Η διαφορά έχει εισαχθεί με την από 20 Ιουλίου 1996 αγωγή της ήδη
αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.
Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10549/1997 μη οριστική, 7644/2001 οριστική
του ίδιου δικαστηρίου και 5750/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση
των τελευταίων παραπάνω αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την
από 4-12-2002 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που
εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται
πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ελευθέριος Τσακόπουλος ανέγνωσε
την από 10 Φεβρουαρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την
απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας
ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης
την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη
δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, κατά το άρθρο 3 του ΚΠολΔ, πέραν των εξαιρέσεων που ορίζονται
στην παράγραφο 2 αυτού και περί των οποίων δεν πρόκειται, «στη
δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων υπάγονται έλληνες και αλλοδαποί,
εφόσον υπάρχει αρμοδιότητα ελληνικού δικαστηρίου». Κατά δε το άρθρο
33 εδάφιο α΄ του ίδιου Κώδικα «διαφορές που αφορούν την ύπαρξη ή
το κύρος δικαιοπραξίας εν ζωή και όλα τα δικαιώματα που πηγάζουν από
αυτήν, μπορούν να εισαχθούν και στο δικαστήριο, στην περιφέρεια του
οποίου βρίσκεται ο τόπος όπου καταρτίσθηκε η δικαιοπραξία ή όπου πρέπει
να εκπληρωθεί η παροχή». Αναφορικά όμως με τους κατοίκους χωρών
που έχουν προσχωρήσει στη Σύμβαση των Βρυξελλών της 27.9.1968
και στα δύο Πρωτόκολλα του Λουξεμβούργου της 3.6.1971 και της
9.10.1978 (όπως η Γερμανία και η Ελλάδα, η οποία την κύρωσε με το
νόμο 1814/1988), εφαρμόζεται η Σύμβαση αυτή, ως περιέχουσα ειδικές
περί του θέματος διατάξεις, και όχι η Α.Κ. 33. Κατά το άρθρο 5 αριθμ. 1
της εν λόγω Σύμβασης, η οποία από 1.3.2002 αντικαταστάθηκε από τον
Κανονισμό 44/2001 του Συμβουλίου της 22.12.2000, «πρόσωπο που έχει
την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους μπορεί να εναχθεί
σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον
του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί
η παροχή». Ο τόπος εκπληρώσεως της παροχής προσδιορίζεται από το
δίκαιο που διέπει τη σύμβαση. Περαιτέρω, το πρώτο εδάφιο του άρθρου
17 της Σύμβασης ορίζει ότι «αν τα μέρη, από τα οποία ένα τουλάχιστον
έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, συμφώνησαν,
είτε γραπτά είτε προφορικά με γραπτή επιβεβαίωση, ότι ένα δικαστήριο
ή τα δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους θα δικάζουν τις διαφορές που
έχουν προκύψει ή που θα προκύψουν από συγκεκριμένη έννομη σχέση, το
δικαστήριο αυτό ή τα δικαστήρια του κράτους αυτού έχουν αποκλειστική
διεθνή δικαιοδοσία». Κατά την αληθή έννοια της ως άνω διατάξεως, η
συμφωνία παρεκτάσεως που προβλέπεται από αυτή πρέπει να είναι σε
κάθε περίπτωση γραπτή, και αν ακόμα η σύμβαση στην οποία αφορά
καταρτίσθηκε προφορικά, και επί πλέον ειδική, υπό την έννοια ότι δεν
αρκεί να αναφέρεται σε έντυπους γενικούς όρους συναλλαγών, οι οποίοι
περιέχονται σε τιμολόγια ή δελτία αποστολής εμπορευμάτων. Εξ άλλου,
το άρθρο 3 § 1 εδάφιο α΄ της Σύμβασης της Ρώμης της 19.6.1980,
που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 1792/1988, ορίζει ότι «η
σύμβαση διέπεται από το δίκαιο που επέλεξαν τα συμβαλλόμενα μέρη».
Το άρθρο 4 § 1 ορίζει ότι η σύμβαση, την οποία τα μέρη δεν υπέβαλαν
στη ρύθμιση του δικαίου ορισμένης Πολιτείας, «διέπεται από το δίκαιο
της χώρας με την οποία συνδέεται στενότερα». Σύμφωνα με τη δεύτερη
παράγραφο του ίδιου άρθρου «τεκμαίρεται ότι η σύμβαση συνδέεται
στενότερα με τη χώρα όπου ο συμβαλλόμενος που οφείλει να εκπληρώσει
τη χαρακτηριστική παροχή έχει, κατά το χρόνο σύναψης της σύμβασης, τη
συνήθη διαμονή του ή, αν πρόκειται για εταιρία, ένωση ή νομικό πρόσωπο,
την κεντρική του διοίκηση. Αν όμως η σύμβαση συνάπτεται κατά την
άσκηση της επαγγελματικής δραστηριότητας του συμβαλλόμενου αυτού,
η χώρα αυτή είναι ή χώρα όπου βρίσκεται η κύρια εγκατάστασή του ή,
αν σύμφωνα με τη σύμβαση η παροχή πρέπει να εκπληρωθεί όχι από
την κύρια αλλά από άλλη εγκατάσταση, η χώρα όπου βρίσκεται η άλλη
αυτή εγκατάσταση». Κατά την αληθή έννοια της πιο πάνω διατάξεως,
χαρακτηριστική είναι η παροχή από την οποία προσδιορίζεται το είδος
της συμβάσεως. ΄Ετσι, χαρακτηριστική είναι η παροχή του πωλητή, του
εκμισθωτή, του εργολάβου κλπ και όχι η χρηματική αντιπαροχή του
αγοραστή, του μισθωτή ή του εργοδότη.
Εν προκειμένω, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλομένης, βάσει
των οποίων θα κριθεί η αναιρετική πλημμέλεια που της καταλογίζεται,
μεταξύ των διαδίκων συνήφθη σύμβαση με την οποία η αναιρεσίβλητη
ανέλαβε την αποκλειστική διανομή στην Ελλάδα των προϊόντων της
αναιρεσείουσας γερμανικής εταιρίας. Κατά τη σύναψή της δεν καθορίσθηκε
ποίου Κράτους τα δικαστήρια έχουν διεθνή δικαιοδοσία να δικάσουν
τις διαφορές που αναφύονται από αυτή. Και ναι μεν στους έντυπους
γενικούς όρους συναλλαγών που είχαν καταχωρισθεί στην πίσω σελίδα
των τιμολογίων, τα οποία εξέδιδε η αναιρεσείουσα και αποστέλλονταν κάθε
φορά στην αναιρεσίβλητο, αναγραφόταν ότι αρμόδια ήταν τα γερμανικά
δικαστήρια, η αναγραφή όμως αυτή, ως παρεμβληθείσα μεταξύ γενικών
εντύπων όρων συναλλαγών, δεν ισοδυναμεί με την «γραπτή επιβεβαίωση»
που αξιώνει το άρθρο 17 εδάφιο α΄ της προεκτεθείσης Συμβάσεως των
Βρυξελλών. Κατ` ακολουθίαν, ο τόπος παροχής, ως στοιχείο θεμελιωτικό
της διεθνούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, θα προσδιορισθεί από το
δίκαιο που διέπει τη σύμβαση. Τούτο δε πάλι, αν δεν έχει επιλεγεί από
τα συμβαλλόμενα μέρη, είναι, σύμφωνα με το προεκτεθέν άρθρο 4 της
Συμβάσεως της Ρώμης, το δίκαιο της χώρας με την οποία η σύμβαση
συνδέεται στενότερα, τέτοια δε κατά τεκμήριο είναι η χώρα όπου ο
συμβαλλόμενος που οφείλει να εκπληρώσει τη χαρακτηριστική παροχή
έχει, κατά το χρόνο σύναψης της σύμβασης, τη συνήθη διαμονή του ή,
αν πρόκειται για εταιρία, ένωση ή νομικό πρόσωπο, την κεντρική του
διοίκηση. -
Ως εκ της μορφής αυτής της μεταξύ των διαδίκων καταρτισθείσης
συμβάσεως, χαρακτηριστική είναι η παροχή του διανομέα, η οποία ήταν
εκπληρωτέα στην Ελλάδα. Συνεπώς, αφού τα συμβαλλόμενα μέρη δεν
είχαν υποβληθεί στη ρύθμιση του δικαίου συγκεκριμένης Πολιτείας,
όπως εμμέσως πλην σαφώς δέχθηκε η προσβαλλομένη, η σύμβαση αυτή
ρυθμίζεται από το ουσιαστικό ελληνικό δίκαιο, μέρος του οποίου αποτελεί
και η δια του ν. 1792/1988 κυρωθείσα Σύμβαση της Ρώμης. Εκ τούτων
έπεται ότι στην Ελλάδα βρίσκεται ο τόπος όπου έπρεπε να εκπληρωθεί η
χαρακτηριστική παροχή, εντεύθεν δε, τα ελληνικά δικαστήρια είχαν τοπική
αρμοδιότητα, και, κατ` επέκταση, διεθνή δικαιοδοσία να επιληφθούν της
συγκεκριμένης διαφοράς. Συνεπώς, με το να δεχθεί τα ίδια, αν και με
διαφορετική εν μέρει αιτιολογία, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έσφαλε,
ο δε περί του εναντίου πρώτος λόγος αναιρέσεως που της καταλογίζει την
πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 4 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος.
Επειδή, η σύμβαση που καταρτίζεται μεταξύ εμπόρων, βάσει της οποίας
το ένα μέρος αναλαμβάνει την αποκλειστική διανομή των εμπορευμάτων
του άλλου σε ορισμένη περιφέρεια, αποτελεί ιδιόρρυθμη εμπορικού
χαρακτήρα σύμβαση συνεργασίας που προσομοιάζει με την εμπορική
αντιπροσωπεία, προς την οποία ταυτίζεται, κατά τα ουσιώδη αυτής
στοιχεία, και η σύμβαση παραγγελίας, διέπεται δε από τις ειδικότερες
συμφωνίες των συμβαλλομένων (Α.Κ. 361), σε συνδυασμό με τα άρθρα
90 επ. ΕμπΝ και 713 επ. Α.Κ. Κατ` εφαρμογή των διατάξεων αυτών
και ιδίως του άρθρου 722 Α.Κ, που ορίζει ότι ο εντολέας οφείλει να
αποδώσει στον εντολοδόχο οτιδήποτε αυτός δαπάνησε για την κανονική
εκτέλεση της εντολής, σε συνδυασμό με το άρθρο 288 Α.Κ, κατά το
οποίο ο οφειλέτης έχει υποχρέωση να εκπληρώσει την παροχή όπως
απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη,
έπεται ότι ο αποκλειστικός διανομέας που είναι υποχρεωμένος για τη
λειτουργία της σύμβασης να διατηρεί απόθεμα ανταλλακτικών, δικαιούται
με αγωγή του να ζητήσει το ποσό που δαπάνησε για την αγορά αυτών,
εντός των συμφωνημένων, άλλως των απολύτως αναγκαίων, ορίων, και
τα οποία, μετά την καταγγελία της σύμβασης, αδυνατεί πλέον να διαθέσει
σε τρίτους. Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 216 § 1 του ΚΠολΔ, το
δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει, πλην άλλων, α) σαφή έκθεση
των γεγονότων που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και
δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου,
β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και γ) ορισμένο
αίτημα. Στα υπό στοιχείο α΄ περιστατικά ανήκουν αφ` ενός μεν αυτά
που επιφέρουν την κτήση του επιδίκου δικαιώματος στο πρόσωπο του
ενάγοντος και αφ` ετέρου, εκείνα που ιστορούν την προσβολή αυτού
και δικαιολογούν την άσκησή του κατά του εναγομένου. Τα εν λόγω
περιστατικά συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής και, όπως ορίζει το
άρθρο 224 ΚΠολΔ, δεν επιτρέπεται να μεταβληθούν μετά την έναρξη της
εκκρεμοδικίας. Στη βάση όμως της αγωγής δεν εμπίπτουν και, επομένως,
στην κύρωση του απαραδέκτου της μεταβολής αυτής δεν υπόκεινται
όλα τα περιστατικά που σχετίζονται με το επίδικο δικαίωμα, αλλά μόνον
εκείνα που φανερώνουν την κτήση αυτού στο πρόσωπο του ενάγοντος
και την προσβολή του εκ μέρους του εναγομένου. ΄Ετσι, στοιχείο της
εκ του άνω άρθρου 722 Α.Κ. αγωγής είναι η κατάρτιση και η εκτέλεση
της σύμβασης εντολής, καθώς και οι δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε
ο ενάγων για την κανονική εκτέλεσή της. Εφόσον δε οι δαπάνες έγιναν
για την προμήθεια υλικών, που ήταν απαραίτητα για να λειτουργήσει η
σύμβαση, ο προσδιορισμός αυτών κατ` είδος και αξία είναι αναγκαίος
για να θεωρηθεί πλήρης η ιστορική βάση της αγωγής. Συνεπώς, δεν
εμπίπτει σε αυτή ούτε το αν ο ενάγων συνήψε προσωπικώς τη σύμβαση
με τον εναγόμενο ή υπεισήλθε σε αυτή, κατόπιν διαδοχής του αρχικού
αντισυμβαλλομένου ή, προκειμένου περί εταιρίας, αν αυτή προήλθε από
μετατροπή άλλης, ούτε ο λόγος για τον οποίο καταγγέλθηκε η σύμβαση
από τον εναγόμενο.
