Αριθµός  1527/2013  
 
ΤΟ  ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  ΤΟΥ  ΑΡΕΙΟΥ  ΠΑΓΟΥ   
 
Α1' Πολιτικό  Τµήµα   
 
Συγκροτήθηκε  από  τους  ∆ικαστές : Βασίλειο  Λυκούδη , Αντιπρόεδρο  Αρείου  Πάγου , Ιωάννη  
Σίδερη , Νικόλαο  Λεοντή , Γεώργιο  Γεωργέλλη  και ∆ηµήτριο  Κράνη , Αρεοπαγίτες .  
 
Συνεδρίασε  δηµόσια  στο  ακροατήριό  του , στις  7 Ιανουαρίου  2013, µε  την  παρουσία  και της  
Γραµµατέως  Χριστίνας  Σταυροπούλου , για  να  δικάσει την  υπόθεση  µεταξύ :  
 
Της  αναιρεσείουσας : Της  Εταιρείας  µε  την  επωνυµία  …, που  εδρεύει στην  ... και νόµιµα  
εκπροσωπείται  η οποία  δεν  παραστάθηκε  ούτε  εκπροσωπήθηκε  στο  ακροατήριο  από  
πληρεξούσιο  δικηγόρο   
 
Των  αναιρεσιβλήτων : 1. Του  εν  … του  … εδρεύοντος  Νηογνώµονος  υπό  την  επωνυµία  
"…", πρώην  …, νοµίµως  εκπροσωπουµένου , και 2. Της  εταιρείας  µε  την  επωνυµία  "…}, 
εδρεύουσας  στον  …, οι οποίες  εκπροσωπήθηκαν  από  τον  πληρεξούσιο  δικηγόρο  τους  
Θεόδωρο  Σιούφα , µε  δήλωση  κατ ' άρθρο  242 παρ . 2 ΚΠολ∆ικ .  
 
Η ένδικη  διαφορά  άρχισε  µε  την  από  18 Ιανουαρίου  1999 αγωγή  της  ήδη  αναιρεσείουσας  που  
κατατέθηκε  στο  Πολυµελές  Πρωτοδικείο  Πειραιά . Εκδόθηκαν  οι αποφάσεις : 4168/2000, 
5203/2001 µη  οριστικές  και 744/2005 οριστική  του  ίδιου  ∆ικαστηρίου  και 60/2007 
προδικαστική  και 61/2008 τελεσίδικη  του  Εφετείου  Πειραιώς . Την  αναίρεση  της  τελευταίας  
ζητεί η αναιρεσείουσα  µε  την  από  30 Ιουνίου  2008 αίτησή  της , επί της  οποίας  εκδόθηκε  η 
649/2011 απόφαση  του  Αρείου  Πάγου , που  κήρυξε  απαράδεκτη  τη  συζήτηση  της  υποθέσεως . 
Ηδη  µε  την  από  11 Οκτωβρίου  2011 κλήση  των  αναιρεσιβλήτων  η υπόθεση  επαναφέρθηκε  
προς  συζήτηση  κατά  τη  δικάσιµο  της  21-5-2012, κατά  την  οποία  αναβλήθηκε  για  την  
αναφερόµενη  στην  αρχή  δικάσιµο  της  7-1-2013. Κατά  τη  συζήτηση  της  υπόθεσης  αυτής , που  
εκφωνήθηκε  από  το  πινάκιο , οι διάδικοι παραστάθηκαν , όπως  σηµειώνεται  πιο  πάνω . Ο 
Εισηγητής  Αρεοπαγίτης  ∆ηµήτριος  Κράνης , ανέγνωσε  την  από  11 Φεβρουαρίου  2011 έκθεσή  
του , µε  την  οποία  εισηγήθηκε  να  απορριφθεί  η αίτηση  αναίρεσης .  
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΟ  ΝΟΜΟ   
 
