1 
 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ  
ΕΝΩΠΙΟΝ:  Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ.  
Αγωγή αρ. 1510/2020  
 
Μεταξύ:  
FIMARKETS LIMITED  
Ενάγουσα  
και 
 
ROBERS VAN LAMBALGEN  
Εναγόμενος  
 
Αίτηση ημερομηνίας 28.07.2020  
 
Ημερομηνία : 07.04.2021  
Εμφανίσεις : 
Για την Ενάγουσα/Αιτήτρια: κ. Γ. Κτωρίδης για ΑΘΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ  
 
Α Π Ο Φ Α Σ Η  
 
Η Ενάγουσα, εταιρεία που εδρεύει στην Κύπρο, ενάγει τον Εναγόμενο, ο οποίος διαμένει 
στην Ολλανδία, και ζητά από το παρόν Δικαστήριο να επιδικάσει προς όφελος της Ενάγουσας 
ποσό € 7.387,86 , ως αρνητικό υπόλοιπο σε κατάσταση επενδυτικού λογαριασμού που τηρούσε 
η Ενάγουσα στο όνομα του Εναγ όμενου , καθώς και  αναγνωριστικές  αποφάσεις  ότι η συμφωνία 
που συνήψε η Ενάγουσα με τον Εναγόμενο  την 15.03.2019  δεν δύναται να θεωρηθεί άκυρη , 
η ρήτρα αποκλειστικής παρέκτασης της δικαιοδοσίας επιζεί του τερματισμού της και τα 
Κυπριακά Δικαστήρια έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία με βάση αυτήν.  Η αγωγή 
καταχωρίστηκε κατόπιν άδειας για σφράγιση , που δόθηκε υπό την επιφύλαξη εξέτασης του 
θέματος της δι εθνούς δικαιοδοσίας μετά την καταχώριση της αγωγής.  
. 
 
2 
 Ειδικότερα, όπως είναι η δικογραφημένη θέση της Ενάγουσας, η οποία ασκεί εργασίες 
Κυπριακής Εταιρείας Παροχής Επενδυτικών Υπηρεσιών υπό την επωνυμία INVESTOUS  και τελεί 
υπό την Εποπτεία της Επιτροπής Κ εφαλαιαγοράς Κύπρου, την 15.03.2019 , η Ενάγουσα είχε 
συμφωνήσει με τον Εναγόμενο να του παρέχει επενδυτικές υπηρεσίες, με βάση τον περί εξ 
Αποστάσεως Εμπορίας Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών προς τους Καταναλωτές 
Νόμο 242(Ι)/2004 . Ήταν μια συμφωνία που συνάφθ ηκε με την ελεύθερη βούληση του 
Εναγόμενου, και η οποία περιείχε ρήτρα αποκλειστικής παρέκτασης της δικαιοδοσίας υπέρ του 
Κυπριακού Δικαστηρίου. Αναπόσπαστο μέρος της συμφωνίας και της , κατ’ ακολουθία αυτής , 
επενδυτικής δράσης ήταν , μεταξύ άλλων,  η Προειδο ποίηση Ρίσκου και η συμπλήρωση 
Ερωτηματολογίου σχετικά με τους επενδυτικούς στόχους, την ανάληψη κινδύνου, το 
επενδυτικό προφίλ και την προηγούμενη εμπειρία στον τομέα των επενδύσεων. Ο Εναγόμενος 
είχε και τη δυνατότητα να κάνει χρήση περιθωρίου, για να επ ενδύει περισσότερα χρήματα από 
αυτά που διέθετε στον λογαριασμό του, μέσω μόχλευσης, αλλά όφειλε, σε κάθε περίπτωση, 
να διατηρεί στον λογαριασμό του επαρκή κεφάλαια, που να καλύπτουν ή να υπερβαίνουν τις 
απαιτήσεις περιθωρίου. Λόγω της εμπειρίας του Εναγόμ ενου, του είχε δοθεί η επιλογή να 
αιτηθεί για να θεωρηθεί επαγγελματίας επενδυτής,  σύμφωνα με τον περί Επενδυτικών 
Υπηρεσιών και Δραστηριοτήτων και Ρυθμιζόμενων Αγορών Νόμο 87(Ι)/2017 , κάτι 
το οποίο έπραξε την 18.04.2019 , οπότε και επανακατηγοριοποιήθηκε, απεμπολώντας , κατά την 
Ενάγουσα,  την προστασία που παρέχονταν σε καταναλωτές, και έχοντας ένα χαρτοφυλάκιο 
της τάξης πέραν των €500.000. Ως «επαγγελματίας επενδυτής », ο Εναγόμενος επένδυσε ποσό 
€45.750,00  μετά από 11 καταθέσεις στον επενδυτικό του λογαριασ μό, ενώ προέβη σε 43 
επενδυτικές κινήσεις από την 19.04.2019 μέχρι την 22.11.2019 .  
 
Η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι η επενδυτική συμπεριφορά του Εναγόμενου ήταν επιθετική, 
αλόγιστη και απερίσκεπτη, ως αποτέλεσμα της οποίας  ήταν να απωλέσει ο Εναγόμενος το 
3 
 κεφάλαιο που είχε επενδύσει  και επιπλέον να δημιουργήσει χρεωστικό υπόλοιπο στον 
λογαριασμό του, ύψους €7.387,86 . Τότε , με επιστολή του, δια δικηγόρων, ημερομηνίας 
23.10.2019 , κήρυξε μονομερώς τη συμφωνία ως άκυρη  (τερμάτισε), και  απαίτησε την 
επιστροφή όλων τ ων χρημάτων που είχε επενδύσει, επικαλούμενος παράβαση της Οδηγίας 
2005/29/ΕΚ  του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου για τις αθέμιτες εμπορικές 
πρακτικές , με ισχυρισμό ότι η συμφωνία ήταν προϊόν δόλου ή απάτης, παράνομη , και κατ’ 
επέκταση εξ υπαρχής άκ υρη. Στη συνέχεια, προσέφυγε στο Περιφερειακό Δικαστήριο του 
Overijessel  στην Ολλανδία , όπου δια αστικής υπόθεσης διεκδίκησε την επιστροφή των 
χρημάτων του , αλλά και τη  διακήρυξη της ακυρότητας της συμφωνίας.  Η Ενάγουσα ισχυρίζεται 
ότι ο Ενάγων  παράβηκε τη ρήτρα αποκλειστικής παρέκτασης της δικαιοδοσίας υπέρ του 
Κυπριακού Δικαστηρίου, προκειμένου να ταλαιπωρήσει και πιέσει της  Ενάγουσα να επιστρέψει 
σε αυτόν  χρήματα και ότι προσπαθεί εκ των υστέρων να επουλώσει  τις επενδυτικές ζημιές του 
ή και ν α αποφύγει το χρέος του  προς την Ενάγουσα.   
 
