Αριθµός  349/2012  
 
ΤΟ  ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  ΤΟΥ  ΑΡΕΙΟΥ  ΠΑΓΟΥ   
 
∆' Πολιτικό  Τµήµα   
 
Συγκροτήθηκε  από  τους  ∆ικαστές : Σπυρίδωνα  Ζιάκα , Προεδρεύοντα  Αρεοπαγίτη  
(κωλυοµένου  του  Αντιπροέδρου  Χαράλαµπου  Ζώη ), Βασιλική  Θάνου  - Χριστοφίλου , 
Παναγιώτη  Ρουµπή , Βασίλειο  Λαµπρόπουλο  και Μαρία  Βασιλάκη -Φραγκίσκου , Αρεοπαγίτες .  
Συνήλθε  σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  Κατάστηµά  του  στις  27 Ιανουαρίου  2012, µε  την  
παρουσία  και της  Γραµµατέως  Ελένης  Τσιουρή , για  να  δικάσει µεταξύ :  
 
Των  αναιρεσειόντων : 1. Της  εταιρίας  µε  την  επωνυµία  "…" , που  εδρεύει στο  Ωρολόγιο  Κύµης  
και εκπροσωπείται  νόµιµα , 2. Της  εταιρίας  µε  την  επωνυµία  "…", που  εδρεύει στο  Μονόδρι 
Ευβοίας  και εκπροσωπείται  νόµιµα , 3. Κ. Π., κατοίκου  ... και 4. Κ. Π., κατοίκου  ..., οι οποίοι 
εκπροσωπήθηκαν  δια  του  πληρεξουσίου  δικηγόρου  τους  Ευάγγελο  Βασιλακάκη  και 
κατέθεσαν  προτάσεις .  
 
Της  αναιρεσιβλήτου : Της  εταιρίας  µε  την  επωνυµία  "…", που  εδρεύει στην  Ολλανδία  και 
εκπροσωπείται  νόµιµα , η οποία  εκπροσωπήθηκε  δια  των  πληρεξουσίων  δικηγόρων  της  
Κρίτωνα  Μεταξόπουλου  και Παρασκευή  Βασιλοπούλου  και κατέθεσε  προτάσεις .  
 
Η ένδικη  διαφορά  άρχισε  µε  την  από  1-6-2004 αίτηση  της  ήδη  αναιρεσιβλήτου , που  
κατατέθηκε  στο  Μονοµελές  Πρωτοδικείο  Χαλκίδας . Εκδόθηκαν  οι αποφάσεις : 470/2004 
οριστική  του  ίδιου  ∆ικαστηρίου  και 318/2007 του  Εφετείου  Αθηνών  ( Μεταβατική  έδρα  
Χαλκίδας ). Την  αναίρεση  της  τελευταίας  απόφασης  ζητούν  οι αναιρεσείοντες  µε  την  από  29-
10-2009 αίτησή  τους .  
 
Κατά  τη  συζήτηση  της  αίτησης  αυτής , που  εκφωνήθηκε  από  το  πινάκιο , οι διάδικοι 
παραστάθηκαν , όπως  σηµειώνεται  πιο  πάνω . Η Εισηγήτρια  Αρεοπαγίτης  Μαρία  Βασιλάκη -
Φραγκίσκου  ανέγνωσε  την  από  18-1-2012 έκθεσή  της , µε  την  οποία  εισηγήθηκε  την  
απόρριψη  της  αιτήσεως  αναιρέσεως .  
 
Ο πληρεξούσιος  των  αναιρεσειόντων  ζήτησε  την  παραδοχή  της  αιτήσεως , ο πληρεξούσιος  
της  αναιρεσιβλήτου  την  απόρριψή  της  και καθένας  την  καταδίκη  του  αντιδίκου  µέρους  στη  
δικαστική  δαπάνη .  
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΟ  ΝΟΜΟ   
 
