Η υπό κρίση από 15/2/2002 έφεση του εναγομένου ως και οι με αυτοτελές
δικόγραφο από 28/2/2003 Πρόσθετοι Λόγοι εφέσεως, κατά της με αριθμό
1561/2001 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών
που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, ερήμην του εναγομένου,
ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα, (άρθρα 518, 520, 533 ΚΠολΔ).
Άρα η έφεση είναι τυπικά παραδεκτή και εφόσον η εκκαλουμένη
απόφαση δέχθηκε την αγωγή στηριχθείσα κατά. το άρθρο 271§3 ΚΠολΔ
σε τεκμαιρόμενη εκ της ερημοδικίας του εναγομένου ομολογία των
πραγματικών ισχυρισμών της ενάγουσας, πρέπει, κατ' άρθρον 528 ΚΠολΔ,
να γίνει δεκτή και κατ' ουσίαν η έφεση, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη
απόφαση και να ερευνηθεί εκ νέου η από 30/11/1999 αγωγή ως και
οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί του εναγομένου, μέσα στα όρια που
καθορίζονται με την έφεση και τους άνω προσθέτους λόγους αυτής, κατ’
ουσίαν. (άρθρο 535 ΚΠολΔ).
Επειδή σύμφωνα με το άρθρο 3§1 ΚΠολΔ στη δικαιοδοσία των πολιτικών
δικαστηρίων υπάγονται Έλληνες και αλλοδαποί, εφόσον υπάρχει
αρμοδιότητα ελληνικού δικαστηρίου. Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται ως
κανόνας η διεθνής δικαιοδοσία των ελληνικών πολιτικών δικαστηρίων και
επί ιδιωτικών διαφορών, εφόσον αυτές συνδέονται με τα ελληνικά πολιτικά
δικαστήρια με κάποιο στοιχείο θεμελιωτικό της αρμοδιότητας τους, κατά
τις διατάξεις περί γενικών και ειδικών δωσιδικιών. Σύμφωνα δε με το
άρθρο 20§1 της συμβάσεως των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία
που κυρώθηκε από την Ελλάδα με το ν. 1814/1988 και έχει αυξημένη
τυπική ισχύ κατ' άρθρον 28§1 του Συντάγματος, όταν πρόκειται για
υποθέσεις που οι διάδικοι κατοικούν ή εδρεύουν σε διαφορετικά κράτη,
το δικαστήριο θα εξετάσει βάσει ποίας διατάξεως της θεμελιώνεται ή όχι
η διεθνής δικαιοδοσία του. Κατά τα άρθρα 2, 3, 6 της άνω συμβάσεως
των Βρυξελλών, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος
συμβαλλόμενου κράτους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους
αυτού, ανεξάρτητα από την ιθαγένεια τους. Καθιερώνεται δηλαδή η
κατοικία του. εναγομένου ως θεμελιώδης σύνδεσμος διεθνούς δικαιοδοσίας
και δεν εφαρμόζονται οι υπέρμετρες βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας, πλην
εκείνων που ρητά ορίζονται και ειδικά στα άρθρα 5-18, παραμερίζοντας
τις ειδικές βάσεις των εθνικών δικαίων. Όμως η ρύθμιση αυτή δε μπορεί
με βάση τη γενική αρχή της αυτονομίας της βουλήσεως, να κατισχύσει
της βουλήσεως των μερών. Από τη διάταξη δε του άνω άρθρου 3 του
ΚΠολΔ και των άρθρων 42, 43 και 44 του ιδίου Κώδικα, προκύπτει ότι με
έγγραφη συμφωνία των μερών μπορεί αναρμόδιο κατά τόπον ημεδαπό
δικαστήριο να καταστεί αποκλειστικά αρμόδιο προς εκδίκαση υφιστάμενης
ήδη ή μέλλουσας να προκύψει από ορισμένη έννομη σχέση διαφοράς
που έχει αντικείμενο περιουσιακό. Δηλαδή μπορεί με έγγραφη συμφωνία
των διαδίκων να συμφωνηθεί ειδική ρήτρα διεθνούς αποκλειστικής
δικαιοδοσίας των δικαστηρίων ενός κράτους (βλ. ΑΠ 4/1992 ΝοΒ 40, 707).
