Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 322 παρ. 1 εδ. β Κ.Πολ.Δικ. το
δεδικασμένο εκτείνεται και στο δικονομικό ζήτημα. Τέτοιο μπορεί να
είναι και το ορισμένο του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου, που αποτελεί
διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης (βλ. Δ.Κονδύλη, το δεδικασμένο κατά
τον Κ.Πολ.Δ., παρ. 18 σελ. 213, σημ. 13, ΕΑ 6065/78 Ελ.Δ 20, 136).
Αν συνεπώς εγερθεί νέα, ομοία προς την προηγούμενη αγωγή, δηλαδή
αγωγή που να εμφανίζει την αυτή δικονομική έλλειψη, το δικαστήριο
θα την απορρίψει ως απαράδεκτη, λόγω δεδικασμένου για την έλλειψη
της εν λόγω διαδικαστικής προϋπόθεσης, χωρίς να ερευνήσει αν ορθά ή
εσφαλμένα έκρινε το προηγούμενο δικαστήριο (βλ. Δ. Κονδύλη, ο.π. σελ.
215 ΑΠ 368/1976, ΝοΒ 24, 882, Ε.Θ. 1163/1978 Αρμ. 1979, 281).
Περαιτέρω και κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων αν
απορριφθεί η αίτηση ως αόριστη, διότι δεν περιείχε τα στοιχεία του άρθρου
688 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., δημιουργείται δεδικασμένο, αφού η απόφαση αυτή
δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ανακληθεί. Νέα αίτηση ασφαλιστικών
μέτρων δεν θα είναι παραδεκτή αν δεν περιέχει νέα περιστατικά που
καλύπτουν τις ελλείψεις της αρχικής αίτησης (βλ. Μπέη Πολιτ. Δικον.,
αρθρ. 695, σελ. 179-1980, Δ. Κονδύλη, ο.π. παρ. 34, σελ. 395).
Εξάλλου για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων έχουν διεθνή δικαιοδοσία τα
ημεδαπά πολιτικά δικαστήρια μόνον εφόσον πρόκειται να εκτελεστούν
τα μέτρα αυτά εντός του εδάφους της ημεδαπής πολιτείας. Αυτό δε διότι
η απόφαση των ασφαλιστικών αποτελεί απλώς πολιτειακή διαταγή και η
εκτέλεσή της επί του εδάφους άλλης πολιτείας προσκρούει στην αρχή της
κυριαρχίας. Όμως στο παραπάνω κανόνα εισάγουν εξαιρέσεις, αφενός
ορισμένες διμερείς συνθήκες, αφετέρου η σύμβαση των Βρυξελλών για
τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων ανάμεσα στις χώρες
της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, που κυρώθηκε με το νόμο 1814/1988 (βλ.
Μπέη, ο.π., αρθρ. 3, σελ. 149, αριθ. 2 και τον. V, σελ. 373). Σύμφωνα με
τις διατάξεις της τελευταίας (άρθρ. 24 σε συνδυασμό με τα άρθρα 25, 26
και 31 του ν. 1814/1988) η απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων εκτελείται
και σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, εκτός δηλ. εκείνου του οποίου το
δικαστήριο εξέδωσε την απόφαση, αφού περιβληθεί εκεί τον εκτελεστήριο
τύπο, με αίτηση κάθε ενδιαφερομένου (βλ. Κεραμέα – Κρεμλή – Ταγαρά,
Η σύμβαση των Βρυξελλών, σελ. 238 αριθ. 5). Το δικαίωμα αυτό έχει
και το φυσικό ή νομικό πρόσωπο, που κατοικεί ή έχει την έδρα του
σε τρίτο μη συμβαλλόμενο κράτος, υπέρ του οποίου έχει εκδοθεί η
απόφαση, εφόσον πρόκειται περί απόφασης δικαστηρίου συμβαλλόμενου
κράτους και η εκτέλεσης θα γίνει σε άλλο επίσης συμβαλλόμενο κράτος
(βλ. Σ. Μεταλληνό, Δ8, σελ. 6, σημ.21, Κεραμέα – Κρεμλή – Ταγαρά,
