1. Η έφεση που κρίνεται στρέφεται κατά της 555/1993 οριστικής
απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε,
ερήμην της εφεσίβλητης, κατά την τακτική διαδικασία. Η έφεση αυτή
παραδεκτά φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου
κατά το χρονικό διάστημα των δικαστικών δαπανών, εφόσον η υπόθεση
που αφορά κηρύχθηκε κατεπείγουσα με πράξη του Προέδρου του
Δικαστηρίου αυτού (βλ. την από 7-6-1994 πράξη του Προέδρου Εφετών
Θεσσαλονίκης). Έχει δε ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα. Συνεπώς,
πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να εξετασθεί, κατά την ίδια διαδικασία, για
το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της.
2. Η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα με την αγωγή της, για την οποία
εκδόθηκε η εκκαλούμενη απόφαση, ζήτησε, επικαλούμενη την
αναφερόμενη σε αυτή εκδοτική σύμβαση και παράβαση εκ μέρους της
εναγομένης της μνημονευόμενης επίσης σε αυτή παρεπόμενης συμβατικής
της υποχρέωσης, να υποχρεωθεί η τελευταία να της καταβάλλει
ως αποζημίωση το ποσό των 4.800.000 δραχμών. Η αγωγή αυτή
απορρίφθηκε, με την εκκαλούμενη απόφαση, ως μη νόμιμη, λόγω του ότι
«δεν αναφέρεται σε αυτή ότι η συναφθείσα μεταξύ των διαδίκων εκδοτική
σύμβαση ήταν αποκλειστική…» για να διαπιστωθεί αν η εναγομένη είχε
«την παρεπόμενη υποχρέωση να απέχει από κάθε παραπέρα σύναψη
όμοιας σύμβασης με τρίτους». Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονείται
η ενάγουσα με την έφεσή της, και ειδικότερα με τους αναφερόμενους σε
αυτή λόγους, που συνοψίζονται σε εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου και σε
κακή εκτίμηση του περιεχομένου του αγωγικού δικογράφου και ζητά την
εξαφάνισή της και την παραδοχή της αγωγής της.
3. Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 2 εδ.
γ΄, 9 παρ. 1 και 10 της από 9-9-1986 διεθνούς σύμβασης της Βέρνης
«περί προστασίας του λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού έργου», η οποία
κυρώθηκε με το ν. 100/1975 και ως εκ τούτου αποτελεί εσωτερικό
δίκαιο, προκύπτουν τα εξής: 1) Ότι η έκταση και το περιεχόμενο της
παρεχόμενης από τη σύμβαση αυτή προστασίας ρυθμίζονται αποκλειστικά
από τη νομοθεσία της χώρας στην οποία ζητείται η προστασία. 2) Ότι
με τον αναφερόμενο στο άρθρο 2 παρ. 1 αυτής όρο «λογοτεχνικό και
καλλιτεχνικό έργο», επί των οποίων τα δικαιώματα προστατεύονται,
περιλαμβάνονται όλες οι παραγωγές λογοτεχνικής, επιστημονικής
και καλλιτεχνικής φύσεως, οποιοσδήποτε και αν είναι ο τρόπος και
η μορφή εκφράσεως και 3) Ότι οι δημιουργοί, λογοτεχνικών και
καλλιτεχνικών έργων, που προστατεύονται από τη σύμβαση αυτή, έχουν
το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέψουν την αναπαραγωγή των έργων
των, με οποιοδήποτε τρόπο και μορφή (βλ. και ΕΑ 3403/1988 ΝοΒ 1989,
441). Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 1, 12 εδ. β, 15, 16 του ν.
