Αριθµός  364 /2013  
 
ΤΟ  ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ  ΕΦΕΤΕΙΟ  ΠΕΙΡΑΙΩΣ   
 
Ναυτικό  Τµήµα   
 
Αποτελούµενο  από  το  ∆ικαστή  Γεώργιο  Κόκκορη , Εφέτη , ο οποίος  ορίσθηκε  από  τη  
∆ιευθύνουσα  το  Εφετείο  Πειραιώς , και από  τη  Γραµµατέα  Καλλιόπη  ∆ερµάτη .  
 
Συνεδρίασε  δηµόσια  στο  ακροατήριό  του  στις  7 Μαρτίου  2013, για  να  δικάσει την  υπόθεση  
µεταξύ  των  :  
 
ΠΡΟΣΦΕΥΓΟΥΣΩΝ  : 1) Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  ... µε  έδρα  τυπικά  στη  Λευκωσία  Κύπρου , 
πραγµατικά  δε  στην  Ελλάδα , νόµιµα  εκπροσωπουµένης , 2) Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  ... µε  
έδρα  τυπικά  στη  Λευκωσία  Κύπρου , πραγµατικά  δε  στην  Ελλάδα , νόµιµα  εκπροσωπουµένης , 
3) Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  ... µε  έδρα  τυπικά  στη  Λευκωσία  Κύπρου , πραγµατικά  δε  στην  
Ελλάδα , νόµιµα  εκπροσωπουµένης , 4) Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  ... µε  έδρα  τυπικά  στη  
Λευκωσία  Κύπρου , πραγµατικά  δε  στην  Ελλάδα , νόµιµα  εκπροσωπουµένης , 5) Εταιρείας  µε  
την  επωνυµία  ... µε  έδρα  τυπικά  στη  Λευκωσία  Κύπρου , πραγµατικά  δε  στην  Ελλάδα , νόµιµα  
εκπροσωπουµένης , 6) Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  ... µε  έδρα  τυπικά  στη  Λευκωσία  Κύπρου , 
πραγµατικά  δε  στην  Ελλάδα , νόµιµα  εκπροσωπουµένης , 7) Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  ... µε  
έδρα  τυπικά  στη  Λευκωσία  Κύπρου , πραγµατικά  δε  στην  Ελλάδα , νόµιµα  εκπροσωπουµένης , 
8) Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  ... µε  έδρα  τυπικά  στη  Λευκωσία  Κύπρου , πραγµατικά  δε  στην  
Ελλάδα , νόµιµα  εκπροσωπουµένης , 9) Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  ... µε  έδρα  τυπικά  στη  
Λευκωσία  Κύπρου , πραγµατικά  δε  στην  Ελλάδα , νόµιµα  εκπροσωπουµένης  και 10) Εταιρείας  
µε  την  επωνυµία  ... µε  έδρα  τυπικά  στη  Λευκωσία  Κύπρου , πραγµατικά  δε  στην  Ελλάδα , 
νόµιµα  εκπροσωπουµένης , οι οποίες  εκπροσωπήθηκαν  από  τον  πληρεξούσιο  δικηγόρο  
Κωνσταντίνο  Πλεύρη , µε  δήλωση  κατ ’ άρθρο  242 παρ . 2 Κπολ∆ .  
 
ΚΑΘΗΣ  Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ  : Τραπεζικής  Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  …, που  εδρεύει στο  
Άµστερνταµ  Ολλανδίας , όπως νόµιµα  εκπροσωπείται , η οποία  εκπροσωπήθηκε  από  τον  
πληρεξούσιο  δικηγόρο  Παναγιώτη  Πατουλιώτη .  
 
Η καθής  η προσφυγή  τραπεζική  εταιρεία  µε  την  επωνυµία  … άσκησε  ενώπιον  του  
Μονοµελούς  Πρωτοδικείου  Πειραιώς  την  από  24-2-2011 και µε  αριθ . εκθ . καταθ . 1921/ 2011 
αίτηση , επί της  οποίας  εκδόθηκε  η µε  αριθ . 5758/2011 απόφαση  του  παραπάνω  ∆ικαστηρίου , 
που  δέχθηκε  την  αίτηση .  
 
Την  απόφαση  αυτή  προσέβαλαν  ενώπιον  του  ∆ικαστηρίου  τούτου  οι καθών  η αίτηση  και ήδη  
προσφεύγουσες  εταιρείες , µε  το  από  23-1-2012 και µε  αριθ . εκθ . καταθ . 69/2012 ένδικο  µέσο  
προσφυγής  ή έφεσης , του  οποίου  δικάσιµος  ορίστηκε  η 25 η-10-2012 και κατόπιν  αναβολής , 
αυτή  που  αναφέρεται  στην  αρχή  της  παρούσας .  
 
Η υπόθεση  εκφωνήθηκε  µε  τη  σειρά  της  από  το  οικείο  πινάκιο  και συζητήθηκε .  
 
Ο πληρεξούσιος  δικηγόρος  της  καθής  η προσφυγή  τραπεζικής  εταιρείας  µε  την  επωνυµία  …, 
αφού  έλαβε  το  λόγο  από  τον  Πρόεδρο , αναφέρθηκε  στις  έγγραφες  προτάσεις  που  κατέθεσε  
και ο πληρεξούσιος  δικηγόρος  των  προσφευγουσών , ο οποίος  παραστάθηκε  µε  δήλωση  
ενώπιον  του  ∆ικαστηρίου  τούτου , ανέπτυξε  τις  απόψεις  του  µε  τις  έγγραφες  προτάσεις  που  
προκατέθεσε .  
 
ΜΕΛΕΤΗΣΕ  ΤΗ  ∆ΙΚΟΓΡΑΦΙΑ   
ΚΑΙ ΣΚΕΦΘΗΚΕ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΟ  ΝΟΜΟ   
 
