1.11.2003 EL C 264/31 Επίσηµη Εφηµερίδα τηςΕυρωπαϊκής Ένωσης
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—Να ακυρωθεί, άλλως µεταρρυθµιστεί, η προσβαλλόµενη µε
αριθµό Ε (2003) 738 τελικό από 25.3.2003 απόφαση της
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων «για την ανάκτηση
των αχρεωστήτως καταβληθεισών αποδοχών στην κα ∆ιο-
νυσία Βλαχάκη, πρώην επικουρική υπάλληλο »έτσι, ώστε να
εξαλειφθεί από αυτήν το εδάφιο β του άρθρου 1αυτής και
να µην υποχρεωθεί αυτή να καταβάλει στην καθής ουδεµίααπό τις αναφερόµενες εκεί προσαυξήσεις του κεφαλαίου της
απαίτησης της καθής και συγκεκριµένα να µην υποχρεωθεί
να καταβάλει ως τόκους υπερηµερίας και προσαυξήσειςσυνολικώς µέχρι και 23.7.2003 το ποσό των δύο χιλιάδωνοχτακοσίων σαράντα επτά ευρώ και τριάντα δύο λεπτά
(2 847,32 ευρώ ),το οποίο αναλύεται σύµφωνα µε το
άρθρο 1της προσβαλλόµενης απόφασης σε χίλια τριακόσια
σαράντα τέσσερα ευρώ και τέσσερα λεπτά (1 344,04) για
την περίοδο έως τις 10.4.2001, σε χίλια είκοσι τρία ευρώ
και ογδόντα οκτώ λεπτά (1 023,88) για την περίοδο από
11.4.2001 έως 31.12.2002 και σε τετρακόσια εβδοµήνταεννέαευρώ και σαράνταλεπτά (479,40) για τηνπερίοδο από
1.1.2003 έως και 23.7.2003 (204ηµέρες επί 2,35 ευρώ
ηµερησίως = 479,40 ευρώ ).
—Επικουρικώς να ακυρωθεί, άλλως µεταρρυθµιστεί, η
προσβαλλόµενη µε αριθµό Ε (2003) 738 τελικό από
25.3.2003 απόφαση τηςΕπιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο-
τήτων «για την ανάκτηση των αχρεωστήτως καταβληθεισών
αποδοχών στην κα ∆ιονυσία Βλαχάκη, πρώην επικουρικήυπάλληλο »έτσι, ώστε να εξαλειφθεί από αυτήν το εδάφιο β,
πρώτη περίπτωση, τουάρθρου 1αυτής, και να µην υποχρεω-
θείαυτήνακαταβάλειστηνκαθήςτηναιτούµενη προσαύξηση
των 1 344,03 ευρώ.
—Να καταδικασθεί ηκαθής στην ενγένει δικαστικήδαπάνητης
προσφεύγουσας.
Ισχυρισµοί και κύρια επιχειρήµατα
Με την προσβαλλόµενη απόφαση υποχρεώθηκε η προσφεύγουσα
να επιστρέψει στην καθής 13 182,18 ευρώ ως κεφάλαιο αποδο-
χών, που είχαν από λάθος καταβληθεί σ' αυτήν µετά τη λήξη
της σύµβασής της µε την Επιτροπή, και επιπροσθέτως τόκουςυπερηµερίας. Η προσφυγή στρέφεται κατά του τµήµατος τηςπροσβαλλόµενης απόφασης που αφορά την καταβολή τόκων
υπερηµερίας. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι εσφαλµένως της
επιβλήθηκε να καταβάλει τόκους, επειδή η αδυναµία της ναεπιστρέψει το οφειλόµενο κεφάλαιο οφείλεται σε σοβαρά οικονο-µικά τηςπροβλήµατα και προβλήµατα υγείας τηςοικογένειάς της,
που συνιστούν λόγους ανωτέρας βίας. Επικαλείται περαιτέρω
ότι δεν κλήθηκε να εκθέσει τις απόψεις της πριν εκδοθεί ηπροσβαλλόµενη απόφαση. Επικαλείται τέλος ότι, σε κάθε περί-πτωση, δεν θα πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει τόκους για το
χρονικό διάστηµα µέχρι 10.4.2001 διότι η Επιτροπή είχε παραι-
τηθεί σιωπηρώς από την αξίωση τόκωνγια την περίοδο αυτή.Προσφυγήτης Van Mannekus & CO. B.V. κατά του Συµβου-
λίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που ασκήθηκε στις 8Αυγού-
στου 2003
(Υπόθεση Τ -278/03)
(2003/C 264/54)
(Γλώσσα διαδικασίας: η γερµανική )
ΗVan Mannekus & CO. B.V., µε έδρα το Schiedam ( Κάτω
Χώρες ),εκπροσωπούµενη από τον δικηγόρο Η. Bleier,άσκησε
ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
8Αυγούστου 2003προσφυγήκατάτουΣυµβουλίουτηςΕυρωπαϊ-
κής Ενώσεως.
