Αριθµός  απόφασης  180/2012  
 
ΤΟ  ΕΦΕΤΕΙΟ  ΑΘΗΝΩΝ   
 
Τµήµα  9 ο  
 
Συγκροτήθηκε  από  τους  ∆ικαστές : ∆ηµήτριο  Τζιούβα , Πρόεδρο  Εφετών , Γεώργιο  Τρυφωνίδη  
και  Κωνσταντίνα  Μαυρικοπούλου  - Εισηγήτρια , Εφέτες , και  από  τη  Γραµµατέα  Όλγα  
∆όσχορη .  
 
Συνεδρίασε  δηµόσια  στο  ακροατήριό  του  στις  13 Οκτωβρίου  2011 για  να  δικάσει  την  υπόθεση  
µεταξύ :  
 
ΤΗΣ  ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ : O. ( Ο.) M. ( Μ.), κατοίκου  ................. Αττικής , η οποία  παραστάθηκε  στο  
ακροατήριο  του  ∆ικαστηρίου  τούτου  µε  την  πληρεξούσια  δικηγόρο  Γεωργία  Καρναχωρίτη .  
 
ΤΟΥ  ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ : Y. ( Γ.) K. ( Κ.) του  T. ( Τ.), κατοίκου  .................. Γαλλίας , ατοµικώς  και  
ασκούντος  την  γονική  µέριµνα  του  ανηλίκου  τέκνου  του  Λ.Μ.-Κ. (L.M.-K.), ο οποίος  
παραστάθηκε  µε  τον  πληρεξούσιο  δικηγόρο  Μάνο  Γαρδούνη .  
 
Ο αιτών , και  ήδη  εφεσίβλητος , µε  την  από  14 Μαΐου  2010 αίτησή  του , προς  το  Μονοµελές  
Πρωτοδικείο  Αθηνών , που  έχει  κατατεθεί  µε  αριθµό  101352/2010, ζήτησε  να  γίνουν  δεκτά  τα  
όσα  αναφέρονται  σʼ αυτήν .  
 
Το  ∆ικαστήριο  εκείνο  εξέδωσε  την  υπʼ αριθµ . 5921/2011 οριστική  του  απόφαση , µε  την  οποία  
δέχθηκε  την  αίτηση .  
 
Την  απόφαση  αυτή  προσέβαλε  η εκκαλούσα  ( καθʼ ης  η αίτηση ) µε  την  από  15 Ιουλίου  2011 
έφεσή  της  προς  το  ∆ικαστήριο  τούτο , που  έχει  κατατεθεί  µε  αριθµό  5145/2011.  
 
Η υπόθεση  εκφωνήθηκε  από  τη  σειρά  του  οικείου  πινακίου  και  συζητήθηκε  µε  την  αντέφεση  
που  άσκησε  ο εφεσίβλητος  δια  των  προτάσεών  του .  
 
Οι  πληρεξούσιοι  δικηγόροι  των  διαδίκων  αναφέρθηκαν  στις  προτάσεις  που  κατέθεσαν .  
 