Ο κανονισµός  αρ . 44/2001 του  Συµβουλίου  της  Ευρωπαϊκής  Ένωσης  ( ΕΕ ) της  20 ής  
∆εκεµβρίου  2000 « για  τη  διεθνή  δικαιοδοσία , την  αναγνώριση  και εκτέλεση  αποφάσεων  σε  
αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις » ισχύει στην  Ελλάδα , όπως  και σε  όλα  τα  κράτη  µέλη  της  
ΕΕ , από  την  1 η Μαρτίου  2002. Η αναγνώριση  και εκτέλεση  των  αποφάσεων  αυτών  γίνεται 
σύµφωνα  µε  τα  οριζόµενα  στις  διατάξεις  του  κεφαλαίου  III του  κανονισµού  ( άρθρα  32 έως  56). 
Η διαδικασία  κήρυξης  της  εκτελεστότητας  που  προβλέπεται  στον  κανονισµό  περιλαµβάνει  
δύο  στάδια , κατά  το  πρότυπο  της  προϊσχύσασας  κοινοτικής  σύµβασης  των  Βρυξελών . Το  
πρώτο  στάδιο  αφορά  την  κήρυξη  της  εκτελεστότητας  και ρυθµίζεται  από  τα  άρθρα  38 έως  42 
του  κανονισµού . Η απόφαση  που  κηρύσσει εκτελεστή  την  αλλοδαπή  απόφαση  
γνωστοποιείται  στον  καθού  η εκτέλεση , ο οποίος  µπορεί να  αµφισβητήσει  τη  διαδικασία  και το  
κύρος  της  κατά  το  δεύτερο  στάδιο , που  ρυθµίζεται  από  τα  άρθρα  43 έως  47 του  κανονισµού , 
αν  θεωρεί ότι στοιχειοθετείται  ένας  από  τους  λόγους  µη  εκτέλεσης , που  προβλέπονται  στα  
άρθρα  34 και 35.` Ετσι θεραπεύεται  ο αποκλεισµός  του  κατά  το  πρώτο  στάδιο , µε  αποτέλεσµα  
τη  στέρηση  του  δικαιώµατος  του  προς  υπεράσπιση , αφού  µπορεί, κατά  το  δεύτερο  αυτό  
στάδιο , να  προκαλέσει , µε  το  ένδικο  µέσο  που  του  παρέχεται , το  οποίο  ασκείται, κατά  το  
παράρτηµα  III του  κανονισµού , ενώπιον  του  αρµοδίου  κατά  τόπον  Εφετείου  και δικάζεται κατά  
τη  διαδικασία  της  αµφισβητούµενης  δικαιοδοσίας  ( άρθρο  43 παρ . 3). Το  ένδικο  αυτό  µέσο , 
που  παρέχεται  στον  καθού  η εκτέλεση , δεν  αποτελεί έφεση  µε  την  τεχνική  έννοια  του  όρου . 
Ειδικότερα , η απόφαση  που  εκδίδεται κατά  το  πρώτο  στάδιο  και δέχεται κατ ` ουσία  την  
αίτηση , δεν  είναι δικαστική  απόφαση , αλλά  απλή  δικαστική  διαταγή , που  υπόκειται από  τον  
καθού  η εκτέλεση  σε  προσφυγή . Αυτό  είναι γνωστό  στους  συντάκτες  του  κανονισµού  και γι` 
αυτό  αποφεύγουν  να  ονοµάσουν  το  εν  λόγω  ένδικο  µέσο  ως  έφεση . Άλλωστε , αν  έκαναν  κάτι 
τέτοιο , δεν  θα  ήταν  δογµατικά  ανεκτό , αφού  η µεν  διαταγή  του  Μονοµελούς  Πρωτοδικείου  
εκδίδεται κατά  τις  διατάξεις  της  εκούσιας  δικαιοδοσίας , το  δε  ένδικο  µέσο  ( προσφυγή ) εισάγει 
στο  Εφετείο  γνήσια  ιδιωτική  διαφορά , που  δικάζεται κατά  τους  κανόνες  της  αµφισβητούµενης  
δικαιοδοσίας . Το  Εφετείο , δικάζοντας  την  προσφυγή  αυτή , δεν  ενεργεί ως  δευτεροβάθµιο  
δικαστήριο , αφού  δεν  δικάζει έφεση , αλλά  ως  πρωτοβάθµιο  δικαστήριο , κατ ` εξαίρεση  του  
κανόνα  του  άρθρου  12 παρ . 2 του  ΚΠολ∆ . Στη  λειτουργική  αυτή  θέση  του  Εφετείου  δεν  είναι 
αντίθετη  η διάταξη  του  άρθρου  44 του  κανονισµού , κατά  την  οποία  προβλέπεται  η άσκηση  
αναιρέσεως  κατά  της  απόφασης  του , που  θα  εκδοθεί επί της  προσφυγής , ενώ  αυτή  έχει και 
αξιολογική  πρακτική  σηµασία , που  εκδηλώνεται  στο  θέµα  του  τρόπου  ασκήσεως  της  
προσφυγής . Έτσι στα  πλαίσια  της  θεσπιζόµενης , κατά  τα  ανωτέρω , ταχείας  και απλής  
διαδικασίας  κηρύξεως  εκτελεστής  αλλοδαπής  αποφάσεως  κράτους  - µέλους , το  ∆ικαστήριο  
(Μονοµελές  Πρωτοδικείο  για  την  Ελλάδα ) του  κράτους  - µέλους  εκτελέσεως , περιορίζεται  στο  
να  διαπιστώσει  ότι πρόκειται  περί εκτελεστής  δικαστικής  αποφάσεως  προερχοµένης  από  
άλλο  κράτος  - µέλος , της  οποίας  το  αντικείµενο  υπάγεται στο  πεδίο  εφαρµογής  του  ως  άνω  
Κανονισµού , χωρίς  να  έχει δικαίωµα  πλέον  να  ερευνήσει , εάν  συντρέχει  κάποιος  από  τους  
λόγους  που  δικαιολογούν  την  άρνηση  της  εκτελεστότητας , κατά  τα  άρθρα  34 και 35 του  
Κανονισµού  ( σε  αντίθεση  προς  το  υπό  την  ∆ιεθνή  Σύµβαση  των  Βρυξελλών  ισχύσαν  δίκαιο ) 
και χωρίς  ο καθ ` ού  η εκτέλεση  να  δικαιούται  να  παραστεί στην  ως  άνω  δίκη  και να  υποβάλλει  
παρατηρήσεις  ( οµοίως κατά  το  άρθρο  34 της  ∆ιεθνούς  Συµβάσεως  των  Βρυξελλών ). 
Συνακόλουθα  η ανωτέρω  απόφαση  του  Μονοµελούς  Πρωτοδικείου , που  δέχεται την  αίτηση  
κηρύξεως  εκτελεστής  της  αλλοδαπής  δικαστικής  αποφάσεως , δεν  συνιστά  ουσιαστικά  
δικαστική  απόφαση , αλλά  απλή  δικαστική διαταγή , που  υπόκειται στο  κατά  το  άρθρο  43 
παρ .1 του  Κανονισµού  ένδικο  µέσο , το  οποίο  προσοµοιάζει , στα  πλαίσια  του  εσωτερικού  
δικαίου , προς  την  ανακοπή  του  άρθρου  583 Κ.Πολ .∆. ( ΑΠ  102/2012 ΧρΙ∆  2012.516, ΑΠ  
608/2009 Ηλεκτρονική  Συλλογή  « ΝΟΜΟΣ », ΑΠ  1024/2001 Ελ∆  2002.404, ΕφΑθ  31/2012 
Ηλεκτρονική  Συλλογή  « ΝΟΜΟΣ »), επ   αυτής  δε  δεν  εφαρµόζονται  οι διατάξεις  του  άρθρου  
495 επ . ΚΠολ∆ , µε  τις  οποίες  ρυθµίζεται  ο τρόπος  άσκησης  των  ενδίκων  µέσων , αλλά  εκείνες  
του  άρθρου  585 παρ . 1 ΚΠολ∆ , µε  τις  οποίες  ορίζεται ότι οι διατάξεις  για  την  άσκηση  της  
αγωγής , την  εισαγωγή  της  για  συζήτηση  και τη  συζήτηση  στο  ακροατήριο  εφαρµόζονται  και 
στην  ανακοπή . Το  εν  λόγω  " ένδικο  µέσο ", παρά  την  ως  άνω  ατυχή  ονοµασία  του  ( υπό  την  
∆ιεθνή  Σύµβαση  των  Βρυξελλών  εχρησιµοποιείτο  ο ορθότερος  όρος  " προσφυγή "), δεν  
συνιστά  " έφεση " κατά  της  αποφάσεως  του  Μονοµελούς  Πρωτοδικείου , αλλά  το  Εφετείο , 
επιλαµβανόµενο  αυτού , ενεργεί ως  πρωτοβάθµιο  ∆ικαστήριο , κατ ` εξαίρεση  του  κανόνα  του  
άρθρου  12 παρ . 2 Κ.Πολ .∆. Για  τον  λόγο  αυτό , τούτο  ασκείται µε  κατάθεση  του  δικογράφου  
στην  γραµµατεία  του  ∆ικαστηρίου  στο  οποίο  απευθύνεται  ( Εφετείο ) και µε  επίδοση  αυτού  
στον  καθ ` ού  απευθύνεται  ( ΚΠολ∆  585 § 1, 215 § 1) εντός  της  προβλεπόµενης  από  το  άρθρο  
43 § 5 του  Κανονισµού  αποκλειστικής  προθεσµίας  του  ενός  ή των  δύο  µηνών  ( ΑΠ  1028/2009 
ΕΠΟΛ∆  2010.51). Άρα  η προσφυγή  ασκείται, κατά  το  άρθρο  215 παρ . 1 ΚΠολ∆ , µε  κατάθεση  
δικογράφου  στη  γραµµατεία  του  δικαστηρίου  στο  οποίο  απευθύνεται  και µε  εµπρόθεσµη  
επίδοση  αντιγράφου  της  στον  καθού  απευθύνεται . Τέλος , το  έγγραφο  αυτής  ( προσφυγής ) 
πρέπει να  περιέχει, κατά  το  άρθρο  585 παρ . 2 εδ . α` του  ΚΠολ∆  και τους  λόγους  της  
(ΕφΘεσ 434/2010 Αρµ 2011.79, ΕφΑθ  7701/2004 ∆ΕΕ  2005.441).  
 