Επειδή , κατά  τη  διάταξη  του  άρθρου  249 παρ . 1 και 2 της  ΣυνθΕΚ , ο εκδιδόµενος  από  
όργανα  της  κοινότητας  κανονισµός  έχει γενική  ισχύ  και είναι δεσµευτικός  ως  προς  όλα  τα  
µέλη  του , ισχύει δε  άµεσα  σε  κάθε  κράτος  µέλος . Από  τη  διάταξη  αυτή  προκύπτει , ότι ο 
κανονισµός  αποτελεί πηγή  δευτερογενούς  ( παράγωγου ) κοινοτικού  δικαίου  και ότι έχει άµεση  
εφαρµογή  τιθέµενος  σε  ισχύ  από  τη  έκδοση  και τη  δηµοσίευση  του  στην  εφηµερίδα  της  ΕΚ , 
αποτελώντας  µέρος  του  εφαρµοστέου  εσωτερικού  δικαίου  κάθε  κράτους  µέλους , χωρίς  να  
απαιτείται , κατ ' αρχήν , για  την  εφαρµογή  του  η λήψη  µέτρων  από  τις  εθνικές  αρχές . Εξάλλου , 
κατά  τη  διάταξη  του  άρθρου  34, σηµ . 2 του  Κανονισµού  44/2001 του  Συµβουλίου  ΕΚ  " για  τη  
διεθνή  δικαιοδοσία , την  αναγνώριση  και την  εκτέλεση  αποφάσεων  σε  αστικές  και εµπορικές  
υποθέσεις ", που  αντικατέστησε  την  κυρωθείσα  µε  το  ν. 1.814/1988 από  27 η Σεπτεµβρίου  
1968 ∆ιεθνή  Σύµβαση  των  Βρυξελλών  "για  τη  διεθνή  δικαιοδοσία  και την  εκτέλεση  
αποφάσεων ", όπως  αυτή , τροποποιηθείσα  από  την  κυρωθείσα  µε  το  ν. 2.004/1992 Σύµβαση  
του  Σαν  Σεµπαστιάν  της  26 ης  Μαΐου  1989, ίσχυε , δηµοσιεύτηκε  δε  στην  εφηµερίδα  της  ΕΚ  
αριθ . Ε 012/16.01.2002 και κατά  το  άρθρο  76 του  ιδίου  ισχύει από  την  1 η Μαρτίου  2002, 
απόφαση  που  εκδίδεται σε  κράτος  µέλος  και αφορά  αστική  η εµπορική  υπόθεση  δεν  
αναγνωρίζεται  στα  λοιπά  κράτη  " αν  το  εισαγωγικό  έγγραφο  της  δίκης  ή άλλο  ισοδύναµο  
έγγραφο  δεν  έχει επιδοθεί στον  ερηµοδικήσαντα  εναγόµενο  εγκαίρως  και κατά  τέτοιο  τρόπο , 
ώστε  να  µπορεί να  αµυνθεί, εκτός  αν  ο εναγόµενος  παρέλειψε  να  ασκήσει προσφυγή  κατά  
της  αποφάσεως , ενώ  µπορούσε  να  το  πράξει". Από  τη  διατύπωση  της  διατάξεως  αυτής , που  
αναφέρεται  σε  ερήµην  αποφάσεις  του  κράτους  µέλους  προέλευσης , οι οποίες  εκδόθηκαν  σε  
διαδικασία  που  προβλέπεται  να  διεξάγεται  κατ ' αντιδικία  (inter partes), προκύπτει  ότι η νέα  
αυτή  ρύθµιση  για  τις  αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις  αποµακρύνεται  ουσιωδώς  από  αυτή  
του  προϊσχύσαντος  άρθρου  27 σηµ . 2 της  ∆ιεθνούς  Συµβάσεως  των  Βρυξελλών , που  όριζε  
ότι " απόφαση  δεν  αναγνωρίζεται , αν  το  εισαγωγικό  έγγραφο  της  δίκης  ή άλλο  ισοδύναµο  
έγγραφο  δεν  έχει επιδοθεί στον  ερηµοδικήσαντα  εναγόµενο  κανονικά  και έγκαιρα , ώστε  να  
µπορεί να  αµυνθεί" και µε  βάση  την  οποία , λόγω  της  σωρευτικής  εφαρµογής  των  
προβλεποµένων  στο  άρθρο  αυτό  προϋποθέσεων  " κανονικά  και έγκαιρα ", αποκλειόταν  σε  
κάθε  περίπτωση  αντικανονικής  επιδόσεως  η αναγνώριση  ή η εκτέλεση  της  αλλοδαπής  
