Σύμφωνα με το άρθρο 17 παρ.1 της Σύμβασης των Βρυξελλών «για
τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και
εμπορικές υποθέσεις», που κυρώθηκε με το ν. 1314/1933 και τέθηκε σε
ισχύ από 1.4.1989 και η οποία (Σύμβαση των Βρυξελλών), κατ’ άρθρ.
28 παρ.1 εδ. α του Συντάγματος, υπερισχύει από κάθε άλλη αντίθετη
διάταξη νόμου, «Αν τα μέρη, από τα οποία ένα τουλάχιστον έχει την
κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους,συμφώνησαν ότι ένα
δικαστήριο ή τα δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους θα δικάζουν τις
διαφορές που έχουν προκύψει ή που θα προκύψουν από συγκεκριμένη
έννομη σχέση, το δικαστήριο αυτό ή τα δικαστήρια του κράτους αυτού
έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία. Μια τέτοια συμφωνία διεθνούς
δικαιοδοσίας πρέπει να καταρτισθεί είτε γραπτά είτε προφορικά με γραπτή
επιβεβαίωση είτε, στο διεθνές εμπόριο, υπό τύπο ανταποκρινόμενο στις
συνήθειες του διεθνούς εμπορίου που τα μέρη γνωρίζουν ή οφείλουν να
γνωρίζουν». Έχει δε κριθεί ότι η ρήτρα διεθνούς δικαιοδοσίας πρέπει να
έχει αποτελέσει αντικείμενο συναίνεσης των μερών και ότι οι προϋποθέσεις
του προαναφερόμενου άρθρου 17 πληρούνται στην περίπτωση που
η ρήτρα διεθνούς δικαιοδοσίας αποτελεί τμήμα των γενικών όρων
συναλλαγών, οι οποίοι βρίσκονται τυπωμένοι στην πίσω σελίδα της
σύμβασης που έχουν υπογράψει τα μέρη, εφόσον η σύμβαση αυτή
παραπέμπει ρητώς στους πιο πάνω γενικούς όρους συναλλαγών (βλ.
αποφάσεις της 14.12.1976 του ΔΕυρΚ, υποθέσεις Segoura/Bonakdarian,
25/76, Συλλ.Νομολ. 1976, 1851 και Sallotti/Ruwa, 24/76 Συλλ.Νομολ.
1976, 1831 επ., Σύμβαση Βρυξελλών-Κεραμεύς σελ. 146 αριθ. 15, Νίκας,
Σύμβαση Βρυξελλών σελ. 79).
Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 1 της ίδιας σύμβασης, πρόσωπο
που έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους, μπορεί
να εναχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, ως προς τις διαφορές από
σύμβαση ενώπιον του Δικαστηρίου του τόπου, όπου εκπληρώθηκε ή
οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή. Από τη διατύπωση της τελευταίας
διάταξης προκύπτει ότι πρόσωπο, που έχει την κατοικία του στο έδαφος
συμβαλλόμενου κράτους μπορεί, ως προς τις διαφορές από αμφοτεροβαρή
σύμβαση, να εναχθεί και ενώπιον του Δικαστηρίου του τόπου, όπου
εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η αντιπαροχή, εφόσον ο τόπος
αυτός είναι στο έδαφος άλλου συμβαλλόμενου κράτους (ΕφΘεσ 754/1991
Aρμ. 1992, 367). Ως παροχή δηλαδή κατά την πιο πάνω διάταξη νοείται
εκείνη που αντιστοιχεί στο συμβατικό δικαίωμα, το οποίο αποτελεί τη
νομική βάση της αγωγής (βλ. Ευρ.Δ. 29.6.1994, Υποθ. Custon-Stawa,
Ελλ.Δ/νη 1994 σελ. 1172, ΔΕυρΚ 6.10.1976, υποθ. De Bloos/Bouger,
Συλλ. Νομολογ. 1976, 1497, ΕφΘεσ 2253/1994 Αρμ. 1995, 204). Ο τόπος
εκπλήρωσης της παροχής καθορίζεται από τις οικείες διατάξεις του δικαίου
που διέπει τη σύμβαση, δηλαδή εκείνου που υποδεικνύουν οι διατάξεις
ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του κράτους, του οποίου τα δικαστήρια
επιλαμβάνονται τη διαφοράς (Δ ΕυρΚ Tessili/Dunlop, 6.10.1976, 12/76,
Συλλ.Νομολ. 1976, 1473).
