Μελέτησε τη δικογραφία
Σκέφθηκε κατά νόμο
Όπως προκύπτει από τις με αριθμ. 9626/17.09.2007 και 9627/17.09.2007
εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας Πρωτοδικείόυ Αθηνών,...,
που προσκομίζει και επικαλείται η εκκαλούσα ακριβές αντίγραφο της
κρινόμενης έφεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση
για τη δικάσιμο της 18.10.2007, από την οποία και αναβλήθηκε η
υπόθεση, με επίση μείωση στο πινάκιο, για τη δικάσιμο που στην αρχή της
παρούσας αναφέρεται, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους δεύτερο
και τρίτη των εφεσίβλητων. Αφού όμως αυτοί δεν εμφανίστηκαν, κατά την
πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε νόμιμα από
τη σειρά του σχετικού πινακίου πρέπει να δικαστούν ερήμην. Η διαδικασία
ωστόσο θα προχωρήσει σαν να είναι και αυτοί παρόντες (άρθρ. 524 παρ. 4
ΚΠολΔ).
Η υπό κρίση από 29.03.2007 και με αύξ. αριθμ. καταθ. 428/2007 έφεση
και σι από 17.09.2007 και με αύξ. αριθμ. καταθ. 86/2007 πρόσθετοι
λόγοι, κατά της 4423/2006 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς
Πρωτοδικείου Πειραιώς, που δίκασε τη διαφορά τών διαδίκων κατά την
τακτική διαδικασία, έχουν ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 495
παρ. 1, 2, 511, 516 παρ. 1, 517, 518 παρ. 1 και 520 ΚΠολΔ). Πρέπει,
επομένως, να γίνουν τυπικά δεκτοί και να ερευνηθούν περαιτέρω, κατά
την ίδια διαδικασία, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων τους
(άρθρ. 522 και 533 παρ. 1 ΚΠολΔ).
Η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα, με την από 17.12.2003 και με αύξ. αριθμ.
καταθ. 10401/2003 αγωγή της κατά των εφεσίβλητων, επικαλούμενη,
1) σύμβαση μίσθωσης έργου δυνάμει της οποίας ανέλαβε το σχεδιασμό,
την κατασκευή και την τοποθέτηση του εσωτερικού εξοπλισμού στο
οχηματαγωγό επιβατηγό πλοίο τύπου... που κατασκευαζόταν για
λογαριασμό της εταιρίας... στο αναφερόμενο στην αγωγή ναυπηγείο της
Πορτογαλίας, 2) σύμβαση υπεργολαβίας δυνάμει της οποίας ανέθεσε στην
πρώτη και το δεύτερο των εναγομένων, έναντι αμοιβής 1.770.000 ευρώ,
τη συναρμολόγηση και τοποθέτηση του ηλεκτρικού και κλιματιστικού
συστήματος επί του ως άνω, πλοίου, 3) πλημμελή εκτέλεση του έργου,
4) περιέλευσή τους σε υπερημερία ως προς την παράδοση αυτού με
αποτέλεσμα, από την αντισυμβατική αυτή συμπεριφορά τους να υποστεί
τις αναφερόμενες στην αγωγή θετικές και αποθετικές ζημίες και 5)
συμβάσεις εκχώρησης δυνάμει των οποίων τρίτες εταιρίες της μεταβίβασαν
απαιτήσεις τους εναντίον και των τριών εναγομένων, ζήτησε, κατά
παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος της αγωγής, από καταψηφιστικό
σε άναγνωριστικό, να αναγνωριστεί ότι οι εναγόμενοι οφείλουν να της
καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, κατά τις διατάξεις από τη σύμβαση,
α) οι δύο πρώτοι εναγόμενοι το συνολικό ποσό των 1.733.274,74
ευρώ και β) η τρίτη εναγομένη το ποσό των 94.580,66 ευρώ, άλλως,
να αναγνωριστεί ότι οι εναγόμενοι της οφείλουν τα ανωτέρω ποσά
κατά τις διατάξεις περί διοίκησης αλλοτρίων, άλλως κατά τις διατάξεις
περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση.
