Επίση µη Εφη µερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης EL 23.8.2003 C 200/18
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση της Επιτροπής
C(2003) 1084 πρέπει να ακυρωθεί για τους εξής λόγους :
I)Πρόδηλο σφάλμα της Επιτροπής ως προς την ερμηνεία ή
την εκτίμηση
α)Οι ιρλανδικές αρχές αμφισβητούν την εγκυρότητα της
μεθόδου του κατά προσέγγιση υπολογισμού που προφανώςεφάρμοσε η Επιτροπή και προβάλλουν ότι ο κατά προσέγγισηυπολογισμός δεν αποτελεί αποδεκτή μέθοδο για τον καθο -
ρισμό του ύψους της χρηματικής επιστροφής ,στην περί -
πτωση εξαιρετικά διευρυμένων προγραμμάτων ενισχύσεων ,
όπως είναι το επιχειρησιακό πρόγραμμα για τον τουρισμό ,
1989-1993. Επιπλέον ,προβάλλεται ότι η Επιτροπή δεν
προσδιόρισε τη νομική βάση για την εφαρμογή του κατά
προσέγγιση υπολογισμού .
β)Η εφαρμογή από την Επιτροπή του δικού της ορισμού για
την έννοια των όρων του άρθρου 23του κανονισμού 4253/
88 (
1)κατά τρόπο που να της επιτρέπει την επέκταση των
αρμοδιοτήτων της συνιστά παράβαση των ρητών διατάξεωντου εν λόγω άρθρου και αποτελεί πρόδηλο σφάλμα τηςΕπιτροπής κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειαςσύμφωνα με το άρθρο 24του κανονισμού .
γ)Αποτελεί πρόδηλο σφάλμα της Επιτροπής η προσπάθεια
θεμελιώσεως της επιβολής ποινής στην Ιρλανδία με βάσηδελτία πληροφοριών που δημοσιεύθηκαν τον Απρίλιο του
1997,αρκετά χρόνια μετά τη λήξη του προγράμματος ,με
την αιτιολογία ότι αποτελούν την αποκρυστάλλωση προηγου -
μένως καθιερωμένης πρακτικής ,τη στιγμή που μία τέτοια
πρακτική ουδέποτε είχε καθιερωθεί από την Επιτροπή ή απότο Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο στο πλαίσιο της αρμοδιό -
τητάς τους για την παρακολούθηση του προγράμματος .
δ)Προβάλλεται επιπλέον ότι η Επιτροπή έσφαλε προδήλως ,
καταλήγοντας ότι υπήρχαν εγγενή σφάλματα ή κίνδυνοι στο
σύστημα ελέγχου που είχαν θεσπίσει οι ιρλανδικές αρχές .
II.Παραβίαση θεμελιώδους κανόνα δικαίου περί εφαρ -
μογής της Συνθήκης
Κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας σύμφωνα με το
άρθρο 24του κανονισμού 4253/88, η Επιτροπή υπέπεσε σε
νομικό σφάλμα ,καθώς δεν έλαβε υπόψη τα ζητήματα που
προβλήθηκαν με τη σχετική αίτηση .Η προσέγγιση της Επιτροπής
συνιστά παράβαση των διατάξεων ,μεταξύ άλλων ,των άρθρων 23
και24του κανονισμού 4253/88.
III.Παραβίαση των αρχών της μη αναδρομικότητας ,της
ασφάλειας δικαίου και της δικαιολογημένης εμπιστο -
σύνης
Η αναδρομική εφαρμογή προτύπων χρηματοοικονομικής διαχει -
ρίσεως και ,ειδικότερα ,το ζήτημα των κριτηρίων επιλεξιμότητας ,τα οποία αναπτύχθηκαν πολλά χρόνια μετά τη λήξη των συγκε -
κριμένων έργων ,σε περιπτώσεις όπου είχαν εφαρμοστεί διαδικασίες
ανέκαθεν σύμφωνες με τις τότε καλύτερες διαθέσιμες πρακτικές ,
όπως αυτές είχαν εγκριθεί από την Επιτροπή ,συνιστούν αναδρο -
μική εφαρμογή κοινοτικών κανόνων από την Επιτροπή .