Εξάλλου κατά το άρθρο 3 παρ.1 της Σύμβασης της Ρώμης του 1980 «για
το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές», η οποία κυρώθηκε με
το ν. 1792/1933 και τέθηκε σε ισχύ την 1.4.1991, «Η σύμβαση διέπεται
από το δίκαιο που επέλεξαν τα συμβαλλόμενα μέρη. Η επιλογή αυτή
πρέπει να είναι ρητή η να συνάγεται με βεβαιότητα από τις διατάξεις της
σύμβασης ή τα δεδομένα της υπόθεσης». Σύμφωνα δε με το άρθρο 4
της ίδιας σύμβασης (για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές)
«Ι. Στο μέτρο που το εφαρμοστέο στη σύμβαση δίκαιο δεν έχει επιλεγεί
σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 3, η σύμβαση διέπεται από το δίκαιο
της χώρας με την οποία συνδέεται στενότερα...... 2. Με την επιφύλαξη
της παρ.5, τεκμαίρεται ότι η σύμβαση συνδέεται στενότερα με τη χώρα
όπου ο συμβαλλόμενος που οφείλει να εκπληρώσει τη χαρακτηριστική
παροχή έχει, κατά το χρόνο συναφής της σύμβασης, τη συνήθη διαμονή
του ή, αν πρόκειται για εταιρία, ένωση ή νομικό ποόσωπο, την κεντρική
του διοίκηση....... 5. Η παρ.2 δεν εφαρμόζεται όταν η χαρακτηριστική
παροχή δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Τα τεκμήρια των παρ.2, 3 και
4 δεν ισχύουν όταν από το σύνολο των περιστάσεων συνάγεται ότι η
σύμβαση συνδέεται στενότερα με άλλη χώρα». Τέλος κατά το άρθρ.321
ΑΚ, αν η παροχή είναι χρηματική, σε περίπτωση αμφιβολίας, ο οφειλέτης
πρέπει να την καταβάλει στον τόπο όπου ο δανειστής έχει την κατοικία
του κατά το χρόνο της καταβολής. Αν η απαίτηση προέρχεται από την
άσκηση του επαγγέλματος του δανειστή, αντί για τον τόπο της κατοικίας
ισχύει ο τόπος της επαγγελματικής του εγκατάστασης. Κατά την έννοια
της τελευταίας αυτής διάταξης, αν ο οφειλέτης στέλνει τα χρήματα
σε τραπεζικό ή ταχυδρομικό έμβασμα ή επιταγή, για την ολοκλήρωση
της καταβολής, δεν αρκεί το έμβασμα ή η έκδοση και αποστολή της
επιταγής αλλά απαιτείται και η προς το δανειστή καταβολή του ποσού
ή η εγχείριση της επιταγής (Εφθεσ 754/1991 ο.π., Μπαλή, Ενοχ.Δικ.,
έκδ.Β΄ παρ.41,3). Στην περίπτωση που κρίνεται η ενάγουσα ανώνυμη
εταιρία, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, εκθέτει στην αγωγή ότι με
διαδοχικές συμβάσεις πώλησης που κατάρτισε με την εναγομένη αλλοδαπή
εταιρία, που εδρεύει στο Πφόρτζχάιμ της Γερμανίας και για τις οποίες
εκδόθηκαν απ’ αυτήν (ενάγουσα) τα 9735/24-1-1994, 9775/6.6.1994,
9793/30.6.1994, 9805/7.7.1994 και 7871/12.8.1994 τιμολόγια πώλησε
και απέστειλε σε εκτέλεση των συμβάσεων αυτών στην πιο πάνω έδρα
της εναγομένης τα λεπτομερώς αναφερόμενα στην αγωγή εμπορεύματα
(είδη ρουχισμού),τα οποία παραλήφθησαν από την εναγομένη, έναντι
τιμήματος 862,3 + 52,6 + 269,5 + 111 + 59.401,6 =60.697 Γερμανικών
μάρκων. Ότι έναντι αυτών καταβλήθηκε μόνο το ποσό των 570,15 + 0
+ 142,15 + 77,70 + 29.040 =29.830 Γ.Μ. Ζητάει δε, αφαιρουμένου από
το υπόλοιπο των 30.867 (60.697-29.830= 30.867)ΓΜ του ποσού των
9.252 ΓΜ που εισέπραξε αυτή (ενάγουσα) από την πώληση σε τρίτους των
αναφερομένων στην αγωγή ενδυμάτων που της επεστράφησαν από την
εναγομένη και τα οποία αφορούν το τελευταίο από τα προαναφερόμενα
τιμολόγια (7871/12.8.1994), να υποχρεωθεί η τελευταία να της καταβάλει
το υπόλοιπο των 21.615 (30.867 – 9.252) ΓΜ, το ισάξιο των οποίων σε
δραχμές ανέρχεται σε 3.242.250 (21.615 Χ 150), νομιμότοκα ως εξής: α)
Για το ποσό των 292,15 ΓΜ (που αφορά το πρώτο από τα προαναφερόμενα
τιμολόγια) από 26.1.1994, β) για το ποσό των 52,6 ΓΜ (που αφορά το
