Με την από 15.4.1992 αίτηση της η ηδη εκκαλούσα αλλοδαπή εταιρεία
ζήτησε να κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα η από 23.3.1992 με στοιχεία
1992 Ζ Νο. 126 απόφαση του Πρωτοδικείου του Λονδίνου, Τμήμα
Βασιλίσσης, με την οποία υποχρεώθηκαν οι καθ’ ών η αίτηση και ήδη
εφεσίβλητοι, κάτοικοι Αθηνών και Πειραιώς, να καταβάλλόυν στην
εκκαλούσα το ποσό των 10.000 δολλαρίων ΗΠΑ, λόγω δανείου, πλέον
τόκων και εξόδων και συνολικώς 118.287,89 δολ. ΗΠΑ και 202,25 λίρες
Αγγλίας. Επί της αιτήσεως αυτής εκδόθηκε κατά την διαδικασία της
εκούσιας δικαιοδοσίας η 2293/1993 οριστική απόφαση του Μονομελούς
Πρωτοδικείου Αθηνών, που απέρριψε την αίτηση, γιατί απο τα στοιχεία της
δικογραφίας δεν απεδεικνύετο η εκτελεστότητα της αποφάσεως κατά το
δίκαιο της χώρας που εκδόθηκε και επι της απο 8.11.1993 εφέσεως της
αιτούσης, εκδόθηκε η 898/1995 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την
οποία, αφού έγινε δεκτή κατά τύπους η έφεση, διατάχθηκε η επανάληψη
της συζητήσεως της υποθέσεως.προκειμένου να προσκομισθεί αντίγραφο
της εφέσεως, που στο μεταξύ, κατά τους ισχυρισμούς των εφεσίβλητων,
είχε ασκηθεί κατά της προς εκτέλεση αποφάσεως καθώς και αντίγραφο
της τυχόν εκδοθείσης επ αυτής αποφάσεως. Ήδη νομίμως φέρεται προς
νέα συζήτηση, με την ένδικη κλήση, η υπό κρίση έφεση και πρέπει να
ερευνηθεί στην ουσία.
Με τον ν. 1814/1988 κυρώθηκε η απο 27.9.1968 Κοινοτική Σύμβαση των
Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε
αστικές και εμπορικές υποθέσεις, που ισχύει από 1.4.1989 στις σχέσεις
μεταξύ της Ελλάδος και των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
και υπερισχύει από κάθε άλλη τυχόν αντίθετη διάταξη του Ελληνικού
Δικαίου, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 28 παρ. 1 του Συντάγματος (βλ.και
Κ.Κεραμεως, Η Σύμβαση των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και
την εκτέλεση αποφάσεων και η εφαρμογή της στην Ελλάδα Νοβ 38, 1281
επ., Ε.Κρουσταλάκη Ελλ.Δικ. 34, 469 επ). Με τις διατάξεις της συμβάσεως
αυτής ορίζονται μεταξύ άλλων τα εξής: Αρθ 5 παρ. 1, «Πρόσωπο που
έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους μπορεί να
εναχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, ως προς διαφορές εκ συμβάσεως,
ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να
εκπληρωθεί η παροχής» Αρθ. 25, «Ως απόφαση, κατά την έννοια της
παρούσας συμβάσεως, νοείται κάθε απόφαση εκδιδόμενη από δικαστήριο
συμβαλλόμενου κράτους, οποιαδήποτε και αν είναι η ονομασία της, όπως
απόφαση, διαταγή διαταγή εκτελέσεως καθώς και ο καθορισμός της
δικαστικής δαπάνης από το γραμματέα»΄Αρθ. 27 παρ. 1 και 2, «Απόφαση
δεν αναγνωρίζεται 1. αν η αναγνώριση αντίκειται στη δημόσια τάξη του
κράτους αναγνωρίσεως 2. αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης δεν έχει
επιδοθεί στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο κανονικά και έγκαιρα ώστε να
μπορεί να αμυνθεί». Άρθρο 28 παρ. 3. Με την επιφύλαξη των διατάξεων
της πρώτης παραγράφου, που αφορά άλλες περιπτώσεις, «δεν ερευνάται
η διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους προελεύσεως. Οι
σχετικοί με την διεθνή δικαιοδοσία κανόνες δεν αφορούν τη δημόσια
τάξη υπό την έννοια του άρθρου 27 σημείο 1» Άρθ. 31 «Απόφαση που
εκδόθηκε και είναι εκτελεστή σε συμβαλλόμενο κράτος, εκτελείται σε άλλο
συμβαλλόμενο Κράτος, αφού περιβληθεί κεί τον εκτελεστήριο τύπο, με
αίτηση κάθε ενδιαφερομένου».
Αρθρ. 34 παρ. 2 «Η αίτηση μπορεί να απορριφθεί μόνο για έναν από τους
λόγους που προβλέπονται στα άρθρα 27 και 28». Άρθ. 46, «Ο διάδικος
που επικαλείται την αναγνώρισης ή ζητεί την εκτέλεση αποφάσεως οφείλει
να προσκομίσει 1 αντίγραφο της αποφάσεως το οποίο να συγκεντρώνει τις
αναγκαίες προϋποθέσεις γνησιότητας 2. αν πρόκειται για απόφαση ερήμην
το πρωτότυπο ή κυρωμένο αντίγραφο εγγράφου που να αποδεικνύει ότι το
εισαγωγικό έγγραφο της δίκης έχει επιδοθεί στον ερημοδικήσαντα διάδικο»
Αρθρ 47 παρ. 1 «Ο διάδικος που ζητεί την εκτέλεση οφείλει επί πλέον να
προσκομίσει κάθε έγγραφο κατάλληλο να αποδείξει ότι, κατά το δίκαιο του
κράτους προελεύσεως, η απόφαση είναι εκτελεστή και έχει επιδοθεί».
Στην προκειμένη περίπτωση, από την κατάθεση του μάρτυρα του
πρώτου των εφεσίβλητων, που περιέχεται στα επικαλούμενα και νομίμως
προσκομιζόμενα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά συνεδριάσεως
του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και από όλα τα έγγραφα, που επικαλούνται
και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι, αποδεικνύονται τα ακόλουθα.
Η εκκαλούσα και αιτούσα αλλοδαπή εταιρεία, με έδρα την Λιβερία,
άσκησε κατά των εφεσίβλητων και καθών την από 27.1.1992 αγωγή
της ενώπιον του Πρωτοδικείου του Λονδίνου, Τμήμα Βασιλίσσης, με
αντικείμενο την απόδοση δανείου, που είχε συναφθεί μεταξύ τους ποσού
100.000 δολλαρίων ΗΠΑ, το οποίο έπρεπε να καταθέσουν οι εφεσίβλητοι
στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. του Λονδίνου. Αντίγραφο της
αγωγής αυτής με ανάλυση της απαιτήσεως, οδηγίες για αναγνώριση
της κοινοποιήσεως και σημειώσεις για καθοδήγηση, κοινοποιήθηκαν
στους εφεσίβλητους στην Αγγλική γλώσσα με ακριβή μετάφραση αυτών
στην Ελληνική, όπου ανεφέρετο μεταξύ άλλων ότι οι εναγόμενοι εντός
21 ημερών από την πιο πάνω κοινοποίηση έπρεπε να εξοφλήσουν
την αξίωση ή να επιστρέψουν στο Γραμματέα του Δικαστηρίου την
συνοδευτική Αποδοχή της κοινοποιήσεως λέγοντας εαν έχουν την πρόθεση
να αμυνθούν στο Δικαστήριο, γιατί διαφορετικά η ενάγουσα θα έχει το
δικαίωμα να προχωρήσει με την αγωγή και να εκδώσει απόφαση εις βάρος
τους, χωρίς περαιτέρω γνωστοποίηση, σύμφωνα με τις ισχύουσες εκεί
διατάξεις. Η πιο πάνω κοινοποίηση αποδεικνύεται από τις επικαλούμενες
και νομίμως προσκομιζόμενες εκθέσεις επιδόσεως με αριθμούς 14817,
14816, 14818, 14815/18.2.1992 και 14852, 14853/25.2.1992 του
δικ.επιμελητού του Πρωτοδικείου Πειραιώς Αποστ. Χρήστου. Μετά
την πάροδο της ανωτέρω προθεσμίας και αφού βεβαιώθηκε ότι οι
εναγόμενοι και ήδη εφεσίβλητοι δεν γνωστοποίησαν πρόθέση αμύνης
τους, εκδόθηκε ερήμην αυτών, η από 20.3.1992 με στοιχεία 1992 Ζ Νο.
126 απόφαση του Πρωτοδικείου του Λονδίνου, Τμήμα Βασιλίσσης, με την
οποία υποχρεώθηκαν να πληρώσουν στην ενάγουσα για κεφάλαιο και
τόκους 118.287,89 δολλάρια ΗΠΑ και για έξοδα 202,25 λίρες Αγγλίας.
Επίσημο αντίγραφο της αποφάσεως αυτής προσκομίζεται νομίμως, που
συγκεντρώνει τις αναγκαίες προϋποθέσεις γνησιότητας με τις δέουσες
βεβαιώσεις και επικυρώσεις των υπογραφών των αρμοδίων οργάνων του
αλλοδαπού δικαστηρίου, καθώς και επίσημη μετάφραση αυτής. Σχετικά με
την εκτελεστότητα της αποφάσεως αυτής κατά το δίκαιο του κράτους της
εκδόσεως της, κατά τη συζήτηση ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου
προσκομίστηκε η από 6.4.1992 ένορκη βεβαίωση της ασκούμενης
δικηγόρου X. H. K. K., η οποία χειρίσθηκε την υπόθεση υπό την επίβλεψη
του δικηγόρου L. M., που βεβαίωνε ότι η απόφαση ήταν εκτελεστή κατά
τον Αγγλικό νόμο, το έγγραφο όμως αυτό δεν κρίθηκε αρκετό προς
πλήρη απόδειξη, καθόσον άλλωστε είχε ασκηθεί στο μεταξύ αίτηση
ακυρώσεως της αποφάσεως από τον πρώτο των ήδη εφεσιβλήτων, που
αποτελεί ένδικο μέσο αντίστοιχο της ανακοπής ερημοδικίας του ημεδαπού
δικαίου και είχε ορισθεί δικάσιμος η 13.5.1993, για τον λόγο δε αυτό
απορρίφθηκε η υπο κρίση αίτηση με την εκκαλούμενη απόφαση. ΄Ηδη
προσκομίζονται μετ’ επικλήσεως α) η από 14.5.1993 με στοιχεία 1992 Ζ
126 σχετική απόφαση του ίδιου πιο πάνω Δικαστηρίου, που απορρίπτει την
παραπάνω αίτηση ακυρώσεως και αίρει την δοθείσα αναστολή εκτελέσεως
και β) το από 22.10.1993 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Ανωτάτου
Δικαστηρίου της Αγγλίας και Ουαλλίας με την από 8.2.94 επικύρωση της
υπογραφής του, με το οποίο βεβαιώνεται μεταξύ άλλων ότι «η εκτέλεση
της αποφάσεως δεν έχει επί του παρόντος αναβληθεί ή ανασταλεί, ότι ο
διαθέσιμος χρόνος για εκτέλεσή της δεν έχει λήξει και ότι η απόφαση είναι
επομένως εκτελεστή». Στο μεταξύ ο πρώτος των εφεσιβλήτων άσκησε
κατά της πιο πάνω αποφάσεως την από 16.6.93 έφεση του και για το
λόγο αυτό διατάχθηκε η επανάληψη της συζητήσεως της υποθέσεως
με την 898/1995 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, προκειμένου να
προσκομισθεί αντίγραφο της εφέσεως και της τυχόν εκδοθείσης επ’ αυτής
αποφάσεως. Ήδη προσκομίζονται νομίμως η από 16-6-1993 έφεση του
πρώτου των εφεσιβλήτων και η από 23.5.1995 με στοιχεία 1992 Ζ 126
απόφαση του Ανωτέρου Δικαστηρίου του Λονδίνου, Τμήμα Βασιλίσσης,
με την οποία απορρίπτεται η έφεση. Εξάλλου, όπως αποδεικνύεται από
τις επικαλούμενες και νομίμως προσκομιζόμενες εκθέσεις επιδόσεως
1825, 1826, 1827, 1828, 1829 και 1830/21/9/93 του Δικαστικού
Επιμελητού του Πρωτοδικείου Πειραιώς Αποστ. Χρήστου, επιδόθηκε
νομίμως στους εφεσιβλήτους αντίγραφο της προς εκτέλεση αποφάσεως
στην Αγγλική γλώσσα με ακριβή μετάφραση στην Ελληνική. Ο ισχυρισμός
των εφεσιβλήτων ότι η προθεσμία των 21 ημερών που τάχθηκε σε αυτούς,
σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο, από την κοινοποίηση της αγωγής μέχρι τη
συζήτηση αυτής, ήταν ανεπαρκής, πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά
αβάσιμος, αφού στο διάστημα αυτό η μόνη ενέργεια εκ μέρους τους
ήταν να επιστρέψουν στο Γραμματέα του Δικαστηρίου τη συνοδευτική
«Αποδοχή της Κοινοποιήσεως» με τη δήλωση ότι προτίθενται να αμυνθούν
στο Δικαστήριο, όπως αυτά με σαφήνεια αναφέρονται στην αγωγή και
τα συνοδευτικά αυτής έγγραφα, που τους κοινοποιήθηκαν με ακριβή
μετάφραση στην Ελληνική Γλώσσα, ώστε η παρασχεθείσα προθεσμία
να κρίνεται επαρκής. Τέλος, όπως προκύπτει από το προσκομιζόμενο
αντίγραφο της προς εκτέλεση αποφάσεως, οι ενάγουσα τα ποσά των
118.287,89 δολλαρίων ΗΠΑ και 202,25 λιρών Αγγλίας, χωρίς να ορίζεται
στην απόφαση αν η υποχρέωση της αυτή είναι εις ολόκληρον ή κατ’
ισομοιρία. Η ερμηνεία της απόφασης αυτής δεν είναι έργο του Δικαστηρίου
τούτου και η εκτέλεση θα γίνει σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του
Αγγλικού Δικαίου, που προβλέπουν την ενοχή εις ολόκληρον και κατ’
ισομοιρία, ώστε δεν υπάρχει ζήτημα αντιθέσεως της διατάξεως αυτής της
αποφάσεως με τη δημόσια τάξη, κατά την έννοια του άρθρου 27 παρ. 1
της Συμβάσεως και πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος και ο
σχετικός ισχυρισμός των εφεσίβλητων. Με τα δεδομένα αυτά συντρέχουν
οι νόμιμες προϋποθέσεις για την κήρυξη εκτελεστής στην Ελλάδα της
ένδικης απόφασης (σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις της
Συμβάσεως των Βρυξελλών (ν.1814/1988) και πρέπει να γίνει δεκτή η υπό
κρίση έφεση, ως ουσιαστικά βάσιμη και να εξαφανισθεί η εκκαλούμένη
απόφαση. Αφού κρατηθεί δε η υπόθεση απο το Δικαστήριο τούτο, κατά το
αρθρ.535 παρ. 1 ΚΠολΔ., πρέπει να γίνει δεκτή η υπο κρίση αίτηση στην
ουσία και να κηρυχθεί εκτελεστή η ένδικη απόφαση, να συμψηφισθεί δε
η δικαστική δαπάνη των διαδίκων και των δυο βαθμών δικαιοδοσίας, κατ’
εφαρμογή του άρθρου 746 ΚΠολΔ.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων
Δέχεται και στην ουσία την έφεση.
Εξαφανίζει την εκκαλούμενη απόφαση.
Δικάζοντας επί της υπό κρίση αιτήσεως
Δέχεται αυτήν
Κηρύσσει εκτελεστή στην Ελλάδα την με ημερομηνία 23.3.1992 και
στοιχεία 1992 Ζ Νο.126 απόφαση του Πρωτοδικείου του Λονδίνου, Τμήμα
Βασιλίσσης, που εκδόθηκε μεταξύ της αιτούσης αλλοδαπής εταιρείας ως
εναγούσης και των καθ’ ών η αίτηση ως εναγομένων.