Τα στοιχεία αυτά είναι άσχετα προς την ιστορική βάση της αγωγής,
μπορούν δε να προκύψουν εκ των αποδείξεων.
Εν προκειμένω, η αναιρεσίβλητη εξέθεσε στην αγωγή της ότι το έτος
1975 η εταιρία με την επωνυμία «..........» συνήψε με την αναιρεσείουσα
σύμβαση αποκλειστικής διανομής των προϊόντων της, ήτοι των οπτικών
ειδών που η τελευταία παρήγε στο Μόναχο της Γερμανίας, εντός των
ορίων της ελληνικής επικράτειας. Η διανομέας εταιρία μετετράπη το
έτος 1986 σε «.......... ......... » και το 1991 σε «...........». Η ανωτέρω
σύμβαση λύθηκε την 1.4.1995, ύστερα από μονομερή καταγγελία της
αναιρεσείουσας, εντεύθεν δε ζητήθηκε, πλην άλλων, η καταδίκη της στην
καταβολή της δαπάνης, στην οποία είχε υποβληθεί η αναιρεσίβλητη για
την διατήρηση αποθέματος με τα ειδικώς προσδιορισθέντα εμπορεύματα,
τα οποία ήταν αναγκαία για την κανονική εκτέλεση της συμβάσεως.
Με προσθήκη όμως που έγινε στις προτάσεις της πρώτης πρωτοδίκου
συζητήσεως, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη διευκρίνισε ότι η ανάμειξή
της στην ως άνω σύμβαση δεν προήλθε από μετατροπή της αρχικής
αντισυμβαλλομένης εταιρίας, αλλά από διαδοχή αυτής, γεγονός το
οποίο δέχθηκε και το Εφετείο. Το στοιχείο όμως αυτό, εκτιμώμενο ως
αποσαφηνίζον είτε την ιστορική προέλευση της αναιρεσίβλητης, είτε τον
τρόπο με τον οποίο αυτή αναμείχθηκε στη σύμβαση διανομής, χωρίς
να επηρεάζει καθόλου τα περιστατικά που συνεπάγονται την κτήση του
δικαιώματος στο πρόσωπο της ενάγουσας, δεν εμπίπτει στην ιστορική
βάση της αγωγής και, άρα, δεν αποτελεί «πράγμα» κατά την έννοια
των εδαφίων 8 και 10 του άρθρου 559. Συνεπώς, με το να λάβει υπόψη
καίτοι προταθέν με την προσθήκη των προτάσεών της και μάλιστα χωρίς
προηγουμένως να διατάξει περί αυτού απόδειξη, η προσβαλλόμενη
απόφαση δεν υπέπεσε στις πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 8, 10
και 14 του ΚΠολΔ, οι δε περί του εναντίου δεύτερος, τρίτος και τέταρτος
λόγοι αναιρέσεως είναι, κατά το μέρος τούτο, απαράδεκτοι. Τέλος: α) ο
δεύτερος λόγος αναιρέσεως, στο μέτρο που μέμφεται την προσβαλλομένη
ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη ισχυρισμούς που η αναιρεσίβλητη είχε
προβάλει πρωτοδίκως, χωρίς όμως να τους επαναφέρει ενώπιον του
δευτεροβαθμίου δικαστηρίου κατά τον τρόπο που ορίζει το άρθρο 240
ΚΠολΔ, είναι αόριστος, καθόσον δεν προσδιορίζεται ποίους τέτοιους
ισχυρισμούς το Εφετείο έλαβε υπόψη του παρά το νόμο. β) Ο εκ του
άρθρου 559 αριθμ. 10 ΚΠολΔ τρίτος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος
που αιτιάται ότι το Εφετείο δέχθηκε την αγωγή χωρίς απόδειξη, είναι
