Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-7-1998 αίτηση (διαδικασία
Εκούσιας Δικαιοδοσίας) ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών
της ήδη 1ης αναιρεσίβλητης, επί της οποίας εκδόθηκε η 5129/1998
οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Κατά της απόφασης αυτής
άσκησε η ήδη αναιρεσείουσα την από 2-2-1999 τριτανακοπή ενώπιον του
ίδιου Δικαστηρίου, κατά τη συζήτηση της οποίας ο ήδη 2ος αναιρεσίβλητος
άσκησε πρόσθετη παρέμβαση υπέρ της 1ης αναιρεσίβλητης. Στη συνέχεια
εκδόθηκαν οι οριστικές αποφάσεις: 3583/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και
579/2000 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης
ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 2-5-2000 αίτησή της, επί της οποίας
εκδόθηκε η 1528/2001 απόφαση, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη
η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η υπόθεση επαναφέρεται
και πάλι για συζήτηση με την από 21 Ιανουαρίου 2002 κλήση της ήδη 1ης
αναιρεσίβλητης.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο,
παραστάθηκαν όλοι πλην του 2ου αναιρεσιβλήτου, όπως σημειώνεται
πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ανάργυρος Πλατής ανάγνωσε
την από 5-1-2001 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση
του Δικαστηρίου τούτου, Δημητρίου Βούρβαχη, Αρεοπαγίτη, με την
οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο
πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και ο
πληρεξούσιος της παραστάσας αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και
καθένας την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Κατά την έννοια του άρθρου 576 ΚΠολΔ, αν, κατά τη συζήτηση της
αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον
τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος
ερευνά, αυτεπαγγέλτως, αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως
τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι
ή αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος ή ο ομαδικός του απολειπόμενου
διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και
εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε καθόλου ή δεν
επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη
συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση, αν
δε στη δίκη μετέχουν περισσότεροι διάδικοι και δεν κλητεύθηκε κάποιος
από αυτούς, η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη για όλους. Εξάλλου
από τη διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. β και γ του ΚΠολΔ, που
εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατ` άρθρο575 εδ. β` ίδιου κώδικα
αν η συζήτηση αναβληθεί ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως
μετά το τέλος της συνεδρίασης, να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των
υποθέσεων, που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο, που ορίσθηκε.
Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και
η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των
διαδίκων. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης, η αναβολή
της υπόθεσης και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για την,
μετ` αναβολή, δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για την
δικάσιμο αυτή και επομένως δεν χρειάζεται νέα συζήτηση του διαδίκου.
Προϋπόθεση όμως της εγκυρότητας της κλήτευσης αυτής συνεπεία
της αναβολής της υπόθεσης και της εγγραφής αυτής στο πινάκιο, είναι
ότι ο απολιπόμενος κατά την, μετ` αναβολή, δικάσιμο, διάδικος είτε
είχε επισπεύσει εγκύρως τη συζήτηση ή είχε νομίμως και εμπροθέσμως
κλητευθεί να παραστεί για τη δικάσιμο, κατά την οποία αναβλήθηκε η
υπόθεση είτε είχε παραστεί νομίμως κατά την πρώτη αυτή δικάσιμο και
επομένως με τη νόμιμη παράσταση και αν μη εναντίωσή του καλύφθηκε η
ακυρότητα της κλήτευσής του κατά την αρχική δικάσιμο. Στην προκείμενη
περίπτωση ο β` αναιρεσίβλητος ....... δεν εμφανίσθηκε κατά την
αναφερόμενη, στην αρχή της παρούσας απόφασης, συνεδρίαση, κατά
την οποία, η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της, από το οικείο πινάκιο.
Από δε την 5781 θ/ 26.3.2002 έκθεση επίδοσης της δικ. επιμελήτριας του
Πρωτοδικείου Αθηνών, Δανάης Ατσαβέ, που προσκομίζει και επικαλείται
η επισπεύδουσα τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης α` αναιρεσίβλητη,
προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της, από 21-1-2002, κλήσης σε νέα
συζήτηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης, μετά την έκδοση της 1528/2001
απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, που κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτησή
της, με την κάτω από το δικόγραφο αυτό πράξη ορισμού δικασίμου για
την δικάσιμο της 4-10-2002 καθώς και κλήση προς συζήτηση της αίτησης
αυτής επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα τον παραπάνω αναιρεσίβλητο.
Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης,
η οποία χωρεί μετ` αναβολή από το πινάκιο της αρχικής δικασίμου της
4-10-2002, παρά την απουσία του αναιρεσιβλήτου τούτου.
ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 558 και 566 ΚΠολΔ προκύπτει,
ότι η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται εναντίον εκείνων, οι οποίοι
ήταν διάδικοι στη δίκη, στην οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη
απόφαση και αντίδικοι του αναιρεσείοντος, όχι όμως εναντίον όλων
αυτών, αλλά μόνον εναντίον εκείνων από αυτούς, έναντι των οποίων
ο αναιρεσείων έχει έννομο συμφέρον να ζητήσει την εξαφάνιση της
απόφασης, δηλ. κατ` εκείνων έναντι των οποίων νικήθηκε. Αν οι
προτεινόμενοι λόγοι δεν αφορούν κάποιο διάδικο, η αίτηση αναίρεσης
είναι απαράδεκτη, ως προς αυτόν. Επομένως, η κρινόμενη αίτηση
αναίρεσης στρεφόμενη κατά του β` αναιρεσιβλήτου ........... ο οποίος,
όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, άσκησε στο
Εφετείο, απλή πρόσθετη παρέμβαση υπέρ της α` αναιρεσίβλητης και τότε
εκκαλούσας, η οποία (παρέμβαση) απορρίφθηκε, ως απαράδεκτη, ελλείψει
εννόμου συμφέροντος, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, αφού κατά
του αναιρεσιβλήτου τούτου η αναιρεσείουσα δεν έχει έννομο συμφέρον
να ζητήσει την εξαφάνιση της προσβαλλόμενης απόφασης, γιατί νίκησε
έναντι αυτού ούτε άλλωστε οι επικαλούμενοι λόγοι αναίρεσης αφορούν τον
αναιρεσίβλητο αυτόν.
ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 905 παρ. 1, 2 και 3 ΚΠολΔ, με την
επιφύλαξη αυτών που ορίζουν διεθνείς συμβάσεις, μπορεί να γίνει στην
Ελλάδα, αναγκαστική εκτέλεση βασισμένη σε αλλοδαπό τίτλό από τότε
που θα τον κηρύξει εκτελεστό απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου
της περιφέρείας όπου βρίσκεται η κατοικία του οφειλέτη και, αν δεν
έχει κατοικία, η διαμονή του οφειλέτη και, αν δεν έχει ούτε διαμονή
του μονομελούς πρωτοδικείου της πρωτεύουσας του κράτους. Το πιο
πάνω δικαστήριο, δικάζοντας κατά τη διαδικασία των άρθρων 740 έως
781 του ίδιου Κώδικα, κηρύσσει εκτελεστό τον αλλοδαπό τίτλο εφόσον
είναι εκτελεστός κατά το δίκαιο του τόπου όπου εκδόθηκε και δεν είναι
αντίθετος προς τα χρηστά ήθη και τη δημόσια τάξη. Αν ο τίτλος αυτός είναι
δικαστική απόφαση, για να κηρυχθεί εκτελεστός πρέπει να συντρέχουν
και οι όροι του άρθρου 323 αριθ.2 έως 5 του ΚΠολΔ. Από τις διατάξεις
αυτές σαφώς προκύπτει ότι για την κήρυξη αλλοδαπού τίτλου εκτελεστού
στην Ελλάδα δεν απαιτείται να υφίσταται μεταξύ της Ελλάδος και του
κράτους όπου εκδόθηκε ο εκτελεστός τίτλος σύμβαση για δικαστική
συνδρομή και ειδικότερα για την κήρυξη των δικαστικών αποφάσεων
εκτελεστών, ή η χώρα αυτή να έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση των
Βρυξελλών της 27-9-1968 "Για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση
των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις" που κυρώθηκε στην
Ελλάδα με τον Ν.1814/1988, ως προς την οποία πρέπει να σημειωθεί
ότι εφόσον πρόκειται για τίτλους που εκδόθηκαν σε χώρα η οποία έχει
υπογράψει ή προσχωρήσει σ` αυτή, η κήρυξη των τίτλων αυτών γίνεται
κατά την οριζόμενη στη σύμβαση διαδικασία και ως εκ τούτου δεν έχουν
εφαρμογή οι αναφερόμενες στην αρχή διατάξεις του ΚΠολΔ. Επομένως,
ο πρώτος λόγος της αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, με τον
οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με το να δεχτεί ότι μπορεί
να κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα η υπ` αριθμ. 4957 HP/20- 11-1997
