Αριθμός 429/1996
ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Αποτελούμενο από τους Δικαστές Στυλιανό Μοσχολέα, Πρόεδρο Εφετών,
Ανδρέα Μοσχανδρέου, Εισηγητή και Εμμανουήλ Λιανέρη, Εφέτες και με
Γραμματέα την Παναγιώτα Ρουβέλλα.
Συνεδρίασε δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 7 Μαρτίου 1996, για να
δικάσει την υπόθεση μεταξύ των:
ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από
τον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος εδρεύει στην Αθήνα, τον οποίο
εκπροσώπησε ο Δικαστικός Αντιπρόσωπός του Παναγιώτης Πανάγος, που
υπέβαλε δήλωση παράστασης κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ: Εταιρείας με την επωνυμία «-----------------------»,
που εδρεύει στην Γενεύη Ιταλίας και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία
εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Ανδρέας Νάσικας, που
υπέβαλε δήλωση παράστασης κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Η εφεσίβλητη άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς
την από 16-3-1995 και με αριθ. εκθ. καταθ. 4635/1995 αίτησή της.
Το Δικαστήριο αυτό δέχτηκε την αίτηση με την οριστική του απόφαση
906/1995.
Την απόφαση αυτή προσέβαλε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου το
καθού η αίτηση (Ελληνικό Δημόσιο) με την από 14-11-1995 και με αριθ.
εκθ. καταθ. 1338/1995 έφεσή του.
Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν τις απόψεις τους με τις
προτάσεις που κατέθεσαν.
Το Δικαστήριο μελέτησε τη δικογραφία και σκέφτηκε κατά τον Νόμο.
Επειδή, με τον Ν. 1814/1988 κυρώθηκε και ισχύει, από 1-4-1989, στις
σχέσεις μεταξύ Ελλάδας αφενός και των λοιπών χωρών της Ευρωπαϊκής
Ενώσεως αφ' ετέρου, στις οποίες ανήκει και η Ιταλία, η Σύμβαση των
Βρυξελλών (Δ.Σ.Β) της 27-9-1968, για την διεθνή δικαιοδοσία την
εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Η εν λόγω
Σύμβαση στηρίζεται στο άρθρο 220 της Συνθήκης ΕΟΚ, πράγμα που
σημαίνει, ότι υφίσταται στενός σύνδεσμος μεταξύ της Συμβάσεως αυτής
και του Κοινοτικού Δικαίου υπό στενή έννοια και, περαιτέρω, ότι η εν
λόγω Σύμβαση εισάγει αμέσως ισχύον δίκαιο, το οποίο και υπερισχύει
κάθε διάταξης του εσωτερικού δικαίου, που περιέχει ρυθμίσεις της ίδιας
ύλης, όχι μόνον αντίθετες, αλλά και σύμφωνες προς το περιεχόμενο
της τοιαύτης Σύμβασης (Κεραμεύς-Κρεμλής-Ταγαράς, Η Σύμβαση των
Βρυξελλών κλπ/1989, σελ. 7, Κρουσταλάκης εις Ελλ.Δ. 34, σελ. 479).