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο
—ναακυρώσειτονκανονισµό (ΕΚ) 985/2003 τουΣυµβουλίου,
της 5ης Ιουνίου 2003, για τροποποίηση των µέτρων
αντιντάµπινγκ πουεπιβλήθηκανµετονκανονισµό (ΕΚ) 1334/
1999στις εισαγωγές οξειδίου του µαγνησίου καταγωγής
Λαϊκής ∆ηµοκρατίας τηςΚίνας (1).
—να καταδικάσει το Συµβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στα
δικαστικά έξοδα.
Λόγοι προσφυγής και κύρια επιχειρήµατα
Με τον προσβαλλόµενο κανονισµό, το Συµβούλιο τροποποίησε
κατόπιν µερικής ενδιάµεσης επανεξετάσεως το είδος του δασµού
αντιντάµπινγκ επίτων εισαγωγών οξειδίουτουµαγνησίου καταγω-
γήςΛαϊκής ∆ηµοκρατίαςτης Κίνας. Η προσφεύγουσα συµµετέσχεως εισαγωγέας στην προηγηθείσα του προσβαλλόµενου κανο-νισµού διαδικασία επανεξετάσεως. Προβάλλει ότι ο κανονισµός
συνιστάπαράβαση ουσιαστικώνδιατάξεωντουκοινοτικού δικαίου,
διότιο κανονισµός (ΕΚ) 384/96 του Συµβουλίου (
2)εφαρµόστηκε
σε σηµαντικό βαθµό εσφαλµένα.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι αποτέλεσε εσφαλµένη χρήση
διακριτικής ευχέρειας η εξ ολοκλήρου αυτεπαγγέλτως κίνησηµερικής επανεξετάσεως. Οι εκτεθέντες στην ανακοίνωση τηςΕπιτροπής λόγοι δεν δικαιολογούν εντούτοις καµία επανεξέταση.
Η Επιτροπή ισχυρίσθηκε ότι η ελλείπουσα διάκριση µεταξύ
πωλήσεων σε συνδεδεµένα και σε ανεξάρτητα µέρη ή µεταξύάµεσων καιέµµεσων πωλήσεων µπορεί «νασυνεπάγεταιδυσχέρειες
κατά την εφαρµογή των διατάξεων ».Αυτό όµως δεν αληθεύει.
Κατά την εφαρµογή των διατάξεων δεν µπορούσαν καν πλέον να
ανακύψουν δυσχέρειες.
Περαιτέρω,ηαιτιολογία τουπροσβαλλόµενου κανονισµούαποκλί-
νει από εκείνη που δόθηκε στην ανακοίνωση για κίνηση της
µερικής ενδιάµεσης επανεξετάσεως. Σ' αυτήν είτε υπάρχει τυπικό
ελάττωµααιτιολογίας είτε δεν υφίσταται ουσιαστικός και επαρκήςλόγος για τη µεταβολή του είδους του δασµού. Συνιστά κακή
χρήσηδιακριτικής ευχέρειαςτο ναγίνεταιδιάκρισηστον προσβαλ-
λόµενοκανονισµόµεταξύµιαςσυνδεδεµένης καιµιαςανεξάρτητηςεµπορικήςαλυσίδας ή µεταξύ άµεσωνκαι έµµεσων πωλήσεωνστηνΚοινότητα.
