Ι. Σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση των Βρυξελλών της 27/9/1968 για τη
Διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές
υποθέσεις, στην οποία προσχώρησε η Ελλάδα με τη σύμβαση που
υπογράφηκε στο Λουξεμβούργο την 25/10/1982 και η οποία κυρώθηκε
από την Ελλάδα με το Ν. 1814/1988 (ΦΕΚ Α΄ 249/11.11.1988), άρχισε
δε να ισχύει από 1/4/1989 (ΦΕΚ Α΄ 63/3.3.1989), όταν πρόκειται για
υπόθεση που οι διάδικοι κατοικούν ή εδρεύουν σε διάφορα κράτη,
το Δικαστήριο κατ’ αρχήν θα εξετάσει αν η υπόθεση υπάγεται στο
πεδίο εφαρμογής της παραπάνω σύμβασης (ουσιαστικά, προσωπικά,
γεωγραφικά, διαχρονικά), ή σε άλλη διεθνή σύμβαση κατά το άρθρο
57 της πιο πάνω σύμβασης. Αν η υπόθεση διαπιστωθεί ότι υπάγεται στη
σύμβαση Βρυξελλών, το Δικαστήριο θα εξετάσει βάσει ποίας διατάξεώς
της θεμελιώνεται ή όχι η διεθνής δικαιοδοσία του, δηλαδή είτε της
γενικής δωσιδικίας του εναγομένου, βάσει της κατοικίας του (άρθρο
2 παρ. 1), είτε κάποιας ειδικής (άρθρα 5 έως 15) ή ρητής παρέκτασης
(άρθρο 17). Σε όλες τις παραπάνω ενέργειες το Δικαστήριο προβαίνει και
αυτεπαγγέλτως. Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 5 σημ. 1 της ως
άνω Συμβάσεως των Βρυξελλών, ο εναγόμενος μπορεί να εναχθεί για
διαφοράς που προκύπτουν από σύμβαση, όχι μόνο στον τόπο της κατοικίας
του (άρθρο2 Συμβ. Βρυξ.) αλλά και ενώπιον του Δικαστηρίου του τόπου
όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή, σε περίπτωση
δε συμβάσεως εργασίας προς εκτέλεση της οποίας ο εργαζόμενος ασκεί
τη δραστηριότητά του σε περισσότερα από ένα συμβαλλόμενα κράτη, ο
τόπος όπου η παροχή, η οποία χαρακτηρίζει τη σύμβαση έχει εκπληρωθεί
ή πρέπει να εκπληρωθεί κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι εκείνος,
όπου ή από τον οποίο ο εργαζόμενος εκπληρώνει κυρίως τις υποχρεώσεις
του έναντι του εργοδότη του (ΔΕΚ C-125/92, Ελλ.Δ. 35, 1169).
Ακολούθως, το σύστημα των ρυθμίσεων της Συμβάσεως των Βρυξελλών
για τον προσδιορισμό της διεθνούς δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων
των συμβαλλομένων κρατών προς εκδίκαση εργατικών διαφορών,
ολοκληρώνεται με την αναφορά στις προϋποθέσεις συνάψεως συμφωνιών
παρεκτάσεως, με τις οποίες μπορεί να ιδρυθεί αποκλειστική διεθνής
δικαιοδοσία Δικαστηρίου, όχι μόνο ενός συμβαλλόμενου κράτους, αλλά και
των Δικαστηρίων τρίτων κρατών.
Η ρύθμιση αυτή ανταποκρίνεται προς τη θεμελιώδη τελολογία του
συστήματος της προστασίας των δικαιωμάτων και συμφερόντων του
ασθενέστερου αντισυμβαλλόμενου. Έτσι με τη διάταξη του άρθρου
17 της εν λόγω συμβάσεως των Βρυξελλών ορίζεται ότι αν τα μέρη,
από τα οποία το ένα τουλάχιστον έχει την κατοικία του στο έδαφος
συμβαλλόμενου κράτους συμφώνησαν είτε γραπτά, είτε προφορικά με
γραπτή επιβεβαίωση, ότι ένα Δικαστήριο ή τα Δικαστήρια συμβαλλόμενου
κράτους θα δικάζουν τις διαφορές που έχουν προκύψει ή θα προκύψουν
από συγκεκριμένη έννομη σχέση, το Δικαστήριο ή τα Δικαστήρια του
κράτους αυτού έχουν αποκλειστική δικαιοδοσία (ΔΕΚ C-214/89 Ελλ.Δ. 35,
1162).
Με τη διάταξη αυτή εισάγεται παρέκκλιση από τη ρύθμιση του Κ.Πολ.Δ.,
εφ’ όσον με αυτή επιτρέπεται η παρέκταση της διεθνούς δικαιοδοσίας ενός
Δικαστηρίου για μελλοντικές διαφορές που θα προκύψουν από ορισμένη
έννομη σχέση, όχι μόνο με γραπτή, αλλά και προφορική συμφωνία, με τη
διαφορά ότι θα επακολουθήσει γραπτή βεβαίωση της (ΑΠ 1309/91, Ε.Ε.Ν.
1993, 99). Οι ως άνω ρυθμίσεις της Συμβάσεως των Βρυξελλών για τη
συμφωνία παρεκτάσεως τροποποιήθηκαν στην συνέχεια από τη σύμβαση
Ντονόστια /Σαν Σεμπαστιάν της 26/5/1989, η οποία κυρώθηκε από την
Ελλάδα με το Ν. 2004/1992 (ΦΕΚ Α΄9/1992) και άρχισε να ισχύει από την
1/7/1992.
Μεταξύ των νέων ρυθμίσεων της προαναφερόμενης τελευταίας συμβάσεως
(του Σαν Σεμπαστιάν) περιλαμβάνονται και οι περιορισμοί της συμφωνίας
παρεκτάσεως στις εργατικές διαφορές, που καθιερώθηκαν προς προστασία
του εργαζομένου από ανεπιεικείς συμφωνίες παρεκτάσεως της διεθνούς
δικαιοδοσίας. Έτσι με τη συμφωνία του Σαν Σεμπαστιάν προστέθηκε
νέα, πέμπτη παράγραφος στο άρθρο 17 της Σύμβασης Βρυξελλών,
η οποία προβλέπει πλέον ότι οι συμφωνίες διεθνούς δικαιοδοσίας σε
θέματα ατομικών συμβάσεων εργασίας παράγουν αποτελέσματα μόνο αν
είναι μεταγενέστερες από τη γέννηση της διαφοράς, εφ’ όσον δε είναι
προγενέστερη της γέννησης της διαφοράς, μόνο άν πατά την κρίση του
εργαζόμενου είναι, ευνοϊκή για τον ίδιο, δηλαδή μόνο άν ο εργαζόμενος
την επικαλείται για να εκδικασθεί η διαφορά από δικαστήριο άλλο, από
αυτό της κατοικίας του εναγομένου ή από εκείνο που ορίζεται στο αρθρ.