δεύτερο από τα πιο πάνω τιμολόγια) από 8.6.1994, γ) για το ποσό των
127,35 ΓΜ (9793/94 τιμολόγιο) από 2.7.1994, δ) για το ποσό των 33,3
ΓΜ (9805/94 τιμολόγιο) από 9.7.1994 και 3) για το ποσό των 21.109,6 ΓΜ
(7871/94 τιμολόγιο) από 29.8.1994, δηλαδή από τις ημεροχρονολογίες
κατά τις οποίες για μεν τα τέσσερα πρώτα τιμολόγια παραλήφθησαν από
την εναγομένη τα εμπορεύματα, για δε το πέμπτο με πίστωση δέκα ημερών
από της παραλαβής απ’ αυτήν των εμπορευμάτων, κατά τα συμφωνηθέντα
(σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ενάγουσας) μεταξύ των διαδίκων,
διαφορετικά (νομιμότοκα) από την επίδοση της αγωγής. Ζητεί επίσης η
απόφαση που θα εκδοθεί να κηρυχθεί προσωρινά εκτελεστή. Η εναγόμενη
αλλοδαπή εταιρία αμφισβήτησε με τις προτάσεις της τη διεθνή δικαιοδοσία
του Δικαστηρίου αυτού, ισχυριζόμενη ότι συμφωνήθηκε προφορικώς
και εγγράφως μεταξύ αυτής και της ενάγουσας ότι αρμόδιος (κατά
τόπο) για κάθε διαφορά που θα προκύψει από καθεμιά από τις επίδικες
συμβάσεις, κατά την ειδικότερα αναφερόμενα στις προτάσεις της, θα
είναι το Δικαστήριο της πόλης Φόρτσχάιμ της Γερμανίας και ζητάει την
απόρριψη της αγωγής γι’ αυτό το λόγο.
Με την αποδοχή από την ενάγουσα των 03/6280/21.4.94/264,
03/5190/29.4.1994/295, 03/6500/13.5.1994/318 και
03/6510/17.6.1994/319 εγγράφων παραγγελιών της εναγομένης
(προτάσεων προς την ενάγουσα για σύναψη αντίστοιχων συμβάσεων
πωλήσεως), αντίγραφα των οποίων και επίσημη μετάφρασή τους στην
ελληνική προσκομίζει νόμιμα η εναγομένη, οι οποίες (παραγγελίες)
φέρουν την υπογραφή τόσο του νομίμου εκπροσώπου της εναγομένης,
όσο και τη μη αμφισβητούμενη υπογραφή του νόμιμου εκπροσώπου
της ενάγουσας, με την οποία (υπογραφή του τελευταίου) έγινε δεκτή
από μέρους της ενάγουσας καθεμιά από τις παραπάνω προτάσεις,
καταρτίστηκαν αντίστοιχες συμβάσεις πώλησης, σε εκτέλεση δε τον
συμβάσεων αυτών στάλθηκαν με το προ-αναφερόμενο 7371/12.3.1994
τιμολόγιο που εκδόθηκε από την ενάγουσα (και το οποίο σημειώνεται ότι
δεν φέρει την υπογραφή του νόμιμου εκπρόσωπου της εναγομένης) και
παραλήφθηκαν από την εναγομένη τα αναφερόμενα στις έγγραφες αυτές
συμβάσεις και στο πιο πάνω τιμολόγιο (7371/94) εμπορεύματα. Πρέπει
να σημειωθεί ότι τα παραπάνω δεν αμφισβητούνται από την ενάγουσα. Οι
συμβάσεις αυτές περιέχουν στη μπροστινή τους σελίδα που υπογράφεται
από τους διαδίκους όρο που παραπέμπει ρητά στους γενικούς όρους των
συναλλαγών που βρίσκονται τυπωμένοι στην πίσω σελίδα καθεμιάς απ’
αυτές (Συμβάσεις). Ειδικότερα ο όρος αυτός έχει ως εξής: «Οι όροι αγοράς
της επόμενης σελίδας αποτελούν περιεχόμενο της σύμβασης». Τμήμα
δε αυτών των όρων των συναλλαγών, που αποτελούν περιεχόμενο των
πιο πάνω συμβάσεων, είναι και ρήτρα που ορίζει ότι «Τόπος δωσιδικίας
είναι το PFORZHEIM». Κατά τη σαφή έννοια της ρήτρας αυτής ορίζεται
ως κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο για μελλοντικές διαφορές που τυχόν θα
προκύψουν από κάθε συγκεκριμένη από τις προαναφερόμενες συμβάσεις
το Δικαστήριο του Φορτσχάιμ. Με τη ρήτρα αυτή, που δεν είναι άκυρη,
όπως αβάσιμα ισχυρίζεται η ενάγουσα, αλλά καθ’ όλα έγκυρη, σύμφωνα
και με τη νομική σκέψη που εκτίθεται στην αρχή της απόφασης, αφού
πληρεί τις προϋποθέσεις που θέτει το προαναφερόμενο άρθρο 17 παρ.
1 της Σύμβασης των Βρυξελλών (βλ. ως προς τον καθορισμό των
δικαστηρίων, στα οποία απονέμεται διεθνής δικαιοδοσία κατά το άρθρο
αυτό, Kropholler, Europaisches Zivilprozessrecht, 1991, Art 17 αριθ.
