ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ  
(ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΑΛΛΟΔΑΠΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ) 
Ενώπιον : Σ.Α. Λιασίδη, Πρ.  
      Αρ. Αίτησης: 14/2016  
Μεταξύ:  
1. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ  ΠΑΥΛΙΔΗ  
2. ΧΑΪΔΩ  ΚΑΦΑΔΑΡΗ  
 
Αιτητών  
-και- 
 
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ  ΑΛΚΙΟΝΗ  ΧΑΣΑΠΗ  
Καθ’ ης η  Αίτηση  
- - - - - - - - - - - - - - - - - - 
Αίτηση παρακοής ημερομ. 6/3/2017  
 
4 Ιουλίου  2017  
Για Αιτητές:  κ. Τσάρκατζιης  
Για Καθ’ ης  η αίτηση: κα Χαραλάμπους  
 
ΑΠΟΦΑΣΗ  
 
Οι Αιτητές είναι ο παππούς και η γιαγιά  από την πατρική πλευρά  της ανήλικης Διώνης , η 
οποία γεννήθηκε στις 22/5/2007,  ενώ η Καθ’ ης η αίτηση είναι η μητέρα της ανήλικης.  Με 
απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, μεταξύ άλλων, ανατέθηκε στην 
Καθ’ ης η αίτηση η επιμέλεια της ανήλικης ενώ με ξεχωριστή απόφαση/διάταγμα του 
Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλο νίκης  ημερομ. 25/1/16, το οποίο τροποποιήθηκε στη 
συνέχεια στις 4/8/16,  χορη γήθηκε δικαίωμα επικοινωνίας στους Αιτητές  με την ανήλικη.  
 
Οι Αιτητές διατείνονται ότι η Καθ’ ης η αίτηση παρέβη το διάταγμα επικοινωνίας τους με 
την ανήλικη γι’ αυτό καταχώρισαν την παρούσα αίτηση με την οποία ζητούν τις ακόλουθες 
θεραπείες:  
 
2 
 
«Α) Τη σύλληψη, φυλάκιση, επιβολή προστίμου ή κατάσχεση περιουσίας της Καθ’ ης η 
αίτηση για μη συμμόρφωση προς την διαταγή/διαταγές του Μονομελούς Πρωτοδικείου 
Θεσσαλονίκης Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/1/2016 και ημερ. 4/8/2016 οι οποίες 
αναγνωρίστηκαν και κηρύχ θηκαν εκτελεστές δυνάμει Διατάγματος του Οικογενειακού 
Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 7/11/2016, με την οποία διατάσσεται να παραδίδει την 
ανήλικη Διώνη Παυλίδου στους Αιτητές στην έναρξη του δικαιώματος των Αιτητών για 
επικοινωνία με την ανήλικη και συγκεκρι μένα την σύλληψη, φυλάκιση, επιβολή προστίμου 
ή κατάσχεση περιουσίας της Καθ’ ης η αίτηση δια τον λόγον ότι την 14/1/2017 και η ώρα 
17:00, κατά παράβαση του πιο πάνω Διατάγματος του Δικαστηρίου, παρεμπόδισε τους 
Αιτητές να ασκήσουν το δικαίωμα επικοινωνίας  τους με την ανήλικη τους εγγονή ως 
προνοούν οι αποφάσεις και/ή τα Διατάγματα του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης 
Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/1/2016 και ημερ. 4/8/2016, ήτοι ενώ το δικαίωμα επικοινωνίας 
τους είχε αρχίσει, πριν από τη λήξη του δικαιώματ ος επικοινωνίας των Αιτητών με την 
ανήλικη, στις 17:45 πήρε την ανήλικη από τον τόπο που ευρισκόταν με τους Αιτητές και 
έφυγε.  
 
Β) Τη σύλληψη, φυλάκιση, επιβολή προστίμου ή κατάσχεση περιουσίας της Καθ’ ης η 
αίτηση για μη συμμόρφωση προς την διαταγή/διαταγ ές του Μονομελούς Πρωτοδικείου 
Θεσσαλονίκης Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/1/2016 και ημερ. 4/8/2016 οι οποίες 
αναγνωρίστηκαν και κηρύχθηκαν εκτελεστές δυνάμει Διατάγματος του Οικογενειακού 
Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 7/11/2016, με την οποία διατάσσεται να παρ αδίδει την 
ανήλικη Διώνη Παυλίδου στους Αιτητές στην έναρξη του δικαιώματος των Αιτητών για 
επικοινωνία με την ανήλικη και συγκεκριμένα την σύλληψη, φυλάκιση, επιβολή προστίμου 
ή κατάσχεση περιουσίας της Καθ’ ης η αίτηση δια τον λόγον ότι στις 11/2/2017 κα ι η ώρα 
17:00, κατά παράβαση του πιο πάνω Διατάγματος του Δικαστηρίου, αρνήθηκε και/ή 
παρέλειψε να παραδώσει την ανήλικη Διώνη Παυλίδου στους Αιτητές για να ασκήσουν το 
δικαίωμα επικοινωνίας τους με την ανήλικη τους εγγονή ως προνοούν οι αποφάσεις και/ή 
τα Διατάγματα του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Δικαστηρίου ημερομηνίας 
25/1/2016 και ημερ. 4/8/2016 και ενώ το δικαίωμα επικοινωνίας τους είχε αρχίσει. » 
 
Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή αρ. 1 , κατ’ εξουσιοδότηση και της 
Αιτήτριας 2. Σ’ αυτή αναφέρονται, μεταξύ άλλων, ότι οι Αιτητές εξασφάλισαν στις  25/1/2016  
προσωρινό διάταγμα στα πλαίσια της αίτησης 733/2016 από το Μονομελές Πρωτοδικείο 
Θεσσαλονίκης με το οποίο ρυθμιζόταν το δικαίωμα επικοινωνίας του ς με την ανήλικη, 
διάταγμα το οποίο τροποποιήθηκε εκ συμφώνου στις 4/8/2016,  από το ίδιο Δικαστήριο 
μετά από σχετική αίτηση με αριθμό 6098/2016, που καταχώρισε η Καθ’ ης η αίτηση. 
Ωστόσο, η Καθ’ ης η αίτηση, κατά παράβαση του διατάγματος επικοινωνίας « εντελ ώς 
απροειδοποίητα και άνευ λόγου και αιτίας , περί τις 8 Αυγούστου του 2016 εγκατέλειψε τη 
Θεσσαλονίκη και εγκαταστάθηκε στην Κύπρο και συγκεκριμένα στη Λευκωσία μαζί με την 
ανήλικη ». Στις 22/8/16 η Καθ’ ης η αίτηση κοινοποίησε στους Αιτητές επιστολή μέσω τ ης 
δικηγόρου της με την οποία τους πληροφορούσε ότι εγκαταστάθηκε με την ανήλικη στην 
Κύπρο, χωρίς να τους πληροφορήσει για τα ακριβή στοιχεία της διαμονής της. Προέβηκαν, 
δε, σε σχετική καταγγελία στην Αστυνομία. Την ακριβή διεύθυνση της Καθ’ ης η αίτηση την 
πληροφορήθηκαν από ιδιωτικό ερευνητή τον οποίο είχαν διορίσει.  Στις 7/11/16, οι Αιτητές 
εξασφάλισαν διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με το οποίο 
3 
 
αναγνωρίζονταν  τα αναφερόμενα διατάγματα του Μονομελούς Πρωτοδικείου 
Θεσσαλονίκης για σκοπο ύς εκτέλεσης . Της έκδοσης του διατάγματος αναγνώρισης  
προηγήθηκε η έκδοση  πιστοποιητικών τα οποία εκδόθηκαν από το Ελληνικό Δικαστήριο 
σύμφωνα με το άρθρο 41, παράγρ. 2 του ΕΚ 2201/2003.  Μετά την αναγνώριση των 
διαταγμάτων ο ι Αιτητές ζήτησαν από την Καθ’ η ς η αίτηση  όπως στις 12/11/16 τους 
παραδώσει την ανήλικη για σκοπούς άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας τους, πλην 
όμως, η Καθ’ ης η αίτηση αρνήθηκε να το πράξει λέγοντας τους ότι ήθελε λίγες μέρες για 
να το σκεφτεί. Μετά που η Καθ’ ης η αίτηση εγκατέλει ψε τη Θεσσαλονίκη, οι Αιτητές είχαν 
επικοινωνία με την  ανήλικη μόνο κατά ελάχιστες μέρες και ώρες. Ισχυρίζονται , δε, ότι η 
Καθ’ ης η αίτηση παρέβη το διάταγμα στις 14/1/17, εφόσον , παρόλο που συμ φώνησαν με 
την Καθ’ ης η αίτηση ότι κατ’ εκείνη την ημέρα, θα ασκούσαν το δικαίωμα επικοινωνίας 
τους αφού το διάταγμα του Μονομελούς Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης ήταν  για το δεύτερο 
Σάββατο του μήνα και είχαν δικαίωμα επικοινωνίας με την ανήλικη α πό η ώρα 17:00 μέχρι 
τις 20:00, τελικά δεν ολοκληρώθηκε η συνάντηση. Η συν άντηση είχε συμφωνηθεί να γίνει 
σε ξενοδοχείο της πρωτεύουσας, η Καθ’ ης η αίτηση έφερε την ανήλικη στο ξενοδοχείο και 
η ίδια κάθισε σε διπλανό τραπέζι με την παρέα της. Πριν παρέλθει ο χρόνος των 3 ωρών, 
ως προβλέπει το διάταγμα, η Καθ’ ης η αί τηση επήρε την ανήλικη και είπε  στους Αιτητές 
ότι θα πάνε σε μια επίσκεψη και έφυγαν από το ξενοδοχείο. Όσον αφορά την ισχυριζόμενη 
παρακοή, ημερομ. 11/2/17, αναφέρεται στην ένορκη δήλωση των Αιτητών  ότι εκείνη τη 
μέρα ήταν το δεύτερο Σάββατο του μήνα και συνεπώς είχαν δικαίωμα επικοινωνίας με την 
εγγονή τους από τις 17:00 μέχρι τις 20:00. Οι Αιτητές πληροφόρησαν μέσω του 
δικηγόρους τους την άλλη πλευρά ότι θα ασκούσαν το δικαίωμά τους κατ’ εκείνη τη μέρα, 
πλην όμως, ο δικηγόρος της Καθ’ ης η αίτηση πληροφόρησε το δικηγόρο των Αιτητών ότι 
δεν ήταν δυνατό να ασκηθεί η επικοινωνία καθότι εκείνη τη μέρα η ανήλικη θα βρισκόταν 
σε καρναβαλίστικη εκδήλωση. Παρόλο  που οι Αιτητές εξέφρασαν την επιθυμία τους να  
παρευρεθούν στην καρναβαλίστικη εκδήλωση για να καμαρώσουν την ανήλικη, με 
επιστολή του δικηγόρου τους προς το δικηγόρο της Καθ’ ης η αίτηση, εντούτοις ουδεμία 
απάντηση έλαβαν στην επιστολή τους. Η πιο πάνω συμπεριφορά της Καθ’ ης η αίτηση, 
κατά τους Αιτη τές, καταδεικνύει ότι η Καθ’ ης η αίτηση ηθελημένα και σκόπιμα παράκουσε 
το διάταγμα επικοινωνίας τους κατά τη συγκεκριμένες ημερομηνίες που έχουν αναφερθεί 
πιο πάνω.  
 
Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, επισυνάπτονται διάφορα έγγραφα, 
ειδικότερα , αντίγραφα των επίδικων διαταγμάτων/αποφάσεων, αντίγραφα διαφόρων 
4 
 
επιστολών που ανταλλάγησαν μεταξύ των συνηγόρων των δύο πλευρών, αντίγραφο του 
διατάγματος αναγνώρισης των επίδικων διαταγμάτων από το Οικογενειακό Δικαστήριο και 
έκθεση  επίδοσης των διαταγ μάτων στην Καθ’ ης η αίτηση από αρμόδιο επιδότη.  
 
Η Καθ’ ης η αίτηση καταχώρισε μέσω της δικηγόρου της ειδοποίηση περί προθέσεως 
ένστασης. Ως λόγοι ένστασης αναφέρονται οι πιο κάτω:  
 
«1. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για την έκδοση διατάγματος 
εξαναγκασμού και ή τιμωρίας της καθ’ ης η αίτηση.  
 
 2. Δεν υπάρχει ηθελημένη παρακοή εκ μέρους της καθ’ ης η αίτηση.  
 
3. Το διάταγμα ημερομηνίας 7/11/2016 είναι αναγνωριστικό και όχι προστακτικό και/ή 
απαγορευτικό.  
 
4. Οι αιτητές εμποδίζονται ( estopped ) να καταχωρ ήσουν  την παρούσα αίτηση λόγω 
συμπεριφοράς και/ή διευθέτησης και/ή συμφωνίας.  
 
5. Το άρθρο 41 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού και το εκεί αναφερόμενο πιστοποιητικό 
έχει αυτόνομη νομική ισχύ.  
 
6. Οι αιτητές κακόπιστα και/ή κακόβουλα και/ή με σκοπό την παρ απλάνηση του 
Δικαστηρίου , εξέδωσαν το πιστοποιητικό του άρθρου 41 του Ευρωπαϊκού 
Κανονισμού 2201/2003, που αναγράφει ως διεύθυνση παράδοσης και παραλαβής 
την προηγούμενη διεύθυνση της Καθ’ ης η αίτηση στη Θεσσαλονίκη.  
 