αποφάσεως , ανεξάρτητα  από  το  εάν  ο ερηµοδικασθείς  εναγόµενος  είχε  λάβει γνώση  του  
εισαγωγικού  δικογράφου  και εάν  διέθετε  επαρκές  χρονικό  διάστηµα  για  να  αµυνθεί. Η 
διαφοροποίηση  του  άρθρου  34 σηµ . 2 του  Κανονισµού  44/2001 έγκειται, αφενός  µεν  στη  
απάλειψη  της  προϋποθέσεως  του  κανονικ  της  επιδόσεως  του  εισαγωγικού  της  δίκης  
δικογράφου  ή άλλου  ισοδύναµου  εγγράφου , αφετέρου  δε  στην  προσθήκη  της  επιφυλάξεως  
"εκτός  εάν  ο εναγόµενος  παρέλειψε  να  ασκήσει προσφυγή  κατά  της  αποφάσεως , ενώ  
µπορούσε  να  το  πράξει", µεταβολές  οι οποίες  περιορίζουν  αισθητά  την  εµβέλεια  της  
απουσίας  του  ερηµοδικασθέντος  εναγοµένου  ως  λόγου  µη  αναγνωρίσεως  και της  εκτελέσεως  
της  ερήµην  αποφάσεως  στο  κράτος  µέλος  υποδοχής . Η πρώτη  µεταβολή  έγινε , για  να  δοθεί η 
δυνατότητα  στο  δικαστήριο  του  κράτους  µέλους  υποδοχής  να  κρίνει το  νοµότυπο  της  
επιδόσεως  σε  συνάρτηση  µε  το  υπερασπιστικό  δικαίωµα  του  εναγοµένου , καθόσον , κατ ' 
αρχήν , ναι µεν  οι τυχόν  σηµειωθείσες  σοβαρές  παρατυπίες  ως  προς  την  επίδοση  του  
εισαγωγικού  της  δίκης  δικογράφου  στον  ερηµοδικασθέντα  εναγόµενο , προσβάλλουν  
αναπόφευκτα  το  δικαίωµα  του  εναγοµένου  να  µπορεί να  αµυνθεί και έτσι παρεµποδίζουν  την  
αναγνώριση  και την  εκτέλεση  της  αλλοδαπής  αποφάσεως , ωστόσο  η αναγνώριση  και η 
εκτέλεση  αυτής  µπορούν  να  επιτραπούν , εφόσον  το  δικαστήριο  του  κράτους  µέλους  
υποδοχής , ερευνώντας , in concreto, τα  συγκεκριµένα  πραγµατικά  περιστατικά , διαπιστώσει  
ότι οι σηµειωθείσες  παρατυπίες  στη  γενόµενη  επίδοση  δεν  στέρησαν  από  τον  εναγόµενο  τη  
δυνατότητα  να  λάβει γνώση  της  δίκης  και συνακόλουθα  δεν  έθιξαν  το  υπερασπιστικό  
δικαίωµα  του . Η δεύτερη  µεταβολή  εισάγει εξαίρεση  στο  θεσπιζόµενο  µε  τη  διάταξη  του  
άρθρου  34 σηµ . 2 άνω  Κανονισµού  κανόνα  σύµφωνα  δε  µε  τη  διάταξη  αυτή  ο ανωτέρω  λόγος  
αρνήσεως  της  αναγνωρίσεως  και εκτελέσεως  της  αλλοδαπής  αποφάσεως  αίρεται, εάν  ο 
ερηµοδικασθείς  εναγόµενος  παρέλειψε , ενώ  µπορούσε , να  προσβάλλει  την  ερήµην  απόφαση  
στο  κράτος  µέλος  προελεύσεως  της . Η λύση  αυτή , που  γίνεται δεκτή  και στο  Ελληνικό  ∆ίκαιο  
κατά  την  ερµηνεία  της  σαφούς  ρυθµίσεως  του  άρθρου  323 αρθ . 3 του  ΚΠολ∆ , συµπλέει µε  τη  
γεννηµένη  νοµολογιακή  τάση  του  ∆ικαστηρίου  των  Ευρωπαϊκών  Ενοτήτων  για  περιστολή  της  
ερηµοδικίας  κατ  της  αυξήσεως  της  κυκλοφορίας  των  ερήµην  αποφάσεων . Με  τη  νέα  αυτή  
ρύθµιση  το  κοινοτικό  δίκαιο  αποµακρύνετε  πλήρως  από  τα  όσα , στα  πλαίσια  της  ερµηνείας  
του  άρθρου  27 σηµ . 2 της  ∆ιεθνούς  Συµβάσεως  των  Βρυξελλών , γίνονταν  δεκτά  και από  τη  
νοµολογία  του  ∆ικαστηρίου  των  Ευρωπαϊκών  Κοινοτήτων  και παρέχεται  πλέον  στο  
δικαστήριο  του  κράτους  µέλους  υποδοχής  ( και εκτελέσεως ) η δυνατότητα  να  ερευνήσει  την  
πλήρωση  των  προϋποθέσεων  εφαρµογής  του  όρου  αυτού . Έτσι, αν  το  δικαστήριο  αυτό  
κρίνει, ότι στην  συγκεκριµένη  περίπτωση  υπήρξε  µεν  πράγµατι αδυναµία  του  εναγοµένου  να  
προσβάλλει  την  ερήµην  σε  βάρος  του  απόφαση  στα  δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  
προελεύσεως , τότε  το  προσβληθέν  δικαίωµα  ακροάσεως , συνεπεία  σοβαρών  παρατυπιών  
στην  επίδοση  του  εισαγωγικού  της  δίκης  δικογράφου , θεραπεύεται  µε  τον  αποκλεισµό  της  
αναγνωρίσεως  ή εκτελέσεως  της  αλλοδαπής  αποφάσεως  από  τα  δικαστήρια  του  κράτους  
µέλους  εκτελέσεως , ενώ  αν  ο εναγόµενος  παρέλειψε  να  ασκήσει την  προβλεποµένη  από  την  
νοµοθεσία  του  κράτους  µέλους  προελεύσεως  " προσφυγή " κατά  της  εκδοθείσας  σε  βάρος  του  
ερήµην  αποφάσεως , αν  και µπορούσε  να  πράξει τούτο , τότε  δεν  εµποδίζεται  η αναγνώριση  ή 
η εκτέλεση  της  σε  βάρος  του  ερήµην  αλλοδαπής  αποφάσεως , συγχρόνως  δε  αποκλείεται  η 
αµφισβήτηση  από  τον  καθού  η εκτέλεση  του  κύρους  της  επιδόσεως  σε  αυτόν  του  εισαγωγικού  
δικογράφου  της  δίκης  στα  δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  εκτελέσεως . Ως  " προσφυγή " κατά  
την  έννοια  της  διατάξεως  του  άρθρου  34 σηµ . 2 του  κανονισµού  νοείται κατ 'αρχάς  το  ένδικο  
µέσο  του  κράτους  µέλους  προελεύσεως , που  αντιστοιχεί  στην  ( αιτιολογηµένη ) ανακοπή  
ερηµοδικίας  του  ηµεδαπού  δικαίου  ( άρθρα  501 επ . ΚΠολ∆ ), αλλά  και οποιαδήποτε  άλλο  
παραδεκτό  ένδικο  µέσο , όπως  η έφεση , η παράλειψη  ασκήσεως  του  οποίου  στο  κράτος  
µέλος  προελεύσεως  δεν  εµποδίζει πλέον  την  αναγνώριση  και την  εκτελεστότητα  της  ερήµην  
αποφάσεως , αλλά  αποκλείει  την  αµφισβήτηση  της  κανονικότητας  της  επιδόσεως  του  
εισαγωγικού  της  δίκης  δικογράφου  στο  κράτος  µέλος  υποδοχής . Η ρύθµιση  αυτή  του  άρθρου  
34 σηµ . 2 του  Κανονισµού  44/2001, η οποία  αποτελεί µία  από  τις  σηµαντικότερες  καινοτοµίες  
του  Κανονισµού  σε  σχέση  µε  την  ∆ιεθνή  Σύµβαση  των  Βρυξελλών , δεν  συναρτάται  µε  την  
ρύθµιση  του  άρθρου  42 του  ιδίου  Κανονισµού . Η τελευταία  αυτή  διάταξη  απλώς  αναφέρεται  
στην  υποχρέωση  επιδόσεως  της  αποφάσεως , που  κηρύσσει την  εκτελεστότητα  της  
αλλοδαπής  αποφάσεως  στον  διάδικο  κατά  του  οποίου  ζητείται η εκτέλεση , µαζί µε  αντίγραφο  
της  αλλοδαπής  αποφάσεως , εάν  η τελευταία  δεν  είχε  επιδοθεί προηγουµένως  αυτοτελώς  στο  
διάδικο  αυτό . Η παράλειψη  της  προηγουµένης  αυτοτελούς  επιδόσεως  της  αλλοδαπής  ερήµην  
αποφάσεως  και η επίδοση  αυτής  µαζί µε  την  απόφαση  του  κράτους  µέλους  εκτελέσεως , που  