Την 28.07.2020 , η Ενάγουσα υπέβαλε την υπό εξέταση αίτηση, δια της οποίας ζητά 
άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας στον 
Εναγόμενο, στην Ολλανδία, δια του Κανονισμού ( ΕΚ) 1393/2017  του Ευρωπαϊκού 
Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη 
δικαστικών και εξώδικων πράξεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (επίδοση ή κοινοποίηση 
πράξεων). Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Πέτρου Μυλωνά , εκ των 
διευθυντών της Ενάγουσας, δια της οποίας ο ενόρκως δηλών εξηγεί με περαιτέρω λεπτομέρεια 
όσα εκθέτει και στην αγωγή της η Ενάγουσα, και προσκομίζει σχετική έγγραφη μαρτυρία, 
μεταξύ άλλων, τη συμφωνία ημερομηνίας 15.03.2019 , την αίτ ηση επανακατηγοριοποίησης του 
Εναγόμενου σε «επαγγελματία επενδυτή » ημερομηνίας 18.04.2019 , την κατάσταση του 
επενδυτικού λογαριασμού του Εναγόμενου στον οποίο φαίνεται το χρεωστικό υπόλοιπο , την 
4 
 επιστολή των δικηγόρων του ημερομηνίας 23.10.2019  και την αγωγή που καταχώρισε στο 
Ολλανδικό Δικαστήριο , με σχετική μετάφραση . Εισηγείται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για 
να επιτραπεί η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, εφόσον υπάρχει εκ πρώτης όψεως καλή βάση 
αγωγής και βάσιμη υπόθεση και το Κυπριακό Δικαστ ήριο έχει τη δικαιοδοσία.  
 
Το Δικαστήριο , που επιλήφθηκε της αίτησης, λόγω του ότι είχε περισσότερες ενώπιον 
του αιτήσεις με το ίδιο περιεχόμενο και τα ίδια θέματα, κράτησε τον φάκελο της υπόθεσης 
ενώπιον του, για να μελετήσει το θέμα, με προβληματισμό σε σχέση με τη δυνατότητα του 
Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού να αναλάβει τη διεθνή δικαιοδοσί α, με  δεδομένο ότι η 
διαφορά των μερών εισήχθη πρώτα  στο Ολλανδικό Δικαστήριο, και προκειμένου να μην 
αναλάβουν δύο Δικαστήρι α παράλληλα δικαιοδοσία γι’ αυτήν . Στη συ νέχεια, ο φάκελος εκ 
παραδρομής επιστράφηκε στο Πρωτοκολλητείο χωρίς νεότερο πρακτικό επί της αίτησης, μέχρι 
που ήρθε ενώπιον του Δικαστηρίου εκ νέου σήμερα, ούτως ώστε να αποφασίσει εάν θα 
εκδοθούν ή δεν θα εκδοθούν τα διατάγματα που ζητά η Ενάγουσα. Το ί διο ζήτημα έχει στο 
μεταξύ αποφασιστεί στο πλαίσιο άλλων υποθέσεων, με διαχωρισμό των περιπτώσεων όπου 
υπάρχουν επενδυτές φυσικά πρόσωπα τα οποία εξ αρχής υπέγραψαν επενδυτικές συμφωνίες 
ως καταναλωτές, στις οποίες περιέχεται ρήτρα αποκλειστικής παρέκτασης  δικαιοδοσίας, αλλά 
στη συνέχεια «αναβαθμίστηκαν» με βάση άλλα κριτήρια, και των περιπτώσεων όπου οι 
επενδυτές ήταν νομικά πρόσωπα, που εκ πρώτης όψεως μπορεί να μην τυγχάνουν της 
προστασίας του καταναλωτή, και λαμβάνοντας και υπόψη το είδος της απαίτησης της 
Ενάγουσας σε κάθε περίπτωση.  
 
Πρώτα απ’ όλα , να σημειωθεί πως ο Κανονισμός (ΕΕ) 1393/2007  δεν καταργεί είτε 
το άρθρο 3  του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6  είτε τη Δ.6 ΚΠΔ . Όπως  
προκύπτει και από τις εισαγωγικές σκέψεις αλλά και το κείμενο του Κανονισμού (ΕΕ) 
5 
 1393/2007 , ο Κανονισμός (ΕΕ) 1393/2007  διασφαλίζει την αποτελεσματικότερη και 
ταχύτερη διαβίβαση δικαστικών και εξώδικων πράξεων και δεν υπεισέρχεται στη δυνατότητα 
ανάληψης διεθνούς δικαιοδοσίας . Και ο  Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012 , διαδεχόμεν ος τον 
Κανονισμό (ΕΕ) 44/2001 , στον βαθμό που εφαρμόζεται, εμπίπτει στο πλαίσιο της 
δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις κατά την έννοια του άρθρου 81  της Συνθήκης 
για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) , και συνιστά δεσμευτικό και άμεσα 
εφαρμοστέο νομοθέτημα της Ένωσης, που δεν καταργεί τις εγχώριες διατάξεις όπου δεν 
συγκρούεται μαζί τους.   
 
Το ζήτημα της διεθνούς δικαιοδοσίας απασχολεί εκ πρώτης όψεως σε αυτό το στάδιο , 
γιατί αυτό ορίζει το πλαίσιο που συναπαρτίζουν το άρθρο 3  του Κεφ. 6  και η Δ.6 ΚΠΔ , και ο 
Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012 , εφόσον εφαρμόζεται,  εντός του οποίου το Δικαστήριο 
καλείται να επιτρέψει την επίδοση εκτός της δικαιοδοσίας του. Απασχολεί παράλληλα με το εάν 
η Ενάγουσα έχ ει καλή εκ πρώτης όψεως υπόθεση , βάσει της οποίας τ ο Δικαστήριο να μπορεί 
να επεκτείνει τη δικαιοδοσία του επί του αλλοδαπού Εναγόμενου. Εάν στο στάδιο της 
σφράγισης του Κλητηρίου Εντάλματος, που εξακολουθεί να προβλέπεται στους διαδικαστικούς 
κανονισμούς , δεν απασχολεί με την ίδια ένταση το ζήτημα της δυν ατότητας ανάληψης διεθνούς 
δικαιοδοσίας, γιατί εκεί υπάρχει σε κάθε περίπτωση το δικαίωμα προσφυγής στη Δικαιοσύνη  σε 
συνάρτηση με τη  δυνατότητα επίδοσης εντός δικαιοδοσίας, τη δυνατότητα οικειοθελούς 
αποδοχής της διεθνούς δικαιοδοσίας του Κυπριακού Δικαστ ηρίου, αλλά και την ανάγκη να 
υφίσταται  υπαρκτό αντικείμενο (αγωγή) επί της οποίας να αποφασίζ ονται ζητήματα όπως η 
δικαιοδοσία επί συγκεκριμένων επίδικων θεμάτων και προσώπων, απασχολεί σε αυτό το στάδιο , 
όπου το Δικαστήριο θα πρέπει πλέον να εξετάσει με προσοχή εάν μπορεί να επιτρέψει την 
επίδοση εκτός της δικαιοδοσίας του, εν προκειμένω στην Ολλανδία.  Απασχολεί βεβαίως μόνον 
6 
 εκ πρώτης όψεως, εφόσον, σε αυτό το στάδιο, το Δικαστήριο δεν ακούει και την πλευρά του 
Εναγόμενου, αλλά κινείται με βάση τα δεδομέ να που εκθέτει σε αυτό η Ενάγουσα.  
 