ΜΕΛΕΤΗΣΕ  ΤΗ  ∆ΙΚΟΓΡΑΦΙΑ  ΚΑΙ   
ΣΚΕΦΤΗΚΕ  ΚΑΤΑ  ΤΟ  ΝΟΜΟ   
 
Επειδή  η αστική  διαφορά  από  τη  διεθνή  απαγωγή  παιδιών , για  την  οποία  προβλέπουν  οι  
διατάξεις  της  από  25-10-1980 Σύµβασης  της  Χάγης  για  τα  αστικά  θέµατα  απαγωγής  παιδιών , 
που  κυρώθηκε  µε  το  Ν. 2102/1992 « Κύρωση  ∆ιεθνούς  Σύµβασης  για  τα  αστικά  θέµατα  της  
διεθνούς  απαγωγής  παιδιών » και  του  υπʼ αριθ . 2201/27-11-2003 Κανονισµού  του  
Συµβουλίου  της  Ευρωπαϊκής  Ένωσης  για  τη  « διεθνή  δικαιοδοσία  και  την  αναγνώριση  και  
εκτέλεση  αποφάσεων  σε  γαµικές  διαφορές  και  διαφορές  γονικής  µέριµνας » δεν  είναι  
ασφαλιστικό  µέτρο  µε  την  έννοια  του  άρθρου  682 του  ΚΠολ∆  αλλά  για  λόγους  επιτάχυνσης  
της  διαδικασίας  εκδικάζεται  κατά  τη  διαδικασία  του  επείγοντος  χαρακτήρος  ( άρθρο  2 και  11 
παρ . 2 του  Ν. 2102/1992), που  κατά  τα  ισχύοντα  στην  Ελλάδα  είναι  η διαδικασία  των  
ασφαλιστικών  µέτρων  ( άρθρα  682 και  επ .), η οποία  ως  διαδικασία  επείγοντος  χαρακτήρα  
ανταποκρίνεται  στις  σχετικές  επιταγές  του  άνω  Κανονισµού  ( βλ . Χαρ . Απαλαγάκη : Οι  
ρυθµίσεις  του  Κανονισµού  2201/2003 « για  τη  διεθνή  απαγωγή  παιδιών », Αρµ . 2005, σελ . 
1015 και  επ . ιδίως  σελ . 1021 και  τις  εκεί  παραποµπές  στη  νοµολογία , Βούλγαρη : Η σύµβαση  
της  Χάγης  του  1980, ΝοΒ  38, σελ . 14 επ . ιδίως  21 και  22). Η σχετική  απόφαση  τέµνει  οριστικά  
τη  διαφορά  της  παράνοµης  διεθνούς  απαγωγής  παιδιών  η οποία  διαχωρίζεται  και  σαφώς  
διακρίνεται  για  την  αυτοτέλειά  της  µε  την  αντίστοιχη  διαφορά  της  υπόθεσης  της  επιµέλειας  
των  παιδιών  των  άρθρων  16 και  17 της  Συµβάσεως  ( ΟλΑΠ  754/1986 ΝοΒ  35. 380, ΑΠ  
1382/1995 Ελλ .∆νη  39. 540, Βαθρακοκοίλης  ΕΡΝΟΜΑΚ  Τοµ . Ε, Οικογ .∆ικ ., σελ . 973, ΕφΑΘ  
8468/2007 Ελλ .∆νη  2008.1697, ΕφΠατρ  697/2006 Αχ .Νοµ. 2007.204, ΕφΘεσ . 101/2006 Αρµ . 
2007. 609, ΕφΛαρ  613/2001 Ελλ .∆νη  2003. 511, Χαρ . Απαλαγάκη , ∆. 34. 650) και  υπόκειται  
συνεπώς  σε  έφεση  ( ΟλΑΠ  251/1986 ό.π., ΑΠ  1382/1995 ό.π. Κ. Παπαδόπουλου , Αγωγές  
Οικογενειακού  ∆ικαίου , έκδ . 2003 Τοµ . Βʼ, σελ . 309, Βαθρακοκοίλης  όπ .παρ . ΕφΘεσ  
3662/1996 Ελλ∆νη  38. 854). Εποµένως  η υπό  κρίση  από  15-7-2011 και  υπʼ αριθ . 5145/2011 
έκθεσης  καταθέσεως  έφεση  της  πρωτοδίκως  ηττηθείσας  καθʼ ης  η αίτηση  κατά  της  υπʼ αριθ . 
5921/2011 οριστικής  απόφασης  του  Μονοµελούς  Πρωτοδικείου  Αθηνών , η οποία  εκδόθηκε  
κατά  τη  διαδικασία  των  ασφαλιστικών  µέτρων  και  µε  την  οποία  έγινε  δεκτή  ως  κατʼ ουσία  
βάσιµη  η αίτηση  του  ήδη  εφεσίβλητου  µε  την  οποία  ζητούσε  να  επιστραφεί  στον  τόπο  της  
κύριας  και  συνήθους  διαµονής  της  στη  Γαλλία  η ανήλικη , αναγνωρισθείσα  θυγατέρα  που  
απέκτησε  µε  την  καθʼ ης  η αίτηση , διότι  η τελευταία  κατά  παράβαση  της  από  κοινού  άσκησης  
της  γονικής  εξουσίας , δηλαδή  χωρίς  τη  σύµφωνη  γνώµη  αυτού  ή τη  µετέπειτα  έγκρισή  του  και  
κατά  παραβίαση  του  δικαιώµατος  της  επιµέλειας  που  αυτός  είχε  από  το  νόµο  και  από  σχετική  
δικαστική  απόφαση  και  το  οποίο  ( δικαίωµα ) ασκούσε  πραγµατικά , µετέφερε  το  παιδί  το  
Νοέµβριο  του  έτους  2009 στην  Ελλάδα  και  έκτοτε  το  κατακρατεί  περαιτέρω  παράνοµα , είναι  
παραδεκτή  και  έχει  ασκηθεί  νοµίµως  και  εµπροθέσµως  ( άρθρα  495, 496 και  518 παρ . 1 του  
ΚΠολ∆ ). Έτσι  πρέπει  να  γίνει  τυπικά  δεκτή  και  να  ερευνηθεί  περαιτέρω  κατά  το  παραδεκτό  
και  βάσιµο  των  λόγων  αυτής , κατά  την  ίδια  ειδική  διαδικασία  κατά  την  οποία  εκδόθηκε  η 
εκκαλουµένη  απόφαση .  
 
