ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ  
(ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΑΛΛΟΔΑΠΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ)  
Ενώπιον : Σ.Α. Λιασίδη, Πρ.  
      Αρ. Αίτησης: 14/2016  
Μεταξύ:  
1. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ  ΠΑΥΛΙΔΗ  
2. ΧΑΪΔΩ  ΚΑΦΑΔΑΡΗ  
 
Αιτητών  
-και- 
 
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ  ΑΛΚΙΟΝΗ  ΧΑΣΑΠΗ  
Καθ’ ης η Αίτηση  
- - - - - - - - - - - - - - - - - - 
Αίτηση παρακοής ημερομ. 6/3/2017  
 
7 Ιουλίου  2017  
Για Αιτητές:  κ. Τσάρκατζιης  με κ. Παναγίδη  
Για Καθ’ ης η αίτηση: κα Χαραλάμπους  
Καθ’ ης η αίτηση παρούσα  
 
ΑΠΟΦΑΣΗ  (Δόθηκε αυθημερόν)  
ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΟΙΝΗΣ  
 
Το παρόν Δικαστήριο, με αιτιολογημένη απόφασή του, η οποία εκδόθηκε στις 4/7/17, 
βρήκε την Καθ’ ης η αίτηση Ευαγγελία -Αλκιόνη Χασάπη ένοχη ηθελημένης παρακοής των 
διαταγμάτων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ημερομ. 25/1/16 και 4/8/16, 
τα οποία έτυχαν εγγραφής για σκοπούς εκτέλεσης, σ το Οικογενειακό Δικαστήριο 
Λευκωσίας στις 7/11/16. Συγκεκριμένα, ότι παραβίασε τα διατάγματα στις 14/1/17 και στις 
11/2/17 με αποτέλεσμα οι Αιτητές να μην μπορέσουν να ασκήσουν το δικαίωμα 
επικοινωνίας τους με την ανήλικη  Διώνη, εγγονή τους από την πατρική  πλευρά.  
 
Όπως έχει υποδειχθεί και στην απόφαση με την οποία κρίθηκε ένοχη  η Καθ’ ης η αίτηση , 
το άρθρο 42 του Ν.14/60 δίνει εξουσία στο Δικαστήριο να εξαναγκάζει σε υπακοή στα 
2 
 
διατάγματα που εκδόθηκαν απ’ αυτό, με το να επιβάλλει α) ποινή προστίμου ή β) φυλάκιση 
ή γ) μεσεγγύηση πραγμάτων.  Επίσης, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την καταβολή 
χρηματικού ποσού, ως αποζημιώσεις.  
 
Έχει περαιτέρω επισημανθεί στην απόφαση η σοβαρότητα στην ανυπακοή των 
διαταγμάτων του Δικαστηρίου, με αναφορά στη σχετική νομολο γία. 
 
Στην πρόσφατη υπόθεση Π. Ιωάννου ( P.S. Sports ) ν. Κεντρική Τράπεζα Κύπρου , Πολ. 
Έφ. Αρ. 245/2010, 8/7/16, το Εφετείο επεσήμανε ότι, τ ο δικαστήριο δικαιούται να διατάξει 
ή να απαγορεύσει την εκτέλεση οποιασδήποτε πράξεως δια προστίμου ή φυλακίσεως ή 
μεσεγγυήσεως πραγμάτων καθώς επίσης έχει εξουσία να επιδικάσει προς όφελος του 
προσώπου υπέρ του οποίου εκδόθηκε ένα διάταγμα, το οποίο καταστρατηγήθηκε, τέτοιο 
ποσόν υπό μορφή αποζημίωσης, το οποίο το δικαστήριο θα θεωρήσει πρέπον .  
 
Η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διαταγμάτων, όπως υποδείχθηκε στην KRASIAS  v. 
Adidas  (1989) 1 ΑΑΔ 750 , σελ.761, έχει ως σκοπό:  
 
α) τον πειθαναγκασμό για υπακοή και  
β) την τιμωρία του παραβάτη.  
 
Όπως έχει υπογραμμιστεί στην υπόθεση Kay v. Municipality  of Larnaca  (1982) 2 CLR 
236, η ποινή προστίμου μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις πρέπει να επιβάλλεται σε 
υποθέσεις παρακ οής διαταγμάτων του Δικαστηρίου.  
 