Στην  προκείµενη  περίπτωση , εισάγεται προς  κρίση  η από  23.1.2012 ( αριθµ . εκθ . καταθ . 69/ 
23.1.2012) προσφυγή , µε  την  οποία  ζητείται από  τις  σ` αυτήν  αναφερόµενες  δέκα  
προσφεύγουσες  εταιρείες , τυπικά  µεν  αλλοδαπές  µε  πραγµατική  όµως  έδρα  στην  Ελλάδα , η 
ακύρωση  της  υπ ` αριθµ . 5758/2011 οριστικής  αποφάσεως  του  Μονοµελούς  Πρωτοδικείου  
Πειραιά , στην  περιφέρεια  του  οποίου  βρίσκεται ο τόπος  της  επίµαχης  εκτέλεσης  ( άρθρο  39 
ως  άνω  Κανονισµού ), που  εκδόθηκε  επί της  24.2.2011 ( αρ . εκθ . κατ . 1921/ 25.2.2011) 
αίτησης  της  αλλοδαπής  τραπεζικής  εταιρείας  ( έδρα  Άµστερνταµ  Ολλανδίας ) µε  την  επωνυµία  
…, ως  καθολικής  διαδόχου  της  αλλοδαπής  τραπεζικής  εταιρείας  ( έδρα  Άµστερνταµ  
Ολλανδίας ) µε  την  επωνυµία  … λόγω  συγχώνευσης  µε  απορρόφηση , κατά  τη  διαδικασία  της  
εκούσιας  δικαιοδοσίας  ( αρθρ . 740 επ . ΚΠολ∆ ). Με  την  ανωτέρω  οριστική  απόφαση  
κηρύχθηκε  εκτελεστή  στην  Ελλάδα  η υπ ` αριθµ . 2009 EWHC (QB)/2007 και µε  ηµεροµηνία  
εκδόσεως  22.4.2009 απόφαση  του  Ανωτάτου  ∆ικαστηρίου  - Τµήµα  του  ∆ικαστηρίου  της  
Βασίλισσας , Εµπορικό  ∆ικαστήριο  (High Court of Justice, Queen’s Bench Division, 
Commercial Court) του  Ηνωµένου  Βασιλείου  της  Μεγάλης  Βρεττανίας  και της  Βόρειας  
Ιρλανδίας , που  εκδόθηκε  επί της  υπ ’ αρ . φακέλου  2007 φύλλο  226 αγωγής  της  
δικαιοπαρόχου  της  αιτούσας  και ήδη  καθ ’ ης  η προσφυγή  … κατ ’ αυτών  ( ήδη  
προσφευγουσών ), δυνάµει της  οποίας  οι τελευταίες  υποχρεώθηκαν  να  καταβάλουν  σ’ εκείνη  
(δικαιοπάροχο  της  αιτούσας ) το  ποσό  των  4.776.158,01 δολαρίων  ΗΠΑ  για  οφειλή  από  
σύµβαση  ναυτιλιακού  κοινοπρακτικού  δανείου , καθώς  και τα  αναλογούντα  δικαστικά  έξοδα , 
αναγνωρίσθηκε  δε  ότι η αιτούσα  δεν  υπέχει ευθύνη  λόγω  παραβίασης  υποχρεώσεων  που  
απορρέουν  από  την  ως  άνω  σύµβαση  δανείου . Η κρινόµενη  προσφυγή  έχει, σύµφωνα  µε  τα  
προεκτεθέντα  στην  πιο  πάνω  µείζονα  σκέψη , νοµότυπα  και εµπρόθεσµα  ασκηθεί κατ ’ άρθρο  
43 παρ . 5 του  κανονισµού  44/2001 του  Συµβουλίου  της  ΕΕ  της  20 ής  ∆εκεµβρίου  2000 και 
άρθρα  215 παρ .1 και 585 παρ . 2 εδ . α` ΚΠολ∆  ( κοινοποίηση  της  προσβαλλοµένης  απόφασης  
την  22.5.2011 - βλ . την  επισηµείωση  της  αρµόδιας  δικ . Επιµελήτριας  ... και άσκηση  της  
κρινόµενης  προσφυγής  την  23.1.2012 ηµέρα  ∆ευτέρα  - βλ . την υπ ’ αρ . 348 ∆/23.1.2012 
έκθεση  επίδοσης  της  αρµόδιας  δικ . Επιµελήτριας  ...), απορριπτοµένης  ως  ουσιαστικά  
αβάσιµης  της  ένστασης  της  καθ ’ ης  η προσφυγή  αλλοδαπής  τραπεζικής  εταιρείας  µε  την  
επωνυµία  … περί ακυρότητας  της  κλήτευσής  της , δεδοµένου  ότι, όπως  προκύπτει , η ως  άνω  
επίδοση  έγινε  εγκύρως  στο  γραφείο  της  Αντιπροσωπείας  αυτής  ως  αλλοδαπής  τράπεζας  
στην  Ελλάδα  ( βλ . το  από  25.11.2010 έγγραφό  της  προς  το  ΕΒΕΑ ) κατ ’ άρθρο  17 Ν. 
3601/2007 σε  συνδ . µε  άρθρο  126 ΚΠολ∆ . Εποµένως , η κρινόµενη  προσφυγή , µε  την  οποία  
πλήττεται  η προαναφερθείσα  απόφαση  για  τους  εκτιθέµενους  λόγους  και µε  την  οποία  οι 
προσφεύγουσες  ζητούν  την  εξαφάνισή  της , ώστε  να  απορριφθεί  η ένδικη  αίτηση , πρέπει να  
ερευνηθεί  περαιτέρω  κατ ` ουσίαν  κατά  την  αµφισβητούµενη  δικαιοδοσία .  
 
