ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Προσφυγή ασκηθείσα στις 30 Ιουλίου 2002 από Technologien, Bau- und Wirtschaftsberatung GmbH και The Bellona Foundation κατά Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ

(Υπόθεση Ε-2/02)

(2002/C 293/07)

Στις 30 Ιουλίου 2002, ασκήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΖΕΣ προσφυγή κατά της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ εκ μέρους των Technologien, Bau- und Wirtschaftsberatung GmbH και The Bellona Foundation, εκπροσωπούμενων από το Advokathuset Feydt & Hamborgstrøm, St. Olavs gate 21A, Ν-0165 Oslo.

Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο πρέπει:

1. να ακυρώσει την απόφαση της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ της 31ης Μαΐου 2002 - σχετικά με την κοινοποίηση πρότασης για την τροποποίηση των κανόνων απόσβεσης του νόμου περί του φόρου πετρελαίου για τον εξοπλισμό παραγωγής και τους αγωγούς φυσικού αερίου που συνδέονται με τις νέες μεγάλες εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου [Liquefied Natural Gas (LNG)] στην επαρχία Finnmark ή στους δήμους Kåfjord, Skjervøy, Nordreisa ή Kvænangen στην επαρχία Troms καθώς και εφαρμογής των κανόνων αυτών στο σχέδιο Snøhvitøhvit (Ενίσχυση αριθ. 020.500.041) (Νορβηγία)· και

2. να καταδικάσει την Εποπτεύσυσα Αρχή της ΕΖΕΣ στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων.

Νομικά και πραγματικά περιστατικά και νομικά επιχειρήματα

- Το άρθρο 5 παράγραφος 2 σημείο 1 των κατευθυντήριων γραμμών της Εποπτεύουσας Αρχής ΕΖΕΣ για τις κρατικές ενισχύσεις προβλέπει ότι "η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ υποχρεούται να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας περί εποπτείας και Δικαστηρίου, εφόσον έχει οποιαδήποτε αμφιβολία κατά πόσο η ενίσχυση συμβιβάζεται με τη λειτουργία της συμφωνίας ΕΟΧ".

- Το άρθρο 61 παράγραφος 3 στοιχείο 8 της συμφωνίας ΕΟΧ προβλέπει ότι "οι ενισχύσεις για την προώθηση της αναπτύξεως ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων ή οικονομικών περιοχών, εφόσον δεν αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα αντέκειτο προς το κοινό συμφέρον" μπορεί να θεωρηθεί ότι συμβιβάζονται με τη λειτουργία της συμφωνίας ΕΟΧ.

- Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ προέβη σε κατάχρηση εξουσίας και παραβίασε γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου.
Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο ΕΖΕΣ από το Høyesterett (ανώτατο δικαστήριο Νορβηγίας) με απόφαση του δικαστηρίου αυτού της 17ης Δεκεμβρίου 2002 στην υπόθεση Paranova AS κατά Merck & Co Inc. και λοιποί

(Υπόθεση E-3/02)

(2003/C 75/12)

Στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ υποβλήθηκε αίτηση του Høyesterett (ανώτατο δικαστήριο), Νορβηγία, η οποία καταχωρίσθηκε στο πρωτόκολλο του δικαστηρίου στις 24 Δεκεμβρίου 2002, για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση Paranova AS κατά Merck & Co Inc. και λοιποί, σχετικά με τα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Υπάρχουν "νόμιμοι λόγοι" κατά την έννοια του άρθρου 7 παράγραφος 2 της οδηγίας 89/104/ΕΟΧ του Συμβουλίου, βλέπε άρθρα 11 και 13 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, σε περίπτωση κατά την οποία πληρούνται οι όροι για να επιτραπεί σε παράλληλο εισαγωγέα η επανασυσκευασία φαρμακευτικών προϊόντων και η εκ νέου τοποθέτηση σε αυτά του εμπορικού σήματος αλλά κατά την οποία ο δικαιούχος του εμπορικού σήματος αντιτάσσεται στην εμπορία του επανασυσκευασμένου προϊόντος με το εμπορικό σήμα εκ νέου τοποθετημένο σε συσκευασία την οποία ο παράλληλος εισαγωγέας έχει διακοσμήσει με χρωματιστές λωρίδες ή άλλα γραφικά στοιχεία που αποτελούν τμήμα της σχεδίασης της συσκευασίας;

