9.11.2002 EL C 274/27 Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Προσφυγή -αγωγή της «K»κατά του ∆ικαστηρίου των
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 27Αυγούστου
2002
(Υπόθεση T-257/02)
(2002/C 274/48)
(Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική )
Η«K»,εκπροσωπούµενη από τον Juan Ramón Iturriagagoitia
Bassas, δικηγόρο, άσκησε στις 27 Αυγούστου 2002, ενώπιον του
Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προσφυγή -αγωγή
κατά του ∆ικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Η προσφεύγουσα -ενάγουσα (στο εξής: προσφεύγουσα )ζητεί από
το Πρωτοδικείο:
—να ακυρώσει την απόφαση που έλαβε η Α∆Α στις 14 Μαΐου
2002, και η οποία κοινοποιήθηκε στις 27 Μαΐου 2002, στο
πλαίσιο της αιτήσεως περί καταβολής χρηµατικής ικανοποιή-σεως για την ηθική βλάβη και αποζηµιώσεως για πάσης
άλλης φύσεως ζηµία που υπέστη η προσφεύγουσα λόγω της
ασθενείας,
—να υποχρεώσει το καθού -εναγόµενο (στο εξής: καθού )να
καταβάλει στην προσφεύγουσα, προς αποκατάσταση της
ζηµίας που υπέστη και θα υποστεί στο µέλλον, το ποσό των350 000 ευρώ, που καθορίστηκε µε κάθε επιφύλαξη, πλέον
τόκων υπερηµερίας προς 10 %ετησίως από τις 4 Οκτωβρίου
1999 µέχρι της ηµεροµηνίας καταβολής,
—να καταδικάσει το καθού στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Ισχυρισµοί και κύρια επιχειρήµατα
Η προσφεύγουσα, υπάλληλος του ∆ικαστηρίου, βάλλει κατά της
αρνήσεως του οργάνου αυτού να της καταβάλει χρηµατική
ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υποστηρίζει ότι υπέστηλόγω της επαγγελµατικής ασθενείας της, η οποία έχει ήδη
αναγνωριστεί βάσει του άρθρου 73του ΚΥΚ, και για την οποία
έχει ήδη χορηγηθεί αποζηµίωση.
Οι ισχυρισµοί που προβάλλονται προς στήριξη της παρούσας
προσφυγής -αγωγής είναι παρεµφερείς µε τους προβαλλόµενους
στην υπόθεση Τ -255/02, «H» κατά ∆ικαστηρίου.Προσφυγή του Η endrikus Boukes κατά του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου που ασκήθηκε στις 10 Σεπτεµβρίου 2002
(Υπόθεση Τ -258/02)
(2002/C 274/49)
(Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική )
O Hendrikus Boukes, κάτοικος Waldbredimus ( Λουξεµβούργο ),
εκπροσωπούµενος από τον Ε ric Boigelot, δικηγόρο, µε τόπο
επιδόσεων στο Λουξεµβούργο, άσκησε στις 10 Σεπτεµβρίου 2002
ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή
κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Ο προσφεύγων ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—να ακυρώσει την απόφαση του Γενικού Γραµµατέα του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Julian Priestley, της 4ης Ιανουα-
ρίου 2002, µε την οποία απορρίφθηκε η από 4 Οκτωβρίου
2001 αίτηση του προσφεύγοντος περί αναγνωρίσεως τουγάµου του από την Α∆Α ·
—να ακυρώσει τη σιωπηρή απόφαση απορρίψεως της διοικη-
τικής ενστάσεως του προσφεύγοντος, η οποία υποβλήθηκε
σύµφωνα µε το άρθρο 90,παράγραφος 2,του ΚΥΚ στις
27Φεβρουαρίου 2002και πρωτοκολλήθηκε την1η Μαρτίου2002 και στην οποία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχει
δώσει απάντηση µέχρι σήµερα ·
—να καταδικάσει, εν πάση περιπτώσει, το καθού στα δικαστικά
έξοδα.
Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήµατα
Ο προσφεύγων στην παρούσα υπόθεση βάλλει κατά της αρνήσεως
της Α∆Α να λάβει υπόψη τη ληξιαρχική πράξη καταχωρίσεως της
συµβιώσεως, που εξοµοιώνεται προς πολιτικό γάµο κατά το
ολλανδικό δίκαιο και η οποία διαπιστώνει και αναγνωρίζει νοµίµωςτη συµβίωση του προσφεύγοντος στο πλαίσιο σταθερής σχέσεως
µε τον σύντροφό του, προς τον σκοπό της εξοµοιώσεώς της προς
την έγγαµη σχέση.
Προς στήριξη των αιτηµάτων του, oπροσφεύγων επικαλείται:
—Παράβαση των άρθρων ΣΤ, παράγραφος 1,και 2 και 3,
παράγραφος 2,της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
—Παράβαση των άρθρων 1α, πρώτο εδάφιο, 27, δεύτερο
εδάφιο, του ΚΥΚ και των διατάξεων του ΚΥΚ περί των
αποδοχών, της επιστροφής εξόδων, των αποζηµιώσεων και
του συνταξιοδοτικού καθεστώτος.
—Παράβαση των άρθρων 7, 9 και 21 του Χάρτη των
θεµελιωδών δικαιωµάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
C 274/28 EL 9.11.2002 Επίσηµη Εφηµερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
—Παράβαση των άρθρων 8, 12 και 14 της Ευρωπαϊκής
Συµβάσεως για τα δικαιώµατα του ανθρώπου και τιςθεµελιώ-δεις ελευθερίες.
—Παραβίαση των γενικών αρχών του δικαίου, όπως η αρχή
της απαγορεύσεως των διακρίσεων και η αρχή της ίσηςµεταχειρίσεως, η αρχή της ισότητας των αµοιβών µεταξύ
ανδρών και γυναικών εργαζοµένων, η αρχή του σεβασµού
της προσωπικής και οικογενειακής ζωής, η αρχή της ενιαίας
αναγνωρίσεως της οικογενειακής καταστάσεως των κοινο-
τικών υπηκόων, καθώς και οι αρχές της χρηστής διοικήσεωςκαι της προστασίας της δικαιολογηµένης εµπιστοσύνης.
Προσφυγή της Raiffeisen Zentralbank Österreich
Aktiengesellschaft κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις 30Αυγούστου 2002
(Υπόθεση Τ -259/02)
(2002/C 274/50)
(Γλώσσα διαδικασίας: η γερµανική )
ΗRaiffeisen Zentralbank Österreich Aktiengesellschaft, Βιένη,
εκπροσωπουµένη από τον δικηγόρο S. Völcker, άσκησε στις
30 Αυγούστου 2002 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των ΕυρωπαϊκώνΚοινοτήτων.
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
—να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 11ης Ιουνίου
2002 [E(2002) 2091 τελικό ]καθόσον αφορά την
προσφεύγουσα ·
—επικουρικώς, να µειώσει το πρόστιµο των 30,38 εκατοµµυ-
ρίων ευρώ που καθορίστηκε µε την απόφαση της καθής σεβάρος της προσφεύγουσας ·
—να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.
Λόγοι της προσφυγής και κύρια επιχειρήµατα
Η διαδικασία της καθής έβαλε κατά των τακτικών συναντήσεων
τραπεζών στην Αυστρία («Bankenrunden»). Με την προσβαλλο-
µένη απόφαση η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η προσφεύγουσα —εκ
παραλλήλου µε επτά άλλα αυστριακά τραπεζικά ιδρύµατα —
παρέβη το άρθρο 81ΕΚ, καθόσον αυτή συµµετείχε σε συµφωνίες
και εναρµονισµένες πρακτικές περί τιµών, τελών και διαφηµιστικών
µέτρων, οι οποίες επιδίωκαν από την 1η Ιανουαρίου 1995 έωςτις 24 Ιουνίου 1998 τον περιορισµό του ανταγωνισµού στην
αυστριακή αγορά τραπεζών. Η Επιτροπή επέβαλε πρόστιµο στις
οικείες τράπεζες.Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται κατ' αρχάς ότι η καθής κακώς
δέχθηκε ότι οι συµφωνίες στην προκειµένη περίπτωση µπορούσαννα επηρεάσουν το διακρατικό εµπόριο.Οι συµφωνίες των αυστρια-
κών τραπεζών περιορίζονταν αποκλειστικά στην Αυστρία. Λόγω
της φύσεως της οικείας παροχής υπηρεσιών δεν ήσαν επίσης
κατάλληλες για να στεγανοποιήσουν την αυστριακή αγορά.
Εποµένως, δεν υπάρχει παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ. Περαιτέρω,δεν υπάρχει το έρεισµα για την εντολή της Επιτροπής να παύσει η
παράβαση για το µέλλον. Η Επιτροπή διαπίστωσε η ίδια ότι η
προσφεύγουσα είχε παύσει τις συµφωνίες ήδη στις 24 Ιουνίου1998.
Η προσφεύγουσα βάλλει στη συνέχεια κατά του χαρακτηρισµού
της παραβάσεως ως «ιδιαίτερα σοβαρής »παραβάσεως υπό την
έννοια των κατευθυντηρίων γραµµών για τον καθορισµό του
προστίµου. Η Επιτροπή εκτιµώντας τη σοβαρότητα της παραβά-
σεως δεν έλαβειδίως υπόψηότι οι γύροι συζητήσεων των τραπεζών
δεν διοργανώθηκαν επίτηδες για να βλάψουν τον ανταγωνισµόαλλ' ότι, αντιθέτως, πάνω από 50 έτη λαµβάνουν χώρα σε
συµφωνία µε την αυστριακή νοµοθεσία και —έως πρόσφατα —
µε τη συµµετοχή κρατικών αρχών.
Πέραν τούτου, η προσφεύγουσα αιτιάται τον υπολογισµό του
επιβληθέντος σ' αυτήν προστίµου. Μη λαµβάνοντας υπόψη τις
σχέσεις του τοµέα Raiffeisen και αντίθετα προς την πάγια
νοµολογία, η Επιτροπή καταλόγισε στην προσφεύγουσα µερίδιααγοράς επιχειρήσεων στις οποίες η προσφεύγουσα δεν συµµετείχε
και των οποίων τη συµπεριφορά στην αγορά αυτή δεν µπορούσε
να καθορίσει. Περαιτέρω, η Επιτροπή απέρριψε όλους τουςπροβληθέντες ελαφρυντικούς λόγους χωρίς επαρκή εξέταση.
Τέλος, η Επιτροπή εφάρµοσε εσφαλµένως τη ρύθµιση περί µεταµε-
ληθέντος κατηγορουµένου (
1).
(1)Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά µε τη µη επιβολή ή τη µείωση των
προστίµων σε περιπτώσεις συµπράξεων (ΕΕ 1996 C 207, σ.4).
Προσφυγή της Bank Austria Creditanstalt AG κατά της
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που ασκήθηκε στις
2Σεπτεµβρίου 2002
(Υπόθεση Τ -260/02)
(2002/C 274/51)
(Γλώσσα διαδικασίας: η γερµανική )
ΗBank Austria Creditanstalt AG, Βιένη, εκπροσωπουµένη από
τους δικηγόρους Chr. Zschocke και J. Beninca, άσκησε στις
2 Σεπτεµβρίου 2002 ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων προσφυγή κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων.