Επίση µη Εφη µερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης EL 23.8.2003 C 200/7
1)Ο κανονισμός (ΕΟΚ ) 3665/87 της Επιτροπής ,της
27ης Νοεμβρίου 1987,για κοινές λεπτομέρειες εφαρμογής
του καθεστώτος των επιστροφών κατά την εξαγωγή για ταγεωργικά προϊόντα ,όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό
(ΕΚ) 1829/94 της Επιτροπής ,της 26ης Ιουλίου 1994,δεν
επιβάλλει κανένα όριο στη διάρκεια των πρόσθετων προθε -
σμιών που μπορούν να χορηγηθούν στον εξαγωγέα δυνάμειτου άρθρου 47,παράγραφος 4,του κανονισμού .Στις
αρμόδιες εθνικές αρχές εναπόκειται να καθορίζουν τη διάρ -
κεια των προθεσμιών αυτών ενόψει των συγκεκριμένων
συνθηκών κάθε υποθέσεως ,λαμβάνοντας υπόψη ,μεταξύ
άλλων ,την επιμέλεια που επιδεικνύει ο αιτών την πρόσθετη
προθεσμία εξαγωγέας ,τη φύση των αντικειμενικών δυσχε -
ρειών που αντιμετωπίζει και το εύλογο χρονικό διάστημαπου απαιτείται για να υπερνικηθούν οι δυσχέρειες αυτές .
2)Ο εξαγωγέας δεν μπορεί να επικαλεστεί ευθέως ενώπιον
των εθνικών δικαστηρίων δικαίωμα λήψεως πρόσθετηςπροθεσμίας συγκεκριμένης διάρκειας .Πάντως ,πρέπει να
του αναγνωρίζεται η δυνατότητα ασκήσεως ενδίκου βοηθή -
ματος κατά της αποφάσεως των αρμόδιων εθνικών αρχών
που λαμβάνεται κατ 'εφαρμογήν του άρθρου 47,
παράγραφος 4,του κανονισμού 3665/87. Στην εσωτερική
έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους εναπόκειται να καθορίσειτις προϋποθέσεις και τις λεπτομέρειες άσκησης του ενδίκουαυτού βοηθήματος σύμφωνα με τις κατά το κοινοτικό δίκαιοαρχές της αποτελεσματικότητας και της ισοδυναμίας .
(1)ΕΕC4 4της16.2.2002.
Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
υπέβαλε το Sozialgericht Stuttgart με διάταξη της
19ης Μαρτίου 2003στην υπόθεση Ταμείο Υγείας της επιχει -
ρήσεως Robert Bosch GmbH κατά Ομοσπονδιακής Δημο -
κρατίας της Γερμανίας ,εκπροσωπουμένης από την Ομοσπον -
διακή Υπηρεσία Ασφαλίσεως
(Υπόθεση C-193/03)
(2003/C 200/12)
Με διάταξη της 19ης Μαρτίου 2003,η οποία περιήλθε στη
Γραμματεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις
9Μαΐου 2003,τοSozialgericht Stuttgart, στο πλαίσιο της
διαφοράς μεταξύ Ταμείου Υγείας της επιχειρήσεως Robert Bosch
GmbHκαι Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας ,εκπροσω -
πουμένης από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλίσεως ,που
εκκρεμεί ενώπιόν του ,ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση
προδικαστικής αποφάσεως επί του εξής ερωτήματος :
Το άρθρο 34του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 (1)αποκλείει ,στο
πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 13,παράγραφος 3,του SGB V,
μια πρακτική κατά την οποία ο ασφαλιστικός φορέας ,βάσει άλλων
αναλόγων διατάξεων περί ποσών μικρού ύψους ,προβαίνει στηνκατ'αποκοπήν επιστροφή των ιατρικών δαπανών που πραγματο -
ποιήθηκαν σε άλλο κράτος μέλος της Κοινότητας ;
(1)ΕΕ ειδ .έκδ. 05/001, σ. 138.
Προσφυγή της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας κατά της
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ,που ασκήθηκε στις
13Μαΐου 2003
(Υπόθεση C-199/03)
(2003/C 200/13)
Η Δημοκρατία της Ιρλανδίας ,εκπροσωπούμενη από τον D. J.
O'Hagan, επικουρούμενο από τους P. Gallagher SC και P.
McGarry, barrister, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο ,άσκησε
στις 13Μαΐου 2003ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινο -
τήτων .
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο :
1.να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή ·
2.να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής C(2003)99 για τη
μείωση της συνδρομής που χορηγείται από το ΕυρωπαϊκόΚοινωνικό Ταμείο βάσει των αποφάσεων της ΕπιτροπήςC(94)3226 της29ης Νοεμβρίου 1994 (πρόγραμμα δράσεως
για ανάπτυξη ανθρωπίνου δυναμικού )στο πλαίσιο του
προγράμματος 940002IR1· C(94)1972 της 29ης Ιουλίου
1994 (πρόγραμμα δράσεως για τον τουρισμό )στο πλαίσιο
του προγράμματος 940001IR1· C(94)2613 της
15ης Νοεμβρίου 1994 ( πρόγραμμα βιομηχανικής
αναπτύξεως )στο πλαίσιο του σχεδίου 940004IR1, περί
εγκρίσεως προγραμμάτων δράσεως υπό τον στόχο αριθ .1
στην Ιρλανδία ,εν όλω ή εν μέρει ή ,κατά την κρίση του ,για
τις ενδεδειγμένες περιόδους ή ποσά ·
3.να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα .
Ισχυρισμοί και κύρια επιχειρήματα
1.Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι από την προσβαλλομένη
απόφαση προκύπτει ότι η Επιτροπή είναι προφανές ότι δενέλαβε δεόντως υπόψη τα αποδεικτικά στοιχεία που παρέσχε ηΙρλανδία που αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι στην
πραγματικότητα δεν σημειώθηκαν καθ 'υπέρβαση πληρωμές ή
χρηματοδοτήσεις σχετικά με τα επιλέξιμα προγράμματα ΕΚΤ .
Η Επιτροπή λόγω του ότι έσφαλε ως προς τον χαρακτηρισμότων ενεργειών της Ιρλανδίας προκειμένου να αποδείξει ότιδεν σημειώθηκε υπέρβαση πληρωμών ή χρηματοδότησης καιλόγω της εσφαλμένης πεποίθησής της ότι τα αποδεικτικά
στοιχεία που προσκόμισε η Ιρλανδία θα επηρέαζαν κάπως
τους χρηματοδοτικούς πίνακες ,δεν έλαβε δεόντως υπόψη τα
αποδεικτικά στοιχεία και κατέληξε σε εσφαλμένα συμπερά -
σματα από ορισμένα στοιχεία .
Επίση µη Εφη µερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης EL 23.8.2003 C 200/8
Η ανάλυση της Επιτροπής μαρτυρεί παράλειψη της
υποχρεώσεώς της ,πριν ισχυριστεί ότι υπάρχει υπέρβαση
πληρωμών ή χρηματοδότησης ,να λάβει υπόψη τις πραγμα -
τικές δαπάνες των επιλεξίμων προγραμμάτων και το γεγονόςτης συγχρηματοδότησης και τους ορθούς συναλλαγματικούς
υπολογισμούς από τις ιρλανδικές αρχές πριν κρίνει αν η
Ιρλανδία παραβίασε το όριο του 75 %της χρηματοδότησης
ΕΚΤ.
2.Το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν δέχθηκε τις διευκρινίσεις της
προσφεύγουσας εν προκειμένω συνιστά παραβίαση θεμε -
λιώδους κανόνα δικαίου σχετικά με τη λειτουργία των διαρ -
θρωτικών ταμείων και των αρχών που επισημαίνει η Επιτροπήστο πλαίσιο της απόφασης .
3.Το μέτρο που έλαβε η Επιτροπή είναι δυσανάλογο ως προς
τον επιδιωκόμενο στόχο λαμβανομένης υπόψη της αυξανό -
μενης αποτελεσματικότητας των επιδίκων προγραμμάτων και
της φύσεως του δικαιούχου .Το μέτρο αυτό στην πραγματι -
κότητα ισοδυναμεί με επιβολή κυρώσεως τη στιγμή που οδικαιούχος δεν βαρύνεται με καμία παράβαση .
4.Τέλος ,το μέτρο της Επιτροπής συνιστά παραβίαση των
αρχών της ασφάλειας δικαίου και της δικαιολογημένης εμπι -
στοσύνης .
Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που
υπέβαλε το Oberverwaltungsgericht für das Land Nord-
rhein-Westfalen με διάταξη της 7ης Μαΐου 2003στην
υπόθεση Η LH Warenvertriebs GmbH κατά Γερμανικού
Δημοσίου ,εκπροσωπούμενου από το τότε αρμόδιο Ομοσπον -
διακό Υπουργείο Προστασίας των Καταναλωτών ,Διατροφής
και Γεωργίας ,μετέχων της διαδικασίας :oκυβερνητικός
επίτροπος ενώπιον του Oberverwaltungsgericht für das
Land Nordrhein-Westfalen
(Υπόθεση C-211/03)
(2003/C 200/14)
Με διάταξη της 7ης Μαΐου 2003,η οποία περιήλθε στη Γραμμα -
τεία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 15Μαΐου
2003,τοOberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-
Westfalen στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ Η LH Warenvertriebs
GmbHκαι Γερμανικού Δημοσίου ,εκπροσωπούμενου από το τότε
αρμόδιο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Προστασίας των Καταναλωτών ,
Διατροφής και Γεωργίας ,μετέχων της διαδικασίας :oκυβερνητικός
επίτροπος ενώπιον του Oberverwaltungsgericht für das Land
Nordrhein-Westfalen, που εκκρεμεί ενώπιόν του ,ζητεί από το
Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των εξής
ερωτημάτων :
A. 1. είναι το επίδικο προϊόν
«Lactobact omni FOS»τρόφιμο (ενδεχομένως συμπλήρωμα διατροφής )ή
φάρμακο ;Είναι η διαπίστωση αυτή δεσμευτική για όλα
τα κράτη μέλη ;
2.Επηρεάζει τον χαρακτηρισμό του το ότι κατά τις
οδηγίες χρήσεως πρέπει το προϊόν αυτό να αναμει -
γνύεται με νερό ή γιαούρτι ;ή μήπως κριτήριο αποτελεί
η κατάσταση στην οποία βρίσκεται κατά την εισαγωγή ;3.Αν το Δικαστήριο αποφανθεί ότι το εν λόγω προϊόν
είναι φάρμακο ,αλλά στα κράτη μέλη ,στα οποία μέχρι
τούδε χαρακτηριζόταν τρόφιμο ,εξακολουθεί να
θεωρείται τρόφιμο ,ανακύπτουν για το αιτούν τμήμα
προβλήματα ,τα οποία εκτίθενται στο ερώτημα Β VIσε
συνδυασμό με το ερώτημα B III,στα οποία παραπέμπει
το αιτούν τμήμα ,καθώς και στις σχετικές με αυτά
επεξηγήσεις ,ζητώντας από το Δικαστήριο να απαντήσει
σχετικώς .