57, πρβλ και Κεραμέα – Κρεμλή Ταγαρά – Η σύμβαση τον Βρυξελλών,
1989 αρθρ.17 αριθ.25 επ. σελ.152), δημιουργείται αποκλειστική διεθνής
δικαιοδοσία του Δικαστηρίου του Φορτσχάιμ. Άλλωστε και οπό τις
καταθέσεις των Μαρτύρων, που εξετάστηκαν ενόρκως στο ακροατήριο
του Δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την απόφαση
αυτή πρακτικά και ιδιαίτερα της Μάρτυρος Δήμητρας Παρασκευά, η
οποία γνωρίζει από ίδια αντίληψη τα όσα καταθέτει, δεδομένου ότι ως
εκπρόσωπος της εταιρίας «ΔΕΛΤΑ» έφερε σε επαφή τους διαδίκους για
τη σύναψη διαπραγματεύσεων μεταξύ αυτών για την κατάρτιση των
επιδίκων συμβάσεων, μετέφερε δε προσωπικά τις πιο πάνω παραγγελίες
της εναγομένης στον νόμιμο εκπρόσωπο της ενάγουσας κ.Σπύρογλου, την
κατάθεση της οποίας το Δικαστήριο κρίνει ειλικρινή και την ίδια αξιόπιστη,
την οποία εξάλλου κατάθεση δεν αναιρεί η κατάθεση της άλλης μάρτυρος,
πλήρως αποδείχθηκε ότι ο προαναφερόμενος εκπρόσωπος της ενάγουσας
είχε λάβει γνώση της ρήτρας αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας του
Δικαστηρίου του Φόρτσχάιμ της Γερμανίας που περιλαμβάνονταν στις
πιο πάνω συμβάσεις πριν από την κατά τον προδιαγραφόμενο τρόπο
κατάρτιση αυτών, αφού πριν από την κατάρτιση της πρώτης απ’ αυτές
είχε ο ίδιος αναγνώσει αυτή την ρήτρα, καθόσον γνωρίζει πολύ καλά
Γερμανικά και την είχε αποδεχθεί. Συνεπώς ενόψει του ότι η ρήτρα αυτή
αποτέλεσε αντικείμενο συναίνεσης των μερών και αναπόσπαστο τμήμα και
περιεχόμενο των προαναφερομένων συμβάσεων πωλήσεως (που αφορούν
όπως προειπώθηκε το αναφερόμενο στην αγωγή 7871/94 τιμολόγιο)
ως προς αυτές η αγωγή πρέπει να απορριφθεί για έλλειψη διεθνούς
δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αυτού.
Όσον αφορά όμως τις υπόλοιπες επίδικες συμβάσεις (για τις οποίες η
ενάγουσα εξέδωσε τα προαναφερόμενα 9735, 9775, 9793, 9805/1994
τιμολόγια) δεν αποδείχθηκε και ως προς αυτές η κατάρτιση έγκυρης
συμφωνίας για αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία του προαναφερόμενου
αλλοδαπού Δικαστηρίου. Αυτό γιατί ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι υπήρξε
κατά την κατάρτιση αυτών των συμβάσεων, που αφορούσαν την πώληση
στην εναγόμενη δειγμάτων των ενδυμάτων, προφορική συμφωνία των
διαδίκων για τη διεθνή δικαιοδοσία του Δικαστηρίου του Φόρτσχάιμ
για τις διαφορές που θα προέκυπταν από τις συμβάσεις αυτές (βλ.
κατάθεση μάρτυρος εναγομένης), μια τέτοια συμφωνία πέραν του ότι
δεν καταρτίζεται εγκύρως, εφόσον μνημονεύει γενικώς τις μεταξύ των
μερών σχέσεις (βλ. Κεραμέα, Σύμβαση Βρυξελλών άρθρ. 17, αριθ. 23
σελ. 151) και επομένως για να είναι ισχυρή θα πρέπει να προκύπτει για
ποια συγκεκριμένη έννομη σχέση συνομολογείται, είναι στην προκειμένη
περίπτωση άκυρη καθόσον δεν αποδεικνύεται ότι επακολούθησε γραπτή
επιβεβαίωση αυτής (της συμφωνίας) για καθεμιά από τις προαναφερόμενες
συμβάσεις που καταρτίστηκαν.