κηρύσσει την  αλλοδαπή  ερήµην  απόφαση  εκτελεστή , δεν  έχει ως  συνέπεια  την  αδυναµία  
ασκήσεως  προσφυγής  κατά  της  ερήµην  αλλοδαπής  αποφάσεως , σύµφωνα  µε  την  εσωτερική  
νοµοθεσία  του  κρότους  µέλους  προελεύσεως , πλην  εξαιρετικών  περιπτώσεων  ( π.χ. έναρξη  
της  προθεσµίας  προσφυγής  κατά  της  ερήµην  αποφάσεως  από  την  έκδοση  της  ήδη  
συµπληρωθείσα ), η δε  σύγχρονη  επίδοση  των  δύο  αποφάσεων  επάγεται την  έναρξη  της  
προθεσµίας , το  µεν  για  την  άσκηση  από  τον  καθού  η εκτέλεση  του  κατά  το  άρθρο  43 §§ 1 και 
5 του  Κανονισµού  44/2001 ενδίκου  µέσου  µε  επίκληση  λόγων  από  τα  άρθρα  34 και 35 του  
ίδιου  Κανονισµού  και όχι λόγων  που  αφορούν  το  κύρος  της  επιδόσεως  του  εισαγωγικού  της  
δίκης  δικογράφου , το  δε  για  την  άσκηση  της  προβλεποµένης  από  την  εσωτερική  νοµοθεσία  
του  κράτους  µέλους  προελεύσεως  προσφυγής  κατά  της  ερήµην  εκδοθείσας  αποφάσεως , 
εφόσον , κατά  την  ως  άνω  νοµοθεσία , η σχετική  προθεσµία  αρχίζει από  την  κοινοποίηση  
αυτής . Τα  παραπάνω  ενισχύονται  και από  την  ρύθµιση  του  άρθρου  46 § 1 του  πιο  πάνω  
Κανονισµού , µε  την  οποία  παρέχεται  η δυνητική  ευχέρεια  στο  δικαστήριο , που  επιλαµβάνεται  
του  ενδίκου  µέσου  του  άρθρου  43 ή 44 αυτού , να  αναστείλει  την  διαδικασία , µε  αίτηση  του  
καθού  η εκτέλεση , εάν  είχε  ασκηθεί από  αυτόν  τακτικό  ένδικο  µέσο  κατά  της  κηρυχθείσας  
εκτελεστής  αλλοδαπής  αποφάσεως  στα  δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  προελεύσεως  ή να  
τάξει προθεσµία  για  την  άσκηση  του  ως  άνω  τακτικού  ενδίκου  µέσου , εάν  δεν  είχε  εκπνεύσει  
η προθεσµία  προς  άσκηση  του , περίπτωση  που  συµβαίνει  συνήθως  µε  τη  σύγχρονη  
κοινοποίηση , τόσο  της  αποφάσεως  που  κηρύσσει εκτελεστή  την  δικαστική  απόφαση  του  
κράτους  µέλους  προελεύσεως , όσο  και της  τελευταίας , προς  τον  καθού  η εκτέλεση  ( ΑΠ  
7/2009). Τέλος , κατά  τη  διάταξη  του  άρθρου  559 αριθ . 1 του  ΚΠολ∆ , αναίρεση  επιτρέπεται  αν  
παραβιάστηκε  κανόνας  του  ουσιαστικού  δικαίου , στον  οποίο  περιλαµβάνονταν  και οι 
ερµηνευτικοί  κανόνες  των  ∆ικαιοπραξιών , αδιάφορο  αν  πρόκειται  για  νόµο  ή έθιµο  Ελληνικό  ή 
ξένο , εσωτερικού  ή διεθνούς  δικαίου , υπό  την  έννοια  δε  αυτή  κανόνες  ουσιαστικού  δικαίου  
αποτελούν  και οι κανονισµοί  των  Ε.Κ οι οποίοι από  τη  θέση  τους  σε  ισχύ  είναι άµεσης  
εφαρµογής  και αποτελούν  εσωτερικό  δίκαιο . Εξάλλου , κατά  τη  διάταξη  του  άρθρου  559 αρ .19 
του  ΚΠολ∆ , αναίρεση  επιτρέπεται  αν  η απόφαση  δεν  έχει νόµιµη  βάση  και ιδίως  αν  δεν  έχει 
καθόλου  αιτιολογίες , ή έχει αιτιολογίες  αντιφατικές  ή ανεπαρκείς  σε  ζητήµατα  που  ασκούν  
ουσιώδη  επίδραση  στην  έκβαση  της  δίκης .  
 