2. Στην απάντηση που θα δοθεί στο ερώτημα πρέπει να προσδιοριστεί το κατά πόσο το κριτήριο της αναγκαιότητας το οποίο εφάρμοσε το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά την ερμηνεία των "νόμιμων λόγων" κατά την έννοια του άρθρου 7 παράγραφος 2 της οδηγίας 89/104/ΕΟΧ του Συμβουλίου ισχύει επίσης για τον πιο ειδικό σχεδιασμό της συσκευασίας, ή εάν ο πιο ειδικός σχεδιασμός της συσκευασίας πρέπει να αξιολογηθεί αποκλειστικά με βάση τον όρο ότι η επανασυσκευασία δεν πρέπει να βλάπτει τη φήμη του δικαιούχου του εμπορικού σήματος ή τη φήμη του εμπορικού σήματος.
Αίτηση προς το Δικαστήριο ΕΖΕΣ για συμβουλευτική γνώμη εκ μέρους του Héraðsdómur Reykjavíkur (Πρωτοδικείο Reykjavík) στην υπόθεση Hörður Einarsson κατά της Δημοκρατίας της Ισλανδίας

(Υπόθεση Ε-1/01)

(2001/C 164/06)

Στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ έχει υποβληθεί μια αίτηση εκ μέρους του Héraðsdómur Reykjavíkur (πρωτοδικείο Reykjavík), η οποία παρελήφθη από το εν λόγω Δικαστήριο στις 11 Ιανουαρίου του 2001, για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση Hörður Einarsson κατά της Δημοκρατίας της Ισλανδίας με τα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Είναι συμβιβάσιμη με το δίκαιο ΕΟΧ, και ιδίως με τα άρθρα 14 και 10 της συμφωνίας ΕΟΧ, ή έστω με το άρθρο 4 της συμφωνίας ΕΟΧ, η διάταξη σύμφωνα με την οποία ο φόρος προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) στα βιβλία να επιβάλλεται με βάση τον ισλανδικό νόμο ο οποίος προβλέπει υψηλότερο συντελεστή (24,5 %) για τα ξενόγλωσσα βιβλία σε σχέση με τα βιβλία που είναι γραμμένα στην ισλανδική γλώσσα (14 %), όταν τα βιβλία στην ισλανδική γλώσσα δημοσιεύονται γενικά στην Ισλανδία ενώ τα βιβλία στις άλλες γλώσσες δημοσιεύονται γενικά σε άλλες χώρες περιλαμβανομένων και των χωρών ΕΟΧ;

2. Ειδικότερα, α) το άρθρο 14 της συμφωνίας ΕΟΧ πρέπει να ερμηνευθεί κατά την έννοια ότι τα βιβλία στην ισλανδική γλώσσα και τα βιβλία σε άλλες γλώσσες αποτελούν παρόμοια προϊόντα κατά την έννοια αυτής της διάταξης ή β) η διαφορετική φορολόγηση των βιβλίων ανάλογα με τη γλώσσα, κατά τον τρόπο που περιγράφεται παραπάνω, είναι δυνατόν να αποτελεί έμμεση προστασία της εγχώριας παραγωγής βιβλίων;

3. Μπορεί ο διαφορετικός συντελεστής ΦΠΑ να αιτιολογηθεί με το επιχείρημα ότι στόχος των ισλανδικών αρχών είναι να βελτιωθεί η θέση της ισλανδικής γλώσσας μέσω της επιβολής χαμηλότερου ΦΠΑ στα βιβλία που είναι γραμμένα στην ισλανδική γλώσσα;

4. Η εξουσία που έχει η Ισλανδία να επιβάλλει ΦΠΑ παρεμποδίζει την εφαρμογή των κανόνων ΕΟΧ, και ιδίως των άρθρων 14 και 10 της συμφωνίας ΕΟΧ στην παρούσα περίπτωση;