Επειδή  κατά  το  άρθρο  690 παρ . 2 του  ΚΠολ∆  σε  υποθέσεις  που  αφορούν  ασφαλιστικά  µέτρα  
είναι  υποχρεωτική  η προαπόδειξη  και  αρκεί  η πιθανολόγηση  των  ισχυρισµών . Η εφαρµογή  
της  διάταξης  αυτής  όµως  ως  προς  τις  θεσπιζόµενες  δυνατότητες  του  δικαστηρίου  να  
αποφασίζει  µε  βάση  την  πιθανολόγηση  των  ισχυρισµών  των  διαδίκων  αποκλείεται  από  την  
ως  άνω  ∆ιεθνή  Σύµβαση  της  Χάγης  από  την  οποία  επιβάλλεται  στο  δικαστή  να  αποφασίζει  
επί  των  εν  λόγω  διαφορών  κατά  πλήρη  δικανική  πεποίθηση , που  σχηµατίζεται  µε  βάση  τους  
λοιπούς  κανόνες  που  διέπουν  τη  διαδικασία  αυτή  και  όχι  απλώς  µε  πιθανολόγηση , όπως  
συνάγεται  ιδίως  από  τις  διατάξεις  των  άρθρων  12-24 της  Σύµβασης , που  στις  προβλεπόµενες  
σε  αυτά  περιπτώσεις  κάνουν  λόγο  για  απόδειξη  ( και  όχι  απλώς  πιθανολόγηση ) των  
περιστατικών  που  αξιώνουν  για  την  εφαρµογή  τους  ( βλ . ΑΠ  1382/1995 ό.π.). Εποµένως  η 
εκκαλουµένη  απόφαση  που  αποφάνθηκε  µε  βάση  απλή  πιθανολόγηση  των  πραγµατικών  
περιστατικών  που  έγιναν  δεκτά  και  όχι  κατά  πλήρη  δικανική  πεποίθηση , εσφαλµένα  
εφάρµοσε  το  νόµο  και  ο συναφής  πρώτος  λόγος  της  έφεσης  είναι  βάσιµος .  
 