Η υπεροχή, άλλωστε, των διατάξεων της ΔΣΒ έναντι του ελληνικού
δικαίου, ουσιαστικού και δικονομικού, βρίσκει έρεισμα και στο άρθρο
28 παρ. 1 του Συντάγματος 1975/1986, ενώ, ακόμη, η Σύμβαση αυτή
χαρακτηρίζεται από την αποκλειστικότητά της και την αυτεπάγγελτη
εφαρμογή της από τον εθνικό δικαστή (Κρουσταλάκης, οπ). Στο τμήμα
2 της ΔΣΒ ορίζονται, εκτός άλλων, τα εξής: «Απόφαση που εκδόθηκε
και είναι εκτελεστή σε συμβαλλόμενο κράτος εκτελείται και σε άλλο
συμβαλλόμενο κράτος αφού περιβληθεί εκεί τον εκτελεστήριο τύπο,
με αίτηση κάθε ενδιαφερομένου» (άρθρο 31). Η αίτηση υποβάλλεται
κατά το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως και στην Ελλάδα ενώπιον του
μονομελούς πρωτοδικείου της κατοικίας του προσώπου, κατά του οποίου
ζητείται η εκτέλεση, διαφορετικά, του τόπου της εκτελέσεως κατά την
καθοριζόμενη από τον ΚΠολΔ, όταν το κράτος της εκτέλεσης είναι η
Ελλάδα, διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρα 32 και 33 παρ. 1
της ΔΣΒ βλ. και Κρουσταλάκη, οπ. σελ. 478). Αν επιτραπεί η εκτέλεση, το
πρόσωπο, εναντίον του οποίου ζητείται η εκτέλεση, μπορεί να προσφύγει
κατά της απόφασης που την επέτρεψε, μέσα σ’ ένα μήνα από την επίδοσή
της (άρθρο 36 παρ. 1). Η προσφυγή ασκείται κατά την διαδικασία της
αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας και στην Ελλάδα στο Εφετείο (άρθρο 37).
Στο χώρο του Ελληνικού δικονομικού δικαίου, η τοιαύτη προσφυγή θα
μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ενδιάμεση διαδικαστική πράξη μεταξύ
ενδίκου βοηθήματος και ενδίκου μέσου. Κατά την φύση της, παρουσιάζει
ομοιότητες με το πρώτο και συγκεκριμένα με την ανακοπή του άρθρου
583 ΚΠολΔ, αφού ασκείται από πρόσωπο, που δεν ήταν διάδικος κατά
την έκδοση της απόφασης η οποία κήρυξε εκτελεστή την αλλοδαπή
απόφαση (άρθρο 34 παρ. 1β της ΔΣΒ), διότι, όπως προκύπτει από το
άρθρο αυτό (34) της Σύμβασης το δικαστήριο, στο οποίο υποβάλλεται
η αίτηση προς χορήγηση εκτελεστήριου τύπου, αφενός μεν αποφασίζει
αμελλητί, αφετέρου δε δεν προβλέπεται γνωστοποίηση της υποβολής της
αιτήσεως και της δικασίμου στον καθού η εκτέλεση, ο οποίος, και αν ακόμη
λάβει γνώση της διαδικασίας, δεν δικαιούται να παραστεί στη δίκη, ούτε να
υποβάλει, στο στάδιο τούτο, παρατηρήσεις μήτε και ισχυρισμούς κατά της
αιτήσεως, με αποτέλεσμα, τοιουτοτρόπως να αποκλείεται η παρέμβασή του
και η διαδικασία στο πρωτόδικο δικαστήριο να χαρακτηρίζεται από παντελή
έλλειψη αντιδικίας (Κεραμεύς κλπ, οπ., σελ. 246-247). Αλλά η ρηθείσα
και ενώπιον του Εφετείου ασκούμενη προσφυγή δεν είναι ξένη και προς
τα κλασσικά ένδικα μέσα, γιατί, σε πολλά συμβαλλόμενα κράτη, όπως και
στην Ελλάδα, ασκείται σε δευτεροβάθμιο δικαστήριο (Κεραμεύς κλπ, οπ.,
σελ. 252, Π. Γέσιου-Φαλτσή, Ε.Ευρ.Δ/1982, σελ. 271).