Το  άρθρο  34 του  κανονισµού  44/2001 του  Συµβουλίου  της  ΕΕ  της  20 ής  ∆εκεµβρίου  2000 
προβλέπει  τα  εξής  : « Απόφαση  δεν  αναγνωρίζεται : 1) αν  η αναγνώριση  αντίκειται προφανώς  
στη  δηµόσια  τάξη  του  κράτους  αναγνωρίσεως , 2) αν  το  εισαγωγικό  έγγραφο  της  δίκης  ή άλλο  
ισοδύναµο  έγγραφο  δεν  έχει επιδοθεί ή κοινοποιηθεί  στον  ερηµοδικήσαντα  εναγόµενο  
εγκαίρως  και κατά  τέτοιο  τρόπο  ώστε  να  µπορεί να  αµυνθεί, εκτός  εάν  ο εναγόµενος  
παρέλειψε  να  ασκήσει προσφυγή  κατά  της  αποφάσεως  ενώ  µπορούσε  να  το  πράξει, 3) αν  
είναι ασυµβίβαστη  µε  απόφαση  που  έχει εκδοθεί µεταξύ  των  ιδίων  διαδίκων  στο  κράτος  
αναγνωρίσεως , 4) αν  είναι ασυµβίβαστη  µε  απόφαση  που  εκδόθηκε  προγενέστερα  µεταξύ  
των  ιδίων  διαδίκων  και µε  το  ίδιο  αντικείµενο  και την  ίδια  αιτία  σε  άλλο  κράτος  µέλος  ή σε  
τρίτο  κράτος, εφόσον  η προγενέστερη  αυτή  απόφαση  συγκεντρώνει  τις  προϋποθέσεις  που  
απαιτούνται  για  την  αναγνώριση  της  στο  κράτος  αναγνωρίσεως .». Εξάλλου , όπως  προκύπτει  
από  το  άρθρο  35 παρ .1 του  εν  λόγω  κανονισµού  απόφαση  δεν αναγνωρίζεται , επίσης , αν  
έχουν  παραβιασθεί  οι διατάξεις  των  τµηµάτων  3, 4 και 6 του  κεφαλαίου  II ( διεθνής  δικαιοδοσία  
σε  υποθέσεις  ασφαλίσεων  και σε  συµβάσεις  καταναλωτών  και επί αποκλειστικούς  διεθνούς  
δικαιοδοσίας ), καθώς  και στις  περιπτώσεις  που  προβλέπονται  στο  άρθρο  72, κατά  το  οποίο  
δεν  θίγονται προϊσχύσασες  αντίθετες  συµφωνίες  των  συµβαλλοµένων  κρατών . Περαιτέρω , το  
ίδιο  άρθρο  (35) ορίζει: «2. Κατά  τον  έλεγχο  των  βάσεων  διεθνούς  δικαιοδοσίας  που  
αναφέρονται  στην  προηγούµενη  παράγραφο , η αρχή  ενώπιον  της  οποίας  ζητείται η 
αναγνώριση  δεσµεύεται  από  τις  πραγµατικές  διαπιστώσεις  στις  οποίες  το  δικαστήριο  του  
κράτους  µέλους  προελεύσεως  έχει θεµελιώσει  τη  διεθνή  δικαιοδοσία  του . 3. Με  την  επιφύλαξη  
των  διατάξεων  της  πρώτης  παραγράφου , δεν  ερευνάται  η διεθνής  δικαιοδοσία  των  
δικαστηρίων  του  κράτους µέλους  προελεύσεως . Οι σχετικοί µε  τη  διεθνή  δικαιοδοσία  κανόνες  
δεν  αφορούν  τη  δηµόσια  τάξη  υπό  την  έννοια  του  άρθρου  34, σηµείο  1.» Ακόµη , το  άρθρο  43 
του  κανονισµού  44/2001 προβλέπει  τα  εξής  : «1. Κατά  της  αποφάσεως  που  εκδίδεται επί της  
αιτήσεως  για  την  κήρυξη  της  εκτελεστότητας  µπορεί να  ασκηθεί ένδικο  µέσο  και από  τους  δυο  
διαδίκους . 2. Το  ένδικο  µέσο  ασκείται ενώπιον  του  δικαστηρίου  που  αναφέρεται  στο  
παράρτηµα  III. 3. Το  ένδικο  µέσο  εκδικάζεται  σύµφωνα  µε  τους  κανόνες  που  διέπουν  τη  
διαδικασία  της  αµφισβητούµενης  δικαιοδοσίας . 4. Αν  ο διάδικος  κατά  του  οποίου  ζητείται η 
εκτέλεση  ερηµοδικήσει  ενώπιον  του  δικαστηρίου  που  επιλαµβάνεται  του  ένδικου  µέσου , 
εφαρµόζονται  οι διατάξεις  του  άρθρου  26, παράγραφοι  2 έως  4, ακόµα  και αν  ο διάδικος  κατά  
του  οποίου  ζητείται η εκτέλεση  δεν  έχει την  κατοικία  του  στο  έδαφος  κάποιου  από  τα  κράτη  
µέλη ...». Στο  σηµείο  αυτό  πρέπει να  παρατηρηθεί  ότι το  προαναφερόµενο  άρθρο  26 του  
ανωτέρω  Κανονισµού  ορίζει: «1. Όταν  πρόσωπο  που  έχει την  κατοικία  του  στο  έδαφος  
κράτους  µέλους  ενάγεται ενώπιον  δικαστηρίου  άλλου  κράτους  µέλους  και δεν  παρίσταται , το  
δικαστήριο  διαπιστώνει  αυτεπάγγελτα  την  έλλειψη  διεθνούς  δικαιοδοσίας  του , αν  η 
δικαιοδοσία  του  δεν  στηρίζεται  στους  όρους  του  παρόντος  κανονισµού . 2. Ο δικαστής  
υποχρεούται  να  αναστείλει  τη  διαδικασία  εφόσον  δεν  διαπιστώνεται  ότι ο εναγόµενος  αυτός  
ήταν  σε  θέση  να  παραλάβει  το  εισαγωγικό  έγγραφο  της  δίκης  ή άλλο  ισοδύναµο  έγγραφο  
εντός  της  αναγκαίας  για  την  άµυνά  του  προθεσµίας  ή ότι καταβλήθηκε  κάθε  επιµέλεια  για  το  
σκοπό  αυτό  .». Τέλος , το  άρθρο  44 του  εν  λόγω  κανονισµού  ορίζει τα  εξής : « Κατά  της  
απόφασης  επί ενδίκου  µέσου  µπορεί να  ασκηθεί µόνο  το  ένδικο  µέσο  που  αναφέρεται  στο  
παράρτηµα  IV.», ενώ  το  άρθρο  45 του  ως  άνω  κανονισµού  ορίζει τα  εξής : «1. Το  δικαστήριο  
ενώπιον  του  οποίου  ασκήθηκε  το  ένδικο  µέσο  δυνάµει των  άρθρων  43 ή 44 δύναται να  
απορρίψει  ή να  ανακαλέσει  την  κήρυξη  της  εκτελεστότητας  µόνον  εφόσον  συντρέχει  λόγος  
από  τους  οριζόµενους  στα  άρθρα  34 και 35 αποφασίζει  αµελλητί. 2. Αποκλείεται  η επί της  
ουσίας  αναθεώρηση  της  αλλοδαπής  αποφάσεως .». Από  το  συνδυασµό  των  ανωτέρω  
διατάξεων  συνάγεται  ότι το  δικαστήριο  στο  οποίο  ασκήθηκε  ένδικο  µέσο  από  αυτά  που  
προβλέπονται  στο  αρ . 43 και 44 του  ανωτέρω  κανονισµού , δεν  µπορεί να  ανακαλέσει  ή να  
απορρίψει  την  εκτελεστότητα  αποφάσεως  για  λόγους  πέραν  αυτών  που  αναφέρονται  στα  αρ . 
34 και 35 του  κανονισµού  (13-10/2011 ∆ΕΚ  Υπόθεση  : C-139/10 ΕΠΟΛ∆  2011/812).  
 
Στην  προκειµένη  περίπτωση  οι προσφεύγουσες  εταιρείες  µε  τον  1 ο λόγο  της  κρινόµενης  
προσφυγής  τους  επικαλούνται  έλλειψη  πληρεξουσιότητας  του  παρασταθέντος  ως  
πληρεξουσίου  της  αιτούσας  και ήδη  καθ΄  ης  η προσφυγή  , δικηγόρου  Παναγιώτη  Πατουλιώτη , 
κατά  τη  συζήτηση  στις  20.9.2011 της  ένδικης  από  24.2.2011 ( αρ . εκθ . κατ . 1921/25.2.2011) 
αίτησής  της , λόγω  της  πλαστότητας  του  παρασχεθέντος  σ’ αυτόν  πληρεξουσίου  εγγράφου  
κατά  την  υπογραφή  των  φεροµένων  ως  εκδοτών  αυτού  ... άλλως  λόγω  υπογραφής  του  απ ’ 
αυτούς  χωρίς  εξουσιοδότηση  του  ∆.Σ της  καθ ’ ης  η προσφυγή , κατονοµάζουν  δε  τους  
πλαστογράφους  και προτείνουν  µάρτυρες  προς  απόδειξη  του  ισχυρισµού  τους . Όµως  µε  
βάση  τα  προεκτεθέντα  στην  αµέσως  προηγούµενη  µείζονα  σκέψη  ο πιο  πάνω  1 ος  λόγος  της  
κρινόµενης  προσφυγής , δεν  είναι από  τους  περιοριστικά  αναφερόµενους  στις  
προαναφερθείσες  διατάξεις  των  άρθρων  34 και 35 του  ως  άνω  Κανονισµού  λόγους  µη  
αναγνώρισης  ως  εκτελεστής  της  αλλοδαπής  απόφασης , ως  εκ  τούτου  δε  είναι απορριπτέος  
ως  µη  νόµιµος .  
 
Κατά  τη  διάταξη  του  άρθρου  249 παρ . 1 και 2 της  ΣυνθΕΚ , ο εκδιδόµενος  από  όργανα  της  
κοινότητας  κανονισµός  έχει γενική  ισχύ  και είναι δεσµευτικός  ως  προς όλα  τα  µέλη  του , ισχύει 
δε  άµεσα  σε  κάθε  κράτος  µέλος . Από  τη  διάταξη  αυτή  προκύπτει , ότι ο κανονισµός  αποτελεί 
πηγή  δευτερογενούς  ( παράγωγου ) κοινοτικού  δικαίου  και ότι έχει άµεση  εφαρµογή  τιθέµενος  
σε  ισχύ  από  τη  έκδοση  και τη  δηµοσίευση  του  στην  εφηµερίδα  της  ΕΚ , αποτελώντας  µέρος  
του  εφαρµοστέου  εσωτερικού  δικαίου  κάθε  κράτους  µέλους , χωρίς  να  απαιτείται , κατ ` αρχήν , 
για  την  εφαρµογή  του  η λήψη  µέτρων  από  τις  εθνικές  αρχές . Εξάλλου , κατά  τη  διάταξη  του  
άρθρου  34, σηµ . 2 του  Κανονισµού  44/2001 του  Συµβουλίου  ΕΚ  " για  τη  διεθνή  δικαιοδοσία , 
την  αναγνώριση  και την  εκτέλεση  αποφάσεων  σε  αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις ", που  
αντικατέστησε  την  κυρωθείσα  µε  το  ν. 1.814/1988 από  27 η Σεπτεµβρίου  1968 ∆ιεθνή  
Σύµβαση  των  Βρυξελλών  " για  τη  διεθνή  δικαιοδοσία  και την εκτέλεση  αποφάσεων ", όπως  
αυτή , τροποποιηθείσα  από  την  κυρωθείσα  µε  το  ν. 2.004/1992 Σύµβαση  του  Σαν  Σεµπαστιάν  
της  26 ης  Μαΐου  1989, ίσχυε , δηµοσιεύτηκε  δε  στην  εφηµερίδα  της  ΕΚ  αριθ . Ε 012/16.01.2002 
και κατά  το  άρθρο  76 του  ιδίου  ισχύει από  την  1 η Μαρτίου  2002, απόφαση  που  εκδίδεται σε  
κράτος  µέλος  και αφορά  αστική  η εµπορική  υπόθεση  δεν  αναγνωρίζεται  στα  λοιπά  κράτη  " αν  
το  εισαγωγικό  έγγραφο  της  δίκης  ή άλλο  ισοδύναµο  έγγραφο  δεν  έχει επιδοθεί στον  
ερηµοδικήσαντα  εναγόµενο  εγκαίρως  και κατά  τέτοιο  τρόπο, ώστε  να  µπορεί να  αµυνθεί, 
εκτός  αν  ο εναγόµενος  παρέλειψε  να  ασκήσει προσφυγή  κατά  της  αποφάσεως , ενώ  
µπορούσε  να  το  πράξει". Από  τη  διατύπωση  της  διατάξεως  αυτής , που  αναφέρεται  σε  ερήµην  
αποφάσεις  του  κράτους  µέλους  προέλευσης , οι οποίες  εκδόθηκαν  σε  διαδικασία  που  
προβλέπεται  να  διεξάγεται  κατ ` αντιδικία  (inter partes), προκύπτει  ότι η νέα  αυτή  ρύθµιση  για  
τις  αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις  αποµακρύνεται  ουσιωδώς  από  αυτή  του  προϊσχύσαντος  
άρθρου  27 σηµ . 2 της  ∆ιεθνούς  Συµβάσεως  των  Βρυξελλών , που  όριζε  ότι " απόφαση  δεν  
αναγνωρίζεται , αν  το  εισαγωγικό  έγγραφο  της  δίκης  ή άλλο  ισοδύναµο  έγγραφο  δεν  έχει 
επιδοθεί στον  ερηµοδικήσαντα  εναγόµενο  κανονικά  και έγκαιρα , ώστε  να  µπορεί να  αµυνθεί" 
και µε  βάση  την  οποία , λόγω  της  σωρευτικής  εφαρµογής  των  προβλεποµένων  στο  άρθρο  
αυτό  προϋποθέσεων  " κανονικά  και έγκαιρα ", αποκλειόταν  σε  κάθε  περίπτωση  αντικανονικής  
επιδόσεως  η αναγνώριση  ή η εκτέλεση  της  αλλοδαπής  αποφάσεως , ανεξάρτητα  από  το  εάν  ο 
ερηµοδικασθείς  εναγόµενος  είχε  λάβει γνώση  του  εισαγωγικού  δικογράφου  και εάν  διέθετε  
επαρκές  χρονικό  διάστηµα  για  να  αµυνθεί. Η διαφοροποίηση  του  άρθρου  34 σηµ . 2 του  
Κανονισµού  44/2001 έγκειται, αφενός  µεν  στη  απάλειψη  της  προϋποθέσεως  του  κανονικού  
της  επιδόσεως  του  εισαγωγικού  της  δίκης  δικογράφου  ή άλλου  ισοδύναµου  εγγράφου , 
αφετέρου  δε  στην  προσθήκη  της  επιφυλάξεως  " εκτός  εάν  ο εναγόµενος  παρέλειψε  να  
ασκήσει προσφυγή  κατά  της  αποφάσεως , ενώ  µπορούσε  να  το  πράξει", µεταβολές  οι οποίες  
περιορίζουν  αισθητά  την  εµβέλεια  της  απουσίας  του  ερηµοδικασθέντος  εναγοµένου  ως  λόγου  
µη  αναγνωρίσεως  και της  εκτελέσεως  της  ερήµην  αποφάσεως  στο  κράτος  µέλος  υποδοχής . Η 
πρώτη  µεταβολή  έγινε , για  να  δοθεί η δυνατότητα  στο  δικαστήριο  του  κράτους  µέλους  
υποδοχής  να  κρίνει το  νοµότυπο  της  επιδόσεως  σε  συνάρτηση  µε  το  υπερασπιστικό  
δικαίωµα  του  εναγοµένου , καθόσον , κατ ` αρχήν , ναι µεν  οι τυχόν  σηµειωθείσες  σοβαρές  
παρατυπίες  ως  προς  την  επίδοση  του  εισαγωγικού  της  δίκης  δικογράφου  στον  
ερηµοδικασθέντα  εναγόµενο , προσβάλλουν  αναπόφευκτα  το  δικαίωµα  του  εναγοµένου  να  
µπορεί να  αµυνθεί και έτσι παρεµποδίζουν  την  αναγνώριση  και την  εκτέλεση  της  αλλοδαπής  
αποφάσεως , ωστόσο  η αναγνώριση  και η εκτέλεση  αυτής  µπορούν  να  επιτραπούν , εφόσον  
το  δικαστήριο  του  κράτους  µέλους  υποδοχής , ερευνώντας , in concreto, τα  συγκεκριµένα  
πραγµατικά  περιστατικά , διαπιστώσει  ότι οι σηµειωθείσες  παρατυπίες  στη  γενόµενη  επίδοση  
δεν  στέρησαν  από  τον  εναγόµενο  τη  δυνατότητα  να  λάβει γνώση  της  δίκης  και συνακόλουθα  
δεν  έθιξαν  το  υπερασπιστικό  δικαίωµα  του . Η δεύτερη  µεταβολή  εισάγει εξαίρεση  στο  
θεσπιζόµενο  µε  τη  διάταξη  του  άρθρου  34 σηµ . 2 άνω  Κανονισµού  κανόνα  σύµφωνα  δε  µε  τη  
διάταξη  αυτή  ο ανωτέρω  λόγος  αρνήσεως  της  αναγνωρίσεως  και εκτελέσεως  της  αλλοδαπής  
αποφάσεως  αίρεται, εάν  ο ερηµοδικασθείς  εναγόµενος  παρέλειψε , ενώ  µπορούσε , να  
προσβάλλει  την  ερήµην  απόφαση  στο  κράτος  µέλος  προελεύσεως  της . Η προαναφερθείσα  
λύση , που  γίνεται δεκτή  και στο  Ελληνικό  ∆ίκαιο  κατά  την  ερµηνεία  της  σαφούς  ρυθµίσεως  
του  άρθρου  323 αρθ . 3 του  ΚΠολ∆ , συµπλέει µε  τη  γεννηµένη  νοµολογιακή  τάση  του  
∆ικαστηρίου  των  Ευρωπαϊκών  Κοινοτήτων  για  περιστολή  της  ερηµοδικίας  κατ  της  αυξήσεως  
της  κυκλοφορίας  των  ερήµην  αποφάσεων . Με  τη  νέα  αυτή  ρύθµιση  το  κοινοτικό  δίκαιο  , όπως  
προαναφέρθηκε , αποµακρύνεται  πλήρως  από  τα  όσα , στα  πλαίσια  της  ερµηνείας  του  άρθρου  
27 σηµ . 2 της  ∆ιεθνούς  Συµβάσεως  των  Βρυξελλών , γίνονταν  δεκτά  και από  τη  νοµολογία  του  
∆ικαστηρίου  των  Ευρωπαϊκών  Κοινοτήτων  και παρέχεται  πλέον  στο  δικαστήριο  του  κράτους  
µέλους  υποδοχής  ( και εκτελέσεως ) η δυνατότητα  να  ερευνήσει  την  πλήρωση  των  
προϋποθέσεων  εφαρµογής  του  όρου  αυτού . Έτσι, αν  το δικαστήριο  αυτό  κρίνει, ότι στην  
συγκεκριµένη  περίπτωση  υπήρξε  µεν  πράγµατι αδυναµία  του  εναγοµένου  να  προσβάλλει  την  
ερήµην  σε  βάρος  του  απόφαση  στα  δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  προελεύσεως , τότε  το  
προσβληθέν  δικαίωµα  ακροάσεως , συνεπεία  σοβαρών  παρατυπιών  στην  επίδοση  του  
εισαγωγικού  της  δίκης  δικογράφου , θεραπεύεται  µε  τον  αποκλεισµό  της  αναγνωρίσεως  ή 
εκτελέσεως  της  αλλοδαπής  αποφάσεως  από  τα  δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  εκτελέσεως , 
ενώ  αν  ο εναγόµενος  παρέλειψε  να  ασκήσει την  προβλεποµένη  από  την  νοµοθεσία  του  
κράτους  µέλους  προελεύσεως  " προσφυγή " κατά  της  εκδοθείσας  σε  βάρος  του  ερήµην  
αποφάσεως , αν  και µπορούσε  να  πράξει τούτο , τότε  δεν  εµποδίζεται  η αναγνώριση  ή η 
εκτέλεση  της  σε  βάρος  του  ερήµην  αλλοδαπής  αποφάσεως , συγχρόνως  δε  αποκλείεται  η 
αµφισβήτηση  από  τον  καθού  η εκτέλεση  του  κύρους  της  επιδόσεως  σε  αυτόν  του  εισαγωγικού  
δικογράφου  της  δίκης  στα  δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  εκτελέσεως . Ως  " προσφυγή " κατά  
την  έννοια  της  διατάξεως  του  άρθρου  34 σηµ . 2 του  κανονισµού  νοείται κατ ` αρχάς  το  ένδικο  
µέσο  του  κράτους  µέλους  προελεύσεως , που  αντιστοιχεί  στην  ( αιτιολογηµένη ) ανακοπή  
ερηµοδικίας  του  ηµεδαπού  δικαίου  ( άρθρα  501 επ . ΚΠολ∆ ), αλλά  και οποιαδήποτε  άλλο  
παραδεκτό  ένδικο  µέσο , όπως  η έφεση , η παράλειψη  ασκήσεως  του  οποίου  στο  κράτος  
µέλος  προελεύσεως  δεν  εµποδίζει πλέον  την  αναγνώριση  και την  εκτελεστότητα  της  ερήµην  
αποφάσεως , αλλά  αποκλείει  την  αµφισβήτηση  της  κανονικότητας  της  επιδόσεως  του  
εισαγωγικού  της  δίκης  δικογράφου  στο  κράτος  µέλος  υποδοχής . Η ρύθµιση  αυτή  του  άρθρου  
34 σηµ . 2 του Κανονισµού  44/2001, η οποία  αποτελεί µία  από  τις  σηµαντικότερες  καινοτοµίες  
του  Κανονισµού  σε  σχέση  µε  την  ∆ιεθνή  Σύµβαση  των  Βρυξελλών , δεν  συναρτάται  µε  την  
ρύθµιση  του  άρθρου  42 του  ιδίου  Κανονισµού . Η τελευταία  αυτή  διάταξη  απλώς  αναφέρεται  
στην  υποχρέωση  επιδόσεως  της  αποφάσεως , που  κηρύσσει την  εκτελεστότητα  της  
αλλοδαπής  αποφάσεως  στον  διάδικο  κατά  του  οποίου  ζητείται η εκτέλεση , µαζί µε  αντίγραφο  
της  αλλοδαπής  αποφάσεως , εάν  η τελευταία  δεν  είχε  επιδοθεί προηγουµένως  αυτοτελώς  στο  
διάδικο  αυτό . Η παράλειψη  της  προηγουµένης  αυτοτελούς  επιδόσεως  της  αλλοδαπής  ερήµην  
αποφάσεως  και η επίδοση  αυτής  µαζί µε  την  απόφαση  του  κράτους  µέλους  εκτελέσεως , που  
κηρύσσει την  αλλοδαπή  ερήµην  απόφαση  εκτελεστή , δεν  έχει ως  συνέπεια  την  αδυναµία  
ασκήσεως  προσφυγής  κατά  της  ερήµην  αλλοδαπής  αποφάσεως , σύµφωνα  µε  την  εσωτερική  
νοµοθεσία  του  κρότους  µέλους  προελεύσεως , πλην  εξαιρετικών  περιπτώσεων  ( π.χ. έναρξη  
της  προθεσµίας  προσφυγής  κατά  της  ερήµην  αποφάσεως  από  την  έκδοση  της  ήδη  
συµπληρωθείσα ), η δε  σύγχρονη  επίδοση  των  δύο  αποφάσεων  επάγεται την  έναρξη  της  
προθεσµίας , το  µεν  για  την  άσκηση  από  τον  καθού  η εκτέλεση  του  κατά  το  άρθρο  43 §§ 1 και 
5 του  Κανονισµού  44/2001 ενδίκου  µέσου  µε  επίκληση  λόγων  από  τα  άρθρα  34 και 35 του  
ίδιου  Κανονισµού  και όχι λόγων  που  αφορούν  το  κύρος  της  επιδόσεως  του  εισαγωγικού  της  
δίκης  δικογράφου , το  δε  για  την  άσκηση  της  προβλεποµένης  από  την  εσωτερική  νοµοθεσία  
του  κράτους  µέλους  προελεύσεως  προσφυγής  κατά  της  ερήµην  εκδοθείσας  αποφάσεως , 
εφόσον , κατά  την  ως  άνω  νοµοθεσία , η σχετική  προθεσµία  αρχίζει από  την  κοινοποίηση  
αυτής . Τα  παραπάνω  ενισχύονται  και από  την  ρύθµιση  του  άρθρου  46 § 1 του  πιο  πάνω  
Κανονισµού , µε  την  οποία  παρέχεται  η δυνητική  ευχέρεια  στο  δικαστήριο , που  επιλαµβάνεται  
του  ενδίκου  µέσου  του  άρθρου  43 ή 44 αυτού , να  αναστείλει  την  διαδικασία , µε  αίτηση  του  
καθού  η εκτέλεση , εάν  είχε  ασκηθεί από  αυτόν  τακτικό  ένδικο  µέσο  κατά  της  κηρυχθείσας  
εκτελεστής  αλλοδαπής  αποφάσεως  στα  δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  προελεύσεως  ή να  
τάξει προθεσµία  για  την  άσκηση  του  ως  άνω  τακτικού  ενδίκου  µέσου , εάν  δεν  είχε  εκπνεύσει  
η προθεσµία  προς  άσκηση  του , περίπτωση  που  συµβαίνει  συνήθως  µε  τη  σύγχρονη  
κοινοποίηση , τόσο  της  αποφάσεως  που  κηρύσσει εκτελεστή  την  δικαστική  απόφαση  του  
κράτους  µέλους  προελεύσεως , όσο  και της  τελευταίας , προς  τον  καθού  η εκτέλεση  ( ΑΠ  
349/2012 ΧρΙ∆  2012.745, ΑΠ  7/2009 Ηλεκτρονική  Συλλογή  « ΝΟΜΟΣ », ΕφΘεσ 434/2010 
ο.π).  
 
Απ   όλα  τα  νοµίµως  προσκοµιζόµενα  και επικαλούµενα  από  τους  διαδίκους  έγγραφα  ( δεν  
εξετάσθηκαν  µάρτυρες  µε  επιµέλεια  των  διαδίκων ) για  να  χρησιµεύσουν  είτε  ως  αυτοτελή  
αποδεικτικά  µέσα  είτε  ως  δικαστικά  τεκµήρια , αποδείχθηκαν  τα  ακόλουθα  : Η αιτούσα  και ήδη  
καθ ’ ης  η προσφυγή  από  την  1-7-2010 έγινε  καθολική  διάδοχος , λόγω  συγχωνεύσεως  µε  
απορρόφηση , της  τραπεζικής  εταιρίας  µε  την  επωνυµία  …, η οποία  είχε  συγχωνευθεί  ήδη  
από  τις  23-6-2000 µε  απορρόφηση  µε  την  τραπεζική  εταιρία  … . M ε την  υπ ` αριθµ . 2009 
EWHC (QB)/2007 και µε  ηµεροµηνία  εκδόσεως  22.4.2009 απόφαση  του  του  Ανωτάτου  
∆ικαστηρίου -Τµήµα  του  ∆ικαστηρίου  της  Βασίλισσας , Εµπορικό  ∆ικαστήριο  (High Court of 
Justice, Queen’s Bench Division, Commercial Court) του  Ηνωµένου  Βασιλείου  της  Μεγάλης  
Βρεττανίας  και της  Βόρειας  Ιρλανδίας , που  εκδόθηκε  επί της  υπ   αρ . φακέλου  2007 φύλλο  
226 αγωγής  της  προαναφερθείσας  δικαιοπαρόχου  της  αιτούσας  και ήδη  καθ ’ ης  η προσφυγή  
… κατά  των  καθ ' ων  η αίτηση  και ήδη  προσφευγουσών  εταιρειών , εκ  των  οποίων  οι εννέα  
πρώτες  έχουν  καταστατική  έδρα  στη  Λευκωσία  της  Κύπρου  και πραγµατική  στην  Ελλάδα  
(Αθήνα ), η δε  δέκατη  έχει καταστατική  έδρα  στη  Μάλτα  και πραγµατική  στην  Ελλάδα  (Αθήνα ), 
δυνάµει της  οποίας  οι τελευταίες , που  δικάσθηκαν  ερήµην , υποχρεώθηκαν  να  καταβάλουν  σ’ 
εκείνη  ( δικαιοπάροχο  της  αιτούσας ) το  ποσό  των  4.776.158,01 δολαρίων  ΗΠΑ  για  οφειλή  από  
σύµβαση  ναυτιλιακού  κοινοπρακτικού  δανείου , καθώς  και τα  αναλογούντα  δικαστικά  έξοδα , 
ενώ , επί πλέον , αναγνωρίσθηκε  δε  ότι η αιτούσα  δεν  υπέχει ευθύνη  λόγω  παραβίασης  
υποχρεώσεων  που  απορρέουν  από  την  ως  άνω  σύµβαση  δανείου . Πρέπει να  σηµειωθεί  ότι ο 
δικάσας  Άγγλος  ∆ικαστής  ... στην  παράγραφο  3 της  εν  λόγω  απόφασης , όπως  αυτή  έχει 
µεταφρασθεί  νόµιµα  από  την  Αγγλική  στην  Ελληνική , ανέφερε  επί λέξει : «.. Είµαι απολύτως  
ικανοποιηµένος  ότι οι εναγόµενοι  έχουν  νοµίµως  ειδοποιηθεί  για  την  παρούσα  δίκη , 
γνωρίζουν  πλήρως  περί της  σηµερινής  συζητήσεως  της  αγωγής  και έχουν  λάβει αντίγραφα  
των  εγγράφων  της  ενάγουσας  και των  αποδεικτικών  επί των  οποίων  στηρίζεται  η ενάγουσα  
στην  παρούσα  δίκη . Οι εναγόµενοι  επέλεξαν  να  µη  εµφανισθούν , αφού  µετέσχον  πλήρως  στο  
προ  της  δίκης  στάδιο  της  διαδικασίας ». Περαιτέρω , σύµφωνα  µε  τα  προεκτεθέντα  στην  
αµέσως  ανωτέρω  µείζονα  σκέψη , λόγω  της  γενόµενης  µεταβολής  του  άρθρου  34 σηµ . 2 του  
Κανονισµού  44/2001 σε  σχέση  µε  την  προϊσχύσασα  διάταξη  του  άρθρου  27 της  Σύµβασης  
των  Βρυξελλών  του  1968, που  έγκειται, αφενός  µεν  στη  απάλειψη  της  προϋποθέσεως  του  
κανονικού  της  επιδόσεως  του  εισαγωγικού  της  δίκης  δικογράφου  ή άλλου  ισοδύναµου  
εγγράφου , αφετέρου  δε  στην  προσθήκη  της  επιφυλάξεως  " εκτός  εάν  ο εναγόµενος  παρέλειψε  
να  ασκήσει προσφυγή  κατά  της  αποφάσεως , ενώ  µπορούσε  να  το  πράξει", περιορίσθηκε  
αισθητά  η εµβέλεια  της  απουσίας  του  ερηµοδικασθέντος  εναγοµένου  ως  λόγου  µη  
αναγνωρίσεως  και της  εκτελέσεως  της  ερήµην  αποφάσεως  στο  κράτος  µέλος  υποδοχής  και 
παρασχέθηκε  πλέον  στο  δικαστήριο  του  κράτους  µέλους  υποδοχής  ( και εκτελέσεως ) η 
δυνατότητα  να  ερευνήσει  την  πλήρωση  των  προϋποθέσεων  εφαρµογής  του  όρου  αυτού . Με  
βάση  όλα  τα  παραπάνω  το  ∆ικαστήριο  αυτό  κρίνει, ότι στην  συγκεκριµένη  περίπτωση  δεν  
υπήρξε  πράγµατι αδυναµία  των  καθ ’ ων  η ένδικη  αίτηση  και ήδη  προσφευγουσών  να  
προσβάλουν  την  εκδοθείσα  ερήµην  σε  βάρος  τους  ως  άνω  απόφαση  στα  δικαστήρια  του  
κράτους  µέλους  προελεύσεως  ( Ηνωµένου  Βασιλείου  της  Μεγάλης  Βρεττανίας ), αφού  αυτές , 
αν  και είχαν  ενηµερωθεί  για  την  εκκρεµούσα  ενώπιον  του  Ανωτάτου  ∆ικαστηρίου  - Τµήµα  του  
∆ικαστηρίου  της  Βασίλισσας , Εµπορικό  ∆ικαστήριο  (High Court of Justice, Queen’s Bench 
Division, Commercial Court) του  Ηνωµένου  Βασιλείου  της  Μεγάλης  Βρεττανίας  και της  
Βόρειας  Ιρλανδίας  εναντίον  τους  αγωγή  της  … ( υπ ’ αρ . φακέλου  2007 φύλλο  226), 
παρέλειψαν  να  ασκήσουν  προσφυγή  κατά  της  ως  άνω  εκδοθείσας  επ ’ αυτής  απόφασης , 
χωρίς  ως  εκ  τούτου  να  προσβληθεί  το  δικαίωµα  ακροάσεώς  τους . Συνεπώς , δεν  εµποδιζόταν  
η αναγνώριση  ή η εκτέλεση  της  εκδοθείσας  σε  βάρος  τους  ερήµην  ως  άνω  αλλοδαπής  
αποφάσεως , απορριπτοµένου  ως  αβασίµου  του  2 ου  λόγου  της  κρινόµενης  προσφυγής , που  
υποστηρίζει  τα  αντίθετα .  
 
Μετά  απ ’ αυτά , εφόσον  δεν  υπάρχει άλλος  λόγος  προσφυγής , αυτή  είναι απορριπτέα  στο  
σύνολό  της  κατ ’ ουσίαν , ενώ  οι προσφεύγουσες  πρέπει να  καταδικασθούν  σε  µέρος  της  
δικαστικής  δαπάνης  της  καθ ’ ης  η προσφυγή , συµψηφιζοµένης  εν  µέρει λόγω  του  ότι η 
ερµηνεία  των  κανόνων  δικαίου , που  εφαρµόσθηκαν , ήταν  ιδιαίτερα  δυσχερής  ( άρθρα  106, 
179 ΚΠολ∆  σε  συνδ . µε  άρθρα  103,107 Ν.∆. 3026/1954), κατά  το  διατακτικό , λαµβανοµένου  
δε  υπόψη , όπως  προαναφέρθηκε , ότι το  ∆ικαστήριο  αυτό  δικάζοντας  την  κρινόµενη  
προσφυγή , δεν  ενήργησε  ως  δευτεροβάθµιο  δικαστήριο , αφού  δεν  δίκασε  έφεση , αλλά  ως  
πρωτοβάθµιο  δικαστήριο , κατ ` εξαίρεση  του  κανόνα  του  άρθρου  12 παρ . 2 του  ΚΠολ∆ .  
 
ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ   
 
∆ικάζει κατ ’ αντιµωλία  των  διαδίκων.  
 
∆έχεται τυπικά  και απορρίπτει  κατ ’ ουσίαν  την  από  23.1.2012 ( αριθµ . εκθ . καταθ . 
69/23.1.2012) προσφυγή  κατά  της  υπ ’ αρ . 5758/2011 οριστικής  αποφάσεως  του  Μονοµελούς  
Πρωτοδικείου  Πειραιά  ( εκουσία  δικαιοδοσία ).  
 
Καταδικάζει  τις  προσφεύγουσες  σε  µέρος  της  δικαστικής  δαπάνης  της  καθής  η προσφυγή , 
που  ορίζει σε  πεντακόσια  (500) ευρώ .  
 
Κρίθηκε , αποφασίσθηκε  και δηµοσιεύθηκε  στον  Πειραιά  σε  έκτακτη , δηµόσια  στο  ακροατήριό  
του  συνεδρίαση , στις  16 Μαΐου  2013, χωρίς  την  παρουσία  των  διαδίκων  και των  
πληρεξουσίων  δικηγόρων  τους .  
 
Ο ∆ΙΚΑΣΤΗΣ  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