Κατά τη διάταξη του άρθρου 3 παρ. 1 ΚΠολΔ, στη δικαιοδοσία των
πολιτικών δικαστηρίων υπάγονται Έλληνες και αλλοδαποί, εφόσον υπάρχει
αρμοδιότητα ελληνικού δικαστηρίου. Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται,
ως κανόνας, η διεθνής δικαιοδοσία των ελληνικών πολιτικών δικαστηρίων
και επί ιδιωτικών διεθνών διαφορών, εφόσον συνδέονται με την ελληνική
πολιτεία με κάποιο στοιχείο θεμελιωτικό της αρμοδιότητας ελληνικού
δικαστηρίου, σύμφωνα με τις διατάξεις, τις σχετικές με τη γενική ή τις
ειδικές δωσιδικίες. Εξάλλου, κατά τις διατάξεις των άρθρων 2 εδ. α' 5 και
53 της Συμβάσεως των Βρυξελλών του 1968 «Για τη Διεθνή Δικαιοδοσία
και Εκτέλεση Αποφάσεων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις», που
κυρώθηκε με το Ν. 1414/1988 και άρχισε να ισχύει στην Ελλάδα από
1-4-1989, με την επιφύλαξη των διατάξεων της παρούσας συμβάσεως,
τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος συμβαλλόμενου
κράτους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους αυτού,
ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους. Πρόσωπο που έχει την κατοικία
του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους μπορεί να εναχθεί σε άλλο
συμβαλλόμενο κράτος, ως προς τις διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον
του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί
η παροχή. Για την εφαρμογή της παρούσας συμβάσεως, η έδρα των
εταιριών και νομικών προσώπων εξομοιώνεται προς την κατοικία. Από
το συνδυασμό των διατάξεων αυτών, προκύπτει ότι τα πρόσωπα που
έχουν την κατοικία ή την έδρα τους στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους,
ενάγονται, κατά κανόνα, ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους αυτού,
ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους. Πρόσωπο (φυσικό ή νομικό) που
έχει την κατοικία ή την έδρα του αντίστοιχα, στο έδαφος συμβαλλόμενου
κράτους, μπορεί, ως προς τις διαφορές από σύμβαση, να εναχθεί και
ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να
εκπληρωθεί η επίδικη παροχή, εφόσον ο τόπος αυτός είναι στο έδαφος
άλλου συμβαλλόμενου κράτους. Πρόκειται, δηλαδή, για τη σημαντικότερη
ειδική βάση διεθνούς δικαιοδοσίας από εκείνες που προβλέπονται στο
άρθρο 5 της Συμβάσεως και που είναι συντρέχουσες προς εκείνη της
κατοικίας, ή της έδρας του εναγόμενου ή προς άλλες ειδικές βάσεις. Το
άρθρο 33 του ΚΙΙολΔ είναι ευρύτερο από το άρθρο 5 της Συμβάσεως των
Βρυξελλών, αφού αναφέρεται γενικά στις δικαιοπραξίες (άρα και στις
μονομερείς) και ορίζει ως στοιχείο καθορισμού της διεθνούς δικαιοδοσίας
και τον τόπο καταρτίσεως της δικαιοπραξίας. Η διεθνής Σύμβαση των
Βρυξελλών από την επικύρωσή της με τον προαναφερόμενο νόμο και
τη θέση της σε ισχύ, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού
ελληνικού δικαίου και οι διατάξεις της υπερισχύουν από κάθε άλλη
αντίθετη διάταξη του εθνικού δικαίου (άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος).
Περαιτέρω, ο τόπος όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η οφειλή
προσδιορίζεται σύμφωνα με το δίκαιο που διέπει την επίδικη υποχρέωση
κατά τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του δικαστηρίου ενώπιον
του οποίου εκδικάζεται η υπόθεση (ΔΕυρΚ 6.10.1976 (υποθ. Tessili/
Dunlop) αποφ. 12/76, ΣυλλΝομολ 1976, 1473 επ.).
Εξάλλου, για τον καθορισμό του τόπου εκπληρώσεως στο άρθρο 5
σημ. 1 της Συμβάσεως των Βρυξελλών κρίσιμη είναι η παροχή, η οποία
αντιστοιχεί στη συμβατική αξίωση που αποτελεί τη βάση του αντικειμένου
της δίκης. Σε δίκη, συνεπώς, ενός αποκλειστικού αντιπροσώπου πωλήσεων
εναντίον του προμηθευτή του, επειδή παραβίασε την αποκλειστικότητα
της σχέσεως αντιπροσωπείας, η έκφραση «παροχή» στο άρθρο 5
σημ. 1 της ΣυμΒρ αναφέρεται στην παροχή που αποτελεί τη βάση
της αγωγής, ήτοι τη συμβατική παροχή του παραχωρήσαντος την
αποκλειστικότητα, που αντιστοιχεί στη συμβατική αξίωση, επάνω στην
οποία στηρίζει ο αποκλειστικός αντιπρόσωπος πωλήσεων το αίτημά του.