Κατά  τη  διάταξη  του  άρθρου  10 του  Κανονισµού  ( ΕΚ ) 2201/2003 « Σε  περίπτωση  παράνοµης  
µετακίνησης  ή κατακράτησης  του  παιδιού , τα  δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  στο  οποίο  το  
παιδί  είχε  τη  συνήθη  διαµονή  του  αµέσως  πριν  από  την  παράνοµη  µετακίνηση  ή κατακράτησή  
του  διατηρούν  την  αρµοδιότητά  τους  έως  ότου  το  παιδί  έχει  αποκτήσει  συνήθη  κατοικία  σε  
άλλο  κράτος  µέλος , και : α) κάθε  πρόσωπο , ίδρυµα  ή οργάνωση  που  έχει  δικαίωµα  επιµέλειας  
έχει  συγκατατεθεί  στη  µετακίνηση  ή κατακράτηση , ή β) το  παιδί  έχει  διαµείνει  σε  αυτό  το  άλλο  
κράτος  µέλος  για  περίοδο  τουλάχιστον  ενός  έτους  αφότου  το  πρόσωπο , το  ίδρυµα  ή 
οιαδήποτε  άλλη  οργάνωση  που  έχει  δικαίωµα  επιµέλειας  γνώριζε  ή όφειλε  να  γνωρίζει  τον  
τόπο  στον  οποίο  ευρίσκεται  το  παιδί  και το  παιδί  έχει  ενταχθεί  στο  νέο  περιβάλλον  του , 
συντρέχει  δε  µια  από  τις  παρακάτω  προϋποθέσεις : i) εντός  ενός  έτους  αφότου  ο δικαιούχος  
της  επιµέλειας  γνώριζε  ή όφειλε  να  γνωρίζει  τον  τόπο  στον  οποίο  ευρίσκεται  το  παιδί , δεν  έχει  
υποβληθεί  αίτηση  επιστροφής  ενώπιον  των  αρµόδιων  αρχών  του  κράτους  µέλους  στο  οποίο  
έχει  µετακινηθεί  ή κατακρατείται  το  παιδί , ii) έχει  ανακληθεί  αίτηση  επιστροφής  την  οποία  
υπέβαλε  ο δικαιούχος  της  επιµέλειας , και  δεν  έχει  υποβληθεί  νέα  αίτηση  εντός  της  
προθεσµίας  που  προβλέπεται  στο  σηµείο  i), iii) έχει  περατωθεί  υπόθεση  ενώπιον  δικαστηρίου  
του  κράτους  µέλους  στο  οποίο  το  παιδί  είχε  τη  συνήθη  διαµονή  του  αµέσως  πριν  από  την  
παράνοµη  µετακίνηση  ή κατακράτηση  κατ ' εφαρµογήν  του  άρθρου  11 παράγραφος  7, iv) τα  
δικαστήρια  του  κράτους  µέλους  στο  οποίο  το  παιδί  είχε  τη  συνήθη  διαµονή  του  αµέσως  πριν  
από  την  παράνοµη  µετακίνηση  ή κατακράτησή  του  έχουν  εκδώσει  απόφαση  για  επιµέλεια  
που  δεν  συνεπάγεται  την  επιστροφή  του  παιδιού ». Από  τη  διάταξη  αυτή , συνδυαζόµενη  µε  
εκείνη  του  άρθρου  11 παρ . 1 του  ιδίου  Κανονισµού  και  της  8 της  ως  άνω  Συµβάσεως  της  
Χάγης , που  εφαρµόζεται  συµπληρωµατικά , προκύπτει  ότι  σε  περίπτωση  µετακινήσεως  ή 
κατακρατήσεως  παιδιού , κατά  παραβίαση  του  δικαιώµατος  επιµέλειας , αρµόδια  να  διατάξουν  
την  επιστροφή  αυτού  είναι  τόσο  τα  δικαστήρια  του  τόπου  στον  οποίο  µετακινήθηκε  αυτό  ή τα  
δικαστήρια  της  κατοικίας  του  απαγωγέως , όσο  και  τα  δικαστήρια  του  τόπου  της  
προηγούµενης  συνήθους  διαµονής  του . Έτσι , εν  αντιθέσει  µε  τα  προβλεπόµενα  από  τις  
διατάξεις  του  άρθρου  12 παρ . 1 και  8 της  Συµβάσεως  της  Χάγης , οι  οποίες  για  τη  ρύθµιση  του  
ζητήµατος  της  επιστροφής  παρανόµως  µετακινηθέντων  παιδιών  καθιερώνουν  αποκλειστική  
δικαιοδοσία  και  αρµοδιότητα  των  δικαστηρίων  του  τόπου  της  µετακινήσεως  ή παρανόµου  
κατακρατήσεώς  των , ήδη , υπό  την  ισχύ  του  άνω  Κανονισµού , προβλέπεται  η κατʼ αρχήν  
παράλληλη  διατήρηση  της  διεθνούς  δικαιοδοσίας  του  δικαστηρίου  του  κράτους  της  
προηγούµενης  της  µετακινήσεώς  του  συνήθους  διαµονής  του  παιδιού , εφόσον  όµως  
συντρέχουν  οι  ακόλουθοι  προϋποθέσεις : 1) δεν  υπήρχε  συγκατάθεση  στη  µετακίνηση  του  
παιδιού  του  προσώπου  ή ιδρύµατος , που  έχει  δικαίωµα  επιµέλειας  επʼ αυτού , 2) δεν  έχει  αυτό  
αποκτήσει  συνήθη  κατοικία  σε  άλλο  κράτος  µέλος , 3) δεν  έχει  διαµείνει  το  παιδί  στο  άλλο  
κράτος  µέλος  για  περίοδο  τουλάχιστον  ενός  έτους  αφότου  ο δικαιούχος  της  επιµέλειας  
πληροφορήθηκε  τον  τόπο  µετακίνησης  ή κατακράτησής  του  και  επί  πλέον  εφόσον  δεν  
υποβληθεί  αίτηση  επιστροφής  του  ενώπιον  των  αρµοδίων  αρχών  του  κράτους  µέλους  στο  
οποίο  έχει  µετακινηθεί  ( Χαρ . Απαλαγάκη : Οι  ρυθµίσεις  του  Κανονισµού  ( ΕΚ ) 2201/2003 ό.π. 
σελ . 1020-1021, Γραµµατικάκη -Αλεξίου : Η διεθνής  απαγωγή  παιδιών  κατά  τη  Σύµβαση  της  
Χάγης  του  1980 σηµ . 4 σελ . 181, π.ρ.β.λ. ΕφΘεσ  3662/1996 Ελλ .∆νη  1997. 864).  
 