ο.π., σελ. 210, αριθ. 2 και 239, αριθ. 7). Τέλος έννομο συμφέρον για
να ζητήσει το ασφαλιστικό μέτρο της συντηρητικής κατάσχεσης έχει ο
δανειστής όταν στερείται εκτελεστού τίτλου για την ασφαλιστέα χρηματική
απαίτηση (βλ. Μπέη, οπ. Τομ. V, σελ. 370-371). Τέτοια περίπτωση είναι
και εκείνη κατά την οποία η απαίτηση του δανειστή έχει διαγνωστεί
με αμετάκλητη αλλοδαπή διαιτητική απόφαση, η οποία δεν έχει ακόμη
κηρυχθεί εκτελεστή, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 906 και 903
Κ.Πολ.Δ. Στην κρινόμενη αίτηση η αιτούσα, ελβετική εταιρεία που εδρεύει
στη Γενεύη, επικαλείται επικείμενο κίνδυνο και ζητεί να διαταχθεί ως
ασφαλιστικό μέτρο η συντηρητική κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων
της καθ’ ης Κεντρικής Υπηρεσίας Διαχειρίσεως Εγχωρίων Προϊόντων
(ΚΥΔΕΠ), που εδρεύει στην Αθήνα, για το ποσό των 7.853.628.571
δραχ., προκειμένου να εξασφαλιστεί συνολική απαίτησή της κατ’ αυτής
που προέρχεται αφενός κατά το ποσό 40.000.000 ελβετικών φράγκων
από αδικοπραξία, σε σχέση με την οποία η κύρια αγωγή έχει ασκηθεί
ήδη σε ελβετικό δικαστήριο και έχει εκδοθεί απόφαση που διατάσσει
αποδείξεις, αφετέρου κατά το ποσό 185.223.751 δραχμών για απαίτηση
που έχει επιδικασθεί σ’ αυτή κατά της καθ ης με την από 24-4-1992
αμετάκλητη απόφαση της επιτροπής εφέσεων της Ενώσεως Εμπορίου
Δημητριακών και Ζωοτροφών του Λονδίνου, μετά από τροποποίηση της
9976/22-10-1991 απόφασης (πρωτοβάθμιας) Διαιτησίας της GAFTA,
λόγω αθετήσεως από την καθ’ ης συμβατικής υποχρεώσεώς της προς την
αιτούσα για την πώληση 50.000 Μ.Τ. ελληνικού καλαμποκιού. Αυτό το
περιεχόμενο και αίτημα έχουσα η κρινόμενη αίτηση, για την εκδίκαση
της οποίας έχει διεθνή δικαιοδοσία το παρόν δικαστήριο (αρθρ. 3 παρ.
1 σε συνδ. προς τα άρθρα 25 παρ. 2 και 683 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει
να απορριφθεί σε σχέση με την απαίτηση των 40.000.000 ελβετικών
φράγκων ως απαράδεκτη, διότι προσκρούει στο υπάρχον δεδικασμένο από
την 14667/1991 απόφαση ασφαλιστικών μέτρων αυτού του δικαστηρίου,
που ερευνάται και αυτεπαγγέλτως (αρθρ. 332 Κ.Πολ.Δ). Ειδικότερα με την
τελευταία απόφαση απορρίφθηκε ως αόριστη η από 19-7-1991 αίτηση της
αιτούσας κατά της καθ ης, που είχε το αυτό πιο πάνω αντικείμενο, δηλ.
τη συντηρητική κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων της καθ’ ης για
το ποσό των 42.500.000 ελβετικών φράγκων και που αφορούσε την αυτή
ακριβώς παραπάνω αιτία. Κατά την απόφαση αυτή δεν προσδιοριζόταν
επακριβώς η θετική και αποθετική ζημία που φερόταν ότι είχε υποστεί
από την αδικοπραξία η αιτούσα. Η εν λόγω απόφαση δεσμεύει το παρόν
δικαστήριο, ανεξάρτητα της ορθότητάς της ή μη, αφού η αιτούσα όχι
μόνο δεν συμπλήρωσε με την παρούσα αίτησή της τις ελλείψεις που ορίζει
αυτή, αλλά αντίθετα αρκέστηκε στην αναφορά μόνο της συνολικής ζημίας
των 40.000.000 ελβετικών φράγκων, παραπέμποντας για τον ειδικότερο
προσδιορισμό σε ιδιωτικές πραγματογνωμοσύνες που έχουν διεξαχθεί.