της αγωγής μέχρι την εξόφληση. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την
εκκαλουμένη απόφασή του, απέρριψε την αγωγή, ως προς τους δύο
πρώτους εναγομένους, ως προς ορισμένα μεν κονδύλια, ως απαράδεκτη
λόγω έλλειψης διεθνούς δικαιοδοσίας, ως προς δε τα υπόλοιπα κονδύλια,
ως προς τα οποία δέχτηκε ότι έχέι διεθνή δικαιοδοσία, α) ως αόριστη
μεν, κατά την επικουρική βάση του αδικαιολογήτου πλουτισμού και β)
ως μη νόμιμη, ως προς τις βάσεις, α) από την ενδοσυμβατική ευθύνη της
τρίτης εναγομένης και β) της στηριζόμενης στις διατάξεις για τη διοίκηση
αλλοτρίων, ως προς όλους τους εναγομένους. Κατά της απόφασης αυτής
παραπονείται η εκκαλούσα, για τους λόγους που αναφέρονται. στην
έφεσή της και στους πρόσθετους αυτής λόγους, οι οποίοι ανάγονται
σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση
των αποδείξεων και ζητεί να γίνέι δεκτή η έφεσή της, να εξαφανιστεί η
εκκαλουμένη απόφαση και να γίνει δεκτή η αγωγή της στο σύνολό της.
Από τις διατάξεις των άρθρων 3 παρ. 1 και 42 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι,
με συμφωνία των ενδιαφερομένων, διαφορές που έχουν περιουσιακό
αντικείμενο μπορεί να αφαιρεθούν από τη δικαιοδοσία των ελληνικών
δικαστηρίων και να υπαχθούν στη δικαιοδοσία συγκεκριμένου δικαστηρίου
αλλοδαπής πολιτείας. Αν οι διαφορές πρόκειται να γεννηθούν στο μέλλον
και από συγκεκριμένή έννομη σχέση επιτρέπεται και αυτές να υπαχθούν
στη δικαιοδοσία αλλοδαπής πολιτείας με συμφωνία των ενδιαφερομένων,
αλλά η συμφωνία αυτή για να είναι έγκυρη πρέπει να είναι έγγραφη και
να αναφέρεται σε ορισμένη έννομη σχέση από την οποία θα προκύψουν
οι διαφορές. Το έγγραφο που απαιτείται, κατά το άρθρο 43 ΚΠολΔ, για
την πιο πάνω συμφωνία, είναι συστατικό αυτής και όχι αποδεικτικό,
όπως σαφώς προκύπτει από την όλη διατύπωση του άρθρου αυτού και
ιδίως τη φράση “είναι έγκυρη μόνο αν είναι έγγραφη” (ΟλΑΠ 4/1992
ΕΝΔ 1992.193, ΕλλΔνη 1992.149, ΑΠ 1252/2005 ΔΕΕ 2005.1211, ΑΠ
703/2003 ΕΝΔ 2003.181 ΕλλΔνη 2003.1305). Περαιτέρω, με το άρθρο 17
παρ. 1 έδ. 1 της Σύμβασης των Βρυξελλών, της 27.09.1968, για τη διεθνή
δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις,
που κυρώθηκε από την Ελλάδα με το ν. 1814/1988, με έναρξη της ισχύος
της από 01.04.1989, όπως αυτό τροποποιήθηκε από τα άρθρα 11 της
Σύμβασης Προσχώρησης του 1978 και της Σύμβασης του Σαν Σεμπαστιάν
του 1989 που κυρώθηκε με το ν. 2004/1992 και άρχισε να ισχύει από
01.07.1992, αν τα μέρη, από τα οποία ένα τουλάχιστο έχει την κατοικία
του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους, συμφώνησαν ότι ένα δικαστήριο
ή τα δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους θα δικάζουν τις διαφορές που
έχουν προκύψει ή που θα προκύψουν από συγκεκριμένη έννομη σχέση, το
δικαστήριο αυτό ή τα δικαστήρια του Κράτους αυτού έχουν αποκλειστική
διεθνή δικαιοδοσία. Θεμελιώδης προϋπόθεση για έγκυρη παρέκταση
διεθνούς δικαιοδοσίας, βάσει του άρθρου 17, είναι, κατά τα άνω, η ύπαρξη
συμφωνίας των μερών. Αυτό είναι αυτονόητο, συναγόμενο από τη φύση