1. Από  τις  διατάξεις  των  άρθρ . 108, 110 § 2, 498 § 1, 568 §§ 1-3 και 576 §§ 1-3 ΚΠολ∆  
προκύπτει  ότι αν  κατά  τη  συζήτηση  της  αίτησης  αναίρεσης  δεν  εµφανισθεί  ή εµφανισθεί , αλλά  
δεν  µετάσχει µε  τον  προσήκοντα  τρόπο  σ' αυτή  κάποιος  διάδικος , το  δικαστήριο  ερευνά  
αυτεπαγγέλτως  ποιος  από  τους  διαδίκους  επέσπευσε  τη  συζήτηση  της  αίτησης  αναίρεσης  και 
αν  µεν  τη  συζήτησή  της  επέσπευσε  εγκύρως  ο απολειπόµενος  διάδικος  κλητεύοντας  νόµιµα  
και εµπρόθεσµα  τους  λοιπούς  ή κλητεύθηκε  ο ίδιος  νόµιµα  και εµπρόθεσµα  από  τον  
επισπεύδοντα  τη  συζήτηση  άλλο  διάδικο , η υπόθεση  συζητείται  σαν  να  ήταν  παρόντες  όλοι οι 
διάδικοι, διαφορετικά , αν  δηλαδή  δεν  προκύπτει  έγκυρη επίσπευση  της  συζήτησής  της  ή δεν  
µπορεί να  διαπιστωθεί  ποιος  διάδικος  επέσπευσε  τη  συζήτησή  της , αυτή  κηρύσσεται  
απαράδεκτη  και η υπόθεση  επαναφέρεται  για  συζήτηση  µε  νέα  κλήση . Εξ  άλλου  κατά  τις  
διατάξεις  του  άρθρ . 226 § 4 εδ . γ’ και δ' ΚΠολ∆ , που  εφαρµόζονται  κατά  το  άρθρ . 575 εδ . β' 
ΚΠολ∆  και στην  αναιρετική  δίκη , αν  η συζήτηση  αναβληθεί , ο γραµµατέας  οφείλει αµέσως  
µετά  το  τέλος  της  συνεδρίασης  να  µεταφέρει  την  υπόθεση  στη  σειρά  των  υποθέσεων , που  
πρέπει να  συζητηθούν  κατά  τη  δικάσιµο  που  ορίσθηκε , κατά  την  οποία  δεν  χρειάζεται  νέα  
κλήση  του  διαδίκου  προς  εµφάνιση  και η αναγραφή  της  υπόθεσης  στο  πινάκιο  ισχύει ως  
κλήτευση  όλων  των  διαδίκων . Ωστόσο  κατά  την  έννοια  των  τελευταίων  αυτών  διατάξεων , η 
αναβολή  της  υπόθεσης  και η αναγραφή  της  στο  πινάκιο  του  δικαστηρίου  για  τη  µετ ' αναβολή  
δικάσιµο  ισχύει ως  κλήτευση  όλων  των  διαδίκων  για  τη  δικάσιµο  αυτή  και εποµένως  δεν  
χρειάζεται  νέα  κλήση  του  απολειπόµενου  κατ ' αυτή  διαδίκου , εφόσον  αυτός  είτε  είχε  
επισπεύσει  ο ίδιος  τη  συζήτηση  της  υπόθεσης  κατά  την  αρχική  δικάσιµο  είτε  είχε  νόµιµα  
κλητευθεί να  παραστεί κατά  την  αρχική  δικάσιµο  είτε  είχε  σε  κάθε  περίπτωση  νόµιµα  
παραστεί κατ ' αυτή , οπότε  µε  τη  νόµιµη  παράστασή  του  χωρίς  εναντίωσή  του  καλύφθηκε  η 
τυχόν  ακυρότητα  της  κλήτευσής  του  για  την  αρχική  δικάσιµο . ∆ιαφορετικά  η αναβολή  της  
υπόθεσης  και η αναγραφή  της  στο  πινάκιο  του  δικαστηρίου  για  τη  µετ ' αναβολή  δικάσιµο  δεν  
ισχύει ως  κλήτευση  του  απολειπόµενου  κατ ' αυτή  διαδίκου . Περαιτέρω  ο Κανονισµός  ( ΕΚ ) 
1393/13.11.2007 του  Ευρωπαϊκού  Κοινοβουλίου  και του  Συµβουλίου , που  ρυθµίζει τις  
επιδόσεις  και κοινοποιήσεις  στα  κράτη  µέλη  δικαστικών  και εξώδικων  πράξεων  σε  αστικές  ή 
εµπορικές  υποθέσεις , εφαρµόζεται  όταν  στις  υποθέσεις  αυτές  πρέπει µια  δικαστική  ή εξώδικη  
πράξη  να  διαβιβασθεί  από  ένα  κράτος  µέλος  σε  άλλο  για  να  επιδοθεί ή να  κοινοποιηθεί , δεν  
εφαρµόζεται  όµως  όταν  η διεύθυνση  του  παραλήπτη  της  πράξης  είναι άγνωστη  ( άρθρ . 1 §§ 1 
& 2 του  Κανονισµού ). Σύµφωνα  έτσι µε  όσα  στον  Κανονισµό  αυτό  ορίζονται, η υπηρεσία  
παραλαβής  του  κράτους , στο  οποίο  διαβιβάστηκε  η προς επίδοση  πράξη , επιδίδει ή 
κοινοποιεί  το  συντοµότερο  δυνατόν  την  πράξη  και οπωσδήποτε  εντός  µηνός  από  την  
παραλαβή  ή µεριµνά  προς  τούτο  είτε  κατά  το  δίκαιο  του  κράτους  µέλους  παραλαβής  είτε  κατά  
την  ειδική  µέθοδο  που  ζήτησε  η υπηρεσία  διαβίβασης , εφόσον  αυτή  δεν  αντιβαίνει  στο  δίκαιο  
του  εν  λόγω  κράτους  µέλους  ( άρθρ . 7 §§ 1 & 2), µετά  δε  την  ολοκλήρωση  των  διατυπώσεων  
