Άσκηση προσφυγής της 26ης Απριλίου 2001 από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ κατά του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν

(Υπόθεση Ε-5/01)

(2001/C 242/10)

Στις 26 Απριλίου 2001 ασκήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΖΕΣ προσφυγή κατά του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, εκπροσωπουμένης από τον Peter Dyrberg, 174, rue de Treves, Β-1040 Βρυξέλλες.

Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο θα πρέπει:

1. να αναγνωρίσει ότι, παραλείποντας να θεσπίσει, εντός της ορισθείσας προθεσμίας, τις αναγκαίες εθνικές διατάξεις για να συμμορφωθεί με το άρθρο 3 παράγραφος 1, τα άρθρα 4, 6 και 7 σε συνδυασμό με το άρθρο 2, της πράξης που αναφέρεται στο σημείο 6 του παραρτήματος IX της συμφωνίας για τον ΕΟΧ (οδηγία 87/344/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Ιουνίου 1987, για το συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με την ασφάλιση νομικής προστασίας), όπως προσαρμόστηκε μέσω του πρωτοκόλλου 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν δεν τήρησε τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 10 της πράξης αυτής και του άρθρου 7 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ·

2. να διατάξει το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν να καταβάλλει τα δικαστικά έξοδα.

Νομική και ιστορική βάση και προβαλλόμενοι νομικοί ισχυρισμοί:

- Το άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας ορίζει ότι η εγγύηση νομικής προστασίας πρέπει να αποτελεί αντικείμενο σύμβασης ξεχωριστής από τη σύμβαση που συνάπτεται για άλλους κλάδους ή αντικείμενο ξεχωριστού κεφαλαίου ενός ενιαίου ασφαλιστηρίου, με μνεία του περιεχομένου της εγγύησης νομικής προστασίας και, εάν απαιτεί τούτο το κράτος μέλος, και του αντίστοιχου ασφαλίστρου.

- Το άρθρο 4 της οδηγίας ορίζει ότι κάθε ασφαλιστική σύμβαση νομικής προστασίας προβλέπει ρητά ότι, όταν καλείται δικηγόρος ή άλλο πρόσωπο που διαθέτει τα προσόντα που απαιτεί η εθνική νομοθεσία για να υπερασπίσει, να εκπροσωπήσει ή να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ασφαλισμένου σε κάθε δικαστική ή διοικητική διαδικασία, ο ασφαλισμένος έχει την ελευθερία της σχετικής επιλογής.

- Το άρθρο 6 της οδηγίας προβλέπει ότι τα κράτη μέλη λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε, χωρίς να θίγεται οποιοδήποτε δικαίωμα προσφυγής σε δικαστική αρχή, που ενδεχομένως προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, να προβλεφθεί μια διαδικασία διαιτησίας ή άλλη διαδικασία που να παρουσιάζει ανάλογα εχέγγυα αντικειμενικότητας, με την οποία μπορεί να αποφασίζονται, σε περίπτωση διάστασης απόψεων μεταξύ του ασφαλιστή νομικής προστασίας και του ασφαλισμένου του, οι δέουσες ενέργειες για τη ρύθμιση της διαφοράς. Επίσης, η ασφαλιστική σύμβαση πρέπει να αναφέρει ότι ο ασφαλισμένος έχει το δικαίωμα να προσφύγει σε μια τέτοια διαδικασία.

- Το άρθρο 7 της οδηγίας προβλέπει ότι κάθε φορά που ανακύπτει σύγκρουση συμφερόντων ή διαφωνία όσον αφορά τη διευθέτηση της διαφοράς, ο ασφαλιστής νομικής προστασίας ή, ανάλογα με την περίπτωση, το γραφείο διακανονισμού ζημιών, υποχρεούται να ενημερώνει τον ασφαλισμένο για το δικαίωμα που προβλέπει το άρθρο 4 και για τη δυνατότητα να προσφύγει στη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 6.

- Από το άρθρο 10 της πράξης, όπως προσαρμόστηκε μέσω του πρωτοκόλλου 1 της συμφωνίας, προκύπτει ότι η προθεσμία που είχε το Λιχτενστάιν για να λάβει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί με την πράξη έληξε την 1η Μαΐου 1995.

- Κατά τη λήξη της προαναφερθείσας προθεσμίας, το Λιχτενστάιν δεν είχε λάβει τα αναγκαία νομοθετικά μέτρα για να συμμορφωθεί με την πράξη. Τα εν λόγω μέτρα δεν είχαν ληφθεί ούτε κατά τη λήξη της προθεσμίας που έθεσε η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ στην αιτιολογημένη γνώμη της στην οποία ζητούσε από το Λιχτενστάιν να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί με την πράξη. Το Λιχτενστάιν, ως εκ τούτου, δεν τήρησε τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 10 της πράξης και του άρθρου 7 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.