5. Εάν, βάσει των απαντήσεων που θα δοθούν στα παραπάνω ερωτήματα, κριθούν ως ασυμβίβαστοι προς τη συμφωνία ΕΟΧ οι κανόνες που ρυθμίζουν το φόρο προστιθέμενης αξίας στα βιβλία, προβλέπει η συμφωνία ΕΟΧ ή οι κανόνες που προκύπτουν απ' αυτήν ποιες διατάξεις πρέπει να εφαρμόζονται στις περιπτώσεις που υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στο εθνικό δίκαιο και στους κανόνεςκ που προκύπτουν από τη συμφωνία ΕΟΧ.
Αίτηση για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης από το Δικαστήριο ΕΖΕΣ σε μια υπόθεση που εκκρεμεί ενώπιον του Reykjavík District Court - Alda Viggósdóttir κατά Iceland Post (Íslandspóstur hf.)

(Υπόθεση Ε-3/01)

(2001/C 237/04)

Από το Δικαστήριο ΕΖΕΣ ζητείται η έκδοση γνώμης ως προς τα ακόλουθα:

1) Πρέπει στο άρθρο 1 παράγραφος 1 της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου να δίδεται η ερμηνεία ότι η μετατροπή ενός δημόσιου οργανισμού σε ανώνυμη εταιρεία που ανήκει εξ ολοκλήρου στο κράτος συνιστά μεταβίβαση κατά την έννοια της διάταξης αυτής;

2) Πρέπει στο άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου να δίδεται η ερμηνεία ότι απαγορεύεται, σε μια σύμβαση εργασίας που συνάπτεται στο πλαίσιο μεταβίβασης κατά την έννοια του άρθρου 1 παράγραφος 1 της οδηγίας, να προβλέπονται λιγότερο ευνοϊκοί όροι όσον αφορά τον τερματισμό της σχέσεως εργασίας από εκείνους που απολάμβανε ο εργαζόμενος προ της ημερομηνίας της μεταβίβασης;
Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ από το Héraðsdómur Reykjavíkur (Πρωτοδικείο του Ρέικιαβικ) με απόφαση του Δικαστηρίου αυτού της 6ης Απριλίου 2001 στην υπόθεση Karl K. Karlsson κατά της Δημοκρατίας της Ισλανδίας

(Υπόθεση Ε-4/01)

(2001/C 242/09)

Στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ υποβλήθηκε αίτηση του Héraðsdómur Reykjavíkur (Πρωτοδικείο του Ρέικιαβικ), η οποία καταχωρήθηκε στο πρωτόκολλο του Δικαστηρίου στις 12 Απριλίου 2001, για έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση Karl. K. Karlsson κατά της Δημοκρατίας της Ισλανδίας σχετικά με τα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Πρέπει οι διατάξεις της συμφωνίας ΕΟΧ και ειδικότερα τα άρθρα 11 και 16 να ερμηνευτούν ότι σημαίνουν ότι η Ισλανδία ήταν υποχρεωμένη να καταργήσει το κρατικό μονοπώλιο για την εισαγωγή και τη χονδρική πώληση αλκοολούχων ποτών από την έναρξη ισχύος της συμφωνίας την 1η Ιανουαρίου 1994;

2. Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο προαναφερόμενο ερώτημα, είναι η Ισλανδία υπεύθυνη για αποζημίωση σε νομικό πρόσωπο το οποίο, κατά τη θέση σε ισχύ της συμφωνίας, ήταν αποκλειστικός αντιπρόσωπος για συγκεριμένο τύπο αλκοολούχων ποτών, για τη χρηματοοικονομική ζημία που υπέστη λόγω του γεγονότος ότι η εισαγωγή και η χονδρική πώληση των αλκοολούχων ποτών δεν επιτρεπόταν σχεδόν μέχρι δύο έτη μετά την έναρξη ισχύος της συμφωνίας ΕΟΧ, υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι όροι όσον αφορά την ευθύνη για αποζημίωση σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της ΕΖΕΣ και του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων;

3. Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στα ερωτήματα 1 και 2, πληρούνται οι όροι όσον αφορά την ευθύνη για αποζημίωση σύμφωνα με τη νομολογία των προαναφερόμενων δικαστηρίων;
Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ από το Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (Διοικητικό Δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχνεστάιν) με απόφαση του Δικαστηρίου αυτού της 12ης Μαρτίου 2001 στην υπόθεση του Dr. Martin Franz Pucher