7. Η εφαρμογή της απόφασης/αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου 
Θεσσαλονίκης ημερομηνίας 25/1/2016 και ημερομηνίας 4/8/2016 οι οποίες 
αναγνωρίστηκαν και κηρύχθηκαν εκτελεστές δυνάμει διατάγματος του 
Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 7/11/2016, είναι αντικειμενικά 
αδύνατη .» 
 
Η ειδοποί ηση ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δ ήλωση της Καθ’ ης η αίτηση  η οποία 
αποτελείται συνολικά από 40 παραγράφους. Αναφέρεται στην ένορκη δήλωση της Καθ’ 
ης η αίτηση, μεταξύ άλλων, ότι οι Αιτητές έχουν επικοινωνία με την ανήλικη στα πλαίσια 
που αυτή  η επικοι νωνία είναι δυνατή  αφού η ανήλικη κατοικεί μόνιμα πλέον στην Κύπρο.  
Κάνει, επίσης, αναφορά η Καθ’ ης η αίτηση  στη δυσκολία που παρουσιαζόταν  στην 
επικοινωνία των Αιτητών  με την ανήλικη κατά το χρόνο πριν την έκδοση των επίδικων 
διαταγμάτων, αποδίδοντας τη δυσκολία στην επίτευξη επικοινωνίας στη συμπεριφορά των 
Αιτητών, γι’ αυτό και η ίδια επιδίωξε τη μείωση του διατάγματος επικοινωνίας των Αιτητών 
με την ανήλικη. Η ίδια ε γκαταστάθηκε στην Κύπρο την 1η/8/16, εφόσον έχει συνδεθεί με 
το σύντροφό της ο οποίος ζει και εργάζεται στην Κύπρο. Η ίδια εργοδοτήθηκε σε ιδιωτική 
εταιρεία. Κατά την ίδια, η μετοίκησή της στην Κύπρο διαφυλάττει και το συμφέρον της 
5 
 
ανήλικης. Αποδίδει στους  Αιτητές υστερόβουλη πρόθεση με το να αποταθούν στο 
Ελληνικό Δικαστήριο και να εξασφαλίσουν σχετικό πιστοποιητικό το οποίο εκδίδεται με 
βάση το άρθρο 41 του ΕΚ 2201/2003 στο οποίο αναγράφεται ως διεύθυνση παράδοση ς 
και παραλαβής της ανήλικης η προηγούμενη διεύθυνσή της  στη Θεσσαλονίκη, τη στιγμή 
που οι Αιτητές γνώριζαν ότι η ίδια έχει μετοικήσει στην Κύπρο. Υποδεικνύει, επίσης, στην 
ένορκη δήλωσή της, ότι στο διατακτικό, τόσο της απόφασης με αρ. 733/16 όσο και της 
απόφασης με αρ. 6098/16 του Μονομελούς Πρωτ οδικείου Θεσσαλονίκης, δεν αναφέρεται 
τόπος παράδοσης και παραλαβής της ανήλικης ούτε τόπος άσκησης του δικαιώματος 
επικοινωνίας των Αιτητών. Υποστηρίζει, περαιτέρω, η Καθ’ ης η αίτηση, ότι τόπος 
παράδοσης και παραλαβής θεωρείται ο εκάστοτε τόπος διαμονής της ανήλικης. Αποδίδει 
κακοβουλία εκ μέρους των Αιτητών, οι οποίοι με ψευδείς παραστάσεις, κατά την ίδια, 
εξασφάλισαν το πιστοποιητικό με βάση το άρθρο 41 του Κανονισμού και παρόλα ταύτα, 
δεν προέβηκαν στη διόρθωση του πιστοποιητικού. Η έκδοση, δε, των πισ τοποιητικών με 
βάση το άρθρο 41 , στα οποία αναφέρεται ότι ο τόπος παράδοσης και παραλαβής είναι η 
προηγούμενη κατοικία της στη Θεσσαλονίκη, καθιστά την εφαρμογή του διατάγματος 
αντικειμενικά αδύνατη.  
 
Σχετικά  με την ισχυριζόμενη από τους Αιτητές παρακοή, για τις 14/1/17, αναφέρει ότι η ίδια 
καθόταν σε παρακείμενο τραπέζι ώστε η ανήλικη με ομαλ ό τρόπο να προσαρμοστεί σε 
αυτή την επικοινωνία διότι είχε δημιουργηθεί φόβος και μεγάλη αρνητικότητα ως προς την 
επικοινωνία της με τους Αιτητές εξ αιτίας της συμπερ ιφοράς τους. Αναφέρει, περαιτέρω, 
ότι κατ’ εκείνη τη μέρα κάθισε σε παρακείμενο τραπέζι με την παρέα της ώστε να μην 
εμποδίζει την επικοινωνία με την ανήλικη. Η ανήλικη δεν είχε καμία επαφή μαζί της παρά 
μόνο όταν τη ρώτησε αν μπορεί να ανέβει στο δωμάτιο μαζί με τους Αιτητές και της 
απάντησε ότι είναι κάτι το οποίο πρέπει να αποφασίσει η ίδια, πράγμα που οδήγησε την 
ανήλικη στο να αρνηθεί να ανέβει στο δωμάτιο μαζί τους. Περαιτέρω, υπάρχει ο 
ισχυρισμός της Καθ’ ης η αίτηση ότι η ίδια η ανήλικη τή ς ζήτησε ν α αποχωρήσ ουν γύρω 
στις 18:00 αφού όπως τή ς ανάφερε η ανήλικη δεν άντεχε άλλο τις ερωτήσεις που της 
υπέβαλλαν οι Αιτητές. Προσπάθησε η ίδια να πείσει την ανήλικη να παραμείνει ακόμα λίγο 
με τους Αιτητές αλλά αυτή αρνιόταν κατηγορηματικά με αποτέλεσμα να αν αγκαστεί να 
αποχωρίσει με την ανήλικη. Αρνήθηκε ότι με δική της πρωτοβουλία τερματίστηκε η 
επικοινωνία των Αιτητών με την ανήλικη και ισχυρίζεται ότι προσπάθησε να πείσει την 
ανήλικη να παραμείνει λίγο ακόμη, όμως η ανήλικη ήταν αρνητική. Αρνείται, επίσης,  ότι 
υπήρξε εκ μέρους της ηθελημένη παρακοή και πρόσθεσε ότι έκανε όσα ήταν δυνατό για 
6 
 
να παραμείνει η ανήλικη μαζί με τους Αιτητές. Αναφορικά με την ισχυριζόμενη από τους 
Αιτητές παρακοή για τις 11/2/17, αρνείται και σε αυτή την περίπτωση ότι υπήρξε εκ μέ ρους 
της ηθελημένη παρακοή. Η ανήλικη σε προηγούμενη επικοινωνία που είχε με τους Αιτητές, 
τους ενημ έρωσε ότι στις 11/2/17 θα παρευρ εθεί σε καρναβαλίστικη εκδήλωση του 
σχολείου της και δεν επιθυμούσε να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με τους Αιτητές εκείνη 
τη μέρα.  Η ίδια η ανήλικη ανάφερε στον Αιτητή αρ. 1 ότι στην εκδήλωση θα ήταν μόνο οι 
γονείς με τα παιδιά τους και δεν ήθελε να είναι εκεί οι Αιτητές. Επιθυμία της ανήλικης ήταν 
να μην χάσει την εκδήλωση, αλλά ούτε και να παρευρεθούν οι Αιτητές  σε αυτή την 
εκδήλωση. Αποτελεί, περαιτέρω, θέση της ότι τα διατάγματα του Μονομελούς 
Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να τύχουν εφαρμογής ως έχουν αναγνωριστεί 
στην Κύπρο εξ υπαιτιότητας των Αιτητών αφού αυτοί κακόβουλα εξέδωσαν τα 
πιστοποιητικά με βά ση το άρθρο 41 του ΕΚ 2201/2003, με διεύθυνση παράδοσης και 
παραλαβής την προηγούμενη διεύθυνση της Καθ’ ης η αίτηση στη Θεσσαλονίκη.  
 
Καταληκτικά, αποτελεί θέση της Καθ’ ης η αίτηση ότι ακόμα και αν το Δικαστήριο κρίνει ότι 
τα επίδικα διατάγματα μπορούν  να εφαρμοστούν στην Κύπρο δεν υπήρξε οποιαδήποτε 
ηθελημένη παρακοή εκ μέρους της εφόσον κατά την πρώτη ημερομηνία, δηλαδή 14/1/17, 
η ίδια παράδωσε την ανήλικη ως είχαν συνεννοηθεί μέσω των δικηγόρων τους αλλά ήταν 
η ίδια η ανήλικη που δεν άντεξε την πίεση και της ασφυκτικές ερωτήσεις των Αιτητών και 
ήθελε να φύγει. Αναφορ ικά με τη δεύτερη ημερομηνία, 11 /2/17, πάλι η ίδια η ανήλικη ήταν 
που δεν θέλησε να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με τους Αιτητές καθώς ήθελε να 
παρευρεθεί σε καρναβαλίστικη εκδήλωση μαζί με  τις φίλες της.  
 
Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων και 
με την αντεξέταση της Καθ’ ης η αίτηση από το συνήγορο των Αιτητών. Σε σειρά 
ερωτήσεων που της είχε υποβάλει ο συνήγορος των Αιτητών, η ίδια επέμενε στη θέσ η της 
ότι τα επίδικα διατάγματα δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην Κύπρο.  Έδωσε, δε,  τις δικές 
της εξηγήσεις αναφορικά  με την ανταλλαγή αλληλογραφίας σχετικά με την επικοινωνία 
των Αιτητών κατά την 14/1/17 και 11/2/17 και στο τι συνέβη κατ’ αυτές τις ημερομην ίες. 
 
Η ακροαματική διαδικασία ολοκληρώθηκε στις 21/6/2017, όπου η αίτηση είχε οριστεί για 
διευκρινίσεις με την καταχώριση, εν τω μεταξύ, των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων 
των δύο πλευρών, οπότε και επιφυλάχθηκε η απόφαση.  
 
7 
 
Αποτελεί θέση του συνηγόρου των Αιτητών ότι για την παρακοή της 14ης/1/2017 , αποτελεί 
παραδεκτό γεγονός ότι η Καθ’ ης η αίτηση πριν τη λήξη του δικαιώματος επικοινωνίας 
πήρε την ανήλικη και έφυγε.  Δηλαδή, κατά το συνήγορο το actus  reus της παρακοής είναι 
παραδεκτό και απομένει η απόδειξη ότι η Καθ’ ης η αίτηση ηθελημένα παράκουσε το 
διάταγμα. Ομοίως, στις 11/2/17, είναι παραδεκτό ότι η Καθ’ ης η αίτηση αρνήθηκε να 
παραδώσει την ανήλικη στους Αιτητές με την πρόφαση ότι έπρεπε η ανήλικη να  
παρευρεθεί σε καρναβαλίστικη παρέλαση, συνεπώς το actus  reus της παρακοής είναι 
παραδεκτό. Ε πισημαίνει, δε, ότι και στις δύο περιπτώσεις έχει αποδειχθεί η ηθελημένη 
παρακοή στο διάταγμα του Δικαστηρίου.  Εισηγείται, περαιτέρω, ότι η μαρτυρία της Καθ’ 
ης η αίτηση αναφορικά με τη μη εφαρμογή του διατάγματος κατά τις πιο πάνω 
αναφερόμενες ημερομηνίες πρέπει να κριθεί ως μη αξιόπιστη και θα πρέπει να 
απορριφθεί, ενώ δεν θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η θέση της Καθ’ ης η αίτηση ότι η 
ανυπακοή οφειλόταν στην άρνηση  της ανήλικης, διαφορετικά τα διατάγματα του 
Δικαστηρίου δεν θα μπορούν να εφαρμόζονται . Επί του θέματος της εγγραφής του 
επίδικου διατ άγματος από  το Οικογενειακό Δικαστ ήριο στην Κύπρο , ο ευπαίδευτος 
συνήγορος των Αιτητών , κάνοντας αναφορά στη διάταξη των άρθρων 41 και 47 του ΕΚ 
2201/2003, εισηγείται ότι η εγγραφή έγινε κατά τον ορθό τρόπο και οι αποφάσεις του 
Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης θα πρέπει να τύχουν εφαρμογής, ως εάν αυτές 
έχουν εκδοθεί από Κυπριακό Δικαστήριο. Το γεγονός, δε, ότι στα διατά γματα δεν 
καθορίζεται ως τόπος παράδοσης και παραλαβής η Θεσσαλονίκη, αλλά στο πιστοποιητικό 
αναφέρεται η Θεσσσαλονίκη, δεν αποτελεί λόγο μη εκτέλεσης του διατάγματος από τα 
Κυπριακά Δικαστήρια, διαφορετικά θα υπήρχε παραβίαση του Κανονισμού. Περαιτέρω, το  
γεγονός ότι τα διατάγματα δεν έχουν συνταχθεί με τον τρόπο που συντάσσονται τα 
διατάγματα στην Κύπρο δεν σημα ίνει ότι τα διατάγματα δεν μπορούν  να εκτελεστούν .  
 