Κατά  το  άρθρο  2 στοιχ . 10 του  Κανονισµού  ( ΕΚ ) 2201/2003, που , κατά  το  προοίµιο  αυτού , 
έχει  ως  σκοπό  να  διασφαλίσει  την  άµεση  επιστροφή  των  παιδιών  που  µετακινήθηκαν  ή 
κατακρατήθηκαν  παράνοµα  σε  ένα  από  τα  κράτη -µέλη  της  Ε.Ε., ως  παράνοµη  θεωρείται  η 
µετακίνηση  ή κατακράτηση  παιδιού , εφόσον  α) έγινε  κατά  παράβαση  του  δικαιώµατος  
επιµέλειας  το  οποίο  κατά  το  στοιχείο  9 του  ιδίου  άρθρου  περιλαµβάνει  τα  δικαιώµατα  και  τις  
υποχρεώσεις  που  αφορούν  στη  µέριµνα  για  το  πρόσωπο  του  παιδιού  και  ιδίως  το  δικαίωµα  
καθορισµού  του  τόπου  διαµονής  του  και  είναι  αναγνωρισµένο  είτε  απευθείας  από  το  νόµο  είτε  
από  δικαστική  απόφαση  ή από  συµφωνία  που  ισχύει  σύµφωνα  µε  το  δίκαιο  του  κράτους  
µέλους  στο  οποίο  το  παιδί  είχε  τη  συνήθη  διαµονή  του  αµέσως  πριν  τη  µετακίνηση  ή 
κατακράτησή  του  και  β) το  δικαίωµα  αυτό  ασκεί  πραγµατικά  αποκλειστικά  ή από  κοινού  µε  
άλλους  κατά  τον  χρόνο  της  µετακίνησης  ή κατακράτησης  ή θα  είχε  ασκηθεί  κατʼ αυτόν  τον  
τρόπο  εάν  δεν  είχαν  επισυµβεί  τα  γεγονότα  αυτά . Κατά  το  άρθρο  11 στοιχ . 1, 2 και  4 του  
Κανονισµού , όταν  ένα  φυσικό  πρόσωπο , ίδρυµα  ή οργάνωση  που  έχει  δικαίωµα  επιµέλειας  
προσφεύγει  στις  αρµόδιες  αρχές  κράτους  µέλους  προκειµένου  να  εκδοθεί , βάσει  της  
Συµβάσεως  της  Χάγης , απόφαση  για  την  επιστροφή  του  παιδιού  το  οποίο  µετακινήθηκε  ή 
κατακρατήθηκε  παρανόµως  σε  κράτος  µέλος  διάφορο  του  κράτους  µέλους  όπου  είχε  τη  
συνήθη  διαµονή  του  πριν  από  την  παράνοµη  µετακίνηση  ή κατακράτηση , εφόσον  από  τη  
µετακίνηση  ή κατακράτησή  του  και  µέχρι  το  χρόνο  κατάθεσης  της  αίτησης  διέρρευσε  χρονικό  
διάστηµα  µικρότερο  του  έτους , η επιληφθείσα  αρχή  διατάσσει  την  άµεση  επιστροφή  του , κατά  
δε  την  παρ . 2 του  άρθρου  12 της  Συµβάσεως  της  Χάγης , που  εφαρµόζεται  συµπληρωµατικά , 
η άµεση  επιστροφή  πρέπει  να  διατάσσεται  ακόµη  και  µετά  την  πάροδο  του  έτους , εκτός  αν  
αποδειχθεί  ότι  το  παιδί  έχει  ήδη  προσαρµοστεί  στο  νέο  του  περιβάλλον . Περαιτέρω , κατά  το  
άρθρο  13 της  άνω  Συµβάσεως , δεν  δεσµεύεται  η δικαστική  ή διοικητική  αρχή  του  κράτους  στο  
οποίο  απευθύνεται  η αίτηση  να  διατάξει  την  επιστροφή  του  παιδιού , εφʼ όσον  το  φυσικό  ή 
νοµικό  πρόσωπο  ή η οργάνωση  του  αντιτίθεται  στην  επιστροφή  του  αποδεικνύει : α) ότι  το  
φυσικό  ή νοµικό  πρόσωπο  ή οργάνωση , που  είχε  τη  µέριµνα  του  προσώπου  του  παιδιού  δεν  
ασκούσε  ουσιαστικά  το  δικαίωµα  της  επιµέλειας  κατά  το  χρόνο  της  µετακίνησης  ή 
κατακράτησης  ή την  είχε  εγκρίνει  εκ  των υστέρων  ή β) ότι  υπάρχει  σοβαρός  κίνδυνος  η 
επιστροφή  του  παιδιού  να  το  εκθέσει  σε  φυσική  ή ψυχική  δοκιµασία  ή µε  οποιονδήποτε  άλλο  
τρόπο  να  το  περιαγάγει  σε  µια  αφόρητη  κατάσταση .  
 