(Υπόθεση Ε-2/01)

(2001/C 242/08)

Με απόφαση της 12ης Μαρτίου 2001 υποβλήθηκε στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ αίτηση του Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein (Διοικητικό Δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχνεστάιν), η οποία καταχωρήθηκε στο πρωτόκολλο του Δικαστηρίου στις 14 Μαρτίου 2001, για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση του Dr. Martin Franz Pucher, σχετικά με τα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Η απαίτηση όσον αφορά τον τόπο κατοικίας που επιβάλλεται από το άρθρο 180α (1) του PGR αποτελεί απροκάλυπτη ή συγκαλυμμένη διάκριση βάσει ιθαγένειας κατά την έννοια του άρθρου 4 ΕΟΧ, ή η εν λόγω απαίτηση κατοικίας συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκατάστασης που προβλέπεται από το άρθρο 31 ΕΟΧ;

2. Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο ερώτημα 1: δικαιολογείται η διάκριση ή ο περιορισμός για λόγους δημοσίου συμφέροντος, ειδικότερα για λόγους δημόσιας τάξης ή/και δημόσιας ασφάλειας (βλέπε άρθρο 33 ΕΟΧ);
Αίτηση συμβουλευτικής γνώμης που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο ΕΖΕΣ από το Oslo byrett με την απόφασή του της 22ας Αυγούστου 2001 στην υπόθεση της CIBA Specialty Chemicals και λοιπών κατά της κυβέρνησης της Νορβηγίας εκπροσωπούμενης από το Υπουργείο Τοπικής Διοίκησης και Περιφερειακής Ανάπτυξης

(Υπόθεση Ε-6/01)

(2001/C 335/07)

Με την απόφαση της 22ας Αυγούστου 2001, το Oslo byrett (το Δικαστήριο του Όσλο), Νορβηγία, υπέβαλε στο Δικαστήριο ΕΖΕΣ αίτηση που καταχωρήθηκε στο πρωτόκολλο του Δικαστηρίου στις 31 Αυγούστου 2001, για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης στην υπόθεση CIBA Specialty Chemicals και λοιποί κατά της κυβέρνησης της Νορβηγίας που εκπροσωπείται από το Υπουργείο Τοπικής Διοίκησης και Περιφερειακής Ανάπτυξης, όσον αφορά το ακόλουθο θέμα:

Εξουσιοδοτείται η Μεικτή Επιτροπή ΕΟΧ μετά την έκδοση της κοινής δήλωσης της 22ας Ιουνίου 1995, να αποφασίσει ότι η Νορβηγία δύναται να εγκρίνει παρεκκλίσεις από το ισχύον κοινοτικό κεκτημένο, όπως είναι οι παρεκκλίσεις που περιλαμβάνονται στην κοινή δήλωση της 26ης Μαρτίου 1999 της Επιτροπής ΕΟΧ όπως ερμηνεύτηκαν από το Δικαστήριο ΕΖΕΣ στην υπόθεση Ε-2/00;
Αίτημα υποβαλλόμενο από το δικαστήριο Gulagting lagmannsrett, με απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2001, για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης από το δικαστήριο της ΕΖΕΣ σχετικά με την υπόθεση Hegelstad Eiendomsselskap A. B. Hegelstad και λοιποί κατά Hydro Texaco AS

(Υπόθεση Ε-7/01)

(2002/C 81/08)

Το Gulating lagmannsrett (εφετείο του Gulating), Νορβηγία, υπέβαλε προς το δικαστήριο της ΕΖΕΣ, με απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2001, αίτημα για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης σχετικά με την υπόθεση Hegelstad Eiendomsselskap A. B. Hegelstad και λοιποί κατά Hydro Texaco AS. Η σχετική αίτηση παρελήφθη από το πρωτόκολλο του δικαστηρίου της ΕΖΕΣ στις 3 Οκτωβρίου 2001 και περιελάμβανε τα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Εμπίπτει στην απαλλαγή κατά κατηγορία που προβλέπεται στο άρθρο 53 παράγραφος 3 του κανονισμού αριθ. 964, της 4ης Δεκεμβρίου 1992, κεφάλαιο ΙΙ, τμήμα 10, μια σύμβαση συνεργασίας μεταξύ ενός ανεξάρτητου υπεύθυνου εκμετάλλευσης πρατηρίου καυσίμων, ο οποίος είναι και ιδιοκτήτης αυτού, και ενός προμηθευτή καυσίμων και λιπαντικών κινητήρων, η οποία προβλέπει:

- αποκλειστικό δικαίωμα του προμηθευτή να παραδίδει καύσιμα και λιπαντικά στον πρατηριούχο σε όλη τη διάρκεια της σύμβασης·

- το δικαίωμα του προμηθευτή να αποκτήσει την κυριότητα του πρατηρίου έναντι ανταλλάγματος 4 εκατομμυρίων κορονών, όπως έχει καταχωρηθεί στο κτηματολόγιο, ή, εναλλακτικά, το δικαίωμα προαίρεσης για μίσθωση έναντι προκαθορισμένου μισθώματος για όλη τη διάρκεια της σύμβασης, σε περίπτωση εμπλοκής του πρατηριούχου σε διαδικασία εκκαθάρισης ή πτώχευσης·

- ότι ο ιδιοκτήτης του πρατηρίου/διανομέας δεν είναι δυνατόν να καταγγείλει τη σύμβαση ούτε να ζητήσει τροποποίηση των όρων της για διάστημα δεκαπέντε ετών, ενώ ο προμηθευτής μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση τρεις μήνες πριν εκπνεύσει η αρχική περίοδος·

2. Εάν δεν ισχύει η απαλλαγή κατά κατηγορία του άρθρου 53 παράγραφος 3, η σύμβαση συνεργασίας συμβιβάζεται ή όχι με το άρθρο 53 παράγραφος 1;

3. Ποιες είναι οι νομικές συνέπειες ενδεχόμενης σύγκρουσης και ποιος χρονικός περιορισμός πρέπει ενδεχομένως να εφαρμοσθεί;
Αίτηση του Borgarting lagmannsrett για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης του Δικαστηρίου της ΕΖΕΣ, με απόφαση του εν λόγω δικαστηρίου της 11ης Οκτωβρίου 2001, σχετικά με την υπόθεση Gunnar Amundsen and Others κατά της Vectura AS

(Υπόθεση Ε-8/01)

(2002/C 134/06)

Με απόφαση της 11ης Οκτωβρίου 2001 του Borgarting lagmannsrett (Εφετείο του Borgarting) της Νορβηγίας, υποβλήθηκε αίτηση στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, η οποία παραλήφθηκε από τη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 5 Νοεμβρίου 2001, για την έκδοση συμβουλευτικής γνώμης όσον αφορά την περίπτωση Gunnar Amundsen and Others κατά της Vectura AS, σχετικά με τα ακόλουθα θέματα:

1. Η κατοχή μεριδίου της αγοράς άνω του 60 % στη σχετική γεωργραφική αγορά αρκεί αφεαυτής για να διαπιστωθεί ότι μια επιχείρηση κατέχει δεσπόζουσα θέση δυνάμει του άρθρου 54 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ;

2. Εάν η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι αρνητική, η κατοχή μεριδίου της αγοράς άνω του 60 % στη σχετική γεωργραφική αγορά δημιουργεί αφεαυτής υπόθεση ότι μια επιχείρηση κατέχει δεσπόζουσα θέση δυνάμει του άρθρου 54 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ;

3. Εάν η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι θετική και μια επιχείρηση κατέχει μερίδιο στην αγορά της τάξης αυτής, ποιοι άλλοι όροι της αγοράς που επικρατούν στη σχετική γεωγραφική αγορά ενδέχεται να υποδηλώνουν ότι εντούτοις η επιχείρηση δεν κατέχει δεσπόζουσα θέση δυνάμει του άρθρου 54 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ;

