Η κρινόμενη έφεση, κατά της υπ’ αριθμ. 27/1995 οριστικής αποφάσεως
του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, που δίκασε κατά τη διαδικασία
της εκούσιας δικαιοδοσίας, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα.
Επομένως, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω κατ’
ουσίαν, με την ίδια διαδικασία που δίκασε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο
(άρθρα 739 επ. Κ.Πολ.Δ.).
O αιτών και ήδη εκκαλών, με την με αριθμό καταθέσεως Γ. 3372/ΕΜ
253/25-10-1994 αίτηση αναψηλαφήσεως, απευθυνομένην ενώπιον
του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, ζήτησε την εξαφάνιση της υπ’
αριθμ. 115/1990 οριστικής αποφάσεως του αυτού δικαστηρίου, που
κήρυξε εκτελεστή στην Ελλάδα την υπ’ αριθμ. 30467/89 απόφαση του
Πρωτοδικείου Ελλβάνγκεν (ELLWAGEN) της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας
της Γερμανίας, για τους λόγους που αναφέρονται σ’ αυτή. Επί της
αιτήσεως αυτής, συζητήσεως γενομένης, αντιμωλία των διαδίκων,
εκδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση, με την οποία το πρωτοβάθμιο
δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αναψηλαφήσεως. Κατά της αποφάσεως
αυτής παραπονείται ο εκκαλών, με την κρινομένη έφεσή του, για λόγους
που ανάγονται σε εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και πλημμελή
εκτίμηση των αποδείξεων και ζητεί την παραδοχή της εφέσεώς του, την
εξαφάνιση της εκκαλουμένης και μετά ταύτα την παραδοχή της αιτήσεως
αναψηλαφήσεώς του, ώστε να εξαφανισθεί η υπ’ αριθμ. 115/1990
απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.
Κατά το άρθρο 94§1, 2 Κ.Πολ.Δ., στα πολιτικά δικαστήρια οι διάδικοι,
εκτός των ειδικά οριζομένων περιπτώσεων, έχουν υποχρέωση να
παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο, κατά δε το άρθρο 96§1 ιδίου
Κώδικα, η πληρεξουσιότητα δίνεται είτε με συμβολαιογραφική πράξη είτε
με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή στην έκθεση,
μπορεί να αφορά ορισμένες ή όλες τις δίκες εκείνου που την παρέχει και
πρέπει να αναγράφει τα ονόματα των πληρεξουσίων.
Εξάλλου, κατά την κρατούσα άποψη στη νομική επιστήμη και τη
νομολογία, η δικαστική πληρεξουσιότητα διέπεται, ως προς τον τύπο,
από το τριαδικό σύστημα διαζευτικής ισχύος, που καθιερώνει η διάταξη
του άρθρου 11 Α.Κ., δηλαδή είτε από το δίκαιο που διέπει το περιεχόμενό
της, είτε από το δίκαιο του τόπου όπου επιτρέπεται αυτή, είτε από το
δίκαιο της ιθαγένειας όλων των μερών (ΑΠ 126/72 ΝοΒ 20-737, Ζώη
– Παπασιώτη-Πασιά: Προβλήματα εφαρμοστέου δικαίου στον τύπο της
δικαστικής πληρεξουσιότητας Αρμ. 31-810, Κρίσπης Ι.Δ.Δ σελ. 188,
Βραθακοκοίλης στην Ερμ-Νομολ. ΑΚ υπό το άρθρο 11 και εκεί παραπομπές
στη νομολογία).
