Φέρονται προς συζήτηση ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου η από
30-12-2002 (αρ. κατ.δικ. 8980/2002) αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με
την επωνυμία «Συστήματα Οργάνωσης National AE» και η από 25-2-2003
(αρ. κατ. δικ. 1479/2003) κύρια παρέμβαση της εταιρείας με την επωνυμία
«Applied Communications Incorporation W. LIMITED» (ACI), οι οποίες
πρέπει να συνεκδικασθούν κατ’ άρθρο 31, 741 του ΚΠολΔ.
Με την από 30-12-2002 (αρ. κατ. δικ. 8980/2002) αίτηση, η ανώνυμη
εταιρεία με την επωνυμία «Συστήματα Οργάνωσης National AE» ζητεί, να
αναγνωρισθεί ότι η δικαστική επιταγή, που αναφέρεται στην κρινόμενη
αίτηση, του Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας δεν είναι
αναγνωριστέα και δεν αναπτύσσει τις έννομες συνέπειες στην Ελλάδα.
Η αίτηση αρμόδια εισάγεται για να συζητηθεί ενώπιον αυτού του
δικαστηρίου (άρθρα 39, 60 του Κανονισμού 44/2001 του συμβουλίου
της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 22ας Δεκεμβρίου 2000, ο οποίος ισχύει
από 1-3-2002, 740 έως 781 του ΚΠολΔ). Όμως η ένδικη αίτηση είναι
μη νόμιμη για τους ακόλουθους λόγους: Η αιτούσα ισχυρίζεται ότι
κατόπιν της με αριθμό δικογραφίας ΗQ02X03313 της εταιρείας «Applied
Communications Incorporation W. LIMITED» εκδόθηκε στις 25-11-2002
από τον δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αγγλίας (τμήμα τακτικής
διαδικασίας), διαταγή, η οποία όριζε τα ειδικότερα εκτιθέμενα στην
κρινόμενη αίτηση. Με αυτό το περιεχόμενο, ζητεί να αναγνωρισθεί ότι
η ως άνω δικαστική διαταγή δεν πρέπει να αναγνωρισθεί στην Ελλάδα
και ότι δεν παράγει έννομες συνέπειες στην Ελλάδα για τους λόγους
που αναφέρονται σε αυτήν και ρυθμίζονται στον κανονισμό 44/2001.
Από την ερμηνεία των διατάξεων των άρθρων 32 – 56 του κανονισμού
44/2001 του συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 22ας Δεκεμβρίου
2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση
αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, ο οποίος υπερέχει των
διατάξεων του Ελληνικού Δικαίου, συνάγεται ότι θεσμοθετείται από
αυτόν το σύστημα της αυτόματης αναγνώρισης των ενδοκοινοτικών
αποφάσεων (άρθρο 33 παρ. 2 του κανονισμού), το οποίο ορίζει ότι σε
περίπτωση αμφισβήτησης κάθε ενδιαφερόμενος, που επικαλείται ως
κύριο ζήτημα την αναγνώριση μπορεί να ζητήσει κατά τη διαδικασία,
που προβλέπεται στα τμήματα 2 και 3 του παρόντος κεφαλαίου, να
διαπιστωθεί ότι η απόφαση πρέπει να αναγνωρισθεί. Από τις διατάξεις
των άρθρων 2 και 3 του κεφαλαίου ΙΙΙ, που παραπέμπει η άνω διάταξη
προκύπτει ότι για την αναγνώριση των ενδοκοινοτικών αποφάσεων
εφαρμόζεται η διαδικασία κήρυξης εκτελεστότητας, όπου η διαδικασία
αυτή και επομένως και αυτή της αναγνώρισης μπορεί να διέρχεται
δύο στάδια: το πρώτο που περιλαμβάνει τη κρίση σχετικής αίτησης
χαρακτηρίζεται από τη παντελή έλλειψη αντιδικίας (άρθρο 33 παρ. 2,
41 Καν. 44) κατά το οποίο δεν υπάρχει καμία δυνατότητα προβολής
ισχυρισμών κατά της αίτησης και το Δικαστήριο υποχρεώνεται να προβεί
σε τυπικό μόνο έλεγχο της αίτησης χωρίς αυτεπάγγελτη έρευνα των
αρνητικών προϋποθέσεων αναγνώρισης. Στο δεύτερο στάδιο χορηγείται
το δικαίωμα προσφυγής στον αντίδικο και επίκλησης των λόγων άρνησης
αναγνώρισης (άρθρα 43, 45, 35). Από τη διατύπωση του άρθρου 33 παρ.
2 του Καν. 44 προκύπτει ότι την αίτηση αναγνώρισης μπορεί να υποβάλει
μόνο το πρόσωπο εκείνο που ενδιαφέρεται για την αναγνώριση ενώ το
πρόσωπο που αποκρούει την αναγνώριση δεν μπορεί να ακολουθήσει
αυτή τη διαδικασία, αλλά οι τυχόν λόγοι άρνησης της αναγνώρισης θα
προβληθούν κατά το δεύτερο στάδιο και τούτο λόγω της θεσμοθετημένης
διευκόλυνσης της εκτέλεσης των ενδοκοινοτικών αποφάσεων (βλ. την
από Μαρτίου 2003 γνωμοδότηση της καθηγήτριας Πελαγίας Γέσιου –
Φαλτσή, η οποία είναι πλήρως εμπεριστατωμένη με αναφορά σε ελληνική
και ξένη βιβλιογραφία και νομολογία). Να σημειωθεί δε, ότι δεν είναι
δυνατή η παραπομπή της παρούσας αίτησης με το ως άνω περιεχόμενο
και αίτημα στην αμφισβητούμενη δικαιοδοσία διότι στην περίπτωση αυτή
αίτημα της αναγνωριστικής αγωγής (θετικής ή αρνητικής) θα πρέπει να
είναι η αναγνώριση της έννομης σχέσης (άρθρο 70 του ΚΠολΔ) στην
οποία αναφέρεται το αλλοδαπό δεδικασμένο και όχι η αναγνώριση ότι η
αλλοδαπή απόφαση δεν είναι αναγνωριστέα στην Ελλάδα.
Με την από 25-2-2003 (αρ.κατ.δικ. 14739/2003) κύρια παρέμβαση της
εταιρείας με την επωνυμία «A. C. I. W. LIMITED» (ACI) με την οποία
ζητείται η απόρριψη της πιο πάνω ένδικης αίτησης αρμόδια εισάγεται για
να συζητηθεί ενώπιον αυτού του δικαστηρίου (άρθρα 740 έως 781 και 752
του ΚΠολΔ –βλ. σχετικά με το νόμιμο αυτής ΕφΠειρ.1121/1995 ΕλλΔνη
1997, 1662 και Κεραμέας – Κονδύλης – Νίκας ΕρμΚΠολΔ, στο άρθρο 752
αρ. 3-5).
Επομένως η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί και να γίνει δεκτή η
κύρια παρέμβαση. Τα δικαστικά έξοδα της κύριας παρεμβαίνουσας πρέπει
να επιβληθούν σε βάρος της αιτούσας ως αντιδίκου της πρώτης (άρθρα
181, παρ. 1741, 746 του ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Συνεκδικάζει κατ’ αντιμωλία των διαδίκων την από 30-12-2002
(αρ.κατ.δικ. 8980/2002) αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία
«Συστήματα Οργάνωσης National AE» και την από 25-2-2003 (αρ.κατ.δικ.
1479/2003) κύρια παρέμβαση της εταιρείας με την επωνυμία «A. C. I. W.
LIMITED».
Απορρίπτει την από 30-12-2002 (αρ.κατ.δικ. 8980/2002) αίτηση της
ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Συστήματα Οργάνωσης National
AE».
Δέχεται την από 25-2-2003 (αρ.κατ.δικ. 1479/2003 κύρια παρέμβαση της
εταιρείας με την επωνυμία «A. C. I. W. LIMITED».