Επειδή, με τη διάταξη του άρθρου 1274 Α.Κ. ορίζεται ότι εγγραφή
προσημειώσεως υποθήκης γίνεται μόνο ύστερα από δικαστική απόφαση,
με τις διατάξεις δε των άρθρων 683 επομ. και 706 του Κ.Πολ.Δ. ορίζεται
ότι η απόφαση διατάσσει την εγγραφή προσημειώσεως ως ασφαλιστικό
μέτρο. Εξάλλου, κατά μεν το άρθρο 31 της Συμβάσεως Βρυξελλών για
τη διεθνή δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές
υποθέσεις (ν. 1814/88), απόφαση που εκδόθηκε και είναι εκτελεστή
σε συμβαλλόμενο κράτος εκτελείται σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος
αφού περιβληθεί εκεί τον εκτελεστήριο τύπο, επιτρεπομένης προσφυγής
του καθ’ ού (άρθ. 36), κατά δε το άρθρο 39 της Συμβάσεως, κατά τη
διάρκεια της προθεσμίας προσφυγής και έως ότου εκδοθεί απόφαση για
την προσφυγή αυτή, μπορούν να ληφθούν μόνο ασφαλιστικά μέτρα επί
της περιουσίας του προσώπου κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση (39
εδάφ.α΄), ενώ η απόφαση που εγκρίνει την εκτέλεση εμπεριέχει και τη
δυνατότητα λήψεως των ασφαλιστικών αυτών μέτρων (39 εδάφ.β΄). Η
διάταξη του άρθρου 39 άρα δεν εξαρτά τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων
από την επίκληση και απόδειξη κινδύνου, ούτε και ορίζει ειδικότερα τα
ασφαλιστικά αυτά μέτρα. Επομένως, για τη λήψη ασφαλιστικού μέτρου
σύμφωνα με το άρθρο 39, αφενός δεν απαιτείται η έκδοση και άλλης,
πλην εκείνης που κήρυξε την εκτελεστότητα, δικαστικής αποφάσεως,
αφετέρου το ζήτημα ποίο ασφαλιστικό μέτρο ενδείκνυται στη συγκεκριμένη
περίπτωση θα κριθεί σύμφωνα με το δικονομικό δίκαιο του κράτους
της εκτελέσεως, ως τέτοιο δε ασφαλιστικό μέτρο μπορεί να είναι και η
προσημείωση υποθήκης αφού εξ ουδεμιάς άλλης διατάξεως αποκλείεται η
προσημείωση στην περίπτωση αυτή. Ειδικότερα, η δυνατότητα εγγραφής
προσημειώσεως προκύπτει και από τη διάταξη του άρθρου 1263 Α.Κ.,
σύμφωνα με την οποία τίτλο προς απόκτηση υποθήκης παρέχουν και οι
εκτελεστές στην ημεδαπή αποφάσεις των αλλοδαπών δικαστηρίων χωρίς
άλλη προϋπόθεση, επομένως με μόνη την κήρυξή των ως εκτελεστών,
χωρίς να ενδιαφέρει η τελεσιδικία των και η δικονομική των ωριμότητα
όσον αφορά την απαίτηση κατά το δίκαιο του τόπου εκδόσεώς των.