Από την άλλη, αποτελεί θέση της συνηγόρου της Καθ’ ης η αίτηση ότι κατά τις 
προαναφερό μενες η μερομηνίες είναι παραδεκτό  το actus  reus της παρακοής και ότι αυτό 
που αμφισβητεί η Καθ’ ης η αίτηση είναι το ηθελημένο της παρακοής. Διατηρεί, ωστόσο, 
τη θέση ότι τα επίδικα διατάγματα του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ως έχουν 
αναγνωριστεί, « αντικειμενικά και εξ υπαιτιότητας των Αιτητών δεν μπορούν να 
εφαρμοστούν στην Κύπρο ». Αποδέχεται, επίσης, ότι τυγχάνει εφαρμογής ο ΕΚ 2201/2003 
αλλά εισηγείται ότι οι αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτ οδικείου Θεσσαλονίκης δεν 
μπορούν  αντικειμενικά να εφαρμοστο ύν «καθότι ο τρόπος με τον οποίο ενεγράφησαν τις 
καθιστά αντικειμενικά ως μη εφαρμόσιμες ». Ειδικότερα, υποδεικνύει ότι « ο τόπος άσκησης 
8 
 
του δικαιώματος επικοινωνίας δεν καθορίζεται στο διατακτικό των αποφάσεων » αλλά 
«καθορίστηκε αποκλειστικά και μόνο από τ ους Αιτητές, κατά την έκδοση των σχετικών 
πιστοποιητικών, οι οποίοι προσδιόρισαν ως τόπο παράδοσης και παραλαβής της  
ανήλικη ς» τον τόπο στον οποίο διέμενε στη Θεσσαλονίκη, ενώ « γνώριζαν κατά την έκδοση 
του πιστοποιητικού του άρθρου 41, ότι η ανήλικη έχει σ υνήθη διαμονή στην Κύπρο ». Από 
τη στιγμή, δε, που σύμφωνα με τον Κανονισμό , με την έκδοση του πιστοποιητικού η 
απόφαση  του κράτους εκτελείται σε οποιαδήποτε χώρα  χωρίς οποιαδήποτε ενέργεια, είναι 
σημαντικό να αναγράφεται σ’ αυτό ειδικά για ένα τόσο σημαντι κό ζήτημα,  ο τόπος 
παράδοσης και παραλαβής της ανήλικης. Περαιτέρω, οι Αιτητές δεν προχώρησαν σε 
διόρθωση του πιστοποιητικού. Αποτελεί, επίσης, θέση της συνηγόρου της Καθ’ ης η 
αίτηση ότι δεν υπήρξε ηθελημένη παρακοή τ ου διατάγματος από την Καθ' ης η  αίτησ η 
εφόσον ήταν η ανήλικη που θέλησε να διακόψει την επικοινωνία στην πρώτη ημερομηνία, 
ενώ στη δεύτερη και πάλιν η ανήλικη αρνήθηκε να έχει επικοινωνία με τους Αιτητές.  
 
ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ  
 
Το νομικό πλαίσιο που αφορά το υπό εκδίκαση θέμα καθορίζεται στο άρθρο 42  του 
Ν.14/60 το οποίο έχει, ως ακολούθως : 
 
«42. Τηρoυμέvoυ oιoυδήπoτε διαδικαστικoύ καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov θα έχη εξoυσία 
vα εξαvαγκάζη εις υπακoήv πρoς oιovδήπoτε διάταγμα εκδoθέv υπ' αυτού, διατάττov ή 
απαγoρεύov τηv εκτέλεσιv oιασδήπoτε πράξεως,  διά πρoστίμoυ ή φυλακίσεως ή 
μεσεγγυήσεως πραγμάτωv. Και τo δικαστήριov δύvαται επιπρoσθέτως vα  επιδικάση εις τo 
πρόσωπov πρoς τo συμφέρov τoυ oπoίoυ εξεδόθη τo διάταγμα τoιoύτov πoσόv υπό μoρφήv 
απoζημιώσεως, ως τo δικαστήριov δύvαται vα θεωρήση πρέπov.  
 
Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε 
υπακοή σ' οπο ιοδήποτε διάταγμά του στις περι πτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική 
διαδικασία αλλά και στις περι πτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμέ νου 
ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί 
στη μη υπακοή διατάγματος ». 
 
Σίγουρα δεν έχει σημασία κατά πόσον ένα διάταγμα είναι διηνεκές ή αν είναι προσωρινό· 
σημασία έχει αν υπάρχει ή όχι συμμόρφωση με αυ τό.   
 
Όπως αναφέρθηκε και στη νομολογία  (Krasias  Shoe  v. Adidas  (1989) 1 AAΔ 750, 
Wunderlich  v. Παναγιώτου  (1999) 1 ΑΑΔ 366), η πιο πάνω διάταξη  αποτελεί το 
ουσιασ τικό πλαίσιο ενώ το δικονομικό δίκαιο καθορίζεται από τη διάταξη Δ.42Α των 
9 
 
Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Για ό,τι αφορά το υπό εκδίκαση θέμα οι δύο πρώτες 
παραγράφοι της Δ.42Α παρατίθενται πιο κάτω : 
 
«1. Where any order is issued by any Court directing any act to be done or prohibiting the 
doing of any act there shall be endorsed by the Registrar  on the copy of it, to be served on 
the person required to obey it, a memorandum in the words or to the effect following:  
 
"If you, the within -named A.B., neglect to obey this order, by the time therein limited, you 
will be liable to be arrested and to hav e your property sequestered."  
2. An office copy of the order shall be served on the person to whom the order is directed. 
The service shall, unless otherwise directed by the Court or a Judge, be personal».  
 
Το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60) και Δ.42(Α) των Περί Πολιτικής 
Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί είναι οι σχετικές πρόνοιες που προσδιορίζουν τη 
δικαιοδοσία του Πρωτόδικου Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών ή νομ ικών 
για την παρακοή Διαταγμάτων. (Βλ. Krashias  Shoe  Factory  Ltd v. Adidas  
Sportschuhfabriken  Adi Dassier  KG (1989) 1Ε A.A.Δ. 750, Οικονομίδου ν. Ph. 
Economides  Estates  Ltd (1999) 1( B) A.A.1145, Μαυρονικόλα ν. Άντη Ξάνθου  (2011) 
1 Α.Α.Δ. 293 , Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου  (2003) 1 Α.Α.Δ. 1985 ). (Αναφ. Selenior 
Non-Metallics Lim. κ.ά. , Πολ. Αίτ. Αρ. 96/16, 13/9/16).  
 
Έχει υποστηριχτεί νομολογιακά (και αναφέρομαι ενδεικτικά στην υπόθεση Krasias  Shoe  
v. Adidas  (1989) 1 AAΔ 750 και στην υπόθεση Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου (2011) 1 ΑΑΔ 
293), ότι η παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου υποσκάπτει την απονομή της 
δικαιοσύνης και ότι  η συμμόρφωση προς τα διατάγματα αποτελεί θεμέλιο του κράτους 
δικαίου. Επίσης, στην υπόθεση  Δρόσος  Μιχαηλίδη  ν. Μιχαηλίδου  (2011) 1 ΑΑΔ 1007, 
έχει επισημανθεί ότι η παρακοή διατάγματος καταστρατηγεί τη βάση του συστήματος 
απονομής της δικαιοσύνης.  
 
Το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Αιτητή. Επισημάνθηκαν , επ’ αυτού, στην 
υπόθεση YUGOS FINANCE  κ.ά. v. HALEBAY  HOLD . Ltd (2013) 1 AAΔ 569, στις σελ. 577 -
578, τα ακόλουθα :  
 
«Το βάρος απόδειξης το φέρει ο αιτητής, ο οποίος και έχει την υποχρέωση να αποδείξει τα 
γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση του ( Krashias  Shoe  Factory  Ltd v. Adidas  
(1989) 1Ε Α.Α.Δ. 750 ). Όπως τονίστηκε ιδιαιτέρως στην πιο πάνω απόφαση, η έλλειψη 
10 
 
μαρτυρίας που να αποδεικνύει τα αμφισβητούμενα γεγονότα, καθιστά την ετυμ ηγορία του 
Δικαστηρίου ακροσφαλή και την όποια απόφασή του υποκείμενη σε ακύρωση ».  
 
Επίσης, στην πρόσφατη απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, στην 
υπόθεση Ν. Ιακώβου ν. Α. Γεωργίου , Έφ. Αρ. 4/14, 2/6/2017 στη σελ. 5, επαναλήφθηκε 
η ίδια νομική αρχή ότι: « Το αποδεικτικό βάρος το φέρει ο αιτητής, ο οποίος έχει την 
υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση του και να 
ικανοποιήσει το Δικαστήριο, στον απαιτούμενο βαθμό και στη διαπίστωση της βεβαιότητας 
της ενοχής του κα θ΄ου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ». 
 
Υπάρχει πλούσια νομολογία, ειδικότερα, επί του θέματος των προϋποθέσεων που πρέπει 
να πληρούνται για τη θεμελίωση του αδικήματος της μη συμμόρφωσης στο διάταγμα του 
Δικαστηρίου και δεν υπάρχει λόγος το Δικαστήριο να παραθέσει όλη αυτή τη σχετική 
νομολογία (σχετ. Μαρκίδης  (1991) 1 ΑΑΔ 4 01, Halil  v. Timur  (2005) 1 AAΔ 424). Αξίζει, 
όμως, να αναφερθεί ότι για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να επιληφθεί 
αιτήματος για παρακοή διατάγματος θα πρέπει να πληρούν ται οι προϋποθέσεις της Δ.42Α.  
 
Με βάση τις νομικές αρχές που τυγχάνουν εφαρμογής σε αιτήσεις παρακοής διατάγματος 
δικαστηρίου, πρέπει να συντρέχουν τα πιο κάτω:  
 
 α) η ύπαρξη διατάγματος του Δικαστηρίου  
 β) το διάταγμα πρέπει να φέρει τη σχετική οπισθογρ άφηση  
γ) πιστό αντίγραφο του διατάγματος θα πρέπει να επιδοθεί στον Καθ’ ου η 
αίτηση  
δ) να υπάρχει συμμόρφωση με τις πρόνοιες της υποπαραγράφου (2) του Κ.3 
Δ.42Α, δηλαδή η αίτηση παρακοής πρέπει να γίνει δια κλήσεως και πιστό 
αντίγραφο αυτής να επιδοθεί στ ον Καθ’ ης η αίτηση.  
 
Για να υπάρχει αστική καταφρόνηση σε διάταγμα του Δικαστηρίου απαιτείται όπως 
πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:  
 
α) επιβεβαίωση ότι οι όροι του διατάγματος είναι καθαροί και σαφείς .  
Όπως έχει νομολογηθεί, έ να διηνεκές ή παρεμπίπτον διάταγμα του 
δικαστηρίου θα πρέπει να είναι ακριβές και σαφές ώστε να γνωρίζει το 
11 
 
πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται τι ακριβώς οφείλει να πράξει ή να 
αποφεύγει να πράττει.   Ο σκοπός αυτής της απαίτησης είναι προφανής 
βασίζεται στη λογική ότι, εφόσον η παρακοή σε διάταγμα του δικαστηρίου 
είναι σοβαρό «αδίκημα» το οποίο τιμωρείται συνήθως με ποινή φυλάκισης, 
το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται θα πρέπει να γνωρίζει επακριβώς 
τι οφείλει να πράξει ή να αποφύγει.   Οποιαδήποτε αμφιβολία ή ασάφεια 
επενεργεί υπέρ του προσώπου προς το οποίον απευθύνεται το διάταγμα.  
(Π. Ιωάννου ( P.S. Sports ) ν. Κεντρική Τράπεζα Κύπρου , Πολ. Έφ. Αρ. 
245/2010, 8/7/16)  
 
Λόγω της οιονεί ποινικής φύσης τη ς διαδικασίας παρακοής σε δικαστικό 
διάταγμα, απαιτείται όπως το διάταγμα είναι σαφές ως προς το τι ζητείται 
από το καθ' ου η αίτηση πρόσωπο να πράξει, ώστε να υπάρξει 
συμμόρφωση.   Τόσο το λεκτικό του διατάγματος, όσο και οι όροι του, θα 
πρέπει να προσδιορ ίζονται με  ακρίβεια και σαφήνεια, ώστε ο κ αθ' ου η 
αίτηση να γνωρίζει επακριβώς τι έχει να αντιμετωπίσει.   (Linda  Elizabeth  
Wendling  κ.ά. ν. Eleri  Trading  Ltd, Πολ. Έφ. Αρ. 22/2010, 20/5/2014)  
 
β) θα πρέπει να φανεί ότι ο παραβάτης είχε σω στή γνωστοποίηση αυτών των 
όρων  
 
γ) θα πρέπει να αποδειχθεί ότι έχου ν παραβιαστεί από τον παραβάτη.  
 
Για να καταδειχθεί παρακοή, πρέπει να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση (« actus  
reus»), αλλά και η υποκειμενική υπόσταση (« mens  rea»), του αδικήματος της αστικής 
καταφρόνησης όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 42 του Νόμου αρ. 14/60.  ( YUGOS  
FINANCE  BV κ.ά., Πολ Αίτ. Αρ. 180/2009, 8/3/2013)  
 
Όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση Photiou  v HadjiF orados  (1988) 1 CLR 384, ενόψει 
του γεγονότος ότι στον Καθ’ ου η αίτηση σε αίτηση παρακοής διατάγματος είναι δυνατό να 
επιβληθούν  σοβαρές κυρώσεις αν βρεθεί ότι υπήρξε παράβαση εκ μέρους του, είναι 
επιτακτική η συμμόρφωση με τις πρόνοιες της Δ.42Α. Στην υπόθεση Δρόσος  Μιχαηλίδη 
ν. Μ. Μιχαηλίδου  ανωτέρω, έχει επισημανθεί ότι όλα τα ουσιαστικά και τυπικά εχέγγυα 
που αφορούν το επίδικο θέμα θα πρέπει να ικανοποιούνται. Επίσης, όπως τονίστηκε στη 
12 
 
Μαρκίδης (1991) 1 ΑΑΔ 401, στη σελ. 406, « Σε περιπτώσεις, όπως εδώ, που αφορο ύν 
την ελευθερία του πολίτη, οι δικονομικές διατάξεις που ρυθμίζουν τη διαδικασία πρέπει να 
τηρούνται αυστηρά και κατά γράμμα επί ποινή ακυρότητας της δικαστικής πράξης που 
ακολούθησε ». Περαιτέρω, στην υπόθεση Linda  Elisabeth  v. Eleri  Trading , Πολ.  Έφ. Αρ. 
22/10, 20/5/14, λέχθηκε ότι, εφόσον χαρακτηρίζεται η παρακοή διατάγματος ως οιονεί 
ποινικό αδίκημα, η απόδειξη του αδικήματος θα πρέπει να πληροί τους αυστηρούς 
κανόνες οι οποίοι έχουν τεθεί.  
 