επίδοσης  ή κοινοποίησης , εκδίδεται σχετική  βεβαίωση  βάσει του  εντύπου  που  εµφαίνεται  στο  
παράρτηµα  Ι του  Κανονισµού , η οποία  αποστέλλεται  στην  αρχή  του  κράτους  µέλους  που  τη  
διαβίβασε  ( άρθρ . 10 § 1). Για  την  περίπτωση  ερηµοδικίας  του  εναγοµένου , τον  οποίο  αφορά  η 
επίδοση  εγγράφου  εισαγωγικού  δίκης  ή άλλης  ισοδύναµης  πράξης , που  διαβιβάστηκε  για  το  
σκοπό  αυτό  σε  άλλο  κράτος  µέλος , προβλέπεται  στον  Κανονισµό  ότι ο δικαστής  υποχρεούται  
να  αναστείλει  την  έκδοση  απόφασης  µέχρις  ότου  διαπιστωθεί  α) ότι η πράξη  επιδόθηκε  ή 
κοινοποιήθηκε , όπως  ορίζει το  δίκαιο  του  κράτους  της  παραλαβής , προκειµένου  για  την  
επίδοση  ή κοινοποίηση  πράξεων  στα  πλαίσια  διαδικασιών  εντός  του  κράτους  αυτού  κατά  
προσώπων  που  βρίσκονται  στην  επικράτειά  του  ή β) ότι η πράξη  επιδόθηκε  πράγµατι στον  
εναγόµενο  ή στην  κατοικία  του  µε  άλλο  τρόπο , προβλεπόµενο  από  τον  Κανονισµό , καθώς  και 
ότι και στις  δυο  περιπτώσεις  η επίδοση  ή η κοινοποίηση  έγιναν  εγκαίρως , ώστε  ο εναγόµενος  
να  είναι σε  θέση  να  αµυνθεί ( άρθρ . 19 § 1). Ωστόσο  παρέχεται  σε  κάθε  κράτος  µέλος  η 
ευχέρεια  να  δηλώσει κατά  το  άρθρ . 23 § 1 του  Κανονισµού  ότι οι δικαστές  του  µπορούν  να  
εκδώσουν  απόφαση , ακόµη  και αν  δεν  έχει παραληφθεί  βεβαίωση  επίδοσης  ή κοινοποίησης , 
εφόσον  πληρούνται  σωρευτικά  οι εξής  προϋποθέσεις : α) η πράξη  διαβιβάστηκε  µε  τρόπο  
προβλεπόµενο  στον  Κανονισµό , β) από  τη  διαβίβαση  της  πράξης  έχει παρέλθει διάστηµα , το  
οποίο  ο δικαστής  αξιολογεί για  κάθε  περίπτωση  χωριστά  και το  οποίο  είναι τουλάχιστον  έξι 
µήνες  και γ) δεν  έχει παραληφθεί  καµία  βεβαίωση , µολονότι έχει καταβληθεί  κάθε  εύλογη  
προσπάθεια  µέσω  των  αρµόδιων  αρχών  ή φορέων  του  κράτους  παραλαβής  ( άρθρ . 19 § 2).  
 
Στη  συγκεκριµένη  περίπτωση  προκύπτει  από  τα  έγγραφα  της  δικογραφίας  ότι µε  την  υπ ' αριθ . 
649/2011 απόφαση  του  Αρείου  Πάγου  η συζήτηση  της  υπό  κρίση  αίτησης  για  αναίρεση  της  
υπ ' αριθ . 61/2008 απόφασης  του  Εφετείου  Πειραιώς  κηρύχθηκε  απαράδεκτη  κατά  τη  δικάσιµο  
της  21.2.2011 και η υπόθεση  επαναφέρθηκε  προς  συζήτηση  για  τη  δικάσιµο  της  21.12.2012 
δυνάµει της  από  11.10.2011 κλήσης  των  αναιρεσιβλήτων . Αντίγραφο  της  κλήσης  αυτής  
επιδόθηκε  µε  επιµέλεια  των  αναιρεσιβλήτων  στον  Εισαγγελέα  του  Αρείου  Πάγου  προκειµένου  
το  αντίγραφο  αυτό  να  διαβιβαζόταν  ακολούθως  στις  κυπριακές  αρχές  µε  σκοπό  την  επίδοσή  
του  στην  εδρεύουσα  στη   της   αναιρεσείουσα  εταιρεία . Πράγµατι το  αντίγραφο  της  κλήσης  
διαβιβάστηκε  στις  22.11.2011 στο  Υπουργείο  ∆ικαιοσύνης  και ∆ηµοσίας  Τάξεως  της  Κύπρου , 
πλην  δεν  κατέστη  δυνατή  η επίδοσή  του  στην  αναιρεσείουσα  εταιρεία , διότι, όπως  
αναγράφεται  στη  σχετική  από  3.2.2012 βεβαίωση  της  αρµόδιας  κυπριακής  αρχής , που  
συντάχθηκε  µε  στοιχεία  MJPO.12.24.002.06(77) κατά  το  άρθρ . 10 του  εφαρµοζόµενου  για  τις  
επιδόσεις  µεταξύ  Ελλάδας  και Κύπρου  ως  άνω  Ευρωπαϊκού  Κανονισµού , η αναιρεσείουσα  
εταιρεία  είναι άγνωστη  στην  αναγραφόµενη  στο  αναιρετήριό  της  διεύθυνση  ..., κτήριο  …, 
γραφείο  …, …, στην  οποία  είναι αντίθετα  εγκατεστηµένη  εταιρεία  µε  την  επωνυµία  … και όχι 
… . Ωστόσο  από  την  παραπάνω  βεβαίωση  δεν  προκύπτει  εξ  αντιδιαστολής  ότι είναι γενικώς  
άγνωστη  η διεύθυνση  της  αναιρεσείουσας  εταιρείας , αν  υποτεθεί ότι αυτή  είναι διαφορετικό  
νοµικό  πρόσωπο  από  την  εταιρεία  … , ώστε  να  πρέπει να  γίνει επίδοση  κατά  το  άρθρ . 135§1 
ΚΠολ∆ .  
 