4. Εάν μια δεσπόζουσα επιχείρηση παρέχει στήριξη της αγοράς σε ορισμένους πελάτες και όχι σε άλλους, θα μπορούσε να συνεπάγεται κατάχρηση δυνάμει του άρθρου 54 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, εάν η εν λόγω στήριξη της αγοράς:

i) πρέπει να θεωρηθεί στο σύνολό της ως έκπτωση τιμών για τις επιδόσεις της δεσπόζουσας επιχείρησης στον τομέα της διανομής υπηρεσιών για τους εν λόγω πελάτες;

ii) πρέπει να θεωρηθεί στο σύνολό της ως αντιστάθμιση για τις υπηρεσίες αγοράς που παρέχουν στην επιχείρηση οι εν λόγω πελάτες;

iii) πρέπει να θεωρηθεί στο σύνολό της ως αντιστάθμιση για τις υπηρεσίες αγοράς που παρέχουν στην επιχείρηση οι εν λόγω πελάτες και εν μέρει στην πράξη ως έκπτωση τιμών για τις επιδόσεις της δεσπόζουσας επιχείρησης στον τομέα της διανομής υπηρεσιών για τους εν λόγω πελάτες;

5. Εάν μια δεσπόζουσα επιχείρηση μεταχειρίστηκε αδικαιολόγητα τους πελάτες της διαφορετικά, μπορεί να διαπιστωθεί παράβαση του άρθρου 54 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, χωρίς να υπάρξει ανταγωνιστική διαπίστωση ότι η διαφορετική μεταχείριση έθεσε σε κίνδυνο τον ανταγωνισμό στην αγορά, στην οποία ανταγωνίζονται οι πελάτες;
Αίτημα για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης από το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, υποβαλλόμενο από το διοικητικό δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν (/Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein), δυνάμει της απόφασης που εξέδωσε το εν λόγω δικαστήριο στις 15 Ιουνίου 2000 στην υπόθεση του Dr. Jürgen Tschannett

(Υπόθεση Ε-6/00)

(2001/C 49/13)

Με απόφαση της 15ης Ιουνίου 2000, το διοικητικό δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν (/Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstenstums Liechtenstein) υπέβαλε προς το Δικοστήριο της ΕΖΕΣ αίτημα, το οποίο παρελήφθη από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου στις 21 Ιουνίου 2000 και αφορούσε τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης ως προς το ακόλουθο ερώτημα στην υπόθεση του Dr. Jürgen Tschannett:

1. Συμβιβάζεται με τον ΕΟΧ και/ή με τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (συμφωνία ΕΟΧ), της 2ας Μαΐου 1992, ο κανόνας περί αποκλειστικής απασχόλησης που ισχύει για την άσκηση της ιατρικής από όλους ανεξαιρέτως τους ιατρούς δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας του Λιχτενστάιν, και ιδίως του άρθρου 9 παράγραφος 1 του κανονισμού της 8ης Νοεμβρίου 1988, περί των ιατρικών επαγγελμάτων, το οποίο προβλέπει: "Ένας οδοντίατρος είναι δυνατόν να ασκεί το επάγγελμά του ως αυτοαπασχολούμενος, είτε ως μοναδικός ιατρός είτε από κοινού με άλλους, μόνο εφόσον κατέχει σχετική άδεια και μόνο εφόσον ο ίδιος εργάζεται αποκλειστικά για λογαριασμό του στο αντίστοιχο ιατρείο. Ένας ιατρός δεν είναι δυνατόν να εργάζεται σε περισσότερα του ενός ιατρεία, ούτε ως μοναδικός ιατρός ούτε από κοινού με άλλους";

2. Εάν η απάντηση στο ως άνω ερώτημα είναι ότι ο κανόνας περί αποκλειστικής απασχόλησης που ισχύει δυνάμει του άρθρου 9 παράγραφος 1 του κανονισμού της 8ης Νοεμβρίου 1988 περί των ιατρικών επαγγελμάτων είναι κατά βάση συμβατός με τον ΕΟΧ, αυτό σημαίνει, ωστόσο, ότι σε μεμονωμένες περιπτώσεις πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι εξειδικευμένες ιατρικές δραστηριότητες που ασκούνται από έναν "ιατρό της εργασίας", έτσι ώστε να προβλεφθούν οι αναγκαίες εξαιρέσεις για αυτές τις δραστηριότητες, οι οποίες δεν απαιτούν "ιατρείο" με την κοινώς αποδεκτή έννοια του όρου;
Αίτημα για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης από το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, υποβαλλόμενο από το Διοικητικό Δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν (/Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein), δυνάμει της απόφασης που εξέδωσε το εν λόγω δικαστήριο στις 13 Ιουνίου 2000 στην υπόθεση του Dr Johann Brändle