Σύμφωνα με το άρθρο 3  του Κεφ. 6 ,  το Δικαστήριο δύναται να διατάξει όπως επιδοθεί 
κλητήριο ένταλμα εκτός της Δημοκρατίας όταν κρίνει ότι η βάση της αγωγής προέκυψε από 
παράβαση ή κατ’ ισχυρισμό παράβαση στη Δημοκρατία σύμβασης που συνάφθηκε οπουδήποτε 
ή σε σχέση με περιουσία που υπόκειται  στους Νόμους της Δημοκρατίας ή ότι η βάση της αγωγής 
προέκυψε στη Δημοκρατία , και ότι σε οποιαδήποτε από τις περιπτώσεις που αναφέρθηκαν πιο 
πάνω, η αγωγή είναι αγωγή η οποία δεν δύναται να εκδικαστεί αλλού παρά μόνο στη 
Δημοκρατία ή δύναται να εκδικαστεί  ευχερέστερα στη Δημοκρατία παρά αλλού.  
 
Σύμφωνα με τη Δ.6,κ.1 ΚΠΔ , επίδοση εκτός δικαιοδοσίας μπορεί να επιτραπεί, όταν 
ολόκληρο το αντικείμενο της αγωγής είναι ακίνητη περιουσία που βρίσκεται στην Κύπρο, ή 
οποιαδήποτε πράξη, τίτλος, συμβόλαιο, υποχρέωση ή ευθύνη που επηρεάζει ακίνητη περιουσία 
που βρίσκεται στην Κύπρο και επιδιώκεται η ερμηνεία , διόρθωση, παραμερισμός ή εκτέλεσή 
της, ή όταν ζητείται οποιαδήποτε θεραπεία εναντίον προσώπου που έχει την κατοικία ή τη 
συνήθη διαμονή του στην Κύπρο, ή η αγωγή είναι για τη διαχείριση κινητής περιουσίας 
αποβιώσαντος που κατά τον χρόνο θανάτου του κατοικούσε στην Κύπρο ή για την εκτέλεση 
(ως προς την περιουσία που βρίσκεται στην Κύπρο) εμπιστευμάτων που συστάθηκαν γραπτώς 
όταν το πρόσωπο στο οποίο θα γίνει η επίδο ση είναι εμπιστευματοδόχος και το εμπίστευμα 
πρέπει να εκτελεστεί με βάση τον Κυπριακό νόμο, ή η αγωγή είναι για να εκτελεστεί, ακυρωθεί, 
λυθεί ή άλλως πώς επηρεαστεί σύμβαση ή για αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία σχετικά με 
παράβαση σύμβασης που συνάφθηκε  στην Κύπρο ή από ή δια αντιπροσώπου που βρίσκεται 
στην Κύπρο εκ μέρους άλλου που βρίσκεται εκτός Κύπρου, ή είναι αγωγή που εγέρθηκε σε 
σχέση με παράβαση σύμβασης που έγινε στην Κύπρο  οπουδήποτε κι αν συνάφθηκε ακόμα κι 
7 
 αν η εν λόγω παράβαση συνοδεύεται από πα ράβαση που έγινε εκτός Κύπρου αλλά κατέστησε 
την εκτέλεση του μέρους της σύμβασης που πρέπει να εκτελεστεί στην Κύπρο αδύνατη, ή η 
αγωγή είναι για αστικό αδίκημα που έγινε στην Κύπρο ή δι’ αυτής ζητείται διάταγμα για να 
απαγορευτεί κάτι στην Κύπρο ή να παρ εμποδιστεί οχληρία ή οποιοσδήποτε διάδικος εκτός 
Κύπρου είναι αναγκαίο να προστεθεί ως διάδικος σε αγωγή εναντίον προσώπου που βρίσκεται 
στην Κύπρο και στον οποίο έγινε επίδοση.  
 
Η διαφορά που έχει ενώπιον του το παρόν Δικαστήριο είναι επίσης στη φύση της αστική 
και εμπίπτει στον Κανονισμό (ΕΕ) 1215/2012  με βάση το άρθρο 3  αυτού, εφόσον δεν 
εξαιρείται από το πεδίο εφαρμογής του.  
 
Για να εξεταστεί και η δυνατότητα ανάληψης διεθνούς δικαιοδοσίας με βάση το 
υφιστάμενο νομικό πλαίσιο, θα πρέπει να  προσδιοριστεί η φύση της απαίτησης της Ενάγουσας, 
όπως αυτή εισάγεται στο παρόν Δικαστήριο. Έπειτα, να διαπιστωθεί κατά πόσο εί ναι συναφής 
με την απαίτηση του Εναγόμενου που εγέρθηκε στο Ολλανδικό Δικαστήριο.  
 
Η βάση της αγωγής της Ενάγουσας είναι η κατ’  ισχυρισμό παράβαση, από μέρους του 
Εναγόμενου , επενδυτικής συμφωνίας που συνήψε με την Ενάγουσα. Ειδικότερα, η Ενάγουσα 
επικαλείται αντισυμβατικό τερματισμό της επενδυτικής συμφωνίας (και μη εφαρμογή της 
ρήτρας που περιείχε για αποκλειστική παρέκταση της δικαιοδοσία υπέρ των Κυπριακών 
Δικαστηρίων, για την επίλυση οποιασδήποτε διαφοράς απορρέει από τη σύμβαση ), και μη 
ανταπόκρισή του προς την υποχρέωσή του  να καλύψει το χρεωστικό υπόλοιπο  του επενδυτικού 
λογαριασμού του  βάσει κατάστασης λογαριασμού που τηρο ύσε η Ενάγουσα. Η σύμβαση 
φέρεται να συνάφθηκε στην Κύπρο, όπου εδρεύει η Ενάγουσα, για παροχή επενδυτικών 
υπηρεσιών από την Κυπριακή εταιρεία, και με βάση το Κυπριακό δίκαιο. Περιείχε ρήτρα 
8 
 αποκλειστικής παρέκτασης δικαιοδοσίας υπέρ των Κυπριακών Δικαστηρ ίων, στον όρο 41. Ο 
επενδυτής προσέφυγε πρώτος  στο Ολλανδικό δικαστήριο, διεκδικώντας διακήρυξη της 
ακυρότητας της επενδυτικής συμφωνίας και επιστροφή των ποσών που επένδυσε. Ο ίδιος  
επικαλείται τη διεθνή δικαιοδοσία του Ολλανδικού Δικαστηρίου για τη δική του απαίτηση, 
προβάλλοντας την ιδιότητα «καταναλωτή», αλλά και βασίζοντας την αγωγή τ ου και σε 
προσυμβατικό δόλο ή και απάτη, δηλαδή σε αδικοπραξία σχετική με τη σύναψη της σύμβασης 
ή και τη λειτουργία της.  
 