Περαιτέρω δεν αποδείχθηκε, ούτε και μπορεί να συναχθεί ότι τα διάδικη
μέρη επέλεξαν ρητώς ή σιωπηρώς να υποβληθούν σε κάποιο δίκαιο. Το
δίκαιο δε, με το οποίο συνδέονται στενότερα οι πιο πάνω συμβάσεις (για
τις οποίες ερευνάται η διεθνής δικαιοδοσία αυτού του Δικαστηρίου και
αφορούν τα προαναφερόμενα 9735, 9775, 9793, 9805/94 τιμολόγια)
είναι, σύμφωνα και με το προαναφερόμενο τεκμήριο του άρθρου 4
παρ.2 εδ. α΄ της Σύμβασης της Ρώμης, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις
συμβατικές ενοχές, το Ελληνικό, δεδομένου ότι χαρακτηριστική παροχή
των συμβάσεων αυτών είναι σαφώς η μεταβίβαση της κυριότητας των
πραγμάτων (δειγμάτων των ενδυμάτων), η οποία βάρυνε την ενάγουσα,
η κεντρική διοίκηση της οποίας βρισκόταν κατά το χρόνο σύναψης των
συμβάσεων (Ιανουάριος – Ιούλιος 1994) στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη).
Άλλωστε και από το σύνολο των ειδικών συνθηκών και των περιστάσεων
συνάγεται, ότι το δίκαιο που συνδέεται στενότερα με τις συμβάσεις αυτές
είναι το ελληνικό (βλ. αρ. 4 παρ. 5 εδ.β της σύμβασης της Ρώμης, πρβλ.
και άρθρ. 25 ΑΚ). Αυτό γιατί στην Ελλάδα έγιναν οι διαπραγματεύσεις
για τη σύναψη των συμβάσεων αυτών, κατασκευάσθηκαν τα προϊόντα
που πουλήθηκαν στην εναγομένη και εκδόθηκαν τα τιμολόγια αποστολής
των σε αυτήν, στην Ελλάδα δε έχει την έδρα της η κατασκευάστρια και
πωλήτρια αυτών και έπρεπε να καταβληθεί το τίμημα που συμφωνήθηκε,
ενώ αντίθετα στη Γερμανία έχει την έδρα της η εναγομένη που αγόρασε
τα εμπορεύματα, από τα αποδεικτικά μέσα δε που τέθηκαν υπόψη του
Δικαστηρίου δεν αποδείχθηκε με βεβαιότητα ο τόπος κατάρτισης των
παραπάνω συμβάσεων. Από το δίκαιο δε αυτό διέπεται και η νομική φύση
των συγκεκριμένων συμβάσεων ως αμφοτεροβαρών, το τίμημα και το
πράγμα, η έκταση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μερών και ο
τόπος της εκπλήρωσης των εκατέρωθεν παροχής (ΕφΘεσ 754/91 ο.π.).
Επομένως, αφού τόπος, όπου εκπληρώθηκε κατά ένα μέρος με την από
21.9.1994 επιταγή της C. και μέσω της προαναφερόμενης εδρεύουσας
στη Θεσσαλονίκη εταιρίας «ΔΕΛΤΑ» που εισέπραξε το ποσό της επιταγής
(τίμημα) μέσω Καταστήματος Θεσσαλονίκης της Τράπεζας Εργασίας και
το κατέβαλε στη Θεσσαλονίκη στην ενάγουσα, αλλά και όπου έπρεπε να
εκπληρωθεί κατά το τυχόν υπόλοιπο μέρος η παροχή της εναγομένης,
είναι η Θεσσαλονίκη, το Δικαστήριο έχει ως προς το τμήμα της αγωγής που
αφορά τις πιο πάνω συμβάσεις (για τις οποίες εκδόθηκαν τα 9735, 9775,
9793, 9805/94 τιμολόγια) διεθνή δικαιοδοσία. Η αγωγή, για το αντικείμενο
της οποίας καταβλήθηκε το ανάλογο τέλος δικαστικού ενσήμου, με τις
νόμιμες προσαυξήσεις (βλ. το 5256551/1996 διπλότυπο είσπραξης της
Δ.Ο.Υ. ΕΔΕΘ και την 32030/1996 απόδειξη της Ε.Τ.Ε.), όσον αφορά το
τμήμα αυτής, για το οποίο κρίθηκε ότι με το παρόν Δικαστήριο έχει διεθνή
δικαιοδοσία, αρμοδίως καθ’ ύλη εισάγεται στο Δικαστήριο αυτό (άρθρ. 14
παρ. 2 ΚΠολΔ) και είναι νόμιμη στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων
330, 341, 345, 529, 346, 513 του ΑΚ 907, 908 του ΚΠολΔ και πρέπει κατά
το τμήμα της αυτό να ερευνηθεί περαιτέρω και από ουσιαστική άποψη.