Στην ένδικη από 30/11/1999 αγωγή της η ενάγουσα Ελληνική εταιρία
εκθέτει ότι εγγράφως κατάρτισεν στην Αθήνα με τον εναγόμενο, Γερμανό
υπήκοο και κάτοικο Γερμανίας, σύμβαση εμπορικής συνεργασίας και
αντιπροσωπείας, τον Οκτώβριο του 1995, ότι με βάση την άνω συμφωνία ο
αναγόμενος πλην άλλων ανέλαβεν να πωλεί στη Γερμανία στο όνομα του,
πωλούμενος σ' αυτόν από την ενάγουσα ηλιακούς συλλέκτες, καταβάλων
σε δραχμές το τίμημα στην Αθήνα, ότι κατά τα έτη 1997, 1998, 1999
επώλησεν η ενάγουσα στον εναγόμενο τους σε αυτή ηλιακούς συλλέκτες,
οφειλομένου υπολοίπου τιμήματος 217.207,55. Γερμανικών μάρκων, όπως
αναλυτικά εκτίθενται (στην αγωγή) και μετά περιορισμό δια των εγγράφων
προτάσεων του καταψηφιστικού αιτήματος σε αναγνωριστικό, ζητεί η
ενάγουσα να αναγνωρίσει ότι ο εναγόμενος οφείλει να της καταβάλει
το ισάξιο σε δραχμές κατά το χρόνο πληρωμής του άνω ποσού των
217.207,55 Γερμανικών μάρκων, με το νόμιμο τόκο από της επιδόσεως
της αγωγής, επικαλείται δε τέλος η ενάγουσα έγγραφη ειδική ρήτρα στην
ως άνω έγγραφη σύμβαση τους και δη ότι ρητά συμφωνήθηκε μεταξύ
τους όπως «σε περίπτωση προκύπτουσας διαφοράς μεταξύ τους από την
εν λόγω σύμβαση, αρμόδια προς λύση αυτής θα είναι τα δικαστήρια του
τόπου κατοικίας του ενάγοντος. Πράγματι από την νόμιμα προσκομιζόμενη
ως άνω από 5/11/1996 έγγραφη σύμβαση των διαδίκων, διατυπωμένη
στη Γερμανική αλλά και στην Ελληνική γλώσσα, χωρίς να αμφισβητείται
παρά του εναγομένου η υπογραφή του σ' αυτήν, προκύπτει ότι στο άρθρο
3 της παραγράφου 7 συμφωνείται ειδικά «αρμόδια δικαστήρια για όλες
τις διαφωνίες σε σχέση με αυτό το συμβόλαιο είναι αυτά στη βάση του
μηνυτή» Από τον άνω γραπτό όρο συνάγεται σαφώς ότι συμφωνήθηκε
κατά τρόπο σαφή και εγκύρως μεταξύ των διαδίκων, όπως για οποιαδήποτε
διαφορά που θα προκύψει μεταξύ τους από την εν λόγω σύμβαση, όπως
είναι και η ένδικη, αρμόδια θα είναι όταν ενάγει η εταιρία, τα δικαστήρια
του τόπου της έδρας της ενάγουσας (Ίλιον Αθηνών) ήτοι συμφωνήθηκε
ρητά και εγκύρως ρήτρα αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας των
Ελληνικών δικαστηρίων και ειδικότερα των Αθηνών. Άλλωστε με την
κυρωθείσα δια του ν. 1814/1988 Σύμβαση. των Βρυξελλών της 27/9/1968
για την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και
για τη διεθνή δικαιοδοσία, που επικαλείται ο εκκαλών, στο άρθρο 5§1
αυτής, καθιδρύεται συντρέχουσα και όχι υποχρεωτική ειδική διεθνής
δικαιοδοσία και_υπέρ του δικαστηρίου του τόπου εκπληρώσεως της
παροχής, για συμβατικές διαφορές. Επομένως η ένδικη αγωγή στηριζόμενη
στην άνω γραπτή σύμβαση πωλήσεως, νόμιμα ασκήθηκε ενώπιον του
Πρωτοδικείου Αθηνών και η με τους Προσθέτους Λόγους της Εφέσεως και
τις προτάσεις του εναγομένου προβαλλόμενη ένσταση ελλείψεως διεθνούς
δικαιοδοσίας των Ελληνικών δικαστηρίων, είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.