Στην  προκειµένη  περίπτωση  από  τις  καταθέσεις  των  εξετασθέντων  µαρτύρων  ενώπιον  του  
Πρωτοβάθµιου  ∆ικαστηρίου , που  περιέχονται  στα  ταυτάριθµα  µε  την  εκκαλουµένη  απόφαση  
πρακτικά  συνεδρίασης  αυτού , τη  νοµότυπα  µετά  προηγούµενη  εµπρόθεσµη  κλήτευση  της  
εκκαλούσας  ληφθείσα  υπʼ αριθ . .../5-10-2011 ένορκη  βεβαίωση  στο  Γενικό  Προξενείο  της  
Ελλάδας  στη  … (βλ . σχ . υπʼ αριθ . ...../23-9-2011 έκθεση  επίδοσης  της  δικαστικής  
επιµελήτριας  στο  Πρωτοδικείο  Αθηνών  ∆.Ν.Κ.), τη  νοµότυπα  µετά  προηγούµενη  εµπρόθεσµη  
κλήτευση  του  εφεσιβλήτου  ληφθείσα  από  την  εκκαλούσα  µε  επίκληση  προσκοµιζόµενη  υπʼ 
αριθ . .../13-5-2011 ένορκη  βεβαίωση  ενώπιον  της  συµβολαιογράφου  Αθηνών  Α.Σ. ( βλ . σχ . 
υπʼ αριθ . ...../10-5-2011 έκθεση  επίδοσης  της  δικαστικής  επιµελήτριας  στο  Πρωτοδικείο  
Αθηνών  Α.Λ., καθώς  και  την  υπʼ αριθ . .../17-10-2011 ένορκη  βεβαίωση  ενώπιον  της  ίδιας  
συµβολαιογράφου  η οποία  λήφθηκε  νοµότυπα  στα  πλαίσια  της  παρούσας  δίκης  καθʼ 
υπόδειξη  του  δικαστηρίου  και  µετά  προφορική  ειδοποίηση  του  εφεσιβλήτου  που  
καταχωρήθηκε  στα  ταυτάριθµα  µε  την  παρούσα  απόφαση  πρακτικά  συνεδρίασης  του  
παρόντος  ∆ικαστηρίου , στην  οποία  ο εφεσίβλητος  δεν  αντέλεξε , η οποία  παραδεκτά  
λαµβάνεται  υπόψη , µολονότι  λήφθηκε  µετά  την  έκδοση  της  εκκαλουµένης  απόφασης  ( βλ . ΑΠ  
229/2002 Ελλ .∆νη  44. 132) και  από  όλα  ανεξαιρέτως  τα  νοµίµως  επικαλούµενα  και  
προσκοµιζόµενα  από  τους  διαδίκους  έγγραφα  που  εκτιµώνται  είτε  για  έµµεση  απόδειξη , είτε  
για  τη  συναγωγή  δικαστικών  τεκµηρίων , εκτός  από  την  υπʼ αριθ . .../30-12-2010 ένορκη  
βεβαίωση  ενώπιον  της  ίδιας  συµβολαιογράφου , για  την  οποία  δεν  υπάρχει  κλήτευση  του  
αντιδίκου , και  από  την  υπʼ αριθ . .../28-4-2011 ένορκη  βεβαίωση  στο  Γενικό  Προξενείο  της  
Ελλάδας  στην  …, την  οποία  προσκοµίζει  ο αιτών  - εφεσίβλητος , πλην  όµως  δεν  επικαλείται  
αυτή , αποδεικνύονται  τα  ακόλουθα  πραγµατικά  περιστατικά : Από  τη  σχέση  του  αιτούντος  και  
ήδη  εφεσιβλήτου  µε  την  καθʼ ης  η αίτηση  και  ήδη  εκκαλούσα  γεννήθηκε  στις  28-12-2005 στη  
Γαλλία  ένα  τέκνο , η L.M.C. ( Λ.Μ.Κ.). Το  εν  λόγω  τέκνο  αναγνωρίστηκε  και  από  τους  δύο  
