja vs Il-Kummissjoni, C‑463/10 P u C‑475/10 P, EU:C:2011:656, punt 37).
8

Il-kumpannija Manuport Services, li, flimkien mal-kumpannija Belgian Bunkering and Stevedoring, kienet ġiet inkargata minn Saint-Louis Sucre sabiex tirċievi l-kunsinna u tgħabbiha fuq il-vapuri taz-zokkor kif ukoll sabiex twettaq it-tranżazzjonijiet relatati ma’ dokumenti annessi, wettqet, f’isem din tal-aħħar, dawn it-tranżazzjonijiet relatati ma’ dokumenti u bagħtet id-dikjarazzjonijiet ta’ esportazzjoni lill-organu li jħallas kompetenti, jiġifieri Bureau d’intervention et de restitution belge (l-“Uffiċċju Belġjan għall-Intervent u r-Rifużjoni”, iktar ’il quddiem il-“UBIR”), li dak iż-żmien kien jismu l-Office central des contingents et licences (l-“Uffiċċju Ċentrali tal-Kwoti u l-Liċenzji, il-Belġju). Abbażi ta’ dawn id-dikjarazzjonijiet, Saint-Louis Sucre kisbet mill-UBIR ħlasijiet bil-quddiem bħala parti mir-rifużjonijiet fuq l-esportazzjoni li kellha dritt għalihom. Dawn il-ħlasijiet inkisbu definittivament minn Saint-Louis Sucre, bħala rifużjonijiet għall-esportazzjoni, meta ġiet prodotta l-prova li z-zokkor kien effettivament ħalla t-territorju doganali tal-Unjoni.
–

għal Morgan Stanley & Co International plc, minn C. Aldebert u C. Reinbold, avukati,
68

Hekk kif jirriżulta mill-ġurisprudenza tal-Qorti tal-Ġustizzja, bħala prinċipju l-Istati Membri huma obbligati li debitament jieħdu inkunsiderazzjoni, għall-vetturi preċedentement irreġistrati fi Stati Membri oħra, ir-riżultati tal-kontrolli tekniċi magħmula f’dawn l-Istati Membri tal-aħħar u l-kontroll tekniku ma jistax jiġi impost b’mod ġenerali u sistematiku għal dawn il-vetturi (ara, f’dan is-sens, is-sentenzi tal-5 ta’ Ġunju 2008, Il‑Kummissjoni vs Il‑Polonja, C‑170/07, mhux ippubblikata, EU:C:2008:322, punti 39 u 44, kif ukoll tas-6 ta’ Settembru 2012, Il‑Kummissjoni vs Il‑Belġju, C‑150/11, EU:C:2012:539, punt 62). Madankollu, b’kunsiderazzjoni tal-importanza tal-għan li jikkonsisti li tiġi ggarantita s-sigurtà tat-traffiku tat-triq fi ħdan l-Unjoni li d-Direttiva 2009/40 ssegwi, hekk kif jirriżulta mill-premessa 2 tagħha, huwa possibbli għall-Istat Membru li jissottometti vettura importata għal kontroll qabel ir-reġistrazzjoni tagħha f’dan l-Istat Membru jekk, minkejja t-teħid inkunsiderazzjoni tar-riżultati tal-kontrolli tekniki magħmula fi Stat Membru ieħor, jeżistu indizji konkreti li din il-vettura effettivament tippreżenta riskju għas-sigurtà fit-toroq (ara, f’dan is-sens, is-sentenza tas-6 ta’ Settembru 2012, Il‑Kummissjoni vs Il-Belġju, C‑150/11, EU:C:2012:539, punti 59 sa 61).