Με το Ν. 1814/1988 κυρώθηκε και άρχισε να ισχύει από 1-4-1989,
μεταξύ Ελλάδος και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών (π.χ. Αγγλία) η Σύμβαση
των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε
αστικές και εμπορικές υποθέσεις με στοιχεία αλλοδαπότητας. Η σύμβαση
αυτή ως διεθνής, έχει άμεση ισχύ και υπερισχύει κάθε άλλης αντίθετης
διάταξης του εσωτερικού δικαίου (άρθρ. 28 παρ. 1 Συντ.). Σύμφωνα δε
με τα άρθρ. 2 και 53 παρ. 1 της σύμβασης θεμελιώνεται γενική δωσιδικία
του εναγομένου νομικού προσώπου, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 5 της
σύμβασης θεμελιώνεται η συντρέχουσα δωσιδικία των διαφορών από
σύμβαση, σύμφωνα με την οποία, πρόσωπο που έχει την κατοικία του ή
την έδρα του στο έδαφος κάποιου συμβαλλόμενου κράτους, μπορεί να
εναχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος εφόσον σ’ αυτό εκπληρώθηκε
ή έπρεπε να εκπληρωθεί η παροχή. Ο τόπος εκπλήρωσης της παροχής,
επειδή δεν προσδιορίζεται από τη σύμβαση αυτή, θα πρέπει να ερμηνευθεί
με βάση το δίκαιο που διέπει στην επίδικη παροχή όπως αυτή ρυθμίζεται
σύμφωνα με τους κανόνες του ιδ.δ.δ. του δικάζοντος (LEXI FORI) (ΔΕΚ
TESSILI/ DUNLOP/6-10-76 Συλλ.Νομ. 1976, 1473), στους οποίους
περιλαμβάνονται και οι διεθνείς συμβάσεις. Eφόσoν δεν πρόκειται για
ελληνικό δικαστήριο, ερμηνεία της συμβατικής ενοχής με στοιχεία
αλλοδαπότητας θα γίνει υποχρεωτικά με βάση τη Σύμβαση της Ρώμης
(1980). Σύμφωνα δε με τα άρθρα 4 παρ.1, 2 και 5 της ως άνω Σύμβασης,
όπου το εφαρμοστέο δίκαιο δεν έχει επιλεγεί ρητά ή σιωπηρά, τότε σε κάθε
περίπτωση, ο δικαστής μπορεί να εφαρμόσει το δίκαιο της χώρας με την
οποία συνδέεται στενότερα η επίδικη σύμβαση με βάση το σύνολο των
περιστάσεων αυτής.
Η ενάγουσα με την υπό κρίση αγωγή της ισχυρίζεται ότι συμφώνησε με
την εναγόμενη εταιρεία που έχει την έδρα της στην Αγγλία την αγορά
μοκετών για την ανακαίνιση του ξενοδοχείου της. Ότι συμφωνήθηκε η
παράδοση των εμπορευμάτων να γίνει στον μεταφορέα της στην Αγγλία
και ότι λόγω υπαιτιότητας της εναγομένης δεν εκπληρώθηκε εγκαίρως
η σύμβαση με αποτέλεσμα να υποστεί μεγάλη οικονομική ζημία, την
ανόρθωση της οποίας ζητεί με την παρούσα αγωγή.
Με αυτό το περιεχόμενο η αγωγή απαραδέκτως εισάγεται προς συζήτηση
στο παρόν δικαστήριο γιατί με κανένα κανόνα συγκρούσεως της ως άνω
Σύμβασης Βρυξελλών δεν θεμελιώνεται δωσιδικία Ελληνικού Δικαστηρίου.
Συγκεκριμένα, η εναγόμενη εταιρεία έχει την έδρα της στην Αγγλία, ενώ
και το συνδετικό στοιχείο του τόπου εκπλήρωσης της παροχής σύμφωνα
με το άρθρο 5 της σύμβασης, αποκλείει και πάλι τη δωσιδικία ελληνικού
δικαστηρίου.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 5 της Συμβ. Ρώμης, η οποία αποτελεί
τη LEX FORI, το δίκαιο με το οποίο συνδέεται στενότερα η επίδικη σχέση
πώλησης είναι το Ελληνικό, γιατί ο σκοπός της σύναψης της ήταν η αγορά
μοκετών από τον ενάγοντα για την ανακαίνιση του ξενοδοχείου του στη
Ρόδο, όπου ήταν και ο τελικός προορισμός των εμπορευμάτων καθώς και ο
τόπος καταβολής του τιμήματος. Συνεπώς, σύμφωνα με το Ελληνικό δίκαιο
θα ερμηνευθεί ο τόπος παράδοσης των εμπορευμάτων από την εναγόμενη.
Όπως συνομολογούν με τις προτάσεις τους οι διάδικοι συμφωνήθηκε ότι
η παράδοση των εμπορευμάτων θα γινόταν στην έδρα της εναγομένης
στην Αγγλία και σε μεταφορέα της επιλoγής της ενάγουσας. Συνεπώς,
σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο, συμφώνησαν, καθόλα έγκυρα (361ΑΚ),ότι
ο τόπος παράδοσης των εμπορευμάτων θα είναι η έδρα της εναγομένης
στην Αγγλία. Συνεπώς, εφόσον ο τόπος εκπλήρωσης της παροχής είναι η
Αγγλία, αρμόδια για την επίλυση της παρούσας διαφοράς είναι τα αγγλικά
δικαστήρια και για το λόγο αυτό η παρούσα αγωγή πρέπει να απορριφθεί
ως απαράδεκτη λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας(άρθρ. 3, 4 Κ.Πολ.Δ). Τα
δικαστικά έξοδα πρέπει να συμψηφιστούν μεταξύ των διαδίκων λόγω
της εύλογης αμφιβολίας της ενάγουσας για την έκβαση της παρούσας
δίκης, που δικαιολογείται από την πολυπλοκότητα των σχετικών νομικών
ζητημάτων(άρθρο 179 Κ.Πολ.Δ).