Στη  συγκεκριµένη  περίπτωση  το  Εφετείο  δέχθηκε  µε  την  προσβαλλόµενη  απόφαση  του  ότι 
προέκυψαν  τα  ακόλουθα : Στην  προκειµένη  περίπτωση  µε  την  µε  αριθµό  470/2004 απόφαση  
του  Μονοµελούς  Πρωτοδικείου  Χαλκίδας  κηρύχθηκε  εκτελεστή  στην  Ελλάδα  η από  … και µε  
αριθµό  καταθέσεως  και πινακίου  … απόφαση  του  Πρωτοδικείου  … της  Ολλανδίας , µε  την  
οποία  έγινε  δεκτή  ή από  … αγωγή  της  καθής  η προσφυγή  εταιρείας , µε  την  τότε  επωνυµία  της  
"…". Η επωνυµία  της  εταιρείας  αυτής  ( ενάγουσας  - καθής  η προσφυγή ) κατά  τον  χρόνο  
συζήτησης  της  προσφυγής  ήταν  "…". Η αγωγή  αυτή  της  παραπάνω  εταιρείας  είχε  αίτηµα  την  
πληρωµή  τιµολογίων  συνολικής  αξίας  225.560,54 Ευρώ , που  εκδόθηκαν  από  την  εταιρεία  
αυτή  στις  …, …, … και … για  τη  σταδιακή  πληρωµή  του  συνολικού  τιµήµατος  της  κατά  την  … 
καταρτισθείσας  σύµβασης  πωλήσεως  ( παράδοσης ) από  την  παραπάνω  εταιρεία  αυτή  προς  
την  πρώτη  προσφεύγουσα  εταιρία  µε  την  επωνυµία  "…" 36 αγελάδων , και προς  την  δεύτερη  
προσφεύγουσα  εταιρεία  µε  την  επωνυµία  "…" 27 αγελάδων , πλέον  εξωδικαστικών  εξόδων  
ύψους  16.027,14 Ευρώ  και των  δικαστικών  εξόδων . Να  σηµειωθεί  ότι ποσό  128.891,74 Ευρώ  
αναφερόταν  στην  πώληση  προς  την  πρώτη  προσφεύγουσα  αγοράστρια  εταιρεία  και 
αναλυόταν  σε  τίµηµα  64.445,87 Ευρώ  προσηυξηµένο  κατά  το  λοιπό  ποσό  µε  τόκους , όπως  
αυτοί οι τόκοι αναλύονται  στην  αγωγή , λόγω  συµφωνίας  σταδιακής  πληρωµής  του  τιµήµατος , 
ενώ  το  υπόλοιπο  ποσό  96.668,80 Ευρώ  αναφερόταν  στην  πώληση  προς  την  δεύτερη  
προσφεύγουσα  αγοράστρια  εταιρεία  και αναλυόταν  σε  τίµηµα  48.334,40 Ευρώ  
προσηυξηµένο  κατά  το  λοιπό  και αυτό  µε  τόκους , όπως  αυτοί οι τόκοι αναλύονται  στην  
αγωγή , λόγω  επίσης  συµφωνίας  σταδιακής  πληρωµής  του  τιµήµατος . Χρόνος  συζήτησης  της  
αγωγής  αυτής  ορίσθηκε  η 3-4-2003. Όπως  προκύπτει  από  το  προσαγόµενο  µε  αριθµό  
πρωτοκόλλου  85409/9.6.2003 έγγραφο  του  Υπουργείου  ∆ικαιοσύνης , αυθηµερόν  µε  την  
κατάθεση  της  αγωγής  στο  Πρωτοδικείο  … δηλαδή  την  4-3-2003 εστάλη  από  την  αρµόδια  
Ολλανδική  Υπηρεσία  προς  την  ∆ιεύθυνση  ∆ιεθνούς  ∆ικαστικής  Συνεργασίας  του  Υπουργείου  
∆ικαιοσύνης , εντολή  και επίσηµο  αντίγραφο  αυτής  της  αγωγής  για  να  επιδοθεί µόνον  στην  
δεύτερη  προσφεύγουσα . Παρόλο , που  προσαχθέν , από  την  καθής  η προσφυγή  εταιρεία  κατά  
τη  συζήτηση  της  αίτησης  επί της  οποίας  η µε  αριθµό  470/2004 απόφαση  του  Μονοµελούς  