γονείς  του  και  συνεπώς  η γονική  εξουσία  επʼ αυτού  ασκείται  από  κοινού  και  από  τους  δύο  
γονείς  κατά  πλήρες  δικαίωµα  σύµφωνα  µε  τα  οριζόµενα  στα  άρθρα  372 και  373 γαλλ .ΑΚ . Το  
ζήτηµα  της  από  κοινού  άσκησης  της  γονικής  εξουσίας  έχει  καθοριστεί  µε  την  υπʼ αριθ . 
../..../19-12-2008 εκτελεστή  απόφαση  του  ∆ικαστή  Οικογενειακών  Υποθέσεων  του  
δευτεροβάθµιου  ∆ικαστηρίου  της  … . Συγκεκριµένα , µε  την  απόφαση  αυτή  ορίστηκε  ότι  ως  
τόπος  κατοικίας  της  ανήλικης  είναι  η κατοικία  της  µητέρας , που  πριν  έλθει  στην  Ελλάδα  ήταν  
........................, όπου  ζούσε  το  τέκνο  και  παράλληλα  ότι  ο πατέρας  θα  έχει  υπό  την  
προστασία  του  το  τέκνο  σε  ορισµένα  χρονικά  διαστήµατα . Περαιτέρω , από  το  κείµενο  της  
ίδιας  ως  άνω  απόφασης  προκύπτει  ότι  οι  γονείς  γνωστοποίησαν  τη  συµφωνία  τους  κατά  τη  
διάρκεια  της  συζήτησης , ώστε  το  ανήλικο  τέκνο  να  µην  µπορεί  να  εγκαταλείψει  το  εθνικό  
έδαφος  της  Γαλλίας  χωρίς  τη  σύµφωνη  γνώµη  των  δύο  γονέων . Στις  13-11-2009 ο αιτών  στο  
πλαίσιο  της  άσκησης  του  δικαιώµατος  της  επικοινωνίας  του  µε  το  τέκνο  του  σύµφωνα  µε  την  
άνω  απόφαση , έπρεπε  να  παραλάβει  αυτό . Προσπάθησε  να  επικοινωνήσει  µε  την  καθʼ ης  η 
αίτηση  - εκκαλούσα  πλην  όµως  αυτό  στάθηκε  αδύνατον . Στη  συνέχεια  πληροφορήθηκε  ότι  
αυτή  είχε  φύγει  οριστικά  στην  Ελλάδα  µε  το  τέκνο  τους  στις  12-11-2009. Την  ίδια  ηµέρα , 
δηλαδή  στις  13-11-2009, ο αιτών  υπέβαλε  µήνυση  σχετικά  µε  το  περιστατικό  της  
αποµάκρυνσης  του  τέκνου  από  τον  τόπο  της συνήθους  διαµονής  του  που  είναι  η Γαλλία . 
Έκτοτε , το  τέκνο  κατοικεί  µε  την  καθʼ ης  η αίτηση  - εκκαλούσα  στην  οδό  ............. αρ . .., στο  
..........., όπου  η τελευταία  συµβιώνει  µε  το  σύζυγό  της  Ε.Θ. Από  κανένα  στοιχείο  της  
δικογραφίας  δεν  αποδείχθηκε  ότι  η επιστροφή  του  τέκνου  µπορεί  να  το  εκθέσει  σε  φυσικό  ή 
ψυχικό  κίνδυνο  ή να  το  περιαγάγει  σε  αφόρητη  κατάσταση , όπως  ισχυρίζεται  η καθʼ ης  η 
αίτηση  - εκκαλούσα , απορριπτοµένης  της  ένστασης  κατʼ άρθρο  13 περ . βʼ της  άνω  Σύµβασης  
ως  ουσία  αβάσιµης , η οποία είχε  προβληθεί  πρωτόδικα  και  επαναφέρεται  µε  σχετικό  λόγο  
έφεσης . Εποµένως , η µετακίνηση  του  εν  λόγω  ανηλίκου  τέκνου  των  διαδίκων  από  τη  µητέρα  
