C 274/28 EL 9.11.2002 Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
—Παράβαση των άρθρων 8, 12 και 14 της Ευρωπαϊκής
Συµβάσεως για τα δικαιώµατα του ανθρώπου και τιςθεµελιώ-δεις ελευθερίες.
—Παραβίαση των γενικών αρχών του δικαίου, όπως η αρχή
της απαγορεύσεως των διακρίσεων και η αρχή της ίσηςµεταχειρίσεως, η αρχή της ισότητας των αµοιβών µεταξύ
ανδρών και γυναικών εργαζοµένων, η αρχή του σεβασµού
της προσωπικής και οικογενειακής ζωής, η αρχή της ενιαίας
αναγνωρίσεως της οικογενειακής καταστάσεως των κοινο-
τικών υπηκόων, καθώς και οι αρχές της χρηστής διοικήσεωςκαι της προστασίας της δικαιολογηµένης εµπιστοσύνης.
Προσφυγή της Raiffeisen Zentralbank Österreich
Aktiengesellschaft κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 30Αυγούστου 2002
(Υπόθεση Τ -259/02)
(2002/C 274/50)
(Γλώσσα διαδικασίας: η γερµανική )
ΗRaiffeisen Zentralbank Österreich Aktiengesellschaft, Βιένη,
εκπροσωπουµένη από τον δικηγόρο S. Völcker, άσκησε στις
30 Αυγούστου 2002 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των ΕυρωπαϊκώνΚοινοτήτων.
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 11ης Ιουνίου
2002 [E(2002) 2091 τελικό ]καθόσον αφορά την
προσφεύγουσα ·
—επικουρικώς, να µειώσει το πρόστιµο των 30,38 εκατοµµυ-
ρίων ευρώ που καθορίστηκε µε την απόφαση της καθής σεβάρος της προσφεύγουσας ·
—να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήµατα
Η διαδικασία της καθής έβαλε κατά των τακτικών συναντήσεων
τραπεζών στην Αυστρία («Bankenrunden»). Με την προσβαλλο-
µένη απόφαση η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η προσφεύγουσα —εκ
παραλλήλου µε επτά άλλα αυστριακά τραπεζικά ιδρύµατα —
παρέβη το άρθρο 81ΕΚ, καθόσον αυτή συµµετείχε σε συµφωνίες
και εναρµονισµένες πρακτικές περί τιµών, τελών και διαφηµιστικών
µέτρων, οι οποίες επιδίωκαν από την 1η Ιανουαρίου 1995 έωςτις 24 Ιουνίου 1998 τον περιορισµό του ανταγωνισµού στην
αυστριακή αγορά τραπεζών. Η Επιτροπή επέβαλε πρόστιµο στις
οικείες τράπεζες.Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται κατ' αρχάς ότι η καθής κακώς
δέχθηκε ότι οι συµφωνίες στην προκειµένη περίπτωση µπορούσαννα επηρεάσουν το διακρατικό εµπόριο.Οι συµφωνίες των αυστρια-
κών τραπεζών περιορίζονταν αποκλειστικά στην Αυστρία. Λόγω
της φύσεως της οικείας παροχής υπηρεσιών δεν ήσαν επίσης
κατάλληλες για να στεγανοποιήσουν την αυστριακή αγορά.
Εποµένως, δεν υπάρχει παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ. Περαιτέρω,δεν υπάρχει το έρεισµα για την εντολή της Επιτροπής να παύσει η
παράβαση για το µέλλον. Η Επιτροπή διαπίστωσε η ίδια ότι η
προσφεύγουσα είχε παύσει τις συµφωνίες ήδη στις 24 Ιουνίου1998.
