ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Απόφαση του Δικαστηρίου

της 22ας Φεβρουαρίου 2002

στην υπόθεση Ε-2/01: Δρ Franz Martin Pucher

Δικαίωμα εγκατάστασης - Απαίτηση κατοικίας για τουλάχιστον ένα από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ημεδαπής εταιρείας

(2002/C 115/06)

Στην υπόθεση Ε-2/01: Δρ Franz Martin Pucher - Παραπομπή στο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη δημιουργία Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου εκ μέρους του Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (/διοικητικό δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην έφεση που ασκήθηκε από τον Δρ Franz Martin Pucher κατά της απόφασης της κυβέρνησης του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν, σχετικά με την ερμηνεία των άρθρων 4, 31 και 33 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το Δικαστήριο, συγκείμενο από: Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρος, Carl Baudenbacher και Per Tresselt (Εισηγητής), Δικαστές, εξέδωσε συμβουλευτική γνώμη στις 22 Φεβρουαρίου 2002, της οποίας το διατακτικό έχει ως εξής:

1. Διάταξη του εθνικού δικαίου κράτους του ΕΟΧ, όπως η επίδικος στην κύρια διαδικασία, η οποία απαιτεί ότι τουλάχιστον ένα από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ημεδαπής εταιρείας, που είναι εξουσιοδοτημένο να διοικεί και να εκπροσωπεί την εν λόγω εταιρεία, πρέπει να είναι μόνιμος κάτοικος του κράτους αυτού, συνιστά περιορισμό στην ελευθερία εγκατάστασης κατά την έννοια του άρθρου 31 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.

2. Μια τέτοιου είδους διάταξη δεν μπορεί να δικαιολογείται από λόγους δημόσιας τάξεως ή/και δημόσιας ασφάλειας κατά την έννοια του άρθρου 33 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.
Αποφασή του Δικαστηρίου

της 22ας Φεβρουαρίου 2002

στην υπόθεση Ε-1/01: Hörður Einarsson κατά ισλανδικού κράτους

Διαφοροποιημένος φόρος προστιθέμενης αξίας επί βιβλίων - Άρθρο 14 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ - Υποκείμενα στον ανταγωνισμό προϊόντα - Έμμεση προστασία εγχώριων προϊόντων

(2002/C 115/05)

Στην υπόθεση Ε-1/01: Hörður Einarsson κατά ισλανδικού κράτους - Παραπομπή στο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη δημιουργία Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου εκ μέρους του Héraðsdómur Reykjavíkur (πρωτοδικείο του Reykjavík), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης σχετικά με την ερμηνεία των άρθρων 4, 10 και 14 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το Δικαστήριο, συγκείμενο από: Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρος, Carl Baudenbacher και Per Tresselt (Εισγηγητής), Δικαστές, εξέδωσε συμβουλευτική γνώμη στις 22 Φεβρουαρίου 2002, της οποίας το διατακτικό έχει ως εξής:

1. Η εξουσία κράτους του ΕΟΧ να επιβάλλει φόρο προστιθέμενης αξίας δεν αποκλείει την εφαρμογή των κανόνων της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.

2. Εθνική διάταξη κράτους του ΕΟΧ στην οποία προβλέπεται ότι στα εκδιδόμενα στη γλώσσα του εν λόγω κράτους ΕΟΧ βιβλία επιβάλλεται φόρος προστιθέμενης αξίας χαμηλότερος από εκείνον που επιβάλλεται στα ξενόγλωσσα βιβλία, είναι ασυμβίβαστη με το άρθρο 14 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.

3. Μια τέτοιου είδους διάταξη δεν μπορεί να δικαιολογείται από λόγους δημόσιου συμφέροντος για την αναβάθμιση της θέσης της εθνικής γλώσσας.