Συνεπώς  εφόσον  έκτοτε  δεν  περιήλθε  στις  ελληνικές  αρχές  βεβαίωση  των  κυπριακών  αρχών  
ότι η επίδοση  στην  αναιρεσείουσα  της  από  11.10.2011 κλήσης  είναι τελικώς  αδύνατη  στην  
Κύπρο , υπάρχει στην  ουσία  έλλειψη  βεβαίωσης  ως  προς  τη  δυνατότητα  ή την  αδυναµία  
ολοκλήρωσης  εκεί της  παραγγελθείσας  επίδοσης , µολονότι από  τη  διαβίβαση  της  ως  άνω  
κλήσης  στις  κυπριακές  αρχές  παρήλθε  διάστηµα  µεγαλύτερο  των  έξι µηνών  µέχρι την  
αναφερόµενη  στην  αρχή  της  απόφασης  δικάσιµο  της  7.1.2013, στην  οποία , µε  αίτηµα  των  
αναιρεσιβλήτων , η υπόθεση  αναβλήθηκε  από  την  προηγούµενη  δικάσιµο  της  21.5.2012. 
Πρέπει έτσι κατ ' εφαρµογή  του  άρθρ . 19 § 2 του  Ευρωπαϊκού  Κανονισµού  1393/13.11.2007 
σε  συνδυασµό  και µε  τα  άρθρ . 230 § 2, 498 §§ 1 & 2, 568 ΚΠολ∆  να  προχωρήσει  η εκδίκαση  
της  υπόθεσης  ερήµην  της  αναιρεσείουσας , αλλά  σαν  να  ήταν  και αυτή  παρούσα , αφού  ναι 
µεν  αυτή  δεν  παρέστη  κατά  τη  νόµιµη  εκφώνηση  της  υπόθεσης  στο  ακροατήριο  του  Αρείου  
Πάγου  κατά  τη  δικάσιµο  της  21.5.2012, όµως  η αναβολή  της  υπόθεσης  κατά  τη  δικάσιµο  αυτή  
και η µεταφορά  της  στο  πινάκιο  της  µετ ' αναβολή  δικασίµου  της  7.1.2013 ισχύει ως  κλήτευσή  
της  για  τη  νέα  δικάσιµο .  
 
2. Με  την  κρινόµενη  αίτηση  αναίρεσης  προσβάλλεται  η αντιµωλία  των  διαδίκων  εκδοθείσα  
κατά  την  τακτική  διαδικασία  υπ ' αριθ . 61/2008 τελεσίδικη  απόφαση  του  Εφετείου  Πειραιώς , η 
οποία  µετά  την  έκδοση  της  υπ ' αριθ . 60/2007 προδικαστικής  απόφασης  του  ίδιου  Εφετείου  
δέχθηκε  την  από  26.6.2005 έφεση  της  αναιρεσείουσας  και αφού  εξαφάνισε  την  εκκαλούµενη  
υπ ' αριθ . 744/2005 οριστική  απόφαση  του  Πολυµελούς  Πρωτοδικείου  Πειραιώς  κατά  το  µέρος  
που η απόφαση  αυτή  µετά  την  έκδοση  των  υπ ' αριθ . 4168/2000 και 5203/2001 
προδικαστικών  αποφάσεων  του  ίδιου  Πρωτοδικείου  είχε  απορρίψει  για  έλλειψη  διεθνούς  
δικαιοδοσίας  ως  προς  τον  πρώτο  των  αναιρεσιβλήτων  και ως  αόριστη  ως  προς  τη  δεύτερη  
αυτών  την  από  18.1.1999 αγωγή  της  αναιρεσείουσας  κατά  την  κύρια  βάση  της  από  το  
αδίκηµα , αναφορικά  ειδικότερα  µε  την  αναγόµενη  στο  έτος  1997 αδικοπρακτική  συµπεριφορά  
των  αντιδίκων  της , απέρριψε  ακολούθως  ( η εφετειακή  απόφαση ) ως  µη  νόµιµη  και κατά  το  
µέρος  αυτό  της  κύριας  βάσης  της  την  ένδικη  αγωγή , η οποία  είχε  µε  την  πρωτόδικη  απόφαση  
απορριφθεί  και κατά  τις  λοιπές  βάσεις  της . Η αίτηση  αναίρεσης  ασκήθηκε  νοµότυπα  και 
εµπρόθεσµα  ( άρθρ . 552, 553, 556, 558, 564, 566 § 1 ΚΠολ∆ ), είναι συνεπώς  παραδεκτή  
(άρθρ . 577 § 1 ΚΠολ∆ ) και πρέπει να  ερευνηθεί  ως  προς  το  παραδεκτό  και βάσιµο  των  
λόγων  της  ( άρθρ . 577 § 3 ΚΠολ∆ ).  
 
3. Κατά  το  άρθρ . 26 ΑΚ , οι ενοχές  από  αδίκηµα  διέπονται  από  το  δίκαιο  της  πολιτείας , όπου  
διαπράχθηκε  το  αδίκηµα . Κατά  την  έννοια  της  διάταξης  αυτής , αν  τα  πραγµατικά  περιστατικά  
που  συγκροτούν  την  αδικοπραξία , µεταξύ  των  οποίων  και η επέλευση  του  ζηµιογόνου  
αποτελέσµατος , συντελούνται  στο  έδαφος  περισσότερων  πολιτειών , εναπόκειται  στον  
ζηµιωθέντα  η επιλογή  του  εφαρµοστέου  δικαίου  ( ΑΠ  295/2000). Περαιτέρω  από  την  ίδια  
διάταξη  συνάγεται  ότι το  δίκαιο  της  πολιτείας , στο  έδαφος  της  οποίας  διαπράχθηκε  το  
αδίκηµα , ρυθµίζει όχι µόνο  τις  προϋποθέσεις  µε  τις  οποίες  ορισµένη  συµπεριφορά  συνιστά  
αδίκηµα  και δηµιουργεί  υποχρέωση  αποζηµίωσης , την  έκταση  της  οποίας  επίσης  ρυθµίζει, 
καθώς  και την  παραγραφή  της  σχετικής  αξίωσης , αλλά  κατά  το  δίκαιο  αυτό  κρίνεται και το  
ζήτηµα  της  συρροής  ή µη  συµβατικής  µε  αδικοπρακτική  ευθύνη , όταν  η παραβίαση  
συµβατικής  υποχρέωσης  ενέχει και τα  στοιχεία  αδικήµατος , χωρίς  πάντως  να  ασκεί επιρροή  
το γεγονός  ότι τα  δυο  είδη  ευθύνης  ενδέχεται να  ρυθµίζονται  από  το  δίκαιο  διαφορετικών  
πολιτειών  ( ΑΠ  1145/2003). Έτσι κατά  την  έννοια  του  άρθρ . 914 ΑΚ , που  χαρακτηρίζει  ως  
αδίκηµα  την  παράνοµη  και υπαίτια  επαγωγή  ζηµίας  σε  άλλον , µπορεί και η υπαίτια  
ζηµιογόνος  πράξη  ή παράλειψη , µε  την  οποία  παραβιάζεται  η σύµβαση , να  θεµελιώσει  
αδικοπρακτική  ευθύνη , αν  είναι και καθεαυτή  παράνοµη , δηλαδή  και χωρίς  τη  συµβατική  
σχέση , όπως  συµβαίνει  και όταν  παραβιάζεται  το  γενικό  καθήκον  επιµέλειας , που  επιβάλλει  
να  µην  προκαλείται  ζηµία  σε  άλλον  υπαιτίως  ( ΟλΑΠ  767/1973, ΑΠ  212/2000, 335/2003). Εξ  
άλλου  κατά  την  έννοια  του  άρθρ . 559 αριθ .1 ΚΠολ∆ , παράβαση  κανόνα  ουσιαστικού  δικαίου , 
που  ιδρύει τον  αντίστοιχο  λόγο  αναίρεσης , υπάρχει όταν  ο κανόνας  δικαίου  είτε  ερµηνεύτηκε  
εσφαλµένα , δηλαδή  το  δικαστήριο  της  ουσίας  προσέδωσε  σ' αυτόν  έννοια  διαφορετική  από  
την  αληθινή , είτε  δεν  εφαρµόσθηκε  ενώ  συνέτρεχαν  οι προϋποθέσεις  εφαρµογής  του  είτε  
εφαρµόσθηκε  ενώ  αυτές  δεν  συνέτρεχαν  ή εφαρµόσθηκε  εσφαλµένα  ( ΟλΑΠ  4/2005, 7/2006).  
 