Η αίτηση για παρακοή προσλαμβάνει το χαρακτήρα οιονεί κα τηγορίας και η απόδειξη της 
υπόκειται στους αυστηρούς κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος (βλ.  
Krashias  Shoe  Factory  v. Adidas (1989) 1 E AAΔ.750 , Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά  
(1993) 1 ΑΑΔ 309  και Wunderlich  κ.α. v. Παναγιώτου  (1999) 1 ΑΑΔ 366 ). (Linda  
Elizabeth  Wendling  κ.ά. ν. Eleri  Trading  Ltd, Πολ. Έφ. Αρ. 22/2010, 20/5/2014)  
 
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ  
 
Αυτό που ζητούν οι Αιτητές είναι την τιμωρία της Καθ’ ης η αίτηση η οποία, κατ’ ισχυρισμό 
τους, παρέβη τα διατάγματα του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ημερομ. 
25/1/16 και 4/8/16 σε δύο συγκεκριμένες περιπτώσεις, ήτοι στις 14/1/17 και στις 11/2/17.  
 
Το περιεχόμενο των αποφάσεων/ διαταγμάτων τα οποία επισυνάπτονται στην ένορκη 
δήλωση του Αιτητή 1 ως τεκμήρια 1 και 2, έχει ως ακολούθως:  
 
α) Απόφαση/διάταγμα υπ’ αριθμό 733/16, ημερομ. 25/1/2016:  
 
«Επιτρέπει προσωρινά στους αιτούντες να επικοινωνούν με την ανήλικη εγγονή 
τους και τέκνο της καθής Διώνη και υπο χρεώνει αντίστοιχα προσωρινά την  καθής 
μητέρα του να ανέχεται την επικοινωνία τους με αυτή ως εξής: 1) τηλεφωνικώς μία 
φορά ημερησίως, 2) κάθε δεύτερο και τέταρτο Σάββατο του μήνα από ώρα 17.00 
έως η ώρα 20.00, 3) κάθε πρ ώτη Κυριακή του μήνα από ώρα 17.00 έως ώρα 20.00, 
4) κατά τη διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς τα μεν 
έτη, που λήγουν σε μονό αριθμό, από ώρα 10.00 της 28ης Δεκεμβρίου μέχρι ώρα 
19.00 της 30ης Δεκεμβρίου, τα δε έτη, που λήγουν σε ζ υγό αριθμό, από ώρα 10.00 
της 3ης Ιανουαρίου μέχρι ώρα 19.00 της 5ης Ιανουαρίου, 4) κατά τη διάρκεια των 
εορτών του Πάσχα τα μεν έτη, που λήγουν σε μονό αριθμό, από ώρα 10.00 της 
Μεγάλης Δευτέρας μέχρι ώρα 19.00 της Μεγάλης Τετάρτης, τα δε έτη, που λήγουν 
σε μονό αριθμό, από ώρα 10.00 της Τρίτης της Διακαινησίμου μέχρι ώρα 19.00 της 
Πέμπτης της Διακαινησίμου και τέλος 5) κατά την περίοδο των θερινών διακοπών 
για χρονικό διάστημα επτά ημερών και ειδικότερα από ώρα 11.00 της 1ης Ιουλίου 
13 
 
μέχρι ώρα 11.00 της 8ης Ιουλίου τα έτη, που λήγουν σε μονό αριθμό και από ώρα 
11.00 της 1ης Αυγούστου μέχρι ώρα 11.00 της 8ης Αυγούστου τα έτη, που λήγουν σε 
ζυγό αριθμό.  
Απειλεί σε βάρος της καθής χρηματική ποινή  ύψους διακοσίων ευρώ (200 €), για 
κάθε περίπτωση που η καθής  ήθελε παρεμποδίσει την επικοινωνία των αιτούντων 
με την ανήλικη εγγονή τους, παραβιάζοντας τους, ως άνω, περί αυτή όρους. » 
 
β) Τροποποιηθέν διάταγμα επικοινωνίας το οποίο εκδόθηκε (εκ συμφώνου) 
μετά από αίτηση της Αιτήτριας  με αρ. 6098/2016, στις 4/8/2016:  
 
«ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΙ εν μέρει την υπ’ αριθμ. 733/2016 απόφαση αυτού του 
δικαστηρίου, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ως προς 
τα κάτωθι σκέλη της διατάξεώς της με την οποία επιτράπηκε προσωρινά στους ήδη  
καθ’ ων να επικοινωνούν με την ανήλικη εγγονή τους Διώνη και δη α) ως προς το 
υπ’ αριθμ 1 σκέλος της ανωτέρω διατάξεώς της που αφορά επικοινωνία των καθ΄ων 
με την ως άνω ανήλικη εγγονή τους τηλεφωνικώς μία φορά ημερησίως, 
περιορίζοντας την επικοινωνία αυτ ή κάθε Τρίτη και Πέμπτη από ώρα 21.30 έως ώρα 
22.00 και β) ως προς το υπ΄ αριθμ. 5 σκέλος της ανωτέρω διατάξεώς της που αφορά 
επικοινωνία των καθ΄ων με την ως άνω ανήλικη εγγονή τους κατά την περίοδο των 
θερινών διακοπών, μεταθέτοντας, μόνο καθόσον αφορά τ ις θερινές διακοπές του 
τρέχοντος έτους 2016, την επικοινωνία αυτή στο διάστημα από 22.8.2016 έως 
30.8.2016. » 
 
Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι  στις 7/11/2016,  οι πιο πάνω αναφερόμενες 
αποφάσεις /διατάγματα  έχουν τύχει εγγραφής στην Κύπρο για σκοπούς εκτέλεσης 
(Τεκμήριο 5 επί της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1).  
 
Οι Αιτητές κάνουν, επίσης, αναφορά στα πιστοποιητικά τα οποία έχουν εκδοθεί στη βάση 
του άρθρου 41 του ΕΚ 2201/2003 (Τεκμήρια 6 και 7 επί της ένορκης  δήλωσης του        
Αιτητή 1).  
 
Επειδή η Καθ’ ης η αίτηση εγείρει θέμα νομιμότητας του τρόπου έκδοσης των 
αναφερομένων πιστοποιητικών, το Δικαστήριο θα ενδιατρίψει πιο κάτω επ’ αυτού του 
θέματος.  
 
Τα όσα αφορούν στην αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων διαλα μβάνονται στο Κεφ. III 
του ΕΚ 2201/2003 (άρθρα 21 επόμ.) και οι διατάξεις των άρθρων 40 -45 του ΕΚ 2201/2003 
αφορούν στην εκτέλεση αποφάσεων που αφορούν, μεταξύ άλλων, στο δικαίωμα 
επικοινωνίας.  
 
14 
 
Ειδικότερα στο άρθρο 41 διαλαμβάνονται τα ακόλουθα:  
 
«Δικαίωμ α επικοινωνίας  
 
1. Εκτελεστή  απόφαση εκδιδόµενη σε κράτος µέλος για το δικαίωµα επικοινωνίας κατά  την 
έννοια του άρθρου 40 παρά γραφος 1 στοιχείο α), για την οποία έχει εκδοθεί πιστοποιητικό 
σύµφωνα µε την παράγραφο 2 στο κράτος µέλος προέλευσης, αναγνωρίζεται και εκτελείται 
σε άλλο κράτος µέλος χωρίς να απαιτείται κήρυξη εκτελεστότητάς της και χωρίς η 
αναγνώριση να µπορεί να προσβληθεί .  
 
Ακόµη και αν το εθνικό δίκαιο δεν προβλέπει την εκτελεστότητα απ' ευθείας εκ του νόµου, 
παρά ενδεχόµενη προσφυ γή, απόφασης µε την οποία αναγνωρίζεται δικαίωµα 
επικοινωνίας, το δικαστήριο προέλευσης µπορεί να κηρύξει την απόφαση εκτελεστή.  
 
2. Ο δικαστής προέλευσης εκδίδει το πιστοποιητικό  κατά την έννοια της παραγράφου 1 
χρησιµοποιώντας το έντυπο του οποίου το υπόδειγµα ανευρίσκεται στο παράρτηµα III 
(πιστοποιητικό σχε τικό µε το δικαίωµα επικοινωνίας), µόνο εφόσον:  
 
α) σε περίπτωση διαδικασίας ερήµην, το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή  άλλο ισοδύναµο 
έγγραφο έχει επιδοθεί ή  κοινοποιηθεί στον ερηµοδικήσαντα διάδι κο κανονικά και έγκαιρα 
ώστε να µπορεί να αµυνθεί ή, εάν έχει επιδοθεί ή κοινοποιηθεί χωρίς να πληρούνται αυτές 
οι προϋποθέ σεις, να διαπιστώνεται τουλάχι στον ότι ο διάδικος έχει δεχτεί την απόφαση 
κατά τρόπο µη επιδεχόµενο αµφισβήτηση,  
 
β) όλα τα ενδιαφερ όµενα µέρη είχαν δυνατότητα ακρόασης,  
 
και  
 
γ) έχει δοθεί στο παιδί η δυνατό τητα ακρόασης, εκτός αν η ακρό αση αντενδείκνυται 
λαµβανοµένης υπόψη της ηλικίας ή  του βαθµού ωριµότητάς του.  
 
Το πιστοποιητικό συµπληρώνεται στη γλώσσα της απόφασης.  
 
3. Εάν το δικαίωµα επικοινωνίας αφορά υπόθεση η οποία κατά το χρόνο έκδοσης της 
απόφασης έχει διασυνοριακό χαρακτήρα , το πιστοποιητικό εκδίδεται αυτεπαγγέ λτως όταν 
η απόφαση γίνει εκτε λεστή  έστω και προσωρινά. Εάν η κατάσταση αποκτά διασυνοριακό 
χαρακτήρα εκ των υστέρων, το πιστοποιητικό εκδίδεται κατόπιν αιτή σεως ενός των 
μερών .»  (Οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου)  
 
Περαιτέρω, στο άρθρο 47 αναφέρονται τα εξής:  
 
«Διαδικασία εκτέλεσης  
 
1. Η διαδικασία εκτέλεσης διέπεται από το δίκαιο του κράτους µέλ ους εκτέλεσης.  
 
2. Απόφαση που έχει εκδοθεί από δικαστήριο άλλου κράτους µέλους και έχει κηρυχθεί 
εκτελεστή  σύµφωνα µε το τµήµα 2 για την οποία έχει εκδοθεί πιστοποιητικό  σύµφωνα  µε 
το άρθρο 41 παράγραφος 1 ήτο άρθρο 42 παράγραφος 1 εκτελείται στο κράτος εκτέλεσης 
υπό τους αυτούς όρους σαν είχε εκδοθεί σε αυτό το κράτος µέλος .  
 
15 
 
Συγκεκριµένα, απόφαση για την οποία εκδίδεται πιστοποιητικό σύµφωνα µε το άρθρο 41 
παράγραφος 1 ήτο άρθ ρο 42 παρά γραφος 1 δεν µπορεί να εκτελείτα ι αν είναι ασυµβίβαστη 
µε µετα γενέστερη εκτελεστή  απόφαση .»   
 
(Οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου)  
 
Η συνήγορος της Καθ’ ης η αίτηση δεν αμφισβητεί ότι η ακολουθητέα διαδικασία ρυθμίζεται 
από τα πιο π άνω άρθρα, αλλά αμφισβητεί  τον τρόπο με το ν οποίο εγγράφησαν οι επίδικες 
αποφάσεις στην Κύπρο. Ειδικότερα, ότι οι αποφάσεις αναγνωρίστηκαν και κηρύχθηκαν 
ως εκτελεστές βασιζόμενες στα σχετικά πιστοποιητικά τα οποία εκδίδονται με βάση το 
άρθρο 41 και ότι εν ώ στις αποφάσεις αυτές δεν καθοριζόταν ο τόπος άσκησης του 
δικαιώματος επικοινωνίας « αυτό καθορίστηκε αποκλειστικά και μόνο από τους Αιτητές, 
κατά την έκδοση των σχετικών πιστοποιητικών οι οποίοι προσδιόρισαν ως τόπο 
παράδοσης και παραλαβής της ανήλικης τη ν οδό Παπακυριαζή 7 στη Θεσσαλονίκη ενώ 
γνώριζαν κατά την έκδοση των πιστοποιητικών του άρθρου 41, ότι η ανήλικη έχει συνήθη 
διαμονή στην Κύπρο ». 
 