4. Σε περίπτωση που διάταξη του εσωτερικού δικαίου είναι ασυμβίβαστη με το άρθρο 14 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το δε άρθρο αυτό έχει μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο, δημιουργείται κατάσταση η οποία διέπεται από την υποχρέωση που έχουν αναλάβει τα κράτη ΕΖΕΣ δυνάμει του πρωτοκόλλου 35 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, αρχή της οποίας είναι ότι υπερισχύει ο μεταφερθείς στο εσωτερικό δίκαιο κανόνας της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.
Απόφαση του Δικαστηρίου

της 22ας Μαρτίου 2002

στην υπόθεση Ε-3/01 [προδικαστικό ερώτημα του Héraðsdómur Reykjavíkur (Πρωτοδικείο του Reykjavík)]: Alda Viggósdóttir κατά Íslandspóstur hf. (Iceland Post Ltd)

Οδηγία 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου - Μετατροπή ενός δημόσιου διοικητικού οργανισμού σε ανώνυμη εταιρεία που ανήκει εξ ολοκλήρου στο κράτος

(2002/C 140/15)

Στην υπόθεση Ε-3/01: παραπομπή στο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη δημιουργία εποπτεύουσας αρχής και δικαστηρίου εκ μέρους του Héraðsdómur Reykjavíkur (Πρωτοδικείο του Reykjavík), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης σε υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιόν του σχετικά με την ερμηνεία της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, με ιδιαίτερη αναφορά στην οδηγία 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Φεβρουαρίου 1977, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων, και ιδίως τα άρθρα 1 και 3, το Δικαστήριο, απαρτιζόμενο από: Thór Vilhjálmsson, πρόεδρος, Carl Baudenbacher (εισηγητής) και Per Tresselt, δικαστές, εξέδωσε, στις 22 Μαρτίου 2002, απόφαση της οποίας το διατακτικό έχει ως εξής:

Η μετατροπή ενός δημόσιου οργανισμού σε ανώνυμη εταιρεία που ανήκει εξ ολοκλήρου στο κράτος μπορεί να συνιστά μεταβίβαση κατά την έννοια της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Φεβρουαρίου 1977, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων. Η συγκεκριμένη οδηγία μπορεί να εφαρμόζεται όταν ο εργαζόμενος, κατά τη στιγμή της μεταβίβασης, απολάμβανε προστασίας ως εργαζόμενος σύμφωνα με το εθνικό εργατικό δίκαιο. Κατά συνέπεια, εναπόκειται στο εθνικό δικαιοδοτικό όργανο να αξιολογήσει το κατά πόσον αυτό ισχύει ή το κατά πόσον ο εργαζόμενος απολάμβανε προστασίας έναντι της απόλυσης σύμφωνα με το δημόσιο δίκαιο.

Ο εργαζόμενος δεν μπορεί να αποποιηθεί τα δικαιώματα που του αναγνωρίζονται από τις δεσμευτικές διατάξεις της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ. Η οδηγία, εντούτοις, δεν αποκλείει τη σύναψη συμφωνίας με το νέο εργοδότη για την τροποποίηση της σχέσης εργασίας, στο βαθμό που αυτή η τροποποίηση επιτρέπεται απο το ισχύον εθνικό δίκαιο σε καταστάσεις άλλες πέραν εκείνων που συνεπάγονται τη μεταβίβαση επιχείρησης.
Απόφαση του Δικαστηρίου

της 30ής Μαΐου 2002

στην υπόθεση E-4/01: Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης από το Héraðsdómur Reykjavíkur (Πρωτοδικείο του Ρέικιαβικ): Karl K. Karlsson hf. κατα του Ισλανδικού Κράτους

Κρατικό μονοπώλιο αλκοολούχων ποτών - ασυμβίβαστο με το άρθρο 16 της συμφωνίας ΕΟΧ - Κρατική ευθύνη σε περίπτωση παράβασης της νομοθεσίας ΕΟΧ - Όροι ευθύνης

(2002/C 177/07)

Στην υπόθεση E-4/01: παραπομπή στο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη δημιουργία εποπτεύουσας αρχής και δικαστηρίου εκ μέρους του Héraðsdómur Reykjavíkur, για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης σε υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιόν του σχετικά με τα ερωτήματα κατά πόσον το κρατικό μονοπώλιο για την εισαγωγή και τη χονδρική πώληση αλκοολούχων ποτών που ίσχυε στην Ισλανδία έως την 1η Δεκεμβρίου 1995 ήταν ασυμβίβαστο προς τη συμφωνία ΕΟΧ και, σε καταφατική περίπτωση, κατά πόσον ένας ενδεχόμενος εισαγωγέας αλκοολούχων ποτών δικαιούται κρατικής αποζημίωσης για τη χρηματοοικονομική ζημία που υπέστη λόγω του μονοπωλίου αυτού, το Δικαστήριο, απαρτιζόμενο από τους Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρο, Carl Baudenbacher και Per Tresselt (Εισηγητής), Δικαστές, εξέδωσε στις 30 Μαΐου 2002 απόφαση, της οποίας το διατακτικό έχει ως εξής:

1. Η διατήρηση μετά την 1η Ιανουαρίου 1994 κρατικού μονοπωλίου για την εισαγωγή αλκοολούχων ποτών είναι ασυμβίβαστη με το άρθρο 16 της συμφωνίας ΕΟΧ.