2387/1920 «περί πνευματικής ιδιοκτησίας (όπως τα άρθρα 1 και 16 έχουν
αντικατασταθεί δια των άρθρων 1 και 3 του ν. 4301/1929, 60, 288, 330,
361, 1034 επ. και 914 του ΑΚ, συνδυαζόμενες, προκύπτει ότι εκείνος στον
οποίο, με αντίστοιχη σύμβαση, μεταβιβάστηκε από τον συγγραφέα στον
αποκλειστικό δικαιούχο έναντι αντιπαροχής, το δικαίωμα εκμεταλλεύσεως
του έργου, δια της εκδόσεώς του, ως μερικότερη εξουσία συνθετικής
του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, έχει (υπό την επιφύλαξη
χρονικού ή άλλου περιορισμού) έναντι του αντισυμβαλλομένου, από τη
σύμβαση και των τρίτων εκ του νόμου, γενική αξίωση παραλείψεως της
εκ μέρους του εκδόσεως του έργου ή της μεταβιβάσεως του δικαιώματος
που μεταβίβασε σ’ αυτόν και σε άλλον και σε περίπτωση ζημιογόνου
θεληματικής παραβάσεως της υποχρέωσης αυτής αποκτά έναντι αυτού
απαίτηση αποζημιώσεως (βλ. ΑΠ 512/1986 ΝοΒ 1987, 348, 1671/1990
Ελλ. Δνη 1992, 136 –βλ. και Γ. Κονάντο, Πνευμ. Ιδιοκ. Σελ. 160 επ., Κ.
Ασπρογέρακα – Γρίβα, θέματα Πνευμ. Ιδιοκτ. 1970, σελ. 57 επ).
Τέλος, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 και 216 του
Κ.Πολ.Δ. με τις αμέσως πιο πάνω διατάξεις προκύπτει, ότι στο δικόγραφο
της αγωγής, με την οποία ζητά εκείνος που απόκτησε με σύμβαση,
το δικαίωμα εκμεταλλύεσεως έργου πνευματικής ιδιοκτησίας, δια της
εκδόσεώς του, την καταβολή αποζημιώσεως, λόγω παραβάσεως υπό τον
αντισυμβληθέντα με αυτόν της υποχρέωσης του προς παράλειψη της
εκ μέρους του εκδόσεως του ίδιου έργου ή της μεταβιβάσεως του ίδιου
δικαιώματος σε άλλο, πρέπει, για να είναι ορισμένη να περιέχονται, εκτός
από άλλα στοιχεία, η ενεργητική και παθητική νομιμοποίηση των διαδίκων
και ειδικότερα να αναγράφονται και τα εξής στοιχεία, ότι καταρτίσθηκε
ανάμεσα στην ενάγουσα και τον εναγόμενο σύμβαση, με την οποία
μεταβιβάστηκε σε αυτόν έναντι αντιπαροχής από τον δικαιούχο του
αποκλειστικού δικαιώματος του έργου το δικαίωμα της εκμεταλλεύσεως
του έργου δια της εκδόσεώς του, το ύψος της συμφωνηθείσας παροχής,
οι τυχόν συμφωνηθέντες χρονικοί περιορισμοί ή άλλοι περιορισμοί
όπως οι αναγόμενοι στον αριθμό εκδόσεων, και γενικά η έκταση της
μεταβιβασθείσας σε αυτόν εξουσίας προς πολλαπλασιασμό του έργου με
αναπαραγωγή (βλ. Κουμάντο, Πνευμ. Ιδιοκτησία, σελ. 241) τα περιστατικά
που θεμελιώνουν την εκ μέρους του εναγομένου παραβίαση της πιο πάνω
υποχρεώσεως του και τα περιστατικά που θεμελιώνουν το ύψος της ζημίας
που έχει υποστεί εκ της αιτίας αυτής.
Στην κρινόμενη υπόθεση η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα ιστορούσε,
με την πιο πάνω αγωγή της, για την οποία εκδόθηκε η εκκαλούμενη
απόφαση. Ότι στις 28 Ιουνίου 1984 η εναγομένη ιταλική εταιρεία και
ήδη εφεσίβλητη, η οποία είναι αποκλειστική δικαιούχος του δικαιώματος
πνευματικής ιδιοκτησίας στην αναφερόμενη σε αυτή σειρά βιβλίων,
που αποτελείται από οκτώ (8) τίτλους με την ονομασία (SUIT + SUIT
STORIS) Γλυκιές – Γλυκιές Ιστορίες (Ο γρύλλος ομιλεί) της μεταβίβασε,
με σύμβαση, που καταρτίσθηκε μεταξύ αυτών στη Θεσσαλονίκη «το
κόπυράϊτ», δηλαδή το δικαίωμα της εκμετάλλευσης των άνω βιβλίων
μόνο στην Ελλάδα και μόνο στην Ελληνική, δια της εκδόσεως των χωρίς
περιορισμούς χρονικής διάρκειας αντί του συμφωνηθέντος τιμήματος
του 1.000.000 λιρεττών κατά τίτλο και συνολικά αντί του τιμήματος
των 8.000.000 λιρεττών. Ότι για την «προμήθεια των φιλμς των άνω
βιβλίων» συμφωνήθηκε η καταβολή του ποσού των 200.000 λιρεττών
για κάθε τίτλο και συνολικά των 1.600.000 λιρεττών. Ότι για την από
αυτήν χρήση των δύο τίτλων εκδόσεως «χαρτ κόβερ» (εκδόσεως με
σκληρό καπάκι 32 σελίδων συμφωνήθηκε να της καταβάλει, μαζί με
την προμήθεια των θετικών «φιλμς» το ποσό των 120.000 λιρεττών
για κάθε τίτλο. Ότι κατά την άνω σύμβαση ανέλαβε την υποχρέωση
να προβαίνει σε εκδόσεις όμοιες με την ιταλική μόνο στα ελληνικά και
να πωλεί τα βιβλία που θα εκτύπωνε μόνο στην Ελλάδα και δεν είχε
δικαίωμα να μεταβιβάσει περαιτέρω το «κόπυράϊτ» χωρίς την έγγραφη
συμφωνία της εναγομένης. Ότι σε εκτέλεση της σύμβασης αυτής αυτή
μεν κατέβαλε στην εναγομένη τα άνω συμφωνηθέντα χρηματικά ποσά,
εκείνη δε της παρέδωσε τα πιο πάνω «φιλμς» και το έτος 1986 προέβη
στην πρώτη έκδοση της πιο πάνω σειράς βιβλίων και ότι έκτοτε τα εκδίδει
κάθε χρόνο μέχρι σήμερα. Ότι στις 3-5-1990 η εναγομένη, κατά παράβαση
της απορρέουσας από την άνω σύμβαση υποχρέωσής της να μη συνάπτει
με άλλους επιχειρηματίες συμβάσεις εκμετάλλευσης του ίδιου έργου,
δυνάμενες να βλάψουν το προμνησθέν δικαίωμά της, παραχώρησε το
«κάπυράϊτ» για την έκδοση της ίδιας ως άνω σειράς βιβλίων) και στον
ελληνικό εκδοτικό οίκο «Μίνωας», ο οποίος, κατά τη σύμβασή τους αυτή
απόκτησε το δικαίωμα της έκδοσης των βιβλίων αυτών, για χρονικό
διάστημα τεσσάρων ετών, στην ελληνική γλώσσα και της πώλησης των
μόνο στην Ελλάδα. Ότι ο τελευταίος αυτός εκδοτικός οίκος από του έτους
1990 εκδίδει στην Ελλάδα και στην ελληνική γλώσσα και πωλεί την ίδια
ως άνω σειρά βιβλίων, και έτσι κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά τα
ίδια βιβλία από δύο διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους. Ότι η πιο πάνω
αντισυμβατική ενέργεια της εναγομένης η οποία αντίκειται στην καλή
πίστη και τα χρηστά ήθη, είχε ως συνέπεια να μειωθούν οι πωλήσεις της
κατά τα έτη 1990 και 1991 και 60.000 συνολικά βιβλία και έτσι, ενόψει
του ότι μετά πιθανότητος και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα
πωλούσε και τα βιβλία αυτά κατά τα άνω έτη, να ζημιωθεί, με βάση τους
εκτιθέμενους στην αγωγή λεπτομερώς υπολογισμούς της, κατά το ποσό
των 80 δραχμών ανά βιβλίο, που αντιστοιχεί, μετά από αφαίρεση των
δαπανών έκδοσης του και αμοιβής του πωλητή – βιβλιοπώλη, στο καθαρό
κέρδος της και συνολικά κατά το ποσό των 4.800.000 δραχμών. Ζήτησε
δε να υποχρεωθεί η εναγομένη και ήδη εφεσίβλητη Ιταλική εταιρεία να
της καταβάλλει α) το άνω ποσό των 4.800.000 δραχμών ως αποζημίωσή
της και β) το ποσό των 500.000 δραχμών ως χρηματική της ικανοποίηση,
προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που έχει υποστεί από την πιο πάνω
αντισυμβατική συμπεριφορά της. Η αγωγή αυτή, έχουσα το προεκτεθέν
ιστορικό και αίτημα δεν πάσχει από αοριστία αλλά αντίθετα, σύμφωνα
με όσα έχουν εκτεθεί στην αρχή της παρούσας σκέψεως, είναι πλήρως
ωρισμένη, εφόσον στο δικόγραφο αυτής εκτίθενται όλα τα αναγκαία κατά
νόμο πραγματικά περιστατικά για τη θεμελίωσή της.
Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλούμενη
απόφασή του απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη, για τον αναφερόμενο
στην άνω σκέψη δύο (2) της παρούσας αποφάσεως λόγο, εσφαλμένα
ερμήνευσε και εφάρμοσε τις πιο πάνω διατάξεις, εφόσον η αγωγή,
όπως έχει εκτεθεί, περιέχει όλα τα κατά νόμο αναγκαία στοιχεία για τη
θεμελίωση των ενδίκων αξιώσεων της ενάγουσας επί της επικαλούμενης με
αυτήν ως άνω αντισυμβατικής συμπεριφοράς της εναγομένη. Γι’ αυτό και
η έφεση, με την οποία η εκκαλούσα παραπονείται για το σφάλμα αυτό της
εκκαλουμένης απόφασης, πρέπει να γίνει δεκτή και ως βάσιμη στην ουσία
και να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση. Στη συνέχεια θα πρέπει το
Δικαστήριο αυτό να κρατήσει την υπόθεση και να δικάσει την αγωγή κατά
εφαρμογή του άρθρου 535 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.
4. Με το ν. 1814/1988 κυρώθηκε και ισχύει στην Ελλάδα από 1-4-1989
η Σύμβαση των Βρυξελλών της 27-9-1968, για τη διεθνή δικαιοδοσία και
την εκτέλεση των αποφάσεων, η οποία εισάγει αμέσως ισχύον δίκαιο και
θέτει αυτομάτως εκ ποδών Εθνικές ή κατ’ αρχήν και διεθνείς μεταξύ των
συμβαλλομένων κρατών ρυθμίσεις της ίδιας ύλης, όχι μόνο αντίθετες,
αλλά και σύμφωνες. Τη σύμβαση αυτή κύρωσε, μεταξύ άλλων Κρατών
και η Ιταλία. Με το άρθρο 2 της σύμβασης αυτής, που ορίζει, ότι με
την επιφύλαξη της παρούσας συμβάσεως, τα πρόσωπα που έχουν την
κατοικία τους, με την οποία εξομοιώνεται, κατά το άρθρ. 53 παρ. 1
αυτής και η έδρα των Εταιρειών και νομικών προσώπων, στο έδαφος
συμβαλλόμενου κράτους ενάγονται ενώπιον του δικαστηρίου του κράτους
αυτού, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους, καθιερώνεται γενική δωσιδικία
της κατοικίας του εναγομένου. Με το άρθρο δε 5 παρ. 1 της ίδιας
σύμβασης, που ορίζει ότι πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος
συμβαλλόμενου Κράτους μπορεί να εναχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο
Κράτος: ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον του δικαστηρίου
του τόπου όπου εκπληρώθηκε η παροχή ή οφείλει να εκπληρωθεί η
παροχή, θεσπίζεται συντρέχουσα ειδική διεθνής δικαιοδοσία και υπέρ του
δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η
παροχή ως προς τις διαφορές εκ συμβάσεως.
Συνεπώς στην περίπτωση αυτή είναι αδιάφορος ο τόπος που καταρτίσθηκε
η σύμβαση. Στη κρινόμενη υπόθεση η πιο πάνω αγωγή, η οποία έχει
το προεκτεθέν στην αμέσως ως άνω αιτιολογία ιστορικό και αίτημα,
υπάγεται, με βάση τα εκτιθέμενα στην αρχή της παρούσας σκέψεως
και στη δικαιοδοσία των Ελληνικών δικαστηρίων και ειδικότερα και στη
δικαιοδοσία των Δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης. Αυτό δε διότι με βάση τα
εκτιθέμενα στην αγωγή, ως τόπος εκπληρώσεως της αρχικής συμβατικής
παροχής της εναγομένης, η οποία είναι η μεταβίβαση και παράδοση του
υλικού υποστρώματος των έργων και των θετικών φίλμς στην ενάγουσα,
ορίσθηκε η Θεσσαλονίκη.
Επομένως τα Δικαστήρια της Θεσσαλονίκης έχουν δικαιοδοσία, για το λόγο
αυτό και για την εκδίκαση της ένδικης διαφοράς των διαδίκων μερών,
εφόσον αυτή απορρέει από την εκ μέρους της εναγομένης πλημμελή
εκπλήρωση των υποχρεώσεών της που απέρρεαν από την αναφερόμενη
στην αγωγή εκδοτική σύμβαση (βλ. άρθρ. 33 Κ.Πολ.Δ., Κεραμέα/Κρεμλής/
Ταγαράς: Η σύμβαση των Βρυξελλών, σελ. 54 και τις εκεί αναφερόμενες
αποφάσεις του Δ. Ευρ. Κ. DE BLOYS/BOYGER (6.10.76), PETERS/ZNAV
(22.3.1983) και ARCADO/HAVILAND (8.3.1988), σύμφωνα με τις οποίες
οι παρεπόμενες αποζημιωτικές παροχές εφέλκονται στον τόπο εκτελέσεως
των αρχικών συμβατικών παροχών). Ενόψει αυτών ο ισχυρισμός της
εναγομένης, περί του ότι η αγωγή είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, για
έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων, διότι α) η
έδρα της βρίσκεται στην πόλη OZZANO της Ιταλίας, β) η ένδικη εκδοτική
σύμβαση καταρτίσθηκε στην πόλη OZZANO της Ιταλίας και γ) ως τόπος
εκπληρώσεως της χρηματικής παροχής της ενάγουσας ορίσθηκε η Ιταλία,
πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος διότι στερείται έννομης επιρροής
στην κρινόμενη υπόθεση και αν ακόμα υποτεθεί αληθής. Αυτά δε διότι
αφενός μεν κατά τα προεκτεθέντα, είναι αδιάφορος ο τόπος της έδρας της
εναγομένης και ο τόπος της κατάρτισης της επικαλούμενης συμβάσεως,
εφόσον η Θεσσαλονίκη είναι ο τόπος εκπλήρωσης της κυρίας παροχής της
εναγομένης και ως εκ τούτου και τα Δικαστήρια της Θεσσαλονίκης έχουν
συντρέχουσα ειδική δικαιοδοσία προς εκδίκαση της ένδικης διαφοράς,
αφετέρου δε διότι η ένδικη διαφορά απορρέει από τη μη εκπλήρωση της
δικής της παροχής (βλ. Ε. Κρουσταλάκη, Η σύμβαση των Βρυξελλών κλπ.
Ελλ.Δ/νη 1993, 462) κι η ίδια δεν αμφισβητεί την υποχρέωσή της προς
εκπλήρωση της παροχής της, από την πλημμελή εκπλήρωση της οποίας
απορρέει και η ένδικη διαφορά, στη Θεσσαλονίκη.
Εφαρμοστέο, εξάλλου, επί της αγωγής αυτής είναι το ελληνικό δίκαιο.
Αυτό δε διότι το δίκαιο αυτό αρμόζει περισσότερο στην κρινόμενη
υπόθεση, εφόσον η ουσιαστική λειτουργία της ένδικης εκδοτικής
συμβάσεως θα γινόταν στην Ελλάδα (άρθρ. 25 Α.Κ. και 4 παρ. 5 της από
19-6-1980 Σύμβασης, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές,
την οποία κύρωσε και η Ελλάδα με το ν. 1792/1988, καθώς επίσης και
η Ιταλία (βλ. και άρθρο 67 παρ. 4 του ν. 2121/1993). Ενόψει αυτών
η κρινόμενη αγωγή η οποία αρμόδια και παραδεκτά εισάγεται ενώπιον
των Δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης, είναι κατά μεν το πρώτο αίτημά της
(με στοιχείο α) νόμιμη, ως στηριζόμενη στις πιο πάνω διατάξεις και στις
διατάξεις των άρθρων 297, 298 και 346 Α.Κ., κατά δε το δεύτερο αίτημά
της (περί επιδικάσεως χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης)
μη νόμιμη και απορριπτέα. Είναι δε αυτή κατά το αίτημά της αυτό μη
νόμιμη, διότι βασίζεται σε υπαίτια αθέτηση συμβατικής υποχρέωσης και
κατά τις διατάξεις του άρθρου 299 ΑΚ χρηματική ικανοποίηση για ζημία
μη περιουσιακή οφείλεται μόνο κατά τις οριζόμενες στο νόμο περιπτώσεις,
μεταξύ των οποίων, περιοριστικά αναφερομένων στα άρθρα 59 και 932
ΑΚ και σε οριζόμενες ειδικές διατάξεις νόμων, δεν περιλαμβάνεται και
η αθέτηση ενοχικής υποχρέωσης, εκτός αν αυτή έχει και το χαρακτήρα
αδικοπραξίας. Αυτό όμως συμβαίνει μόνον εάν η επιφέρουσα τη ζημία
υπαίτια πράξη ή παράλειψη του οφειλέτη θα ήταν, αν διαπράττονταν
χωρίς την ύπαρξη της συμβατικής σχέσης, παράνομη, ως αντικείμενη στο
επιβαλλόμενο από το δίκαιο γενικό καθήκον της μη υπαίτιας ζημίας άλλου
(Ολ. ΑΠ 967/73, ΝοΒ 22, 5ος, Ε. Πειρ. 124/1980 ΝοΒ 28, 862). Γεγονός
όμως που δεν συμβαίνει στην κρινόμενη υπόθεση. Μη νόμιμο, επίσης,
και απορριπτέο είναι και το παρεπόμενο αίτημα αυτής, περί απαγγελίας
προσωπικής κρατήσεως κατά του νομίμου εκπροσώπου της εναγομένης
εταιρείας, ως μέσου αναγκαστικής εκτέλεσης της καταψηφιστικής διάταξης
της απόφασης που θα εκδοθεί. Αυτό δε διότι κατά το αίτημά της αυτό η
αγωγή είναι απαράδεκτη, λόγω του ότι αυτή δεν στρέφεται ονομαστικά
και κατά ορισμένου φυσικού προσώπου ως εκπροσώπου της εναγομένης
εταιρείας στοιχείο αναγκαίο για το ορισμένο του αιτήματος αυτού (άρθρα
62, 64 παρ. 2α, 118, 216, 947 και 1047 Κ.Πολ.Δ. –βλ και ΑΠ 127/87 ΝοΒ
35, 1402). Μετά από αυτά πρέπει η αγωγή, κατά το μέρος που κρίθηκε
νόμιμη, να ερευνηθεί στην ουσία της.
5. Η εναγομένη Ιταλική εταιρεία, όπως προκύπτει από τις έγγραφες
προτάσεις που κατέθεσε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (βλ. και
άρθρο 261 Κ.Πολ.Δ.) συνομολογεί την κατάρτιση μεταξύ αυτής και
της ενάγουσας της αναφερόμενης στην αγωγή εκδοτικής συμβάσεως,
όλους τους αναφερόμενους στην αγωγή όρους, την εκ μέρους της
ενάγουσας καταβολή σε εκείνη των συμφωνηθέντων χρηματικών ποσών
και την από αυτής στην πρώτη μεταβίβαση και παράδοση του υλικού
υποστρώματος των έργων και των θετικών φιλμς, την κατάρτιση της
επίσης αναφερόμενης στην αγωγή συμβάσεως μεταξύ αυτής και της
εδρεύουσας επίσης στη Θεσσαλονίκη Εκδοτικής εταιρείας με την επωνυμία
«Μίνωας», ως και τους αναφερόμενους στην αγωγή όρους και της
τελευταίας αυτής συμβάσεως.
Περαιτέρω, όμως ισχυρίζεται ότι με την καταρτισθείσα μεταξύ αυτής και
της ενάγουσας εκδοτική σύμβαση δεν μεταβίβασε στην τελευταία το
δικαίωμα της αποκλειστικής εκμετάλλευσης των αναφερομένων στην
αγωγή έργων της αλλά ότι μεταβίβαση σ’ αυτήν απλώς και μόνο το
δικαίωμα της εκμετάλλευσης αυτών, δια της εκδόσεώς των, καθόσον
διαφορετικά, εάν δηλαδή είχε συμφωνηθεί μεταξύ αυτών η μεταβίβαση του
αποκλειστικού δικαιώματος της εκμεταλλεύσεως των άνω έργων της στην
Ελλάδα θα υπήρχε στην καταρτισθείσα μεταξύ αυτών σύμβαση και ο όρος
ότι της μεταβιβάζει αποκλειστικώς το δικαίωμα αυτό και συγκεκριμένα ο
όρος «EXCLUSIVE COPYRIGHTS», ενώ τέτοιος όρος δεν έχει τεθεί, και ότι
ως εκ τούτου σύννομα μεταβίβασε το δικαίωμα της προς εκμετάλλευση και
στην πιο πάνω εκδοτική εταιρεία με την επωνυμία «ΜΙΝΩΑΣ».
Επίσης αυτή αρνείται και όλα τα λοιπά θεμελιωτικά της αγωγής γεγονότα.
Από το περιεχόμενο της καταρτισθείσας μεταξύ των διαδίκων μερών
στις 28-6-1984 εγγράφου συμβάσεως, η οποία προσκομίζεται από
την ενάγουσα σε νόμιμη μετάφραση από την Ιταλική στην Ελληνική
γλώσσα και φέρει τις μη αμφισβητούμενες υπογραφές των εκπροσώπων
των διαδίκων εταιρειών, προκύπτουν τα εξής, σχετικά με τη φύση και
την έκταση του μεταβιβασθέντος στην ενάγουσα από την εναγομένη
δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας: (βλ. το περιεχόμενο της σύμβασης
αυτής).
1. «Ότι ο ιδιοκτήτης (εναγομένη) χορηγεί στην αγοράστρια (ενάγουσα) δια
πάντα άνευ ορίων διαρκείας, το κόπυράϊτ δια την Ελληνικήν γλώσσαν και
μόνον δια την Ελλάδα, δια την εκτύπωσιν των επομένων σειρών…».
2. «Ότι ο αγοραστής (ενάγουσα) δεν δύναται να μεταβιβάσει το Κόπυράϊτ
το οποίο χορηγείται εις αυτόν δυνάμει του παρόντος συμφωνητικού εις
άλλους άνευ εγγράφου συμφωνίας του ιδιοκτήτου (εναγομένης).
3. Ότι ο αγοραστής (ενάγουσα) δύναται να προβαίνει εις εκδόσεις
Ελληνικά και δια πώλησιν μόνον εις την Ελλάδα όμοιες με αυτήν εις την
Ιταλικήν ως μεμονωμένα άλμπουμ από 8 σελίδες συν δύο βιβλία με χάρτ
κόβερ (σκληρό καπάκι) 32 σελίδων».
4. «Ότι οτιδήποτε άλλη αναπαραγωγή απαγορεύεται και πρέπει να γίνει το
αντικείμενο, ενδεχομένως, νέου συμφωνητικού…» και
5. «Ότι κατά το χρόνο της δημοσιεύσεως, ο αγοραστής δεν θα παραλείψει
να τυπώσει επί των βιβλίων το σχετικό Κόπυράϊτ του ιδιοκτήτου…».
Από το προεκτεθέν περιεχόμενο της ένδικης εκδοτικής συμβάσεως
συνάγεται, ότι με τη σύμβαση αυτή, ορθά ερμηνευομένη, σύμφωνα και
με τα εκτιθέντα στη μείζονα σκέψη της τρίτης αιτιολογίας της παρούσας
αποφάσεως, συμφωνήθηκε μεταξύ των συμβαλλομένων να μεταβιβασθεί
από την εναγομένη στην ενάγουσα, έναντι της αναφερόμενης σε αυτή
αντιπαροχής, το αποκλειστικό δικαίωμα της εκμεταλλεύσεως, και μάλιστα
χωρίς χρονικό περιορισμό, των άνω έργων (βιβλίων) μόνο στην Ελλάδα
και μόνο μεταφρασμένων στην Ελληνική γλώσσα, με την έννοια ότι η
εναγομένη στερείται εφεξής της εξουσίας της προς περαιτέρω μεταβίβαση
του δικαιώματος αυτού, δηλαδή της εκμετάλλευσης, δια της εκδόσεώς
των, των ίδιων ως άνω έργων στην Ελλάδα και στην Ελληνική γλώσσα,
σε άλλο πρόσωπο. Η κρίση αυτή του Δικαστηρίου στηρίζεται ιδιαίτερα,
εκτός άλλων, και στο ότι στη σύμβαση αυτή χρησιμοποιήθηκε, για
την περιγραφή του μεταβιβασθέντος δικαιώματος ο όρος «κόπυράϊτ»,
ο οποίος στην αγγλική γλώσσα έχει την έννοια της αποκλειστικής
μεταβίβασης σε κάποιο του δικαιώματος της εκδόσεως και πωλήσεως των
συγκεκριμένων πνευματικών έργων (βλ. σχετικός για την έννοια του όρου
αυτού LONGMAN, ACTIVE STUDY, DICTIONARY OF ENGLISH, στη λέξη
«COPYRIGHT»).
Ενόψει αυτών το περιεχόμενο της επικαλούμενης με την αγωγή
εκδοτικής σύμβασης μεταξύ της ενάγουσας και της εναγομένης και
η επικαλούμενη με την αγωγή ζημιογόνος θεληματική παράβαση εκ
μέρους της εναγομένης, της εμπεριεχομένης στην άνω σύμβαση αυτής
και της ενάγουσας συμβατικής της υποχρεώσεως προς παράλειψη της
μεταβιβάσεως του δικαιώματός της, προς εκμετάλλευση των ίδιων ως
άνω πνευματικών έργων (βιβλίων) δια της εκδόσεών των, στην Ελληνική
γλώσσα και προς πώληση των στη γλώσσα αυτή στην Ελλάδα σε άλλον
(τρίτο) δεν χρήζουν άλλης έρευνας.
Επομένως, η ενάγουσα πρέπει, για την ουσιαστική ευδοκίμιση της αγωγής
της, να αποδείξει μόνο τα λοιπά, αμφισβητούμενα από την εναγομένη,
θεμελιωτικά της αγωγής της γεγονότα. Η απόδειξη θα γίνει, όπως ορίζεται
στο διατακτικό, με κάθε νόμιμο αποδεικτικό μέσο και με μάρτυρες, λόγω
της φύσεως των αποδεικτέων (άρθρ. 338 παρ. Ι και 394 παρ. Ι περ.
Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και στην ουσία την έφεση.
ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ την 555/1993 οριστική απόφαση του Πολυμελούς
Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία.
ΚΡΑΤΑ την υπόθεση.
ΔΙΚΑΖΕΙ επί της αγωγής.
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ότι στο σκεπτικό κρίθηκε απορριπτέο.