Όπως έχει υποδειχθεί και στην υπόθεση C-59/19, Wikingerhof  GmbH  & Co. KG 
κατά Booking .com BV, ημερομηνίας 24.11.2020,  μια αγωγή εμπίπτει στις διαφορές εκ 
συμβάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 7 § 1(α)  του Κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 , αν 
η ερμηνεία της σύμβασης μεταξύ του εναγομένου και του ενάγοντος παρί σταται αναγκαία 
προκειμένου να διαπιστωθεί ο θεμιτός ή, αντιθέτως, ο αθέμιτος χαρακτήρας της συμπεριφοράς 
που προσάπτεται από τον δεύτερο στον πρώτο. Αντιθέτως, όταν ο ενάγων επικαλείται, με το 
δικόγραφό του, τους κανόνες περί αδικοπρακτικής ή οιονεί αδικο πρακτικής ευθύνης, δηλαδή 
προβάλλει παράβαση υποχρέωσης εκ του νόμου, και δεν είναι απαραίτητη η εξέταση του 
περιεχομένου της σύμβασης την οποία αυτός έχει συνάψει με τον εναγόμενο προκειμένου να 
κριθεί ο θεμιτός ή αθέμιτος χαρακτήρας της συμπεριφοράς που προσάπτεται στον τελευταίο, 
δεδομένου ότι η εν λόγω υποχρέωση επιβάλλεται στον εναγόμενο ανεξαρτήτως της σύμβασης, 
τότε η αιτία της αγωγής αφορά ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας, κατά την έννοια 
του άρθρου 7 § 2 , του Κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 .  
 
Ειδικότερα, μ ε την αγωγή του στο Ολλανδικό Δικαστήριο, ο επενδυτής ισχυρίζεται πως 
η Ενάγουσα στόχευσε στην Ολλανδική αγορά προκειμένου να παραπλανήσει Ολλανδούς 
επενδυτές, όπως παραπλάνησε  και τον Εναγόμενο να επενδύσει . Μετά την πρώτη επένδυση, ο 
9 
 Εναγό μενος άρχισε να δέχεται πιέσεις για να αυξήσει το εμπόριο του, και αυτός να παρασύρεται 
και να εκδίδει,  επενδύοντας περαιτέρω, όπως είναι οι αναλυτικές περιγραφ ές στο δικό του 
ένδικο διάβημα  στο Δικαστήριο της Ολλανδίας, οι οποίες επεκτείνονται και σε μια ευρύτερη 
κατάσταση.   
 
Η απαίτηση του επενδυτή εναντίον της Ενάγουσας μπορεί να  διαφέρει από τη βάση 
αγωγής της Ενάγουσας εναντίον του Εναγόμενου , αλλά τα δύο Δικαστήρια καλούνται, μεταξύ 
άλλων, το ένα να διακηρύξει την ακυρότητα της συμφωνίας και το άλλο να βεβαιώσει το κύρος 
της. Η απαίτηση της Ενάγουσας στο παρόν Δικαστήριο  προϋποθέτει την ερμηνεία της 
σύμβασης που έχει συναφθεί μεταξύ των μερών, για να διαπιστωθεί, βάσει αυτής, η νομιμότητα 
του τερματισμού της. Η κατ’ ισχυρισμό παράβαση της συμφωνίας αυ τής έγινε, κατά τη θέση 
της Ενάγουσας, με τον τερματισμό της, που έλαβε χώρα με την παραλαβή της επιστολής 
τερματισμού της στην Κύπρο. Όσον αφορά τη συμφωνία αποκλειστικής παρέκτασης 
δικαιοδοσίας, που θεωρείται διακριτή μέσα στην όλη συμφωνία, και είναι στ η βάση εκείνης της  
παρεπόμενης  παράβασης που η Ενάγουσα αξιώνει αποζημιώσεις, η κατ’ ισχυρισμό παράβαση  
της ρήτρας αποκλειστικής παρέκτασης  έλαβε χώρα στην Ολλανδία, όπου προσέφυγε ο 
Εναγόμενος δικαστικά , ανεξαρτήτως του τόπου όπου συνάφθηκε η σύμβαση.  Ακόμα κι αν το 
Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού μπορεί να αναλάβει τη διεθνή δικαιοδοσία επί της απαίτησης 
της Ενάγουσας, απασχολεί ότι η συναφής απαίτησης του Εναγόμενου έχει εγερθεί πρώτα στο 
Ολλανδικό Δικαστήριο, το οποίο δεν έχει μέχρι στιγμής κηρύξει εαυτόν αναρμόδιο. Απασχολεί 
μέσα στο πνεύμα της διακρατικής δικαστικής συνεργασίας που πλαισιώνει το δίκαιο της 
Ένωσης.  
 
Ο Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012 , έναντι στη γενική δωσιδικία της κατοικίας του 
εναγόμενου, προβλέπει ειδικές δωσιδικίες, με βάση τις οποίες ένα πρόσωπο μπορεί να εναχθεί 
10 
 σε κράτος μέλος άλλο από αυτό που κατοικεί, και αποκλειστικές δωσιδικίες. Στην προκειμένη 
περίπτωση, δεν ισχύει κάποι α αποκλειστική δωσιδικία με βάση το άρθρο 24  του Κανονισμού.  
 
Το Τμήμα 4  προβλέπει σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία σε συμβάσεις καταναλωτών. 
Θεσπίζει ειδικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας σε υποθέσεις καταναλωτών, με σκοπό την 
προστασία του αδύναμου μέρ ους στη σύμβαση με κανόνες οι οποίοι είναι ευνοϊκότεροι για τα 
συμφέροντά του απ’ ό,τι οι γενικοί κανόνες.  Σύμβαση  καταναλωτή, με βάση το άρθρο 17 , 
είναι αυτή ο σκοπός της οποίας μπορεί να θεωρηθεί ξένος προς την επαγγελματική 
δραστηριότητα του Εναγόμενου , και, εάν πρόκειται για σύμβαση άλλη από σύμβαση πώλησης 
αγαθών με τμηματική καταβολή τιμήματος ή άλλη από σύμβαση δανείου με σταδιακή εξόφληση 
ή παροχής πίστωσης για τη χρηματοδότηση αγοράς αγαθών, συνιστά σύμβαση καταναλωτή 
εάν και όταν έχει συναφθεί με  πρόσωπο που ασκεί εμπορικές ή επαγγελματικές δραστηριότητες 
στο έδαφος του κράτους μέλους κατοικίας του καταναλωτή ή κατευθύνει με οποιο νδήποτε 
τρόπο τέτοιου είδους δραστηριότητες σε αυτό το κράτος μέλος ή σε διάφορα κράτη, 
συμπεριλαμβανομένου του εν λόγω  κράτους μέλους, και η σύμβαση εμπίπτει στο πεδίο των εν 
λόγω δραστηριοτήτων.  Οι προϋποθέσεις αυτές, δηλαδή ο σκοπός της σύναψης της σύμβασης 
και το είδος της σύμβασης, θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά. Είναι με βάση αυτό το πλαίσιο  
και με επιχείρημα ότι η Εναγόμενη επιχειρούσε στοχευμένα, με διαφημίσεις, στην Ολλανδική 
αγορά, που ο Εναγόμενος, ο οποίος προς το παρόν πουθενά δεν αναφέρεται ως «επαγγελματίας 
επενδυτής »1 με την έννοια του Κανονισμού ( όχι με τις διαβαθμίσεις της Ενάγουσας ), που 
αποτάθηκε στο Ολλανδικό Δικαστήριο.  
 