Συνεπώς  κατά  τις  παραπάνω  διακρίσεις  η παράβαση  του  κανόνα  ουσιαστικού  δικαίου , που  
οδηγεί σε  εσφαλµένο  νοµικό  συλλογισµό  και κατ ' επέκταση  σε  εσφαλµένη  εφαρµογή  του  
δικαίου , εκδηλώνεται  είτε  ως  ψευδής  ερµηνεία  του  κανόνα  δικαίου  είτε  ως  εσφαλµένη  
υπαγωγή  σ' αυτόν  των  περιστατικών  της  ατοµικής  περίπτωσης . Έτσι µε  τον  παραπάνω  λόγο  
αναίρεσης , ο οποίος  για  να  είναι ορισµένος  πρέπει να  καθορίζονται  στο  αναιρετήριο  τόσο  η 
διάταξη  του  ουσιαστικού  δικαίου  που  παραβιάσθηκε  όσο  και το  αποδιδόµενο  στην  
προσβαλλόµενη  απόφαση  νοµικό  σφάλµα , ελέγχονται  τα  σφάλµατα  του  δικαστηρίου  της  
ουσίας  κατά  την  εκτίµηση  της  νοµικής  βασιµότητας  της  αγωγής  ή των  ισχυρισµών  
(ενστάσεων ) των  διαδίκων , καθώς  και τα  νοµικά  σφάλµατα  κατά  την  έρευνα  της  ουσίας  της  
διαφοράς , οπότε  πρέπει να  εκτίθενται  στο  αναιρετήριο  και οι αντίστοιχες  παραδοχές  της  
προσβαλλόµενης  απόφασης , δηλαδή  τα  πραγµατικά  περιστατικά  που  έγιναν  δεκτά  και υπό  τα  
οποία  συντελέσθηκε  η επικαλούµενη  παράβαση  του  ουσιαστικού  δικαίου  ( ΟλΑΠ  20/2005). 
Στη  συγκεκριµένη  περίπτωση  η αποδιδόµενη  µε  την  ένδικη  αγωγή  στους  αναιρεσιβλήτους  
αδικοπρακτική  συµπεριφορά , όπως  αυτή  εκτιµήθηκε  από  την  παραδεκτά  επισκοπούµενη  
εφετειακή  απόφαση  ( άρθρ . 561 § 2 ΚΠολ∆ ), συνίσταται  στο  ότι οι αναιρεσίβλητοι , κατά  τα  
τέλη  του  έτους  1994, στον  …, υπέδειξαν  στην  αναιρεσείουσα , µε  την  οποία  ο πρώτος  αυτών  
είχε , µε  τη  µεσολάβηση  της  δεύτερης , συνάψει ως  Νηογνώµων  σύµβαση  παρακολούθησης  
του  πλοίου  της  …, σηµαίας  Κύπρου , εσφαλµένες  επισκευές , που  η αναιρεσείουσα  
πραγµατοποίησε  και ζηµιώθηκε , " ήτοι από  αµέλεια  υπέδειξαν  τη  µετατροπή  των  υπ ' αριθ . 1, 2 
και 3 πλευρικών  δεξαµενών  έρµατος  του  πλοίου  σε  κενούς  χώρους , αντί να  επιµείνουν  στην  
πλήρη  επισκευή  αυτών , ή, υπαλλακτικώς , να  επιµείνουν  σε  αντικαταστάσεις  των  ελασµάτων  
και ενισχυτικών , όταν  οι δεξαµενές  µετατρέπονταν  σε  κενούς  χώρους , άλλως , αν  οι εργασίες  
που  υποδείχθηκαν  στον  … το  1994 ήταν  ορθές , τότε  εσφαλµένες  ήταν  οι επισκευές  που  
υποδείχθηκαν  κατά  το  έτος  1997, ως  ανακόλουθες  ( ασυνεπείς ) προς  τις  πρώτες ". Το  Εφετείο  
έκρινε  µε  την  προσβαλλόµενη  απόφασή  του  ότι υπό  τα  επικαλούµενα  στην  ένδικη  αγωγή  
περιστατικά  δεν  θεµελιώνεται  αδικοπρακτική  ευθύνη  των  αναιρεσιβλήτων  τόσο  σε  σχέση  µε  
τις  αποδιδόµενες  σ' αυτούς  πράξεις  και παραλείψεις  κατά  το  έτος  1994, όπως  είχε  κρίνει και 
το  πρωτοβάθµιο  δικαστήριο , όσο  και σε  σχέση  µε  τις  πράξεις  και παραλείψεις  τους  κατά  το  
έτος  1997, αναφορικά  µε  τις  οποίες  το  πρωτοβάθµιο  δικαστήριο  είχε  απορρίψει  την  ένδικη  
αγωγή  για  έλλειψη  διεθνούς  δικαιοδοσίας  ως  προς  τον  πρώτο  των  αναιρεσιβλήτων  και ως  
αόριστη  ως  προς  τη  δεύτερη  αυτών . Ειδικότερα  το  Εφετείο , το  οποίο  εξαφάνισε  κατά  το  µέρος  
της  αυτό  την  εκκαλούµενη  πρωτόδικη  απόφαση  και απέρριψε  κατά  το  ίδιο  µέρος  ως  µη  
νόµιµη  την  κύρια  βάση  της  αγωγής  από  το  αδίκηµα , δηλαδή  η κύρια  αγωγική  βάση  
απορρίφθηκε  στο  σύνολό  της , δέχθηκε , µεταξύ  άλλων , µε  εφαρµοστέο  ουσιαστικό  δίκαιο  το  
ελληνικό , το  οποίο  δικαιωµατικά  επέλεξε  η αναιρεσείουσα , αφού  µε  την  αγωγή  της  
επικαλέσθηκε  αδίκηµα  µε  περισσότερους  τοπικούς  συνδέσµους , µεταξύ  των  οποίων  και την  
Ελλάδα  ( αδίκηµα  πολλαπλής  τοπικής  σύνδεσης ), ότι αυτή  ( αναιρεσείουσα ) προσδιορίζει  ως  
αδίκηµα  την  εσφαλµένη  από  τους  αντιδίκους  της  αξίωση  επισκευών  στο  πλοίο  της  κατά  το  
έτος  1994, αλλιώς  κατά  το  έτος  1997, " στα  πλαίσια  της  µεταξύ  αυτής  και του  πρώτου  των  
εναγοµένου  ( πρώτου  των  αναιρεσιβλήτου ) συµβάσεως  παρακολουθήσεως  του  πλοίου  της ", 
συνδέοντας  το  αδίκηµα  " µόνο  µε  αµέλεια  και το  πρώτον  µε  τις  πρωτόδικες  προτάσεις  της , κατ ' 
ανεπίτρεπτη  προσθήκη  αγωγικής  βάσεως , µε  δόλο  εναντίον  των  χρηστών  ηθών , 
εντάσσοντάς  το  στο  άρθρ . 919 ΑΚ ". Περαιτέρω  διαλαµβάνονται  στην  απόφαση  του  Εφετείου  
και τα  ακόλουθα : " Οι υποχρεώσεις  του  Νηογνώµονα , που  απορρέουν  από  τη  σύµβαση  
παρακολουθήσεως  ενός  πλοίου , την  οποία  συνάπτει αυτός  µε  τον  πλοιοκτήτη  του , είναι 
ευρέως  οριστές  ως  υποχρεώσεις  που  αναφέρονται  εις : α) τη  διενέργεια  των  επιθεωρήσεων , 
β) την  εκτίµηση  και συσχέτιση  των  δεδοµένων  της  επιθεωρήσεως  και των  λοιπών  
πληροφοριών  που  αφορούν  το  πλοίο , γ) την  παροχή  συµβουλής , την  έκδοση  συστάσεων  ή 
απαιτήσεων  και την  έκδοση  πιστοποιητικών  ή ενδεχοµένως  τη  θέση  όρων  και την αναστολή  ή 
ανάκληση  της  κλάσεως  του  πλοίου  και δ) γενικώς  το  να  καταστήσει  βέβαιο  ότι οι Κανόνες  και 
οι Κανονισµοί  του  τηρούνται  και εφαρµόζονται  και ότι το  πλοίο  διατηρείται  σε  προσήκον  
επίπεδο  συµµορφώσεως  µε  τους  Κανόνες  του . Η σύµβαση  δηλαδή  παρακολουθήσεως  του  
πλοίου  υπαγορεύει  εν  τέλει στον  Νηογνώµονα  να  διατυπώσει  αξιολογική  κρίση  σε  σχέση  µε  
το  πλοίο . Η διατύπωση  αυτής  της  κρίσεως  αποτελεί συµβατική  παροχή , η οποία  δεν  µπορεί 
να  νοηθεί εκτός  των  πλαισίων  της  συµβάσεως . Εποµένως , η κατόπιν  λανθασµένης  
αξιολογήσεως  του  πλοίου  απαίτηση  εσφαλµένων  επισκευών , ως  οι εδώ  ενδιαφέρουσες , 
συνιστά  ( µόνο ) αθέτηση  συµβατικής  υποχρεώσεως  και όχι αδίκηµα . Κατά  συνέπεια  η 
στηριζόµενη  στην  αδικοπραξία  κύρια  βάση  της  αγωγής , σε  σχέση  µε  τα  γεγονότα  τόσο  του  
έτους  1994 όσο  και του  έτους  1997, δεν  είναι νόµιµη , καθόσον  η επικαλούµενη  ως  άνω  
υπαίτια  παραβίαση  της  συµβάσεως  παρακολουθήσεως  του  πλοίου  από  την  πλευρά  του  
πρώτου  εναγοµένου , ως  προστηθείσα  του  οποίου  ενήργησε  το  έτος  1994 η δεύτερη  
εναγοµένη  ( δεύτερη  αναιρεσίβλητη ), εν  αναφορά  προς  την  εκτέλεση  της  µεταξύ  του  πρώτου  
εναγοµένου  και της  ενάγουσας  ( αναιρεσείουσας ) συµβάσεως , δεν  θα  ήταν  παράνοµη  χωρίς  
τη  συµβατική  αυτή  σχέση , ώστε  να  συνιστά  αδικοπραξία  και να  δηµιουργεί  ευθύνη  προς  
αποκατάσταση  της  προξενηθείσας  ζηµίας  σύµφωνα  µε  τις  διατάξεις  των  άρθρ . 914 επ . ΑΚ . 
Επιπλέον  η αγωγή  κατά  τη  βάση  της  από  αδικοπραξία  του  έτους  1997 είναι µη  νόµιµη  έναντι 
της  δεύτερης  εναγοµένης  και για  το  λόγο  ότι αυτή  στην  περίπτωση  του  έτους  1997 ενήργησε  
ως  αντιπρόσωπος  του  πρώτου  εναγοµένου  και δεν  υπέχει ευθύνη  εξ  αδικήµατος ". Έτσι που  
έκρινε  το  Εφετείο  δεν  παραβίασε , αλλά  ορθά  ερµήνευσε  και εφάρµοσε  τις  ουσιαστικού  δικαίου  
διατάξεις  των  άρθρ . 914 και 281 ΑΚ , αφού  σύµφωνα  και µε  τις  νοµικές  σκέψεις  που  
προηγήθηκαν , η περιγραφόµενη  στην  ένδικη  αγωγή  αµελής  και ζηµιογόνος  συµπεριφορά  των  
αναιρεσιβλήτων  συνιστά  πράγµατι µόνο  αντισυµβατική  συµπεριφορά  και όχι και παράνοµη  
καθεαυτή  συµπεριφορά , ώστε  να  δηµιουργεί  αδικοπρακτική  ευθύνη  προς  αποζηµίωση , αν  
τεθεί εκτός  του  συµβατικού  πλαισίου .  
 
Συνεπώς  ο πρώτος  λόγος  της  αίτησης  αναίρεσης  από  τον  αριθµό  1 του  άρθρ . 559 ΚΠολ∆ , µε  
τον  οποίο  υποστηρίζονται  τα  αντίθετα , είναι αβάσιµος  και απορριπτέος .  
 
4. Κατά  τη  διάταξη  του  άρθρ . 5 σηµείο  5 της  από  27.9.1968 Σύµβασης  των  Βρυξελλών  " για  τη  
διεθνή  δικαιοδοσία  και την  εκτέλεση  αποφάσεων  σε  αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις ", η 
οποία  από  την  κύρωσή  της  µε  το  ν. 1814/1988 αποτελεί κατά  το  άρθρ . 28 § 1 του  
Συντάγµατος  εσωτερικό  κανόνα  δικαίου  µε  υπερνοµοθετική  ισχύ  ( ΟλΑΠ  2/1999), πρόσωπο  
που  έχει την  κατοικία  του  στο  έδαφος  συµβαλλόµενου  κράτους  µπορεί να  εναχθεί σε  άλλο  
συµβαλλόµενο  κράτος  ως  προς  διαφορές  σχετικές  µε  την  εκµετάλλευση  εκεί 
υποκαταστήµατος , πρακτορείου  ή κάθε  άλλης  εγκατάστασης . Κατά  την  έννοια  της  διάταξης  
αυτής  θεµελιώνεται  η αντίστοιχη  ειδική  βάση  διεθνούς  δικαιοδοσίας , όταν  πρόκειται  για  αγωγή  
κατά  της  κύριας  επιχείρησης  αναφορικά  µε  διαφορά  από  την  εκµετάλλευση  
υποκαταστήµατος , πρακτορείου  ή κάθε  άλλης  εγκατάστασης , που  η επιχείρηση  διαθέτει σε  
συµβαλλόµενο  κράτος  διαφορετικό  από αυτό  της  έδρας  της  ή της  κατοικίας  του  επιχειρηµατία  
φυσικού  προσώπου . Οι έννοιες  του  υποκαταστήµατος , του  πρακτορείου  ή της  εγκατάστασης  
θεωρούνται  συνώνυµες  στο  πεδίο  εφαρµογής  της  παραπάνω  διάταξης  και καλύπτουν  εξίσου  
οντότητες  µε  ή χωρίς  νοµική  προσωπικότητα , αρκεί να  αποτελούν , όπως  έκρινε  και το  ∆ΕΚ  µε  
την  από  22.11.1978 απόφασή  του  στην  υπόθεση  Sommafer/Ferngas 33/78, ΣυλλΝοµολ  
1978.2183, " ένα  κέντρο  επιχειρηµατικής  δραστηριότητας , που  εκδηλώνεται  διαρκώς  προς  τα  
έξω  ως  προέκταση  της  µητρικής  επιχείρησης , διαθέτοντας  διεύθυνση  και υλικό  εξοπλισµό , 
ώστε  να  µπορεί να  διαπραγµατεύεται  υποθέσεις  µε  τρίτους , κατά  τέτοιο  τρόπο , που  οι τρίτοι, 
αν  και γνωρίζουν  ότι θα  συναφθεί ενδεχοµένως  έννοµη  σχέση  µε  τη  µητρική  επιχείρηση , της  
οποίας  η έδρα  είναι στο  εξωτερικό , να  µην  απαιτείται  να  απευθύνονται  απευθείας  στην  
τελευταία , αλλά  να  µπορούν  να  πραγµατοποιούν  συναλλαγές  στο  κέντρο  επιχειρηµατικής  
δραστηριότητας  που  συνιστά  την  προέκταση  της  µητρικής  επιχείρησης ". Οι σχετικές  µε  την  
εκµετάλλευση  υποκαταστήµατος , πρακτορείου  ή εγκατάστασης  διαφορές  διακρίνονται  σ' 
αυτές  που  αναφέρονται  στην  εσωτερική  λειτουργία  τους  και σ' αυτές  που  αφορούν  τις  προς  τα  
έξω  δραστηριότητές  τους , στις  οποίες  υπάγονται  διαφορές  τόσο  από  υποχρεώσεις  που  
ανέλαβαν  επ ' ονόµατι της  µητρικής  επιχείρησης  και οι οποίες  οφείλουν  να  εκτελεσθούν  στο  
συµβαλλόµενο  κράτος , όπου  οι παραπάνω  οντότητες  είναι εγκατεστηµένες , όσο  και διαφορές  
από  εξωσυµβατικές  υποχρεώσεις  που  πηγάζουν  από  τη  δραστηριότητά  τους  στον  τόπο  της  
εγκατάστασής  τους  για  λογαριασµό  της  µητρικής  επιχείρησης  ( ∆ΕΚ  22.11.1978 
Sommafer/Ferngas, βλ . και ΑΠ  18/2006). Περαιτέρω  κατά  τη  διάταξη  του  άρθρ . 6 σηµείο  1 
της  αυτής  Σύµβασης  των  Βρυξελλών , πρόσωπο  που  έχει την  κατοικία  του  στο  έδαφος  
συµβαλλόµενου  κράτους  µπορεί επίσης  να  εναχθεί, αν  υπάρχουν  πολλοί εναγόµενοι , 
ενώπιον  του  δικαστηρίου  της  κατοικίας  ενός  από  αυτούς . Πρόκειται  για  τη  δωσιδικία  της  
προσωπικής  ταυτότητας  του  δικαίου , η οποία  προϋποθέτει  πάντως  την  ύπαρξη  ενός  
σοβαρού  και όχι τεχνητού  δεσµού  µεταξύ  των  αιτήσεων  που  στρέφονται  κατά  των  
περισσότερων  εναγοµένων , δηλαδή  κατά  τη  νοµολογία  και του  ∆ΕΚ  ( απόφαση  27.9.1988 
Καλφέλης /Sroeder 189/87, ΣυλλΝοµολ  1988.5565) " πρέπει να  υφίσταται  συνάφεια  µεταξύ  
των  διαφόρων  αγωγών , που  ασκεί ο ίδιος  ενάγων  κατά  διαφόρων  εναγοµένων , ώστε  να  
υπάρχει συµφέρον  από  κοινού  κρίσης , προκειµένου  να  αποφευχθούν  λύσεις , που  θα  
µπορούσαν  να  είναι ασυµβίβαστες , αν  οι υποθέσεις  κρίνονταν  χωριστά ". Εξ  άλλου  ο λόγος  
αναίρεσης  από  τον  αριθµό  4 του  άρθρ . 559 ΚΠολ∆  ιδρύεται αν  το  δικαστήριο  της  ουσίας  
υπερέβη  θετικά  τη  δικαιοδοσία  του , δηλαδή  έκρινε  ότι έχει δικαιοδοσία  και δίκασε  υπόθεση  
που  κατά  το  νόµο  ανήκε  στη  δικαιοδοσία  άλλου  δικαστηρίου , ενώ  αν  υπερέβη  αρνητικά  τη  
δικαιοδοσία  του , κρίνοντας  ότι στερείται δικαιοδοσίας , µε  συνέπεια  να  απορρίψει  έτσι κατά  το  
άρθρ . 4 ΚΠολ∆  την  αγωγή , µολονότι είχε  δικαιοδοσία , δεν  υποπίπτει  στην  ως  άνω  
πληµµέλεια , αλλά  στην  πληµµέλεια  από  τον  αριθµό  14 του  άρθρ . 559 ΚΠολ∆ , δηλαδή  της  
κήρυξης  απαραδέκτου  παρά  το  νόµο  ( ΟλΑΠ  293/1981, 860/1984, ΑΠ  932/2005). Οι σχετικές  
πάντως  µε  τη  δικαιοδοσία  των  δικαστηρίων  διατάξεις  τόσο  του  ΚΠολ∆  όσο  και της  Σύµβασης  
των  Βρυξελλών  έχουν  καθαρά  δικονοµικό  χαρακτήρα , αφού  δεν  ρυθµίζουν  τις  προϋποθέσεις  
δηµιουργίας , αλλοίωσης  ή κατάργησης  ουσιαστικού  δικαιώµατος , αλλά  θεσπίζουν  γενική  
διαδικαστική  προϋπόθεση  του  παραδεκτού  της  αγωγής  και συνεπώς  δεν  ιδρύεται λόγος  
αναίρεσης  από  τον  αριθµό  19 του  άρθρ . 559 ΚΠολ∆  για  έλλειψη  ή ανεπαρκή  αιτιολόγηση  ως  
προς  την  εφαρµογή  ή µη  των  ως  άνω  δικονοµικών  διατάξεων .  
 
Το  Εφετείο  εκτίµησε  µε  την  προσβαλλόµενη  απόφασή  του  ότι µε  τη  συµβατική  βάση  της  
ένδικης  αγωγής  " προβάλλεται  αξίωση  αποζηµιώσεως  κατ ' αµφοτέρων  των  εναγοµένων  λόγω  
παραβάσεως  της  συµβατικής  υποχρεώσεως  προς  διατήρηση  της  κλάσεως  του  πλοίου  και της  
ισχύος  των  πιστοποιητικών  κλάσεως  και ασφαλείας  αυτού , η οποία , ως  η πρωταρχική  
υποχρέωση  εκτελέσεως  της  συµβάσεως  και όχι η δευτερεύουσα  υποχρέωση  προς  πληρωµή  
ζηµιών  για  την  παραβίασή  της , λαµβάνεται  υπόψη  για  να  καθορισθεί  από  τον  τόπο  
εκτελέσεώς  της  η ειδική  δωσιδικία  από  το  άρθρ . 5 σηµείο  1 της  Συµβάσεως  των  
Βρυξελλών ...". Περαιτέρω  το  Εφετείο , αφού  έκρινε  ότι ο τόπος  αυτός , µε  βάση  το  εφαρµοστέο  
στη  σύµβαση  αγγλικό  δίκαιο , που  επέλεξαν  τα  µέρη , ήταν  το  …, όπου  ο πρώτος  
αναιρεσίβλητος  έχει την  έδρα  του , και συνεπώς  δεν  θεµελιώνεται  για  τον  αναιρεσίβλητο  αυτό  
διεθνής  δικαιοδοσία  των  δικαστηρίων  του  Πειραιώς  µε  βάση  το  άρθρ . 5 σηµείο  1 της  
Σύµβασης  των  Βρυξελλών , ερεύνησε  ακολούθως  τη  δυνατότητα  θεµελίωσης  ως  προς  αυτόν  
δικαιοδοσίας  των  ελληνικών  δικαστηρίων  κατά  το  σηµείο  5 του  ίδιου  άρθρου  5 της  Σύµβασης  
των  Βρυξελλών , εκτιµώντας  ότι η αναιρεσείουσα , µε  τη  βάση  της  αγωγής  της  από  τη  
σύµβαση , εννοεί ότι " όταν  ο πρώτος  εναγόµενος , µετά  την  επιθεώρηση  του  πλοίου  το  έτος  
1994, χορήγησε  την  κλάση  του  πλοίου  και εξέδωσε  το  ιδιωτικής  φύσεως  πιστοποιητικό  
κλάσεως  ( ή κατατάξεως ) και κατ ' εξουσιοδότηση  των  κυπριακών  αρχών  τα  πιστοποιητικά  
ασφαλείας  του  πλοίου , θεώρησε  ( ο πρώτος  εναγόµενος ) ότι το  πλοίο  συγκεντρώνει  τους  
τεχνικούς  όρους  που  ο ίδιος  έχει θεσπίσει και εφαρµόζει  σύµφωνα  µε  τους  Κανονισµούς  του  
και ότι παρότι όφειλε  να  διατηρήσει  την  κλάση  του  πλοίου  και την  ισχύ  των  πιστοποιητικών  
αυτού , καθώς  δεν  υπήρξε  πραγµατική  αλλαγή  στην  κατάσταση  του  πλοίου  από  το  έτος  1994 
και καµία  που  να  επηρέαζε  την  κλάση  του  πλοίου  ( ούτε  σε  σχέση  µε  την  κατάσταση  των  
κεκλιµένων  ελασµάτων  και των  ενισχυτικών  των  άνω  πλευρικών  δεξαµενών ), εν  τούτοις , 
αντισυµβατικώς  φερόµενος , προέβη  στην  ανάκληση  αυτών ". ∆έχθηκε  ακόµη  το  Εφετείο  ότι 
κατά  τα  ιστορούµενα  στην  ένδικη  αγωγή  " η έκδοση  των  πιστοποιητικών  και η διατήρηση  της  
κλάσεως  του  πλοίου  αποτελεί την  εκπλήρωση  της  εκ  της  συµβάσεως  παροχής  του  
Νηογνώµονα , ήτοι εν  προκειµένω  του  πρώτου  εναγοµένου , ο οποίος  και συνεβλήθη  µε  την  
ενάγουσα , θέµα  δε  της  αποκλειστικής  αρµοδιότητας  αυτού  ήταν  και η ανάκληση  της  κλάσεως  
του  πλοίου , η οποία  συνεπάγεται  και την  ανάκληση  των  πιστοποιητικών , για  την  οποία  
ουδεµία  αρµοδιότητα  είχε  η δεύτερη  εναγοµένη " και ότι αυτή  " εξέδωσε  µεν , κατά  την  αγωγή , 
τα  προσωρινά  πιστοποιητικά  του  πλοίου , ως  αντιπρόσωπος , εννοείται, στο  όνοµα  και κατ ' 
εξουσιοδότηση  του  πρώτου  εναγοµένου , που  ήταν  ο µόνος  που  συνεβλήθη  µε  την  ενάγουσα  
και προσέφερε  υπηρεσίες  Νηογνώµονα  σ' αυτή , ενεργώντας  ως  προστηθείσα  του  πρώτου  
εναγοµένου  στην  περίπτωση  του  έτους  1994 και ως  αντιπρόσωπος  αυτού  στην  περίπτωση  
του  έτους  1997, πλην  ούτε  τη  σύµβαση  συνήψε  ούτε  συµµετοχή  στην  εκτέλεση  της  
υποχρεώσεως  του  πρώτου  εναγοµένου  προς  διατήρηση  της  κλάσεως  του  πλοίου  είχε ". Με  τις  
παραδοχές  αυτές , αναφορικά  µε  τα  εκτιθέµενα  στην  ένδικη  αγωγή , το  Εφετείο  κατέληξε  στο  
συµπέρασµα  ότι " ο πρώτος  εναγόµενος  δεν  µπορεί να  εναχθεί στην  Ελλάδα  βάσει του  άρθρ .5 
σηµείο  5 της  Συµβάσεως  των  Βρυξελλών , ως  εκ  του  ότι η εδρεύουσα  στον  … δεύτερη  
εναγοµένη  λειτουργεί  ως  πρακτορείο  του  πρώτου  εναγοµένου  στην  Ελλάδα ". Στη  συνέχεια  το  
Εφετείο , αφού  δέχθηκε  ότι " κατά  την  αγωγή  η δεύτερη  εναγοµένη  δεν  ήταν  συµβαλλόµενο  
µέρος  υπεύθυνο  µε  τον  πρώτο  εναγόµενο  κατά  τους  όρους  της  συµβάσεως  µε  την  ενάγουσα , 
η οποία  ήταν  σύµβαση  µόνο  µεταξύ  του  πρώτου  εναγοµένου  και της  ενάγουσας ", κατέληξε  ότι 
"κατά  το  διέπον  τη  σύµβαση  αγγλικό  δίκαιο , δεν  µπορεί να  ενάγεται η δεύτερη  εναγοµένη  για  
αθέτηση  συµβάσεως " και ότι " η δεύτερη  εναγοµένη  συµπεριλήφθη  στη  βάση  της  αγωγής  από  
τη  σύµβαση  για  να  δηµιουργηθεί  τεχνητή  σχέση  οµοδικίας  και κατά  συνέπεια  βάση  διεθνούς  
οµοδικίας  ως  προς τον  πρώτο  εναγόµενο ". Με  τις  σκέψεις  αυτές  το  Εφετείο  απέρριψε  τους  
αντίστοιχους  λόγους  της  έφεσης  της  αναιρεσείουσας , κρίνοντας , όπως  και το  πρωτοβάθµιο  
δικαστήριο , ότι η επικουρική  βάση  της  ένδικης  αγωγής  από  τη  σύµβαση  είναι απορριπτέα  ως  
προς  τον  πρώτο  των  αναιρεσιβλήτων , αφού  δεν  υφίστατο  ως  προς  αυτόν  διεθνής  δικαιοδοσία  
των  ελληνικών  δικαστηρίων  προς  εκδίκασή  της  και ότι η ίδια  βάση  είναι ως  προς  τη  δεύτερη  
αναιρεσίβλητη  παθητικά  ανοµιµοποίητη  και απορριπτέα . Έτσι που  έκρινε  το  Εφετείο  ορθά  
εφάρµοσε  τις  διατάξεις  των  άρθρ . 5 σηµείο  5 και 6 σηµείο  1 της  Σύµβασης  των  Βρυξελλών  και 
δεν  κήρυξε  παρά  το  νόµο  απαράδεκτο  µε  το  να  αρνηθεί την  ύπαρξη  διεθνούς  δικαιοδοσίας  
των  ελληνικών  δικαστηρίων  προς  εκδίκαση  της  συµβατικής  βάσης  της  ένδικης  αγωγής  ως  
προς  τον  πρώτο  αναιρεσίβλητο , αφού  σύµφωνα  και µε  τις  νοµικές  σκέψεις  που  
προηγήθηκαν , ναι µεν  η δεύτερη  αναιρεσίβλητη  λειτουργεί  ως  πρακτορείο  του  πρώτου  στην  
Ελλάδα , όπως  και η προσβαλλόµενη  απόφαση , µε  βάση  όσα  εκτίθενται  στην  αγωγή , 
δέχθηκε , όµως  η ιστορούµενη  στην  αγωγή  παραβίαση  της  σύµβασης , που  συνέδεε  την  
αναιρεσείουσα  µε  τον  πρώτο  αναιρεσίβλητο , οφείλεται σε  δικές  του  αποκλειστικά  ενέργειες  
και όχι σε  ενέργειες  ή παραλείψεις  της  δεύτερης  αναιρεσίβλητης , ώστε  να  υπάρχει κατά  την  
έννοια  του  ως  άνω  άρθρ . 5 σηµείου  5 της  Σύµβασης  των  Βρυξελλών  διαφορά  από  τη  δική  της  
δράση , στο  όνοµα  βέβαια  και για  λογαριασµό  του  πρώτου  αναιρεσιβλήτου , ενώ  και η από  
κοινού  εναγωγή  της  µ' αυτόν , µε  επίκληση  αντισυµβατικής  συµπεριφοράς  της , είναι 
προσχηµατική , µε  στόχο  να  προκύψει  ως  προς  αυτόν  η δωσιδικία  της  προσωπικής  
ταυτότητας  του  δικαίου  κατά  το  άρθρ . 6 σηµείο  1 της  Σύµβασης  των  Βρυξελλών  και 
αντίστοιχη  έτσι διεθνής  δικαιοδοσία  των  ελληνικών  δικαστηρίων  για  την  εκδίκαση  ως  προς  τον  
ίδιο  της  βάσης  της  αγωγής  από  τη  σύµβαση, παρόλο  που  µε  την  αγωγή  δεν  θεµελιώνεται  
αντισυµβατική  ειδικότερα  συµπεριφορά  της  δεύτερης  αναιρεσίβλητης  και αντίστοιχη  
προσωπική  συµβατική  ευθύνη  της .  
 
Συνεπώς  ο δεύτερος  λόγος  της  αίτησης  αναίρεσης  από  τον  αριθµό  14 του  άρθρ . 559 ΚΠολ∆ , 
όπως  ορθά  εκτιµάται κατά  το  σχετικό  µέρος  του , είναι αβάσιµος  και απορριπτέος . Ο ίδιος  
λόγος  κατά  το  µέρος  που  αποδίδει στην  προσβαλλόµενη  απόφαση  πληµµέλειες  από  τον  
αριθµό  19 του  άρθρ . 559 ΚΠολ∆  αναφορικά  µε  έλλειψη  ή ανεπάρκεια  των  αιτιολογιών , µε  τις  
οποίες  το  Εφετείο  αρνήθηκε  ως  άνω  την  εφαρµογή  των  διατάξεων  των  άρθρ . 5 σηµείο  5 και 6 
σηµείο  1 της  Σύµβασης  των  Βρυξελλών , στηρίζεται  σε  εσφαλµένη  προϋπόθεση  και είναι γι' 
αυτό  απορριπτέος  ως  απαράδεκτος , αφού  πρόκειται  για  δικονοµικές  διατάξεις , οι οποίες , 
όπως  προαναφέρθηκε , δεν  ελέγχονται  αναιρετικά  ως  προς  την  πληρότητα  των  αιτιολογιών  
της  εφαρµογής  ή µη  εφαρµογής  τους  µε  το  λόγο  από  τον  αριθµό  19 του  άρθρ . 559 ΚΠολ∆ . 
∆εν  θεµελιώνεται  εξ  άλλου  λόγος  αναίρεσης  από  τον  αριθµό  10 του  άρθρ . 559 ΚΠολ∆ , που  
επίσης  επικαλείται  η αναιρεσείουσα  µε  µέρος  του  δεύτερου  και πάλι λόγου  της  αίτησης  
αναίρεσης , ο οποίος  λόγος  είναι εποµένως  και κατά  το  µέρος  αυτό  απορριπτέος  ως  
απαράδεκτος , αφού  η σχετική  µε  τη  µη  εφαρµογή  του  άρθρ . 6 σηµείο  1 της  Σύµβασης  των  
Βρυξελλών  κρίση  του  Εφετείου  δεν  στηρίχθηκε  σε  πράγµατα  που  έχρηζαν  απόδειξης , όπως  
εσφαλµένα  υπολαµβάνει  η αναιρεσείουσα , αλλά  σε  νοµική  καθαρά  αξιολόγηση  του  
περιεχοµένου  της  ένδικης  αγωγής  της  ως  προς  την  ανυπαρξία  συµβατικής  ευθύνης  της  
δεύτερης  αναιρεσίβλητης , που  αποκλείει  συνακόλουθα  ως  προς  τον  πρώτο  των  
αναιρεσιβλήτων  τη  θεµελίωση  δωσιδικίας  κατά  το  ως  άνω  άρθρο  της  Σύµβασης  των  
Βρυξελλών  σε  σχέση  µε  την  ενδοσυµβατική  ευθύνη  του  κατά  την  επικουρική  βάση  της  ένδικης  
αγωγής . Τέλος  σε  εσφαλµένη  προϋπόθεση  στηρίζεται  και είναι γι' αυτό  απορριπτέος  ως  
απαράδεκτος  και ο τρίτος  λόγος  της  αίτησης  αναίρεσης , µε  τον  οποίο  αποδίδεται  στην  
προσβαλλόµενη  απόφαση  του  Εφετείου  πληµµέλεια  από  τον  αριθµό  11 γ του  άρθρ . 559 
ΚΠολ∆ , δηλαδή  ότι δεν  έλαβε  υπόψη  τις  ένορκες  καταθέσεις  των  µαρτύρων  στο  ακροατήριο  
του  πρωτοβάθµιου  ∆ικαστηρίου , καθώς  και τις  ένορκες  βεβαιώσεις  και γενικώς  τα  έγγραφα  
που  µε  επίκληση  προσκόµισε  τόσο  στον  πρώτο  όσο  και στον  δεύτερο  βαθµό  δικαιοδοσίας  η 
αναιρεσείουσα  προς  απόδειξη  της  λειτουργίας  της  δεύτερης  αναιρεσίβλητης  ως  
υποκαταστήµατος  ή πρακτορείου  του  πρώτου  αναιρεσβλήτου  στην  Ελλάδα  και ειδικότερα  
στον  … . Όµως , αντίθετα  µε  όσα  εσφαλµένα  και πάλι η αναιρεσείουσα  υπολαµβάνει , ο 
λειτουργικός  αυτός  ρόλος  της  δεύτερης  αναιρεσίβλητης  έγινε , κατά  τα  προεκτεθέντα , δεκτός  
από  την  προσβαλλόµενη  απόφαση  µε  βάση  τα  εκτιθέµενα  ήδη  στην  ένδικη  αγωγή , δηλαδή  
δεν  υπήρξε  κατ ' ουσία  έρευνα  της  υπόθεσης , το  δε  Εφετείο  αρνήθηκε  στη  συνέχεια  την  
ύπαρξη  διεθνούς  δικαιοδοσίας  των  ελληνικών  δικαστηρίων  κατά  το  άρθρ . 5 σηµείο  5 της  
Σύµβασης  των  Βρυξελλών  ως  προς  την  προβαλλόµενη  ενδοσυµβατική  ευθύνη  του  πρώτου  
αναιρεσιβλήτου , όχι επειδή  αντιφατικά  αγνόησε  δήθεν  το  λειτουργικό  αυτό  ρόλο  της  δεύτερης  
αναιρεσίβλητης , αλλά  επειδή  κατά  τα  ιστορούµενα , πάντα , στην  ένδικη  αγωγή , η 
ενδοσυµβατική  ευθύνη  του  πρώτου  των  αναιρεσιβλήτων  δεν  συνδέεται  µε  αντίστοιχη  δράση  
της  δεύτερης  αυτών  στην  Ελλάδα . Συνακόλουθα  η αίτηση  αναίρεσης  πρέπει να  απορριφθεί  
στο  σύνολό  της  και να  καταδικασθεί  η αναιρεσείουσα , που  ηττήθηκε , στα  δικαστικά  έξοδα  των  
αντιδίκων  της , κατά  το  σχετικό  νόµιµο  αίτηµα  τους  ( άρθρ . 176, 183, 189 § 1, 191 § 2 ΚΠολ∆ ), 
όπως  στο  διατακτικό  ειδικότερα .  
 
ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ   
 
Απορρίπτει  την  από  30.6.2008 αίτηση  της  εταιρείας  µε  την  επωνυµία  "KARLTON MARINE Co 
LTD" για  αναίρεση  της  υπ ' αριθ . 61/2008 απόφασης  του  Εφετείου  Πειραιώς . Και  
 
Καταδικάζει  την  αναιρεσείουσα  στην  πληρωµή  των  δικαστικών  εξόδων  των  αναιρεσιβλήτων , 
τα  οποία  ορίζει σε  δυο  χιλιάδες  επτακόσια  (2.700) ευρώ .  
 
Κρίθηκε  και αποφασίσθηκε  στην  Αθήνα  στις  3 Ιουνίου  2013, όπου  και δηµοσιεύθηκε , σε  
δηµόσια  συνεδρίαση  στο  ακροατήριό  του , στις  16 Ιουλίου  2013.  
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕ∆ΡΟΣ  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