Το Εφετείο , τονίζοντας τη σοβαρότητα του αδικήματος στις περιπτώσεις της 
παρατεινόμενης ανυπακοής προς δι αταγή του Δικαστηρίου, στην υπόθεση Χαράλαμπος 
Λοΐζου v. Αστυνομίας (1996) 2 ΑΑΔ 227 , ανάφερε στη σελ.229 τα ακόλουθα:  
 
«Παρακοή σε διαταγή του Δικαστηρίου πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης.  Η συνέχιση της 
(παρακοής) τείνει να το ανατρέψει.  Ανάλογη με  τη σοβαρότητα της ανυπακοής είναι και η 
τιμωρία η οποία επιβάλλεται.  Η τιμωρία για τη συνεχιζόμενη παρακοή σε διαταγή του 
Δικαστηρίου είναι κατά κανόνα η φυλάκιση.  Όταν επέλθει συμμόρφωση παρέχεται η 
δυνατότητα για επιεικέστερη αντιμετώπιση του παραβάτη , χωρίς όμως να διαγράφεται η 
σοβαρότητα του αδικήματος .» 
 
3 
 
Αναφορικά με την εξατομ ίκευση της ποινής,  στην υπόθεση Γενικού Εισαγγελέα v. 
Άριστου Ευαγόρου  (Αρ. 2)  (2001) 2 ΑΑΔ 285 , υπογραμμίζονται  στη σελ.296 τα 
ακόλουθα:  
 
«Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας 
του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση 
αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή.  Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι 
έξω από το πλαίσιο των α ρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής .» 
 
Επίσης στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ζ. Γεωργίου (2001) 2 
ΑΑΔ 272 , λέχθηκαν στη σελ.276 τα ακόλουθα:  
 
«Η εξατομίκευση της ποινής αποτελεί σημαντική διεργασία η οποία στοχεύει στην επιβολή 
δίκαιης ποινής η οποία στο τέλος, πρέπει να αρμόζει όχι μόνο στο έγκλημα αλλά και στο άτομο 
του συγκεκριμένου δράστη.  Το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί είτε 
στην ουδετεροποίηση του νόμου είτε στην εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χα ρακτήρα της 
ποινής .» 
 
Η επιβολή ποινής για μη συμμόρφωση προς διάταγμα του Δικαστηρίου, επαφίεται στη 
διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.  
 
Σύμφωνα με το άρθρο 162 του Συντάγματος, το Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει σε τέτοιες 
περιπτώσεις ποινή φυλάκισης μέχρι ένα έτος.  
 
Η συνήγορος της Καθ’ ης η αίτηση εισηγήθηκε ότι με βάση τον ΕΚ 2201/2003 η μόνη ποινή 
που μπορεί να επιβάλει το Δικαστήριο στην Καθ’ ης η αίτηση είναι η ποινή που έχει ήδη 
καθοριστεί από το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, δηλαδή €200 γ ια κάθε 
παράβαση.  
 
Ο συνήγορος των Αιτητών απέρριψε τη θέση αυτή και υποστήριξε ότι το Δικαστήριο θα 
πρέπει να επιβάλει ποινή ως προβλέπεται από το δ ίκαιο του κ ράτους εκτέλεσης σε 
περίπτωση παραβίασης  διατάγματος  ημεδαπού  Δικαστηρίου.  
 
Στο άρθρο 47 του ΕΚ 2201/2003 διαλαμβάνονται τα ακόλουθα:  
 
 «1. Η διαδικασία εκτέλεσης διέπεται από το δίκαιο του κράτους µέλους εκτέλεσης  
 
4 
 
2. Απόφαση που έχει εκδοθεί από δικαστήριο άλλου κράτους µέλους και έχει κηρυχθεί 
εκτελεστή  σύµφωνα µε το τµήµα 2 για την οποία έχει εκδ οθεί πιστοποιητικό σύµφωνα µε 
το άρθρο 41 παράγραφος 1 ή  το άρθρο 42 παράγραφος 1 εκτελείται στο κράτος εκτέλεσης 
υπό τους αυτούς όρους σαν είχε εκδοθεί σε αυτό το κράτος µέλος.  
 
Συγκεκριµένα, απόφαση για την οποία εκδίδεται πιστοποιητικό σύµφωνα µε το άρ θρο 41 
παράγραφος 1 ή  το άρθρο 42 παρά γραφος 1 δεν µπορεί να εκτελείτα ι αν είναι ασυµβίβαστη 
µε µετα γενέστερη εκτελεστή  απόφαση. » 
 
Είναι ορθή η θέση της συνηγόρου της Καθ’ ης η αίτηση ότι το Δικαστήριο του κράτους 
εκτέλεσης δεν μπορεί να διαφοροποιήσει την  ουσία της απόφασης του κράτους έκδοσης.  
 