                                                           
1 Στην Οδηγία 2004/39, ένας από τους στόχους της οποίας είναι η προστασία των επενδυτών, κατά το παράρτημα  II, 
«[ε]παγγελματίας πελάτης είναι ο πελάτης που διαθέτει την πείρα, τις γνώσεις  και την εμπειρογνωμοσύνη ώστε να  λαμβάνει 
τις δικές του επενδυτικές αποφάσεις  και να εκτιμά δεόντως τον κίνδυνο που αναλαμβάνει». Ειδικότερα, κατά το παράρτημα 
αυτό, ως επαγγελματίες πελάτες θεωρούνται, «[ο]ι οντότητες που υποχρεούνται να λάβουν άδεια λειτουργίας ή να υπαχθούν 
σε ρυθμίσε ις για να ασκήσουν δραστηριότητες στις χρηματοπιστωτικές αγορές».  
11 
 Έχοντας υπόψη και την υπόθεση C-774/19,  A. B., Β. Β. κατά Personal  Exchange  
International  Limited , ημερομηνίας 10.12.2020 , επί παρεμφερών γεγονότων.  Ή και την 
C-208/18 Jana  Petruchov á κατά  FIBO  Group  Holdings  Limited , ημερομηνίας 
03.10.2019, στην οποία υποδείχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι το άρθρο  17 § 1 , του 
Κανονισμού  (ΕΕ) 1215/2012 , έχει την έννοια ότι φυσικό πρόσωπο το οποίο, δυνάμει 
σύμβασης όπως η CFD, που έχει συναφθεί με χρηματομεσιτική εταιρία, πραγματοποιεί  
χρηματοπιστωτικές πράξεις μέσω της εταιρίας αυτής μπορεί να χαρακτηριστεί ως 
«καταναλωτής» κατά την έννοια της δι άταξης  αυτής, αν η σύναψη της σύμβασης δεν εμπίπτει 
στην επαγγελματική δραστηριότητα του εν λόγω προσώπου, πράγμα που απόκειται στο εθνικό 
δικαστήριο να εξακριβώσει. Για τους σκοπούς του χαρακτηρισμού αυτού, αφενός, παράγοντες 
όπως το γεγονός ότι το εν λόγω πρόσωπο προέβη σε μεγάλο αριθμό συναλλαγών σε σχετικά 
σύντομο χρονικό διάστημα ή επένδυσε σημαντικά ποσά στις συναλλαγές αυτές είναι, 
κατ’ αρχήν, άνευ σημασίας, αυτοί καθεαυτοί , και, αφετέρου , το γεγονός αυτό καθεαυτό ότι το 
ίδιο πρόσωπο είναι «ιδιώτης πελάτης», κατά την έννοια του άρθρου  4 § 1(12) , της Οδηγίας 
2004/39 , δεν ασκεί, κατ’  αρχήν, επιρροή.  
 
Ο καταναλωτής έχει δικαίωμα επιλογής, να ασκήσει τη δική του αγωγή του ενώπιον 
Δικαστηρίου της κατοικίας του, αλλά ο κανόνας που απορρέει από αυτή τη δωσιδικία είναι πως 
συνιστά υποχρέωση του αντισυμβαλλόμενού του να τον ενάγει μόνον ενώπιον των 
Δικαστηρίω ν του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου έχει την κατοικία του ο καταναλωτής.  
Παρέκκλιση από αυτό τον κανόνα μπορεί να ισχύσει, σύμφωνα με το άρθρο 19  του 
Κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 , μόνον με συμφωνία μεταγενέστερη της διαφοράς, ή με 
συμφωνία που επιτρέπει στον καταναλωτή να προσφύγει σε άλλα Δικαστήρια, ή με συμφωνία 
μεταξύ καταναλωτή και προσώπου που, κατά τον χρόνο σύναψής της, κατοικούν ή διαμένουν 
στο ίδιο κράτος μέλος και η συμφωνία ορίζει αυτό το κράτος μέλος , χωρίς κάτι τέτοιο να 
12 
 απαγορεύετ αι. Συνάγεται, εξ αντιδιαστολής, ότι δεν επιτρέπεται η παρέκκλιση από τον κανόνα 
της δωσιδικίας της έδρας του  καταναλωτή σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, με οποιαδήποτε 
άλλη συμφωνία.  
 
Η Ενάγουσα επικαλείται ρήτρα αποκλειστικής παρέκτασης δικαιοδοσίας. Ο κανόνας σε 
σχέση με τη συμφωνία αποκλειστικής παρέκτασης περιέχεται στο άρθρο 25  του Κανονισμού . 
Σύμφωνα με το άρθρο 25 ,  αν τα μέρη, ανεξαρτήτως του τόπου κατοικίας τους, συμφώνησαν 
ότι ένα δικαστήριο κράτους μέλους θα δικάζει τις διαφορές που έχουν προκύψει ή που θα 
προκύψουν από συγκεκριμένη έννομη σχέση, το δικαστήριο αυτό του κράτους αυτού έχει 
διεθνή δικαιοδοσία, εκτό ς αν η συμφωνία είναι άκυρη ως προς την ουσιαστική της ισχύ, βάσει 
της νομοθεσίας του οικείου κράτους μέλους. Αυτή η δικαιοδοσία είναι αποκλειστική εκτός αν 
τα μέρη συμφώνησαν άλλως. Η συμφωνία καθορισμού της διεθνούς δικαιοδοσίας που αποτελεί 
στοιχείο σύμ βασης λογίζεται ως συμφωνία ανεξάρτητη από τους λοιπούς όρους της σύμβασης.  
Η εγκυρότητα μιας συμφωνίας καθορισμού της διεθνούς δικαιοδοσίας δεν επιδέχεται 
προσβολής εκ μόνου του λόγου ότι η σύμβαση δεν είναι έγκυρη.   
 