αβάσιμος, αφού στην προσβαλλόμενη απόφαση ρητώς μνημονεύονται
τα αποδεικτικά μέσα, από την αξιολόγηση και στάθμιση των οποίων το
δικαστήριο μόρφωσε την κρίση του για την βασιμότητα της αγωγής, ενώ
γ) ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που καταλογίζει στην
προσβαλλομένη πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, εκ
του ότι δεν απέρριψε ως αόριστη την αγωγή, επειδή δεν αναφέρει «την
αναγκαιότητα του κατά τον τερματισμό της συνεργασίας υφιστάμενου
αποθέματος» είναι αβάσιμος, καθόσον ρητώς αναφέρεται στο δικόγραφο
της αγωγής ότι το απόθεμα εμπορευμάτων και οι δαπάνες στις οποίες
υποβλήθηκε για να το δημιουργήσει ήταν αναγκαίες για την κανονική
εκπλήρωση των συμβατικών της υποχρεώσεων.
Επειδή, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα ακόλουθα:
Η αναιρεσείουσα είναι εταιρία παραγωγής οπτικών ειδών και εδρεύει
στο Μόναχο της Γερμανίας. Το έτος 1979, η εν λόγω εταιρία συνήψε με
τον ............ προφορική σύμβαση αποκλειστικής διανομής των προϊόντων
της στη Ελλάδα. Το έτος 1987 συστήθηκε η εταιρία με την επωνυμία
«....................», με εταίρους τον ως άνω .......... και τη θυγατέρα
του ......... , η οποία (εταιρία) υπεισήλθε στη σύμβαση αποκλειστικής
διανομής, διαδεχθείσα το φυσικό πρόσωπο του ................ . Το έτος 1991
συστήθηκε η αναιρεσίβλητη ομόρρυθμη εταιρία, αποτελούμενη από τις
θυγατέρες του ............ , ήτοι τις ................ , η οποία διαδέχθηκε την
εταιρία «.............και .....» στα εκ της ανωτέρω συμβάσεως δικαιώματα και
υποχρεώσεις της. Τη σειρά αυτή των διαδοχών γνώριζε η αναιρεσείουσα,
η οποία είχε συναινέσει σε αυτό, όπως προκύπτει τόσο από τα εκδιδόμενα
εκ μέρους της τιμολόγια, στα οποία διαδοχικά αναγράφεται ως αγοραστής
των εμπορευμάτων αρχικώς μεν ο ......... , κατά τα έτη 1987 - 1991 η
εταιρία «......................» και μετέπειτα η αναιρεσίβλητη, όσο και από το
γεγονός ότι η αναιρεσείουσα ουδέποτε αμφισβήτησε την μεταξύ αυτής
και της αναιρεσίβλητης συνεργασία. Μετά την ανάμειξη της τελευταίας ως
αποκλειστικής διανομέως των προϊόντων της αναιρεσείουσας, οι πωλήσεις
στην Ελλάδα παρουσίασαν μία ταχέως επιδεινούμενη συρρίκνωση, γεγονός
για το οποίο η παραγωγός, με την από 24.11.1993 επιστολή της, εξέφρασε
τη δυσαρέσκειά της προς την αναιρεσίβλητη.
Εν όψει της καταστάσεως αυτής, μεταξύ των εκπροσώπων των διαδίκων
πραγματοποιήθηκαν την 24.11.1993 και 2.5.1994 δύο συναντήσεις στην
έδρα της αναιρεσείουσας στο Μόναχο της Γερμανίας, κατά τις οποίες
ετέθη ως ενδεχόμενο ο τερματισμός της συνεργασίας των διαδίκων.