Συνεπώς, βάσει των ανωτέρω, δικαστικό πληρεξούσιο που συντάσσεται
στην Ελλάδα, είτε παρέχεται από ημεδαπό,είτε από αλλοδαπό, θα κριθεί
κατά το Ελληνικό δίκαιο. Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την εκφώνηση
της κρινομένης υποθέσεως, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου,
εμφανίσθηκε, εκ μέρους του καθού η αίτηση αναψηλαφήσεως
Συνεταιρισμού, ο DIETER KESSLER (Ντίτερ Κέσλερ) του Αντωνίου, ο
οποίος, με προφορική δήλωσή του, διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο, για
τη διεξαγωγή της δίκης, τον Ανδρέα Παπανδρέου, δικηγόρο Καβάλας
(βλ. υπ’ αριθμ. 27/1995 πρακτικά συνεδριάσεως πρωτοβαθμίου
δικαστηρίου). Ο ανωτέρω Ντίτερ Κέσλερ είχε την ανέκκλητη αυτή εντολή
και πληρεξουσιότητα να προβαίνει σε διορισμό πληρεξουσίου δικηγόρου
του εντολέως του Συνεταιρισμού, δυνάμει του υπ’ αριθμ. 2964/21-3-1990
πληρεξουσίου εγγράφου της συμβολαιογράφου Καβάλας Όλγας
Χαϊτόγλου, την εντολή δε αυτή και πληρεξουσιότητα παρέσχε σ’ αυτόν
με το ανωτέρω πληρεξούσιο, ο MANFRED KUBLER (Μάνφρεντ Κύμπλερ),
ο οποίος είναι ένας εκ των δύο Προέδρων του καθού Συνεταιρισμού-
εφεσιβλήτου και στον οποίον το Προεδρείον αυτού (Συνεταιρισμού),
που τον εκπροσωπεί κατά το καταστατικό του, με το από 15-3-1990
πληρεξούσιο του Συμβολαιογράφου Βεστχάουερ της πόλεως Σβέμπις
Γκμύντ Δυτικής Γερμανίας, παρέσχε την εντολή και πληρεξουσιότητα όπως
τον εκπροσωπεί ενώπιον των Ελληνικών δικαστηρίων (βλ. πληρεξούσιο
σε επίσημη μετάφραση στην Ελληνική). Επομένως, ο διορισμός του
ανωτέρω δικηγόρου, ως πληρεξουσίου του καθού -εφεσιβλήτου υπήρξε
σύννομος και η πληρεξουσιότητα αυτή δεν πάσχει ακυρότητας, τα δε
αντίθετα που υποστηρίζει ο εκκαλών, με τον πρώτο λόγο της εφέσεώς
του, ότι έσφαλε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, γιατί δεν δέχθηκε τη σχετική
ένστασή του, περί ελλείψεως πληρεξουσιότητας, απορριπτέα κρίνονται
ως αβάσιμα. Με το Ν. 1814/1988 κυρώθηκε και ισχύει από 1-4-1989
η Σύμβαση των Βρυξελλών της 27-9-1968, για τη διεθνή δικαιοδοσία
και εκτέλεση των αποφάσεων στα συμβαλλόμενα κράτη. Ένα από τα
χαρακτηριστικά γνωρίσματα της συμβάσεως αυτής είναι ότι, σε αντίθεση
λ.χ. με τη σύμβαση της Χάγης της 1-2-1971, εισάγει αμέσως ισχύο
δίκαιο και θέτει αυτομάτως εκποδών εθνικές ρυθμίσεις της ίδιας ύλης,
όχι μόνο αντίθετες, αλλά ακόμη και σύμφωνες προς το περιεχόμενό της.
Το Δ.Ευρ.Κ. αρκετά νωρίς υπογράμμισε αυτή την αμέσως επενεργούσα
υπεροχή της Συμβάσεως (Βλ. Κεραμέα-Κρεμλή-Ταγαρά στην Ερμ.