Σε δίκη για τις συνέπειες της παραβάσεως της συμβάσεως αποκλειστικής
αντιπροσωπείας εκ μέρους του προμηθευτή, που κατευθύνεται στην
πληρωμή αποζημιώσεως ή στη λύση της συμβάσεως, ως «παροχή» κατά
την έννοια του άρθρου 5 σημ. 1 ΣυμΒρ θα πρέπει να νοηθεί η κύρια
υποχρέωση του παραχωρήσαντος την αποκλειστικότητα και της οποίας τη
μη εκπλήρωση επικαλείται ο αποκλειστικός διανομέας για να θεμελιώσει
την αγωγή αποζημιώσεως ή τη λύση της συμβάσεως, ανεξαρτήτως του αν
οι συνέπειες της παραβάσεως ρυθμίζονται από το νόμο και ασχέτως από
το πώς χαρακτηρίζεται η υποχρέωση αποζημιώσεως από το εθνικό δίκαιο
(ΔΕυρΚ 6.10.1976 (υποθ. De BIoos/Bouyer) ΣυλλΝομολ 1976, 1497 επ.).
Με την κρινόμενη αγωγή η ενάγουσα -μετά τον περιορισμό επιτρεπτώς
(άρθρο 223 ΚΠολΔ) του καταψηφιστικού αιτήματος σε αναγνωριστικό-
εκθέτει ότι δυνάμει προφορικής συμφωνίας αποκλειστικής διανομής
των προϊόντων της εναγομένης αλλοδαπής εταιρίας, εξασφάλισε το
αποκλειστικό δικαίωμα εισαγωγής και διανομής στην Ελλάδα των
υποδημάτων Camel που παράγει και διαθέτει στην Ευρώπη η εναγομένη.
Ότι η τελευταία στις 5-2-1998, χωρίς σπουδαίο λόγο, κατήγγειλε την
μεταξύ τους σύμβαση αποκλειστικής διανομής. Ότι η ενάγουσα, συνεπεία
της άκυρης ως άνω καταγγελίας της επίδικης σύμβασης, υπέστη ζημία
που ανέρχεται συνολικά σε 777.114.918 (49.556.175 + 713.811.358
+ 13.747.385) δραχμές. Με βάση τα παραπάνω η ενάγουσα ζητεί να
αναγνωριστεί ότι η εναγομένη οφείλει να της καταβάλει το ανωτέρω ποσό
ως αποζημίωσή της, καθώς και το ποσό των 300.000.000 δραχμών ως
χρηματική της ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που υπέστη από την
συμπεριφορά της εναγομένης. Εφόσον όμως στην προκειμένη περίπτωση,
κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή, η κύρια οφειλή της εναγομένης είναι η
προμήθεια αποκλειστικά στην ενάγουσα υποδημάτων με το σήμα Camel,
ήτοι η παράδοση εμπορευμάτων προς αυτήν, τόπος εκπλήρωσης της
παροχής είναι ο τόπος όπου ο οφειλέτης έχει την κατοικία του ή την έδρα
του (άρθρο 320 ΑΚ). Άρα, αφού η εναγομένη έχει την έδρα της στην
Γερμανία και ενόψει του ότι η σύμβαση των Βρυξελλών ισχύει ως προς
αμφότερες τις διάδικες εταιρίες, οι οποίες έχουν την έδρα τους στην Αθήνα
και στο Κόρνβεστχαϊμ της Γερμανίας αντίστοιχα, τα ελληνικά δικαστήρια
στερούνται, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη νομική σκέψη της
παρούσας, διεθνή δικαιοδοσία για την εκδίκαση της παρούσας διαφοράς.
Επομένως πρέπει να γίνει δεκτή ως βάσιμη η ένσταση της εναγομένης
αλλοδαπής εταιρίας, την οποία παραδεκτά προέβαλε η τελευταία και η
αγωγή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 4 ΚΠολΔ, να απορριφθεί
για έλλειψη δικαιοδοσίας του παρόντος δικαστηρίου να την δικάσει. Τα
δικαστικά έξοδα πρέπει να συμψηφιστούν μεταξύ των διαδίκων κατ’ άρθρο
179 ΚΠολΔ.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων.
Απορρίπτει την αγωγή.