Αριθµός  37/2012 
 
ΤΟ  ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  ΤΟΥ  ΑΡΕΙΟΥ  ΠΑΓΟΥ   
 
∆' Πολιτικό  Τµήµα   
 
Συγκροτήθηκε  από  τους  ∆ικαστές : Σπυρίδωνα  Ζιάκα , Προεδρεύοντα  Αρεοπαγίτη  
(κωλυοµένου  του  Αντιπροέδρου  Χαράλαµπου  Ζώη ), Βασιλική  Θάνου  - Χριστοφίλου , 
Παναγιώτη  Ρουµπή , Βασίλειο  Λαµπρόπουλο  και Γεώργιο  Σακκά , Αρεοπαγίτες .  
 
Συνήλθε  σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  Κατάστηµά  του  στις  18 Νοεµβρίου  2011, µε  την  
παρουσία  και της  Γραµµατέως  Ελένης  Τσιουρή  για  να  δικάσει µεταξύ :  
 
Του  αναιρεσείοντος : …, κατοίκου  ..., ο οποίος  παραστάθηκε  δια  της  πληρεξουσίας  δικηγόρου  
του  Λαµπρινής  Κουλούρη , βάσει δηλώσεως  κατ ' άρθρο  242 παρ . 2 Κ.Πολ .∆ και κατέθεσε  
προτάσεις .  
 
Της  αναιρεσιβλήτου : Ασφαλιστικής  εταιρίας  µε  την  επωνυµία  "…", που  εδρεύει στο  … της  
Γερµανίας , νοµίµως  εκπροσωπουµένης , η οποία  παραστάθηκε  δια  της  πληρεξουσίας  
δικηγόρου  της  Αλέκας  Τάµπαλη , και κατέθεσε  προτάσεις .  
 
Η ένδικη  διαφορά  άρχισε  µε  την  από  15-3-2007 αγωγή  του  ήδη  αναιρεσείοντος , που  
κατατέθηκε  στο  Μονοµελές  Πρωτοδικείο  Αθηνών . Εκδόθηκαν  οι αποφάσεις : 2327/2008 
οριστική  του  ίδιου  ∆ικαστηρίου  και 6364/2009 του  Εφετείου  Αθηνών . Την  αναίρεση  της  
τελευταίας  απόφασης  ζητεί ο αναιρεσείων  µε  την  από  6-10-2010 αίτησή  του .  
 
Κατά  τη  συζήτηση  της  αίτησης  αυτής , που  εκφωνήθηκε  από  το  πινάκιο , οι διάδικοι 
παραστάθηκαν , όπως  σηµειώνεται  πιο  πάνω . Ο Εισηγητής  Αρεοπαγίτης  Γεώργιος  Σακκάς  
ανέγνωσε  την  από  9-11-2011 έκθεσή  του , µε  την  οποία  εισηγήθηκε  την  παραδοχή  της  
αιτήσεως  αναιρέσεως .  
 
Η πληρεξούσια  του  αναιρεσείοντος  ζήτησε  την  παραδοχή  της  αιτήσεως , η πληρεξούσια  της  
αναιρεσιβλήτου  την  απόρριψή  της  και καθένας  την  καταδίκη  του  αντιδίκου  µέρους  στη  
δικαστική  δαπάνη .  
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΟ  ΝΟΜΟ   
 