Πάντως, το άρθρο 37 της ΔΣΒ καθορίζει το καθύλην αρμόδιο δικαστήριο
για την εκδίκαση της προσφυγής ήτοι, το εφετείο, στην περιφέρεια του
οποίου εντάσσεται το μονομελές πρωτοδικείο, που κήρυξε την αλλοδαπή
απόφαση εκτελεστή και ορίζει, ευθέως, ότι αυτή ασκείται και εκδικάζεται
ενώπιόν του κατ’ αντιδικία, ενώ αφήνει στο εσωτερικό δίκαιο του κράτους
εκτελέσεως, τόσο τον καθορισμό του τρόπου ασκήσεως της προσφυγής,
όσο και τα της εκδικάσεως αυτής του αρμοδίου, προς τούτο, δικαστηρίου
και στην Ελλάδα, ως ελέχθη, του εφετείου, οφείλοντος να εξετάσει
αυτεπαγγέλτως αν αυτή είναι πρωτίστως παραδεκτή και στην συνέχεια
βάσιμη στην ουσία της, Έτσι, στην Ελλάδα, η εφαρμογή των διατάξεων
περί ασκήσεως ενδίκων μέσων είναι η ενδεδειγμένη και με την έννοια
αυτή αρκεί, για τη νομότυπη άσκηση της εν λόγω προσφυγής η κατάθεση
του δικογράφου της στον γραμματέα του αρμόδιου εφετείου, εντός
της προειρημένης προθεσμίας (βλ. και άρθρο 500 ΚΠολΔ), χωρίς προς
ολοκλήρωση της άσκησής της, να απαιτείται και η επίδοση ταύτης στον
αντίδικο μέσα στην ίδια, ως άνω, προθεσμία (Κεραμεύς κλπ, οπ. σελ. 255,
Εφ.Πειρ. 419/1994 Ελλ.Δ. 36. 633 επ., 1103/1995 Δίκη 27, 390).
Κατόπιν αυτών, η από 14-11-1995 κρινόμενη προσφυγή-έφεση εναντίον
της 906/1995 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, που
εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας και κήρυξε στην
Ελλάδα εκτελεστή την 10801/1994 απόφαση του αρμόδιου πολιτικού
τμήματος του Πρωτοδικείου του Παλέρμο της Ιταλίας η οποία αφορούσε,
όπως δεν αμφισβητείται από τους διαδίκους, αστική μεταξύ τους υπόθεση,
ασκηθείσα στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά με κατάθεση του σχετικού
δικογράφου της στον Γραμματέα του τελευταίου Δικαστηρίου (βλ.
την 1338/16-11-1995 έκθεση καταθέσεως ενώπιόν του) και όχι με
κατάθεσή της στο παρόν Εφετείο και δη στον αρμόδιο Γραμματέα του
( άρθρα 495 παρ. 1 ΚΠολΔ, 36 και 37 της ΔΣΒ), πρέπει ν’ απορριφθεί, ως
απαράδεκτη, αφού δεν ασκήθηκε κατά τον προσήκοντα τρόπο, δεδομένου
ότι, εν προκειμένω, δεν είναι επιτρεπτή, με βάση τα προεκτεθέντα,
η άσκηση εφέσεως κατά τις σχετικές διατάξεις του ΚΠολΔ, εναντίον
της ρηθείσας απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, αλλά
μόνον η προμνημονευθείσα προσφυγή, ασκούμενη στο Εφετείο κατά τα
προεκτεθέντα, και δικαζομένη κατά την τακτική διαδικασία. Τα μεταξύ
των διαδίκων δικαστικά έξοδα πρέπει εν όλω να συμψηφισθούν, συνεπεία
της εύλογης του εκκαλούντος- προσφεύγοντος αμφιβολίας ως προς την
έκβαση της προκειμένης δίκης κατ’ άρθρο 179 ΚΠολΔ ( Ολ. ΑΠ 1221/1975
ΝοΒ 24.185 επ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζοντας κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων.
Απορρίπτει τυπικά την υπό κρίση έφεση-προσφυγή. Και
Συμψηφίζει συνολικά τα μεταξύ των διαδίκων δικαστικά έξοδα.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε στον Πειραιά στις 4 Απριλίου 1996 και
δημοσιεύθηκε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου στις 10 Απριλίου
1996, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων τους
δικηγόρων.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