απόφαση του Ανωτέρου Δικαστηρίου της Ζάμπιας, παρότι δεν υπήρχε
μεταξύ της Ελλάδος και της Δημοκρατίας της Ζάμπιας σύμβαση για
δικαστική συνδρομή και για κήρυξη δικαστικών αποφάσεων κάθε χώρας
εκτελεστών στην άλλη, ούτε η Δημοκρατία της Ζάμπιας έχει υπογράψει τη
σύμβαση των Βρυξελλών ή άλλες σχετικές διεθνείς συμβάσεις, παραβίασε
τις διατάξεις του άρθρου 323 παρ.2 έως 5 του ΚΠολΔ, στηρίζεται σε
εσφαλμένη προϋπόθεση και είναι γι` αυτό αβάσιμος και απορριπτέος.
ΙV. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 905 παρ.3 και 323
παρ.3 ΚΠολΔ συνάγεται ότι για να κηρυχθεί ορισμένη απόφαση αλλοδαπού
δικαστηρίου εκτελεστή στην Ελλάδα, απαιτείται, με την επιφύλαξη
αυτών που ορίζουν διεθνείς συμβάσεις, εκτός των άλλων, ο διάδικος
που νικήθηκε να μη στερήθηκε του δικαιώματος της υπεράσπισης και
γενικά της συμμετοχής στη δίκη, εκτός αν η στέρηση έγινε σύμφωνα
με διάταξη που ισχύει και για τους υπηκόους του κράτους στο οποίο
ανήκει το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση. Εξάλλου, κατά την
έννοια του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ η προσβαλλόμενη απόφαση
δεν έχει νόμιμη βάση και είναι αναιρετέα, όταν δεν προκύπτουν από
το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι απαραίτητα για να κριθεί
αν συντρέχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση οι όροι της διάταξης που
εφαρμόστηκε και ειδικότερα αν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες
ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη
επίδραση στην έκβαση της δίκης. Όμως η έλλειψη ή αντιφατικότητα της
αιτιολογίας πρέπει να ανάγεται όχι στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού
πορίσματος, αλλά στο αποδεικτικό πόρισμα καθαυτό στα πραγματικά
δηλαδή περιστατικά, τα οποία είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχείωση
στη συγκεκριμένη περίπτωση της ουσιαστικού δικαίου διάταξης που
εφαρμόστηκε (Ολ.ΑΠ 861/1984). Στην προκειμένη περίπτωση, το
Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχτηκε, εκτός των άλλων
και τα εξής: Με την 5129/1988 οριστική απόφαση του Μονομελούς
Πρωτοδικείου Αθηνών κηρύχθηκε εκτελεστή στην Ελλάδα ύστερα από
την από 30-7-1998 αίτηση, της, ήδη πρώτης, αναιρεσίβλητης εταιρείας,
η υπ` αριθμ. 4957/1996 ΗΡ/20-11-1997 απόφαση του Ανωτάτου
Δικαστηρίου της Δημοκρατίας της Ζάμπιας. Με την απόφαση αυτή του
αλλοδαπού δικαστηρίου, που εκδόθηκε ερήμην της τότε εναγομένης και
ήδη αναιρεσείουσας εταιρείας, που εδρεύει στη Γερμανία, η τελευταία
υποχρεώθηκε να καταβάλει στην ενάγουσα (πρώτη αναιρεσίβλητη)
232.835 δολλάρια ΗΠΑ και 11642 δολάρια ΗΠΑ για δικαστικά έξοδα.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, επί της οποίας εκδόθηκε η πιο
πάνω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ζάμπιας, η εναγόμενη
(αναιρεσείουσα) εταιρεία κλητεύθηκε εμπρόθεσμα για να παραστεί κατ`
αυτήν σύμφωνα με τον οικείο νόμο της Δημοκρατίας της Ζάμπιας, όπως
προκύπτει από τα με επίκληση σε επίσημη μετάφραση προσκομιζόμενα
έγγραφα, ήτοι α) το από 5-10- 1999 πιστοποιητικό δικαστικής αποφάσεως
του Αρχειοφύλακα στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ζάμπιας (Γραφείο
Μητρώων Δικαστηρίου) και β) την από 6-10-1999 επιστολή των
ταχυδρομικών Υπηρεσιών της Ζάμπιας προς τον ......... Με βάση τα
παραπάνω το Εφετείο έκρινε ότι η εναγομένη (αναιρεσείουσα) δεν
στερήθηκε του δικαιώματος υπεράσπισης και συμμετοχής της στην πιο
πάνω δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η προαναφερόμενη αλλοδαπή
απόφαση και συνακόλουθα απέρριψε τους αντίθετους ισχυρισμούς
της αναιρεσείουσας σχετικά με τη νομότυπη κλήση της στο πιο πάνω
δικαστήριο. Ετσι κρίνοντας το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη
απόφαση επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες ως προς τη
συνδρομή της προϋπόθεσης εφαρμογής του άρθρου 323 περ.3 του ΚΠολΔ.
Επομένως ο αντίθετος από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ δεύτερος λόγος
αναίρεσης είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Με τον ίδιο λόγο αναίρεσης
προβάλλονται αιτιάσεις ότι από τα πιο πάνω έγγραφα δεν αποδεικνύεται
νόμιμη κλήτευση της αναιρεσείουσας στην πιο πάνω δίκη, αφού η κλήση
δεν απευθύνεται στην έδρα της εταιρείας στο Αμβούργο Γερμανίας, αλλά
σε κάποια άγνωστη ταχυδρομική θυρίδα και ότι η προσβαλλόμενη δεν
αιτιολογεί από ποια στοιχεία σχημάτισε δικαστική πεποίθηση, ότι η ως
άνω επιστολη περιείχε την αγωγή, αν αναφερόταν η ημερομηνία της
δικασίμου, ούτε αναφέρεται το όνομα του παραλήπτη της επιστολής,
ώστε να κριθεί αν ήταν εκπρόσωπος της εταιρείας. Οι αιτιάσεις αυτές,
όπως διατυπώνονται, δεν αναφέρονται στις αναγκαίες πραγματικές
παραδοχές, αλλά στον αποδεικτικό συλλογισμό, ο οποίος δεν ελέγχεται
αναιρετικώς μέσω του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, εφόσον το αποδεικτικό
πόρισμα είναι σαφές. Επομένως κατά το μέρος του αυτό ο ανωτέρω λόγος
αναίρεσης είναι απαράδεκτος.
V. Με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση
ότι το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 438, 439 και 440
ΚΠολΔ, διότι εσφαλμένα έλαβε υπόψη του κατά τα άνω, και δέχτηκε ως
αποδεικτικά μέσα α) το από 5-10-1999 πιστοποιητικό δικαστικής απόφασης
του Αρχειοφύλακα, και β) την από 6-10-1999 επιστολή των ταχυδρομικών
Υπηρεσιών της Ζάμπιας προς του ............., τα οποία δεν έχουν καμία
απολύτως αποδεικτική ισχύ, δεδομένου ότι εκδόθηκαν μετά πάροδο
ενός και πλέον έτους από την υποβολή της ένδικης αίτησης για κήρυξη
εκτελεστής της επίδικης απόφασης στην Ελλάδα και ύστερα από ενέργειες
του ως άνω άγνωστου στην αναιρεσείουσα προσώπου, από υπηρεσίες
που δεν αιτιολογείται η αρμοδιότητα για έκδοσή τους, με αποτέλεσμα η
προσβαλλόμενη απόφαση να είναι αναιρετέα για τις από το άρθρο 559
αριθ.1, 10 και 11 ΚΠολΔ πλημμέλειες. Ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης ως
προς την από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ πλημμέλεια της παραβίασης των
άρθρων 438, 439 και 440 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος, διότι οι παραπάνω
διατάξεις του ΚΠολΔ που φέρονται ότι παραβιάστηκαν περιέχουν κανόνες
δικονομικού δικαίου και ως εκ τούτου δεν ελέγχονται αναιρετικώς μέσω
του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ. Ως προς την από το άρθρο 559 αριθ.11
περ.α ΚΠολΔ πλημμέλεια, ο ίδιος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος, διότι τα
προαναφερόμενα έγγραφα που έλαβε υπόψη το Εφετείο για την απόδειξη
κλήτευσης της αναιρεσείουσας στη δίκη ενώπιον του ως άνω αλλοδαπού
δικαστηρίου, αποτελούν επιτρεπόμενο αποδεικτικό μέσο (ΚΠολΔ 439),
εφόσον αυτά έχουν εκδοθεί με τις νόμιμες διατυπώσεις κατά το δίκαιο
του τόπου εκδόσεώς τους (βλ. σχετ. ΑΠ 58/1993). Τέλος, ως προς την
από το άρθρο 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ αιτίαση, ο λόγος αναίρεσης είναι
αόριστος, διότι πέρα από την αριθμητική αναφορά, δεν γίνεται επίκληση
των απαιτούμενων για τη θεμελίωσή του στοιχείων.
VΙ. O λόγος αναίρεσης, για παραμόρφωση εγγράφου κατά το άρθρο 559
αριθ.20 ΚΠολΔ δημιουργείται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεχτεί κατά
την ανάγνωση του εγγράφου γεγονότα καταφανώς διαφορετικά από
αυτά που περιλαμβάνονται στο έγγραφο και στηρίζει την κρίση του επί
της ουσίας αποκλειστικώς ή κυρίως σε αυτά, όχι δε όταν συνεκτίμησε
το έγγραφο μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα και κατέληξε σε αποδεικτικό
πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που θα μπορούσε να συναχθεί από
μόνο το έγγραφο αυτό. Συνεπώς ο τέταρτος λόγος της αναίρεσης, με
τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι με το να δεχτεί ως
αποδεικνυόμενο ότι η αναιρεσείουσα δεν στερήθηκε του δικαιώματος
υπεράσπισής της στην επίδικη δίκη ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου
της Ζάμπιας, παραμόρφωσε το περιεχόμενο των παραπάνω αναφερόμενων
εγγράφων (το από 5-10- 1999 πιστοποιητικό δικαστικής αποφάσεως
του Αρχειοφύλακα και την από 6-10- 1999 επιστολή των Ταχυδρομικών
Υπηρεσιών της Ζάμπιας), πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι το
πόρισμα αυτό του δικαστηρίου δεν είναι απότοκο εσφαλμένης ανάγνωσης
των εν λόγω εγγράφων, αλλά προήλθε από την συνεκτίμηση των
εγγράφων αυτών με τις λοιπές αποδείξεις, από την οποία το Δικαστήριο
κατέληξε στην αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του ότι η αναιρεσείουσα
κλητεύθηκε εμπρόθεσμα για τη συζήτηση της υποθέσεως στο πιο
πάνω δικαστήριο και δεν στερήθηκε του δικαιώματος υπεράσπισης και
συμμετοχής της στη δίκη εκείνη.
VΙΙ. Σύμφωνα με το άρθρο 905 παρ.3 σε συνδυασμό με το άρθρο 323
αριθ.2 του ΚΠολΔ για να κηρυχθεί εκτελεστή αλλοδαπή απόφαση, πρέπει
η υπόθεση να υπαγόταν, κατά τις διατάξεις του ελληνικού δικαίου, στη
δικαιοδοσία του ξένου κράτους, στο οποίο ανήκει το δικαστήριο που
εξέδωσε την απόφαση. Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, η υπόθεση
θεωρείται ότι υπάγεται στη δικαιοδοσία των δικαστηρίων του ξένου
κράτους, όταν τα ελληνικά δικαστήρια υπεισερχόμενα υποθετικά στη θέση
του δικαστηρίου του αλλοδαπού κράτους, θα είχαν δικαιοδοσία για την
υπόθεση σύμφωνα με τις διατάξεις του ελληνικού δικαίου. Περαιτέρω κατά
το άρθρο 3 παρ.1 του ΚΠολΔ στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων
υπάγονται Ελληνες και αλλοδαποί, εφόσον υπάρχει αρμοδιότητα (κατά
τόπο) Ελληνικού δικαστηρίου. Αυτό συμβαίνει και στην περίπτωση του
άρθρου 33 του ΚΠολΔ που ορίζει, ότι διαφορές που αφορούν την ύπαρξη
ή το κύρος δικαιοπραξίας εν ζωή, και όλα τα δικαιώματα που πηγάζουν
από αυτήν, μπορούν να εισαχθούν και στο δικαστήριο στην περιφέρεια
του οποίου βρίσκεται ο τόπος όπου καταρτίστηκε η δικαιοπραξία ή όπου
πρέπει να εκπληρωθεί η παροχή. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής
ως τόπος εκπληρώσεως της παροχής νοείται ο κατά το ουσιαστικό δίκαιο
τέτοιος τόπος που είναι κατά σειρά εκείνος που προκύπτει ρητά ή σιωπηρά
από τη δικαιοπραξία, διαφορετικά ο συναγόμενος από τις περιστάσεις και
ιδίως από τη φύση της ενοχικής σχέσεως, αλλιώς εκείνος που καθορίζεται
από τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 320 έως 322 ΑΚ, στους
οποίους μπορεί να στηριχθεί η κρίση για τη συνδρομή της συντρέχουσας
δωσιδικίας. Έτσι αν πρόκειται για χρηματική παροχή από σύμβαση, ο
τόπος εκπληρώσεως της επίδικης υποχρέωσης του οφειλέτη, από τον
οποίο καθορίζεται η κατά τόπο αρμοδιότητα και κατά συνεκδοχή η διεθνής
δικαιοδοσία του δικαστηρίου, αν δεν προκύπτει από τη σύμβαση ρητά ή
σιωπηρά ή από τις περιστάσεις και ιδίως από τη φύση της ενοχικής σχέσης,
είναι κατ` εφαρμογή του ερμηνευτικού κανόνα του άρθρου 321 ΑΚ,
εκείνος που έχει την κατοικία του ο δανειστής κατά τον χρόνο καταβολής
ή την επαγγελματική του εγκατάσταση, αν η απαίτηση προέρχεται από
την άσκηση του επαγγέλματος του δανειστή. Στην προκειμένη περίπτωση,
όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, μετά
από εκτίμηση των αποδείξεων, δέχτηκε, αναφορικά με το ζήτημα της
υπαγωγής της επίδικης υπόθεσης στη δικαιοδοσία του ως άνω αλλοδαπού
δικαστηρίου, τα ακόλουθα: Με την ως άνω 4957/1996 ΗΡ/20-11-1997
απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ζάμπιας, επιδικάστηκαν στην
πρώτη αναιρεσίβλητη (τότε ενάγουσα) που έχει έδρα στη Λουσάκα της
Ζάμπιας και σε βάρος της αναιρεσείουσας (τότε εναγομένης) 232835
δολλάρια ΗΠΑ, ως αποζημίωσή της και 11642 δολάρια ΗΠΑ, για δικαστικά
έξοδα και ότι ενόψει της αμφιβολίας που προκύπτει για τον τόπο
εκπλήρωσης της οφειλόμενης από την εναγομένη στην ενάγουσα ως άνω
χρηματικής οφειλής, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 321 ΑΚ, τέτοιος
τόπος εκπλήρωσης της βαρύνουσας την εναγομένη υποχρεώσεως ήταν ο
πιο πάνω τόπος, όπου είχε την έδρα της η ενάγουσα δανείστρια. Με βάση
τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε ότι το Δικαστήριο της Ζάμπιας είχε
δικαιοδοσία να δικάσει την μεταξύ των διαδίκων ως άνω διαφορά. Με την
κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε τις προπαρατεθείσες ουσιαστικού
δικαίου διατάξεις και περαιτέρω διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση
επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες ως προς το ζήτημα της
δικαιοδοσίας του αλλοδαπού δικαστηρίου προς εκδίκαση της πιο πάνω
διαφοράς. Συνακόλουθα ο αντίθετος πέμπτος λόγος αναίρεσης από το
άρθρο 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και απορριπτέος.
VIII. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 2-5-2000 αίτηση της ".............", για αναίρεση της
579/2000 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.