5 αρ.1 της Συμβάσεως Βρυξελλών. Η ευχέρεια αυτή παρέχεται στον
εργαζόμενο μόνο για να ασκήσει ο ίδιος την αγωγή στο Δικαστήριο, που
έχει επιλεγεί κατά παρέκταση και όχι για να τη χρησιμοποιήσει ως ένσταση
(σχ. Ν. Νίκα «πρόσφατες συμβατικές εξελίξεις στον ευρωπαϊκό χώρο»,
Δ25, 362, του ίδιου «ρήτρες αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας» NoB
41, 1148).
Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 3 παρ. 1 εδ. α' της σύμβασης
της Ρώμης της 19/6/1980, η οποία υπογράφηκε από την Ελλάδα την
10/4/1984 και κυρώθηκε με το Ν. 1792/1988 (ΦΕΚ Α΄ 142/24.6.1988) «η
σύμβαση διέπεται από το δίκαιο που επέλεξαν τα συμβαλλόμενα μέρη», το
οποίο δίκαιο σύμφωνα με την έννοια της ως άνω διάταξης μπορεί να είναι
οποιοδήποτε, ακόμα και δίκαιο που δεν έχει καμία σχέση με τη σύμβαση
(σχ. Παπασιώπη-Πασιά «η κοινοτική σύμβαση της Ρώμης του 1980 για το
εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές» σελ. 16-17).
Κατά δε το άρθρο 2 της ίδιας σύμβασης «το καθοριζόμενο από την
παρούσα σύμβαση δίκαιο εφαρμόζεται ακόμα και αν πρόκειται για δίκαιο
μη συμβαλλόμενου κράτους». Περαιτέρω η πιο πάνω αυτονομία των
συμβαλλομένων, όπως αυτή καθιερώνεται από τη σύμβαση της Ρώμης,
υπόκειται σε περιορισμούς οι οποίοι περιλαμβάνονται στις διατάξεις των
άρθρων 3 παρ. 3, 7 παρ. 2, 5 παρ. 2 και 6 παρ. 1 αυτής, Οι πρώτες δύο
διατάξεις αφορούν γενικά τους κανόνες δημόσιας τάξης του δικαίου που
παρουσιάζει το στενότερο σύνδεσμο προς τη σύμβαση και του δικαίου
του FORUM, ενώ οι δύο τελευταίες αφορούν ειδικούς κανόνες δημόσιας
τάξης ή κανόνες αναγκαστικού δικαίου που σχετίζονται με τις συμβάσεις
των καταναλωτών και τις συμβάσεις εργασίας. Όλες οι παραπάνω
διατάξεις περικλείουν κανόνες αναγκαστικού δικαίου που περιορίζουν υπό
προϋποθέσεις, την αρχή της αυτονομίας των συμβαλλομένων, όταν το
επιλεγέν από τα συμβαλλόμενα μέρη δίκαιο έρχεται σε αντίθεση μαζί τους.
Ποιοί είναι οι κανόνες αναγκαστικού δικαίου ορίζεται στο προαναφερόμενο
άρθρο 3 παρ. 3 της ίδιας σύμβασης της Ρώμης, δηλαδή εκείνο από το
οποίο δεν είναι δυνατό να παρεκκλίνουν οι συμβαλλόμενοι με ιδιωτική
συμφωνία (σχ. Παπασιώπη – Πασιά, όπως ανωτέρω σελ. 27). Τέτοιοι
κανόνες αναγκαστικού δικαίου είναι εκείνοι, που η ίδια η πολιτεία θεσπίζει
για λόγους κοινωνικοοικονομικούς, όπως στο Ελληνικό δίκαιο είναι αυτοί οι
κανόνες που ρυθμίζουν τις αποδοχές του ναυτικού, τις αποδοχές άδειας και
την αποζημίωση (E.Π. 520/1993 όπως παραπάνω).
Από την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 6 της σύμβασης της Ρώμης
προκύπτει, ότι και όταν τα μέρη επέλεξαν εγκύρως δίκαιο, πάντως
ο εργαζόμενος δεν μπορεί να στερηθεί από την προστασία που του
εξασφαλίζουν οι αναγκαστικού δικαίου διατάξεις του δικαίου, που θα ήταν
εφαρμοστέο στην περίπτωση που δεν θα είχε γίνει επιλογή. Το δίκαιο
δηλαδή που επέλεξαν τα μέρη εφαρμόζεται μόνο υπό την προϋπόθεση ότι
εξασφαλίζει στον εργαζόμενο τουλάχιστον ίση προστασία με εκείνη που
του παρέχει κατά πρώτο λόγο το δίκαιο του τόπου παροχής της εργασίας
(βλ. Γραμματικάκη- Αλεξίου «το εφαρμοστέο δίκαιο στην ατομική σύμβαση
εργασίας κατά την κοινοτική σύμβαση ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του
1980», σελ. 41, 110, Παπασιώπη-Πασιά, όπως παραπάνω, σελ. 50, 61,
62). Στη ναυτική εργασία τόπος παροχής εργασίας είναι το πλοίο, στο
οποίο παρέχει την εργασία του ο ναυτικός και κατά την κρατούσα διεθνώς
άποψη εφαρμόζεται σχετικά το δίκαιο της σημαίας του πλοίου, εκτός αν
αυτή είναι σημαία ευκαιρίας (Γραμματικάκη- Αλεξίου, όπως τα παραπάνω,
σελ. 80-81, Ε.Π. 520/1993, ΕΝΔ 21, 431).
ΙΙ. Με την υπό κρίση αγωγή οι αλλοδαποί ενάγοντες, είκοσι κατ’ αριθμόν,
ιστορούν ότι με σύμβαση ναυτικής εργασίας αορίστου χρόνου που
κατήρτισαν στον Πειραιά με το δεύτερο εναγόμενο, ο οποίος ενεργούσε με
την ιδιότητα του εφοπλιστή του υπό σημαία Μάλτας αναφερομένου πλοίου
κυριότητας της πρώτης εναγομένης αλλοδαπής εταιρίας που έχει την
πραγματική της έδρα στον Πειραιά, προσλήφθησαν υπό τις αναφερόμενες
ειδικότητες ο καθένας και κατά τους επίσης αναφερόμενους χρόνους
για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο πλοίο αυτό που βρισκόταν
στο λιμάνι του Πειραιά. Ότι σε εκτέλεση των συμβάσεών τους αυτών
εργάστηκαν στο ανωτέρω πλοίο μέχρι τον αναφερόμενο ο καθένας χρόνο,
οπότε αναγκάστηκαν να καταγγείλουν τις εν λόγω εργασιακές τους
συμ3άσεις υπαιτιότητι του πλοίου, διότι δεν τους κατέβαλαν οι εναγόμενοι,
τις δεδουλευμένες αποδοχές τους και δεν τους χορηγούσαν τροφή. Με
βάση το ιστορικό αυτό ζητούν να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι με τις
ιδιότητες υπό τις οποίες ενάγονται, διαφορετικά η πρώτη ως πλοιοκτήτρια
και ο δεύτερος ως αντιπρόσωπος, να καταβάλουν εις ολόκληρον ο καθένας
τα αναφερόμενα σε καθένα ποσά ύφους από δραχμές 932.755 έως και
5.201.234, όπως ειδικότερα για καθένα εκτίθεται, για δεδουλευμένες
αποδοχές, αποδοχές αδείας και αποζημίωση απόλυσης, όπως ειδικότερα
εκθέτουν.