Ενώ το άρθρο 19  αποκλείει την παρέκκλ ιση από τον κανόνα της δωσιδικίας του 
καταναλωτή με βάση οποιαδήποτε συμφωνία δεν εμπίπτει στο άρθρο 19 , με βάση το άρθρο 
26 § 2  του Κανονισμού , προκύπτει  εμμέσως  η δυνατότητα ενός Δικαστηρίου να αναλαμβάνει 
τη διεθνή δικαιοδοσία βάσει ρήτρας αποκλειστικής παρέκτασης, ακόμα κι αν ο εναγόμενος είναι 
καταναλωτής που κατοικεί σε άλλο κράτος μέλος, εφόσον ο εναγόμενος γνωρίζει ότι μπορεί να 
αμφισβητήσει τη διεθνή δικαιοδοσία και τις συνέπ ειες της εμφάνισης ή μη εμφάνισής του στο 
Δικαστήριο. Έχοντας υπόψη αυτή τη δυνατότητα και το εξ αντιδιαστολής ερμηνευτικό νόημα 
που απορρέει από τα άρθρα 27  και 28, το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να κηρύξει εαυτόν 
αναρμόδιο με έναν αυτεπάγγελτο ή άμεσο τρόπο. Από την άλλη, σε συνάρτηση και με ό,τι 
13 
 λέχθηκε στην υπόθεση C-803/18  AAS «Balta»  κατά  UAB «Grifs AG» , ημερομηνίας 
27.02.2020 επί των ασφαλιστικών συμβάσεων , η παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας δεν μπορεί 
να υπερβαίνει τα όρια που θέτει ο σκοπός της προστασίας του οικονομικώς ασθενέστερου.  
Επίσης,  όπως επίσης νομολογήθηκε από το ΔΕΕ2, η ανάγκη να αποφεύγεται, κατά το μέτρο 
του δυνατού, η αύξηση των αρμοδίων για την ίδια σύμβαση δικαστηρίων καθίσταται ακόμη 
επιτακτικότερη προκειμένου περί σύμβασης μετ αξύ καταναλωτή και  επαγγελματία. Δεδομένου 
ότι η αύξηση των βάσεων δικαιοδοσίας ενδέχεται να πλήξει ιδιαιτέρως τα συμφέροντα του 
ασθενέστερου μέρους της σύμβασης, όπως ο καταναλωτής, πρέπει, προς το συμφέρον της 
ορθής απονομής της δικαιοσύνης, να έχει αυτό ς τη δυνατότητα να υποβάλλει στην κρίση ενός 
μόνον δικαστηρίου το σύνολο των δυσχερειών τις οποίες ενδέχεται να γεννήσει μια σύμβαση 
στη σύναψη της οποίας ώθησε τον καταναλωτή η εκ μέρους του επαγγελματία χρήση 
διατυπώσεων δυναμένων να παραπλανήσουν τον αν τισυμβαλλόμενό του3. 
 
Όσον αφορά τον κανόνα της εκκρεμοδικίας και της συνάφειας, τον οποίον  το Δικαστήριο 
εξετά ζει αυτεπάγγελτα , περιέχεται στο άρθρο 29 . Αφενός , τελεί υπό την επιφύλαξη του 
άρθρου 31 § 2 , αφετέρου έχει το νόημα του να έχουν ασκηθεί αγωγές με το ίδιο αντικείμενο 
και την ίδια αιτία μεταξύ των ιδίων διαδίκων ενώπιον δικαστηρίων διαφορετικών κρατών μελών. 
Σύμφωνα με τον κανόνα αυτό, κάθε δικαστήριο, εκτός του πρώτου επιληφθέντος, αναστέλλει 
αυτεπάγγελτα τη διαδικασία του, μέχρις ότου διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του πρώτου 
επιληφθέντος δικαστηρίου. Εφόσον διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του πρώτου 
επιληφθέντος δικαστηρίου, κάθε άλλο δικαστήριο κηρύσσει εαυτό ν αναρμόδιο υπέρ εκείνου.   
 
                                                           
2 πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουλίου 2002, Gabriel, C -96/00, EU:C:2002:436, σκέψη 57.  
3 πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουλίου 2002, Gabriel, C -96/00, EU:C:2002:436, σκέψη 58.  
14 
 Η επιφύλαξη του άρθρου 31 § 2  αφορά ακριβώς στην περίπτωση όπου υπάρχει ρήτρα 
αποκλειστικής παρέκτασης δικαιοδοσίας, αλλά και η πρόνοια του άρθρου 31 § 2  τελεί με τη 
σειρά της υπό την επιφύλαξη του άρθρου 26 . Όταν επιλαμβάνεται υπόθεσης δικαστήριο 
κράτους μέλους στο οποίο παρέχεται αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία δυνάμει συμφωνίας 
αποκλειστικής παρέκτασης δικαιοδοσίας, κάθε δικαστήριο άλλου κράτους μέλους αναστέλλει 
τη διαδικασία, έως ότου το δικαστήριο το οποίο επελήφθη βάσει της συμφωνίας, κηρύξει εαυτό 
αναρμόδιο.  Όταν το δικαστήριο που ορίζεται στη συμφωνία διαπιστώσει ότι έχει διεθνή 
δικαιοδοσία βάσει της συμφωνίας, κάθε δικαστήριο άλλου κράτους μέλους κηρύσσει εαυτό ν 
αναρμόδιο υπέρ του εν λόγω δικαστηρίου.   
 
Αυτή η προτεραιότητα της συμφωνίας αποκλειστ ικής παρέκτασης της δικαιοδοσίας 
έναντι στον κανόνα της εκκρεμοδικίας και της συνάφειας, επεξηγείται στις εισαγωγικές σκέψεις. 
Σύμφωνα με την εισαγωγική σκέψη 21 , για λόγους αρμονικής απονομής της δικαιοσύνης , 
θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα παράλληλης εκδίκασης μιας υπόθεσης και να 
αποφεύγεται η έκδοση ασυμβιβάστων αποφάσεων σε διαφορετικά κράτη μέλη , γι’ αυτό στόχος 
του Κανονισμού ήταν να προβλέψει ένα  σαφή και αποτελεσματικό μηχανισμό για την επίλυ ση 
των περιπτώσεων εκκρεμοδικίας και συνάφειας και για την αποφυγή προβλημάτων που 
απορρέουν από τις διαφοροποιήσεις στα κράτη μέλη ως προς τον χρόνο από τον οποίο μια 
υπόθεση θεωρείται ότι εκκρεμεί. Όπως προκύπτει από την εισαγωγική σκέψη 22 , στόχος 
του Κ ανονισμού ήταν επίσης να βελτιώσει  την αποτελεσματικότητα των αποκλειστικών 
συμφωνιών παρέκτασης ώστε να αποφεύγονται οι καταχρηστικές πρακτικές προσφυγής στη 
δικαιοσύνη . Γι’ αυτό,  πρόβλεψε εξαίρεση από τον γενικό κανόνα περί εκκρεμοδικίας , 
προκειμένου να αντιμετωπίζεται ικανοποιητικά μια συγκεκριμένη περίπτωση παράλληλης 
εκδίκασης υπόθεσης. Πρόκειται για την περίπτωση κατά την οποία δικαστήριο που δεν έχει 
οριστεί σε αποκλειστική συμφωνία παρέκτασης  επιλαμβάνεται διαδικασίας και το ορισθέν 
15 
 δικαστήριο επιλα μβάνεται μεταγενέστερα διαδικασίας για το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία 
και μεταξύ των ιδίων διαδίκων. Σ ε μια τέτοια περίπτωση , το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο 
υποχρεούται να αναστείλει τη διαδικασία του μόλις επιληφθεί το ορισθέν δικαστήριο , και έως 
ότου το δεύτερο αυτό δικαστήριο κηρύξει εαυτό αναρμόδιο βάσει της αποκλειστικής 
συμφωνίας παρέκτασης. Αυτή η ρύθμιση του Κανονισμού έχει σκοπό να διασφαλίσει ότι, σε 
μια τέτοια περίπτωση, θα δίδεται προτεραιότητα στο ορισθέν δικαστήριο.  Η εξαίρεση αυτή δεν 
καλύπτει περιπτώσεις κατά τις οποίες οι διάδικοι έχουν συνάψει αντικρουόμενες αποκλειστικές 
συμφωνίες παρέκτασης ή όταν δικαστήριο που έχει οριστεί σε παρόμοια συμφωνία επιληφθεί 
πρώτο .  
 
Στην προκειμένη περίπτωση , δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια άλλη συμφω νία που να 
περιέχει ρήτρα αποκλειστικής παρέκτασης υπέρ του Ολλανδικού Δικαστηρίου, επομένως δεν 
υπάρχει  εν προοιμίου  επιστροφή στον κανόνα  περί εκκρεμοδικίας , ο οποίος όμως εμπλέκεται 
εάν υπάρχουν ίδιο αντικείμενο , ίδια αιτία και ίδιοι διάδικοι. Παρά το γ εγονός ότι η νομική βάση 
της απαίτησης του Εναγόμενου  ενώπιον του Ολλανδικού Δικαστηρίου, όπως προαναφέρθηκε, 
είναι η αδικοπραξία ή οιονεί αδικοπραξία και η βάση αγωγής της Ενάγουσας ενώπιον του 
παρόντος Δικαστηρίου είναι η παράβαση σύμβασης, η θεραπεία πο υ ζητείται από τον 
Εναγόμενο στο Ολλανδικό Δικαστήριο είναι η ακύρωση της σύμβασης και αποζημιώσεις για τη 
σύναψή της, και η θεραπεία που ζητείται από την Ενάγουσα στο παρόν Δικαστήριο είναι η 
επικύρωση της σύμβασης και αποζημιώσεις για την παράβασή της. Α νεξαρτήτως της νομικής 
διάστασης στις βάσεις αγωγών ενός εκάστου, ο κίνδυνος να επιληφθούν και τα δύο Δικαστήρια 
της διαφοράς, η οποία ουσιαστικά (μη τεχνικά) συνίσταται κοινά στη νομιμότητα και 
εγκυρότητα της επενδυτικής σύμβασης μεταξύ της Ενάγουσας και του Εναγόμενου , ενέχει 
αυξημένο κίνδυνο έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων σε σχέση με τη νομιμότητα και το κύρος 
της επενδυτικής συμφωνίας, ώστε ο βαθμός συνάφειας ή και αλληλοεξάρτησης των 
16 
 εκατέρωθεν απαιτήσεων ενώπιον των δύο Δικαστηρίων να εμπλέ κει αναγκαστ ικά και τη 
δωσιδικία της εκκρεμοδικίας.  Σχετική με τις ως άνω σκέψεις είναι και η C-500/18 , AU κατά  
Reliantco  Investments  LTD, Reliantco  Investments  LTD Limassol  Sucursala  
Bucure şti, ημερομηνίας 02.04.2020, στην οποία  πάντως  απαντήθηκε ότι ο Κανονισμός  (ΕΕ) 
1215/2012  έχει την έννοια ότι, για τον προσδιορισμό του δικαστηρίου που έχει διεθνή 
δικαιοδοσία, η αγωγή λόγω αστικής ευθύνης από αδικοπραξία που ασκείται από καταναλωτή 
εμπίπτει στο Τμήμα 4 , του εν λόγω Κανονισμού  (ΕΕ) 1215/2012 , εάν είναι άρρηκτα 
συνδεδεμένη με σύμβαση που πράγματι έχει συναφθεί μεταξύ αυτού  και του επαγγελματία, 
πράγμα που απόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εξακριβώσει.  
 
Όπως προαναφέρθηκε, η υπερίσχυση της συμφωνίας αποκλειστικής παρέκτασης 
δικαιοδοσίας έναντι στον κανόνα της εκκρεμοδικίας και της συνάφειας τελεί επίσης υπό την 
επιφύλαξη του άρθρου 26 , αλλά κ αι, σύμφωνα με το άρθρο 31 § 4 , δεν εφαρμόζ εται όταν 
ο ενάγων είναι καταναλωτής και η συμφωνία  παρέκτασης  δεν είναι έγκυρη . Σε αυτή την 
περίπτωση, συνάγεται ερμηνευτικά πως υπάρχει η επιστροφή στον κανόνα της δωσιδικίας της 
εκκρεμοδικίας. Για την επιστροφή, όμως, στον κανόνα της εκκρεμοδικίας και την παράκαμψη 
της ρήτρας αποκλειστικής παρέκτασης δικαιοδοσίας, προαπαιτείται διαπίστωση της ύπαρξη ς ή 
μη ύπαρξης δικαιοδοσίας με βάση τη δωσιδικία του καταναλωτή και γενικότερα η διαπίστωση 
της ύπ αρξης «καταναλωτή ». Επαναλαμβάνεται, όχι με την έννοια που τα μέρη δίδουν 
ονομαστικά, αλλά με βάση τον ορισμό που το άρθρο 17  του Κανονισμού (ΕΕ) 1215/2017  
δίνει και τις κατευθυντήριες ερμηνευτικές αρχές που απαυγάζουν από τη νομολογία του ΔΕΕ.  
 
Η επιστροφ ή σε αυτό τον κανόνα  της εκκρεμοδικίας  δεν φαίνεται εντελώς ασύνδετη με 
το ότι  το ΔΕΕ έχει κατ ’ επανάληψη αποφανθεί και ως προς το ότι ρήτρα παρέκτασης διεθνούς 
δικαιοδοσίας η οποία περιλαμβάνεται σε σύμβαση συναπτόμενη μεταξύ καταναλωτή και 
17 
 επαγγελματία χ ωρίς να έχει αποτελέσει αντικείμενο ατομικής διαπραγμάτευσης  (π.χ. γιατί 
πρόκειται για σύμβαση που συνάφθηκε μέσω διαδικτύου)  και η οποία απονέμει αποκλειστική 
δικαιοδοσία στο Δικαστήριο στην περιφέρεια του οποίου βρίσκεται η έδρα του επαγγελματία 
πρέπει ν α θεωρείται καταχρηστική κατά την έννοια του άρθρου  3 § 1, της Οδηγίας 93/13 , 
στο μέτρο που, παρά την απαίτηση καλής πίστης, δημιουργεί, εις βάρος του καταναλωτή 
σημαντική ανισορροπία ανάμεσα στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συμβαλλομένων τα 
οποία απ ορρέουν από τη σύμβαση4. Τέτοιου είδους ρήτρα εμπίπτει στην κατηγορία των ρητρών 
που έχουν ως σκοπό ή ως αποτέλεσμα να ματαιώνουν ή να παρεμποδίζουν την προσφυγή 
ενώπιον Δικαστηρίου, κατηγορία η οποία μνημονεύεται στο σημείο  1, στοιχείο  πʹ, του 
παραρτήματος της εν λόγω Οδηγίας5. Στο πλαίσιο αυτό, ο καταχρηστικός χαρακτήρας μιας 
συμβατικής ρήτρας κρίνεται αφού ληφθούν υπόψη η φύση των υπηρεσιών που αφορά η οικεία 
σύμβαση και όλες οι περιστάσεις που περιέβαλαν τη σύναψή της, σύμφωνα με το άρθρο  4 
§ 1, της Οδηγίας 93/13 .  
 
Εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο που επιλαμβάνεται της διαφοράς, εν προκειμένω στο 
Ολλανδικό Δικαστήριο  που επιλήφθηκε και πρώτο της διαφοράς , εφαρμόζοντας τη νομοθεσία 
του κράτους του οποίου τα Δικαστήρια ορίζονται ως έχοντα διεθ νή δικαιοδοσία με ρήτρα 
παρέκτασης διεθνούς δικαιοδοσίας , εν προκειμένω το Κυπριακό δίκαιο6 (που όμως είναι 
εναρμονισμένο με το Ενωσιακό στον τομέα αυτό),  και ερμηνεύοντας τη νομοθεσία αυτή 
σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Οδηγίας 93/13 , να αντλήσει τις έννομ ες συνέπειες του τυχόν 
καταχρηστικού χαρακτήρα μιας τέτοιας ρήτρας, δεδομένου ότι από το γράμμα του άρθρου  6 
                                                           
4 πρβλ. αποφάσεις της 27ης Ιουνίου 2000, Océano Grupo Editorial και Salvat Editores, C -240/98 έως C -244/98, EU:C:2000:346, 
σκέψη  24, της 4ης Ιουνίου 2009, Pannon GSM, C -243/08, EU:C:2009:350, σκέψη  40, καθώς και της 9ης Νοεμβρίου 2010, VB 
Pénzügyi Lízing, C -137/08, EU:C:2010:659, σκέψη  53. 
 
5 αποφάσεις της 27ης Ιουνίου 2000, Océano Grupo Editorial και Salvat Editores, C -240/98 έως C -244/98, EU:C:2000:346, 
σκέψη  22· της 4ης Ιουνίου 2009, Pannon GSM, C -243/08, EU:C:2009:350, σκέψη  41, καθώς και της 9ης Νοεμβρίου 20 10, VB 
Pénzügyi Lízing, C -137/08, EU:C:2010:659, σκέψη  54. 
 
6 Βλ. και εισαγωγική σκέψη 20 του Κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012.  
18 
 § 1, της Οδηγίας αυτής προκύπτει ότι τα εθνικά δικαστήρια υποχρεούνται να αφήνουν 
ανεφάρμοστη μια καταχρηστική συμβατική ρήτρα προκειμένου αυτή να μην παραγάγει 
δεσμευτικά αποτελέσματα7.  
 
Με την επιστροφή στον κανόνα της εκκρεμοδικίας,  έχοντας κατά νου και το πιο πάνω 
σύνολο σκέψεων,  το παρόν Δικαστήριο, χωρίς να κηρύσσει εαυτόν αναρμόδιο επί του 
παρόντος , αλλά και χωρίς να αναλαμβάνει τη διεθνή δικαιοδοσία, εκδίδει μεν διατάγματα ως το 
Α και Β της αίτησης , προκειμένου ο Εναγόμενος να λάβει  γνώση  της διαδικασίας  αυτής , μέσω 
του Κανονισμού (ΕΕ) 1393/2007 , καθορίζει και χρόνο εμφάνισης του Εναγόμενου τις 30 
ημέρες από τη διενέργεια της επίδοσης, με την ενημέρωσή του ότι έχει δικαίωμα να  εμφανιστεί 
και να  αμφισβητήσει τη διεθνή δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου  και τις συνέπειες σε 
περίπτωση μη εμφάνισής του , ή και δικαίωμα να επιλέξει να υπαχθεί στη δικαιοδοσία του 
παρόντος Δικαστηρίου. Εκ δίδει κα ι διάταγμα ως το Δ της αίτησης.  Ταυτόχρονα , όμως, λόγω 
ύπαρξης εκκρεμοδικίας , εκδίδεται και διάταγμα με το οποίο αναστέλλε ται η ενώπιον του  
περαιτέρω διαδικασία , μέχρις ότου διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του πρώτου 
επιληφθέντος δικαστηρίου  στην Ολλανδία . Θα γίνει ανάλογη διαμόρφωση των διαταγμάτων 
από το Δικαστήριο, ούτως ώστε να εξυπηρετείται μεν ο σκοπός της επίδοσης της αγωγής, αλλά 
χωρίς την ανάληψη της διεθνούς δικαιοδοσίας , προσωρινά , και ο κανόνας της εκκρεμοδικίας.  
 
Η ταυτόχρονη ανα στολή της διαδικασίας αυτής μέχρι τη διαπίστωση από το Ολλανδικό 
Δικαστήριο της διεθνούς δικαιοδοσίας, έχει την έννοια ότι, ανεξαρτήτως της εμφάνισης ή όχι 
του Εναγόμενου στην παρούσα διαδικασία , το παρόν Δικαστήριο δεν θα επιληφθεί περαιτέρω 
της υπόθεσης, εκτός εάν πρώτα το Ολλανδικό Δικαστήριο  διαπιστώσει τυχόν αναρμοδιότητά 
του, περίπτωση στην οποία, εφόσον ενημερωθεί σχετικά, από οποιονδήποτε εκ των διαδίκων, 
                                                           
7 Βλ. και C-519/19, Ryanair DAC κατά DelayFix , πρώην Passenger  Rights  sp. z o.o., ημερομηνίας 18.11.2020.  
19 
 θα μπορεί να προχωρήσει με την ανά ληψη της διεθνούς δικαιοδοσίας για την επίλυση της 
ενώπιον του διαφοράς , εφόσον πληρούνται όλες οι λοιπές προϋποθέσεις . Σε περίπτωση που το 
Ολλανδικό Δικαστήριο  διαπιστώσει την αρμοδιότητά του, νοουμένου ότι το παρόν Δικαστήριο 
λάβει σχετική ενημέρωση από οποιονδήποτε εκ των διαδίκων, θα προχωρήσει να κηρύξει 
εαυτόν αναρμόδιο, απορρίπτοντας την αγωγή.  
 
Ο Εναγόμενος ή και το Ολλανδικό Δικαστήριο μπορούν ίσως να συνεκτιμήσουν ότι η 
πιθανή ανάγκη εφαρμογής του δικαίου που ισχύει στην Κυπριακή Δημοκρατία, για την επίλυση 
της διαφοράς, ακόμα και όσον αφορά το προσυμβατικό στάδιο8, πιθανόν να καθιστά 
βολικότερο ή καταλληλότερο το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού , ακόμα και αν διαπιστωθεί ότι 
το τελευταίο δεν έχει τη διεθνή δικαιοδοσία.  
 
(Υπ.)…………………………………  
Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ.  
Πιστό  Αντίγραφο  
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ  
 
(subject : civil jurisdiction/other actions/interim judgment  
αναφορά: επίδοση εκτός δικαιοδοσίας -ρήτρα παρέκτασης -καταναλωτής)  
                                                           
8 βλ. και άρθρο  12 § 1, του Κανονισμού (ΕΕ) 864/2007.