Η πιο πάνω θέση της Καθ’ ης η αίτηση περί παρατυπίας στην έκδοση των πιστοποιητικών 
με βάση το άρθρο 41 και τ ης συνακόλουθης εγγραφής των αποφάσεων/διαταγμάτων στην 
Κύπρο δεν έχει επαρκώς στοιχειοθετηθεί και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για τους πιο 
κάτω λόγους:  
 
α) Οι επίδικες αποφάσεις, έστω εκδοθείσες στη δια δικασία των ασφαλιστικών 
μέτρων  (με τη δεύτερη απόφαση να εκδίδεται εκ συμφώνου) , εκδόθηκαν 
κατά νόμιμο τρόπο,  από το αρμόδιο κα θ’ ύλην και κατά τόπο δικαστήριο  
(Τεκμ. 1 στην ένορκη δήλωση των Αιτητών)  παράγουν έννομα 
αποτελέσματα και η εγγραφή τους καλύπτεται από τη διαδικασία που 
προβ λέπεται στο άρθρο 41.  
 
β) Η Καθ’ ης η αίτηση, όπως φαίνεται από τις επίδικες αποφάσεις, είχε 
εκπροσωπηθεί στη διαδικασία.  
 
γ) Έχουν εκδοθεί, δεόντως, τα πιστοποιητικά στο Κράτος προέλευσης που 
είναι η Ελλάδα, ως προβλέπεται στο άρθρο 41(1).  
 
16 
 
δ) Τα επίδικα πιστοποιητικά εκδόθηκαν από το Δικαστήριο που εξέδωσε τις 
αναφερόμενες αποφάσεις, νομότυπα, προβλέπεται στο άρθρο 41(2).  
 
Πληροφόρηση επί της εφαρμογής των διατάξεων του ΕΚ 2201/2003 μπορεί να αντληθεί 
από την απόφαση του ΔΕΕ στην Υπόθεση C-4/14,  Bohez  v. Wiertz , 9/9/2015, 
αποσπάσματα από την οποία παρατίθενται πιο κάτω:  
 
«43. Όπως υπογραμμίζεται στην αιτιολογική σκέψη 2 του κανονισμού 2201/2003, η 
αμοιβαία αναγνώριση των αποφάσεων περί δικαιώματος προσωπικής επικοινωνίας 
έχει χαρακτήρα προτεραιότητας στο π λαίσιο του δικαστικού χώρου της Ευρωπαϊκής 
Ένωσης. Οι αποφάσεις αυτές, επειδή λογίζονται ως ιδιαίτερα σημαντικές, υπάγονται 
σε ένα ειδικό καθεστώς. Πράγματι, ο κανονισμός 2201/2003 προβλέπει, στα άρθρα 
28, παράγραφος 1, και 41, παράγραφος 1, ένα απλοποιημέ νο καθεστώς 
εκτελέσεως , ή ακόμα και αυτόματο, το οποίο στηρίζεται στην αρχή της αμοιβαίας 
εμπιστοσύνης . 
 
47 Όπως σημειώθηκε στη σκέψη 35 της παρούσας αποφάσεως, η επίμαχη στην κύρια 
δίκη χρηματική ποινή έχει μόνον παρακολουθηματικό  χαρακτήρα σε σχέση με την 
κύρια υποχρέωση την οποία εξασφαλίζει, ήτοι την υποχρέωση του γονέα ο οποίος 
έχει την επιμέλεια του τέκνου να συνεργάζεται στην πραγμάτωση του δικαιώματος 
προσωπικής επικοινωνίας σύμφωνα με τους κανόνες που ορίζει το δικαστήριο τ ου 
κράτους προελεύσεως , το οποίο είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί της ουσίας.  
 
58 Όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 40 της παρούσας αποφάσεως, η σημασία του 
δικαιώματος αυτού, το οποίο είναι ουσιώδες για την προστασία του δικαιώματος του 
τέκνου, που προβλέπεται στο άρθρο 24, παράγραφος 3, του Χάρτη, να διατηρεί 
προσωπικές σχέσεις και απευθείας επαφές με τους δύο γονείς του, οδήγησε τον 
νομοθέτη της Ένωσης να προβλέψει ένα ειδικό καθεστώς για να διευκολύνει την 
εκτέλεση των σχετικών αποφάσεων. Το ως άνω καθεστώς σ τηρίζεται στην αρχή της 
αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών  ως προς τη δυνατότητα των 
εθνικών εννόμων τάξεών τους να παρέχουν ισοδύναμη και αποτελεσματική 
προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται σε επίπεδο Ένωσης, 
ειδικότερα με τ ον Χάρτη (απόφαση Aguirre  Zarraga , C-491/10 PPU, 
EU:C:2010:828, σκέψη 70), και αποκλείει κάθε μορφή αναθεωρήσεως της 
αποφάσεως του δικαστηρίου του κράτους προελεύσεως .» 
   
  (Οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου)  
 
Συνάγεται, λοιπόν, ότι ο Κανονισμός προβλέπει ένα απλουστευμένο τρόπο εγγραφής και 
εκτέλεσης αποφάσεων, βασιζόμενο στην αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, τρόπο τον 
οποίο νομότυπα ακολούθησαν οι Αιτητές, στην προκειμένη περίπτωση.  Φαίνεται, δε, να 
είναι ορθή  η θέση του συνηγόρου των Αιτητών ότι η αίτηση παρακοής αποτελεί το ν μόνο 
τρόπο εκτέλεσης διατάγματος που αφορά στη γονική μέριμνα ανηλίκου, εντός του δικαϊκού 
μας συστήματος.  
17 
 
Η Καθ’ ης η αίτηση παραπονείται ότι στις επίδικες αποφάσεις δεν αναφέρεται ο τόπ ος 
παράδοσης και παραλαβής ούτε ο τόπος άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας των 
Αιτητών με την ανήλικη. Αυτό είναι ορθό. Όμως καθίστατο σαφές ότι θα ασκείτο στον τ όπο 
διαμονής τους στην Ελλάδα. Όπως και ασκείτο από τους Αιτητές αυτό το δικαίωμα  μέχρι 
και τη μεταφορά της ανήλικης στην Κύπρο. Σημειώνεται, δε, ότι η πρώτη απόφαση 
εκδόθηκε στις 25/1/16.  
 
Παραπονείται, περαιτέρω, η Καθ’ ης η αίτηση ότι οι Αιτητές ενώ γνώριζαν ότι η ίδια 
βρισκόταν στην Κύπρο, προχώρησαν στην έκδοση των σχετικών πιστοποιητικών στ α 
οποία αναγράφεται ότι ο τόπος άσκησης της επικοινωνίας θα γίνεται στην προηγούμενη 
διεύθυνσή της στη Θεσσαλονίκη.  
 
Ούτε αυτό το παράπονό της είναι δικαιολογημένο. Η ίδια επέλεξε να φύγει από τη 
Θεσσαλονίκη και να έρθει στην Κύπρο την 1η/8/16, δηλαδή λίγε ς μέρες πριν την έκδοση 
του διατάγματος τροποποίησης με ημερομ. 4/8/16, χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε στην 
αίτησή της για τροποποίηση ούτε και να ενημερώσει σχετικά τους Αιτητές περί της 
μετακίνησής της. Αν κοινοποιούσε κατ’ εκείνο τον ουσιώδη χρόνο τη νέα τ ης διεύθυνση 
στην Κύπρο, τότε το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, ενδεχομένως, ν α έπραττε 
ανάλογα. Κατ’ αυτό λοιπόν το χρόνο, το δικαίωμα των Αιτητών μπορεί να είχε 
«διασυνοριακό χαρακτήρα» ως ορίζεται στο άρθρο 41(3) ανωτέρω, όμως δεν γνώριζε 
κανείς ότ ι η Καθ’ ης η αίτηση απέκτησε νέα διεύθυνση κατοικίας στην Κύπρο.  
 
Η β΄ πρόταση του άρθρου 41( 3) έχει τη δική της σημασία , αφού αν θεωρηθεί ότι η 
μετακίνηση της Καθ’ ης η αίτηση στην Κύπρο  έγινε μετά την έκδοση της απόφασης του 
Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης  ημερ. 4/8/16 , το σχετικό πιστοποιητικό δεόντως 
ζητήθηκε να εκδοθεί από τους Αιτητές ως «ενός εκ των μερών».  
 
Περαιτέρω, φαίνεται ότι η Καθ’ ης η αίτηση, για δικούς της λόγους δεν κοινοποίησε έγκαιρα 
τη νέα της διεύθυνση στην Κύπρο, με αποτέλεσ μα οι Αιτητές να την πληροφορηθούν μετά 
από το διορισμό ιδιώτη ερευνητή.  Επισημαίνεται, δε, ότι ενώ εγκαταστάθηκε από την 
1η/8/16 στην Κύπρο, κοινοποίησε επιστολή της προς τους Αιτητές με ημερομ. 22/8/16 
(Τεκμ. 3 επί της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1) στην οποία δεν τους πληροφορεί για τη 
νέα της διεύθυνση, αρκούμενη να αναφέρει ότι « τα ακριβή στοιχεία διαμονής μου θα σας 
18 
 
τα παράσχω τις επόμενες ημέρες με την ολοκλήρωση των σχετικών διαδικασιών 
εγκατάσταση ς μας … » 
 
Οι Αιτητές  αποτάθηκαν, δικαιωματικά, στο Δικαστήριο που έκδωσε τις ε πίδικες αποφάσεις 
και το Δικαστήριο , καθηκόντως, εξέδωσε τα σχετικά πιστοποιητικά ως διαλαμβάνεται στο 
άρθρο 41(2).  Αν η Καθ’ ης η αίτηση δεν συμφωνούσε με το περιεχόμενό τους θα μπορούσε 
να προβεί στις δέουσες ενέργειες για τη διόρθωσή τους, ως ο Κανονισμός προνοεί, 
πράγμα που μέχρι και σήμερα δεν έχει πράξει. Επί του δικαιώματος για προσφυγή για 
διόρθωση του άρθρου 43 διαλαμβάνονται τα εξής:  
 
«1. Το δίκαιο του κράτους µέλους προέλευσης εφαρµόζεται για πάσα διόρθωση του 
πιστοποιητικού.  
 
2. Η έκδοση του πιστοποιητικού σύµφωνα µε το άρθρο 41 παράγραφος 1 ήτο άρθρο 
42 παράγραφος 1 δεν είναι δεκτική καµίας προσφυγής . 
 
Συνεπώς, οι θέσεις της Καθ’ ης η αίτηση που αναφορικά με το νομότυπο της έκδοσης των 
πιστοποιητικών δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές, και συνακόλουθα οι συναφείς λόγοι 
ένστασης 5 και 6 απορρίπτονται.  
 
Ομοίως,  και ο 4ος λόγος ένστασης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός εφόσον δεν έχει 
καταδείξει η Καθ’ ης η αίτηση γιατί οι Αιτητές εμποδίζονται στην καταχώριση της παρούσας 
αίτησης παρακοής λόγω συμπεριφοράς τους και/ή διευθέτησης κ αι/ή συμφωνίας (εκτός 
αν εννοεί  ότι εξέδωσαν τα πιστοποιητικά του άρθρου 41 με ψευδείς παραστάσει ς, ως είναι 
ο ισχυρισμός της , πράγμα που δεν γίνεται αποδεκτό ως αναλύθηκε πιο πάνω).  
 
Ως 3ος λόγος ένστασης προβάλλεται η θέση ότι το διάταγμα είναι αναγνωριστικό και όχι 
προστατικό, γι’ αυτό και δεν μπορεί να εκτελεστεί.  
 
Παρόλο που η θέση αυτή δεν εξειδικεύεται στην ένορκη δήλωση της Καθ’ ης η αίτηση, 
αλλά ούτε και φαίνεται να γίνεται ειδική μνεία επ’ αυτού στη γραπτή αγόρευση της 
συνηγόρου της, αποδέχομαι ως θέμα νομικής αρχής ότι ένα αναγνωριστικό διάταγμα δεν 
μπορεί να επιφέρει την τιμωρία στον παραβάτη με βάση τη Δ.42. Σχετική απόφαση επ’ 
αυτού είναι η Πετράκη ν. Petraki  (2002) 1 ΑΑΔ 911.  
 
19 
 
Όμως, κρίνω, με βάση τα όσα  έχουν τεθεί ενώπιόν μου και ιδιαίτερα το περιεχόμενο των 
επίδικων διαταγμάτων αλλά και του περιεχομένου  των πιστοποιητικών τα οποία 
εκδόθηκαν με βάση το άρθρο 41, ότι τα διατάγματα αυτά είναι προστακτικά καθορίζοντας 
μάλιστα συγκεκριμένη ποινή σε περίπτωση παραβίασής τους.  Η φράση «υποχρεώνει» 
της Καθ’ ης η αίτηση στην απόφαση ημερομ. 25/1/16 ενισχύει αυτό το συμπέρασμα του 
Δικαστηρίου.  
 
Οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης, δηλαδή αρ. 1, 2 και 7, που αφορούν στην ισχυριζόμενη από 
την Καθ’ ης η αίτηση αδυναμία εκτέλεσης των επίδικων αποφάσεων, ότι δεν πληρούνται 
οι προϋποθέσεις του νόμου για την τιμωρία της Καθ’ ης η  αίτηση και ότι δεν υπήρξε 
ηθελημένη παρακοή, θα εξεταστούν ως ενιαία ενότητα εφόσον άπτονται αυτής ταύτης της 
απόδειξης των συστατικών στοιχείων των ισχυριζόμενων παρακοών.  
 