Τα ανωτέρω ποσά ζητούν να τους καταβληθούν νομιμότοκα από την ημέρα
απόλυσής τους, διαφορετικά από την επίδοση της αγωγής και περαιτέρω
ζητούν να κηρυχθεί η απόφαση που θα εκδοθεί προσωρινά εκτελεστή.
III. Οι εναγόμενοι με δήλωσή τους, η οποία περιέχεται στα ταυτάριθμα με
την παρούσα πρακτικά συνεδριάσεως του Δικαστηρίου αυτού, την οποία
επαναλαμβάνουν με τις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσαν, προβάλλουν
την ένσταση ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αυτού και
εφαρμογής στις ένδικες διαφορές του δικαίου της Μάλτας, ισχυριζόμενοι,
ειδικότερα ότι με ειδικό όρο των ενδίκων συμβάσεων συμφωνήθηκε
εγγράφως μεταξύ των συμβληθέντων μερών ότι, κάθε διαφορά που
ήθελε προκύψει, από την εφαρμογή των συμβάσεων αυτών θα επιλύεται
από τα Δικαστήρια της πόλης Βαλέττας της Μάλτας και ότι επί των
διαφορών αυτών θα εφαρμόζεται το δίκαιο της Μάλτας και περαιτέρω
ζητούν να απορριφθεί η αγωγή. Οι ενάγοντες αντίθετα ισχυρίζονται
ότι ο ανωτέρω όρος για τη δικαιοδοσία των Δικαστηρίων της Μάλτας
συμφωνήθηκε προγενέστερα από τη γέννηση της ένδικης διαφοράς
και συγκεκριμένα κατά το χρόνο ναυτολόγησής τους, ενώ οι ίδιοι δεν
επικαλούνται ότι συμφέρει σ’ αυτούς να δικαστεί η επίδικη διαφορά
από το ως άνω Δικαστήριο που συμφωνήθηκε με τον εν λόγω όρο των
συμβάσεών τους και ότι η σχετική ρήτρα δικαιοδοσίας είναι ανενεργής και
άκυρος. Επομένως ισχυρίζονται ότι δεν δεσμεύονται από τον όρο αυτό
σύμφωνα με τις επικαλούμενες διεθνείς συμβάσεις και ότι μετά απ’ αυτά
υφίσταται διεθνής δικαιοδοσία του Δικαστηρίου αυτού, αφού οι εναγόμενοι
είναι κάτοικοι Πειραιώς (η πρώτη μάλιστα έχει την πραγματική της έδρα
στον Πειραιά) και περαιτέρω ισχυρίζονται ότι πρέπει να εφαρμοστεί στην
προκειμένη περίπτωση το Ελληνικό δίκαιο, σαν το δίκαιο που αρμόζει
στις συμβάσεις αυτές από όλες τις ειδικές συνθήκες, όπως ειδικότερα
αναφέρουν στις προτάσεις τους και παρά την ύπαρξη του σχετικού όρου
των συμβάσεών τους για την επιλογή του δικαίου της Μάλτας, εφ’ όσον
η ως άνω επιλογή στερεί αυτούς από την προστασία των αναγκαστικών
διατάσεων του Ελληνικού δικαίου, ως δικαίου της χώρας με την οποία
συνδέονται στενότερα οι επίδικες συμβάσεις για τους εκτιθέμενους στις
προτάσεις τους λόγους, οι οποίες (αναγκαστικές διατάξεις) παρέχουν
μεγαλύτερη προστασία απ’ αυτήν του δικαίου της Μάλτας.
IV. Η ένδικη αγωγή πρέπει να ερευνηθεί κατά πρώτο λόγο από άποψη
δικαιοδοσίας του παρόντος ημεδαπού Δικαστηρίου, που ανεξάρτητα από
τη σχετική ένσταση των εναγομένων ερευνάται αυτεπάγγελτα από το
Δικαστήριο και περαιτέρω ως προς το εφαρμοστέο δίκαιο με βάση το οποίο
θα κριθεί η νομιμότητα αυτής.
V. Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, που
εξετάστηκαν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού, τα έγγραφα
που οι διάδικοι προσκομίζουν με επίκληση, τις ομολογίες αυτών που
συνάγονται από τις έγγραφες προτάσεις τους και γενικά όλη τη διαδικασία,
αποδείχτηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Οι ενάγοντες που
είναι αλλοδαποί ναυτικοί, (υπήκοοι Ουκρανίας οι δέκα τέσσερις πρώτοι,
Ινδιών οι δύο επόμενοι και Αιγύπτου οι υπόλοιποι) ναυτολογήθηκαν
και υπηρέτησαν με τις ειδικότητες του Πλοιάρχου ο πρώτος, υπάρχου
ο δεύτερος, υποπλοιάρχου ο τρίτος, ανθυποπλοιάρχου ο τέταρτος,
ασυρματιστού οι πέμπτος και έκτος, Β΄ Μηχανικού ο έβδομος, Γ΄
μηχανικού οι όγδοος και ένατος, ηλεκτρολόγου οι δέκατος και ενδέκατος,,
ναύτη οι δωδέκατος, δέκατος τρίτος και δέκατος τέταρτος, καθαριστή
ο δέκατος πέμπτος, λιπαντή ο δέκατος έκτος, ξυλουργού ο δέκατος
έβδομος, επίκουρου ο δέκατος όγδοος και λιπαντή οι δύο τελευταίοι
στο υπό σημαία Μάλτας επιβατηγό κρουαζιερόπλοιο με την ονομασία
«ΠΑΝΑΓΙΑ», νηολογίου Βαλέτας Μάλτας, κ.ο.χ. 7034, που ανήκει κατά
κυριότητα στην πρώτη εναγομένη εταιρία, η οποία έχει την καταστατική
της έδρα στη Βαλέτα της Μάλτας και το οποίο καθ’ όλη τη διάρκεια της
υπηρεσίας τους παρέμεινε στον Πειραιά ελλιμενισμένο. Οι συμβάσεις
ναυτικής εργασίας, έχουν συναφθεί στον Πειραιά μεταξύ αφ’ ενός του
δευτέρου εναγομένου, Ηλία Τροχίδη με την ιδιότητά του ως εφοπλιστή
του ανωτέρω πλοίου, εκμεταλλευόμενου αυτό για δικό του λογαριασμό
και αφ’ ετέρου των εναγόντων, του μεν πρώτου (Πλοιάρχου) την
12/7/1994, των δεύτερου (υπάρχου), τρίτου (υποπλοιάρχου), έκτου
(ασυρματιστού), έβδομου (Β΄ μηχανικού), όγδοου (Γ΄ μηχανικού),
ένατου (Γ΄ Μηχανικού), ενδέκατου (ηλεκτρολόγου) και δέκατου τέταρτου
(ναύτη) την 4/7/1994, των τέταρτου (ανθυποπλοιάρχου), πέμπτου
(Α΄ ασυρματιστή), δέκατου (ηλεκτρολόγου), δωδέκατου (ναύτη) και
δέκατου τρίτου (ναύτη), την 11/7/1994 και των δέκατου πέμπτου έως
και εικοστού (καθαριστή, λιπαντή, ξυλουργού, επίκουρου, λιπαντή και
λιπαντή αντίστοιχα) την 14/7/1994, έχουν δε υπογραφεί στη συνέχεια
οι σχετικές συμβάσεις ναυτολόγησής τους μεταξύ του πλοιάρχου με την
ιδιότητά του ως αντιπρόσωπου της φερόμενης στις ανωτέρω συμβάσεις ως
πλοιοκτήτριας εταιρίας και των εναγόντων προσωπικά αντίστοιχα, πλην
αυτής του πλοιάρχου, η οποία έχει υπογραφεί από τον ίδιο το δεύτερο
εναγόμενο Ηλία Τροχίδη, η υπογραφή του οποίου δεν αμφισβητείται,
με την προαναφερόμενη ιδιότητα του εφοπλιστή του εν λόγω πλοίου.
Και ναι μεν ο δεύτερος αυτός εναγόμενος, ισχυρίζεται ότι δεν έχει
οποιαδήποτε σχέση με τον εφοπλισμό του πλοίου, το οποίο σε καμία,
περίπτωση δεν εκμεταλλεύεται, αλλ’ ούτε και είναι αντιπρόσωπος της
αλλοδαπής πρώτης εναγομένης εταιρίας, για την οποία ισχυρίζεται
ότι είναι η πλοιοκτήτρια εταιρεία, πλην όμως οι ισχυρισμοί του αυτοί
παρέμειναν τελείως αναπόδεικτοι. Αντίθετα αποδείχτηκε ότι ο παραπάνω
εναγόμενος είχε τη ναυτική διεύθυνση του πλοίου, αυτός διόριζε τον
πλοίαρχο και προσλάμβανε τα πληρώματα (σχετ. η έγγραφη ατομική
σύμβαση ναυτολόγησης του πλοιάρχου και οι διαπραγματεύσεις και
κατάρτιση προσυμφώνων εργασίας με το πλήρωμα), επίσης ναύλωνε το
πλοίο, εισέπραττε το ναύλο, προέβαινε στην εξόφληση των οικονομικών
υποχρεώσεων του πλοίου και γενικά προέβαινε σε όλες τις συναφείς
με την εκμετάλλευσή του πράξεις (σχετική στο σημείο αυτό η ρητή και
τεκμηριωμένη κατάθεση του μάρτυρα των εναγόντων, η οποία ενισχύεται
από τα προσκομιζόμενα έγγραφα, την οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο
κρίνει πειστικότερη σε σχέση με αυτή της μάρτυρας των εναγομένων, η
οποία ελέγχεται αόριστη και ασαφής). Το ως άνω πλοίο δηλαδή τυπικά
μόνο λειτουργούσε στο όνομα της πρώτης εναγομένης εταιρίας, κατά
την ακολουθούμενη στους ναυτιλιακούς κύκλους πρακτική, πραγματικά
όμως (λειτουργούσε) για λογαριασμό του δεύτερου εναγομένου, που
ήταν εφοπλιστής του πλοίου, ανεξάρτητα από το προκύπτον από την
έλλειψη καταχώρησης έγγραφης δήλωσης περί εφοπλισμού στο έγγραφο
εθνικότητας του πλοίου μαχητό τεκμήριο περί εκμεταλλεύσεως του
κλοιού από τον κύριο αυτού (Ε.Π. 72/1993, ΕΝΔ. 23, 42, ΕΘ 481/90
Αρμ. 44, 564, Δ. Καμβύση «Ιδιω. Ναυτ. Δικ.», στα άρθρα 105 – 106).
Η διάρκεια όλων των συμβάσεων ορίστηκε αορίστου χρόνου και οι
μηνιαίες αποδοχές συμφωνήθηκαν σύμφωνα με το βασικό μισθό της
Συλλογικής σύμβασης με όλα τα επιδόματα που προβλέπονται από το
δίκαιο της Μάλτας και συγκεκριμένα στο συνολικό ποσό των δολλαρίων
Η.Π.Α. 2.260, 1550, 1030, 856, 890, 780, 1340, 856, 856, 980, 856,
424, 424, 424, 600, 700, 850, 700, 700, 700 αντίστοιχα, στο οποίο
περιλαμβανόταν ο βασικός μισθός, επίδομα Κυριακών, όλα τα επιδόματα
και αμοιβή για δύο ώρες υπερωριακής εργασίας ημερησίως. Οι ένδικες
συμβάσεις καταρτίστηκαν στην Αγγλική και Ελληνική γλώσσα, περιελήφθη
δε σ’ αυτές όρος (υπό στοιχείο ε) σύμφωνα με τον οποίο «κάθε διαφορά
από αυτή τη σύμβαση μεταξύ εργοδότη και του ναυτικού θα επιλύεται
αποκλειστικά και μόνο από τα αρμόδια Δικαστήρια της πόλης Βαλέττα της
Μάλτας, αποκλεισμένης ρητώς της προσφυγής για οποιαδήποτε αιτία σε
άλλα Δικαστήρια» και περαιτέρω όρος (υπό στοιχείο β), σύμφωνα με τον
οποίο «ρητά συμφωνείται ότι η παρούσα σύμβαση και κάθε διαφορά που
ήθελε προκύψει επί του πλοίου θα διέπεται αποκλειστικά και μόνο από το
δίκαιο της Μάλτας, ως δίκαιο της σημαίας». Η παραπάνω συμβατική ρήτρα
με την οποία συμφωνήθηκαν ως μόνα αρμόδια τα δικαστήρια της Βαλέττας
της Μάλτας σε θέματα των επιδίκων ατομικών συμβάσεων εργασίας δεν
είναι έγκυρη και δεν παράγει αποτελέσματα, εφ’ όσον η ως άνω συμφωνία
διεθνούς δικαιοδοσίας είναι προγενέστερη της γέννησης της επίδικης
διαφοράς, οι δε ενάγοντες δεν την επικαλούνται για να ασκήσουν οι ίδιοι
αγωγή στο επιλεγέν ως άνω κατά παρέκταση δικαστήριο της Βαλέττας της
Μάλτας, αφού ασκούν την υπό κρίση αγωγή, ενώπιον του Δικαστηρίου
αυτού, ως του κατά τόπον αρμόδιου Δικαστηρίου, δηλαδή του τόπου της
κατοικίας του εναγομένου εργοδότη ή του τόπου παροχής της. εργασίας
(άρθρα 2 και 5 αρ. 1 Συμβ. Βρ.).
Κατ’ ακολουθίαν και ενόψει της ακυρότητας του όρου αυτού των επιδίκων
συμβάσεων για την διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων της Βαλέττας
της Μάλτας, σύμφωνα με τους ισχύοντες περιορισμούς της συμφωνίας
παρεκτάσεως στις εργατικές διαφορές, που προβλέπονται από τη διάταξη
της νέας πέμπτης παραγράφου του άρθρου 17 της Διεθνούς Συμβάσεως,
των Βρυξελλών του έτους 1968, η οποία προστέθηκε με τη σύμβαση
Ντονόστιαν/Σαν Σεμπαστιάν, όπως διεξοδικότερα αναπτύσσεται στην
αρχική σκέψη του νομικού συλλογισμού, το παρόν Δικαστήριο έχει διεθνή
δικαιοδοσία να δικάσει την ένδικη εργατική διαφορά, ως δικαστήριο του
τόπου της κατοικίας τόσον της πρώτης εναγομένης πλοιοκτήτριας εταιρίας
(άρθρο 2 Συμβ. Βρ.), η οποία όπως αποδεικνύεται από το προαναφερόμενο
αποδεικτικό υλικό έχει την πραγματική της έδρα στον Πειραιά, αφού στην
πόλη του Πειραιά ασκεί αυτή την επιχειρηματική της δραστηριότητα, ως
εταιρία Ελληνικών συμφερόντων, όσον και του δεύτερου εναγομένου,
γεγονότα, τα οποία δεν αμφισβητούνται από τους εναγομένους, αλλά
και ως δικαστήριο του τόπου της εκπληρώσεως της παροχής, αφού,
όπως επίσης αποδείχτηκε, όλοι οι ενάγοντες καθ’ όλη τη διάρκεια της
ναυτολογήσεως τους παρείχαν τις υπηρεσίες τους στο ανωτέρω πλοίο,
που βρισκόταν στον Πειραιά καθ’ όλο το παραπάνω διάστημα, ανεξάρτητα
από το ότι αυτό έφερε σημαία Μάλτας, δεδομένου ότι, όπως αποδείχτηκε
από τα προαναφερθέντα αποδεικτικά μέσα, η σημαία αυτή ήταν σημαία
ευκαιρίας και επομένως ως τόπος παροχής εργασίας στην προκειμένη
περίπτωση θεωρείται πλέον όχι η χώρα τη σημαία της οποίας φέρει το
πλοίο, αλλά ο τόπος στον οποίο αυτό βρίσκεται.
Περαιτέρω η συμβατική ρήτρα σύμφωνα με την οποία οι ως άνω
συμβληθέντες επέλεξαν ως δίκαιο που θα διέπει τη σύμβασή τους το δίκαιο
της Μάλτας είναι νόμιμη, σύμφωνα με τις αναφερόμενες στη πιο πάνω
σκέψη του νομικού συλλογισμού διατάξεις της Συμβάσεως της Ρώμης του
έτους 1980. Όμως η ένδικη σύμβαση διέπεται εκτός από το δίκαιο της
Μάλτας που επέλεξαν οι ως άνω συμβαλλόμενοι ασκώντας το δικαίωμα
της αυτονομίας τους και από τις αναγκαστικού δικαίου διατάξεις του
δικαίου του δικάζοντος δικαστή, δηλαδή στην προκειμένη υπόθεση του
Ελληνικού δικαίου και άρα των υποχρεωτικά εφαρμοζομένων για τους
εργαζόμενους συλλογικών συμβάσεων (Α.Π. σε Ολομ. 47/1987, ΕΝΔ 15,
385), της προστασίας των οποίων, κατά το μέρος που περιέχουν διατάξεις
αναγκαστικού δικαίου, όπως αυτές για το βασικό μισθό, το επίδομα αδείας
και την αποζημίωση απόλυσης, δεν μπορεί να στερηθεί ο εργαζόμενος εξ
αιτίας της επιλογής, ως εφαρμοστέου στην ατομική σύμβαση εργασίας του
δικαίου, μιας άλλης χώρας, δηλαδή εδώ του δικαίου της Μάλτας. Επομένως
η υπό κρίση αγωγή με την οποία ζητείται η καταβολή δεδουλευμένων
αποδοχών, αποδοχών αδείας και αποζημίωσης απόλυσης και για το
αντικείμενο της οποίας έχει καταβληθεί το απαιτούμενο τέλος δικαστικού
ενσήμου με τις υπέρ των ειδικών ταμείων νόμιμης προσαυξήσεως (σχετ.
το υπ’ αρ. 2346836/12.9.1995 διπλότυπο είσπραξης της Δ.Ο.Υ. Ενσ. και
Δικαστ. Εισπρ. Πειραιά, υπ’ αρ. 068377/12.9.1995 απόδειξη της Ε.Τ.Ε. και
υπ’ αρ. 0237/12.9.1995 απόδειξη του Τ.Π.Δ.Π.), αρμόδια και παραδεκτά
εισάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού, που έχει υλική και τοπική
αρμοδιότητα (άρθρα 14. αρ. 2, 16, αρ. 2, 22, 25 αρ. 2, 33 του Κ.Πολ.Δ.)
και συνακόλουθα διεθνή δικαιοδοσία (άρ. 3 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) και δικάζει
κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών (άρθρα 663 επ.
Κ.Πολ.Δ., 82 Κ.Ι.Ν.Δ.), αφού αφορά σε απαιτήσεις, προερχόμενες από
σύμβαση ναυτολογήσεως. Είναι νόμιμη με βάση τις αναγκαστικού δικαίου
διατάξεις του Ελληνικού δικαίου, που είναι ευνοϊκότερες απ’ αυτές του
δικαίου της Μάλτας, που όσον αφορά στις επίδικες αξιώσεις είναι γνωστό
στο Δικαστήριο, στηριζόμενη ειδικότερα στις διατάξεις των άρθρων 53,
54, 60, 74, 75, 76, 83, 105, 106 του Κ.Ι.Ν.Δ., 648 επ., 680 του Α.Κ.,
907, 908 του Κ.Πολ.Δ. 1 του ν. 762/1978, σε συνδυασμό με τις διατάξεις
της Σ.Σ.Ν.Ε. πλοιάρχων, καθώς και αυτές περί πληρωμάτων μεσογειακών
και τουριστικών επιβατηγών πλοίων, που κυρώθηκαν με τις υπ’ αριθμούς
2324.7/1/1994 και 2324.6/1/1994 αντίστοιχα αποφάσεις του Υ.Ε.Ν.
Νόμιμο είναι και το αίτημα των τόκων από την ημέρα απόλυσης καθενός
ως προς τα κονδύλια των δεδουλευμένων αποδοχών και αποδοχών άδειας
(Α.Κ. 341, 345), ενώ ως προς το κονδύλιο της αποζημίωσης απόλυσης το
εν λόγω αίτημα είναι νόμιμο κατά την επικουρική βάση του (Α.Κ. 346),
δηλαδή από την επίδοση της αγωγής, διότι η αποζημίωση ούτε ως μισθός
θεωρείται, ούτε καταβάλλεται σε συγκεκριμένο χρόνο (Ε.Π. 198/93, ΕΝΔ
21, 440, Ε.Π. 1277/90, ΕΝΔ 19, 226). Το αίτημα όμως να υποχρεωθούν οι
εναγόμενοι εις ολόκληρον να καταβάλουν το επιδικασθησόμενο ποσό, είναι
μη νόμιμο ως προς την κύρια βάση της αγωγής, διότι η ευθύνη του κυρίου
του πλοίου είναι πραγματοπαγής, ως περιορισμένη, δηλ. αυτός ευθύνεται
μόνο μέχρι και δια της αξίας του πλοίου (Δ. Καμβύση «Ναυτεργατικό
Δίκαιο» έκδ. 1977 σελ. 85, Κ. Ρόκα «Ναυτικό Δίκαιο» παρ. 43, 166) και
πρέπει ν’ απορριφθεί.
Ας σημειωθεί εδώ ότι και αν ακόμα το δίκαιο της Μάλτας περιείχε διατάξεις
ευνοϊκότερες απ’ αυτές του Ελληνικού δικαίου, οι ενάγοντες δεν μπορούν
να ωφεληθούν απ’ αυτές, αφού θεμελιώνουν την αγωγή τους αποκλειστικά
στις διατάξεις του Ελληνικού δικαίου, περιοριζόμενοι σε όσα αυτό τους
προσφέρει (Ε.Π. 520/1993, όπως παραπάνω).
Από τα ίδια προμνημονευόμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχτηκε επίσης ότι
οι ενάγοντες υπηρέτησαν στο ανωτέρω πλοίο που ήταν ελλιμενισμένο
καθ’ όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας τους, στον Πειραιά, οι μεν πρώτος,
τέταρτος, πέμπτος, έκτος, έβδομος, όγδοος, ένατος, δέκατος, δέκατος
τρίτος, δέκατος τέταρτος, δέκατος πέμπτος, δέκατος έβδομος, δέκατος
όγδοος, δέκατος ένατος και εικοστός μέχρι την 15/12/1994, οι δεύτερος
και δωδέκατος μέχρι την 28/10/1994, ο τρίτος μέχρι την 14/9/1994,
ο ενδέκατος μέχρι την 13/11/1994 και ο δέκατος έκτος μέχρι την
21/9/1994, οπότε απολύθηκαν στον Πειραιά, ο καθένας απ’ αυτούς κατά
τους παραπάνω χρόνους, από υπαιτιότητα του πλοίου και συγκεκριμένα
επειδή οι εναγόμενοι δεν τους κατέβαλαν τις δεδουλευμένες αποδοχές
τους επί χρονικό διάστημα πλέον του μηνός, καθώς επίσης και επειδή
δεν τους χορηγούσαν τροφή επί του πλοίου. Έτσι από την παραπάνω
ναυτολόγησή τους, οι ενάγοντες, οι οποίοι εκτός από τις δεδουλευμένες
αποδοχές τους δεν έλαβαν τις δικαιούμενες αποδοχές αδείας ανερχόμενες
σε αποδοχές οκτώ ημερών για κάθε μήνα υπηρεσίας τους και ανάλογο
κλάσμα ημερών για υπηρεσία μικρότερη του μήνα καθώς επίσης (δεν
έλαβαν) και τη δικαιούμενη αποζημίωση απόλυσης δικαιούνται να λάβουν
τα ακόλουθα ποσά, ενόψει μάλιστα και της ακυρότητας των σχετικών με
τις δεδουλευμένες αποδοχές τους συμφωνιών, εφ’ όσον αυτές (αποδοχές)
όπως συμφωνήθηκαν με τις ανωτέρω συμβάσεις τους, είναι κατώτερες από
τα προβλεπόμενα ελάχιστα όρια των ανωτέρω Σ.Σ.Ν.Ε.
Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι η προταθείσα από τους
εναγομένους ένσταση εξόφλησης των ογδόου, δεκάτου και δέκατου
τρίτου από τους ενάγοντες, την οποία προβάλλουν με προφορική δήλωση
του πληρεξούσιου δικηγόρου τους στο ακροατήριο, που καταχωρήθηκε
στα πρακτικά, πρέπει, ν’ απορριφθεί ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν, αφού
στις επικαλούμενες αποδείξεις δεν αναφέρεται η αιτία καταβολής των
αναφερομένων σ’ αυτές ποσών και επομένως δεν αποδεικνύεται ότι με
την καταβολή των αναγραφομένων σ’ αυτές ποσών, οι ως άνω ενάγοντες
εξοφλήθηκαν για τις επίδικες απαιτήσεις τους. Όλα αυτά ανεξάρτητα από
την αοριστία της ένστασης αυτής, αφού δεν γίνεται αναφορά των ποσών
που ο καθένας εισέπραξε, η περίοδος στην οποία αυτά αναφέρονται και η
αιτία καταβολής τους.
Α) Ι. Ο πρώτος GEORGIY LYUBICH, πλοίαρχος του πλοίου από 12.7.1994
μέχρι και 15.12.1994 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 646.982 6ρχ.
τον μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,2 μηνών δρχ. 3.364.306 (ήτοι β.μ. 417420 συν επίδ.
Κυρ. 91.832 συν επίδ. παραστάσεως 40.915 συν επίδ. ανθυγ. εργασίας
1945 συν αμοιβή εργασίας Σαββάτου 75.896 (4 Σάβ. Χ 18.974) συν
αμοιβή εργασίας κατά Ι αργία 18.974 σύνολο 646.982 Χ 5,2 μ.).
β. Για επίδομα αδείας μετά του εις χρήμα αντιτίμου τροφής δρχ. 1.131.079
(ήτοι β.μ. 417.420 συν επίδ. Κυρ. 91.832 συν επίδ. παραστάσεως 40.915
συν αντίτιμο τροφής 48.000: 22 Χ 8 μέρες Χ 5,2 μήνες).
γ. Κατ’ εκτίμηση του τόπου και λόγου απολύσεώς του δικαιούται και
αποζημιώσεως απολύσεως ίσης προς τις εν γένει επί 15 μέρες απολαβές
του εκ δρχ. 456.249 (ήτοι μισθός 646.982 συν επίδ. αδείας 217.515 συν
αντίτιμο τροφής 48.000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 4.951.634.
2. Ο δεύτερος VLADIMIR MIKHAYLENKΟ, ύπαρχος του πλοίου από
4.7.1994 μέχρι και 28.10.1994 με συμφωνημένες αποδοχές 1550 δολ.
ΗΠΑ ή δρχ. 372.000, κατά την σημερινή ισοτιμία του δολ. προς την
δραχμή των 240 δρχ., πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται
α. Για μισθούς 3,9 μηνών δρχ. 1.450.800 (372.000 Χ 3,9 μήνες).
β. Για επίδομα αδείας μετά του αντιτίμου τροφής δρχ. 584.017 (ήτοι β.μ.
266.1.605 συν επιδ. Κυρ. 58.653 συν ειδικό επίδομα 18.115 συν ειδικό
επίδομα υπάρχου 20.435 συν τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 3,9 μήνες).
γ. Ως αποζημίωση απολύσεως ίση προς τις απολαβές 15 ημερών δικαιούται
δρχ. 284.874 (372.000 συν επίδ. αδείας 149.748 συν τροφή 48-000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 2.319.691.
3. Ο τρίτος DMITRIY YAKOVLEV, υποπλοίαρχος του πλοίου από 4.7.1994
μέχρι 14.9.1994 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 275.946 δρχ. τον
μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 2,3 μηνών δρχ. 634.676 (ήτοι β.μ. 226.185 συν επίδ. Κυρ.
49.761 Χ 2,3 μήνες).
β. Για επίδομα αδείας μετά του αντιτίμου τροφής δρχ. 270.938 (β.μ.
226.185 συν επιδ. Κυρ. 49.761 συν τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 2,3 μήνες).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση με τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
220.873 (275.946 συν επίδ. αδείας 117.799 συν τροφή 48.000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται 1.126.487 δρχ.
4. Ο τέταρτος VYACHESLAV SHLOMIN, ανθυποπλοίαρχος επί του πλοίου
από 11.7.1994 μέχρι, 15.12.1994 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των
235.356 δρχ. τον μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,2 μηνών δρχ. 1.223.853 (β.μ- 192.915 συν επίδ. Κυρ.
42.441 Χ'5,2 μ.).
β. Για επίδομα αδείας μετά της τροφής δρχ. 535. 803 (ήτοι 235.356 συν
τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 5,2 μ.).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση προς τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
193.198 (235.356 συν επιδ. άδειας 103.039 συν τροφή 48.000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.952.854.
5. Ο πέμπτος ANATOMY SERDYUK, Προϊστάμενος Α΄ Ασυρματιστής του
πλοίου από 11.7.1994 μέχρι 15.12.1994 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές
των 356.953 δρχ. τον μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής,
δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,2 μηνών δρχ. 1.856.156 (β.μ. 266.604 συν επίδ. Κυρ.
συν επίδ. ηλεκτρονικών οργάνων 31.69 5 Χ 5,2 μ.).
β. Για επίδομα άδειας μετά τροφής δρχ. 705.796 (ήτοι 373.258 συν τροφή
48.000: 22 Χ 8 Χ 5,2 μ.).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση προς τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
270.342 (356.953 συν άδεια 135.730 συν τροφή 48.000: 2).
Συνολικά δικαιούται δρχ. 2.832.294.
6. 0 έκτος SERGEY BARYSHEV, Β΄ Ασυρματιστής του πλοίου από 4.7.1994
μέχρι 15.12.1994 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 261.771 δρχ.,
πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 1.413.563 δρχ. (β.μ. 192.915 συν επιδ. Κυρ. 42.441 συν
επίδ. ηλεκτρονικών οργάνων 26.415 Χ 5,4 μήνες υπηρεσίας).
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 556.405 (β.μ. 192.915 συν επίδ.
Κυρ. 42.441 συν τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 5,4 μήνες).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση προς τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
206.405 (261.771 συν άδεια 103.038 συν τροφή 48.000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 2.176.373.
7. 0 έβδομος ROBERT SVENTIKOVSKIY, Β΄ μηχανικός του πλοίου από
4.7.1994 μέχρι 15.12.1994 με συμφωνημένες αποδοχές 1340 δολ. ΗΠΑ ή
δρχ. 321.600, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,4 μηνών δρχ. 1.736.640 (321.600 Χ 5,4 μ.)
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 696.337 (ήτοι β.μ. 226.185 συν
επίδ. Κυρ. 49.761 συν ειδικό επίδομα 30.670 συν αντίτιμο τροφής 48.000:
22 Χ 8 Χ 5,4 μήνες), γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση προς τις επί 15
μέρες απολαβές δρχ. 249.276 (321.600 συν άδεια 128.951 συν τροφή
48.000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 2.682.253.
8. Ο όγδοος ALEXANDER KAMYSHNIK, Γ΄ Μηχανικός του πλοίου από
4.7.1994 μέχρι. 15.12.1994 με συμφωνημένες αποδοχές 856 δολ. ΗΠΑ ή
δρχ. 205.440, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,4 μηνών δρχ. 1.109.376 (205.440 Χ 5,4 μ.).
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 556.411 (ήτοι 3.μ. 192.915 συν
επιδ. Κυρ. 42.441 συν τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 5,4 μήνες).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση προς τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
178.240 (205.440 συν άδεια 103.039 συν τροφή 48.000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.844.027.
9. 0 έννατος EVGENIY RODIN, Γ΄ Μηχανικός του πλοίου από 4.7.1994
μέχρι 15.12.1994 με συμφωνημένες αποδοχές 856 δολ. ΗΠΑ ή δρχ.
205.440, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται τα ποσά που
υπολογίσθηκαν και για τον ως άνω όγδοο από αυτούς, δηλαδή συνολικά
δικαιούται δρχ. 1.844.027.-
10. Ο δέκατος OLEG YUKHIMENKO: ηλεκτρολόγος του πλοίου από 11.7.94
μέχρι 15.12.94 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 235.356 δρχ.,
πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,2 μηνών δρχ. 1.223.851 (235.356 Χ 5,2 μ.).
β. Για επίδομα αδείας, μετά τροφής δρχ. 535.798 (235.356 συν τροφή
48.000: 22 Χ 8 Χ 5,2 μ.).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση προς τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
193.197 (235-536 συν άδεια 103.038 συν τροφή 48.000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.952.846.
11. Ο ενδέκατος ALEXANDR ΟVCHINNIK0V, ηλεκτρολόγος του πλοίου από
4.7.94 μέχρι 13.11.94 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 235.356
δρχ., πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 4,4 μηνών δρχ. 1.035.566 (235.356 Χ 4, 4 μήνες).::
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 453.367 (235.356 συν τροφή
48.000: 22 Χ 8 Χ 4,4 μήνες).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως δρχ. 193.197, όπως ακριβώς για τον
αμέσως ανωτέρω από αυτούς υπολογίζεται.
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.682.130.
12. 0 δωδέκατος VALERIY KUCHERYAVY, ναύτης του πλοίου από 11.7.94
μέχρι 28.10.94 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 190.674 δρχ- τον
μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται;
α. Για μισθούς 3,6 μηνών δρχ.685.426 (ήτοι β.μ. 150.405 συν επίδ. Κυρ.
33.089 συν επίδ. ιματισμού 7180 Χ 3,6 μήνες).
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 303.044 (ήτοι 150.405 συν
33.089 συν τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 3,6 μήνες).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση με τις εν γένει επί 15 μέρες απολαβές
δρχ. 161.427 (190.674 συν επίδ. αδείας 84.179 συν τροφή 48.000: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.150.897.
13. Ο δέκατος τρίτος VALERIY GΟVΟRΟK, ναύτης του πλοίου από 11.7.94
μέχρι 15.12.94 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 190.674 δρχ./
μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροπής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,17 μηνών δρχ. 985.785 (190.674 Χ 5,17 μ.).
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 435.205 (150.405 συν 33.089 συν
τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 5,17 μ.).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως δρχ. 161.427, όπως ακριβώς για τον
αμέσως ανωτέρω από αυτούς υπολογίζεται.
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.582.417.
14. Ο δέκατος τέταρτος IGOR DR0ZDETSKIY, ναύτης του πλοίου από
4.7.94 μέχρι 15.12.94 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 190.674
δρχ./ μήνα πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,4 μηνών δρχ. 1.029.640 (ήτοι 190.674 Χ 5,4 μ.).
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 454.567 (15.0.405 συν 33.089
συν τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 5,17 μ.
γ. Για αποζημίωση απολύσεως δρχ. 161.427, όπως ακριβώς για τον
δωδέκατο από αυτούς υπολογίζεται.
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.645.634.
15. 0 δέκατος πέμπτος KARAM SING, καθαριστής του πλοίου από 14.7.94
μέχρι 15.12.94 με συμφωνημένες αποδοχές 600 δολ. ΗΠΑ τον μήνα ή
δρχ. 144.000, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 5,2 μηνών δρχ. 748.800 (144.000 Χ 5,2 μ.).
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 325.395 (β.μ. 101.710 συν επίδ.
Κυρ. 22.376 συν τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 5, 2 μ.).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση με τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
127.288 (144.000 συν τροφή 48.000 συν επίδ. αδείας 62.576: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.201.483.
16. Ο δέκατος έκτος PATEL UNDUKUMAL, λιπαντής του πλοίου από
14.7.94 μέχρι 21.9.94 (μήνες 2,3) με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των
198.208 δρχ. τον μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 455.878 δρχ. (β.βμ 156.580 συν επίδ. Κυρ. 34.448 συν
επίδ. ιματισμού 7.180 Χ 2,3 μήνες).
β. Για επίδομα αδείας μετά τροφής δρχ. 199.914 (156.580 συν 34.448 συν
τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 2,3 μ.)
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση με τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
166.563 (198.208 συν τροφή 48.000 συν επίδ. αδείας 86.919: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 822.355.
17. Ο δέκατος έβδομος HAMED MARZOUK, ξυλουργός του πλοίου από
14.7.94 μέχρι 15.12.94 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 200.245
δρχ./ μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς 1.001.225 (β-U. 158.250 συν επίδ. Κυρ. 34.815 συν επίδ.
ιματ. 7180 Χ 5 μ.).
β. Για επίδ. αδείας 438.300 δρχ. (β.μ. 158.250 συν. επίδ. Κυρ. 34.815 συν
τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 5 μ.).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση με τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
167.;953 (200.245 συν επίδ. αδείας 87.660 συν τροφή 48.000:- -2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.607.478.-
18. 0 δέκατος όγδοος HATIM HALEB, επίκουρος (βοηθός θαλ/λου) στο
πλοίο από 14.7.94 μέχρι 15.12.94 με συμφωνημένες αποδοχές 700
δολ. ΗΠΑ τον μήνα ή δρχ. 168.000, κατά την παραπάνω ισοτιμία πλέον
επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς δρχ. 840.000 (168.000 Χ 5).
β. Για επίδ. αδείας μετά τροφής δρχ. 312.890 (β.μ. 101.710 συν επίδ.
Κυρ. 22.376 συν αντίτιμο τροφής 48.000: 22 Χ 8 Χ 5 μ.).
γ. Για αποζημίωση απολύσεως ίση με τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
139.289 (168.000 συν τροφή 48.000 συν επίδ. αδείας 62.578: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.292.179.
19. Ο δέκατος ένατος MOHAMMED ELWA, λιπαντής του πλοίου από
14.7.94 μέχρι 15.12.94 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 198.208
δρχ./ μήνα, πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται:
α. Για μισθούς δρχ. 991.040J- (3-μ. 156.580 συν επίδ. Κυρ. 34.448 συν
επίδ. ιματ. 7180,Χ 5 μήνες).
β. Για επίδ. αδείας μετά τροφής δρχ. 434.595 (156.580 συν 34,448 συν
τροφή 48.000: 22 Χ 8 Χ 5).
γ. Για αποζημίωση απολύσεις ίση με τις επί 15 μέρες απολαβές δρχ.
166.563 (198.208 συν τροφή 48.000 συν επίδ. αδείας 86.919: 2).
Συνολικά δηλ. δικαιούται δρχ. 1.592.198.
20. Ο εικοστός HANY YOUS&F IBRAHIM, λιπαντής του πλοίου από 14.7.94
μέχρι 15.12.94 με τις νόμιμες ελάχιστες αποδοχές των 198.208 δρχ./μήνα,
πλέον επιδόματος αδείας και τροφής, δικαιούται συνολικά δρχ. 1.592.198,
όπως ακριβώς για τον αμέσως ανωτέρω υπολογίζεται.
Β΄. Επειδή περαιτέρω ο καθένας τους και για όλη την υπηρεσία του στο
πλοίο δικαιούται στην εκ δρχ. 48.000 (30 μέρες Χ 1.600 δρχ.) ανά μήνα
υπηρεσίας εις χρήμα καταβολή της τροφής που ώφειλαν οι εναγόμενοι να
τους χορηγούν σε είδος καθημερινά επί του πλοίου, πλην όμως ουδόλως
έπραξαν. Έτσι πλέον των ως άνω συνολικά αιτουμένων δικαιούνται:
Οι 1ος, 4ος, 5ος, 10ος και Ι5ος ανά 249.600 δρχ. (48.000 Χ 5,2 μήνες).
Οι 6ος, 7ος, 8ος, 9ος και 14ος ανά 259.200 δρχ. (48.000 Χ 5, 4 μ.).
Οι 17ος, 18ος, 19ος και 20ος ανά 240.000 δρχ. (48.000 Χ 5 μ.).
Οι 3ος και 16ος ανά 110.400 δρχ. (48.000 Χ 2,3 μ.).
Οι 2ος 187.200 δρχ. (48.000 Χ 3,9 μ.).
Οι 11ος δρχ. 211.200 (48.000 Χ 4,4 μ.)
Οι 12ος δρχ. 172.800 (48.000 Χ 3,6 μ.).
Ο 13ος δρχ. 248.160 (48.000 Χ 5,17 μ.).
Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι οι αξιώσεις των εναγόντων δεν είναι
καταχρηστικές, όπως αβάσιμα ισχυρίζονται οι εναγόμενοι, διότι οι
ενάγοντες, οι οποίοι όπως αποδείχτηκε προσέφεραν τις υπηρεσίες
τους επί του ανωτέρω πλοίου με τις ειδικότητες που ο καθένας
ναυτολογήθηκε, έχουν νόμιμο δικαίωμα να ζητήσουν τις δεδουλευμένες
τους αποδοχές, δεδομένου ότι το δικαίωμα του εργαζομένου προς λήψη
των δεδουλευμένων αποδοχών του δεν υπόκειται στον περιορισμό του
άρθρου 281 Α.Κ. Μετά απ’ αυτά πρέπει να γίνει δεκτή η υπό κρίση αγωγή
ως βάσιμη και κατ’ ουσίαν μετ’ απόρριψη των ενστάσεων των εναγομένων
και όλων των αντίθετων ισχυρισμών, μεταξύ των οποίων και αυτού για
την έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης του δεύτερου εναγομένου και να
υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, η πρώτη από τις οποίες δια και μέχρι της
αξίας του πλοίου να καταβάλουν στους ενάγοντες τα αναφερόμενα στο
διατακτικό ποσά, νομιμότοκα κατά τις επίσης αναφερόμενες διακρίσεις.
Η απόφαση πρέπει να κηρυχτεί προσωρινά εκτελεστή ως προς τα ποσά
που αφορούν σε δεδουλευμένες αποδοχές, όπως αυτά ορίζονται στο
διατακτικό, διότι κατά την κρίση του Δικαστηρίου ως προς τα ποσά αυτά
συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις.
Η δικαστική δαπάνη πρέπει, να επιβληθεί σε βάρος των εναγομένων, που
έχασαν τη δίκη (άρ. 176 Κ. Πολ. Δ.).
Για τους λόγους αυτούς
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει ότι κρίθηκε πως πρέπει ν’ απορριφθεί
Δέχεται κατά τα λοιπά την αγωγή.