C 264/32 EL 1.11.2003 Επίσηµη Εφηµερίδα τηςΕυρωπαϊκής Ένωσης
Η προσφεύγουσα προβάλλει περαιτέρω ότι ο προσβαλλόµενος
κανονισµός αντιβαίνει προς τον κανονισµό (ΕΚ) 384/96, διότι η
µερική ενδιάµεση επανεξέταση δεν παρέχει δικαίωµα κάποιας
µεταβολής του ύψους του δασµού. Κατά την ανακοίνωση, ηέρευνα έπρεπε να περιορισθεί «στη µορφή του ισχύοντοςµέτρου »,
πλην όµως δεν παρέµεινε σ' αυτά τα όρια. Επί πλέον, το ύψος του
κατ' αξίαν δασµού καθορίστηκε τελείως αυθαίρετα. Ο κανονισµός
(ΕΚ) 384/96 δεν προβλέπει ότι µπορούν επιτρεπτώς να χρησιµο-
ποιούνται µετά 12 έτη παλαιά αποτελέσµατα έρευνας. ∆εν επιτρέ-πει την αναγωγή σε αποτελέσµατα έρευνας που είναι παλαιότερα
των πέντε ετών.
Τέλος, στην τελευταία έρευνα δεν διαπιστώθηκε κανένα συγκεκρι-
µένο περιθώριο ντάµπινγκ και δεν µπορεί να γίνει αντιληπτό εκ
των υστέρων πως συνεπεία αυτής υπολογίσθηκε δασµολογικός
συντελεστής 27,1 %.
(1)ΕΕL 143,σ.1.
(2)Κανονισµός (ΕΚ) 384/96 του Συµβουλίου, της 22ας ∆εκεµβρίου
1995,για την άµυνα κατά τωνεισαγωγών πουαποτελούν αντικείµενοντάµπινγκ εκ µέρους χωρώνµηµελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ
L 56,σ.1),που τροποποιήθηκε τελευταία µε τον κανονισµό (ΕΚ)
1972/2002 ( ΕΕL 305,σ.1).
Προσφυγή της British United Provident Association
Limited, της BUPA Insurance Limited και της BUPA
Ireland Limited κατά της Επιτροπήςτων Ευρωπαϊκών Κοινο-
τήτων, που ασκήθηκε στις 19Αυγούστου 2003
(Υπόθεση Τ -289/03)
(2003/C 264/55)
(Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική )
ΟιBritish United Provident Association Limited, µε έδρα στο
Λονδίνο (Ηνωµένο Βασίλειο ), BUPA Insurance Limited, µε έδρα
το Λονδίνο (Ηνωµένο Βασίλειο ),και BUPA Ireland Limited,
µε έδρα στο ∆ουβλίνο (Ιρλανδία ),εκπροσωπούµενες από τους
δικηγόρους Ν. Green, K. Bacon, Β.Amory και J. Burke,
άσκησαν στις 19 Αυγούστου 2003 ενώπιον του Πρωτοδικείου
των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής τωνΕυρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—να ακυρώσει την απόφαση C(2003) 1322 τελικό της
Επιτροπής, της 13ης Μαΐου2003,
—να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της
προσφεύγουσας.Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήµατα
Η προσφεύγουσα παρέχει υπηρεσίες ιδιωτικής ασφαλίσεως υγείας
στην Ιρλανδία. Με την προσβαλλόµενη απόφαση, η Επιτροπή
αποφάσισε να µην εναντιωθεί στο καθεστώς αντισταθµίσεωςκινδύνων που πρόκειται να εφαρµόσουν οι ιρλανδικές αρχές στηνιρλανδική αγορά της ιδιωτικής ασφαλίσεως υγείας. Σύµφωνα µε
την προσφεύγουσα, συνέπεια του καθεστώτος αυτού είναι η
παροχήεπιδοτήσεως στονδεσπόζονταπαροχέαυπηρεσιώνασφαλί-σεωςυγείας, στην Voluntary Health Insurance Board· ηχρηµατο-
δότηση της επιδοτήσεως πρόκειται να βαρύνει οικονοµικά την
προσφεύγουσα.