Η προσφεύγουσα βάλλει στη συνέχεια κατά του χαρακτηρισµού
της παραβάσεως ως «ιδιαίτερα σοβαρής »παραβάσεως υπό την
έννοια των κατευθυντηρίων γραµµών για τον καθορισµό του
προστίµου. Η Επιτροπή εκτιµώντας τη σοβαρότητα της παραβά-
σεως δεν έλαβειδίως υπόψηότι οι γύροι συζητήσεων των τραπεζών
δεν διοργανώθηκαν επίτηδες για να βλάψουν τον ανταγωνισµόαλλ' ότι, αντιθέτως, πάνω από 50 έτη λαµβάνουν χώρα σε
συµφωνία µε την αυστριακή νοµοθεσία και —έως πρόσφατα —
µε τη συµµετοχή κρατικών αρχών.
Πέραν τούτου, η προσφεύγουσα αιτιάται τον υπολογισµό του
επιβληθέντος σ' αυτήν προστίµου. Μη λαµβάνοντας υπόψη τις
σχέσεις του τοµέα Raiffeisen και αντίθετα προς την πάγια
νοµολογία, η Επιτροπή καταλόγισε στην προσφεύγουσα µερίδιααγοράς επιχειρήσεων στις οποίες η προσφεύγουσα δεν συµµετείχε
και των οποίων τη συµπεριφορά στην αγορά αυτή δεν µπορούσε
να καθορίσει. Περαιτέρω, η Επιτροπή απέρριψε όλους τουςπροβληθέντες ελαφρυντικούς λόγους χωρίς επαρκή εξέταση.
Τέλος, η Επιτροπή εφάρµοσε εσφαλµένως τη ρύθµιση περί µεταµε-
ληθέντος κατηγορουµένου (
1).
(1)Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά µε τη µη επιβολή ή τη µείωση των
προστίµων σε περιπτώσεις συµπράξεων (ΕΕ 1996 C 207, σ.4).
Προσφυγή της Bank Austria Creditanstalt AG κατά της
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις
2Σεπτεµβρίου 2002
(Υπόθεση Τ -260/02)
(2002/C 274/51)
(Γλώσσα διαδικασίας: η γερµανική )
ΗBank Austria Creditanstalt AG, Βιένη, εκπροσωπουµένη από
τους δικηγόρους Chr. Zschocke και J. Beninca, άσκησε στις
2 Σεπτεµβρίου 2002 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων.
9.11.2002 EL C 274/29 Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 11ης Ιουνίου
2002 (COMP/36.571 — Österreichische Banken) καθό-
σον αφορά την προσφεύγουσα ·
—επικουρικώς, να µειώσει το πρόστιµο των 30,38 εκατοµµυ-
ρίων ευρώ που καθορίστηκε µε την απόφαση της καθής σε
βάρος της προσφεύγουσας ·
—να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήµατα
Η διαδικασία της καθής έβαλε κατά των τακτικών συναντήσεων
τραπεζών στην Αυστρία («Bankenrunden»). Με την προσβαλλο-
µένη απόφαση η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η προσφεύγουσα —εκ
παραλλήλου µε επτά άλλα αυστριακά τραπεζικά ιδρύµατα —
παρέβη το άρθρο 81ΕΚ, καθόσον αυτή συµµετείχε σε συµφωνίες
και εναρµονισµένες πρακτικές περί τιµών, τελών και διαφηµιστικών
µέτρων, οι οποίες επιδίωκαν από την 1η Ιανουαρίου 1995 έως
τις 24 Ιουνίου 1998 τον περιορισµό του ανταγωνισµού στηναυστριακή αγορά τραπεζών. Η Επιτροπή επέβαλε πρόστιµο στις
οικείες τράπεζες.
Η προσφεύγουσα αιτιάταικατ' αρχάς τηµη δυνατότητα εφαρµογής
του άρθρου 81ΕΚ, δεδοµένου ότι οι γύροι συζητήσεων των
τραπεζών που η προσφεύγουσα παραδέχθηκε δεν µπορούσαν
να βλάψουν το εµπόριο µεταξύ των κρατών µελών λόγω της
περιφερειακής και τοπικής τους εστίας.