Η εναγομένη με τις προτάσεις της προέβαλε την ένσταση της εξόφλησης
του τιμήματος των πιο πάνω συμβάσεων. Ειδικότερα ισχυρίσθηκε ότι
για τις πωλήσεις αυτές (των δειγμάτων των ρούχων) είχε συμφωνηθεί
έκπτωση στο αναγραφόμενο στα αντίστοιχα τιμολόγια τίμημα κατά
ποσοστό 30% + 4%. Ότι συνεπώς αφαιρουμένου από το συνολικό
τίμημα αυτών του ποσού που αντιστοιχεί στην πιο πάνω έκπτωση
καθώς και ποσού 49,90 Γερμ. μάρκων που αντιστοιχούσε στην αξία του
αναφερομένου στις προτάσεις δείγματος, το οποίο επεστράφη από αυτήν
στην ενάγουσα, απέμενε υπόλοιπο οφειλής της το ποσό των 790 Γ.Μ., το
οποίο και κατέβαλε στην ενάγουσα, κατά τα ειδικότερα στις προτάσεις της
αναφερόμενα. Η ένσταση αυτή είναι νόμιμη στηριζόμενη στο άρθρο 416
του ΑΚ και πρέπει να εξετασθεί κατ’ ουσία.
Από τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν ενόρκως στο
ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού, και περιέχονται στα ταυτάριθμα με
την απόφαση αυτή πρακτικά, από όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι νόμιμα
προσκομίζουν και επικαλούνται και τις ομολογίες που περιέχονται στις
προτάσεις τους ή συνάγονται από αυτές (άρθρ. 261 ΚΠολΔ) αποδείχθηκαν
τα εξής: Μεταξύ των διαδίκων μερών καταρτίσθηκαν κατά το χρονικό
διάστημα από Ιανουάριο μέχρι Ιούλιο του έτους 1994 διαδοχικές συμβάσεις
πώλησης με τις οποίες η ενάγουσα πώλησε και παρέδωσε στην εναγομένη
τα εξής εμπορεύματα: με τον κωδικό 9422200, 3 τεμάχια γυναικεία
πουλόβερ 50% μερινός, 50% ακρυλικό, αξίας εκάστου 26.9 DM, ήτοι
80.7 DM, με τον κωδικό 9425500, 1 τεμάχιο γυναικείο γιλέκο 50%
μερινός 50% ακρυλικό, αξίας 26.9 DM, με τον κωδικό 9420600, 1 τεμάχιο
γυναικεία ζακέτα 45% λεπτό μερινός, 45% ακρυλικά και 10% λεπτό
αλπακά, αξίας 33.2 DM, με τον κωδικό 9424600 ένα τεμάχιο γυναικείο
πουλόβερ 45% λεπτό μερινός, 45% ακρυλικό και 10% λεπτό αλπακά,
αξίας 33.8 DM, με τον κωδικό 9424801 ένα τεμάχιο γυναικεία καζάκα
50% μερινός, 50% ακρυλικό, αξίας 24.7 DM, με τον κωδικό 9424400
ένα τεμάχιο γυναικεία μπλούζα 50% μερινός, 50% ακρυλικό, αξίας
43.7 DM, με τον κωδικό 9424500 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 50%
μερινός, 50% ακρυλικό, αξίας 32.6 DM, με τον κωδικό 942400 ένα τεμάχιο
γυναικείο πουλόβερ 45% λεπτό μερινός, 45% ακρυλικό και 10% λεπτό
αλπακά, αξίας 31.7 DM, με τον κωδικό 9424700 ένα τεμάχιο γυναικείο
πουλόβερ 45% λεπτό μερινός, 45% ακρυλικό και 10% λεπτό αλπακά,
αξίας 26.2 DM, με τον κωδικό 9426300 ένα τεμάχιο γυναικεία μπλούζα
45% λεπτό μερινός, 45% ακρυλικό και 10% λεπτό αλπακά, αξίας 25.7
DM, με τον κωδικό 9426000 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 45% λεπτό
μερινός, 45% ακρυλικό και 10% λεπτό αλπακά, αξίας 30.3 DM, με τον
κωδικό 9426290 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 45% λεπτό μερινός,
45% ακρυλικό και 10% λεπτό αλπακά, αξίας 29.7 DM, με τον κωδικό
9427300 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 90% ακρυλικό, 10% λυρεξ,
αξίας 25.8 DM, με τον κωδικό 9120803 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ
90% ακρυλικό 10% λουρεξ, αξίας 25.8 DM, με τον κωδικό 9424901 ένα
τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 50% μερινός, 50% ακρυλικό, αξίας 29.6
DM, με τον κωδικό 9421200 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 45% λεπτό
μερινός, 45% ακρυλικό και 10% λεπτό αλπακά, αξίας 32.9 DM, με τον
κωδικό 9421400 ένα τεμάχιο γυναικεία ζακέτα 45% λεπτό μερινός, 45%
ακρυλικό και 10% λεπτό αλπακά, αξίας 39.5 DM, με τον κωδικό 9420900