Πρωτοδικείου  Χαλκίδας , επίσηµο  έγγραφο  του  Πρωτοδικείου  …, κατά  τα  άρθρα  54 και 58 του  
Κανονισµού  του  Συµβουλίου  της  Ευρωπαϊκής  Ένωσης , αναφέρει ότι η αγωγή  επιδόθηκε  στις  
4/3/2003, ηµεροµηνία  δηλαδή  αποστολής  αντιγράφου  της  στα  αρµόδια  Ολλανδικά  όργανα  το  
έγγραφο  του  Υπουργείου  ∆ικαιοσύνης  αναφέρει αίτηµα  για  επίδοση  µόνον  σε  µία  
προσφεύγουσα . Τελικά , η επίδοση  στην  προσφεύγουσα  έγινε την  30-4-2003, χρονικό  δηλαδή  
σηµείο  υστερώτερον  της  συζήτησης  της  αγωγής . Η τοιαύτη  επίδοση , ανεξάρτητα  της  
νοµιµότητας  της  σύµφωνα  µε  το  άρθρο  9 παρ . 2 του  Κανονισµού  1348/2000 της  29/5/2000 
του  Συµβουλίου  της  Ευρωπαϊκής  Ένωσης , που  αναφέρει επίδοση  σύµφωνη  µε  το  δίκαιο  του  
αιτούντος  ( ενάγουσας  στην  προκειµένη  περίπτωση ) δεν  αρκεί για  να  θεωρηθεί ότι οι 
προσφεύγοντες  σύµφωνα  µε  το  άρθρο  34 παρ . 2 του  Κανονισµού  44/2001, που  αναφέρθηκε  
έχουν  κλητευθεί  εγκαίρως  ώστε  να  δύνανται να  αµυνθούν  κατά  της  αγωγής  που  
κοινοποιήθηκε  µόνον  στην  µία  προσφεύγουσα  εταιρεία  και δη  µετά  τον  αναφερόµενο  χρόνο  
συζητήσεως  της  αγωγής . Η αγωγή  συζητήθηκε  την  3-4-2003, την  3-9-2003 εκδόθηκε  
επ 'αυτής  απόφαση  του  Ολλανδικού  ∆ικαστηρίου , η οποία  ερήµην  όλων  των  εναγοµένων  
έκανε  καθ' όλα  τα  αιτήµατα  δεκτή  την  αγωγή . Η παραπάνω  από  3-9-2003 απόφαση  
κοινοποιήθηκε  και στους  4 εναγόµενους , όπως  προκύπτει  από  τις  µε  αριθµούς  1042, 1043, 
1047 και 1048 εκθέσεις  επίδοσης  του  δικαστικού  επιµελητή  στο  Πρωτοδικείο  Χαλκίδας  ... την  
24-1-2005. Σύµφωνα  µε  άρθρο  143 του  Ολλανδικού  Κώδικα  Πολιτικής  ∆ικονοµίας , όπως  
αυτό  στη  µείζονα . σκέψη  της  παρούσας  αναφέρθηκε , οι προσφεύγοντες  είχαν  προθεσµία  8 
εβδοµάδων , µε  αφετηρία  τη  χρονολογία  αυτή  (24.1.2005) να  ασκήσουν  ανακοπή  ( ένδικο  
µέσο ) κατά  της  απόφασης  αυτής  και να  προτείνουν  τους  ισχυρισµούς  τους  περί ασθενείας  
των  βοοειδών , που  απαραδέκτως  στην  παρούσα  δίκη  αναφέρουν . Τέτοιο  ένδικο  µέσο  οι 
προσφεύγοντες  δεν  άσκησαν . Να  σηµειωθεί  ότι κατά  την  κρίση  του  ∆ικαστηρίου  ηδύναντο  και 
µετά  την  γνωστοποίηση  της  αγωγής  την  30-4-2003 στην  µία  προσφεύγουσα  και µέχρι 3-9-
2003 να  ασκήσουν  τα  δικαιώµατα  που  το  άρθρο  142 του  Ολλανδικού  Κώδικα  Πολιτικής  
∆ικονοµίας , τους  προσφέρει , όπως  και αυτό  στη  µείζονα  σκέψη  της  παρούσας  αναφέρθηκε . 
Ούτε  αυτό  έπραξαν  οι προσφεύγοντες .  
 
