Επειδή, με τον Ν. 1814/1988 κυρώθηκε και άρχισε να ισχύει, από
1-4-1989, στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδος αφενός και των χωρών της
Ευρωπαϊκής Ένωσης αφετέρου η Σύμβαση των Βρυξελλών (ΔΣΒ) της
27-9-1968, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων
σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, στην οποία, κατ’ έτος 1978,
προσεχώρησε και το Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία κλπ.). Η εν λόγω
Σύμβαση στηρίζεται στο άρθρο 220 της Συνθήκης ΕΟΚ, πράγμα που
σημαίνει ότι υφίσταται στενός σύνδεσμος μεταξύ της Συμβάσεως αυτής
και του Κοινοτικού δικαίου υπό στενή έννοια και, περαιτέρω, ότι η
Σύμβαση εισάγει δίκαιο, το οποίο, από τη φύση του, εφαρμόζεται
αμέσως στις έννομες τάξεις των κρατών μελών και υπερισχύει κάθε
διάταξης του εσωτερικού δικαίου, που περιέχει ρυθμίσεις της ίδιας ύλης
όχι μόνον αντίθετες, αλλά και σύμφωνες, προς το περιεχόμενο της
τοιαύτης Σύμβασης (Κεραμεύς – Κρεμλής – Ταγαράς. Η Σύμβαση των
Βρυξελλών κ.λ./1989, σελ. 7, Κρουσταλάκης, εις Ελλ. Δ. 34, σελ. 479). Η
υπεροχή, άλλωστε, των διατάξεων της ΔΣΒ, έναντι του ελληνικού δικαίου
(ουσιαστικού και δικονομικού), βρίσκει έρεισμα και στο άρθρο 28 παρ. 1
του Συντάγματος 1975/1986, ενώ, ακόμη, η Σύμβαση αυτή χαρακτηρίζεται
από την αποκλειστικότητά της και την αυτεπάγγελτη εφαρμογή της από
τον εθνικό δικαστή (Κρουσταλάκης οπ). Στο τμήμα 2 της ΔΣΒ ορίζονται,
εκτός άλλων, τα εξής: «Απόφαση, που εκδόθηκε και είναι εκτελεστή σε
συμβαλλόμενο κράτος, εκτελείται σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, αφού
περιβληθεί εκεί τον εκτελεστήριο τύπο, με αίτηση κάθε ενδιαφερομένου
(άρθρο 31). Η αίτηση υποβάλλεται κατά το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως
και στην Ελλάδα ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου της κατοικίας
του προσώπου κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, διαφορετικά,
του τόπου της εκτελέσεως, κατά την καθοριζόμενη από τον ΚΠολΔ
όταν το κράτος της εκτέλεσης είναι η Ελλάδα, διαδικασία της εκούσιας
δικαιοδοσίας (άρθρα 32 και 33 παρ. 1 της ΔΣΒ βλ. και Κρουσταλάκης,
οπ, σελ. 478). Αν επιτραπεί η εκτέλεση, το πρόσωπο κατά του οποίου
ζητείται η εκτέλεση, μπορεί να προσφύγει κατά της απόφασης που την
επέτρεψε, μέσα σ’ ένα μήνα από την επίδοσή της (άρθρο 36 παρ. 1). Η
προσφυγή ασκείται κατά τη διαδικασία της αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας
και στην Ελλάδα στο Εφετείο (άρθρο 37). Στο χώρο του Ελληνικού
δικονομικού δικαίου, η τοιαύτη προσφυγή θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί
ως ενδιάμεση διαδικαστική πράξη μεταξύ ενδίκου βοηθήματος και ενδίκου
μέσου. Κατά τη φύση της παρουσιάζει ομοιότητες με το πρώτο και
συγκεκριμένα με την ανακοπή του άρθρου 583 ΚΠολΔ, αφού ασκείται
από πρόσωπο, που δεν ήταν διάδικος κατά την έκδοση της απόφασης, η
οποία κήρυξε εκτελεστή την αλλοδαπή απόφαση (άρθρο 34 παρ. 1β΄της
ΔΣΒ), διότι, όπως προκύπτει από το άρθρο αυτό (34) της Σύμβασης, στο
δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση προς χορήγηση εκτελεστήριου
τύπου, αφενός μεν αποφασίζει αμελλητί, αφετέρου δε δεν προβλέπεται
γνωστοποίηση της υποβολής της αιτήσεως και της δικασίμου στον καθού
η εκτέλεση, ο οποίος, και αν ακόμη λάβει γνώση της διαδικασίας, δεν
δικαιούται να παραστεί στη δίκη, ούτε να υποβάλει, στο στάδιο τούτο,
παρατηρήσεις, μήτε και ισχυρισμούς κατά της αιτήσεως, με αποτέλεσμα,
έτσι, ν’ αποκλείεται η παρέμβασή του και η διαδικασία στο πρωτόδικο
δικαστήριο να χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη αντιδικίας (Κεραμεύς
κλπ., οπ, σελ. 246-247). Αλλά η ρηθείσα και ενώπιον του Εφετείου
ασκούμενη προσφυγή δεν είναι ξένη και προς τα κλασσικά ένδικα μέσα,
γιατί, σε πολλά συμβαλλόμενα κράτη, όπως στην Ελλάδα, ασκείται σε
δευτεροβάθμιο δικαστήριο (Κεραμεύς κλπ, οπ, σελ. 252, Π. Γεσίου –
Φαλτσή, Ε. Ευρ.Δ/1982, σελ. 271).