της Συμβάσεως Βρυξελλών εκδ. 1989 σελ.7 και εκεί παραπομπές στο
Δ.Ευρ.Κ.). Τη σύμβαση αυτή κύρωσε, μεταξύ των άλλων κρατών, και η
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Σύμφωνα με τη διάταξη του
άρθρου 31 §1 της Συμβάσεως αυτής, απόφαση που εκδόθηκε και είναι
εκτελεστή σε συμβαλλόμενο κράτος, εκτελείται σε άλλο συμβαλλόμενο
κράτος, αφού περιβληθεί εκεί τον εκτελεστήριο τύπο, με αίτηση κάθε
ενδιαφερομένου. Η αίτηση, κατά το άρθρο 32 τις ίδιας Συμβάσεως
υποβάλλεται, όσον αφορά την Ελλάδα, στο Μονομελές Πρωτοδικείο και
κατά το άρθρο 33 υποβάλλεται κατά το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως.
Περαιτέρω το άρθρο 34 της Συμβάσεως ορίζει ότι το δικαστήριο, στο
οποίο υποβάλλεται η αίτηση, αποφασίζει αμελλητί, χωρίς ο διάδικος κατά
του οποίου ζητείται η εκτέλεση, να έχει στο στάδιο αυτό της διαδικασίας
δικαίωμα υποβολής παρατηρήσεων, η δε αίτηση μπορεί να απορριφθεί
μόνο για έναν από τους λόγους που προβλέπονται στα άρθρα 27 και 28
και αποκλείεται η επί της ουσίας αναθεώρηση της αλλοδαπής αποφάσεως.
Σκοπός της διατάξεως αυτής είναι η ταχεία και αιφνιδιαστική κήρυξη της
εκτελεστότητας, προκειμένου να στερηθεί ο καθού από την ευκαιρία να
αποκρύψει τα περιουσιακά του στοιχεία στο κράτος εκτελέσεως. Εξάλλου,
το άρθρο 36 της Συμβάσεως ορίζει, ότι, αν η εκτέλεση επιτραπεί, το
πρόσωπο κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, μπορεί να προσφύγει κατά
της αποφάσεως, μέσα σε ένα μήνα από την επίδοσή της. Η προσφυγή,
σύμφωνα με το άρθρο 37 της Συμβάσεως, ασκείται κατά τη διαδικασία
της αμφισβητούμενης διαδικασίας, στην Ελλάδα, ενώπιον του Εφετείου,
κατά δε της αποφάσεως επί της προσφυγής, μπορεί να ασκηθεί μόνο στο
Βέλγιο, την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και τις Κάτω
Χώρες, αναίρεση. Από το συνδυασμό των προπαρατεθεισών διατάξεων
προκύπτει ότι η Σύμβαση Βρυξελλών ρυθμίζει αποκλειστική διαδικασία
κηρύξεως εκτελεστής της αλλοδαπής αποφάσεως, η οποία διαδικασία
διέπεται από ταχύτητα και απλότητα και προβλέπει τα τακτικά ένδικα που
μπορεί να ασκηθούν, η έννοια δε του τακτικού ενδίκου μέσου πρέπει να
καθορίζεται αποκλειστικά εντός των πλαισίων της ίδιας της Συμβάσεως
και όχι σύμφωνα προς το δίκαιο είτε του κράτους όπου εκδόθηκε,
είτε του κράτους όπου επιδιώκεται η αναγνώριση ή η εκτέλεση της
κρίσιμης αποφάσεως (Νίκας: στη Σύμβαση Βρυξελλών σελ. 127 όπου και
παραπομπή στο Δ.Ευρ.Κ.). Είναι, λοιπόν, κατάδηλο ότι, από τη Σύμβαση,
αποκλείονται τα ένδικα μέσα που εξαρτώνται είτε από απρόβλεπτα,
κατά την έκδοση της αρχικής αποφάσεως, γεγονότα, είτε από τη δράση
τρίτων στη δίκη προσώπων, στην τελευταία δε αυτή κατηγορία ενδίκων
μέσων υπάγονται το έκτακτο, κατά το Ελληνικό δίκαιο, ένδικο μέσο της
αναψηλαφήσεως, όπως και το ένδικο βοήθημα της τριτανακοπής (βλ.