(Υπόθεση Ε-4/00)

(2001/C 49/11)

Με απόφαση της 13ης Ιουνίου 2000, το Διοικητικό Δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν (/Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein) υπέβαλε προς το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ αίτημα, το οποίο παρελήφθη από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου στις 21 Ιουνίου 2000 και αφορούσε τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης ως προς εξής ερώτημα στην υπόθεση του Dr Johann Brändle:

Συμβιβάζεται με τον ΕΟΧ ή/και με τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (συμφωνία ΕΟΧ), της 2ας Μαΐου 1992, ο κανόνας περί αποκλειστικής απασχόλησης που ισχύει για την άσκηση της ιατρικής από όλους ανεξαιρέτως τους ιατρούς δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας του Λιχτενστάιν, και ιδίως του άρθρου 9 παράγραφος 1 του κανονισμού της 8ης Νοεμβρίου 1988, περί των ιατρικών επαγγελμάτων, το οποίο προβλέπει: "Ένας ιατρός είναι δυνατόν να ασκεί το επάγγελμά του ως αυτοαπασχολούμενος, είτε ως μοναδικός ιατρός είτε από κοινού με άλλους, μόνο εφόσον κατέχει σχετική άδεια και μόνο εφόσον ο ίδιος εργάζεται αποκλειστικά για λογαριασμό του στο αντίστοιχο ιατρείο. Ένας ιατρός δεν είναι δυνατόν να εργάζεται σε περισσότερα του ενός ιατρεία, ούτε ως μοναδικός ιατρός ούτε από κοινού με άλλους";
Αίτημα για τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης από το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, υποβαλλόμενο από το διοικητικό δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν (/Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein), δυνάμει της απόφασης που εξέδωσε το εν λόγω δικαστήριο στις 13 Ιουνίου 2000 στην υπόθεση του Dr Josef Mangold

(Υπόθεση E-5/00)

(2001/C 49/12)

Με απόφαση της 13ης Ιουνίου 2000, το διοικητικό δικαστήριο του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν (/Verwaltungsbeschwerdeinstanz des Fürstentums Liechtenstein) υπέβαλε προς το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ αίτημα, το οποίο παρελήφθη από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου στις 21 Ιουνίου 2000 και αφορούσε τη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης ως προς το ακόλουθο ερώτημα στην υπόθεση του Dr Josef Mangold:

Συμβιβάζεται με τον ΕΟΧ και/ή με τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (συμφωνία ΕΟΧ), της 2ας Μαΐου 1992, ο κανόνας περί αποκλειστικής απασχόλησης που ισχύει για την άσκηση της οδοντιατρικής από όλους ανεξαιρέτως τους οδοντιάτρους δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας του Λιχτενστάιν, και ιδίως του άρθρου 23 παράγραφος 1 του κανονισμού της 8ης Νοεμβρίου 1988, περί των ιατρικών επαγγελμάτων, το οποίο προβλέπει: "Ένας οδοντίατρος είναι δυνατόν να ασκεί το επάγγελμά του ως αυτοαπασχολούμενος, είτε ως μοναδικός ιατρός είτε από κοινού με άλλους, μόνο εφόσον κατέχει σχετική άδεια και μόνο εφόσον ο ίδιος εργάζεται αποκλειστικά για λογαριασμό του στο αντίστοιχο ιατρείο. Ένας οδοντίατρος δεν είναι δυνατόν να εργάζεται σε περισσότερα του ενός ιατρεία, ούτε ως μοναδικός ιατρός ούτε από κοινού με άλλους";
Προσφυγή που υποβλήθηκε στις 10 Απριλίου 2000 από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ κατά του Βασιλείου της Νορβηγίας

(Περίπτωση Ε-3/00)

(2000/C 165/07)

Στις 10 Απριλίου 2000 ασκήθηκε προσφυγή κατά του Βασιλείου της Νορβηγίας ενώπιον του Δικαστηρίου ΕΖΕΣ από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, εκπροσωπούμενη από τον Peter Dyrberg, στέλεχος της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ, 74, Rue de Trèves/Trierstraat, B-1040 Βρυξέλλες.

Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο πρέπει:

1. Να αποφανθεί ότι το Βασίλειο της Νορβηγίας απέτυχε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του δυνάμει του άρθρου 11 της συμφωνίας ΕΟΧ, εφαρμόζοντας τη νομοθεσία του με τρόπο ώστε να απαγορεύεται η εισαγωγή και εμπορία στη Νορβηγία νιφάδων καλαμποκιού (corn flakes), εμπλουτισμένων κατά 100 g, με 1 mg θειαμίνης, 1 mg ριβοφλαβίνης, 10 mg νιασίνης και 7 mg σιδήρου, συστατικών που παρασκευάζονται νομότυπα και διατίθενται προς εμπορία, σε άλλα κράτη του ΕΟΧ.

2. Να ζητήσει από το Βασίλειο της Νορβηγίας να καταβάλει τα έξοδα των δικαστικών διαδικασιών.

Νομικό και πραγματολογικό ιστορικό και νομικοί ισχυρισμοί προς στήριξη της προσφυγής:

- Το άρθρο 11 της συμφωνίας ΕΟΧ απαγορεύει τους ποσοτικούς περιορισμούς στις εισαγωγές και όλα τα μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος, εκτός εάν τέτοιο μέτρο δικαιολογείται δυνάμει του άρθρου 13 της συμφωνίας ΕΟΧ,

- Κατά τον προσφεύγοντα η Νορβηγία, απορρίπτοντας την αίτηση χορήγησης έγκρισης για την εισαγωγή νιφάδων καλαμποκιού εμπλουτισμένων κατά 100 g με 1 mg θειαμίνης, 1 mg ριβοφλαβίνης, 10 mg νιασίνης και 7 mg σιδήρου, δεν εφαρμόζει το άρθρο 11 της συμφωνίας ΕΟΧ.

- Ο προσφεύγων επισημαίνει ότι η απαγόρευση αυτή δεν μπορεί να αιτιολογηθεί με βάση το άρθρο 13 της συμφωνίας ΕΟΧ που αφορά τη δημόσια υγεία, καθόσον δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι το εμπλουτισμένο προϊόν συνιστά κίνδυνο για την υγεία.
Αίτηση προς το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ για συμβουλευτική γνώμη εκ μέρους του Héraðsdómur Reykjavíkur (πρωτοδικείου του Ρέικιαβικ) κατόπιν διαταγής του Hæstiréttur Íslands (ανώτατου δικαστηρίου της Ισλανδίας) της 13ης Ιανουαρίου του 2000 στην υπόθεση Lánasýsla ríkisins κατά Fjárfestingarbanka atvinnulífsins hf

(Υπόθεση Ε-1/00)

(2000/C 130/11)

Το Héraðsdómur Reykjavíkur (Πρωτοδικείο του Ρέικιαβικ) υπέβαλε μια αίτηση για συμβουλευτική γνώμη στο Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, η οποία παρελήφθη από τη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 7 Φεβρουαρίου του 2000, στην υπόθεση Lánasýsla ríkisins κατά Fjárfestingarbanka atvinnulífsins hf. με το ακόλουθο ερώτημα:

Συμβιβάζονται με τη συμφωνία ΕΟΧ, και ειδικά με τα άρθρα 4, 40, 42 και 61, οι διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας ενός από τα συμβαλλόμενα μέρη που προβλέπουν ότι:

α) ένας δανειολήπτης που δικαιούται κρατική εγγύηση πρέπει να καταβάλλει τέλος εγγύησης για δάνεια που λαμβάνει από τράπεζες της αλλοδαπής αλλά όχι για δάνεια από εγχώριες τράπεζες;

β) ένας δανειολήπτης που δικαιούται κρατική εγγύηση πρέπει να καταβάλλει υψηλότερο τέλος εγγύησης για δάνεια που λαμβάνει από τράπεζες άλλων συμβαλλομένων μερών της συμφωνίας ΕΟΧ σε σύγκριση με τα δάνεια πού λαμβάνει από εγχώριες τράπεζες;