IV.Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας ή /και των
αρχών που διέπουν την επιβολή ποινών
Η Επιτροπή προφανώς διέθετε εναλλακτικές επιλογές αντί της
αποφάσεως που ελήφθη στην επίδικη περίπτωση .Η προσέγγιση
της Επιτροπής είναι καταφανώς δυσανάλογη προς το επιδιωκόμενο
αποτέλεσμα ,σε σχέση με τη διαρκή αποτελεσματικότητα των
συγκεκριμένων έργων και το είδος των ευεργετουμένων από τοπρόγραμμα .Η προσέγγιση αυτή ισοδυναμεί ουσιαστικά με επιβολή
ποινής υπό περιστάσεις όπου δεν υφίσταται καμμία απόδειξηπαραβάσεως των επιχειρήσεων ή των αρχών .
(1)Απόφαση του Συμβουλίου (ΕΟΚ) 4253/88 της19ης Δεκεμβρίου 1988,
περί διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2052/88 όσον
αφορά τον συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών
ταμείων μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής
Τράπεζας Επενδύσεων και των άλλων υφιστάμενων χρηματοδοτικών
οργάνων (ΕΕL 374, 31.12.1988, σ. 1-14).
Προσφυγή της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά
της Ιρλανδίας ,που ασκήθηκε στις 24Ιουνίου 2003
(Υπόθεση C-274/03)
(2003/C 200/32)
HΕπιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ,εκπροσωπούμενη από
τον Γεώργιο Ζαββό ,με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο ,
άσκησε ,στις 24Ιουνίου 2003,ενώπιον του Δικαστηρίου των
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ,προσφυγή κατά της Ιρλανδίας .
Hπροσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο :
1)να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία παρέβη τις υποχρεώσεις που
υπέχει από την οδηγία 2000/26/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινο -
βουλίου και του Συμβουλίου ,της16ης Μαΐου 2000,περί
προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με
την ασφάλιση για αστική ευθύνη που προκύπτει από τηνκυκλοφορία αυτοκίνητων οχημάτων και περί τροποποιήσεωςτων οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/33του Συμβουλίου
(τέταρτη οδηγία για την ασφάλιση αυτοκινήτων ),που δημο -
σιεύθηκε στην ΕΕ L1 8 1της20.07.2000, σ. 65,καθόσον
δεν θέσπισε και ,σε κάθε περίπτωση ,δεν κοινοποίησε στην
Επιτροπή τις απαιτούμενες νομοθετικές ,κανονιστικές και διοι -
κητικές διαταξεις για τη συμμόρφωσή της με την εν λόγωοδηγία ,
Επίση µη Εφη µερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης EL 23.8.2003 C 200/19
2)να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα .
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
Η προθεσμία για την ενσωμάτωση της οδηγίας εξέπνευσε στις
20Ιουλίου 2002.
Αίτηση αναιρέσεως της Scott SA, της25ης Ιουνίου 2003,
κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου των ΕυρωπαϊκώνΚοινοτήτων ,πέμπτο πενταμελές τμήμα ,της 10ης Απριλίου
2003,στην υπόθεση Τ -366/00, Scott SA, υποστηριζόμενη
από τη Γαλλική Δημοκρατία ,κατά της Επιτροπής των Ευρω -
παϊκών Κοινοτήτων
(Υπόθεση C-276/03 Ρ)
(2003/C 200/33)
ΗScott SA, με έδρα στο Saint-Cloud ( Γαλλία ),εκπροσωπούμενη
από τους Sir Jeremy Lever KCMG, QC, καιG. Peretz, Barristers,
και τους Α . Nourry καιR. Griffith, Sollicitors, με τόπο επιδόσεων
στο Λουξεμβούργο ,κατέθεσε στις 25Ιουνίου 2003ενώπιον του
Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αίτηση αναιρέσεως κατά
της αποφάσεως του πέμπτου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδι -
κείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ,επί της υποθέσεως Τ -366/00,
Scott SA, υποστηριζόμενη από τη Γαλλική Δημοκρατία ,κατά της
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (
1).
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο :
—να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου με την οποία
απορρίφθηκε η προσφυγή της Scottγια την ακύρωση του
άρθρου 2της αποφάσεως 2002/14/EK (2),καθόσον ,
σύμφωνα με την προσφυγή της Scott,η Επιτροπή παρέβη
το άρθρο 15του κανονισμού ,
—να ακυρώσει το άρθρο 2της αποφάσεως καθόσον αφορά την
εν λόγω ενίσχυση υπό τη μορφή προνομιακής τιμής αγοράς
γης,που αναφέρεται στο άρθρο 1της αποφάσεως ,και
—να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα ,περιλαμ -
βανομένων αυτών που υπέστη η Scottστον πρώτο βαθμό .