Όμως η παραπάνω παραπομπή δεν θεραπεύει την προαναφερόμενη
αοριστία (βλ. Ε.Α. 1658/1981, Αρμ. ΛΕ 567, ΕΑ 2639/1978 Αρμ. ΛΒ,
561 Π.Πρ.Πειρ. 1413/1987 Δ 20, 259). Περαιτέρω, σε σχέση με το
δεύτερο κονδύλιο των 185.223.751 δραχμών, κατά την επ ακροατηρίου
συζήτηση παρενέβηκε κυρίως η ελβετική εταιρεία με την επωνυμία E.
– G. MANGEMENT SA, η οποία ισχυρίστηκε ότι με την από 13-7-1992
έγγραφη σύμβαση εκχωρήσεως, που υπογράφηκε στη Γενεύη και διέπεται
από το ελβετικό δίκαιο, εκχωρήθηκε σ’ αυτήν από την αιτούσα η πιο πάνω
απαίτησή της κατά της καθ’ ης, που αναγγέλθηκε στην τελευταία. Ζητεί δε,
επικαλούμενη επικείμενο κίνδυνο, να διαταχθεί η συντηρητική κατάσχεση
των περιουσιακών στοιχείων της δεύτερης των καθ ών η παρέμβαση
ΚΥΔΕΠ για το παραπάνω ποσό, πλέον 20% για τόκους και έξοδα, και
για περιουσιακά στοιχεία της που βρίσκονται τόσο στην Ελλάδα, όσο και
στο εξωτερικό, προκειμένου να εξασφαλιστεί η απαίτησή της από την
προαναφερόμενη αλλοδαπή διαιτητική απόφαση, που δεν έχει ακόμη
κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα. Η παραπάνω κυρία παρέμβαση με την
οποία η παρεμβαίνουσα αντιποιείται την ασφαλιστέα αξίωση της αιτούσας,
ασκήθηκε παραδεκτά με προφορική δήλωση της πληρεξουσίου δικηγόρου
της παρεμβαίνουσας και συγχρόνου παραδόσεως στην έδρα δικογράφου
παρεμβάσεως, που έλαβε αμέσως γνώση η καθ’ ης (αρθρ. 686 παρ. 6
Κ.Πολ.Δ., Μπέη, ο.π. τομ. V σελ.76).
Η αίτηση, κατά το μέρος που αφορά το αμέσως πιο πάνω κονδύλιο και
η κυρία παρέμβαση, ως προς την άσκηση των οποίων υπάρχει έννομο
συμφέρον, εφόσον, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα, δεν έχει ακόμη κηρυχθεί
εκτελεστή στην Ελλάδα η αλλοδαπή διαιτητική απόφαση, είναι νόμιμες,
στηριζόμενες στις διατάξεις των άρθρων 79 παρ. 1, 707 επ. του Κ.Πολ.Δ
και 164 επ. του Ελβετικού Αστικού Κώδικα (σε σχέση με την εκχώρηση
απαιτήσεως). Ως προς το αίτημα όμως της κυρίας παρέμβασης να
κατασχεθούν συντηρητικώς περιουσιακά στοιχεία της καθ’ ης ΚΥΔΕΠ
που βρίσκονται στο εξωτερικό, το δικαστήριο έχει διεθνή δικαιοδοσία
να διατάξεις το μέτρο αυτό, σύμφωνα με τα πιο πάνω, μόνο εφόσον η
απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων πρόκειται να εκτελεστεί σε χώρες της
ΕΟΚ, έστω και αν την εκτέλεση πρόκειται να επισπεύσει νομικό πρόσωπο
κράτους που δεν έχει συμβληθεί στη σύμβαση των Βρυξελλών, όπως στην
προκειμένη υπόθεση η Ελβετία. Ας σημειωθεί ότι η τελευταία χώρα έχει
συμβληθεί στην παρόμοια διεθνή σύμβαση του Λουγκάνο της 16-9-1988,
η οποία δεν έχει ακόμη επικυρωθεί από την Ελλάδα, στην οποία υπήρξε και
αυτή συμβαλλόμενο μέρος.
Πρέπει, η αίτηση και η κύρια παρέμβαση, αφού συνεκδικασθούν, να
εξετασθούν περαιτέρω και κατ’ ουσίαν. Με τις παραπάνω αίτηση και
κύρια παρέμβαση πρέπει να συνεκδικασθεί και η παραδεκτά ασκηθείσα
με προφορική δήλωση της καθ’ ης, στο πλαίσιο της συζήτησης, αίτηση
παροχής εγγυοδοσίας από τους αιτούντες σε περίπτωση που γίνει δεκτή η
αίτηση συντηρητικής κατάσχεσης (βλ. Μπέη οπ. Σελ. 171). Η αίτηση αυτή
είναι νόμιμη, στηριζόμενη στη διάταξη του άρθρου 694 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ.,
και πρέπει να εξετασθεί και κατ’ ουσίαν.