Πάντως, το άρθρο 37 της ΔΣΒ καθορίζει το καθύλην αρμόδιο δικαστήριο
για την εκδίκαση της προσφυγής, ήτοι, το Εφετείο, στην περιφέρεια του
οποίου εντάσσεται το μονομελές πρωτοδικείο, που κήρυξε την αλλοδαπή
απόφαση εκτελεστή και ορίζει, ευθέως, ότι αυτή ασκείται και εκδικάζεται
ενώπιόν του κατ’ αντιδικίαν, ενώ αφήνει στο εσωτερικό δίκαιο του κράτους
εκτελέσεως, τόσο τον καθορισμό του τρόπου ασκήσεως της προσφυγής,
όσο και τα της εκδικάσεως αυτής, του αρμοδίου προς τούτο δικαστηρίου
και, στην Ελλάδα, ως ελέχθη, του Εφετείου, οφείλοντος να εξετάσει
αυτεπαγγέλτως, περί του αν αύτη είναι, πρωτίστως, παραδεκτή και στη
συνέχεια βάσιμη στην ουσία της.
Έτσι, στην Ελλάδα η εφαρμογή των διατάξεων περί ασκήσεως ενδίκων
μέσων είναι η ενδεδειγμένη και με την έννοια αυτή αρκεί, για τη νομότυπη
άσκηση της εν λόγω προσφυγής η κατάθεση του δικογράφου της στο
γραμματέα του αρμόδιου εφετείου εντός της προαναφερθείσας προθεσμίας
(βλ. και άρθρο 500 ΚΠολΔ), χωρίς, προς ολοκλήρωση της άσκησής της,
ν’ απαιτείται και η επίδοση ταύτης στον αντίδικο μέσα στην ίδια, ως άνω,
προθεσμία (Κεραμεύς κλπ. οπ, σελ. 255, Εφ. Πειρ. 419/1994 Ελλ. Δ.
36.633 επ).
Κατόπιν αυτών, η από 9-4-1995 κρινόμενη προσφυγή – έφεση εναντίον
της 200/1995 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, που
εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας και κήρυξε
στην Ελλάδα εκτελεστή την με στοιχεία 1992 FOLIO Νο 2079 απόφαση
του Αγγλικού Δικαστηρίου «High Court of Justice Queen's Bench
Division Commercial Court», που αφορούσε, ως ρητώς συνομολογείται
υπό των διαδίκων, εμπορική μεταξύ τους υπόθεση, καθώς και του
συμπληρωματικού της τοιαύτης απόφασης πιστοποιητικού καθορισμού
δικαστικών εξόδων, ασκηθείσα στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, με
κατάθεση του σχετικού δικογράφου της στον Γραμματέα του τελευταίου
δικαστηρίου (βλ. υπ’ αριθμ. 383/20-4-1995 έκθεση κατάθεσης ενώπιόν
του), όχι δε με κατάθεσή της στο παρόν Εφετείο και δη στον αρμόδιο
Γραμματέα του (άρθρα 495 παρ. ΚΠολΔ 36 και 37 της ΔΣΒ), πρέπει, να
απορριφθεί, ως απαράδεκτη, αφού δεν ασκήθηκε κατά τον προσήκοντα
τρόπο, δεδομένου ότι, εν προκειμένω, δεν είναι επιτρεπτή, με βάση
τα προειρημένα, η άσκηση εφέσεως κατά τις συναφείς διατάξεις του
ΚΠολΔ, εναντίον της ρηθείσας απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου
Πειραιά, αλλά μόνον η προμνημονευθείσα προσφυγή, ασκουμένη στο
Εφετείο και δικαζομένη κατά την τακτική διαδικασία, σύμφωνα δε με τον
τρόπο και τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από τ’ άρθρα 495 παρ.
1 ΚΠολΔ, καθό το μέρος όμως που αναφέρεται στον τρόπο άσκησή της
(κατάθεση του σχετικού δικογράφου), 36 και 37 της ΔΣΒ (κατάθεση του
ανωτέρω δικογράφου, χωρίς κοινοποίησή του στον αντίδικο, ενώπιον
του γραμματέα του Εφετείου και όχι του Μονομελούς Πρωτοδικείου, που
κήρυξε στην Ελλάδα, με απόφασή του, εκτελεστή αλλοδαπή δικαστική
τοιαύτη επί διαφοράς υπαγομένης στη ρύθμιση της ΔΣΒ), πράγμα, το
οποίο, ως ελέχθη, δεν τηρήθηκε από τους καθών η αίτηση – εκκαλούντες
(Εφ. Πειρ. 419/1994, οπ). Τα μεταξύ των διαδίκων δικαστικά έξοδα πρέπει
εν όλω να συμψηφισθούν, συνεπεία της εύλογης των εκκαλούντων –
προσφευγόντων αμφιβολίας περί την έκβαση της προκειμένης δίκης
(άρθρο 179 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζοντας κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων.
Απορρίπτει τυπικά την υπό κρίση έφεση – προσφυγή.