Αναφορικά με τις τυπικές προϋποθέσεις, η κρίση του Δικαστηρίου έχει ως ακολούθως:  
 
α) η ύπαρξη των επίδικων διαταγμάτων που εκδόθηκαν από το Μονομελές 
Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης δεν αμφισβητείται , ούτε και η νομιμότητά τους  
β) τα επίδικα διατάγματα έχουν εγγραφεί δεόντως, ως έχει ήδη κριθεί πιο πάνω  
γ) αντίγραφα των επίδικων διαταγμάτων έχουν επιδοθεί στην Καθ’ ης η αίτηση 
η οποία και παραδέχεται την επίδοσή τους  
δ) τα επίδικα διατάγματα δεν φέρουν τη σχετική οπισθογράφηση, για το λόγο 
ότι αυτά έχουν εκδοθεί από το Ελληνικό Δικαστήριο κατά το ισχύον στην 
Ελλάδα Δίκαιο . Εν πάση περιπτώσει,  η μη ύπαρξη της σχετικής 
οπισθογράφησης ουδόλως καθιστά αυτό μη υποκείμενο σε εκτέλεση όπως 
συνάγεται ευθέως από την απόφαση Δρόσος Μιχαηλίδης , ανωτέρω,  ως το 
ακόλουθο απόσπασμα:  
 
Σκοπός  της οπισθογράφησης  όπως  αναφέρθηκε  και στην Iberian  
Trust  Ltd v. Founders Trust  and Investment Co Ltd  πιο 
πάνω  - είναι «to call to the attention of the person ordered to do the 
act that the result of disobedience will be to subject him to penal 
consequences. ». Και στους  Borrie  & Lowe ´s: Law of Contempt  
- ανωτέρω  - σελ. 397, αναφέρεται  ότι: 
  
«... although there are authoritative forms of 
indorsements it has been held that the actual form 
of the indorsement does not matter provided its 
20 
 
effect substantially accords with the substance of 
the rule. » 
  
Μάλιστα, στο   σύγγραμμα του David  Bean : Injunctions  - 
ανωτέρω -, αναφέρεται στη σελ.88, ότι υπάρχει και διακριτική 
ευχέρεια στο Δικαστήριο να εφαρμόσει ένα διάταγμα ακ όμη και αν 
υπάρχει παράλειψη οπ ισθογράφησης. ( Sofroniou  v. Szigetti  
(1991) F.C.R 332).  
  
Οι συνήγοροι του εφεσείοντος παρέπεμψαν το Εφετείο στην 
παλαιά υπόθεση  Treherne  v. Dale  (1883) T. 2169, όπου λέχθηκε 
ότι: 
  
«His second objection was that the indorsement 
was not in a proper form, not being in the words 
given by Order XLI, rule 5, but in the old Chancery 
form.  The rule, however, does not provide that the 
indorsement must be in the words there mentioned 
but "in the words or to the effect following" and in 
my opinion this indorsement is to the effect 
mentioned in the rule. » 
  
Και εδώ, όπως εξηγήθηκε, η οπισθογράφηση ήταν « to the effect 
following », όπως προνοείται από τη  Δ.42Α  θ.1 και με επάρκεια 
έδινε το στίγμα της ενδεχόμενης ποινικής μεταχείρισης σε 
περίπτωση παράλειψης συμμόρφωσης από ε κάτερο των διαδίκων 
και αυτή είναι και η ουσία του πράγματος.  
 
ε) ο τύπος της αίτησης, ως γενομένη δια κλήσεως, είναι ο ορθός.  
 
Περαιτέρω, επί των προϋποθέσεων που αφορούν στη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της 
αστικής καταφρόνησης, η διαπίστωση του Δικαστηρίου είναι ότι:  
 
α) οι όροι των επίδικων διαταγμάτων  είναι σαφείς και καθαροί. Αυτό 
καταμαρτυρείται αφ’ ενός από τη μη αμφισβήτησή τους και αφ’ ετέρου από 
την αποδοχή και εφαρμογή τους πριν τη μεταφορά της ανήλικης στην Κύπρο 
(σχετ. Halin  v. Timour  κ.ά. (2005) 1 ΑΑΔ 424)  
 
β) η Καθ’ ης η αίτηση είχε , καθόλα , γνώση των όρων τω ν επίδικων 
διαταγμάτων. Η  πρώτη απόφαση εκδόθηκε με αίτηση των Αιτητών στα 
πλαίσια διαδι κασίας ασφαλιστικών μέτρων αφού ακούστηκε και η Καθ’ ης η 
αίτηση, και η δεύτερη απόφαση εκδ όθηκε μετά από καταχώριση σχετικής 
αίτησης από την Καθ’ ης η αίτηση με την οποία ζητούσε τη μείωση της 
21 
 
επικοινωνίας και με την οποία τροποποιήθηκε , σε μερική έκταση, το πρώτο 
διάταγμα του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης  
 
γ) δεν αμφισβητείται ότι τα διατάγματα έχουν παραβιαστεί, εφόσον κατά την 
πρώτη ημερομηνία της ισχυριζόμενης παρακοής η επικοινωνία δεν 
ολοκληρώθηκε ενώ κατά τη δεύτερη, δεν έλαβε καν χώρα η επικοινωνία.  
 
Με δεδομένη τη θέση της Καθ’ ης η αίτηση, όπως αποτυπώνεται στην παράγρ. 4 της 
γραπτής αγόρευσης της συνηγόρου της, ότι « Είναι λοιπόν παραδεκτό γεγονός το actus  
reus της υπό κρίση αίτησης αλλά αυτό που αμφισβητείται από την πλευρά της Καθ’ ης η 
αίτηση είναι το ηθελημένο της παρακοής », δεν βλέπω λόγο γιατί το Δικαστήριο να 
ενδιατρίψει  επί του θέματος. Γι’ αυτό λοιπόν, κρίνω ότι έχει αποδειχτεί το actus  reus των 
υπό κρίση παρακοών.  
 
Αυτό που απομένει, συνεπώς, προς κρίση, είναι το ηθελημένο ( mens  rea) ή όχι των 
ισχυριζόμενων παρακοών στις 14/1/17 και 11/2/17 ( Κώστα ν. Κώστα  (2003) 1 ΑΑΔ 269).  
 
Επ’ αυτού, στη σελ. 5 της απόφασης στην Ιακώβου , πιο πάνω, διαλαμβάνονται τα εξής:  
 
«Για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση σε διάταγμα του Δικαστηρίου, απαιτείται να 
αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή ( Halin  (ανωτέρω) και  Sazen  Fast Food  Ltd v. X. 
Λειβαδ. & Σία Λτδ κ.α.  (2006) 1(Α) Α.Α.Δ. 472 ).  Το ίδιο το αποτέλεσμα της ανυπακοής 
αφ΄ εαυτού, δεν αρκεί.   Θα πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του 
διατάγματος του Δικαστηρίου 
(Antonis  Mouzouris  & Another  v. Xylophaghou  Plantations  Ltd (1977) 1  C.L.R. 
287, Fairclough  & Sons  v. Manchester  Ship  Canal  Co. (No.2) (1897) Sol Jo 
225 και Borrie & Lowe's Law of Contempt, 2η έκδ.,  σ. 395 ». 
 
Αναφορικά με τη 14η/1/17, είναι παραδεκτό ότι η Καθ’ ης η αίτηση μετάφερε την ανήλικη 
στο συμφωνηθέντα χώρο με σκοπό την πραγματοποίηση της επικοινωνίας με τους 
Αιτητές. Ωστόσο, οι Αιτητές, δεν άσκησαν το δικαίωμά τους αυτό καθ’ όλο το συμφωνηθέν 
χρονικό δ ιάστημα αφού η επικοινωνία διακόπηκε. Οι Αιτητές αποδίδουν τη διακοπή αυτή 
στην Καθ’ ης η αίτηση η οποία καθόταν σε παρακείμενο τραπέζι απ’ αυτό που βρίσκονταν 
οι Αιτητές με την ανήλικη. Αντίθετα, η Καθ’ ης η αίτηση αποδίδει τη μη περάτωση του 
χρόνου επικο ινωνίας στην ίδια την ανήλικη.  
 
22 
 
Όσον αφορά την ισχυριζόμενη παρακοή για τις 11/2/17, η θέση της Καθ’ ης η αίτηση είναι 
ότι δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί η επικοινωνία κατ’ εκείνη την ημέρα λόγω του ότι 
η ανήλικη θα λάμβανε μέρος στην Καρναβαλίστικη εκδήλ ωση και ότι η ίδια η ανήλικη δεν 
επιθυμούσε την επικοινωνία κατ’ εκείνη την ημέρα.  
 
Δηλαδή, και στις δύο περιπτώσεις, προβάλλεται ως λόγος μη επίτευξης της επικοινωνίας , 
η άρνηση της ανήλικης προς τούτο. Γι’ αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να ενδιατρίψει και 
επ’ αυτού του θέματος. Επί τούτου, στη σελ. 7 της Ιακώβου , πιο πάνω, επισημάνθηκαν 
τα εξής:  
 
«Δεν είναι όμως αρκετή η αρνητική στάση και οι δηλώσεις του ανηλίκου, το ίδιο Δικαστήριο 
οφείλει να ενδιατρίψει και να διαπιστώσει τα αίτια μιας τέτοιας στάσης και απόφασης και 
κατά πόσο η άρνηση του μορφώθηκε εξ ιδίων ή ήταν αποτέλεσμα επηρεασμού από τον 
εφεσείοντα,  Κωνσταντίνου ν. Ξιούρου, Έφεση Αρ. 2/12, 9.5.2014:   
 
«Τα διατάγματα αυτά εκδίδονται κατά κύριο λόγο προς όφελος των ανηλίκων τέκνων 
εφόσον αναγνωρίζεται η μεγάλη σημασία της επικοινωνίας των ανηλίκων τέκνων και 
με τους δύο γονείς το υς, παρά το χ ωρισμό των γονέων. » 
 
Η δικαστική κατάληξη του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Ιακώβου , 
είναι ότι « … η ποιότητα της μαρτυρίας της εφεσίβλητης ήταν τέτοια που δεν επέτρεπε σε 
εξαγωγή ασφαλούς και ακλόνητου συμπεράσματος ηθελημένης παρακοής του 
διατάγματος και διάγνωσης ενοχής του εφεσείοντος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας », γι’ 
αυτό και παραμέρισε την πρωτ όδικη απόφαση περί καταδίκης του εφεσείοντα και της 
επιβληθείσας σ’ αυτόν ποινής.  
 
Τα γεγονότα, όμως, στην παρούσα υπό κρίση περίπτωση διαφοροποιούνται κατά πολύ 
από την υπόθεση Ιακώβου .  Στην Ιακώβου , το ανήλικο παιδί ήταν ηλικίας 15 χρονών, 
πρόσφερε μαρτ υρία στο Δικαστήριο και αντεξετάστηκε και αιτιολόγησε την άρνησή του να 
έχει επικοινωνία με τη μητέρα του ενώ στην παρούσα η ανήλικη είναι 10 χρόνων και οι 
αποφάσεις της μητέρας της την επηρεάζουν (π.χ. ήρθε μαζί της στην Κύπρο, τη μετάφερε 
στον τόπο της ά σκησης της επικοινωνίας κ.λπ.).  
 
Στην υπόθεση Ε. Κωνσταντίνου ν. Κ. Ξιούρου , Αίτ. Αρ. 3/2012, Δ.Ο.Δ., 9/5/2014 , η 
εφεσείουσα προέβαλε  την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης του Οικογενειακού 
Δικαστηρίου, με την οποία κρίθηκε ένοχη ηθελημένης παρακοής, σε διάταγμα το οποίο 
ρύθμιζε την επικοινωνία του εφεσίβλητου με τις ανήλικες θυγατέρες του, προβάλλοντας 
23 
 
διάφορους λόγους έφεσης που άπτοντ αν κυρίως της απόδειξης της επικαλούμενης 
παρακοής.  Το Δ.Ο.Δ. έκρινε ότι ο εφεσείων απέδειξε όλα τα συστατικά του αδικήματος, 
απόρριψε όλους τους λόγους έφεσης και επι κύρωσε την πρωτόδικη απόφαση.   
 
Ειδικότερα, επί της ισχυριζόμενης π αρακοής στις 11/2/17 , η Καθ’ ης η αίτηση  προβάλλει 
τον ισχυρισμό ότι είναι η ανήλικη που δεν επιθυμούσε την επικοινωνία κατ’ εκείνη την 
ημέρα, όμως αυτό το σημαντικό  γεγονός , κατά την κρίση του συνηγόρου των Αιτητών, δεν 
το έθεσε στην επιστολή του συνηγόρου της. Σχετικό απόσπ ασμα από την αντεξέτασή της 
παρατίθεται αυτούσιο πιο κάτω:  
 
  «E. Πες μας πού αναφέρεται στην εν λόγω επιστολή ότι η ανήλικη δεν επιθυμεί να έχει 
οποιανδήποτε επικοινωνία με τους Αιτητές εκείνην τη μέρα;   
  A. Έπρεπε να γράφει κάτι τέτοιο;   
  E. Αφού αυτό μας λες στην ένορκη σου δήλωση.   
  A. Στην ένορκη μου δήλωση είμαι πιο περιεκτική, νομίζω ότι οι επιστολές που 
ανταλλάζετε οι δικηγόροι μεταξύ σας είναι πολύ συγκεκριμένες και πολύ 
συγκεκριμένου τύπου και η προηγούμενη που μου αναφέρατε είναι πο λύ 
συγκεκριμένου τύπου επίσης, γι' αυτό και προσπαθείτε απ' ό, τι αντιλαμβάνομαι να 
εκμαιεύσετε και άλλα πράγματα, κανένα πρόβλημα κύριε Τσάρκατζιη.  
  E. Εγίνετ ε και δικηγόρος τώρα μάλιστα. Κυ ρία μου αυτό το πράγμα είναι γραμμένο ή 
όχι;  
  A. Ότι είναι γραμμένο το αντιλαμβάνομαι και το βλέπω.  
  E. Συμφωνείς μαζί μου ότι ο δικηγόρος σου τότε δεν ήρθε να μας πει αυτό που λες 
εσύ στην παράγραφο 32 της ένορκης σου δήλωσης ότι δεν επιθυμούσε η ανήλικη 
να έχει επικοινωνία με τους Αιτητές εκείνην τη μέρα, αλλά μας είπε κάτι άλλο, ό τι η 
ανήλικη έχει απλώς καρναβα λίστικη εκδήλωση ; Τίποτε άλλο, αυτό μας είπε. Εν 
τζιαμέ.   
  A. Είναι προφανές.  
  E. Μάλιστα. Αφού το είπες όμως κυρία μάρτυς που είναι πολλά σημαντικό η επιθυμία 
του παιδιού γιατί να μην το α ναφέρει ο δικηγόρος σου στην επιστολή του; Θεωρείς 
είναι ασήμαντο;  
  A. Προφανώς κύριε Τσάρκατζιη γι' αυτό άλλαξα δικηγόρο γιατί προφανώς ήταν 
ασήμαντο για εκείνον αλλά σημαντικό για μένα αυτήν τη στιγμή.  
 