ένα τεμάχιο γυναικείο γιλέκο 50% μερινός, 50% ακρυλικό, αξίας 25.2 DM,
με τον κωδικό 9423600 ένα τεμάχιο γυναικεία μπλούζα 50% μερινός, 50%
ακρυλικό, αξίας 25.9 DM, με τον κωδικό 9426900 ένα τεμάχιο γυναικείο
πουλόβερ 50% μερινός, 50% ακρυλικό, αξίας 30.5 DM, με τον κωδικό
9421300 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 45% λεπτό μερινός, 45%
ακρυλικό και 10% λεπτό αλπακά, αξίας 21.4 DM, με τον κωδικό 9425100
ένα τεμάχιο γυναικείο κασκόλ 45% λεπτό μερινός, 45% ακρυλικό και
10% λεπτό αλπακά, αξίας 11.9 DM, με τον κωδικό 9421100 ένα τεμάχιο
γυναικείο πουλόβερ 50% μερινός, 50% ακρυλικό, αξίας 21.4 DM, με τον
κωδικό 9421000 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 50% μερινός, 50%
ακρυλικό, αξίας 33.7 DM, με τον κωδικό 9420200 ένα τεμάχιο γυναικείο
πουλόβερ 75% μαλλί, 25% πολυαμίντ, αξίας 34.7 DM, με τον κωδικό
9425000 ένα τεμάχιο γυναικείο πάντζο 50% μερινός, 50% ακρυλικό,
αξίας 35.9 DM, με τον κωδικό 9120801 ένα τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ
90% ακρυλικό και 10% λουρέξ, αξίας 23.7 DM, με τον κωδικό 260 ένα
τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 90% ακρυλικό και 10% λουρέξ, αξίας 25.50
DM, συνολικής αξίας δηλαδή 862.3 DM, με τον κωδικό 9422200 δύο
τεμάχια γυναικεία πουλόβερ 50% μαλλί, 50% ακρυλικό, αξίας εκάστου
26.3 DM, ήτοι 52.6 DM, και συνολικής αξίας της πωλήσεως 52.6 DM, με
τον κωδικό 9511100, 1 τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 20% λίνεν 10 μαλλί,
40% κοττόν, 30% ακρυλικό, αξίας 35.9 DM, με τον κωδικό 9511400, 1
τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 50% κοττόν, 15% μαλλί, 35% πακ. αξίας
33.5 DM, με τον κωδικό 9510200, 1 τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 20%
λίνεν 40% κοττόν, 40% πακ. αξίας 28.9 DM, με τον κωδικό 9510800, 1
τεμάχιο γυναικείο πουλόβερ 20% λίνεν 40% κοττόν, 10% μαλλί, 30%
ακρυλικό, αξίας 32.5 DM, με τον κωδικό 9510900, 1 τεμάχιο γυναικεία
μπλούζα 25% λίνεν, 45% κοττόν, 15% ακρυλικό, 15% πολυέστερ, αξίας
22.5 DM, με τον κωδικό 9510500, 1 τεμάχιο γυναικεία ζακέτα 40% κοττόν
20% λίνεν, 10% μαλλί, 30% ακρυλικό, αξίας 36.5 DM, με τον κωδικό
9513000, 1 τεμάχιο γυναικείο σορτ 20% λίνεν, 40% κοττόν, 40% πακ.
αξίας 19.5 DM, με τον κωδικό 510300, 1 τεμάχιο γυναικεία μπλούζα 20%
λίνεν 40% κοττόν, 40% πακ. αξίας 22.7 DM, με τον κωδικό 9512000 1
τεμάχιο γυναικείο μαντώ 20% λίνεν 40% κοττόν 40% πακ. αξίας 37.5 DM,
συνολικής αξίας δηλαδή 269.50 DM, με τον κωδικό 9425500 δύο τεμάχια
γυναικεία γιλέκα 50% μαλλί, 50% ακρυλικό, αξίας εκάστου 26.4 DM, ήτοι
52.8 DM, με τον κωδικό 9424901 δύο τεμάχια γυναικεία πουλόβερ 50%
μαλλί, 50% ακρυλικό, αξίας εκάστου 29.1 DM, ήτοι 58.2 DM, συνολικής
αξίας δηλαδή 111 DM. Η συνολική αξία των παραπάνω εμπορευμάτων
ανήλθε στο ποσό των 1295,4 Γ.Μ. Τα παραπάνω συνομολογούνται από
την εναγομένη (άρθρ. 261 ΚΠολΔ, βλ. σχετ ΑΠ 1038/89 ΕΕΝ 1990, 374)
με τις προτάσεις της. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι συμφωνήθηκε έκπτωση
του τιμήματος ποσοστού 30% δηλαδή 388,62 (1295,4 Χ 30/100) ΓΜ
ειδικά για τις πωλήσεις των δειγμάτων καθώς και έκπτωση 4% που ίσχυε
για το σύνολο των καταρτισθέντων μεταξύ των διαδίκων συμβάσεων. Η
κρίση του Δικαστηρίου για την πιο πάνω έκπτωση στηρίζεται κυρίως στην
κατάθεση της μάρτυρος Δήμητρας Παρασκευά που όπως προειπώθηκε είχε
ιδία αντίληψη των συμφωνηθέντων και για την αξιοπιστία της οποίας το
Δικαστήριο δεν έχει λόγο να αμφιβάλλει.
Περαιτέρω πέραν του ότι δεν αποδείχθηκε συμφωνία μεταξύ των διαδίκων
για την επιφύλαξη δικαιώματος στην αγοράστρια μερικής υπαναχώρησης
από τις πιο πάνω συμβάσεις και η τελευταία δεν επικαλείται ύπαρξη
πραγματικών ελαττωμάτων ή έλλειψη συμφωνημένων ιδιοτήτων του
δείγματος που κατά τους ισχυρισμούς της επέστρεψε στην ενάγουσα
και τη συνακόλουθη άσκηση δικαιώματος μερικής αναστροφής (άρθρ.
551 ΑΚ), δεν αποδείχθηκε επίσης και ο ισχυρισμός της εναγομένης ότι
επέστρεψε στην ενάγουσα ένα συγκεκριμένο ένδυμα αξίας 49,90 Γ.Μ. Κατ’
ακολουθία των παραπάνω προκύπτει ότι η εναγομένη όφειλε ως τίμημα
των παραπάνω πωλήσεων στην ενάγουσα το ποσό των [1295,4 – 388,62
=906,78 – 4/100 (δηλαδή 36,2712]= 870,5088 γερμαν. μάρκων. Με
την πιο πάνω από 21.9.1994 επιταγή της COMMERZBANK καταβλήθηκε
στην ενάγουσα, δια μέσου της εταιρίας «ΔΕΛΤΑ», το ποσό των 790 Γ.Μ.,
γεγονός που άλλωστε συνομολογεί η ενάγουσα.
Συνεπώς απομένει να οφείλεται ως τίμημα των παραπάνω πωλήσεων από
την εναγομένη στην ενάγουσα το ποσό των (870,5088 – 790=) 80.5088
Γ.Μ., το οποίο πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλει σ’ αυτήν με το νόμιμο
τόκο από την 9.7.1994 (ημεροχρονολογία παραλαβής από την εναγομένη
των εμπορευμάτων του τελευταίου από τα προαναφερόμενα τιμολόγια με
αριθ. 9805/7.7.94), καθόσον δεν απεδείχθη πίστωση του τιμήματος, πέραν
της προαναφερομένης ημεροχρονολογίας παραλαβής των εμπορευμάτων
από την εναγομένη, αφότου αυτή σε κάθε περίπτωση λάμβανε τα
ωφελήματα αυτών (εμπορευμάτων) (βλ. άρθρ. 529 του ΑΚ) και επομένως
η τελευταία οφείλει κατά το άρθρο αυτό (529 ΑΚ) τόκους για το υπόλοιπο
του τιμήματος από την παραπάνω ημεροχρονολογία. Ενώ εξάλλου, ενόψει
του ότι κατά την καταβολή του πιο πάνω ποσού (790 Γ.Μ.) προφανώς
δεν υπήρχε συμφωνία των διαδίκων για τον καταλογισμό αυτού στα
μικρότερα χρέη της ενγομένης, ούτε και μονομερής προσδιορισμός από
την τελευταία, αφού αυτή είχε την πεποίθηση ότι με αυτή (καταβολή)
προέβαινε σε ολοσχερή εξόφληση του χρέους της, ο καταλογισμός
αυτών θα γίνει με κριτήριο την τελευταία περίπτωση του άρθρου 422
ΑΚ (καθόσον δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής των προηγούμενων
περιπτώσεων αυτού), δηλαδή στα αρχαιότερα χρέη κ.ο.κ. Συνεπώς το
ποσό που απομένει να οφείλεται στην ενάγουσα από την εναγομένη αφορά
και καταλογίζεται στο πιο πρόσφατο από τα παραπάνω χρέη της και πρέπει
κατά τα προεκτεθέντα να υποχρεωθεί στην καταβολή του νομιμότοκα από
την 9.7.1994.
Με αυτά τα δεδομένα η αγωγή πρέπει να γίνει δεκτή ως κατ’ ουσία βάσιμη
κατά ένα μέρος, δηλ. για το προαναφερόμενο ποσό των 80,5088 Γ.Μ.
Ενόψει του μικρού ύψους του ποσού που επιδικάστηκε στην ενάγουσα
σε σχέση με το αιτούμενο απ’ αυτήν ποσό, το Δικαστήριο κρίνει ότι
δεν συντρέχει λόγος κήρυξης της απόφασης προσωρινά εκτελεστής,
καθόσον δεν υπάρχουν εξαιρετικοί λόγοι γι’ αυτό ούτε η καθυστέρηση
στην εκτέλεση μπορεί να προκαλέσει σημαντική ζημία στην ενάγουσα,
ενώ πρέπει τα έξοδα να συμψηφιστούν μεταξύ των διαδίκων, λόγω της
εύλογης αμφιβολίας για την έκβαση της δίκης (άρθρ. 179 του ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ κατ’ αντιμωλία.
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ότι κρίθηκε ότι πρέπει να απορριφθεί.
ΔΕΧΕΤΑΙ κατά ένα μέρος την αγωγή.