Κατά  συνέπεια  ο λόγος  της  προσφυγής  που  αναφερόταν  σε  µη  νόµιµη  επίδοση  σε  αυτούς  
του  εισαγωγικού  εγγράφου  της  δίκης  επί της  οποίας  η από  3/9/2003 απόφαση  του  
Ολλανδικού  ∆ικαστηρίου  πρέπει να  απορριφθεί  ως  ουσία  αβάσιµος , όπως  και ο λόγος  ότι η 
αναγνώριση  της  Ολλανδικής  απόφασης  ως  εκτελεστής  στην  Ελλάδα  προσβάλλει  την  
Ελληνική  δηµόσια  τάξη . Οι προσφεύγοντες  είχαν  τη  δυνατότητα  να  προσβάλλουν  την  
απόφαση  και να  προτείνουν  τους  ισχυρισµούς  άµυνά  τους  για  τη  µη  πληρωµή  του  
συµφωνηθέντος  τιµήµατος  και όσα  αντίθετα  ισχυρίζονται  είναι απορριπτέα  στο  σύνολό  τους  
ως  αβάσιµα . Με  την  κρίση  του  αυτή  το  Εφετείο  δεν  παραβίασε  την  ουσιαστικού  δικαίου  
διάταξη  του  άρθρου  34 συµ .2 του  Κανονισµού  44/2001, ενώ  διέλαβε  στην  απόφασή  του  
πλήρεις , σαφείς  και χωρίς  αντιφάσεις  αιτιολογίες , οι οποίες  καθιστούν  εφικτό  τον  αναιρετικό  
έλεγχο  της  ορθής  ή µη  εφαρµογής  της  εν  λόγω  διατάξεως . Εποµένως  ο πρώτος  λόγος  
αναιρέσεως  κατά  τα  υπό  στοιχεία  α, β, γ σκέλη  του  µε  τα  οποία  προσάπτεται  στην  
προσβαλλοµένη  η πληµµέλεια  του  αριθµού  1 του  άρθρου  559 ΚΠολ∆  και κατά  το  επικουρικό  
σκέλος  του  µε  το  οποίο  προσάπτεται  η πληµµέλεια  του  αριθµού  19 του  αυτού  ως  άνω  
άρθρου  πρέπει να  απορριφθούν  ως  αβάσιµοι. Ο δεύτερος , από  τον  αριθµό  1 του  άρθρου  559 
Κ.Πολ .∆., λόγος  αναιρέσεως , µε  τον  οποίο  αποδίδεται  στο  Εφετείο  η πληµµέλεια  της  
παραβάσεως  του  άρθρου  34 παρ . 1 του  Κανονισµού  44/2001, κατά  την  οποία  η απόφαση  
δεν  αναγνωρίζεται  " αν  η αναγνώριση  αντίκειται προφανώς  στη  δηµόσια  τάξη  του  κράτους  
αναγνωρίσεως ", πρέπει να  απορριφθεί , επίσης , ως  αβάσιµος  διότι τα  επικαλούµενα  
περιστατικά , ότι η επίµαχη  απόφαση  του  Ολλανδικού  δικαστηρίου  που  κηρύχθηκε  εκτελεστή  
από  το  Μονοµελές  Πρωτοδικείο  Χαλκίδας , δεν  έχει αιτιολογίες  και ότι οι αναιρεσείοντες  δεν  
ενηµερώθηκαν  σχετικά  µε  τα  ένδικα  µέσα , τα  οποία  είχαν  τη δυνατότητα  να  ασκήσουν  κατά  
της  αποφάσεως  αυτής , δεν  θεµελιώνουν  αυτά  και µόνα  αντίθεση  της  αναγνωρίσεως  προς  την  
ηµεδαπή  δηµόσια  τάξη . Ο ίδιος  λόγος , κατά  το  µέρος  που  η προβαλλόµενη  αντίθεση  της  
αναγνωρίσεως  προς  τη  δηµόσια  τάξη  στηρίζεται  στην  επίκληση ότι το  αναιτιολόγητο  της  
αλλοδαπής  αποφάσεως  καλύπτει στέρηση  του  δικαιώµατος  υπερασπίσεως  των  
αναιρεσειόντων , είναι απορριπτέος  ως  απαράδεκτος  καθόσον  δεν  αναφέρεται  στο  
αναιρετήριο  ότι ο ισχυρισµός  αυτός  προβλήθηκε  στο  δικαστήριο  της  ουσίας . Κατ ' ακολουθίαν  
των  ανωτέρω  πρέπει να  απορριφθεί  η αίτηση  αναιρέσεως .  
 
ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ   
 
Απορρίπτει  την  από  29-10-2009 αίτηση  για  αναίρεση  της  318/2007 αποφάσεως  του  Εφετείου  
Αθηνών  ( Μεταβατική  έδρα  Χαλκίδας ).  
 
Καταδικάζει  τους  αναιρεσείοντες  στην  πληρωµή  των  δικαστικών  εξόδων  της  αναιρεσιβλήτου  
τα  οποία  ορίζει στο  ποσό  των  δύο  χιλιάδων  επτακοσίων  (2.700) ευρώ .  
 
Κρίθηκε  και αποφασίστηκε  στην  Αθήνα  στις  10 Φεβρουαρίου  2012.  
 
∆ηµοσιεύθηκε  στην  Αθήνα  σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  ακροατήριό  του  στις 24 Φεβρουαρίου  
2012.  
 
Ο ΠΡΟΕ∆ΡΕΥΩΝ  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