Ακολούθως, λόγω της συνεχιζόμενης δυσπραγίας, με την από 31.1.1995
επιστολή της η αναιρεσείουσα δήλωσε προς την αναιρεσίβλητη ότι
καταγγέλλει την μεταξύ τους σύμβαση από 1.4.1995 και της χορήγησε
προθεσμία έξι μηνών, ήτοι μέχρι της 30.9.1995, μέσα στην οποία θα
είχε το δικαίωμα να προβαίνει σε πωλήσεις προϊόντων από το απόθεμα
που είχε σχηματίσει, προκειμένου να πετύχει τη μείωσή του. Παρά ταύτα
όμως, κατά τη λήξη της ανωτέρω προθεσμίας παρέμεινε στα χέρια της
αναιρεσίβλητης ποσότητα εμπορευμάτων συνολικής αξίας 566.433,94
γερμανικών μάρκων, τα οποία είχε αγοράσει από την αναιρεσείουσα,
συμμορφούμενη σε όρο της μεταξύ αυτών λειτουργούσης συμβάσεως
αποκλειστικής διανομής, που ήταν απαραίτητα για την κανονική εκτέλεση
αυτής, και τα οποία πλέον της ήταν εντελώς άχρηστα. Εν όψει τούτων,
αλλά και των αρχών της καλής πίστης και των χρηστών ηθών, επί των
βάσει των οποίων πρέπει να ερμηνεύονται και εκτελούνται οι συμβάσεις,
η προσβαλλόμενη απόφαση υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να καταβάλει
στην αναιρεσίβλητη το ως άνω ποσό, που παριστά τη δαπάνη στην οποία
η τελευταία υποβλήθηκε για την κανονική εκτέλεση της μεταξύ τους
συμβάσεως. Με αυτά που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε
πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν
εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των διατάξεων
των άρθρων 288, 361, 713, 722 Α.Κ. και 90 επ. ΕμπΝ, τις οποίες δεν
παραβίασε, απ` ευθείας ή εκ πλαγίου, όσα δε αντίθετα υποστηρίζονται με
τους πέμπτο και έκτο λόγους αναιρέσεως, που αιτιώνται για πλημμέλειες
από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμα. Αβάσιμος επίσης,
ως επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, είναι και ο αιτιώμενος για ευθεία
παραβίαση του άρθρου 8 του π.δ. 219/1991 έκτος λόγος αναιρέσεως,
καθόσον η διάταξη αυτή ούτε εφαρμόσθηκε, ούτε είχε εν προκειμένω
εφαρμογή.
Επειδή, κατά το άρθρο 340 του ΚΠολΔ, εκτός από τις περιπτώσεις που
προβλέπει ρητώς ο νόμος, το δικαστήριο κρίνει ελεύθερα τα αποδεικτικά
μέσα και αποφασίζει κατά συνείδηση αν οι ισχυρισμοί είναι αληθινοί.
Στην απόφαση πρέπει να αναφέρονται οι λόγοι που οδήγησαν το δικαστή
να σχηματίσει την πεποίθησή του. Κατά την αληθή έννοια της εν λόγω
διατάξεως, η αξιοπιστία των μαρτύρων και η εκτίμηση των καταθέσεών
τους απόκειται στην κυριαρχική εξουσία του δικαστηρίου της ουσίας, το
οποίο δεν υποχρεούται να αιτιολογήσει την περί τούτου κρίση του. Τούτο
δε γιατί η έλλειψη αιτιολογίας οδηγεί σε αναίρεση μόνον όταν με αυτή
παραβιάζεται εκ πλαγίου διάταξη ουσιαστική και όχι δικονομική, όπως
είναι η του άρθρου 340 ΚΠολΔ. Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 559 αριθμ.19
ΚΠολΔ πέμπτος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που μέμφεται την
προσβαλλομένη για έλλειψη νομίμου βάσεως, εκ του ότι δεν παραθέτει
αναλυτικά τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία μόρφωσε την προεκτεθείσα
κρίση της, είναι απαράδεκτος. Απαράδεκτη επίσης είναι η αίτηση και κατά
το μέρος που προσβάλλει την πρωτόδικη απόφαση, δοθέντος ότι αυτή έχει
ήδη ενσωματωθεί στην εφετειακή, μη υποκείμενη, εντεύθεν, σε αυτοτελή
προσβολή.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 4 Δεκεμβρίου 2002 αίτηση της γερμανικής ανώνυμης
εταιρίας
με την επωνυμία «.......................», για αναίρεση της υπ` αριθμόν
5750/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών και της υπ` αριθμόν
7644/2001
αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και