Από την προεκτεθείσα έγγραφη ρήτρα της συμβάσεως των διαδίκων δεν
προκύπτει ότι ρυθμίσθηκε συμβατικά και το εφαρμοστέο δίκαιο και αυτό
θα εξευρεθεί κατ' άρθρον 25§2 του ΑΚ που ορίζει ότι για ενοχές από
σύμβαση εφαρμόζεται το δίκαιο που αρμόζει στη σύμβαση από το σύνολο
των ειδικών συνθηκών. Επίσης κατά το άρθρο 4 του Ν. 1792/1988 που
κύρωσε τη Σύμβαση του Λουξεμβούργου, η σύμβαση, στο μέτρο που
το εφαρμοστέο δίκαιο δεν έχει επιλεγεί από τα μέρη, διέπεται από το
δίκαιο της χώρας με την οποίαν συνδέεται στενότερα. Στην προκειμένη
περίπτωση διεθνούς συναλλαγής και διαφοράς, από το σύνολο των ειδικών
περιστάσεων, και συνθηκών, ενόψει του ότι η πωλήτρια είναι Ελληνική
εταιρία, η σύμβαση καταρτίσθηκε στην Αθήνα και ο τόπος παραγωγής των
πωλουμένων ηλιακών συλλεκτών και. πληρωμής του τιμήματος είναι η
Αθήνα, συνάγεται, κατά τα παραπάνω, ως εφαρμοστέο δίκαιο το Ελληνικό
δίκαιο, διότι με την Ελλάδα συνδέεται στενότερα η εν λόγω σύμβαση.
Άρα οι προβαλλόμενοι με το δεύτερο και τον τέταρτο πρόσθετο λόγο της
εφέσεως και με τις έγγραφες προτάσεις ισχυρισμοί του εναγομένου ότι
εφαρμοστέο δίκαιο για την ένδικη διαφορά είναι το Γερμανικό δίκαιο και
περί διετούς παραγραφής βάσει του Γερμανικού δικαίου είναι απορριπτέοι
ως αβάσιμοι.
Περαιτέρω η ένδικη αναγνωριστική αγωγή για υπόλοιπο οφειλομένου
τιμήματος πωλήσεως κατά τα εκτιθέμενα σε αυτήν, είναι ορισμένη και
νόμιμη (άρθρα 361, 513, 346 ΑΚ, 70 ΚΠολΔ) ως και κατά την επικουρική
της βάση της αναγνώρισης χρέους, είναι επίσης νόμιμη (άρθρα 873 επ.
ΑΚ) και πρέπει να ερευνηθεί κατ’ ουσίαν.
Ο εναγόμενος με τις έγγραφες προτάσεις του κατ’ αρχήν συνομολογεί
την σύμβαση εμπορικής αντιπροσωπείας και τις συμβάσεις πωλήσεως
της αγωγής, πλην των τιμολογίων 2/15-3-1999 και 3/17-3-1999, που
αφορούσαν αποσταλέντα δείγματα Η.Σ. για εκθέσεις και όχι αγορασθέντα
για μεταπώληση, αρνείται δε κάθε αναγνώριση χρέους, πρέπει να
ταχθούν οι δέουσες αποδείξεις. Ο εναγόμενος επίσης ισχυρίζεται ότι από
άλλη σύμβαση πωλήσεως αυτού προς την ενάγουσα χάλκινης ταινίας
ΤΙΝΟΧ, έχει απαίτηση τιμήματος 33.881,10 Γερμανικών μάρκων, που με
συμφωνία τους συμψήφισαν με το οφειλόμενο τίμημα και εκδόθηκε το
902761/6-8-1998 τιμολόγιο του. Ο ισχυρισμός αυτός είναι απορριπτέος και
αλυσιτελώς προβάλλεται διότι από την ίδια. την αγωγή (σελίδα 5, πρώτος
στίχος), προκύπτει ότι η ενάγουσα έχει συμψηφίζει το άνω τιμολόγιο και το
έχει αφαιρέσει το εν λόγω ποσό από το αιτούμενο τίμημα.