Ο Κανονισµός  ( Ε.Κ) µε  αριθµό  44/2001 του  Συµβουλίου  της  22 ∆εκεµβρίου  2000 για  τη  
διεθνή  δικαιοδοσία  την  αναγνώριση  και την  εκτέλεση  των  αποφάσεων  σε  αστικές  υποθέσεις  
στο  άρθρο  9 ορίζει τα  ακόλουθα : “1. Ο ασφαλιστής  που  έχει την  κατοικία  του  στο  έδαφος  
κράτους  - µέλους  µπορεί να  εναχθεί α) ενώπιον  των  δικαστηρίων  του  κράτους  - µέλους  , 
όπου  έχει την  κατοικία  του  ή β) σε  άλλο  κράτος -µέλος, εφ ' όσον  την  αγωγή  έχει ασκήσει ο 
αντισυµβαλλόµενος  του  ασφαλιστή , ο ασφαλισµένος , ή ο δικαιούχος , ενώπιον  του  
δικαστηρίου  του  τόπου  όπου  ο ενάγων  έχει την  κατοικία  ή ... γ)..., 2...". Εξ  άλλου  στο  άρθρο  
11 του  άνω  Κανονισµού  ( αρθρ . 10 Συµβάσεως  Βρυξελλών ) µε  τίτλο  " προσεπίκληση  και 
ευθεία  αγωγή " ορίζονται τα  ακόλουθα : “1) Σε  υποθέσεις  ασφάλισης  αστικής  ευθύνης , ο 
ασφαλιστής  µπορεί επίσης  να  προσεπικληθεί  ενώπιον  του  δικαστηρίου  που  έχει επιληφθεί  
της  αγωγής  του  ζηµιωθέντος  κατά  του  ασφαλισµένου , αν  το  δίκαιο  του  δικαστηρίου  το  
επιτρέπει. 2) Οι διατάξεις  των  αρθρ . 8, 9 και 10 εφαρµόζονται  σε  περίπτωση  ευθείας  αγωγής  
του  ζηµιωθέντος  κατά  του  ασφαλιστή , εφ ' όσον  η ευθεία  αγωγή  επιτρέπεται ". Εν  όψει της  
παραποµπής  της  παρ . 2 του  άρθρου  11 του  άνω  Κανονισµού  στο  αρθρ . 9 του  ιδίου  
Κανονισµού  γεννήθηκε  το  ζήτηµα  κατά  πόσο  ο ζηµιωθείς  σε  αυτοκινητικό  ατύχηµα  δύναται να  
χαρακτηρισθεί  ως  δικαιούχος  κατά  την  έννοια  της  β' περιπτώσεως  της  παρ . 1 του  αρθρ . 9 του  
Κανονισµού . Η ερµηνευτική  αυτή  εκδοχή  είναι πρόδηλο  ότι εξυπηρετεί  τα  συµφέροντα  του  
ζηµιωθέντος , αφού  για  την  περίπτωση  που  αυτός  χρειασθεί  να  ασκήσει αγωγή  για  την  
διεκδίκηση  των  αξιώσεών  του  έχει τη  δυνατότητα  να  εγείρει αυτή  και ενώπιον  δικαστηρίου  της  
χώρας  της  κατοικίας  του  µε  προφανή  τα  εντεύθεν  γι' αυτόν πλεονεκτήµατα . Εν  όψει δε  της  
αµφισβητήσεως  που  δηµιουργήθηκε  για  το  ανωτέρω  ζήτηµα  το  ∆ικαστήριο  Ευρωπαϊκών  
Κοινοτήτων  ( ∆ΕΚ ) ύστερα  από  την  αποστολή  σχετικού  ερωτήµατος  από  το  γερµανικό  
Ακυρωτικό  αποφάνθηκε  ως  ακολούθως : Η παραποµπή  του  άρθρου  11 παρ . 2 του  
Κανονισµού  ( Ε.Κ.) 44/2001 του  Συµβουλίου  της  22-12-2000 για  τη  διεθνή  δικαιοδοσία , την  
αναγνώριση  και εκτέλεση  αποφάσεων  σε  αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις  στο  άρθρο  9 παρ . 
1 στοιχείο  β' του  Κανονισµού  αυτού  πρέπει να  ερµηνευθεί  υπό  την  έννοια , ότι ο ζηµιωθείς  
µπορεί να  ασκήσει ενώπιον  του  δικαστηρίου  του  τόπου  της  κατοικίας  του  σε  κράτος -µέλος  
ευθεία  αγωγή  κατά  του  ασφαλιστή , εφόσον  το  οικείο  δίκαιο  επιτρέπει την  άσκηση  τέτοιας  
αγωγής  και ο ασφαλιστής  έχει την  έδρα  του  στο  έδαφος  κράτους -µέλους . Ήδη  τέτοια  ρύθµιση  
εισάγεται µε  το  άρθρο  5 του  Πέµπτης  Κοινοτικής  Οδηγίας  της  11-5-2005, η οποία  θα  έπρεπε  
να  καταστεί εσωτερικό  δίκαιο  µέχρι 11-6-2007 και ήδη  ενσωµατώθηκε  στο  Ελληνικό  ∆ίκαιο  µε  
το  Ν. 3746/16-2-2009. Με  βάση  τα  όσα  προεκτέθηκαν  ο αλλοδαπός  ασφαλιστής  του  
ζηµιογόνου  στην  αλλοδαπή  αυτοκινήτου  µπορεί να  εναχθεί από  τον  παθόντα  και µόνιµο  
κάτοικο  της  Ελλάδος  ενώπιον  Ελληνικού  δικαστηρίου  µε  αίτηµα  επιδίκαση  αποζηµιώσεως  για  
τη  ζηµία  την  οποία  υπέστη  από  αυτό  ( ΑΠ  487/2011). Εξάλλου , κατά  το  άρθρο  559 αριθ . 14 
Κ.Πολ .∆., ιδρύεται λόγος  αναιρέσεως  και αν  το  δικαστήριο  παρά  το  νόµο  κήρυξε  απαράδεκτο . 
Κατά  συνέπεια , η εσφαλµένη  απόρριψη  της  αγωγής  για  έλλειψη  δικαιοδοσίας  ιδρύει τον  ως  
άνω  λόγο  αναιρέσεως  ( Ολ .ΑΠ  2/1999).  
 
