Επειδή η κρινόμενη ανακοπή ερημοδικίας κατά της υπ' αριθμ. 276/1992
αποφάσεως του δικαστηρίου τούτου, που εκδόθηκε κατά την τακτική
διαδικασία, έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα και κατά τους νομίμους τύπους.
Γι’ αυτό πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να εξετασθεί από ουσιαστική
άποψη, αφού καταβλήθηκαν το παράβολο και τα έξοδα της ερήμην
συζητήσεως, τα οποία όρισε η ανακοπτόμενη απόφαση, όπως προκύπτει
από τη σχετική πράξη του Γραμματέα του δικαστηρίου κάτω από το
δικόγραφο της ανακοπής.
Επειδή η ανακόπτουσα-εναγομένη ζητάει την εξαφάνιση της
προαναφερθείσας, υπ’ αριθμ. 276/1992 αποφάσεως, για το λόγο ότι
η αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή, ουδέποτε της
επιδόθηκε, άλλως δε της επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και επικουρικά
για το λόγο ότι δικάστηκε ερήμην κατά την πρώτη συζήτηση και ως εκ
τούτου έχει δικαίωμα σε άσκηση αναιτιολόγητης ανακοπής.
Με τέτοιο περιεχόμενο η ανακοπή είναι νόμιμη και στηρίζεται στις
διατάξεις των άρθρων 501 παρ.1, 502 παρ.1 και 506 παρ.1 ΚΠολΔικ.
και μάλιστα όπως η πρώτη από αυτές ίσχυε κατά το χρόνο δημοσιεύσεως
της ανακοπτομένης αποφάσεως, ήτοι προ της τροποποιήσεώς της από
το Ν. 2145/1993 (βλ. αρθρ. 24 ΕισΝ ΚΠολΔικ.). Πλην όμως από την υπ’
αριθμ. 3976/31-5-1991 έκθεση επιδόσεως της δικαστικού επιμελήτριας
του Πρωτοδικείου Πειραιώς Ασπασίας Χρήστου και το προσκομιζόμενο
σε νόμιμη μετάφραση υπ’ αριθμ. Ρ2432/14-8-1991 πιστοποιητικό της
Εισαγγελίας Πρωτοδικών του Ρόττερνταμ, προκύπτει, ότι η εναγομένη
κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα κατά τη συζήτηση της αγωγής, επί
της οποίας εκδόθηκε η ανακοπτομένη απόφαση, και μάλιστα σύμφωνα με
τις διατάξεις της από 15-11-1965 Συμβάσεως της Χάγης, που κυρώθηκε
με τον Ν 1334/1983 και ισχύει επίσης στην Ολλανδία, δεδομένου ότι η
προκειμένη διαφορά είναι εμπορικής φύσεως (βλ. ΑΠ 1439/1988 ΕλΔικ 31,
98, ΑΠ 1447/1988 ΝοΒ 38, 810). Η ερημοδικία λοιπόν της ανακόπτουσας
έλαβε χώρα έγκυρα και γι’ αυτό πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά
αβάσιμος ο κύριος λόγος της ανακοπής. Πρέπει όμως να γίνει δεκτή η
ανακοπή κατά τον επικουρικό της λόγο, αφού πράγματι η ανακοπτομένη
απόφαση εκδόθηκε κατά την πρώτη συζήτηση, ερήμην της εναγομένης
και ήδη ανακόπτουσας. Εν όψει αυτών πρέπει να εξαφανισθεί η παραπάνω
απόφαση εκτός από τη διάταξή της περί παραβόλου, εξόδων και τελών,
για τα οποία πρέπει να εφαρμοστεί η διάταξη του άρθρου 508 παρ.1 εδ
δ ΚΠολΔικ και να διαταχθεί του μεν παραβόλου η εισαγωγή στο δημόσιο
ταμείο, των δε εξόδων και τελών η καταβολή στην ενάγουσα – καθής η
ανακοπή και να εξετασθεί εκ νέου η αγωγή.
Επειδή στην κρινόμενη αγωγή εκτίθεται, ότι με τη διαμεσολάβηση της
Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος καταρτίστηκε μεταξύ της ενάγουσας
και του εδρεύοντος στο Κουβέιτ οίκου AHMED M.AL NAJDI TRDG EST
σύμβαση πωλήσεως 1167 χαρτοκιβωτίων κατεψυγμένων γαρίδων, μεικτού
βάρους 21500 κιλών και καθαρού 14004 κιλών. Ότι για τη μεταφορά
των εμπορευμάτων αυτών, η πωλήτρια κατάρτισε με την εναγομένη
σύμβαση ναυλώσεως, σύμφωνα με την οποία η τελευταία θα μετέφερε
τα προαναφερθέντα εμπορεύματα από το Κουβέιτ στον Πειραιά, με
το πλοίο NORASIA ARABIA VOY 004, σε εκτέλεση δε της συμβάσεως
αυτής τα εμπορεύματα φορτώθηκαν στις 12-4-1990 στο λιμάνι του
Κουβέιτ στο παραπάνω πλοίο με προορισμό το λιμάνι του Πειραιά όπου,
μολονότι έπρεπε να φθάσουν το αργότερο σε 25 ημέρες, εν τούτοις παρά
τα αντιθέτως συμφωνηθέντα, λόγω διαδοχικών μεταφορτώσεων και
επανειλημμένων αλλαγών δρομολογίων, όπως ειδικότερα αναφέρεται
στην αγωγή, έφθασαν στις 8-6-1990 με το πλοίο Ν. SHARJAH, και η
παράδοσή τους στην ενάγουσα, που ήταν παραλήπτριά τους και έγινε
νόμιμη κομίστρια της εκδοθείσας στο Κουβέιτ από τους πράκτορες της
εναγομένης υπ’ αριθμ 736-003776 φορτωτικής, έγινε στις 18-6-1990.
Ότι εξαιτίας της υπαίτιας καθυστερήσεως μεταφοράς και παραδόσεως
του άνω φορτίου από την εναγομένη θαλάσσια μεταφορέα η ενάγουσα
υπέστη την ειδικότερα στην αγωγή αναλυομένη ζημία, που προκλήθηκε
από την αδυναμία διαθέσεως του εμπορεύματος σε τιμή που να καλύπτει
το κόστος εισαγωγής και το χονδρεμπορικό κέρδος και η οποία ανέρχεται
στο συνολικό ποσό των 13.611.173 δραχμών. Με βάση το ιστορικό αυτό η
ενάγουσα, μετά από παραδεκτό περιορισμό του καταψηφιστικού αιτήματος
(αρθρ 223 και 295 ΚΠολΔικ) ζητάει να αναγνωριστεί, με προσωρινά
εκτελεστή απόφαση, ότι η υπαίτια της ζημιάς της εκναυλώτρια-εναγομένη
της οφείλει το παραπάνω ποσό των 13.611.173 δραχμών, νομιμότοκα από
τότε που επιδόθηκε η αγωγή.
Ως προς την αγωγή αυτή, με την οποία εισάγεται προς διάγνωση και
επίλυση διαφορά ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, η εναγομένη ισχυρίζεται
ότι το δικαστήριο τούτο δεν έχει διεθνή δικαιοδοσία για την εκδίκασή της
γιατί εκτός από το ότι τόπος παραδόσεως των ενδίκων εμπορευμάτων
ήταν ο Πειραιάς κανένα άλλο συνδετικό στοιχείο δεν υφίσταται με την
Ελλάδα, καθώς και ότι εφαρμοστέο δίκαιο στην ένδικη διαφορά είναι το
δίκαιο των ΗΠΑ και ειδικότερα ο Νόμος CARRIAGE OF GOODS BY SEA
ACT της 16 Απριλίου 1936 όπως ισχύει σήμερα, σύμφωνα με τον όρο 1
της καλύπτουσας την ένδικη μεταφορά και μνημονευομένης στην αγωγή
υπ’ αριθμ. 736-003776 φορτωτικής. Όσο αφορά την περί ελλείψεως
δικαιοδοσίας ένσταση αυτή είναι αβάσιμη, εφόσον για την ένδικη διαφορά
συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 5 παρ.1 της συμβάσεως «για τη
διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές
υποθέσεις» την οποία έχουν κυρώσει τόσο η Ολλανδία, όπου έχει την
έδρα της η εναγομένη, όσο και η Ελλάδα και μάλιστα με το Ν. 1814/1988,
κατά το άρθρο 54 του οποίου η εν λόγω σύμβαση ισχύει για τις αγωγές
που ασκούνται μετά την έναρξη ισχύος του (1-4-1989). Ειδικότερα το
δικαστήριο αυτό έχει δικαιοδοσία ως το δικαστήριο «του τόπου όπου
εκπληρώθηκε η παροχή» και που κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή ήταν
ο Πειραιάς, όπου παραδόθηκαν τα μεταφερθέντα εμπορεύματα. Εξάλλου
το δικαστήριο είναι καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο (αρθρ. 18 και 33
ΚΠολΔικ).
Περαιτέρω από το προσκομιζόμενο στην αγγλική γλώσσα και σε νόμιμη
αποσπασματική μετάφραση στην ελληνική (άρθρα 52 και 53 του Κωδ. περί
Δικηγόρων) φωτοτυπικό αντίγραφο της ένδικης φορτωτικής προκύπτει
η επικαλούμενη από την εναγομένη συμφωνία περί εφαρμογής του
Αμερικανικού δικαίου, την οποία με το σύνολο των ισχυρισμών της
ομολογεί και η ενάγουσα (αρθρ 261 ΚΠολΔικ). Πλην όμως το δικαστήριο
δεν γνωρίζει τους κανόνες του ουσιαστικού Αμερικανικού δικαίου, τους
οποίους άλλωστε ούτε οι διάδικοι προσκομίζουν. Εν όψει αυτών πρέπει
κάθε διάδικος ως βαρυνομένη με το βάρος αποδείξεως των ισχυρισμών
της, που προσδιορίζεται κατά την LEX FORI, να αποδείξει το περιεχόμενο
του δικαίου αυτού, σε σχέση με τα θέματα αποδείξεως που αναφέρονται
στο διατακτικό και λαμβανομένου υπόψιν ότι οι όροι της φορτωτικής
και η δεσμευτικότητά τους απέναντι στον τρίτο κομιστή που δεν έχει
συμβληθεί στη σύμβαση μεταφοράς, κρίνονται από το δίκαιο που διέπει
την επίδικη έννομη σχέση, ήτοι τη ναύλωση (ΠΠΠειρ 172/90 ΕΝΔ 18,
243). Η απόδειξη θα γίνει με κάθε νόμιμο αποδεικτικό μέσο, εκτός από
όρκο και ομολογία, καθώς και με γνωμοδότηση του Ελληνικού Ινστιτούτου
Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου Αθηνών ή Θεσσαλονίκης ή Ειδικού
νομομαθούς (αρθρ. 337 ΚΠολΔικ).
Εξάλλου πρέπει από τώρα να λεχθεί ότι το αίτημα περί κηρύξεως της
εκδοθησομένης αποφάσεως ως προσωρινά εκτελεστής, το οποίο ως
αφορών στον τρόπο εκτελέσεως κρίνεται κατά το Ελληνικό δίκαιο ((LEX
FORI), δεν είναι νόμιμο, εφόσον η κρινόμενη αγωγή είναι αναγνωριστική.
Επειδή η εξέταση των μαρτύρων, των οποίων ο αριθμός δεν θα
υπερβεί τον ένα (1) για καθεμιά διάδικο, θα γίνει κατ’ εφαρμογή των
διατάξεων των άρθρων 406 παρ.1 και 341 παρ. 1 ΚΠολΔικ, όπως αυτές
αντικαταστάθηκαν από το άρθρο 8 παρ. 9 και 11 του Ν. 2145/1993,
ενώπιον Εισηγητή ή Εντεταλμένου δικαστή και όπως ειδικότερα ορίζεται
στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ' αντιμωλία των διαδίκων.
Δέχεται τυπικά και ουσιαστικά την ανακοπή.