Απόφαση του Δικαστηρίου

της 14ης Ιουνίου 2001

στην υπόθεση Ε-7/00 (αίτηση συμβουλευτικής γνώμης του Héraðsdómur Reykjavíkur (τοπικό Δικαστήριο του Reykjavík): Halla Helgadóttir κατά Daníel Hjaltason και Iceland Insurance Company Ltd

Οδηγίες ασφάλισης αυτοκινήτων οχημάτων - Ομοιόμορφο σύστημα αποζημίωσης - Αποζημίωση θυμάτων

(Σύμφωνα με το άρθρο 27 παράγραφος 5 του κανονισμού διαδικασίας, τα κείμενα στην αγγλική και ισλανδική γλώσσα είναι τα μόνα αυθεντικά)

(2001/C 237/08)

Στην υποθεση Ε-7/00: αίτηση υποβληθείσα στο Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 34 της συμφωνίας μεταξύ των κρατών ΕΖΕΣ για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, από το Héraðsdómur Reykjavíkur (τοπικό δικαστήριο του Reykjavík), για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιόν του μεταξύ των Halla Helgadóttir και Daníel Hjaltason και Iceland Insurance Company Ltd, σχετικά με την ερμηνεία της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, και ειδικότερα των ακόλουθων πράξεων που αναφέρονται στο παράρτημα IX: της πράξης που αναφέρεται στο σημείο 8 του πααρτήματος IX (οδηγία 72/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 24ης Απριλίου 1972 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και με τον έλεγχο της υποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής), της πράξης που αναφέρεται στο σημείο 9 του παραρτήματος IX (δεύτερη οδηγία 84/5/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 30ής Δεκεμβρίου 1983 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων), της πράξης που αναφέρεται στο σημείο 10 του παραρτήματος IX (τρίτη οδηγία 90/232/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 14ης Μαΐου 1990 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων), το Δικαστήριο συγκείμενο από τους: Thór Vilhjálmsson, Πρόεδρο, Carl Baudenbacher (εισηγητή δικαστή) και Per Tresselt, δικαστές, και Gunnar Selvik, γραμματέα, εξέδωσε στις 14 Ιουνίου 2001 συμβουλευτική γνώμη, το διατακτικό της οποίας έχει ως εξής:

1. Συμβιβάζεται με τη νομοθεσία για τον ΕΟΧ, και ειδικότερα με την οδηγία 72/166/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 24ης Απριλίου 1972 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και με τον έλεγχο της υποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής, με τη δεύτερη οδηγία 84/5/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 30ής Δεκεμβρίου 1983 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων, και με την τρίτη οδηγία 90/232/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 14ης Μαΐου 1990 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την ασφάλιση αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων, ο καθορισμός της αποζημίωσης που καταβάλλεται στα θύματα βάσει της ασφάλισης αστικής ευθύνης έναντι τρίτων ενός οχήματος, σύμφωνα με τη σχετική εθνική νομοθεσία που προβλέπει ομοιόμορφη αποζημίωση με βάση το βαθμό μη χρηματικής ζημίας (βαθμός ιατρικής αναπηρίας), ανεξάρτητα από το βαθμό της μόνιμης αναπηρίας (βαθμός επαγγελματικής αναπηρίας), στις περιπτώσεις θυμάτων τα οποία, την ημερομηνία του ατυχήματος, κάνουν χρήση της ικανότητας βιοπορισμού τους με τρόπο που τους παρέχει μικρό ή κανένα επαγγελματικό εισόδημα.

2. Οι προαναφερόμενες οδηγίες ασφάλισης αυτοκινήτων οχημάτων δεν περιέχουν ειδικές απαιτήσεις για την ελάχιστη αποζημίωση θύματος ευρισκόμενου στην κατάσταση που αναφέρεται στο πρώτο ερώτημα.

3. Εναπόκειται στα συμβαλλόμενα μέρη να καθορίσουν αν και σε ποια έκταση η αποζημίωση που καλύπτεται, βάσει των οδηγιών, από την υποχρεωτική ασφάλιση έναντι τρίτων πρέπει να προσαρμοστεί σε συνάρτηση με τυχόν δικαιώματα του θύματος για αποζημίωση από άλλες πηγές.