Στη συνέχεια, στην αντεξέτασή  της, έδωσε μια άλλη εξήγηση ως το ακόλουθο απόσπασμα:  
 
  «E. Και σας λέω ήρθαν και σας είπαν οι άνθρωποι μέσω του δικηγόρ ου τους να 
έρθουμε στην καρναβα λίστικη εκδήλωση αφού το μωρό θα πάει καρναβά λι και 
αφού η θέση σας είναι ότι η ανήλικη δεν επιθυμούσε να παρευρεθούν, γιατί δεν 
μπήκατε καν στον κόπο να τους απαντήσετε αυτό το πράγμα ότι δεν επιθυμεί η 
ανήλικη να παρευρεθεί; Δεν τους απαντήσατε καν.   
   A. Μιλήσαμε τηλεφωνικά.»  
 
Ενώ στη συνέχεια ανάφερε  τα ακόλουθα:  
 
24 
 
  «A. Τι να σας πω; Νομίζω ότι αν μπούμε σε αυτήν τη διαδικασία θα χρειαστεί να 
γράφουμε τα πάντα από εδώ και στο εξής, δεν νομίζω ότι θα διευκολυνθεί κάποιος 
σ' αυτό ούτε εσείς ούτε το σεβαστό το Δικαστήριο, νομίζω ότι οι άνθρωποι μπορούν 
να συνεννοούνται και λ εκτικά πέραν από γραπτώς.  
  E. Πες μου εσύ πού  λες στην ένορκο σου δήλωση ότι εσείς είπατε το υ κυρίου Παυλίδη 
να μην έρθει εκείνην τη μέρα , η ανήλικη δεν επιθυμεί , πού το γράφετε στην ένορκη 
σας δήλωση;  
  A. Δεν το γράφει κύριε Τσάρκατζιη, με ρωτάτε όμως  τώρα και καλούμαι να σας 
απαντήσω και σας απαντώ.  
  E. Απλώς εσείς όταν κάνατε την ένορκη σας δήλωση αποφασίσατε να γράψατε εν 
μέρει κάποια πράγμα τα και εν μέρει τα αφήσατε επειδή ξέρατε ότι θα σας 
αντεξετάσω να τα πείτε εδώ προφορικά, έτσι;   
  A. Αυτό που λέτε δεν ισχύει σας το είπα και πριν λίγο και να σας το ξαναπώ, δεν 
μπορούν να γράφονται όλα κύριε Τσάρκατζιη , αν από αυτό καταλαβαίνετε ότι 
γράφουμε μερικώς αυτά που πρέπει να ενημερώσω τους συνεργά τες μου να 
γράφουν περισσότερα.»  
 
Η πιο πάνω επι σήμανση του συνηγόρου των Αιτητών είναι βάσιμη και γίνεται αποδεκτή 
από το Δικαστήριο. Όπως προκύπτει από την επιστολή του συνηγόρου της Καθ’ ης η 
αίτηση , ημερομ. 9/2/17  (Τεκμ. 11 στην ένορκη δήλωση των Αιτητών ) ως κώλυμα της 
πραγματοποίησης της επικοινωνίας στις 11/2/17, προβάλλεται η καρναβαλίστικη 
εκδήλωση και όχι η άρνηση της ανήλικης στην επικοινωνία. Η παράλειψη αυτή της Καθ’ 
ης η αίτηση την αφήνει εκτεθειμένη. Ενόψει της έντονης αντιπαράθεσης που έχουν οι  
διάδικοι μεταξύ τους (το παρόν Δικαστήριο έχει δικαστική γνώση εφόσον αρκετά θέματα 
των διαδίκων τέθηκαν ενώπιον του, έτυχαν εκδίκασης και εκδόθηκαν σχετικές αποφάσεις) 
η Καθ’ ης η αίτηση όφειλε να είναι σαφής και συγκεκριμένη επί του θέματος  και να μην  
προβάλει για πρώτη φορά στην ένορκη δήλωσή της την άρνηση της ανήλικης ως λόγο μη 
επίτευξης της επικοινωνίας. Παρατηρείται, δε, ότι ακόμα και μετά την αποστολή επιστολής 
ημερομ. 10/2/17 (Τεκμ. 12) εκ μέρους του συνηγόρου των Αιτητών για να παρευρεθούν οι 
Αιτητές στην καρναβαλίστικη εκδήλωση, ή να ασκήσουν το δικαίωμα επικοινωνίας του ς σε 
διαφορετικές ώρες, η Καθ’ ης η αίτηση δεν μπήκε καν στον κόπο να απαντήσει στην 
επιστολή αυτή.  
 
Κατ’ όμοιο τρόπο, αποδέχομαι τη θέση του συνηγόρου των Αιτητών ότι η μη ολοκλ ήρωση 
της επικοινωνίας κατά την 14/1/2017 δεν οφειλόταν στην ανήλικη αλλά στην ίδια την Καθ’ 
ης η αίτηση. Παρόλες τις προτροπές του συνηγόρου των Αιτητών (με επιστολή ημερομ. 
11/1/17, Τεκμ. 9 στην ένορκη δήλωση των Αιτητών) , στη συν άντηση η Καθ’ ης η αίτησ η 
απλά να παραδώσει το παιδί χωρίς την παρουσία τρίτων, αυτή προτίμησε να βρίσκεται σε 
παρακείμενο τραπέζι με την παρέα της που εκ των πραγμάτων ήθελε να ασκεί έλεγχο 
στην επικοινωνία. Φυσικό ήταν η  παρουσία της να επηρεάσει την ανήλικη, ενώ η Καθ’ ης 
25 
 
η αίτηση έπρεπε να προβεί σ’ όλες τις ενέργειες για να ετοιμάσει ανάλογα την ανήλικη για 
επικοινωνία και να απέφευγε να ήταν παρούσα κατά την πραγματοποίηση της 
συνάντησης.  
 
Η Καθ’ ης η αίτηση , στην προσπάθειά της να πείσει ότι είναι η ανήλικη που φέρει 
προσκό μματα για τη μη πραγματοποίηση της επικοινωνίας, π αραθέτει στην ένορκη 
δήλωση της διάφορους ισχυρισμούς και επισυνάπτει έγγραφα τα οποία προηγήθηκαν της 
έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων, τα οποία, εν πάση περιπτώσει, τέθηκαν ενώπιον του 
Μονομελούς Πρωτοδικ είου Θεσσ αλονίκης και έτυχαν αξιολόγησης ως εμφαίνεται από την 
οκτασέλιδη απόφαση στις 25/1/16 και στην εννιασέλιδη απόφαση στις 4/8/16. Η Δικαστής, 
μάλιστα, είχε συνέντευξη με την ανήλικη, αξιολόγησε τα όσα λέχθηκαν από αυτή και 
απέρριψε τις αιτιάσεις της  Καθ’ ης η αίτηση.  Αναφέρει, μάλιστα, στην παράγρ. 9 της 
ένορκης δήλωσής της, ότι : «Παραδέχομαι την παράγραφο 7 της ενόρκου δηλώσεως του 
κ. Παυλίδη. Διευκρινίζω δε, ότι οι λόγοι που με οδήγησαν να στραφώ στα δικαστ ήρια και 
να αιτηθ ώ την μείωση του δικαιώματος επικοινωνίας των Αιτητών, αφορούσαν 
αποκλειστικά την ανήλικη. » 
 
Το ηθελημένο ή όχι της παράβασης, θα αναζητηθεί μέσα από το σύνολο της ενώπιον του 
Δικαστηρίου μαρτυρικού υλικού, που έχει σχέση με τυχόν πράξεις ή παραλείψεις της  Καθ’ 
ης η αίτηση.  
 
Κατά την κρίση μου, τα όσα έχουν εκτεθεί πιο πάνω αλλά και οι πιο κάτω πράξεις και/ή 
παραλείψεις της Καθ’ ης η αίτηση υποδηλώνουν πρόθεση καταστρατήγησης των όρων 
των επίδικων διαταγμάτων.  
 
- Μετάφερε την ανήλικη στην Κύπρο εν αγνοία των Αιτητών, στους οποίους 
χορηγήθηκε με βάση διάταγμα, δικαίωμα επικοινωνίας.  
 
- Άλλαξε το συνήθη τόπος διαμονής της ανήλικης, όχι μόνο από μια πόλη της 
Ελληνικής Επικράτειας σε άλλη, αλλά σε άλλη χώρα.  
 
- Φαίνεται να διαμαρτύρεται η Καθ’ ης η αίτηση ότι στο πιστοποιητικό δεν 
αναγράφεται η νέα διεύθυνση της στην Κύπρο αλλά αυτή που είχε στη 
Θεσσαλονίκη. Αυτό  δεν βλέπω πώς θα διαφοροποιούσε  τα πράγματα. Σημασία 
26 
 
έχει ότι συμφωνήθηκε πού και πώς θα ασκείτο η επ ικοινωνία των Αιτητών στην 
Κύπρο, οι οπο ίοι, σημειωτέον, θα έρχονταν από τη Θεσσαλονίκη, και η οποία 
επικοινωνία την μεν πρώτη επίδικη ημερομηνία δεν ολοκληρώθηκε, τη δε δεύτερη 
δεν πραγματοποιήθηκε καν.  
 
- Ακόμα και να γίνει αποδεκτή η θέση της Καθ’ ης η αί τηση ότι στο πιστοποιητικό δεν 
θα έπρεπε να είχε εγγραφεί η προηγούμενη διεύθυνσή της στη Θεσσαλονίκη, 
επισημαίνεται ότι οι Αιτητές δεν αναφέρουν ότι πήγαν στη διεύθυνση που είχε η ίδια 
στη Θεσσαλονίκη, δεν βρήκαν αυτή ούτε και την ανήλικη και καταχώρισαν τις 
αιτήσεις παρακοής. Οι Αιτητές ήρθαν στην Κύπρο και προσπάθησαν να 
πραγματοποιήσουν την επικοινωνία ως αποτέλεσμα συνεννόησης μεταξύ τους ή 
μέσω των δικηγόρων τους.  
 
- Ακόμα κι αν θεωρηθεί ότι εντός της έννοιας «επιμέλεια» της ανή λικης 
περιλαμβάνεται και ο προσδιορισμός του τόπου  διαμονής της ανήλικης, και ότι η 
επικοινωνία των Αιτητών θα ασκείτο στον εκάστοτε τόπο διαμονής της Καθ’ ης η 
αίτηση, η Καθ’ ης η αίτηση είχε καθήκον, σε αυξημένο βαθμό, να γνωστοποιήσει 
έγκαιρα στους Αιτητές ότι πλέον δεν θα διέμ ενε στη Θεσσαλονίκη και να τους 
κοινοποιήσει τη νέα διεύθυνση στην Κύπρο αφού εκ των πραγμάτων ενδέχετο να 
κατηγορηθεί για παρακώλυση της εκτέλεσης του επίδικου διατάγματος 
επικοινωνίας.  
 
- Προβάλλει στην παράγρ. 12 της ένορκης δήλωσης τα ακόλουθα:  
 
«Επίσης θέλω να αναφέρω ότι οι Αιτητές, έχουν ασκήσει σωρεία μηνύσεων εναντίον 
μου, προβάλλοντας διάφορα ψευδή γεγονότα και τις οποίες διατηρούν μέχρι σήμερα 
σε ισχύ παρά το γεγονός ότι έχω μετακομίσει την Κύπρο με μοναδικό σκοπό να με 
εκφοβίσουν και να μου  στερούν την επιστροφή στην πατρίδα μου κατά τις περιόδους 
τω διακοπών. Όλες αυτές τις απειλές η ανήλικη τις λάμβανε, πράγμα που την 
οδήγησε αλλά και την οδηγούν μέχρι σήμερα να ασκεί επικοινωνία με τους Αιτητές, 
όχι γιατί το θέλει αλλά θεωρώντας ότι έτσι προστατεύει εμ ένα.» 
 