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
Η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι η απόφαση του Πρωτοδικείου
πρέπει να αναιρεθεί για τους εξής λόγους :
Το πρωτοδικείο έσφαλε επειδή εφάρμοσε τις νέες διατάξεις του
άρθρου 15του κανονισμού 659/99 (3)υπό το πρίσμα της παλαιό -
τερης νομολογίας σχετικά με τη διεξαγωγή των διοικητικών διαδι -
κασιών .
—Το Πρωτοδικείο έπρεπε να δεχθεί ότι ο κανονισμός με τον
οποίον θεσπίζεται το κοινοτικό καθεστώς κρατικών ενισχύ -
σεων είναι από πολλές και σημαντικές απόψεις νέος .
—Επίσης έσφαλε κατά το ότι δεν έδωσε την απαιτούμενη
βαρύτητα στο γεγονός ότι ο αποδέκτης της ενισχύσεως είναιαυτός που κατεξοχήν χρειάζεται προστασία στις περιπτώσεις
όπου εφαρμόζεται το άρθρο 15.
—Το Πρωτοδικείο δεν έπρεπε να στηρίξει την κρίση του στον
χαρακτηρισμό του αποδέκτη της ενισχύσεως απλώς ως «πηγής
πληροφοριών »στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 88,
παράγραφος 2,ΕΚ.
—Το Πρωτοδικείο έσφαλε καθώς δεν έλαβε υπόψη τη διατύ -
πωση των άρθρων 14και15,από τα οποία προκύπτει ότι το
άρθρο 15αναφέρεται στην ευθύνη των αποδεκτών της
ενισχύσεως .
—Το Πρωτοδικείο κακώς δεν αναγνώρισε ότι η ερμηνεία που
δίδει στο άρθρο 15αντιβαίνει στο σκοπό του εν λόγω
άρθρου ,που είναι η παροχή έννομης προστασίας στους
αποδέκτες της ενισχύσεως .
Το Πρωτοδικείο έσφαλε στην κρίση του ότι η έλλειψη
«υποχρέωσης »της Επιτροπής να «προειδοποιήσει »τους αποδέκτες ,
ενόψει ενεργειών που διακόπτουν την παραγραφή ,σχετίζεται με το
ζήτημα του εάν μία ενέργεια για την οποία ο αποδέκτης δεν έλαβεγνώση μπορεί να διακόψει την προθεσμία παραγραφής .
Το Πρωτοδικείο έσφαλε στην κρίση του ότι το άρθρο 15θέσπισε
μία μόνον προθεσμία παραγραφής που εφαρμόζεται κατ 'ενιαίο
τρόπο έναντι των κρατών μελών και των τρίτων ·επικουρικά ,
έσφαλε στην κρίση του ότι η αρχή αυτή ισχύει κατά τρόπο πουνα αποκλείεται η εφαρμογή του κανόνα περί παραγραφής ,όπως
ζητεί η Scott.
Το Πρωτοδικείο έσφαλε συσχετίζοντας την εφαρμογή του
άρθρου 15με την κρίση ότι η Scottδεν έπρεπε να είχε διαμορ -
φώσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ως προς το ότι η ενίσχυση είχε
αρχικώς νομίμως χορηγηθεί ·ο σκοπός του άρθρου 15είναι η
εμπέδωση ασφάλειας δικαίου εκεί όπου ,εξ υποθέσεως ,η ενίσχυση
δόθηκε παρανόμως .
Το Πρωτοδικείο έσφαλε καθώς αγνόησε τη διατύπωση του
άρθρου 15και δεν απάντησε στον ισχυρισμό της Scott,όπως
αυτός συνοψίζεται στη σκέψη 42της αποφάσεως .
Το Πρωτοδικείο κακώς δέχθηκε ότι δεν υφίσταντο κανόνες περί
παραγραφής σε ισχύ κατά τον χρόνο λήξεως της δεκαετούςπεριόδου από τη χορήγηση της ενισχύσεως στη Scott.
(1)ΕΕC 61, 24.2.2001, σ.1 6 .
(2)Απόφαση της Επιτροπής της 12ης Ιουλίου 2000,σχετικά με την
κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Γαλλία στον όμιλο Scott Paper SA
Kimberly-Clark, που δημοσιεύθηκε με αριθμό εγγράφου C (2000)
2183 (ΕΕL 12, 15.1.2002, σ.1 )(κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον
για τον ΕΟΧ ).
(3)Κανονισμός του Συμβουλίου (ΕΚ) 659/1999 της22ας Μαρτίου 1999
περί θεσπίσεως λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93της
Συνθήκης ΕΚ (ΕΕL 83,της27.3.1999, σ. 1).