Προς στήριξη της προσφυγής της η προσφεύγουσα επικαλείται,
πρώτον, εσφαλµένη εφαρµογή από την Επιτροπή του άρθρου 87,
παράγραφος 1,ΕΚ. Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή
θεώρησεότι τοκαθεστώς αντισταθµίσεωςκινδύνων πληροί,καταρ-
χήν, τις προϋποθέσεις χαρακτηρισµού ως ενισχύσεως βάσει τουάρθρου 87,παράγραφος 1,ΕΚ. Ωστόσο η Επιτροπή αποφάσισε
ότι το εν λόγω καθεστώς αποτελούσε αντιπαροχή υπέρ της
Voluntary Health Insurance Board έναντι των υποχρεώσεών της
προςπαροχή δηµόσιαςυπηρεσίας.
Σύµφωνα µετηνπροσφεύγουσα, η Επιτροπή εφάρµοσεεσφαλµένα
το κριτήριο της αντιπαροχής έναντι υποχρεώσεως παροχής δηµό-
σιας υπηρεσίας, όπως το κριτήριο αυτό έχει διαµορφωθεί µε τη
νοµολογία του ∆ικαστηρίου (
1).Η προσφεύγουσα αναφέρει ότι οι
υποχρεώσεις που προσδιόρισε η Επιτροπή συνίστανται στηναπαίτησηοι ιδιωτικές εταιρίες ασφαλίσεως υγείας να ακολουθούν
τις αρχές της άνευ περιορισµού ασφαλίσεως, του καθορισµού των
ασφαλίστρωνσε κοινή βάση, του ελαχίστουεπιπέδου παροχών καιτης ισόβιας ασφαλιστικής καλύψεως. Σύµφωνα µε την προσφεύ-γουσα, οι υποχρεώσεις αυτές δεν µπορεί να θεωρηθούν ως
υποχρεώσειςπου απορρέουναπό την παροχή δηµόσιας υπηρεσίας
ούτε υποχρεώσεις που προκύπτουν από την παροχή υπηρεσιώνγενικού οικονοµικού συµφέροντος. Οι υποχρεώσεις αυτέςαντιπροσωπεύουν γενικές κανονιστικές ρυθµίσεις της αγοράς της
ιδιωτικής ασφαλίσεως υγείας, στις οποίες υπόκεινται όλες οι
ασφαλιστικές εταιρίες. Η προσφεύγουσα προβάλλει περαιτέρω ότιη Επιτροπή δεν εξέτασε το αν οι υποχρεώσεις αυτές επιβαρύνουνοικονοµικά τη Voluntary Health Insurance Board.
Η προσφεύγουσα αναφέρει ότι η προσβαλλόµενη απόφαση της
Επιτροπήςθεµελιώνεται επικουρικά στοότι τοκαθεστώς αντισταθ-µίσεως κινδύνου µπορεί να εγκριθεί και µε βάση το άρθρο 86,
παράγραφος 2,ΕΚ. Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή
δεν εξακρίβωσε τη συνδροµή των προϋποθέσεων της εγκρίσεως
βάσει του εν λόγω άρθρου. Σύµφωνα µε την προσφεύγουσα, οιοικείες υποχρεώσεις στον τοµέα της ιδιωτικής ασφαλίσεως υγείαςδεν αποτελούν υπηρεσίες γενικού οικονοµικού συµφέροντος. Η
προσφεύγουσα προβάλλει περαιτέρω ότι τα επιχειρήµατα της
Επιτροπής περί αναγκαιότητας και αναλογικότητας βασίζονται σεεσφαλµένο συλλογισµό και σε προφανή πραγµατική πλάνη. Ηπροσφεύγουσα επίσης υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν έλαβε
υπόψητηςτοενδεχόµενοτοκαθεστώςαυτόναεπηρεάσειαρνητικά
την ανάπτυξη των συναλλαγών, πράγµα που αντίκειται στοσυµφέρον τηςΚοινότητας.
Η προσφεύγουσα προβάλλει επίσης ότι η Επιτροπή έσφαλε διότι
δεν εξέτασε εάν το καθεστώς αντισταθµίσεως κινδύνων παραβιάζει
το άρθρο 82ΕΚ, σε συνδυασµό µε το άρθρο 86,παράγραφος 1,
ΕΚ, τα άρθρα 43και 49ΕΚ και την οδηγία 92/49/ΕΟΚ (
2)του
Συµβουλίου.