Το άρθρο 26 αναφέρει ρητά ότι « Η επί της ουσίας αναθεώρηση της απόφασης 
αποκλείεται ». 
 
Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, η διαδικασία εκτέλεσης της απόφασης θα πρέπει να 
διέπεται από το Κυπριακό Δίκαιο ως διαλαμβάν εται στο άρθρο 47(1) ανωτέρω.  
 
Επ’ αυτού, στο σύγγραμμα «Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003 κατ’ άρθρο ερμηνεία» των Π. 
Αρβανιτάκη και Ε. Βασιλακ άκη, έκδοση Σάκκουλα, 2016, στη σελ. 381 αναφέρεται ότι 
«Κατά ρητή πρόβλεψη της διατάξεως η διαδικασία της αναγκαστικής εκτελέσεως διέπεται 
από το εθνικό δίκαιο του κράτους εκτελέσεως της αποφάσεως ». 
 
Υπενθυμίζεται ότι τα επίδικα διατάγματα έτυχαν εγγραφής για σκοπούς εκτέλεσής τους 
στην Κ ύπρο, ο ι ισχυριζόμενες παρακοές έλαβαν χώραν στην Κύπρο και συνεπώς η Καθ’ 
ης η αίτηση θα κριθε ί ως εά ν είχε παραβιαστεί διάταγμα Κυπριακού Δικαστηρίου.  
 
Η υπόθεση του ΔΕΕ στην οποία αναφέρθηκε η συνήγορος της Καθ’ ης η αίτηση C-4/14, 
Bohez  v. Wiertz , ημερ. 9/9/1 5, δεν βοηθά την υπόθεσή της αφού η χρηματική ποινή 
αποτελεί παρακολουθητικό μέτρο με σκοπό την εξασφάλιση δικαιώματος που εμπίπτει 
στον ΕΚ 2201/2003. Ειδικότερα στη σκ έψη 47 της απόφασης  διαλαμβάνονται τα 
ακόλουθα:  
 
«Όπως σημειώθηκε στη σκέψη 35 της παρού σας αποφάσεως, η επίμαχη  στην 
κύρια δίκη χρηματική ποινή έχει μόνον παρακολουθηματικό  χαρακτήρα σε σχέση με 
την κύρια υποχρέωση την οποία εξασφαλίζει, ήτοι την υποχρέωση του γονέα ο 
οποίος έχει την επιμέλεια του τέκνου να συνεργάζεται στην πραγμάτωση του 
δικαιώματος προσωπικής επικοινωνίας σύμφωνα με τους κανόνες που ορίζει το 
5 
 
δικαστή ριο του κράτους προελεύσεως, το οποίο είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί 
της ουσίας.»  
 
Ως ελαφρυντικοί παράγοντες για μετριασμό της ποινής που θα επιβληθεί στην Καθ' ης η 
αίτηση, τ έθηκαν σήμερα ενώπιόν μου από τη  συνήγορό της, συνοπτικά οι ακόλουθοι:  
 
α) Οι παραβ ιάσεις στις οποίες βρέθηκε ένοχη η Καθ’ ης η αίτηση είναι μόνο δύο 
και όχι πολλές ως βρέθηκε στην υπόθεση Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου  (2011) 
1 ΑΑΔ 293.  
 
β) Δεν υπήρξαν συνεχιζόμενες παρακοές , ως ήταν στην περίπτωση Λοΐζου ν. 
Αστυνομίας , ανωτέρω.  
 
γ) Υπήρξε συμμόρφωση εκ μέρους της Καθ’ ης η αίτηση τόσο πριν όσο και 
μετά τις επίδικες παρακοές.  
 
δ) Θα υπάρξει συμμόρφωση της Καθ’ ης η αίτηση προς το διάταγμα και για το 
ερχόμενο Σάββατο.  
 
ε) Η Καθ’ ης η αίτηση είναι διαζευγμένη και έχει την επιμέλεια της 11χρονη ς 
ανήλικης θυγατέρας της.  
 
στ) Βρίσκεται στην Κύπρο εδώ και 11 μήνες, εργάζεται και έχει εισόδημα €920 
το μήνα.  
 
ζ) Τυχόν ποινή φυλάκισης θα είναι άδικη γιατί,  
 
(i) δεν έχει στην Κύπρο συγγενικά πρόσωπα για να τη βοηθούν  
(ii) έχει εξαρτώμενη την ανήλικη θυγατέρα της 
(iii) θα στερούσε από την ανήλικη τη μητέρα της  
(iv) μεγαλώνει η ίδια την ανήλικη  
(v) το συμφέρον του παιδιού θα παραβλαφτεί  αν η μητέρα της οδηγηθεί  
στη φυλακή  
6 
 
(vi) η ποινή φυλάκισης μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια της εργασίας 
της 
(vii) είναι λευκού ποινικού μητρώου  
 
Στην υπ όθεση Μαρίας Μαυρονικόλα v. Άντη Ξάνθου  (2011) 1 ΑΑΔ 293, όπου η 
εφεσείουσα κρίθηκε ένοχη ηθελημένης παρακοής διατάγματος γονικής μέριμνας , κρίθηκε 
από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο ότι η π οινή των €2.000 που της είχε 
επιβληθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν χαμηλή.  
 
Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου η σοβαρότητα του αδικήματος που αφορά 
σε επικοινωνία των Αιτητών οι οποίοι έρχονται από τη Θεσσαλονίκη για να ασκήσουν αυτό 
τους το δικαίωμα και υπόκειν ται σε ταλαιπωρία κ αι έξοδα καθώς επίσης ότι η ανήλικη δεν 
έχει τακτική επικοινωνία με τον πατέρα της, ο οποίος διαμένει μόνιμα και εργάζεται στην 
Ολλανδία, γι’ αυτό και πρέπει το δικαίωμα επικοινωνίας των Αιτητών με την ανήλικη να 
προστατευθεί και να διαφυλαχθεί για να μη χ αθεί η μεταξύ τους επαφή.  
 
Με βάση την πιο πάνω ανάλυση, έχοντας υπόψη τους παράγοντες μετριασμού της ποινής 
ως έχουν παρατεθεί πιο πάνω, ασκώντας τη διακριτική μου εξουσία, επιβάλλω στην Καθ’ 
ης η αίτηση ποινή φυλάκισης 30 ημερών. Επιπλέον, η Καθ’ ης η αί τηση καταδικάζε ται σε 
ποινή προστίμου €1.000. Έ χοντας υπόψη τις διατάξεις του άρθρου 3 του περί της Υφ’ 
Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως  εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου  
του 1972 (Ν.92/1972) , και τα προσωπικ ά περιστατικά της Καθ’ ης η αίτηση,  κρίνω με βάση 
την ισχύουσα επί του θέματος νομολογία ( Γεν. Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. 
Τρύφωνος  (2003) 2 ΑΑΔ 147, Γεν. Εισαγγελέας ν. Α. Πεγειώτη και Φ. Ντούμα  (2001) 
2 ΑΑΔ 617, Διευθύντρια Τμήμ. Υπηρ. Κοινωνικής Ευημερίας ν. 1. Φ. Ντούμα  2. Α. Κ. 
Πεγειώτη  (2002) 1 ΑΑΔ 133), ότι  στο σύνολο των περισ τατικών της υπόθεσης υπάρχουν 
εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογούν  την αναστολή της ποινής φυλάκισης, γι’ αυτό 
και η ποινή φυλάκισης αναστέλλεται για περίοδο 3 ετών από σήμερα.  
 
Ως εξαιρετικές περιστάσ εις αναφέρονται ενδεικτικά ότι:  
 
α) η Καθ’ ης η αίτηση είναι μητέρα ενός ανήλικου παιδιού ηλικίας 11 ετών και η 
παρουσία της μητέρας κοντά στην ανήλικη είναι απαραίτητη  
7 
 
β) η Καθ’ ης η αίτηση κατάγεται από την Ελλάδα και βρίσκεται στην Κύπρο τους 
τελευταίους 11 μήνες, χωρίς να υπάρχει άλλο συγγενικό της πρόσωπο στην 
Κύπρο  
γ) το συμφέρον της ανήλικης, διαφυλάττεται καλύτερα με το να μην οδηγηθεί η 
μητέρα της στη φυλακή.  
 
(Εξηγούνται στην Καθ’ ης η αίτηση, ως ο Ν.95/72 προνοεί, οι συνέπειες διάπραξης ε κ 
μέρους της κατά την περίοδο της αναστολής, νέου αδικήματος το οποίο τιμωρείται με 
ποινή φυλάκισης)  
 
Η Καθ’ ης η αίτηση καταδικάζεται στα έξοδα της αίτησης όπως θα υπολογιστούν από την 
Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.  
 
 
 
 (Υπ.) ……………………………………  
                                     Σ.Α. Λιασίδης  
Πρόεδρος Οικογενειακού Δικαστηρίου  
/ΚΤ