του θεσμού της παρέκτασης και προκύπτει ευθέως από το κείμενο του
άρθρου. Συναφώς προς τα ανωτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων
των άρθρων 3 παρ. 1, 31 παρ. 1, 42 και 44 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι
η συμφωνία των μερών, ότι αλλοδαπό δικαστήριο θα έχει αποκλειστική
δικαιοδοσία να δικάσει τις διαφορές που ανακύπτουν από συγκεκριμένη
έννομη σχέση είναι έγκυρη, εφόσον είναι έγγραφη και το παρεκτεινόμενο
δικαστήριο καθορίζεται κατά τρόπο σαφή (βλ. ΟλΑΠ 4/1992 ο.π., ΑΠ
1252/2005 ο.π., ΑΠ 27/1991 ΕλλΔνη 1991.175, Μητσόπουλο ΠολΔικ 1972
σελ. 153). Τέλος, κατά το άρθρο 54β παρ. 2 της Σύμβασης του Λουγκάνο,
που κυρώθηκε με το ν. 2460/1997 και τέθηκε σε ισχύ από 01.09.1997
και υπερισχύει κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος κάθε άλλης
αντίθετης διάταξης νόμου, η Σύμβαση αυτή “εφαρμόζεται οπωσδήποτε
σε θέματα διεθνούς δικαιοδοσίας, όταν ο εναγόμενος έχει κατοικία στο
έδαφος συμβαλλομένου κράτους, που δεν είναι μέλος των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων...”, ενώ τέλος, αναφορικά με τη Δανία, η οποία είναι μέλος
της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να σημειωθεί ότι ως προς αυτή, εφόσον
δεν συμμετείχε στην έκδοση του Κανονισμού (ΕΚ) αριθμ. 44/2001 του
Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000, “για τη διεθνή δικαιοδοσία,
την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές
υποθέσεις” και ως τούτου δε δεσμεύεται από αυτόν και δεν υπόκειται στην
εφαρμογή του (αριθμ. 21 του προοιμίου), έχει εφαρμογή η Σύμβαση των
Βρυξελών. Στην προκειμένη περίπτωση, από την εκτίμηση της ανωμοτί
κατάθεσης του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της εκ καλούσας.
(η ενάγουσα δεν εξέτασε μάρτυρα στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου
Δικαστηρίου) και την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα της πρώτης και του
δεύτερου των εναγομένων,. - που περιέχονται στα ταυτάριθμα με την
εκκαλουμένη πρακτικά συνεδρίασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου,
ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο των οποίων προσκομίζεται με επίκληση,
των νομίμως προσκομιζομένων με επίκληση, με αριθμ. 28123/2004 και
28125/2004 ενόρκων βεβαιώσεων που δόθηκαν, με την επιμέλεια των
δύο πρώτων εναγομένων, ενώπιον της συμβ/φου Πειραιώς...ύστερα
από προηγούμενη νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση της ενάγουσας
καί από όλα άνεξαιρέτως τα έγγραφα, που νόμιμα προσκομίζονται με
επίκληση, αποδεικνύονται τα ακόλουθα: Δυνάμει σύμβασης έργου, που
καταρτίστηκε στις 21.11.2001 μεταξύ της ενάγουσας και ήδη εκκαλούσας
εταιρίας με την επωνυμία,...που εδρεύει στον Πειραιά και ασχολείται
με την κατασκευή ενδιαιτήσεω πλοίων και της εταιρίας..., η ενάγουσα
ανέλαβε την κατασκευή, συναρμολόγηση, εγκατάσταση, παράδοση και
τοποθέτηση όλου του εσωτερικού εξοπλισμού από το νομέα Νο 0 έως το
νομέα Νο 120, ενός υπό ναυπήγηση, στο ναυπηγείο... της Πορτογαλίας,