Περαιτέρω ο εναγόμενος αρνείται την εξόφληση του αιτουμένου
υπολοίπου τιμήματος, ισχυριζόμενος ότι οι πωληθέντες Η.Σ έφεραν
κατασκευαστικά ελαττώματα και ελλείψεις συνομολογηθεισών ιδιοτήτων
που καθιστούσαν αδύνατη τη χρήση για τον σκοπό για τον οποίον
προορίζονταν, ειδικότερα παρουσίασαν προβλήματα στεγανοποίησης και
εμφάνισης νερού και υγρασίας στο κλειστό κύκλωμα τους, με αποτέλεσμα
απώλεια θέρμανσης, εν γνώσει των οργάνων της ενάγουσας και έτσι
υπέστη ο εναγόμενος ζημία, θετική και αποθετική, που αναλυτικά εκθέτει
στις προτάσεις της, συνολικού ύψους 329.476,85 Γερμανικών μάρκων
που προτείνει σε συμψηφισμό, άλλως ζητεί μείωση του τιμήματος κατά
το 1/3. Η ένσταση αυτή είναι νόμιμη (άρθρα 440, 540 ΑΚ, όπως αντικ.
δια ν. 3043/2002, 50 ν. 2532/1997) και πρέπει να ταχθούν οι δέουσες
αποδείξεις σε βάρος του εναγομένου.
Ο εναγόμενος επίσης ισχυρίζεται ότι σε εκτέλεση της άνω συμβάσεως
εμπορικής αντιπροσωπείας και κατ’ εντολήν της ενάγουσας προέβη
σε ορισμένες εκτιθέμενες δαπάνες για τις ανάγκες των εκθέσεων και
διαφήμισης των Η.Σ. της ενάγουσας, που βαρύνουν κατά τη συμφωνία
τους την ενάγουσα εντολέα και ανέρχονται συνολικά σε 126.588
Γερμανικά μάρκα, απαίτηση του που προτείνει επίσης σε συμψηφισμό.
Η ένσταση αυτή είναι επίσης ορισμένη και νόμιμη (άρθρα 361, 713, 440
ΑΚ) και πρέπει να ταχθούν οι δέουσες αποδείξεις: Η στηρίζουσα την ιδίαν
ως άνω ένσταση επικουρικά κατά τις προτάσεις του εναγομένου, βάση
της αδικοπραξίας λεκτικά, χωρίς παράθεση συγκεκριμένων πραγματικών
περιστατικών υπαίτιας και παράνομης συμπεριφοράς των οργάνων
της ενάγουσας, είναι απορριπτέα ως αόριστη. Επίσης ως προς την
περαιτέρω επικουρική βάση του αδικαιολογήτου πλουτισμού, η ένσταση
(ανταπαίτησης) είναι απορριπτέα ως μη νόμιμη, ως εκ του ότι είναι
επιβοηθητικής φύσεως, όταν δεν υπάρχει η βάση της συμβάσεως.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων την από 15/2/2002 έφεση και τους
από 28/2/2003 προσθέτους λόγους αυτής.
Δέχεται τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση.
Εξαφανίζει την 1561/2001 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου
Αθηνών.
Διακρατούν και δικάζον εκ νέου την από 30/11/1999 αγωγή. Αναβάλλει
την οριστική του απόφαση.