Όπως προκύπτει από την πληττόμενη απόφασή του, το εφετείο έκρινε
επί εφέσεως της αναιρεσείουσας τράπεζας κατά της αποφάσεως 2144/98
του Μον. Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία είχε απορρίψει την ανακοπή της
ως αναγγελθείσας δανείστριας κατά του πίνακα κατατάξεως που αφορά
η ανακοπή. Σύμφωνα με τις παραδοχές του εφετείου, με την απόφαση
4.660/95 του Μον. Πρωτοδικείου Αθηνών κηρύχθηκε εκτελεστή η υπό
τα στοιχεία 1994 Folio No.1777 απόφαση του Πρωτοδικείου Λονδίνου
(Τμήμα Βασιλίσσης, Ναυτικό Δικαστήριο), που εκδόθηκε επί αγωγής της
καθ’ ής η ανακοπή ήδη αναιρεσίβλητης δανείστριας κατά των οφειλετών
της Θεοφάνη και Αικατερίνης Σιδηροπούλου, κατά της οποίας αποφάσεως
του Μον. Πρωτοδικείου οι οφειλέτες άσκησαν προσφυγή και εκδόθηκε
ερήμην των η 5812/96 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που απέρριψε
την προσφυγή, μετ’ ανακοπήν δε ερημοδικίας η απόφαση 8.338/97
ίδιου εφετείου, που απέρριψε την ανακοπή. διότι, με βάση την ανωτέρω
απόφαση του Μον. Πρωτοδικείου, η αναιρεσίβλητη δανείστρια ενέγραψε
την 8/11/1995 προσημείωση υποθήκης επί διαμερίσματος της οφειλέτιδάς
της Αικατερίνης Σιδηροπούλου και επέσπευσε τον πλειστηριασμό του,
που πραγματοποιήθηκε και το εκπλειστηρίασμα καταβλήθηκε την
9/4/97, ο δε πίνακας κατατάξεως συνετάγη την 5/5/97 και σ’ αυτόν
κατετάγη η αναιρεσίβλητη ως προσημειούχος δανείστρια στο σύνολο
του εκπλειστηριάσματος. Με βάση τις παραδοχές του αυτές το εφετείο
απέρριψε τους λόγους εφέσεως (και ανακοπής), περί μη νομίμου εγγραφής
της ανωτέρω προσημειώσεως, κρίση που πλήττεται με τον πρώτο λόγο
αναιρέσεως από τη διάταξη του άρθρου 559 περ.1 Κ.Πολ.Δ. Αποδίδεται
ειδικότερα στην απόφαση ότι το δικαστήριο, με κακή και εσφαλμένη
ερμηνεία του νόμου έκρινε ότι νομίμως κατετάγη η αναιρεσίβλητη
στον πίνακα ως προσημειούχος και δέχθηκε ότι εγκύρως εγγράφηκε
η προσημείωση με βάση τη διάταξη του άρθρου 39 της Συμβάσεως,
ενώ η προσημείωση χορηγεί κατά το άρθρο 1277 Α.Κ. δικαίωμα προς
απόκτηση υποθήκης μόνο μετά την τελεσίδικη επιδίκαση της απαιτήσεως,
προκειμένου δε περί απαιτήσεως που επιδικάζεται στην αλλοδαπή η
τελεσιδικία της αποφάσεως που την επιδικάζει κρίνεται κατά το αλλοδαπό
δικονομικό δίκαιο. Ο λόγος όμως αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος
ως αόριστος καθόσον δεν προσδιορίζει η αναιρεσείουσα τράπεζα, ποίες
διατάξεις παραβιάσθηκαν από το εφετείο, που έγκειται το σφάλμα περί την
ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου ενόψει του ότι επιτρέπεται γενικώς η
εγγραφή προσημειώσεως με βάση το άρθρο 39 της ανωτέρω Συμβάσεως,
καθώς και για ποίο λόγο και σε τι πάσχει το συμπέρασμα του εφετείου ότι
έγινε νομίμως η εγγραφή της προσημειώσεως. Αν δε η έννοια του λόγου
αναιρέσεως είναι ότι παραβιάστηκε το άρθρο 39 της Συμβάσεως, διότι το
άρθρο αυτό δε μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα επί του ασφαλιστικού
μέτρου της προσημειώσεως, αλλά δυνάμει αυτού μπορούν να ληφθούν
άλλα πρόσφορα ασφαλιστικά μέτρα, όπως η συντηρητική κατάσχεση,
ο λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, σύμφωνα με όσα
εξετάσθηκαν προηγουμένως.