Από τις καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, που εξετάσθηκαν
ενόρκως στο ακροατήριο, και από τα έγγραφα που αυτοί προσκομίζουν
και επικαλούνται, πιθανολογήθηκαν τα εξής: Με την από 24-4-1992
αμετάκλητη απόφαση της επιτροπής εφέσεων της Ενώσεως Εμπορίου,
Δημητριακών και Ζωοοτροφών του Λονδίνου, μετά από τροποποίηση
της 9976/22-10-1991 απόφασης (πρωτοβάθμιας) Διαιτησίας της GAFTA,
υποχρεώθηκε η καθ ης να καταβάλει στην αιτούσα 56.112.225 δραχ.,
75.542 δολλάρια ΗΠΑ και 4.706 λίρες Αγγλίας, που συνολικά με τους
τόκους υπερημερίας ανέρχεται στο ποσό των 185.223.751 δραχ., λόγω
αθετήσεως συμβατικής της υποχρεώσεως προς αυτήν για την πώληση
50.000 Μ.Τ Ελληνικού καλαμποκιού. Η παραπάνω αλλοδαπή διαιτητική
απόφαση δεν έχει κηρυχθεί ακόμη εκτελεστή στην Ελλάδα. Με την από
13-7-1992 έγγραφη σύμβαση εκχώρησης, που υπογράφηκε στη Γενεύη
και διέπεται κατά ρητό όρο από το ελβετικό δίκαιο, αλλά και με την
προγενέστερη από 20-12-1991 ομοία σύμβαση, εκχωρήθηκε από την
αιτούσα στην κυρίως παρεμβαίνουσα ελβετική εταιρεία, η παραπάνω
απαίτηση της κατά της καθ’ ης, που αναγγέλθηκε εγγράφως στην
τελευταία. Από τις προσκομιζόμενες πιο πάνω και σε νόμιμη στα Ελληνικά
μετάφραση πιο πάνω συμβάσεις εκχώρησης, προκύπτει ότι αυτή είναι
απλή εκχώρηση απαίτησης και όχι εκχώρηση απαίτησης υπό αίρεση.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα κατά την ελβετική δικαστηριακή νομολογία
την απώλεια του δικαιώματος του εκχωρητή να είναι πλέον διάδικος (51
1968, σελ.177 και επ. 188). Επομένως πιθανολογείται ότι η αιτούσα
έπαυσε να είναι δικαιούχος της ασφαλιστέας χρηματικής απαίτησης και δεν
νομιμοποιείται στην παρούσα δίκη ως διάδικος. Πρέπει, κατά συνέπεια, να
απορριφθεί στο σύνολό της κρινόμενη αίτηση. Περαιτέρω, σε σχέση με την
κυρίως παρεμβαίνουσα, η παραπάνω αλλοδαπή διαιτητική απόφαση δεν
αποτελεί δεδικασμένο (η διεθνής σύμβαση των Βρυξελλών εξαιρεί από την
εφαρμογή της τις διαιτητικές αποφάσεις κατά τη ρητή διάταξη του άρθρου
1 αριθ. 4 του ν.1814/1988), εφόσον η παρεμβαίνουσα δεν επικαλείται
προς πιθανολόγηση τις προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 903 Κ.Πολ.Δ.
Όμως η απαίτηση της εκχωρήτριας αιτούσας, που βεβαιώνεται στην
αλλοδαπή αυτή διαιτητική απόφαση, η οποία προσκομίζεται σε πρωτότυπο
στην αγγλική γλώσσα και σε νόμιμη μετάφραση στα Ελληνικά, δεν
αμφισβητείται από την καθ’ ης, και επομένως πιθανολογείται η ουσιαστική
βασιμότητα της απαίτησης της κυρίως παρεμβαίνουσας. Εξάλλου ως προς
τον επικείμενο κίνδυνο προκειμένου να γίνει δεκτό το αίτημα της λήψεως
του ασφαλιστικού μέτρου της συντηρητικής κατάσχεσης, πιθανολογήθηκε
ότι η καθ’ ης ΚΥΔΕΠ είναι καταχρεωμένη. Και ναι μεν δυνάμει του άρθρου
32 παρ. 1 του ν.2088/11-2-1992 (όπως ίσχυε μέχρι της συζητήσεως της
κρινόμενης αίτησης) το Ελληνικό Δημόσιο ανέλαβε τη ρύθμιση μέρους
των οφειλών της ΚΥΔΕΠ προς την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος (ΑΤΕ)
και μάλιστα υπό την απαραίτητη προϋπόθεση ότι η ΚΥΔΕΠ θα κριθεί
βιώσιμη (άρθρο 32 παρ. 3), πλην όμως το υπόλοιπο προς ρύθμιση χρέος
της καθ’ ης προς την ΑΤΕ, ανέρχεται σε 15.000.000.000 δραχ. (βλ. το
1295/22-4-1992 απόσπασμα πρακτικού του ΔΣ της ΚΥΔΕΠ). Βεβαίως η
καθ’ ης επικαλείται προς απόδειξη ότι δεν είναι μειωμένης περιουσιακής
καταστάσεως σειρά ακινήτων της ιδιοκτησίας της, πλην όμως, όπως
κατέθεσε ο μάρτυράς της Παναγιώτης Κολύρης, πρώην Γενικός Διευθυντής
της καθ’ ης, τα ακίνητα αυτά είναι υποθηκευμένα στην ΑΤΕ. Επομένως,
ενόψει της εν γένει πιο πάνω κατάστασης της καθ’ ης, δημιουργείται
κίνδυνος για την ικανοποίηση της αξιώσεως της κυρίως παρεμβαίνουσας.
Η αξίωση πρέπει να γίνει δεκτή εν μέρει για το ποσό των 160.000.000
δραχμών, αφού ήδη η κυρίως παρεμβαίνουσα στις 30-7-1992 προέβηκε σε
αναγκαστική κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της καθ’ ης σε Ελβετική
Τράπεζα της Γενεύης και ειδικότερα σε τρεχούμενο λογαριασμό της καθ’
ης, που παρουσίαζε πιστωτικό υπόλοιπο 326.942 ελβετικών φράγκων.
Τέλος το αίτημα παροχής εγγυοδοσίας από μέρος της κυρίως
παρεμβαίνουσας στην καθ’ ης πρέπει να απορριφθεί, διότι, αφενός το
ασφαλιζόμενο δικαίωμα κρίθηκε με αμετάκλητη αλλοδαπή διαιτητική
απόφαση, αφετέρου η κυρίως παρεμβαίνουσα είναι φερέγγυα στη
χώρα της εταιρεία. Η δικαστική δαπάνη μεταξύ της αιτούσας και της
καθ’ ης πρέπει να επιβληθεί κατά ένα μέρος σε βάρος της αιτούσας,
συμψηφιζομένης κατά το υπόλοιπο λόγω της εύλογης αμφιβολίας της
τελευταίας περί την έκβαση της δίκης (αρθρ. 179 Κ.Πολ.Δ.), ενώ,
περαιτέρω, η δικαστική δαπάνη της κυρίως παρεμβαίνουσας, πρέπει
να επιβληθεί κατά ένα μέρος σε βάρος της καθ’ ης (αρθρ. 178 παρ. 1
Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Διατάσσει την ένωση και συνεκδίκαση της από 16-10-1992 αίτησης με
τις προφορικές ασκηθείσες στο ακροατήριο κυρία παρέμβαση και αίτηση
εγγυοδοσίας
Δικάζει κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων
Απορρίπτει την αίτηση
Δέχεται εν μέρει την κυρία παρέμβαση.
Διατάσσει τη συντηρητική κατάσχεση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας
της καθ’ ης, που βρίσκεται στα χέρια τα δικά της ή τρίτου, τόσο εντός
της Ελλάδος, όσο και στο εξωτερικό και υπό την απαραίτητη προϋπόθεση
στην τελευταία αυτή περίπτωση ότι η εκτέλεση της παρούσας απόφασης
πρόκειται να γίνει σε χώρες της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας
(ΕΟΚ), για να εξασφαλιστεί η απαίτηση της κυρίως παρεμβαίνουσας που
έχει εις βάρος της καθ’ ης, όπως ειδικότερα στο σκεπτικό περιγράφεται,
μέχρι του ποσού των εκατό εξήντα εκατομμυρίων (160.000.000)
δραχμών.
Απορρίπτει την αίτηση εγγυοδοσίας.