Η κρινόμενη προσφυγή (έφεση) κατά της υπ’ αριθ. 31.169/1998 οριστικής
αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο
εκδίκασε κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας αίτηση του
καθ’ ου η προσφυγή περί κηρύξεως στην Ελλάδα εκτελεστής α) της
υπ’ αριθμ. 1 C 618/ 1996 S τελεσίδικης αποφάσεως του Ειρηνοδικείου
Βάϊχίνγκεν/ Ενζ Γερμανίας, με την οποία η ήδη προσφεύγουσα υπεχρεώθη
να καταβάλει στον καθ' ου η προσφυγή κεφάλαιον από 10.000 μάρκα
και β) της ταυτάριθμης αποφάσεως του ίδιου Δικαστηρίου με την οποία η
προσφεύγουσα υπεχρεώθη να καταβάλει επίσης στον καθ' ου τα δικαστικά
έξοδα της δίκης εκείνης, ήτοι 3.649,50 γερμανικά μάρκα, αμφότερα δε τα
ποσά νομιμοτόκως, έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως σύμφωνα
με το άρθρο 36 «της Σύμβασης των Βρυξελλών», η οποία κυρώθηκε με
τον Ν. 1814/1988, σε συνδυασμό προς τις διατάξεις των άρθρων 739
επ. Κ.Πολ.Δ. και επομένως πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατά την ίδια
διαδικασία ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της.
Επειδή από καμμία διάταξη τόσον της ως άνω «Συμβάσεως των
Βρυξελλών» όσον και του Κ.Πολ.Δ. δεν προβλέπεται η αναστολή
εκτελέσεως στην Ελλάδα αποφάσεως πολιτικού Δικαστηρίου, εκδοθείσης
σε οποιαδήποτε από της συμβληθείσες χώρες μέχρις ότου αποφανθούν
τα Δικαστήρια της ίδιας χώρας επί ποινικών υποθέσεων, η οποία έχει
σχέση με την δικασθείσα αστική διαφορά. Στην προκειμένη περίπτωση η
προσφεύγουσα ισχυρίζεται με την προσφυγή της, μεταξύ των άλλων, ότι ο
καθ’ ου σε συνεργασία με τον Γερμανό δικηγόρο του, ενεφάνισαν ψευδώς
ενώπιον του Γερμανικού Δικαστηρίου εκείνη ως αγνώστου διαμονής,
ενώ εγνώριζαν την κατοικία της και έτσι, εξαπατίσαντες το Δικαστήριο,
επέτυχαν να εκδοθούν σε βάρος της και ερήμην εκείνης οι αναφερόμενες
στην αρχή αποφάσεις. Κατόπιν αυτού η προσφεύγουσα υπέβαλε σε βάρος
του καθ’ ου και του πληρεξουσίου δικηγόρου του ενώπιον της Εισαγγελίας
του Χάϊλμπρον της Γερμανίας έγκληση για απάτη και διετάχθη σχετική
προανάκριση. Ισχυριζόμενη δε περαιτέρω, ότι εν όψει των ανωτέρω,
αφ’ ενός μεν η αναγνώριση των αλλοδαπών αποφάσεων αντίκειται στην
δημόσια τάξη του Ελληνικού Κράτους, αφ’ ετέρου δε ότι δεν μπόρεσε να
αμυνθεί κατά του καθ’ ου ενώπιον του Γερμανικού Δικαστηρίου επειδή
το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης δεν επιδόθηκε κανονικά σε εκείνην,
με αποτέλεσμα να δικασθεί ερήμην, ζητεί εν τέλει, να εξαφανισθεί η
απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, προκειμένου
να απορριφθεί η αίτηση του καθ’ ου περί κηρύξεως εκτελεστών στην
Ελλάδα των αποφάσεων του αλλοδαπού Δικαστηρίου, επικουρικώς δε,
ζητεί να διαταχθεί η αναστολή εκτελέσεως των εν λόγω αποφάσεων μέχρι
πέρατος της σχετικής ποινικής διαδικασίας. Με το περιεχόμενο αυτό. η
κρινόμενη προσφυγή, καθόσον αφορά το επικουρικό αίτημα, δεν είναι
νόμιμη, σύμφωνα με την εκτεθείσα στην αρχή σκέψη και συνεπώς είναι
απορριπτέα. Κατά τα λοιπά όμως η προσφυγή είναι νόμιμη, στηριζομένη
στις διατάξεις των άρθρων 27 §§ 1, 2, 31, 36 της Συμβάσεως των
Βρυξελλών και 905, 323 αριθ. 2-5 Κ.Πολ.Δ. και πρέπει να ερευνηθεί
περαιτέρω.
Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 27 §§ 1, 2, της
Συμβάσεως των Βρυξελλών και 323 §§ 3, 5 και 905 § 3 Κ.Πολ.Δ.
συνάγεται, ότι για να κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα απόφαση
αλλοδαπού Δικαστηρίου συμβληθείσης χώρας απαιτείται, εκτός των
άλλων 1) το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης να έχει επιδοθεί στον
ερημοδικήσαντα εναγόμενο κανονικά και έγκαιρα ώστε να μπορεί να
αμυνθεί, δηλαδή πρέπει ο ηττηθείς διάδικος να μην στερήθηκε το δικαίωμα
της υπερασπίσεως και γενικώς της συμμετοχής στην δίκη, εκτός εάν η
στέρηση έγινε σύμφωνα με διάταξη ισχύουσα και για τους υπηκόους του
κράτους στο οποίο ανήκει το εκδόσαν την απόφαση Δικαστήριο και 2) η
αναγνώριση της αποφάσεως να μην αντίκειται στην δημόσια τάξη και στα
χρηστά ήθη, του Ελληνικού κράτους. Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται
περαιτέρω, ότι δεν υπάρχει τέτοια στέρηση, ούτε και αντίθεση προς τα
χρηστά ήθη ή την δημόσια τάξη. λαμβανόμενη υπό την έννοια του άρθρου
33 Α.Κ., όταν ο ηττηθείς διάδικος, αν και κλητεύθηκε ως αγνώστου
ενώ ήταν γνωστής διαμονής και δικάσθηκε έτσι ερήμην, εν τούτοις είχε
το δικαίωμα να ασκήσει σύμφωνα με το αλλοδαπό δίκαιο, ήτοι με το
δίκαιο του κράτους στο οποίο ανήκει το εκδόσαν την αλλοδαπή απόφαση
Δικαστήριο, ένδικο μέσον, ώστε να άρει τις συνέπειες της κλητεύσεώς
του ως αγνώστου διαμονής. Κατά μείζονα δε λόγον δεν υπάρχει η ως
άνω στέρηση και αντίθεση, όταν ο ερήμην δικασθείς άσκησε πράγματι
το ένδικο τούτο μέσον. Είναι δε αδιάφορο αν το ασκηθέν αυτό ένδικο
απερρίφθη, σύμφωνα πάλι με το ως άνω αλλοδαπό δίκαιο, η απορριπτική
δε αυτή κρίση του αλλοδαπού Δικαστού δεν μπορεί να ελεχθεί από τον
ημεδαπό Δικαστή, γιατί ο έλεγχος αυτός θα συνιστούσε ανεπίτρεπτη
αναθεώρηση της αλλοδαπής αποφάσεως στην ουσία (βλ. Α.Π. 169/1987
Ελλ.Δ/νη. 29, 488). Στην προκειμένη περίπτωση, από τα επικαλούμενα και
νομίμως από τους διαδίκους προσκομιζόμενα έγγραφα απεδείχθησαν τα
εξής πραγματικά περιστατικά: Το Ειρηνοδικείο Βάϊχίνγκεν της Γερμανίας,
δίκασαν ερήμην της εναγομένης και ήδη προσφευγούσης, εξέδωσε την
υπ’ αριθμ. 1 C 618/1996 απόφαση, η οποία διορθώθηκε με την από
22.06.1998 απόφαση ως προς το κύριο όνομα της προσφευγούσης
και με την οποίαν η τελευταία υπεχρεώθη να καταβάλει εντόκως από
27.05.1995 και με τόκον 12% στον τότε ενάγοντα και ήδη καθ’ ου το
ποσόν των 10.000 γερμανικών μάρκων και επί πλέον την κατεδίκασε και
στα δικαστικά έξοδα, χωρίς να προσδιορίσει αυτά. Η απόφαση αυτή ήταν
προσωρινώς εκτελεστή. Ακολούθησε η έκδοση από το ίδιο Δικαστήριο της
ταυτάριθμης από 18.02.1997 αποφάσεως με την οποία προσδιορίσθηκαν
τα επιδικασθέντα στον καθ’ ου δικαστικά έξοδα σε 1.649,50 γερμανικά
μάρκα καταβλητέα νομιμοτόκως, δηλαδή με τόκο 4%, από 18.02.1997.
Το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο, δηλαδή η από 14.11.1996 αγωγή,
επεδόθη στην εναγομένη νομίμως κατά το γερμανικό δίκαιο ως αγνώστου
διαμονής, δηλαδή με ανάρτηση στον πίνακα του Δικαστηρίου την
19.11.1996 και με σχετική δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως
την 28.12.1996, της επιδόσεως θεωρούμενης ως συντελεσθείσης από
την τελευταία ημερομηνία, κατά τον ίδιο δε τρόπο επεδόθησαν στην
εναγομένη την 18.02.1997 η πρώτη και την 28.02.1997 η δεύτερη
απόφαση. Η εναγομένη είχε δικαίωμα, όπως προκύπτει από το κείμενο
των αποφάσεων, να ασκήσει εντός προθεσμίας δύο εβδομάδων, η οποία
κρίνεται επαρκής, ανακοπήν, πλην όμως δεν άσκησε κανένα ένδικο μέσον
και έτσι οι αποφάσεις κατέστησαν τελεσίδικες. Αμφότερες οι αποφάσεις
είναι τίτλοι εκτελεστοί κατά το γερμανικό δίκαιο και ειδικότερα και η
δευτέρα απόφαση (με την οποία καθορίζονται τα δικαστικά έξοδα), η
οποία εμφανίζει παρακολουθηματικό χαρακτήρα σε σχέση με την κυρία
δίκη από την έκβαση της οποίας προσδιορίζεται το περιεχόμενο της
και συμπεριλαμβάνεται στους εκτελεστούς τίτλους κατά το εσωτερικό
γερμανικό δίκαιο (§ 794 Ι 2 ΖΡΟ).
Εν τέλει, όπως προκύπτει από το υπ’ αριθμ. πρωτ. 32.512/19.11.1998
πιστοποιητικό του Γραμματέως του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, δεν
έχει εκδοθεί μεταξύ των διαδίκων απόφαση των Ελληνικών Δικαστηρίων
επί της ίδιας υποθέσεως. Από όλα τα ανωτέρω προκύπτει, ότι η
προσφεύγουσα, αν και κλητεύθηκε ενώπιον του γερμανικού Δικαστηρίου
ως αγνώστου διαμονής και εξεδόθησαν ερήμην αυτής οι αποφάσεις,
εν τούτοις δεν στερήθηκε του δικαιώματος υπερασπίσεως και είχε την
δυνατότητα να αμυνθεί κατά του καθ’ ου ασκούσα τα κατά τα άνω ένδικα
μέσα, ενώ επί πλέον οι εν λόγω αλλοδαπές αποφάσεις και η αναγνώριση
αυτών δεν έρχονται σε αντίθεση προς τα χρηστά ήθη ή προς την δημόσια
τάξη του Ελληνικού κράτους.
Αλλά και περαιτέρω, όσον αφορά την τύχη της εγκλήσεως της
προσφευγούσης ενώπιον του Εισαγγελέως του Χάϊλμπρον κατά του
καθ’ ου η προσφυγή και του Γερμανού πληρεξουσίου δικηγόρου του για
απάτη, από τα έγγραφα του Εισαγγελέως με ημερομηνία 09.07.1999
και 15.12.1999 προκύπτει, ότι έγινε προκαταρκτική εξέταση, η οποία
«απέδειξε ότι η κατηγορία της απάτης δεν ευσταθεί». Επομένως, το
πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την υπ’ αριθ. 31.169/1998 απόφαση
του δέχθηκε την αίτηση του καθ’ ου η προσφυγή και εκήρυξε εκτελεστές
στην Ελλάδα τις ως άνω αποφάσεις του Γερμανικού Δικαστηρίου, ορθώς
εφήρμοσε τον νόμο και σωστά εκτίμησε τις τεθείσες υπό την κρίση του
αποδείξεις και για το λόγο αυτόν η κρινόμενη προσφυγή είναι απορριπτέα
στο σύνολο της ως αβάσιμη.
Εν τέλει, λόγω απορρίψεως της προσφυγής, πρέπει να καταδικασθεί η
προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα του καθ' ου του παρόντος βαθμού
δικαιοδοσίας (άρθρα 183, 176 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζον κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων.
Δέχεται τυπικώς και απορρίπτει κατ’ ουσίαν την προσφυγή κατά της υπ’
αριθμ. 31.169/1998 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου
Θεσσαλονίκης.