2. Επειδή, όπως προκύπτει από την πληττόμενη απόφασή του το εφετείο,
ερμηνεύοντας τις ανωτέρω διατάξεις των άρθρων 39 σε συνδυασμό με
το άρθρο 31 και 36 της Συμβάσεως των Βρυξελλών, έκρινε ότι για την
εγγραφή προσημειώσεως με βάση τις διατάξεις αυτές δεν απαιτείται και
η προηγουμένη επίδοση της αποφάσεως του πρωτοδικείου που κηρύσσει
την εκτελεστότητα στον καθού. λτσι κρίνοντας το Εφετείο δεν παραβίασε
την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 39 της Συμβάσεως των Βρυξελλών και ο
δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται τα αντίθετο, είναι
απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος του
που περιέχει την αιτίαση, ότι το Εφετείο με ανεπαρκή αιτιολογία κατέληξε
στο ανωτέρω συμπέρασμα, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί λόγος
αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. δεν δίδεται, όταν, όπως
στην προκειμένη περίπτωση, η ανεπάρκεια των αιτιολογιών εντοπίζεται όχι
στην ελάσσονα, αλλά στη μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της
αποφάσεως.
3. Επειδή, με τη διάταξη του άρθρου 1277 Α.Κ. ορίζεται ότι η προσημείωση
τρέπεται σε υποθήκη όταν η απαίτηση επιδικασθεί τελεσίδικα, ενώ με
τη διάταξη του άρθρου 1323 περ. 2 Α.Κ. ορίζεται ότι η απόσβεση της
προσημειώσεως επέρχεται αν μέσα σε ενενήντα ημέρες από την τελεσίδικη
απόφαση που επιδικάζει την απαίτηση δεν τράπηκε σε υποθήκη, οπότε
στην περίπτωση αυτή η προσημείωση εξαλείφεται (άρθρο 1330 περ.
3 Α.Κ.). Επί σημειώσεως που εγγράφεται σύμφωνα με το άρθρο 39
της Συμβάσεως κατά τη διάρκεια της διαδικασίας κηρύξεως αλλοδαπής
αποφάσεως εκτελεστής, το δικαίωμα τροπής σε υποθήκη παρέχεται
από της τελεσιδικίας της αποφάσεως που κηρύσσει την εκτελεστότητα,
αφού η απόφαση αυτή παρέχει ήδη τίτλο προς εγγραφή υποθήκης (Α.Κ.
1263). Αν όμως δεν γίνει τροπή της ως άνω προσημειώσεως σε υποθήκη
μέσα σε ενενήντα ημέρες από την τελεσιδικία της αποφάσεως που την
κήρυξε εκτελεστή, δεν επέρχεται απόσβεση της προσημειώσεως κατά
τη διάταξη του άρθρου 1323 αριθ. 2 Α.Κ., διότι η διάταξη αυτή δεν
εφαρμόζεται επί απαιτήσεως που επιδικάστηκε με εκτελεστή απόφαση
αλλοδαπού δικαστηρίου, δοθέντος ότι η απόφαση αυτή αποτελεί, όπως
προαναφέρθηκε, τίτλο προς εγγραφή υποθήκης ασχέτως του αν είναι ή όχι
τελεσίδικη. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως,
κατ’ ορθή εκτίμησή του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η
κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια της παραβιάσεως των
διατάξεων των άρθρων 1323 και 1330 Α.Κ., διότι δεν έγινε δεκτός ο
λόγος της ανακοπής της αναιρεσείουσας, κατά τον οποίο η απαίτηση
της αναιρεσίβλητης εσφαλμένως κατετάγη ως προνομιούχος, αφού
η υπέρ αυτής εγγραφείσα προσημείωση είχε αποσβεσθεί πριν από τη
σύνταξη του 33124/1997 πίνακα κατατάξεως, αφού ήδη κατά την
7.9.1996 είχαν συμπληρωθεί ενενήντα ημέρες από τότε που κατέστη
τελεσίδικη η, κηρύξασα εκτελεστή την επιδικάσασα την απαίτηση της
αναιρεσίβλητης απόφαση του αλλοδαπού δικαστηρίου, 4660/1995
απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, χωρίς να τραπεί η
προσημείωση σε υποθήκη. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος,
διότι, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, η μη τροπή της προσημειώσεως σε
υποθήκη δεν επέφερε την απόσβεσή της.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 30/9/1999 αίτηση της Ε. Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
για αναίρεση της αποφάσεως 3087/99 του Εφετείου Αθηνών.