2. Βάσει της συμφωνίας ΕΟΧ, ένα κράτος ΕΟΧ φέρει την ευθύνη αποζημίωσης ενδεχόμενου εισαγωγέα αλκοολούχων ποτών για την απώλεια ή τη ζημία που υπέστη λόγω της διατήρησης κρατικού μονοπωλίου για την εισαγωγή αλκοολούχων ποτών, εφόσον πληρούνται οι όροι κρατικής ευθύνης για αποζημίωση. Εφόσον πληρούνται οι όροι αυτοί, η κρατική ευθύνη αποζημίωσης για τις εν λόγω απώλειες και ζημίες πρέπει να βασίζεται στο εθνικό δίκαιο που διέπει την ευθύνη για αποζημίωση. Οι κανόνες αποζημίωσης που θεσπίζονται από το εθνικό δίκαιο δεν πρέπει να είναι λιγότερο ευνοϊκοί απο εκείνους που σχετίζονται με παρόμοιες εγχώριες απαιτήσεις και δεν πρέπει να περιορίζονται έτσι ώστε να καθίσταται πρακτικά αδύνατη ή υπέρμετρα δυσχερής η λήψη τέτοιου είδους αποζημίωσης.

3. Κατ' αρχήν, αρμόδιο για να αποφασίσει κατά πόσον πληρούνται οι όροι ευθύνης του κράτους για αποζημίωση είναι το εθνικό δικαστήριο. Κατά την εκτίμηση αυτή πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα ακόλουθα στοιχεία: 1) πρόθεση του άρθρου 16 της συμφωνίας ΕΟΧ είναι η χορήγηση δικαιωμάτων σε άτομα· 2) η παραβίαση του άρθρου 16 της συμφωνίας ΕΟΧ είναι αρκούντως σοβαρή ώστε να συνεπάγεται ευθύνη για αποζημίωση· 3) εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσον υφίσταται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παραβίασης του άρθρου 16 της συμφωνίας ΕΟΧ και της προκληθείσας ζημίας.
Εντολή του προεδρού του Δικαστηρίου της 21ης Μαΐου 2002



Επίσημη Εφημερίδα αριθ. C 177 της 25/07/2002 σ. 0007 - 0007



Εντολή του προεδρού του Δικαστηρίου της 21ης Μαΐου 2002 (2002/C 177/06) Στην υπόθεση E-8/01, Gunnar Amundsen AS κ. ά. κατά Vectura AS, σχετικά με το εάν υπήρξε παράβαση του άρθρου 54 του ΕΟΧ καθώς και απαίτηση αποζημιώσης για ζημίες προξενηθείσες από την παράβαση, ο πρόεδρος του Δικαστηρίου εξέδωσε απόφαση, στις 21 Μαΐου 2002, με το ακόλουθο διατακτικό: Η υπόθεση E-8/01 διαγράφεται από το μητρώο.
Απόφαση του Δικαστηρίου

της 18ης Οκτωβρίου 2002

στην υπόθεση Ε-7/01: Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης από το Gulating lagmannsrett (Εφετείο του Gulating): Hegelstad Eiendomsselskap Arvid B. Hegelstad και λοιποί κατά Hydro Texaco AS

[Ανταγωνισμός - Συμφωνίες αποκλειστικής προμήθειας - Συμφωνίες σχετικά με πρατήρια καυσίμων - Άρθρο 53 της συμφωνίας ΕΟΧ - Κανονισμός ΕΟΚ αριθ. 1984/83 - Ακυρότητα]

(2003/C 10/10)

Στην υπόθεση Ε-7/01: παραπομπή στο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη δημιουργία εποπτεύουσας αρχής και δικαστηρίου εκ μέρους του Gulating lagmannsrett (Εφετείο του Gulating) για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιόν του μεταξύ Hegelstad Eiendomsselskap Arvid B. Hegelstad και λοιπών και Hydro Texaco AS σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 53 της συμφωνίας ΕΟΧ, το Δικαστήριο, απαρτιζόμενο από τους Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρο, Carl Baudenbacher (Εισηγητή) και Per Tresselt, Δικαστές, εξέδωσε στις 18 Οκτωβρίου 2002 απόφαση, το διατακτικό της οποίας έχει ως εξής:

1. Συμφωνία μεταξύ ενός προμηθευτή καυσίμων και λιπαντικών και ενός ανεξάρτητου υπεύθυνου εκμετάλλευσης πρατηρίου καυσίμων, η οποία προβλέπει υποχρέωση αποκλειστικής προμήθειας που δεν είναι δυνατόν να τερματισθεί από τον πρατηριούχο για διάστημα 15 ετών, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της απαλλαγής κατά κατηγορία όσον αφορά τις συμφωνίες αποκλειστικής προμήθειας που προβλέπονται στον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1984/83.

2. Η απαγόρευση που θεσπίζεται από το άρθρο 53 παράγραφος 1 της συμφωνίας ΕΟΧ δεν εφαρμόζεται σε συμφωνία αποκλειστικής προμήθειας η οποία έχει συναφθεί μεταξύ ενός προμηθευτή καυσίμων και λιπαντικών και ενός ανεξάρτητου υπεύθυνου εκμετάλλευσης πρατηρίου καυσίμων για καθορισμένη περίοδο 15 ετών, εφόσον αυτό το είδος συμφωνίας ελάχιστα συμβάλλει στο συνολικό αποτέλεσμα περιορισμού του ανταγωνισμού που παράγεται από το σύνολο των συμφωνιών που υπάρχουν στην αγορά.

3. Η αυτόματη ακυρότητα που περοβλέπεται στο άρθρο 53 παράγραφος 2 της συμφωνίας ΕΟΧ εφαρμόζεται αποκλειστικά και μόνο στα τμήματα εκείνα της συμφωνίας τα οποία θίγονται από την απαγόρευση του άρθρου 53 παράγραφος 1 της συμφωνίας ΕΟΧ. Το εθνικό δικαστήριο είναι αρμόδιο να προσδιορίσει, σύμφωνα με το σχετικό εθνικό δίκαιο, αν η ακυρότητα θίγει την ισχύ άλλων τμημάτων της συμφωνίας.
Απόφαση του Δικαστηρίου

της 9ης Οκτωβρίου 2002

στην υπόθεση Ε-6/01: Αίτηση του Oslo byrett (Πρωτοδικείο του Όσλο) για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης: CIBA Speciality Chemicals Water Treatment Ltd και άλλοι κατά Νορβηγικού Κράτους, εκπροσωπούμενου από το Υπουργείο Εργασίας και Δημόσιας Διοίκησης

Κανονισμός διαδικασίας - Παραδεκτό - Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου - Αρμοδιότητα της Μεικτής Επιτροπής ΕΟΧ

(2003/C 10/09)

Στην υπόθεση Ε-6/01: αίτηση στο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη δημιουργία εποπτεύουσας αρχής και δικαστηρίου, εκ μέρους του Oslo byrett (Πρωτοδικείο του Όσλο), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιόν του μεταξύ της επιχείρησης CIBA Speciality Chemicals Water Treatment Ltd και άλλων και του νορβηγικού κράτους, εκπροσωπούμενου από το Υπουργείο Εργασίας και Δημόσιας Διοίκησης, σχετικά με την ερμηνεία: των άρθρων 92, 93, 98 και 102 της συμφωνίας ΕΟΧ· του άρθρου 97 του κανονισμού διαδικασίας του Δικαστηρίου· του παραρτήματος ΙΙ της συμφωνίας ΕΟΧ, κεφάλαιο XV (επικίνδυνες ουσίες), σημείο 1, ιδίως της δήλωσης σχετικά με τις ενδεχόμενες παρεκκλίσεις ενός κράτους ΕΖΕΣ από τις κοινοτικές πράξεις όσον αφορά την ταξινόμηση και επισήμανση επικίνδυνων ουσιών· της κοινής δήλωσης της Μεικτής Επιτροπής ΕΟΧ η οποία εκδόθηκε στις 22 Ιουνίου 1995, σχετικά με τη συμφωνία ΕΟΧ - παράρτημα ΙΙ, κεφάλαιο XV - όσον αφορά τις ρήτρες επανεξέτασης στον τομέα των επικίνδυνων ουσιών (ΕΕ C 6 του 11.1.1996, σ. 7), ιδίως του παραρτήματος ΙΙ της εν λόγω κοινής δήλωσης, που προβλέπει ορισμένες παρεκκλίσεις για τη Νορβηγία· και, της κοινής δήλωσης της Μεικτής Επιτροπής ΕΟΧ που εκδόθηκε στις 26 Μαρτίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία ΕΟΧ - παράρτημα ΙΙ, κεφάλαιο XV - όσον αφορά τις ρήτρες επανεξέτασης στον τομέα των επικίνδυνων ουσιών (ΕΕ C 185 του 1.7.1999, σ. 6), ιδίως του παραρτήματος της εν λόγω κοινής δήλωσης, που προβλέπει ορισμένες παρεκκλίσεις για τη Νορβηγία, το Δικαστήριο, απαρτιζόμενο από: Thór Vilhjálmsson (Δικαστής-Εισηγητής), Πρόεδρος, Carl Baudenbacher και Per Tresselt, εξέδωσε στις 9 Οκτωβρίου 2002 απόφαση το διατακτικό της οποίας έχει ως εξής:

Η Μεικτή Επιτροπή ΕΟΧ ήταν αρμόδια να εκδώσει την κοινή δήλωση της 26ης Μαρτίου 1999, σύμφωνα με την οποία επιτρέπονται στη Νορβηγία ορισμένες παρεκκλίσεις από τους σχετικούς κοινοτικούς κανόνες όσον αφορά την ταξινόμηση και επισήμανση επικίνδυνων ουσιών.
Απόφαση του Δικαστηρίου

της 14ης Ιουλίου 2000

επί της υπόθεσης E-1/00 (αίτηση για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης υποβληθείσα από το τοπικό δικαστήριο του Ρέικιαβικ (Héraðsdómur Reykjavíkur): οργανισμός διαχείρισης δημόσιου χρέους (Lánasýsla ríkisins) κατά Íslandsbanki-FBA hf., πρώην Icelandic Investment Bank hf. (Fjárfestingarbanka atvinnulífsins hf.)

Ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων - Χορήγηση κρατικών εγγυήσεων για χρηματικά δάνεια - Χρέωση διαφορετικών ποσών ως προμήθειας για τη χορήγηση εγγύησης για τα ξένα και τα εγχώρια δάνεια

(Σύμφωνα με το άρθρο 27 παράγραφος 5 των διαδικαστικών κανόνων, τα κείμενα στην αγγλική και την ισλανδική γλώσσα είναι τα μόνα αυθεντικά)

(2001/C 24/02)

Στην υπόθεση E-1/00: αίτηση προς το Δικαστήριο βάσει του άρθρου 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών της ΕΖΕΣ για την ίδρυση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, υποβληθείσα από το τοπικό δικαστήριο του Ρέικιαβικ (Héraðsdómur Reykjavíkur), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης σχετικά με την ενώπιόν του υπόθεση με διαδίκους τον οργανισμό διαχείρισης δημόσιου χρέους (Lánasύsla ríkisins) και την Íslandsbanki-FBA hf., πρώην Icelandic Investment Bank hf. (Fjárfestingarbanka atvinnulífsins hf.), με αντικείμενο την ερμηνεία των άρθρων 4, 40, 42 και 61 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το Δικαστήριο, απαρτιζόμενο από τους: Thór Vilhjálmsson, πρόεδρο, Carl Baudenbacher και Per Tresselt (δικαστή-εισηγητή), δικαστές, και από τον Gunnar Selvik, γραμματέα, εξέδωσε συμβουλευτική γνώμη στις 14 Ιουλίου 2000, το εκτελεστέο σκέλος της οποίας έχει ως εξής:

Οι εθνικές διατάξεις ενός συμβαλλόμενου μέρους της συμφωνίας για τον ΕΟΧ οι οποίες προβλέπουν:

α) ότι ένας δανειολήπτης, ο οποίος δικαιούται να λάβει κρατική εγγύηση, είναι υποχρεωμένος να καταβάλει για την εγγύηση αυτή προμήθεια μόνο αν το δάνειο χορηγείται από οντότητες άλλων συμβαλλομένων μερών αλλά όχι αν το δάνειο του χορηγείται από εγχώριες οντότητες

ή

β) ότι ένας δανειολήπτης, ο οποίος δικαιούται να λάβει κρατική εγγύηση, είναι υποχρεωμένος να καταβάλει για την εγγύηση αυτή υψηλότερη προμήθεια αν το δάνειο χορηγείται από οντότητες άλλων συμβαλλομένων μερών παρά αν το δάνειο χορηγείται από εγχώριες οντότητες,

είναι ασυμβίβαστες με το άρθρο 40 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, σε συνδυασμό με την οδηγία 88/361/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΖΕΣ

(2000/C 52/11)

1. Σύνθεση του Δικαστηρίου

Σε δημόσια συνεδρίαση του Δικαστηρίου που πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2000, μετά από υπόδειξη της νορβηγικής κυβέρνησης και απόφαση των εκπροσώπων των συμβαλλομένων μερών, ο κ. Per Tresselt διορίστηκε Δικαστής στο Δικαστήριο ΕΖΕΣ για το χρονικό διάστημα από την 1η Ιανουαρίου 2000 μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2005, διαδεχόμενος τον κ. Bjørn Haug. Ο κ. Tresselt ορκίστηκε σε δημόσια συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2000, σύμφωνα με το πρωτόκολλο 5, άρθρο 2 της συμφωνίας μεταξύ των χωρών ΕΖΕΣ για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου (η συμφωνία ΕΟΧ/Δικαστηρίου).

2. Εκλογή του Προέδρου του Δικαστηρίου

Στις 11 Ιανουαρίου 2000, μετά από την ανάδειξη του νέου δικαστή του Δικαστηρίου ΕΖΕΣ, εξελέγη ο κ. Thór Vilhálmsson ως Πρόεδρος του Δικαστήριο ΕΖΕΣ, σύμφωνα με το άρθρο 30 της συμφωνίας ΕΟΧ/Δικαστηρίου για το χρονικό διάστημα από τις 11 Ιανουαρίου 2000 μέχρι της 31ης Δεκεμβρίου 2002.
Απόφαση του Δικαστηρίου

της 5ης Απριλίου 2001

στην υπόθεση Ε-3/00: Εποπτεύουσα Αρχή ΕΖΕΣ κατά Βασιλείου της Νορβηγίας

Παράλειψη εκπλήρωσης υποχρεώσεων συμβαλλόμενου μέρους - Εμπλουτισμός τροφίμων με σίδηρο και βιταμίνες - Προστασία της δημόσιας υγείας - Αρχή της προφύλαξης

(2001/C 164/05)

Στην υπόθεση Ε-3/00: Εποπτεύουσα Αρχή ΕΖΕΣ κατά Βασιλείου της Νορβηγίας - αίτηση δήλωσης ότι, με την εφαρμογή της νομοθεσίας της κατά τρόπο ώστε να απαγορεύσει την εισαγωγή και εμπορία στη Νορβηγία κορν-φλέικς εμπλουτισμένων ανά 100 g με 1 mg θειαμίνης, 1 mg ριβοφλαβίνης, 10 mg νιακίνης και 7 mg σιδήρου, που νομίμως παρήχθησαν και διατέθηκαν στο εμπόριο σε άλλα κράτη ΕΟΧ, το Βασίλειο της Νορβηγίας παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της δυνάμει του άρθρου 11 ΕΟΧ, το Δικαστήριο, αποτελούμενο από τους: Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρο, Carl Baudenbacher (Δικαστή-Εισηγητή), και Per Tresselt, Δικαστές, εξέδωσε απόφαση στις 5 Απριλίου 2001, της οποίας το διατακτικό έχει ως εξής:

1. Δηλώνει ότι, με την εφαρμογή της νομοθεσίας της κατά τρόπο ώστε να απαγορεύσει την εισαγωγή και εμπορία στη Νορβηγία κορν-φλέικς εμπλουτισμένων ανά 100 g με 1 mg θειαμίνης, 1 mg ριβοφλαβίνης, 10 mg νιακίνης και 7 mg σιδήρου, που νομίμως παρήχθησαν και διατέθηκαν στο εμπόριο σε άλλα κράτη ΕΟΧ, το Βασίλειο της Νορβηγίας παρέλειψε, τη συγκεκριμένη στιγμή, δηλαδή στις 14 Ιανουαρίου 2000, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της δυνάμει του άρθρου 11 ΕΟΧ.

2. Διατάσσει το Βασίλειο της Νορβηγίας να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα.
Συμβουλευτική γνώμη του Δικαστηρίου

της 14ης Ιουνίου 2001

στην υπόθεση Ε-4/00 (Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης του Διοικητικού Δικαστηρίου του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν): Dr Johann Brändle

Δικαίωμα εγκατάστασης - Κανόνας περί αποκλειστικής απασχόλησης - Αιτιολόγηση λόγω υπέρτατου γενικού συμφέροντος

(Σύμφωνα με το άρθρο 27 παράγραφος 5 του κανονισμού διαδικασίας, τα κείμενα στην αγγλική και γερμανική γλώσσα είναι τα μόνα αυθεντικά)

(2001/C 237/07)

Στην υπόθεση Ε-4/00: αίτηση υποβληθείσα στο Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, από το Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (/Διοικητικό Δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιόν του σχετικά με τον Dr Johann Brändle, όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 31 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το Δικαστήριο συγκείμενο από τους: Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρο, Carl Baudenbacher και Per Tresselt (εισηγητή δικαστή), δικαστές, και Gunnar Selvik, γραμματέα, εξέδωσε στις 14 Ιουνίου 2001 συμβουλευτική γνώμη, το διατακτικό της οποίας έχει ως εξής:

Είναι ασυμβίβαστη προς το άρθρο 31 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ εθνική διάταξη συμβαλλόμενου μέρους της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, η οποία ορίζει ότι ιατρός δεν μπορεί να εργάζεται σε περισσότερα του ενός ιατρεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας.
Συμβουλευτική γνώμη του Δικαστηρίου

της 14ης Ιουνίου 2001

στην υπόθεση Ε-6/00 (Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης του Διοικητικού Δικαστηρίου του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν): Dr Jürgen Tschannett

Δικαίωμα εγκατάστασης - Κανόνας περί αποκλειστικής απασχόλησης - Αιτιολόγηση λόγω υπέρτατου γενικού συμφέροντος

(Σύμφωνα με το άρθρο 27 παράγραφος 5 του κανονισμού διαδικασίας, τα κείμενα στην αγγλική και γερμανική γλώσσα είναι τα μόνα αυθεντικά)

(2001/C 237/05)

Στην υπόθεση Ε-6/00: αίτηση υποβληθείσα στο Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, από το Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (/Διοικητικό Δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιόν του σχετικά με τον Dr Jürgen Tschannett, όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 31 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το Δικαστήριο συγκείμενο από τους: Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρο, Carl Baudenbacher και Per Tresselt (εισηγητή δικαστή), δικαστές, και Gunnar Selvik, γραμματέα, εξέδωσε στις 14 Ιουνίου 2001 συμβουλευτική γνώμη, το διατακτικό της οποίας έχει ως εξής:

Είναι ασυμβίβαστη προς το άρθρο 31 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ εθνική διάταξη συμβαλλόμενου μέρους της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, η οποία ορίζει ότι ιατρός δεν μπορεί να εργάζεται σε περισσότερα του ενός ιατρεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας.
Συμβουλευτική γνώμη του Δικαστηρίου

της 14ης Ιουνίου 2001

στην υπόθεση Ε-5/00 (Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης του Διοικητικού Δικαστηρίου του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν): Dr Josef Mangold

Δικαίωμα εγκατάστασης - Κανόνας περί αποκλειστικής απασχόλησης - Αιτιολόγηση λόγω υπέρτατου γενικού συμφέροντος

(Σύμφωνα με το άρθρο 27 παράγραφος 5 του κανονισμού διαδικασίας, τα κείμενα στην αγγλική και γερμανική γλώσσα είναι τα μόνα αυθεντικά)

(2001/C 237/06)

Στην υπόθεση Ε-5/00: αίτηση υποβληθείσα στο Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, από το Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (/Διοικητικό Δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιόν του σχετικά με τον Dr Josef Mangold, όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 31 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το Δικαστήριο συγκείμενο από τους: Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρο, Carl Baudenbacher και Per Tresselt (εισηγητή δικαστή), δικαστές, και Gunnar Selvik, γραμματέα, εξέδωσε στις 14 Ιουνίου 2001 συμβουλευτική γνώμη, το διατακτικό της οποίας έχει ως εξής:

Είναι ασυμβίβαστη προς το άρθρο 31 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ εθνική διάταξη συμβαλλόμενου μέρους της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, η οποία ορίζει ότι οδοντίατρος δεν μπορεί να εργάζεται σε περισσότερα του ενός ιατρεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας.