Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 3 παρ. 1 του ΚΠολΔ «στη δικαιοδοσία
των Πολιτικών Δικαστηρίων υπάγονται Έλληνες και αλλοδαποί εφόσον
υπάρχει αρμοδιότητα ελληνικού δικαστηρίου», ενώ σύμφωνα με το άρθρο
4 του ιδίου Κώδικα, «τα δικαστήρια στην παραπάνω περίπτωση ερευνούν
την έλλειψη δικαιοδοσίας αυτεπαγγέλτως, αν ο εναγόμενος δεν παρίσταται
στην πρώτη συζήτηση ή αν πρόκειται για διαφορές που αφορούν ακίνητα
που βρίσκονται στο εξωτερικό. Το Δικαστήριο απορρίπτει την αγωγή ή την
αίτηση, αν δεν έχει δικαιοδοσία».
Περαιτέρω, από την παραπάνω διάταξη του άρθρου 3 του ΚΠολΔ, σε
συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 42, 43 και 44 του ιδίου
Κώδικα προκύπτει, ότι με συμφωνία των διαδίκων μπορεί να αποκλεισθεί
η διεθνής δικαιοδοσία των Ελληνικών Πολιτικών Δικαστηρίων και για
μελλοντικές διαφορές που θα προκύψουν από ορισμένη έννομη σχέση,
απαιτείται όμως, στην περίπτωση αυτή, η συμφωνία να γίνεται εγγράφως
για να είναι έγκυρη. Όμως, με τη διάταξη του άρθρου 17 της σύμβασης
για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και
εμπορικές διαφορές, που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες, στις 27-9-1968 και
στην οποία προσχώρησε και η Ελλάδα με τη σύμβαση που υπογράφηκε
στο Λουξεμβούργο στις 25-10-1982 και κυρώθηκε με το νόμο 1814/1988
που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 11-11-1988,
ημερομηνία από την οποία άρχισε και η ισχύς του, εισάγεται παρέκκλιση
από τη ρύθμιση του ΚΠολΔ, εφόσον αυτή επιτρέπεται και όταν ακόμη
πρόκειται για μέλλουσες από ορισμένη σχέση διαφορές, όχι οπωσδήποτε
γραπτή συμφωνία για παρέκταση της διεθνούς δικαιοδοσίας ενός
Δικαστηρίου ή των δικαστηρίων κάποιου από τα συμβαλλόμενα Κράτη,
αλλά και προφορική ακόμη τέτοια συμφωνία, εφόσον όμως επακολουθήσει
γραπτή επιβεβαίωσή της (βλ. ΑΠ 1309/1991 ΕΕΝ 1993, 99), ενώ εξάλλου
μια τέτοια συμφωνία θεωρείται έγκυρη στο διεθνές εμπόριο και όταν έχει
«περιβληθεί» τύπο ανταποκρινόμενο στις συνήθειες του διεθνούς εμπορίου
που τα μέρη γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν. Η τελευταία αυτή
προϋπόθεση αφορά κυρίως τις ρήτρες παρέκτασης που περιέχονται στους
γενικούς όρους συναλλαγών, έγινε δε δεκτό από το Γερμανικό Ακυρωτικό
Δικαστήριο ότι ακόμη και προφορική συμφωνία για παρέκταση, χωρίς
δήλωση να ακολουθήσει γραπτή επιβεβαίωση αυτής είναι έγκυρη, εφόσον
είναι αυτοτελές τμήμα διαρκών εμπορικών σχέσεων μεταξύ των μερών,
οι οποίες αναπτύσσονται στο πλαίσιο των γενικών όρων συναλλαγών του
ενός μέρους με ρήτρα παρέκτασης, οπότε η ένταση του άλλου μέρους
στην περίπτωση αυτή αντίκειται στην καλή πίστη, ειδικότερα δε όταν οι
σχέσεις αυτές (διαρκείς εμπορικές) διέπονται από γενικούς όρους που
περιλαμβάνουν αυτή τη ρήτρα (βλ. Κεραμέα – Κρεμλή – Ταγαρά, Η
Σύμβαση των Βρυξελλών κάτω από το άρθρο 17 και εκεί παρατιθέμενες
αποφάσεις).
Τέλος σύμφωνα με την τελευταία παράγραφο του ίδιου παραπάνω άρθρου
17 της Διεθνούς Σύμβασης, αν συμφωνία διεθνούς δικαιοδοσίας έχει
καταρτισθεί προς όφελος μόνο ενός μέρους το μέρος αυτό διατηρεί
το δικαίωμα να προσφύγει σε κάθε άλλο Δικαστήριο που έχει διεθνή
δικαιοδοσία σύμφωνα με την εν λόγω διεθνή σύμβαση με βάση την
τελευταία αυτή ρύθμιση γίνεται αντιληπτό ότι, αντίθετα προς τη ρητή
διάταξη του άρθρ. 17 η συμφωνία των μερών δεν θεμελιώνει στην
πραγματικότητα αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία παρά μόνο εφόσον η
κατάρτησή της εξυπηρετεί συμφέροντα και των δύο μερών. Αν αντίθετα
η κατάρτησή της έγινε προς όφελος ενός μόνο μέρους, τότε η διεθνής
δικαιοδοσία του συμφωνημένου Δικαστηρίου είναι συντρέχουσα για το
μέρος αυτό και αποκλειστική για τον αντισυμβαλλόμενό της. Θα πρέπει
δε ακόμη να αναφερθεί ότι τα περιθώρια εκλογής που το άρθρ. 17 παρ. 4
παρέχει στο μέρος προς όφελος του οποίου η παρέκταση συμφωνήθηκε,
μπορούν στην πράξη να χρησιμοποιηθούν μόνον εφόσον το μέρος αυτό
βρίσκεται στη δικονομική θέση του ενάγοντος, έστω αν βρίσκεται στη θέση
του εναγομένου, τότε το άρθρ. 17 παρ. 4 δεν του παρέχει καμμία βοήθεια
δηλαδή θα πρέπει να παραστεί στο προτεινόμενο Δικαστήριο, χωρίς να
μπορεί να προβάλει ένσταση έλλειψης Διεθνούς δικαιοδοσίας (βλ. Κεραμέα
κλπ., οπ. παρ. σελ. 163 επ.).
Στην προκειμένη περίπτωση ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού φέρονται
προς συζήτηση οι υπ’ αυξ. αριθμ. καταθέσεως 5454/1995 και
17919/1995 αγωγές, οι οποίες ως συναφείς – αντίθετες μεταξύ τους είναι
συνεκδικαστέες κατ’ άρθρο 246 του ΚΠολΔ. Στην πρώτη από αυτές όταν
ενάγουσα είναι αλλοδαπή, Ιταλική εταιρία, οι εναγόμενοι ημεδαπή, εδώ
εδρεύουσα ομόρρυθμη εταιρία, και το παριστάμενο ομόρρυθμο μέλος
αυτής προβάλλουν με τις προτάσεις τους τη ρήτρα έλλειψης διεθνούς
δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για την εκδίκαση της προκειμένης διαφοράς,
ισχυριζόμενοι ότι αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία έχουν τα δικαστήρια
της πόλης Μπρέσια της Ιταλίας, όπως έχει ρητώς συμφωνηθεί μεταξύ
της εναγομένης εταιρίας και της αντιδίκου της (ενάγουσας) με έγγραφο
μάλιστα όρο που η τελευταία έθεσε με τα εκδοθέντα από αυτήν τιμολόγια
και έγινε αποδεκτός από την ίδια (εναγόμενη). Η ένσταση είναι νόμιμη,
στηριζόμενη στις προδιαληφθείσες διατάξεις πρέπει όμως να απορριφθεί ως
αβάσιμη στην ουσία της, δεδομένου ότι εφόσον επρόκειτο για μελλοντική
από τη συγκεκριμένη έννομη σχέση διαφορά έπρεπε όπως προεκτέθηκε
στη μείζονα σκέψη, η συμφωνία αυτή να είναι έγγραφη ή προφορική
μεν και βεβαιωμένη όμως εγγράφων και από τα δύο μέρη ή πάντως
εφόσον πρόκειται για διεθνές εμπόριο έπρεπε να καταρτισθεί με τους
ανταποκρινόμενους στις συνθήκες του διεθνούς εμπορίου που τα μέρη
γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν.
Στην προκειμένη δε περίπτωση από τα προσκομιζόμενα νομίμως σ’
επικυρωμένη μετάφραση τιμολόγια που εξέδωσε η ενάγουσα αλλοδαπή
εταιρία προκύπτει ότι πράγματι στην τελευταία σειρά αυτών, όπου
φέρονται αναγεγραμμένοι οι γενικοί όροι της επίδικης συναλλαγής,
αναφέρεται ότι για κάθε διαφορά που θα προκύψει (από τη σύμβαση)
αποκλειστικά αρμόδια είναι τα δικαστήρια της πόλης Μπράσια της
Ιταλίας. Πλην όμως τα τιμολόγια αυτά δεν φέρουν την υπογραφή και
της εναγομένης – αγοράστριας εταιρίας, ώστε να θεωρηθεί ότι αυτή
αποδέχθηκε την εν λόγω συμφωνία, ενώ και αν ακόμη θεωρηθεί ότι
πρόκειται για εμπορική συναλλαγή διαρκείας, οπότε η εναγομένη που
δεν διετύπωσε αντιρρήσεις αποδέχθηκε σιωπηρά την έγγραφη ρήτρα
που έθεσε η ενάγουσα για αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία των Ιταλικών
δικαστηρίων, συντρέχει περίπτωση εφαρμογής της τελευταίας παραγράφου
του παρατεθέντος άρθρου 17 της Διεθνούς Σύμβασης, αφού είναι
προφανές ότι μια τέτοια συμφωνία έγινε προς όφελος της ενάγουσας
Ιταλικής εταιρίας, η οποία επομένως έχει τη δικονομική δυνατότητα να μην
την τηρήσει και να εναγάγει την αντισυμβαλλόμενή της στο Δικαστήριο
του τόπου όπου έχει η τελευταία την έδρα της, λαμβανομένου υπόψη
και του ότι η εναγομένη δεν ισχυρίζεται ότι η επικαλουμένη συμφωνία
έχει καταρτισθεί και προς το δικό της συμφέρον. Οι σκέψεις δε αυτές
ενισχύονται, κατά την κρίση του Δικαστηρίου και από το γεγονός ότι η
εναγομένη ως αντενάγουσα (στη δεύτερη από τις κρινόμενες αγωγές)
με βάση την ίδια έννομη σχέση ενάγει παρόλα αυτά την αντίδικό της,
αλλοδαπή εταιρία, ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού, αποδυναμώνοντας έτσι
την ουσιαστική βασιμότητα της σχετικής ένστασής της.
Στη συνέχεια με την πρώτη από τις κρινόμενες αγωγές αντίγραφο της
οποίας με σύγχρονη πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση
επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στο δεύτερο εναγόμενο (βλ. την υπ’
αριθμ. 12247/13-2-1995 έκθεση επιδόσεως του εδώ αρμοδίου δικαστικού
επιμελητή Σπύρου Καντσαπουρίση) και επομένως ο τελευταίος που δεν
εμφανίσθηκε καθόλου πρέπει να δικαστεί ερήμην, να θεωρηθεί όμως ότι
αντιπροσωπεύεται από τους παριστάμενους ομοδίκους του υφιστάμενης
αναγκαστικής ομοδικίας (άρθρο 76 του ΚΠολΔ βλ. και ΕφΑθ 10148/1982
ΕλλΔνη 24, 286), η ενάγουσα, ανώνυμη εταιρία που εδρεύει στην Ιταλία,
ισχυρίζεται ότι μετά από σχετική σύμβαση που κατήρτισε με την πρώτη
εναγομένη, ομόρρυθμη εμπορική εταιρία που εδρεύει εδώ, πώλησε και
παρέδωσε σ’ αυτήν κατά τις αναφερόμενες ημερομηνίες, τα προϊόντα
παραγωγής της (ζυμαρικά) που ειδικώς προσδιορίζει κατ’ είδος, ποσότητα
και τιμή ανά μονάδα, συνολικής αξίας 61.346.897 λιρεττών Ιταλίας ή
9.202.035 δραχμών, εκδίδοντας αντίστοιχα τα αναφερόμενα τέσσερα
τιμολόγια.
Ότι κατά τα συμφωνηθέντα η εναγομένη οφείλει να εξοφλήσει την αξία
κάθε τιμολογίου μέσα σε προθεσμία ενενήντα (90) ημερών από την
αναφερόμενη έκδοσή του, οπότε και της απεστάλησαν τα πωληθέντα
εμπορεύματα, πλην όμως η τελευταία αρνείται την εξόφλησή τους, παρότι
έκτοτε οχλήθηκε επανειλημμένως. Με βάση δε τα περιστατικά αυτά, ζητά
να υποχρεωθεί η εναγομένη εταιρία, με απόφαση προσωρινώς εκτελεστή
να της καταβάλει το κατά το χρόνο πληρωμής, ισάξιο σε δραχμές του πιο
πάνω αλλοδαπού νομίσματος, νομιμοτόκως από την επομένη ημέρα που
έγινε απαιτητό το συνολικό ποσό καθενός από τα εκδοθέντα τιμολόγια
και με προσωπική κράτηση των δευτέρου και τρίτου των εναγομένων
ομορρύθμων μελών της πρώτης, ως μέσον αναγκαστικής εκτελέσεως,
καταδικαζομένων συγχρόνως των εναγομένων στην πληρωμή της
δικαστικής της δαπάνης. Μ’ αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η αγωγή για
το αντικείμενο της οποίας έχει καταβληθεί το νόμιμο δικαστικό ένσημο,
με τ’ ανάλογα ποσοστά του ΤΝ και του ΤΑΧΔΙΚ (βλ. υπ’ αριθμ. 4445427
διπλότυπο εισπράξεως δημοσίου ταμείου και 301086 απόδειξη Ε.Τ.Ε.),
φέρεται παραδεκτώς και αρμοδίως για συζήτηση το Δικαστήριο αυτό
(άρθρο 181 παρ. 1, 25 και 22 του ΚΠολΔ, που έχει διεθνή δικαιοδοσία να
τη δικάσει, σύμφωνα με τις σκέψεις που προεκτέθηκαν. Είναι δε νόμιμη
στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 513 επ., 291, 341, 345-346, 361
ΑΚ, 111 ΕισΝΑΚ, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του ν. 5422/1932 (βλ.
ΑΠ 59/1994 ΕλλΔνη 45, 571 και ΕφΑθ 10537/1991 ΕλλΔνη 35, 141,
ΠολΠρωτ Θεσ 46/1993 Αρμ. 48, 276), 1, 19 και 22 του ΕμπΝ 2 β.δ. και
2/14-5-1835 «περί της αρμοδιότητας των Εμποροδικείων», 176, 907, 908
παρ. 1, 919, 920, 1047 παρ 1 και 1044 του ΚΠολΔ., εφαρμοζομένου την
προκειμένη περίπτωση του ελληνικού δικαίου σύμφωνα με τις διατάξεις
του άρθρου 4 παργ. 2 του ν.1792/1988 με τον οποίο κυρώθηκε και
ισχύει από την 1-4-1991 η Κοινοτική Σύμβαση της Ρώμης του 1980 για το
εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές σε συνδυασμό και με το άρθρο
25 του ΑΚ (βλ. και ΑΠ 1264/1992 Ε… 1994, 1382, Εφ Θεσ 291/1994 Αρμ.
1994, 1023, 1038 και ΠολΠρωτΘεσ 11113/1993 Αρμ. 1994, 454).
Επομένως, η αγωγή πρέπει να ερευνηθεί και ως προς την ουσιαστική
της βασιμότητα, καθώς και η παραδεκτώς ασκουμένη με τις προτάσεις
της ενάγουσας αίτησης λήψης ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 682 επ.,
684 και 686 παργ. 5 του ΚΠολΔ) και συγκεκριμένα της συντηρητικής
κατάσχεσης των περιουσιακών στοιχείων των καθών (εναγομένων) μέχρι
του ποσού των 12.000.000 δραχμών προκειμένου να εξασφαλιστεί η
ένδικη απαίτηση της ενάγουσας, που κινδυνεύει λόγω ελαττωμένης
περιουσιακής κατάστασης των τελευταίων και η οποία (αίτηση) είναι
νόμιμη (άρθρα 707 επ. ΚΠολΔ) και δικάζεται κατά τη διαδικασία των
ασφαλιστικών μέτρων, συνεκδικαζόμενη με την αγωγή.
Με την δεύτερη εξάλλου από τις παραπάνω αγωγές η ενάγουσα εκθέτει
με την αγωγή της κατά την εκτίμηση του δικογράφου αυτής ότι με τη
μεσολάβηση της δεύτερης εναγομένης ανώνυμης εταιρίας που εδρεύει εδώ
που ενεργούσε ως αντιπρόσωπος και για λογαριασμό της πρώτης συνήψε
προφορικά με την πρώτη εναγομένη αλλοδαπή Ιταλική εταιρία (ενάγουσα
στην πρώτη αγωγή), σύμβαση προώθησης και αναγκαστικής διάθεσης
στη Βόρεια Ελλάδα των προϊόντων της τελευταίας (ζυμαρικά) αρχικά για
πέντε τουλάχιστον έτη και συγκεκριμένα μέχρι τις 30-8-1995. Ότι στα
πλαίσια της σύμβασης αυτής η πρώτη εναγομένη πώλησε και απέστειλε
στην ίδια, κατά το χρονικό διάστημα από τον Δεκέμβριο του έτους 1993
μέχρι τον Σεπτέμβριο του έτους 1994, τις ποσότητες ζυμαρικών που
περιγράφει ειδικώς (κατ’ είδος, ποσότητα και τιμή ανά μονάδα) συνολικής
αξίας 118.257.522 λιρεττών Ιταλίας ή 16.556.053 δραχμών με βάση
την επίσημη ισοτιμία δραχμής και αλλοδαπού νομίσματος κατά τον
κρίσιμο χρόνο. Ότι κατά το ίδιο παραπάνω χρονικό διάστημα και προς
διάθεση των προϊόντων της πρώτης εναγομένης κατήρτισε εδώ με τις
αναφερόμενες τρεις (3) εταιρίες συμβάσεις πώλησης προς αυτές των
προϊόντων της εναγομένης σ’ αυτές δια τακτικής και μακράς συνεργασίας
(ισόχρονης δηλαδή μ’ εκείνης και συμφώνησε με την τελευταία) στις
οποίες και παρέδωσε τμηματικά τις περιγραφόμενες ποσότητες ζυμαρικών
παραγωγής της πρώτης εναγομένης με ποσοστό κέρδους της επί της
αξίας των πωλουμένων προϊόντων 30%, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα
στην αγωγή. Ότι την 22-9-1994 και ενώ η ίδια ετοιμαζόταν να εκτελέσει
μεγάλη παραγγελία πώλησης προς τις τελευταίες αγοράστριες εταιρίες των
προϊόντων της πρώτης εναγομένης, την οποία παραγγελία διεβίβασε προς
την τελευταία μέσω της εδώ αντιπροσώπου της δεύτερης εναγομένης,
έλαβε γνώση από την αναφερομένη αγοράστριά της εταιρία ότι οι αντίδικοι
της επώλησαν απ’ ευθείας προς την τελευταία τις παραγγελθείσες
ποσότητες ζυμαρικών, καταγγέλλοντες έτσι σιωπηρά χωρίς σπουδαίο λόγο
τη μεταξύ τους σύμβαση.
Ότι εξ αιτίας της πιο πάνω αντισυμβατικής συμπεριφοράς των εναγομένων
από τις οποίες η δεύτερη όσο και ο τρίτος (νόμιμος εκπρόσωπός της)
«εγγυήθηκαν» την καλή λειτουργία της σχέσης της με την Ιταλική
προμηθεύτρια εταιρία, υπέστη αποθετική ζημία συνιστάμενη στην απώλεια
των κερδών που με βεβαιότητα θα είχε από τις πωλήσεις που συμφώνησε
να πραγματοποιήσει με τις προαναφερθείσες τρεις (3) αγοράστριες εταιρίες
κατά το χρονικό διάστημα από την 1-9-1994 που καταγγέλθηκε ακαίρως
η σύμβασή της με την εναγομένη αλλοδαπή (πωλήτριά της εταιρία)
μέχρι τη συμφωνημένη διάρκεια της συνεργασίας τους δηλαδή μέχρι
της 30-8-1988 και συγκεκριμένα απώλεσε το ποσό των 44.791.200
δραχμών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της που αναλυτικά εκθέτει στην
αγωγή της (3.110.500 αξία πωλουμένων προϊόντων ανά μήνα επί 30%
=933.150 δραχμές μηνιαίως Χ 48 μήνες). Ότι ακόμη απώλεσε το ποσό
των 29.445.528 δραχμών σύμφωνα με τους υπολογισμούς που παραθέτει,
το οποίο επίσης θα κέρδιζε με βεβαιότητα κατά το ίδιο παραπάνω χρονικό
διάστημα από την πώληση των προϊόντων της πρώτης εναγομένης σε
διάφορους τρίτους πελάτες της. Ότι τέλος υπέστη θετική ζημία ύψους
2.200.000 δραχμών δεδομένου ότι λόγω της άκαιρης καταγγελίας της
ένδικης σύμβασης μειώθηκε σοβαρά το αντικείμενο των εργασιών της με
αποτέλεσμα στις 30-12-1994 να αναγκαστεί ν’ απολύσει τον αναφερόμενο
εργαζόμενό της καταβάλλοντάς του ως νόμιμη αποζημίωση απόλυσης το
πιο πάνω ποσό.
Με βάση δε τα περιστατικά αυτά η ενάγουσα ζητεί, όπως παραδεκτώς
περιορίζει με τις προτάσεις της το αρχικά καταψηφιστικό αίτημα της
αγωγής της σε αναγνωριστικό (άρθρο 223 του ΚΠολΔ), να αναγνωρισθεί
ότι οι εναγόμενοι είναι υποχρεωμένοι να της καταβάλουν εις ολόκληρος
ο καθένας, ως αποζημίωσή της για παράβαση των συμβατικών τους
υποχρεώσεων και της άκαιρης καταγγελίας της ένδικης σύμβασης τα
παραπάνω ποσά, πλέον ποσού 10.000.000 δραχμών ως χρηματικής
της ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη εξ αιτίας της από
υπαιτιότητα των εναγομένων με δυνατότητες και να εκπληρώσει τις
αναληφθείσες προς τους πελάτες της υποχρεώσεις της και της εντεύθεν
μείωσης της εταιρικής της πίστης και συνολικά να αναγνωρισθεί ότι οι
εναγόμενοι της οφείλουν το ποσό των 86.436.728 δραχμών (44.791.200
+ 29.445.528 + 2.200.000 + 10.000.000) νομιμοτόκως του πρώτου
ποσού από την 1-9-1994 ημερομηνία καταγγελίας της σύμβασης, του
τρίτου από τις 30-12-1994 που το κατέβαλε στον προαναφερθέντα
εργαζόμενό της και τα υπόλοιπα από την άσκηση της αγωγής, επικουρικά
με βάση τις διατάξεις περί αδικοπραξίας καταδικαζομένων συγχρόνως
των εναγομένων στην πληρωμή της δικαστικής της δαπάνης. Μ’ αυτό
το περιεχόμενο η κρινόμενη δεύτερη αγωγή που φέρεται αρμοδίως για
συζήτηση στο Δικαστήριο αυτό, συνεκδικαζομένη με την πρώτη, σύμφωνα
με τις σκέψεις που προαναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας
είναι νόμιμη, κατά το μέρος της που αφορά την πρώτη εναγομένη
αλλοδαπή εταιρία και μάλιστα μέχρι του ποσού των 44.791.000 δραχμών,
στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 361, 211, 513 επ., 330, σε
συνδυασμό με 91 ΕμπΝ, ΕισΝΑΚ, 713, 725 αναλογικώς εφαρμοζομένων
υφισταμένης στην προκειμένη περίπτωση ιδιόρρυθμης εμπορικής
συνεργασίας αορίστου χρόνου (βλ. ΑΠ 887/1974 ΝοΒ 23, 492, 601 ΕφΘεσ
1672/1992 Αρμ. 48, 436), 297, 298, 345, 346 ΑΚ 70 και 176 του ΚΠολΔ.
Αναφορικά με τα ποσά των 29.445.528 δραχμών και 2.200.000 δραχμών
πρέπει να απορριφθεί η αγωγή ως αόριστη, δεδομένου ότι ως προς το
πρώτο από αυτά δεν προσδιορίζεται στην αγωγή σε ποιους συγκεκριμένα
τρίτους πελάτες της διέθεσε τις εναπομείνασες αγορασθείσες από την
εναγομένη ποσότητες ζυμαρικών, εκτός εκείνων που διέθεσε στις τρεις
αναφερόμενες συγκεκριμένα εταιρίες, γεγονός στο οποίο στηρίζει την
επικαλούμενη βεβαιότητα πραγματοποίησης και περαιτέρω πωλήσεων
προς αυτές, κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα αν και η εναγομένη δεν
κατήγγειλε άκαιρα και χωρίς σπουδαίο λόγο την ένδικη συνεργασία
τους και την εντεύθεν επικαλουμένη απώλεια αναλόγων κερδών,
εξ αιτίας της αντισυμβατικής συμπεριφοράς της τελευταίας, ενώ ως
προς το δεύτερο ποσό η αγωγή είναι αόριστη γιατί η ενάγουσα δεν
προσδιορίζει τον χρόνο απασχόλησης του εργαζομένου που επικαλείται
ότι αναγκάστηκε να απολύσει, ούτε με ποια ιδιότητα απασχολούσε αυτόν
(ως υπάλληλο ή εργάτη), ούτε αναφέρει ποιες ήταν οι μηνιαίες αποδοχές
αυτού, προκειμένου να υπολογισθεί το ύψος της επικαλουμένης νόμιμης
αποζημίωσης απόλυσής του και να είναι σε θέση αφενός το Δικαστήριο να
τάξει τις δέουσες αποδείξεις και επί πλέον η εναγομένη ν’ αμυνθεί.
Τέλος το ζητούμενο ποσό των 10.000.000 δραχμών πρέπει να απορριφθεί
ως μη νόμιμο δεδομένου ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν συντρέχουν
και οι όροι της αδικοπρακτικής ευθύνης της εναγομένης κατά την έννοια
του ΑΚ 914 επ., αφού με βάση τα εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά δεν
στοιχειοθετείται και η τελευταία, ως υπαίτια και παράνομη συμπεριφορά
και χωρίς τη συμβατική σχέση (βλ. και ΟλΑΠ 967/1973 ΝοΒ 22, 505),
απορριπτομένης για τον ίδιο λόγο και της επικουρικής βάσης της αγωγής.
Εξάλλου, η αγωγή κατά το μέρος της που στρέφεται εναντίον των
δεύτερης και τρίτου των εναγομένων, πρέπει ν’ απορριφθεί ως μη
νόμιμη, αφού με βάση τα εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά, όπως αυτά
εκτιμώνται στο σύνολό τους, η δεύτερη εναγομένη εταιρία φέρεται ότι
ενήργησε δια του νομίμου εκπροσώπου της, τρίτου εναγομένου, όχι για
δικό της ή και για δικό της λογαριασμό στο όνομα που για λογαριασμό
της πρώτης εναγομένης ως αντιπρόσωπος αυτής, και επομένως η ίδια
δεν υπέχει ευθύνη για την ένδικη ζημία της ενάγουσας, ενώ άλλωστε δεν
στοιχειοθετείται ευθύνη των συγκεκριμένων εναγομένων ούτε και με βάση
τις διατάξεις περί αδικοπραξίας. Κατά συνέπεια και η δεύτερη αγωγή πρέπει
να ερευνηθεί ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα κατά το μέρος που
κρίθηκε νόμιμη.
Αναφορικά με την πρώτη από τις κρινόμενες αγωγές η εναγομένη εταιρία
συνομολογεί ότι η ενάγουσα της πώλησε και της απέστειλε τις ένδικες
ποσότητες ζυμαρικών αντί της επικαλουμένης αξίας αλλοδαπού νομίσματος
των εκδοθέντων σχετικώς υπ’ αριθμ. 564/22-4-1994, 565/22-4-1994,
1046/28-7-1994 και 1226/23-9-1994 τιμολογίων και επομένως τα
περιστατικά αυτά θεωρούνται πλήρως αποδεδειγμένα (άρθρο 312 του
ΚΠολΔ), ενώ ακόμη παριστάμενοι οι εναγόμενοι δεν αμφισβητούν την
εμπορική τους ιδιότητα και το Δικαστήριο συνάγει σχετικώς ομολογία
(άρθρο 261 του ΚΠολΔ). Αναφορικά δε με τον απολειπόμενο εναγόμενο
η ιδιότης του ως ομορρύθμου μέλους της πρώτης προαποδεικνύεται
από το νομίμως προσκομιζόμενο και επικαλούμενο από την ενάγουσα
καταστατικό σύστασης της εναγομένης εταιρίας, σε συνδυασμό με το
επίσης προσκομιζόμενο νομίμως έγγραφο καταστατικού με ημερομηνία
27-3-1995.
Περαιτέρω δε οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι, επειδή μεγάλη ποσότητα των
προς πώληση εμπορευμάτων ήταν ελαττωματική και συγκεκριμένα περιείχε
σκουλίκια και διάφορες άλλες ακαθαρσίες, γεγονός που την καθιστούσε
άχρηστη και αδύνατη προς διάθεση, επικοινωνόντας σχετικά με τον εδώ
αντιπρόσωπο της ανώνυμης εταιρίας «ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΑΒΕΕ» δεύτερης εναγομένης στη δική της αγωγή), να της αντικαταστήσει
την ελαττωματική ποσότητα ζυμαρικών με νέα που αντιστοιχούσε στην
ποσότητα των ενδίκων τιμολογίων, χωρίς ελαττώματα, εκδίδοντας
σχετικό τιμολόγιο έκπτωσης του συμφωνηθέντος τιμήματος. Ότι όμως
και τα εμπορεύματα που της απέστειλε στη συνέχεια η ενάγουσα σε
αντικατάσταση των ελαττωματικών έφεραν τα ίδια ελαττώματα και ήταν
το ίδιο ακατάλληλα προς κατανάλωση ενώ ακόμη η ενάγουσα δεν προέβη
ούτε και στην έκδοση τιμολογίων έκπτωσης όπως συμφώνησαν. Ότι
επομένως δεν της οφείλουν κανένα ποσό. Ο ισχυρισμός αυτός πρέπει
κατά την άποψη του Δικαστηρίου να απορριφθεί ως αντιφατικός, αόριστος
και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτίμησης. Και αυτό γιατί, στις πωλήσεις
γένους όπως στην προκειμένη περίπτωση το άρθρο 559 ΑΚ παρέχει στον
αγοραστή το δικαίωμα να ζητήσει από τον πωλητή, αντί την αναστροφή
της πώλησης ή και μείωση του τιμήματος διαζευτικά την αντικατάσταση
του ελαττωματικού πράγματος με άλλο χωρίς ελάττωμα, δεδομένου
ότι η αξίωση του αγοραστή για αντικατάσταση του πράγματος που
αποχωρίστηκε από το γένος του που προσφέρεται είναι ουσιαστικά η
αρχική αξίωσή του, που απορρέει από τη σύμβαση της πώλησης, για
αυτούσια και προσήκουσα αναπλήρωση, αφού ο αγοραστής ζητώντας
αντικατάσταση, ζητεί στην ουσία και προσήκουσα εκπλήρωση, δηλαδή την
παροχή ενός άλλου (μη ελαττωματικού) πράγματος από το συμφωνηθέν
γένος. Απόσβεση της αρχικής αυτής αξιώσεως του αγοραστή επιφέρει
μόνο η επιλογή εκ μέρους του, ενός από τα άλλα ένδικα βοηθήματα
(αναστροφής, μείωση του τιμήματος ή αποζημίωσης). Ο νομοθέτης
ρυθμίζει ένδικα αυτή την ειδική μορφή της αρχικής αξίωσης του αγοραστή
για αυτούσια και προσήκουσα εκπλήρωση και τη μεταχειρίζεται όπως και τα
άλλα δικαιώματα που πηγάζουν από την προφορική ευθύνη του πωλητή,
αφού με ρητή διάταξη (άρθρο 559 εδ β), προβλέπεται ως προς την αξίωση
αντικατάστασης αναλογική εφαρμογή των άρθρων 546-549 και 551-551
ΑΚ.
Ειδικότερα δε ως προς την αξίωση αυτή επισημαίνονται τ’ ακόλουθα:
α) αν ο πωλητής αρνείται ν’ αντικαταστήσει το πράγμα, ο αγοραστής
δικαιούται είτε ν’ ασκήσει εναντίον του καταψηφιστική αγωγή ή ανταγωγή,
ζητώντας την καταδίκη του σε παροχή με ελαττωματικού πράγματος είτε
να τον περιαγάγει σε υπερημερία οφειλέτη και ν’ ασκήσει τα δικαιώματα
των άρθρων 343 επ., 383 επ. ΑΚ. Το δικαίωμα εξάλλου αντικατάστασης
μπορεί σαφώς ν’ ασκηθεί και με ένσταση κατά της αγωγής του πωλητή
για καταβολή του τιμήματος, η οποία εδώ λειτουργεί ως ένσταση της
μη προσήκουσας εκπλήρωσης της σύμβασης, οπότε ο αγοραστής
καταδικάζεται να καταβάλει το τίμημα με τον όρο της ταυτόχρονης
αντικαταστάσεως του πράγματος εκ μέρους του πωλητή. Είναι αυτονόητο
ότι ο αγοραστής που έχει δικαίωμα αντικαταστάσεως, δεν περιέρχεται
σε υπερημερία, οφειλέτη αρνούμενος να καταβάλει το τίμημα, εφόσον ο
πωλητής δεν αντικαθιστά το ελαττωματικό πράγμα. Με την άσκηση δε του
δικαιώματος της αντικαταστάσεως δεν ανατρέπεται (όπως στην περίπτωση
της αναστροφής) ούτε τροποποιείται η σύμβαση της πώλησης αλλά θίγεται
μόνο η δικαιοπραξία εκπλήρωσης και γι’ αυτό ο αγοραστής υποχρεώνεται
να επιστρέψει (ταυτόχρονα με την αντικατάσταση το ελαττωματικό
πράγμα μαζί με τα ωφελήματα που απεκόμισε απ’ αυτό), ενώ, αν είναι
ελαττωματικό και το νέο πράγμα, ο αγοραστής έχει και πάλι τα δικαιώματα
των άρθρων 559 και 561 ΑΚ.
Ακόμη, η αντικατάσταση του ελαττωματικού πράγματος μπορεί
και να συμφωνηθεί μεταξύ των μερών (άρθρο 361 ΑΚ), οπότε οι
αξιώσεις που απορρέουν από αυτή τη συμφωνία υπόκεινται στην
(συνηθισμένη) εικοσαετή παραγραφή του άρθρου 249 ΑΚ. Στην
προκειμένη όμως περίπτωση οι εναγόμενοι ενώ επικαλούνται συμφωνία
περί αντικαταστάσεως των ενδίκων ποσοτήτων ζυμαρικών λόγω των
αναφερομένων ελαττωμάτων αυτών συγχρόνως ισχυρίζονται ότι
συμφώνησαν έκπτωση δηλαδή μείωση του συμφωνηθέντος τιμήματός
τους και στη συνέχεια ενώ επικαλούνται την εκτέλεση της σχετικής
συμφωνίας περί αντικαταστάσεως των εμπορευμάτων η ενάγουσα
απέστειλε νέα ποσότητα, η οποία όμως είχε τα ίδια ελαττώματα με την
πρώτη, ισχυρίζονται ότι η τελευταία δεν προχώρησε συγχρόνως στην
έκδοση τιμολογίου ανάλογης έκπτωσης του συμφωνηθέντος τιμήματος
αυτών, όπως συμφωνήθηκε, με αποτέλεσμα ο σχετικός ισχυρισμός εκτός
της επί μέρους αοριστίας του (δεδομένου ότι ενώ αναφέρει ότι γενικώς
μεγάλη ποσότητα των εμπορευμάτων ήταν ελαττωματική στη συνέχεια
ισχυρίζεται ότι η συμφωνία για αντικατάστασή του, δεν προσδιορίζει
πότε έγινε, αφορούσε στην ποσότητα των ενδίκων εμπορευμάτων) να
είναι και αντιφατικός γιατί δεν προσδιορίζεται ποιο από τα επικαλούμενα
δύο δικαιώματά τους επέλεξε ν’ ασκήσει τελικώς η εναγομένη εκείνο της
αντικατάστασης ή εκείνο της μείωσης του τιμήματος των ελαττωματικών
εμπορευμάτων, πολύ δε περισσότερο εφόσον επικαλείται ότι και η
αντικατασταθείσα ποσότητα ήταν ελαττωματική οφείλει να προσδιορίσει
ποιο από τα διαζευκτικά παρεχόμενα σ’ αυτήν από το νόμο δικαιώματα
επιλέγει τελικώς και προβάλλει κατ’ ένσταση ώστε να κριθεί, αληθών
υποτιθεμένων των πραγματικών περιστατικών, αν τελικώς προβάλλει την
ένσταση της μη προσήκουσας εκπλήρωσης από την ενάγουσα της ένδικης
σύμβασης, οπότε η ίδια είναι υποχρεωμένη να καταβάλει το τίμημα με τον
όρο όμως της ταυτόχρονης αντικατάστασης του ελαττωματικού πράγματος
ή δεν έχει την υποχρέωση αυτή λόγω της συμφωνημένης μείωσης του
όλου τιμήματος, εφόσον γίνεται επίκληση ότι ολόκληρη η ένδικη ποσότητα
εμπορευμάτων ήταν ελαττωματική και επομένως δεν οφείλεται καθόλου
τίμημα.
Κατά συνέπεια απορριπτομένου του σχετικού ισχυρισμού πρέπει η αγωγή
να γίνει δεκτή ως βάσιμη και στην ουσία της και να υποχρεωθούν οι
εναγόμενοι εις ολόκληρον ο καθένας (οι δεύτερος και τρίτος με την
ιδιότητά τους, ως ομορρύθμων μελών της πρώτης) να υποχρεωθούν
να καταβάλουν στην ενάγουσα το ισάξιο εξήντα ενός εκατομμυρίων
τριακοσίων σαράντα έξι χιλιάδων οκτακοσίων ενενήντα επτά (61.346.897)
λιρεττών Ιταλίας, σε δραχμές κατά το χρόνο πληρωμής, νομιμοτόκως
κάθε επί μέρους ποσού από την επομένη ημέρα που έγινε απαιτητό
αυτό οι δεύτερος και τρίτος και με προσωπική τους κράτηση, ως μέσον
αναγκαστικής εκτέλεσης, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό. Η
απόφαση αυτή πρέπει κατά την κρίση του Δικαστηρίου να κηρυχθεί
προσωρινά εκτελεστή, γιατί η καθυστέρηση στην εκτέλεση μπορεί να
προξενήσει σημαντική ζημία στην ενάγουσα, λαμβανομένης υπόψη της
φύσεως της ένδικης διαφοράς ως εμπορικής (άρθρο 908 παρ. 1 περ. στ
του ΚΠολΔ), ενώ ακόμη οι εναγόμενοι πρέπει να καταδικασθούν στην
πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της ενάγουσας, εφόσον έχασαν την
προκειμένη δίκη (άρθρο 176 του ΚΠοΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.
Τέλος για την περίπτωση που ο απολειπόμενος θα ασκήσει ανακοπή
ερημοδικίας εναντίον της απόφασης αυτής, πρέπει να οριστεί το σε βάρος
του προκαταβλητέο παράβολο (άρθρα 501 παρ. 1, 505 παργ. 2 και 509
του ΚΠολΔ).
Με βάση τα παραπάνω πρέπει να γίνει δεκτή ως βάσιμη και στην
ουσία της και η αίτηση λήψεως του αιτουμένου από την ενάγουσα
ασφαλιστικού μέτρου και συγκεκριμένα της συντηρητικής κατασχέσεως
των περιουσιακών στοιχείων των καθών μέχρι του ποσού των 12.000.000
δρχ. προς εξασφάλιση της ένδικης απαίτησης της αιτούσας – ενάγουσας,
αφού η τελευταία αποδείχθηκε, ενώ ακόμη πιθανολογείται από την
κατάθεση του μάρτυρα της αιτούσας σε συνδυασμό με τα έγγραφα που
η τελευταία προσκομίζει καθώς και από το σύνολο των ισχυρισμών των
διαδίκων η ανασφαλής περιουσιακή κατάσταση των καθών, που δημιουργεί
κίνδυνο για την ικανοποίηση της ένδικης αξίωσης.
Στη συνέχεια αναφορικά με τη δεύτερη αγωγή, η εναγομένη αλλοδαπή
εταιρία αρνείται την επικαλουμένη συμφωνία περί αντιπροσώπευσης
και αποκλειστικής διάθεσης για ορισμένο χρόνο (πέντε ετών) των
προϊόντων της από την ενάγουσα, ισχυριζόμενη ότι επρόκειτο για
κοινές διαδοχικές συμβάσεις πωλήσεως των προϊόντων της προς την
τελευταία, επικουρικά δε ισχυρίζεται ότι και αν ακόμη γίνει δεκτό ότι
επρόκειτο για σύμβαση εμπορικής αντιπροσώπευσης της επικαλούμενης
πενταετούς διάρκειας υφίστατο από μέρους της σπουδαίος λόγος
καταγγελίας αυτής, συνιστάμενος στο γεγονός ότι η ενάγουσα δεν
της εξοφλούσε, όπως όφειλε, με βάση τους όρους της σύμβασής τους
την αξία των εμπορευμάτων που της πώλησε με βάση τα υπ’ αριθμ.
564/22-4-1994 και 565/22-4-1994 αναφερόμενα στη δική τους αγωγή
τιμολόγια, συνολικής αξίας 30.014.959 λιρέττες Ιταλίας μέσα στην
ορισθείσα προθεσμία ενενήντα (90) ημερών από την ημερομηνία
έκδοσης αυτών γενομένη έτσι υπερήμερη. Ο ισχυρισμός αυτός συνιστά
νόμιμη ένσταση καταλυτική της ένδικης αγωγής, στηριζόμενης στην
αναλογικά εφαρμοζόμενη στην προκειμένη περίπτωση διάταξη του
άρθρου 725 του ΑΚ, προαποδεικνύεται δε ως βάσιμος και στην ουσία
του ως προς το επικαλούμενο γεγονός της μη εξόφλησης της αξίας
των παραπάνω τιμολογίων και την εντεύθεν ύπαρξη σπουδαίου λόγου
καταγγελίας της σύμβασης, αφού η ενάγουσα συνομολογεί με τις
προτάσεις της ότι κατέθεσε προς απόκρουση εναντίον της πρώτης από
τις συνεκδικαζόμενες αγωγές, ότι, πράγματι δεν εξόφλησε το τίμημα
των πωληθέντων με τα κρίσιμα τιμολόγια ποσοτήτων εμπορευμάτων
μέσα στη συμφωνηθείσα προθεσμία των ενενήντα (90) ημερών από την
ημερομηνία έκδοσης αυτών και επομένως κατέστη, λαμβανομένου υπόψη
και του ότι ο συνεκτιμώμενος και στην παρούσα αγωγή ισχυρισμός της
περί μη εξόφλησης της αξίας των πωληθέντων εμπορευμάτων λόγω
ελαττωματικότητας αυτών και επομένως, όχι από δική της υπαιτιότητα,
είναι, όπως προαναφέρθηκε αόριστος. Κατά συνέπεια, παρέλκει να ταχθεί
σε βάρος της ενάγουσας θέμα απόδειξης της επικαλουμένης από αυτήν
συμφωνίας περί πενταετούς διάρκειας της ένδικης σύμβασης στην άκαιρη
καταγγελία της οποίας (κατά τους ισχυρισμούς της) στηρίζει την ένδικη
αξίωσή της αφού και αληθινού υποτιθέμενου του ισχυρισμού της αυτού
η εναγομένη, που κατήγγειλε για σπουδαίο λόγο τη σύμβαση πριν τη
λήψη της επικαλουμένης συμφωνημένης διάρκειάς της δεν υπέχει ευθύνη
αποζημίωσης. Συνακόλουθα πρέπει η αγωγή ν’ απορριφθεί στο σύνολό
της και να καταδικαστεί η ενάγουσα που έχασε τη δίκη στην πληρωμή της
δικαστικής δαπάνης των εναγομένων (άρθρο 176 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΕΝΩΝΕΙ και συνεκδικάζει τις υπ’ αυξ. αριθμ. κατάθεσης 5454/1995 και
17919/1995 αγωγές καθώς και την ασκηθείσα με τις προτάσεις της
ενάγουσας στην πρώτη αγωγή αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων.
ΔΙΚΑΖΕΙ ερήμην του δευτέρου εναγομένου στην πρώτη αγωγή και στην
αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και με παρόντες τους λοιπούς διαδίκους.
ΟΡΙΖΕΙ για την περίπτωση άσκησης από μέρους του ανακοπής ερημοδικίας
εναντίον της απόφασης αυτής κατά το μέρος της που αφορά στην (πρώτη)
αγωγή το προκαταβλητέο παράβολο, το ύψος του οποίου ορίζει σε εξήντα
χιλιάδες (60.000) δραχμές.
ΔΕΧΕΤΑΙ την πρώτη αγωγή.
ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ τους εναγομένους να καταβάλλουν στην ενάγουσα, εις
ολόκληρον ο καθένας, το ισάξιο σε δραχμές κατά το χρόνο πληρωμής,
εξήντα ενός εκατομμυρίων τριακοσίων σαράντα έξι χιλιάδων οκτακοσίων
ενενήντα επτά (61.346.897) λιρεττών Ιταλίας, νομιμοτόκως α) ποσό
είκοσι τέσσερα εκατομμύρια επτακόσια τριάντα οκτώ χιλιάδες τριάντα
τέσσερις (24.738.034) λιρέττες Ιταλίας από τις 23-7-1994, β) ποσό
πεντακοσίων είκοσι επτά χιλιάδων εννιακοσίων είκοσι πέντε (527.925)
λιρεττών Ιταλίας από τις 23-7-1994, γ) ποσό είκοσι οκτώ εκατομμυρίων
εξακοσίων ενενήντα χιλιάδων οκτακοσίων ογδόντα οκτώ (28.690.888)
λιρεττών Ιταλίας από τις 29-10-1994 και δ) ποσό δύο εκατομμυρίων
εξακοσίων σαράντα μιας χιλιάδων πενήντα (2.641.050) λιρεττών Ιταλίας
από τις 24-12-1994 μέχρι την πλήρη εξόφληση.
ΚΗΡΥΣΣΕΙ την απόφαση αυτή προσωρινώς εκτελεστή ως προς τις αμέσως
παραπάνω διατάξεις.
ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ εναντίον καθενός του δευτέρου και τρίτου των εναγομένων
προσωπική κράτηση με διάρκεια μέχρι τρεις (3) μήνες ως μέσον
αναγκαστικής εκτέλεσης της παρούσης.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους εναγόμενους στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης
της ενάγουσας ύψους τριακοσίων χιλιάδων (300.000) δραχμών.
ΔΕΧΕΤΑΙ την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ τη συντηρητική κατάσχεση κάθε κινητής και ακίνητης
περιουσίας των καθών που βρίσκεται στα δικά τους χέρια ή και τρίτων,
μέχρι του ποσού των δώδεκα εκατομμυρίων (12.000.000) δραχμών
προκειμένου να εξασφαλισθεί η απαίτηση της αιτούσας – ενάγουσας που
αναφέρεται στο σκεπτικό της παρούσας.
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την δεύτερη αγωγή.