Επιρρίπτει, δηλαδή, η Καθ’ ης η αίτηση , κακοβουλία εκ μέρους των Αιτητών για τις 
μηνύσεις που αυτοί άσκησαν εναντίον της, καθιστώντας κοινωνό αυτών την 
ανήλικη η οποία ασκεί την επικοινωνία με τους Αιτητές  όχι γιατί το θέλει αλλά  για 
την προστασία της Καθ’ ης η αίτηση.  
27 
 
- Θεωρεί, η Καθ’ ης η αίτηση , την καταχώριση της κρινόμενης αίτησης ως κακόβουλη 
ενέργεια των Αι τητών, τη στιγμή που αυτό που επιζητούν οι Αιτητές είναι απλά να 
ασκούν το δικαίωμα επικοινωνίας τους το οποίο καθορίστηκε δικα στικώς. Συνεπώς, 
αυτό που αναφέρει στην παράγραφο 21 της ένορκης δήλωσής της, ότι όλες οι 
ενέργειες των Αιτητών « είναι ενδεικτικές της κακοβουλίας τους να διατηρούν 
ταυτόχρονα δικαστικές διαδικασίες εναντίον μου, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην 
Κύπρο, με μον αδικό σκοπό να με εκδικηθούν » καταδεικνύουν την αμφισβήτησή της 
στο δικαίωμα των Αιτητών για επικοινωνία και κατ’ επέκταση ασέβεια προς το 
δικαστικό διάταγμα αφού αυτό που επιδιώκουν οι Αιτητές είναι η εφαρμογή του 
διατάγματος.  
 
- Διατείνεται ότι υπάρχει νομ ικό κώλυμα στην εγγραφή των επίδικων αποφάσεων και 
κατ’ επέκταση στην εφαρμογή τους (παράγρ. 22 της ένορκης δήλωσής της) και 
θεωρώντας ότι αυτό αποτελεί ασπίδα της στη μη εφαρμογή του διατάγματος 
ωθείται στη μη εφαρμογή του.  
 
- Τα όσα, περαιτέρω, αναφέρει  στην παράγρ. 23 της ένορκης δήλωσής της ότι η 
αναφορά στο πιστοποιητικό της προηγούμενης διεύθυνσής της στη Θεσσαλονίκη, 
«καθιστά την εφαρμογή του διατάγματος αντικειμενικά αδύνατη » καταδεικνύουν τις, 
κατά οξύμωρο τρόπο, θέσεις  της επί της εφαρμογής του δ ιατάγματος δεδομένης 
της θέσης της, ως έχει εκτεθεί πιο πάνω, ότι στο πιστοποιητικό δεν έπρεπε να 
αναγράφεται η διεύθυνση της που είχε στη Θεσσαλονίκη.  
 
- Στην παράγρ. 24  της ένορκης δήλωσης, η Καθ’ ης η αίτηση  αναφέρει ότι κατόπιν 
δικής της πρότασης έδειξε «όλη την καλή της θέληση οι Αιτητές να έχουν 
επικοινωνία με την ανήλικη στην Κύπρο ως προέβλεπε το διάταγμα, ήτοι από 
Μεγάλη Δευτέρα μέχρι Μεγάλη Τετάρτη » ενώ στην παράγρ. 27 της ένορκης 
δήλωσής της αναφέρει ότι, παρόλο που οι Αιτητές κακόβουλα εξέδωσαν το  
πιστοποιητικό « επιτρέπω την επικοινωνία των Αιτητών με την ανήλικη κόρη μου ». 
Αγνοεί, φαίνεται, η Καθ’ ης η αίτηση  ότι είναι υπόχρεη να συμμορφωθεί με το 
επίδικο διάταγμα και πιστεύει πως το να δεικνύει «καλή θέληση» ή να «επιτρέπει 
την επικοινωνία» είναι  αρκετό.  
 
28 
 
- Η Καθ’ ης η αίτηση  φαίνεται να αμφισβητεί το εύ ρος των δικαιωμάτων που έχουν οι 
Αιτητές επί της ανήλικης, ως το ακόλουθο απόσπασμα από την αντεξέτασή της:  
 
«E. Κυρία μάρτυς αφού γνωρίζεις όπως μας είπες εκ των προτέρων πότε έχουν 
δικαίωμα επικοινωνίας οι Αιτητές με την ανήλικη και αφού θέλεις όπως λες 
και σέβεσαι τα διατάγματα γιατί προβαίνεις σε διευθετήσεις τις ώρες εκείνες 
σε σχέση με την επικοινωνία, σε σχέση  με το πρόγραμμα μάλιστα του 
παιδιού και δεν αφήνεις ελεύθερους τους Αιτητές να αποφασίσουν πώς θα 
ασκήσουν το δικαίωμα επικοινωνίας τους με την εγγονή τους;  
   A. Γιατί είναι παππούδες και δεν είναι πατέρες και επειδή έχουν παραβιάσει 
πολλές φορές τα δεδ ομένα που έχουμε ορίσει, έχουμε δώσει αρκετά 
δικαιώματα στο παρελθόν.»  
 
Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι παρόλο που ως εμφαίνεται από την 
απόφαση ημερομ. 4/8/16 (Τεκμ. 2 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή) η συνεδρίαση του 
Δικαστηρίου έγινε δημόσι α στις 20/7/16, αυτή «επιμελώς» δεν ανάφερε οτιδήποτε στο 
Δικαστήριο περί της ειλημμένης απόφασής της να εγκατασταθεί στην Κύπρο.  
 
Από τη γενικότερη στάση  της Καθ’ ης η αίτηση προς την τήρηση  του επίδικου διατάγματος, 
προκύπτει ότι δεν έχει συνειδητοποιήσει ούτε τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από 
τη φύση του επίδικου διατάγματος ούτε και τις επιπτώσεις από τη μη εφαρμογή του.  
 
Βασίστηκε σε αοριστολογίες για να αποφύγει τις συνέπειες της παρ ακοής του διατάγματος. 
Σχημάτισε την πεποίθηση ότι η ισχυριζόμενη απ’ αυτήν άρνησ η της ανήλικης θα την 
απάλλασσε  από τις δικές της ευθύνες και υποχρεώσεις. Η ανήλικη δεν είναι ούτε διάδικος 
στη διαδικασία ούτε και το επίδικο διάταγμα τη διατάσσει να προβεί  σε κάποια ενέργεια 
για εφαρμογή του επίδικου διατάγματος. Είναι οι διάδικοι που δεσμεύονται από το 
περιεχόμενό του.  Αναφέρει στην παράγρ. 14 της ένορκης δήλωσής της « έτσι, κατόπιν 
σκέψης αλλά και λαμβάνοντας υπόψη το συμφέρον του παιδιού μου, αποφάσισα να  
μετοικήσω στην Κ ύπρο ». Απόφαση η οποία λήφθηκε αυτόβουλα και χωρίς, ασφαλώς, τη 
γνώση των προσώπων που αντλούν δικαιώματα επί της ανήλικης με βάση δικαστικά 
διατάγματα.  
 
Με βάση τα πιο πάνω, αλλά και το σύνολο της μαρτυρίας, προκύπτει ότι η Καθ’ ης η αίτηση 
ήταν απρόθυμη να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Αυτή η απροθυμία της, όσο επιεικής κι 
αν κριθεί, εξομοιώνεται με πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος. Πρόθεση 
ηθελημένη. Αυτό αφορά και τις δύο επίδικες ημερομηνίες.  
29 
 
Η μαρτυρία των Αιτητών αναφορικά μ ε τις ισχυριζόμενες παρακοές γίνεται αποδεκτή, ενώ 
απορρίπτεται αυτή της Καθ’ ης η αίτηση.  Η Καθ’ ης η αίτηση απέτυχε να αποσείσει το δικό 
της βάρος απόδειξης στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι η μη συμμόρφωση προς το 
διάταγμα οφειλόταν στην ανήλικη. Επ’ αυ τού του τελευταίου, στην προτελευταία 
παράγραφο της υπόθεσης Ε. Κωνσταντίνου , ανωτέρω,  το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό 
Δικαστήριο  επεσήμανε τα ακόλουθα:  
 
«Σε περίπτωση που ο γονέας, που διατάσσεται να συμμορφωθεί με διάταγμα επικοινωνίας 
του ανήλικου τέκνου του με τον άλλο γονέα, προβάλλει κάποια δικαιολογία για τη μη 
συμμόρφωση του, το βάρος το έχει εκείνος που προβάλλει τη δικαιολογία να αποδείξει ότι 
αυτή είναι εύλογη, υπό τις περιστάσεις, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων.   Αυτό, αντίθετα με 
τον αιτητή που ισχ υρίζεται παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου,   ο οποίος θα πρέπει να 
αποδείξει τον ισχυρισμό του πέραν πά σης λογικής αμφιβολίας (Δέστε:  Nicholls v.  
Nicholls  (1996)  EWCA  Civ. 1271,  F v. M (2004)  EWHC  727 ( Fam), Re Jones  (2013)  
EWHC  2579 ( Fam) και S-C v. H-C  (2010)  EWCA  Civ. 21).» 
 
Περαιτέρω, γίνεται αποδεκτό ότι οι Αιτητές έχουν αποδείξει όλα τα συστατικά στοιχεία του 
αδικήματος καταστρατήγησης του επίδικου διατάγματος από την Καθ’ ης η αίτηση πέραν 
πάσης λογικής αμφιβολίας ( Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά  (1993)  1 ΑΑΔ 339) και η 
αίτηση γίνεται, συνακόλουθα, αποδεκτή. Έχει αποδειχθεί η υποκειμενική υπόσταση του 
αδικήματος ( Halin , ανωτέρω, Sazen  Food  v. Λειβαδιώτη  (2006) 1 ΑΑΔ 472).  Επί του 
θέματος της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος, στην πρόσφατη απόφαση 
Ιωαννίδη ν. Gastop  Boutique  Ltd κ.ά., Ποιν. Έφ. Αρ. 161/2014, 30/6/17, το Εφετείο στις 
σελ. 10 -11 αναφέρει τα εξής:  
 
«Όπως είναι θεμελιωμένο, για πολλά αδικήματα, τόσο η πρόθεση πρόκλησης 
κάποιου αποτελέσματος (intention), όσο και η αδιαφορία ή απερισκεψία  ως προς 
την πρόκληση κάποιου αποτελέσματος ( recklessness ), συνιστούν επαρκή 
υποκειμενική υπόσταση ( mens  rea) για επιβολή ποινικής ευθύνης (Δεστε: Smith  & 
Hogan ’s, Criminal  Law, 13η έκδοση, σελ. 118, παρ. 5.2.2 ).» 
 
Η συνήγορος της Καθ’ ης η αίτηση στη γραπτή αγόρευσή της (παράγρ. 25 -27), εγείρει  
θέμα παραβίασης του δικαιώματός της Καθ’ ης η αίτηση που απορρέει από το άρθρο 6 
της ΕΣΔΑ , με τον ισχυρισμό ότι στερήθηκε  του δικαιώματος για να αντεξετάσει τους 
Αιτητές. Τη θέση αυτή της ευπαίδευτου συνηγόρου της Καθ’ ης η αίτηση δεν ασπάζεται το 
παρόν Δικαστήριο. Τα δικαιώματα του κάθε διάδικου συναρτώνται και από  την 
απρόσκοπτ η εκδίκαση  της υπόθεσης και από τη φύση της επίδικης διαφορ άς που, στην 
30 
 
προκειμένη περίπτωση , αμφισβητείται η νομιμότητα της μεταφοράς της ανήλικης στην 
Κύπρο αφού παραβλάπτεται το δικαίωμα επικοινωνίας των Αιτητών με την ανήλικη 
σύμφωνα με διάταγμα Ελληνικού Δικαστηρίου.  Το παρόν Δικαστήριο ασκώντας τη 
διακριτική του ευχέρεια έκρινε ότι δεν ήταν δικαιολογημένο το αίτημα τ ης Καθ’ ης η αίτ ηση 
για αναβολή προκειμένου να καταχωρηθεί αίτηση για αντεξέταση των Αιτητών, η οποία θα 
οριζόταν σχεδόν ένα μήνα αργότερα,  για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί στο πρακτικό 
του Δικαστηρίου εφόσον αυτό υποβλήθηκε λίγο πριν την έναρξη της ακροαματικής 
διαδικα σίας και δεν τέθηκε σε προηγούμενο στάδιο, έστω και προφορικά. Εν πάση 
περιπτώσει, το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκε να χορηγήσει άδεια για καταχώριση 
αίτησης για έκδοση certiorari  με σκοπό τον παραμερισμό της απόφασης του  Δικαστηρίου 
(Αναφ . Ε. Α. Χασάπη  Πολ. Αίτ. Αρ. 87/2017 ημερ. 19/6/17 ). Αναφέρεται, όμως, ότι το 
παρόν Δικαστήριο έδωσε  το δικαίωμα στη συνήγορο της Καθ’ ης η αίτηση μετά το πέρας 
της αντεξέτασης της Καθ’ ης η αίτηση να υποβάλει, αν ήθελε, ερωτήσεις διευκρινιστικές 
υπό μορφή επανεξέτασης επί όσων τέθηκαν κατά την αντεξέταση και η συνήγορος 
ανάφερε ότι δεν είχε καμία ερώτηση.  
 
Ενόψει των πιο πάνω, όλοι οι λόγοι ένστασης απορρίπτονται.  
 
Η Καθ’ ης η αίτηση βρίσκεται ένοχη ηθελημένης παρακοής του επίδικου διατάγματος για 
τις ημερομηνίες 14/1/1 7 και 11/2/17.  
 
Τα έξοδα όπως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο 
θα είναι εναντίον της Καθ’ ης η αίτηση.  
 
 
 
 
 (Υπ.) ……………………………………  
                                     Σ.Α. Λιασίδης  
Πρόεδρος Οικογενειακού Δικαστηρίου  
/ΚΤ