Επειδή, κατά μεν το άρθρο 3 Κ.Πολ.Δ., τα Ελληνικά Δικαστήρια έχουν
δικαιοδοσία επί των ημεδαπών και αλλοδαπών, εφόσον υφίσταται
αρμοδιότητα αυτών λόγω γενικής ή ειδικής δωσιδικίας, κατά δε το άρθρο
5 αρ.2 της με τον ν. 1814/1988 κυρωθείσας Συμβάσεως των Βρυξελλών
για την διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές
και εμπορικές υποθέσεις, που έχει κυρωθεί και από την Ομοσπονδιακή
Δημοκρατία της Γερμανίας, πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος
συμβαλλομένου κράτους μπορεί να εισαχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο
κράτος ως προς υποχρεώσεις διατροφής, ενώπιον του δικαστηρίου του
τόπου όπου ο δικαιούχος της διατροφής έχει την κατοικία ή την συνήθη
διαμονή του. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως
πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση ότι εσφαλμένως δεν δέχθηκε
ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης)
εστερείτο δικαιοδοσίας προς εκδίκαση της αγωγής της αναιρεσιβλήτου,
κατοίκου Θεσσαλονίκης, κατά του αναιρεσείοντος συζύγου της, κατοίκου
Σβαλκχάϊμ Γερμανίας, περί επιδικάσεως στην ίδια και το από αυτήν
εκπροσωπούμενο τέκνο των διαδίκων διατροφής σε χρήμα και αναθέσεως
της γονικής μέριμνας του ανηλίκου τούτου στην αναιρεσίβλητη μητέρα
του. Ο λόγος αυτός που, όπως εκτιμάται, στηρίζεται στο άρθρο 559
αρ. 4 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όσον αφορά
στην αγωγή διατροφής, τα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης είχαν, κατά
τις ανωτέρω διατάξεις, δικαιοδοσία προς εκδίκασή της, ως εκ της σ’
αυτήν κατοικίας της αναιρεσιβλήτου, ενώ όσον αφορά την σωρευόμενη
αγωγή αναθέσεως της γονικής μέριμνας στην αναιρεσίβλητη τα ίδια αυτά
δικαστήρια είχαν διεθνή δικαιοδοσία κατ’ άρθρο 622 Κ.Πολ.Δ., για την
εγκαθίδρυση της οποίας είναι αδιάφορη η θέση των διαδίκων στην δίκη.
Επειδή με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι
το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, ότι η
αναιρεσίβλητη υποσχέθηκε μετ’ ολίγας ημέρας παραμονής της με τους
γονείς της στην Θεσσαλονίκη να επιστρέψει στο σπίτι τους στη Γερμανία,
που αυτός εργαζόταν. Η αιτίαση αυτή, εκ του άρθρου 559 αριθ. 8
Κ.Πολ.Δ., πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη, διότι το Εφετείο έλαβε υπόψη
και απέρριψε κατ’ ουσία τον ισχυρισμό αυτό. Με τον ίδιο λόγο προβάλλεται
η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη ισχυρισμό της
αναιρεσίβλητης, που προτάθηκε για πρώτη φορά ενώπιον αυτού, κατά τον
οποίο η προσπάθεια επανασύνδεσης των διαδίκων δεν τελεσφόρησε διότι
αυτή δεν πείσθηκε. Η αιτίαση αυτή, εκ του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ.,
πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, διότι η κρίση του Εφετείου για
το παραδεκτό του ισχυρισμού τούτου δεν ελέγχεται αναιρετικά (άρθρα
527 αριθ. 1 και 3 εν συνδυασμό με άρθρο 269 παρ.2 περ.α Κ.Πολ.Δ.).
Η περιεχομένη στον ίδιο λόγο, εκ του άρθρου 559 αριθ. 10 Κ.Πολ.Δ.,
αιτίαση, ότι το Εφετείο δέχθηκε ουσιώδη πράγματα ως αληθή χωρίς να
διατάξει περί αυτών απόδειξη πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη, διότι η
ένδικη διαφορά κρίθηκε κατά τη διαδικασία του άρθρου 270 Κ.Πολ.Δ.
Τέλος, η περιεχομένη στον αυτό λόγο αιτίαση, ότι το Εφετείο παραβίασε
κανόνες ουσιαστικού δικαίου πρέπει να απορριφθεί ως αόριστη, διότι δεν
αναφέρει τους κανόνες που παραβιάσθηκαν, ενώ η αιτίαση ότι δέχθηκε ως
αληθινά πραγματικά γεγονότα χωρίς αυτά να έχουν αποδειχθεί πρέπει να
απορριφθεί ως απαράδεκτη, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.
Επειδή ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση
ότι κατά παράβαση του νόμου, το Εφετείο ανέθεσε τη γονική μέριμνα
στην αναιρεσίβλητη πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη διότι υπό την
επίκληση του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. πλήττει ανέλεγκτη αναιρετικώς
περί πραγμάτων κρίση αυτού.-
Επειδή ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση
ότι το Εφετείο χωρίς αποδείξεις απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος,
πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο κατέληξε στην
απόφασή του εκτιμώντας τις αποδείξεις που είχαν προσκομισθεί. Ο αυτός
λόγος, καθόσον αιτιάται παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου και των
διδαγμάτων της κοινής πείρας πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος διότι
δεν διαλαμβάνει ούτε το νόμο ούτε τα διδάγματα της κοινής πείρας που
παραβιάσθηκαν, ενώ καθόσον πλήττει την περί πραγματικών γεγονότων
κρίση του Εφετείου πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος (άρθρο 561
παρ. 1 Κ.Πολ.Δ).-
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 1 Μαρτίου 1995 αίτηση του Τριαντάφυλλου Δουρτμέ
για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 2574/1994 αποφάσεως του Εφετείου
Θεσσαλονίκης.