πλοίου, τύπου... πλοιοκτησίας της εταιρίας με την επωνυμία... Στα πλαίσια
της σύμβασης αυτής, η ενάγουσα, με την από 21.12.2001 σύμβαση
υπεργολαβίας, ανέθεσε στην εταιρία...,μέσω του δευτέρου εναγομένου
και εμπορικού αντιπροσώπου της στην Ελλάδα,..., έναντι συνολικής
αμοιβής 1.770.000 ευρώ, το σχεδιασμό, τη συναρμολόγηση και την
εγκατάσταση μέχρι τις 31.01. 2003 του δικτύου κλιματισμού και του
ηλεκτρολογικού δικτύου στο ανωτέρω πλοίο, σύμφωνα με τις τεχνικές
προδιαγραφές που προβλέπονταν στην κύρια σύμβαση. Στους ορισμούς
(definitions) της ανωτέρω σύμβασης, που περιέχονται στην παράγραφο
Α’ αυτής, διευκρινίζεται ότι ως υπεργολάβοι θεωρούνται τόσον η πρώτη
εναγομένη όσον και ο δεύτερος εναγόμενος, στην δε υπό στοιχ. W
παράγραφό της ότι, “η παρούσα σύμβαση θα ερμηνεύεται και θα εκτελείται
σύμφωνα με τους νόμους της Αγγλίας και οποιαδήποτε αμφισβήτηση
στο πλαίσιο της παρούσας σύμβασης θα υπάγεται στη δικαιοδοσία των
Δικαστηρίων του Λονδίνου”. Ήτοι, με την ανωτέρω παράγραφο της
σύμβασης, συμφωνήθηκε ότι τα δικαστήρια του Λονδίνου έχουν διεθνή
δικαιοδοσία για να δικάσουν τις διαφορές που ήθελε προκύψουν από
αυτήν. Η συμφωνία αυτή παρέκτασης της τοπικής αρμοδιότητας των
Δικαστηρίων του Λονδίνου είναι έγκυρη, καθόσον, κατά τα προεκτεθέντα,
είναι έγγραφη, έχει υπογραφεί από όλους τους συμβαλλομένους και αφορά
σε διαφορές που έχουν περιουσιακό αντικείμενο και προέρχονται απ
ορισμένη σχέση (σύμβαση υπεργολαβίας). Η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι, η
ανωτέρω ρήτρα παρέκτασης, τέθηκε με δική της πρωτοβουλία και μόνον
προς το συμφέρον της εταιρίας της, ώστε σε περίπτωση που η εργοδότρια
εταιρία... ασκούσε αγωγή εναντίον της, στα δικαστήρι του Λονδίνου,
τα οποία, κατά τη σύμβαση έργου, ήταν αποκλειστικά αρμόδια για την
επίλυση κάθε διαφοράς από τη σύμβαση, να μπορεί και αυτή (ενάγουσα)
να εναγάγει την... στα ίδια δικαστήρια, για την ενιαία αντιμετώπιση των
ζητημάτων που ήθελε προκύψουν και όχι στα δικαστήρια της Δανίας στα
οποία θα μπορούσε λόγω της έδρας της τελευταίας. Ο ισχυρισμός της
όμως αυτός δεν βρίσκει έρεισμα σε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο, έγγραφο
ή μαρτυρική κατάθεση. Περαιτέρω, ούτε από τα διδάγματα της κοινής
πείρας και λογικής μπορεί να συναχθεί κάτι τέτοιο. Άλλωστε, η εκκαλούσα
δεν προσδιορίζει ποια είναι αυτά τα διδάγματα της κοινής πείρας και
λογικής από τα οποία κατά τους ισχυρισμούς της συνάγεται αυτό (ΑΠ
260/2007), ενώ τέλος δεν αποτελεί πασίδηλο (άρθρ. 336 παρ. 1 ΚΠολΔ),
όπως αυτή ισχυρίζεται, ότι τις ρήτρες δικαιοδοσίας τις επιβάλλει πάντοτε
στον εργολάβο ο αναθέτων την εργολαβία (υπεργολαβία), δεδομένου ότι
πασίδηλα είναι γεγονότα τόσο κοινώς γνωστά μεταξύ των ανθρώπων με
γενική μόρφωση, ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία για την αλήθειά τους,
όπως τα ιστορικά γεγονότα, τα φυσικά και κλιματολογικά φαινόμενα,
γεωγραφικά θέματα κλπ. (βλ. σχετ. Τέντε στην ΕρμΚΠολΔ Κεραμέα/
Κονδύλη/Νίκα άρθρ. 336 αριθμ. 1), περί των οποίων δεν πρόκειται.
Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη
απόφασή του δέχτηκε τα ίδια ως προς τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και
ακολούθως απέρριψε την αγωγή ως προς τους δύο πρώτους εναγομένους,
ως προς τα υπό στοιχ. Γ’, Δ3, Δ4 και Ε’ κονδύλια ως απαράδεκτη, ορθά το
νόμο ερμήνευσε και εφήρμοσε και τις•αποδείξεις εκτίμησε, ο δε αντίθετος
πρώτος λόγος της έφεσης είναι αβάσιμος κατ’ ουσίαν και απορριπτέος.
Κατά τα άρθρα 42 και 43 ΚΠολΔ, η συμφωνία των διαδίκων περί
αποκλεισμού της δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων εώ%
δικονομική, αφού έχει αποκλειστικά δικονομικές επενέργειες που
συνίστανται στον αποκλεισμό ή στη θεμελίωση της (τοπικής) αρμοδιότητας
του δικαστηρίου. Κατά συνέπεια, το δικαίωμα κάθε διαδίκου να επικαλεσθεί
την άνω συμφωνία παρέκτασης αρμοδιότητας και να προτείνει την ένσταση
της έλλειψης διεθνούς δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων, λόγω
της δικονομικής του φύσης, δεν υπόκειται, κατά την άσκησή του, στον
περιορισμό του άρθρου 281 ΑΚ, στο οποίο εμπίπτει η άσκηση δικαιωμάτων
που απορρέουν από κανόνα ουσιαστικού δικαίου (βλ. ΑΠ 1288/1994 ΔΕΕ
1995.214, Εφθεσ 1729/2003 Αρμ 2004.1401). Επομένως, το πρωτοβάθμιο
Δικαστήριο το οποίο δέχτηκε τα ίδια και ακολούθως απέρριψε ως μη
νόμιμο τον ισχυρισμό της ενάγουσας (αντένσταση), περί καταχρηστικής
άσκησης του δικαιώματος προβολής από τους εναγόμενους της ένστασης
έλλειψης δικαιοδοσίας, ορθά το νόμο ερμήνευσε και εφήρμοσε, ο δε
αντίθετος σχετικός με αριθμ. 2 (πρώτος) λόγος των πρόσθετων λόγων της
έφεσης, ο οποίος συνέχεται με τον 1° και μοναδικό λόγο της έφεσης, είναι
αβάσιμος κατ’ ουσίαν και απορριπτέος.
Κατά τη διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 520 ΚΠολΔ, “πρόσθετοι λόγοι
έφεσης, ως προς τα κεφάλαια της απόφασης που έχουν προσβληθεί με
την έφεση και εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με τα κεφάλαια αυτά
ασκούνται μόνο με ιδιαίτερο δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία
του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου και αφού συνταχθεί έκθεση κάτω από
το δικόγραφο αυτό, κοινοποιείται στον εφεσίβλητο οκτώ ημέρες πριν
από τη συζήτηση της έφεσης”. Ως κεφάλαια κατά την έννοια της ως άνω
διάταξης νοούνται σι οριστικές διατάξεις της απόφασης, με τις οποίες
αποφάνθηκε το δικαστήριο για κάθε μία από τις αυτοτελείς αιτήσεις για
παροχή έννομης προστασίας και όχι τα διάφορα νομικά ζητήματα για
τα οποία έκρινε αυτό. ‘Ετσι, μία απόφαση έχει περισσότερα κεφάλαια,
μεταξύ των άλλων και όταν υφίσταται αντικειμενική σώρευση αγωγών.
Θεωρούνται δε ότι συνέχονται αναγκαίως, με εκείνα που έχουν εκκληθεί,
όσα αφορούν παρεπόμενα ή παρακολουθήματα της κύριας απαίτησης ή
προέρχονται από την ίδια ιστορική και νομική αιτία κατά την εξέλιξη της
ίδιας έννομης σχέσης (βλ. σχετ. Μ. Μαργαρίτη στην ΕρμΚΠολΔ Κεραμέα/
Κονδύλη/Νίκα άρθρ. 520 αριθμ. 36, 37, Βαθρακοκοίλη ΚΠολΔ άρθρο 520
αριθμ. 55, Μπακόπουλο ΕλλΔνη 1992.1144). Στην προκειμένη περίπτωση,
η εκκαλούσα, με την ένδικη αγωγή της, όπως περιορίστηκε, ζήτησε να
αναγνωριστεί, μεταξύ των άλλων, και ότι οι εναγόμενοι της οφείλουν
από τη σύμβαση και τις διατάξεις περί διοικήσεως αλλοτρίων, άλλως κατά
τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, διάφορα ποσά. Με την
εκκαλουμένη, όμως, απόφαση, ενώ η αγωγή απορρίφθηκε, α) ως προς
τους δύο πρώτους εναγομένους, ως προς τα κονδύλια υπό στοιχ. Γ’, Δ3,
Δ4 και Ε’, ως απαράδεκτη λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου,
β) ως προς την ενδοσυμβατική ευθύνη της τρίτης εναγομένης (κονδύλια
Δ1 και Δ2) ως μη νόμιμη, γ) ως προς την εκ του νόμου ευθύνη όλων
των εναγομένων με βάση τις διατάξεις περί διοικήσεως αλλοτρίων, ως μη
νόμιμη και δ) ως προς τη βάση της πόυ θεμελιώνεται στις διατάξεις για τον
αδικαιολόγητο πλουτισμό, ως αόριστη, εντούτοις, η εκκαλούσα, με τον 1˚
και μοναδικό λόγο της έφεσής της, προσβάλλει την εκκαλουμένη απόφαση
μόνον ως προς την πιο πάνω υπό στοιχ. α’ διάταξή της, με την οποία
απορρίφθηκε η αγωγή ως απαράδεκτη λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας, ως
προς τα κονδύλια υπό στοιχ. Γ’, Δ3, Δ4 και Ε’. Επομένως, σύμφωνα με όσα
προαναφέρθηκαν, οι με αριθμ. 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9 λόγοι των ένδικων
από 17.09.2007 πρόσθετων λόγων (εν τοις πράγμασι, δεύτερος, τρίτος,
τέταρτος, πέμτος, έκτος, έβδομος και όγδοος αντίστοιχα), με τους οποίους
η εκκαλούσα προσβάλλει τις διάτάξεις της εκκαλουμένης απόφασης με τις
οποίες απορρίφθηκαν οι υπόλοιπες σωρευόμενες αγωγές (ήτοι κεφάλαια
μη συνεχόμενα με το κεφάλαιο της έλλειψης διεθνούς δικαιοδοσίας το
οποίο πλήττεται με τον πρώτο (1°) και μοναδικό λόγο της έφεσής της),
είναι απορριπτέσι ως απαράδεκτοι, ενώ Πρέπει να σημειωθεί ότι, εφόσον σι
πρόσθετοι λόγοι δεν έχουν κατατεθεί στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου
Δικαστηρίου, εντός της προθεσμίας της έφεσης, δεν μπορεί να θεωρηθούν
και ως έφεση.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 176 ΚΠολΔ, ο διάδικος που νικήθηκε
καταδικάζεται να πληρώσει τα έξοδα. Με τη ρύθμιση αυτή καθιερώνεται
η αρχή της ήττας ως κανόνας για την επιβολή των δικαστικών εξόδων
(βλ. Ορφανίδη στην ΕρμΚΠολΔ Κεραμέα/Κονδύλη/Νίκα άρθρ. 176
αριθμ. 1). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 179 ΚΠολΔ, το
δικαστήριο μπορεί να συμψηφίσει όλα τα έξοδα ή ένα μέρος τους, όταν
πρόκειται για διαφορές ανάμεσα σε συζύγους ή σε συγγενείς εξ αίματος
έως και το δεύτερο βαθμό ή όταν η ερμηνεία των κανόνων δικαίου
που εφαρμόστηκε ήταν ιδιαίτερα δυσχερής. Τέλος, το κεφάλαιο της
προσβαλλόμενης απόφασης περί δικαστικών εξόδων συνέχεται με την
ουσία της υπόθεσης, αφού αν γίνει δεκτή η έφεση ως προς την ουσία,
εξαφανίζεται η απόφαση ως προς τη δικαστική δαπάνη (βλ. ΑΠ 262/1975
ΝοΒ 1975.1061, Σαμουήλ η έφεση παρ. 193, 576, 617β). Ενόψει των
ανωτέρω και της ύπαρξης δυσχερούς νομικού ζητήματος προς ερμηνεία,
σε συνδ. με διατάξεις διεθνών συμβάσεων, τα δικαστικά έξοδα του πρώτου
βαθμού δικαιοδοσίας, έπρεπε να συμψηφιστούν εν μέρει μεταξύ των
διαδίκων. Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με το να επιβάλλει
στην ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα, το σύνολο των δικαστικών εξόδων
των δύο πρώτων εναγομένων, τα οποία καθόρισε στο ποσό των 70.000
ευρώ, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και πρέπει,
κατά μερική παραδοχή του με αριθμ. 10 (9) λόγου των πρόσθετων λόγων
έφεσης να εξαφανιστεί εν μέρει η εκκαλουμένη απόφαση ως προς τη
σχετική διάταξή της και να καταδικαστεί η ενάγουσα (εκκαλούσα), σε
μέρος των δικαστικών εξόδων των ανωτέρω εναγομένων τα οποία, λόγω
δυσχέρειας επιμερισμού τους, Πρέπει να καθοριστούν ενιαίως, κατά το
διατακτικό, για τον πρώτο βαθμό δικαιοδοσίας και συμιμηφιστούν συνολικά
μεταξύ των παρόντων διαδίκων του δευτέρου βαθμού δικαιοδοσίας.
Παράβολο ερημοδικίας δεν θα τεθεί διότι σι απολειπόμενοι μυι (δεύτερος
και τρίτη) νίκησαν και δεν έχουν έννομο συμφέρον προς άσκηση ανακοπής
ερημοδικίας (ΕφΘεσ 920/1993 ΑρχΝομ 1994.418, Μ. Μαργαρίτη ο.π.
άρθρ. 505 αριθμ. 4).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει ερήμην του δεύτερου και της τρίτης των εναγομένων και κατ’
αντιμωλίαν των υπολοίπων διαδίκων. Συνεκδικάζει την από 29.03.2007
και με αύξ. αριθμ. καταθ. 428/2007 έφεση και τους από 17.09.2007 και
με αύξ. αριθμ. καταθ. 86/2007 πρόσθετους λόγους, κατά 4423/2006
οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Δέχεται
την έφεση και τους πρόσθετους λόγους τυπικά και εν μέρει κατ’ ουσίαν.
Εξαφανίζει την εκκαλουμένη απόφαση ως προς τη διάταξή της τη σχετική
με τα δικαστικά έξοδα.