4.Αν το «Lactobact omni FOS» είναι τρόφιμο (συμπλή -
ρωμα διατροφής ),είναι τότε νέο τρόφιμο κατά την
έννοια του κανονισμού ΕΚ 258/97του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου ,της
27ης Ιανουαρίου 1997,σχετικά με τα νέα τρόφιμα και
τα νέα συστατικά τροφίμων (ΕΕL 43, S. 1, στο εξής :
κανονισμός ΝΤ -);Ποια είναι η σχέση μεταξύ των
διαφόρων νομικών ερεισμάτων ;
B.Στην περίπτωση κατά την οποία τα υποβαλλόμενα στο σημείο
Α ερωτήματα (κατατάξεως )—ως μέχρι τούδε —πρέπει να
κριθούν ,όχι από το Δικαστήριο ,αλλά από τα εθνικά δικα -
στήρια ,ζητείται εντούτοις η παροχή ενδείξεων για την ορθή
απάντηση στα ερωτήματα που διατυπώνονται στο σημείο A2
από απόψεως κοινοτικού δικαίου ,καθόσον το κοινοτικό
δίκαιο έχει εν προκειμένω εφαρμογή .
Επιπλέον ,ανακύπτουν τα ακόλουθα ερωτήματα :
I.α)Ο χαρακτηρισμός του επίδικου προϊόντος πρέπει
να γίνει βάσει του άρθρου 2,παράγραφοι 1και2,
σε συνδυασμό με την παράγραφο 3,στοιχείο δ ',
του κανονισμού ΕΚ 178/2002, του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου ,της
28ης Ιανουαρίου 2002,για τον καθορισμό των
γενικών αρχών και απαιτήσεων της νομοθεσίας γιατα τρόφιμα ,για την ίδρυση της ευρωπαϊκής αρχής
για την ασφάλεια των τροφίμων και τον καθορισμόδιαδικασιών σε θέματα ασφαλείας των τροφίμων(ΕΕL3 1 ,σ.1—βασικός κανονισμός —)ή—
μετά τη λήξη της προθεσμίας μεταφοράς στο
εσωτερικό δίκαιο την 31η Ιουλίου 2003—βάσει
της οδηγίας 2002/46/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινο -
βουλίου και του Συμβουλίου ,της 10ης Ιουνίου
2002,για την προσέγγιση των νομοθεσιών των
κρατών μελών περί των συμπληρωμάτων διατροφής
(ΕΕL 183,σ.5 1—οδηγία περί συμπληρωμάτων
διατροφής —),ενδεχομένως δε βάσει ποιων διατά -
ξεων της οδηγίας ;
β)Στην περίπτωση κατά την οποία έχει εφαρμογή το
άρθρο 2,παράγραφοι 1και2,σε συνδυασμό με
την παράγραφο 3,στοιχείο δ ',του βασικού κανο -
νισμού ,ανακύπτει το ακόλουθο ερώτημα :είναι
ορθό ότι δεν πρέπει πλέον να αποδίδεται σημασία
στον υπέρτερο χαρακτήρα του (αντικειμενικού )
προορισμού του προϊόντος ,αλλά ,αντιθέτως ,στο
στοιχείο ότι προϊόν ,το οποίο πληροί τόσο τις
προϋποθέσεις ενός τροφίμου όσο και ενόςφαρμάκου ,είναι πάντοτε από νομικής απόψεως —
αποκλειστικώς —φάρμακο ;Κατά πόσον έχει
σημασία εν προκειμένω το είδος του προϊόντοςκαι κατά πόσον το προϊόν για το οποίο πρόκειταιστη συγκεκριμένη περίπτωση ;