Η Σύμβαση των Βρυξελλών, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την
εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, μεταξύ των
συμβαλλομένων κρατών, η οποία έχει αποκλειστική εφαρμογή έναντι των
αντίστοιχων διατάξεων του ημεδαπού δικαίου, όχι μόνο όταν αυτές είναι
αντίθετες αλλά ακόμη και σύμφωνες προς το περιεχόμενο της Συμβάσεως,
στο άρθρο 33 αυτής, ορίζει «Η αίτηση υποβάλλεται κατά το δίκαιο του
κράτους εκτελέσεως Ο αιτών οφείλει να προβεί σε εκλογή κατοικίας
στην περιφέρεια του δικαστηρίου στο οποίο απευθύνεται αν πάντως το
δίκαιο του κράτους εκτελέσεως δεν προβλέπει την εκλογή κατοικίας, ο
αιτών διορίζει αντίκλητο. Στην αίτηση επισυνάπτονται τα έγγραφα που
αναφέρονται στα άρθρα 46 και 47».
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, προκειμένου ο αιτών να ζητήσει να
κηρυχθεί εκτελεστή αλλοδαπή απόφαση στην επικράτεια ενός από τα
συμβαλλόμενα κράτη, οφείλει, ανάλογα με τη ρύθμιση που προβλέπει
το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως, είτε να εκλέξει κατοικία είτε να
διορίσει αντίκλητο στην περιφέρεια αυτή. Η διάταξη αυτή επιτρέπει στον
καθ΄ ου να ασκήσει την προσφυγή του άρθρου 37 «κατά τη διαδικασία
της αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας» του κράτους εκτελέσεως «διότι
διασφαλίζει το δικαίωμά του, ασκήσεως της ανωτέρω προσφυγής, χωρίς
να χρειάζεται να προβεί σε διατυπώσεις εκτός της περιφέρειας του
δικαστηρίου στο οποίο έχει την κατοικία του».
Βέβαια, το άρθρο 33 δεν προβλέπει κυρώσεις για τη μη τήρηση των όρων
του, με αποτέλεσμα να εφαρμόζονται σχετικά οι κυρώσεις που τυχόν
προβλέπονται από το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως. Σύμφωνα με τη
διάταξη του άρθρου 159 παρ. 3 «Η παράβαση διάταξης που ρυθμίζει τη
διαδικασία και ιδίως τον τύπο κάποιας διαδικαστικής πράξης συνεπάγεται
ακυρότητα, την οποία απαγγέλλει το δικαστήριο… 1)…, 2)…., 3) σε κάθε
άλλη περίπτωση, αν ο δικαστής κρίνει ότι η παράβαση προκάλεσε στο
διάδικο που την προτείνει βλάβη, η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί
διαφορετικά παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας (βλ. Κεραμέα –
Κρεμλή- Ταγαρά «Η Σύμβαση των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία
και την εκτέλεση αποφάσεων, όπως ισχύει στην Ελλάδα», κάτω από το
άρθρο 33 σελ. 243-246).
Η καθ’ ής ισχυρίζεται ότι υφίσταται βλάβη από το γεγονός ότι η αιτούσα
δεν διόρισε αντίκλητο κατ’ άρθρο 33, που συνίσταται στο ότι θα
αναγκαστεί να προσφύγει στη διαδικασία επιδόσεως εγγράφων στην
αλλοδαπή, προκειμένου ν’ ασκήσει την προσφυγή του άρθρου 36 αν
επιτραπεί η εκτέλεση, δοθέντος ότι η αιτούσα έχει την έδρα της στο
EGGENFELDEN Γερμανίας.
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, εφόσον η μη τήρηση
όρου της Συμβάσεως ήτοι αυτού περί διορισμού αντικλήτου, προκαλεί
βλάβη στην καθής, συνιστάμενη στο ότι, προκειμένου ν’ ασκήσει την
προσφυγή που προβλέπει το άρθρο 36 της Συμβάσεως των Βρυξελλών,
θα πρέπει να προβεί σε διατυπώσεις επιδόσεως εκτός της έδρας αυτής, στη
Θεσσαλονίκη και μάλιστα σύμφωνα με τις διατάξεις της συμβάσεως της
Χάγης, λαμβανομένου υπόψη ότι, κατ’ άρθρο 143 ΚΠολΔ., η ιδιότητα του
πληρεξουσίου δικηγόρου της αιτούσας ως αντικλήτου παύει με την έκδοση
της οριστικής απόφασης επί της αιτήσεως, πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη
η συζήτηση της κρινομένης αιτήσεως.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων.
ΚΗΡΥΣΣΕΙ απαράδεκτη τη συζήτηση της αιτήσεως.