Κεραμέα-Κρεμλή-Ταγαρά όπου ανωτ. σελ. 260 και εκεί παραπομπή στο
Δ.Ευρ.Κ.). Επομένως, κατά της αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου
στην Ελλάδα, που κηρύσσει την εκτελεστότητα αλλοδαπής αποφάσεως,
επιτρέπεται από αυτόν, κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, η άσκηση
προσφυγής ενώπιον του Εφετείου, κατά δε της αποφάσεως επί της
προσφυγής επιτρέπεται μόνον αναίρεση, αποκλειομένης της ασκήσεως,
κατά της αποφάσεως αυτής (Μονομελούς Πρωτοδικείου) του εκτάκτου
ενδίκου μέσου της αναψηλαφήσεως, έστω και αν αυτό προβλέπεται από
το Ελληνικό δίκαιο. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα προσκομιζόμενα
έγγραφα, από τους διαδίκους, αποδεικνύονται τα εξής: Μετά από αίτηση
του εφεσίβλητου, που απηύθυνε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου
Καβάλας, εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, η
υπ’ αριθμ. 115/1990 απόφασή του, με την οποία κηρύχθηκε εκτελεστή,
στην Ελλάδα, η υπ’ αριθμ. 30467/89-10 απόφαση του Πρωτοδικείου
Ελλβανγκεν (ΕLLWAGEN) της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Ο εκκαλών (καθού ζητείται η εκτέλεση της αλλοδαπής αποφάσεως), κατά
της ανωτέρω αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, άσκησε
προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, η οποία απερρίφθη με την υπ’
αριθμ. 7/1992 απόφασή του. Κατά της αποφάσεως, επί της προσφυγής,
ο εκκαλών δεν άσκησε αναίρεση, που εδικαιούτο. Οι ανωτέρω αποφάσεις
εκδόθηκαν υπό την ισχύ του καθεστώτος της Συμβάσεως των Βρυξελλών
και κατά τη διαδικασία που προβλέπεται από τη Σύμβαση αυτή. Ήδη, ο
εκκαλών, κατά της ανωτέρω αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου
Καβάλας (115/1990), άσκησε, ενώπιον του αυτού δικαστηρίου, το έκτακτο
ένδικο μέσο της αναψηλαφήσεως, για λόγους που ανάγονται στην έκδοση
της αλλοδαπής αποφάσεως (μη νομότυπη κλήτευσή του). Η αίτηση αυτή
αναψηλαφήσεως είναι απορριπτέα, ως απαράδεκτη, διότι, σύμφωνα με
όσα εκτίθενται στη μείζονα σκέψη, δεν επιτρέπεται η άσκηση του ενδίκου
αυτού μέσου, κατά της αποφάσεως που κηρύσσει εκτελεστή στην Ελλάδα
αλλοδαπή απόφαση συμβαλλομένου κράτους στη Σύμβαση Βρυξελλών,
έστω και αν το ένδικο αυτό μέσο προβλέπεται από το εσωτερικό δίκαιο.
Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο,
με τις ίδιες σκέψεις, απέρριψε την αίτηση αναψηλαφήσεως, με την
εκκαλουμένη απόφασή του, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις σχετικές
νομικές διατάξεις, οι δε τα αντίθετα υποστηρίζοντες λόγοι εφέσεως
απορριπτέοι κρίνονται ως αβάσιμοι. Πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί η
έφεση, στο σύνολό της, ως αβάσιμη και να καταδικαστεί ο εκκαλών στη
δικαστική δαπάνη του εφεσίβλητου, του παρόντος βαθμού (άρθρα 176 και
183 Κ.Πολ.Δ.).
Για τους λόγους αυτούς
ΔΙΚΑΖΟΝ αντιμωλία των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την έφεση και
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ αυτήν κατ’ ουσίαν.