Στην  προκειµένη  περίπτωση , στην  από  15-3-2007 αγωγή  ( αριθµός  κατάθεσης  2784/15-3-
2007) του  αναιρεσείοντος , η οποία  παραδεκτώς  επισκοπείται  από  τον  Άρειο  Πάγο , ως  
διαδικαστικό  έγγραφο  ( αρθρ . 561 παρ . 2 ΚΠολ∆ ), εκτίθεται ότι, εξαιτίας  αυτοκινητικού  
ατυχήµατος , που  συνέβη  την  1-4-2006 στην  πόλη  … της  Γερµανίας  και κάτω  από  τις  
περιγραφόµενες  συνθήκες , από  υπαιτιότητα  του  οδηγού  του  µε  αριθµό  κυκλοφορίας  ... ΙΧΕ  
αυτοκινήτου , ιδιοκτησίας  της  G. S., οδηγούµενου  από  τον  M. S. και το  οποίο  ήταν  
ασφαλισµένο  στην  εναγόµενη  ( αναιρεσίβλητη ) εταιρεία , που  εδρεύει στο  … της  Γερµανίας , 
υπέστη  εκτεταµένες  ζηµιές  το  οδηγούµενο  από  τον  προστηθέντα  από  τον  αναιρεσείοντα , 
κάτοικο  ..., ∆. Β. υπ ' αριθµ . ... όχηµά  του  µε  γερµανικές  πινακίδες  κυκλοφορίας . Με  βάση  το  
ιστορικό  αυτό  ζήτησε  να  υποχρεωθεί  η εναγόµενη  ασφαλιστική  εταιρεία , ευθυνοµένη  από  
σύµβαση  σωρευτικώς  αναδοχής  χρέους , που  καταρτίστηκε  µε  την  έγερση  της  ένδικης  
αγωγής , που  συνιστά  αποδοχή  της  πρότασης  αυτής  για  κατάρτιση  της  ανωτέρω  συµβάσεως , 
εφαρµοζοµένου  του  ελληνικού  δικαίου , κατά  το  άρθρο  25 ΑΚ , να  του  καταβάλει  το  ποσό  των  
35.424,80 ευρώ  ως  αποζηµίωση  για  την  θετική  και αποθετική  ( διαφυγόντα  κέρδη ) ζηµία , που  
υπέστη , καθώς  και για  χρηµατική  ικανοποίηση  λόγω  ηθικής  βλάβης . Με  αυτά  τα  δεδοµένα , τα  
Ελληνικά  ∆ικαστήρια  έχουν  δικαιοδοσία  προς  εκδίκαση  της  εν  λόγω  αγωγής , κατά  τα  άρθρα  3 
παρ .1 ΚΠολ∆  και 9 παρ .1 του  Κανονισµού  ( Ε.Κ.) 44/2001. Το  Εφετείο  µε  την  προσβαλλόµενη  
απόφασή  του  δέχτηκε  τα  αντίθετα , δηλαδή  ότι η ανωτέρω  αγωγή  είναι απορριπτέα  ως  
απαράδεκτη  ελλείψει δικαιοδοσίας  και έτσι απέρριψε  την  έφεση  του  αναιρεσείοντος  κατά  της  
πρωτόδικης  απόφασης , που  έκρινε  οµοίως . Κρίνοντας  έτσι το  Εφετείο , κατά  παράβαση  των  
ανωτέρω  διατάξεων  κήρυξε  απαράδεκτο . Εποµένως , ο µοναδικός  λόγος  αναιρέσεως , από  το  
άρθρο  559 αριθ .14 ΚΠολ∆  ( και όχι του  559 αριθ .1 και 9 ΚΠολ∆  που  υπολαµβάνει  επιπλέον  ο 
αναιρεσείων ), είναι βάσιµος . Κατόπιν  αυτού , πρέπει να  αναιρεθεί η προσβαλλόµενη  
απόφαση , να  παραπεµφθεί  η υπόθεση  για  περαιτέρω  εκδίκαση  στο  ίδιο  Εφετείο , αφού  είναι 
δυνατή  η σύνθεσή  του  από  άλλους  δικαστές  ( άρθρο  580 παρ . 3 ΚΠολ∆ ) και να  καταδικαστεί  η 
αναιρεσίβλητη  στα  δικαστικά  έξοδα  του  αναιρεσείοντος , που  κατέθεσε  και προτάσεις  ( άρθρα  
176 και 183 ΚΠολ∆ ).  
 
ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ   
 
Αναιρεί την  6364/2009 απόφαση  του  Εφετείου  Αθηνών .  
 
Παραπέµπει  την  υπόθεση  για  περαιτέρω  εκδίκαση  στο  ίδιο  Εφετείο , συντιθέµενο  από  άλλους  
δικαστές . Και  
 
Καταδικάζει  την  αναιρεσίβλητη  στα  δικαστικά  έξοδα  του  αναιρεσείοντος , τα  οποία  ορίζει σε  
τρεις  χιλιάδες  (3.000) ευρώ .  
 
Κρίθηκε  και αποφασίστηκε  στην  Αθήνα  στις  9 ∆εκεµβρίου  2011.  
 
∆ηµοσιεύθηκε  στην  Αθήνα  σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  ακροατήριό  του  στις  13 Ιανουαρίου  
2012.  
 
Ο ΠΡΟΕ∆ΡΕΥΩΝ  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