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η καθής κατά τον
καθορισµό του βασικού ποσού δέχθηκε ότι υπάρχουν αρνητικέςοικονοµικές επιπτώσεις των γύρων συζητήσεων των τραπεζών,
παρ' όλον ότι η προσφεύγουσα µαζί µε τις λοιπές ενδιαφερόµενες
τράπεζες απέδειξαν ότι δεν υπάρχουν αυτές οι επιπτώσεις µε
οικονοµική γνωµάτευση. Πέραν αυτού, η καθής έκανε κατάχρηση
της διακριτικής της εξουσίας κατά τον καθορισµό του βασικούποσού, διότι αυτή δεν έλαβε υπόψη τη µεταβατική νοµική
κατάσταση στην Αυστρία µετά την ένταξη στον Ευρωπαϊκό
Οικονοµικό Χώρο, την εκ του νόµου προνοµιακή µεταχείριση των
γύρων συζητήσεων των τραπεζών κατά το αυστριακό δίκαιο
συµπράξεων επιχειρήσεων, τη συµµετοχή δηµοσίων υπηρεσιώνκαθώς και την ευρεία γνώση του κοινού περί των γύρων συζητή-
σεων των τραπεζών.
Πέραν αυτού, η προσφεύγουσα συνεργάστηκε µε την καθής κατά
την επεξεργασία της υποθέσεως. Η καθής δεν χορήγησε για την
περιεκτική αυτή συνεργασίακαµίαµείωση καιεφάρµοσε, εποµένως,τη ρύθµιση περί µεταµεληθέντος κατηγορουµένου εσφαλµένως ως
προς την άσκηση της διακριτικής της εξουσίας σε βάρος της
προσφεύγουσας.Τέλος, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή προσέβαλε
ουσιαστικά οικονοµικά δικαιώµατα της προσφεύγουσας και ότιαυτή διαβίβασε παρανόµως την ανακοίνωση των σηµείων της
καταγγελίας στην Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ).
Προσφυγή της Bank für Arbeit und Wirtschaft
Aktiengesellschaft κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 30 Αυγούστου 2002
(Υπόθεση Τ -261/02)
(2002/C 274/52)
(Γλώσσα διαδικασίας: η γερµανική )
ΗBank für Arbeit und Wirtschaft Aktiengesellschaft, Βιένη,
εκπροσωπουµένη από τους δικηγόρουςΗ. -J. Niemeyer καιM. von
Hinden, µε τόπο επιδόσεων στο Λουξεµβούργο, άσκησε στις
30 Αυγούστου 2002 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των ΕυρωπαϊκώνΚοινοτήτων.
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—να ακυρώσει τα άρθρα 1 και 2 της αποφάσεως της Επιτροπής
της 11ης Ιουνίου 2002 στην υπόθεση COMP/36.571 —
Österreichische Banken, καθόσονµε αυτά διαπιστώνεται ότι
η προσφεύγουσα παρέβη το άρθρο 81ΕΚ και οφείλει να
παύσει την παράβαση αυτή ·
—να ακυρώσει το άρθρο 3 της αποφάσεως καθόσον µε
αυτό επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα πρόστιµο
7,59 εκατοµµυρίων ευρώ ·
—επικουρικώς, να µειώσει σε ένα εύλογο ποσό το πρόστιµο
που επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα µε το άρθρο 3της
αποφάσεως ·
—να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήµατα
Η διαδικασία της καθής έβαλε κατά των τακτικών συναντήσεων
τραπεζών στην Αυστρία («Bankenrunden»). Με την προσβαλλο-
µένη απόφαση η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η προσφεύγουσα —εκ
παραλλήλου µε επτά άλλα αυστριακά τραπεζικά ιδρύµατα —
παρέβη το άρθρο 81ΕΚ, καθόσον αυτή συµµετείχε σε συµφωνίες
και εναρµονισµένες πρακτικές περί τιµών, τελών και διαφηµιστικών
µέτρων, οι οποίες επιδίωκαν από την 1η Ιανουαρίου 1995 έωςτις 24 Ιουνίου 1998 τον περιορισµό του ανταγωνισµού στην
αυστριακή αγορά τραπεζών. Η Επιτροπή επέβαλε πρόστιµο στις
οικείες τράπεζες.