του , καθʼ ης  η αίτηση  - εκκαλούσας , χωρίς  τη  σύµφωνη  γνώµη  ή µετέπειτα  έγκριση  του  
πατέρα  του , αιτούντος  - εφεσιβλήτου , ο οποίος  όπως  προαναφέρθηκε  ασκούσε  από  κοινού  
µε  την  καθʼ ης  - εκκαλούσα  τη  γονική  εξουσία  του  τέκνου  και  χωρίς  τη  συµφωνία  του  οποίου  
απαγορεύεται  ρητά  η έξοδος  του  τέκνου  από  τη  Γαλλία , είναι  αντίθετη  στο  δικαίωµα  της  
επιµέλειας  που  αυτός  έχει  από  το  νόµο  και  την  ως  άνω  δικαστική  απόφαση , το  οποίο  
(δικαίωµα ) ασκούσε  πραγµατικά  και  το  οποίο  περιλαµβάνει  ιδίως  το  δικαίωµά  του  να  
καθορίζει  µε  τον  τρόπο  που  προαναφέρθηκε  τη  συνήθη  διαµονή  του  τέκνου  και  άρα  η 
µετακίνηση  αυτή  και  η περαιτέρω  κατακράτηση  του  τέκνου  στην  Ελλάδα  από  την  καθʼ ης  η 
αίτηση  - εκκαλούσα  είναι  παράνοµες  κατά  την  έννοια  των  άνω  διατάξεων  της  Σύµβασης  της  
Χάγης . Εποµένως , δεν  συντρέχει  καµιά  από  τις  περιπτώσεις  που  παρέχουν  την  ευχέρεια  στο  
δικαστήριο  να  αρνηθεί  να  διατάξει  την  επιστροφή  του  παιδιού  στον  τόπο  της  συνήθους  
διαµονής  του  απορριπτοµένου  του  αιτήµατος  της  εκκαλούσας  περί  διεξαγωγής  νέας  
κοινωνικής  έρευνας  ως  κατʼ ουσίαν  αβασίµου . Με  τα  δεδοµένα  αυτά  πρέπει  η έφεση  να  γίνει  
δεκτή  και  ως  ουσία  βάσιµη , να  εξαφανιστεί  η εκκαλουµένη  απόφαση , απορριπτοµένης  µετά  
από  αυτά  της  αντεφέσεως  ως  άνευ  αντικειµένου , να  διακρατηθεί  η υπόθεση  και  εκδικαζόµενη  
κατʼ ουσίαν  να  γίνει  δεκτή  η υπό  κρίση  αίτηση  ως  κατʼ ουσίαν  βάσιµη  και  να  διαταχθεί  η 
επιστροφή  του  τέκνου  στον  τόπο  της  συνήθους  διαµονής  του  στη  Γαλλία , κατά  τα  οριζόµενα  
στο  διατακτικό  της  παρούσας . Τέλος  τα  δικαστικά  έξοδα  των  διαδίκων  πρέπει  να  
συµψηφιστούν  εν  όλω  µεταξύ  των  διαδίκων , διότι  η ερµηνεία  του  κανόνα  δικαίου  που  
εφαρµόστηκε  ήταν  ιδιαίτερα  δυσχερής  ( άρθρο  179 ΚΠολ∆, βλ . ΟλΑΠ  8/2002 ∆. 33. 642).  
 
ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ   
 
∆ικάζει  κατʼ αντιµωλία  των  διαδίκων .  
 
∆έχεται  την  έφεση  τυπικά  και  κατʼ ουσίαν .  
 
Εξαφανίζει  την  εκκαλουµένη  υπʼ αριθµ . 5921/2011 οριστική  απόφαση  του  Μονοµελούς  
Πρωτοδικείου  Αθηνών .  
 
Κρατεί  την  υπόθεση  και  δικάζει  επί  της  αίτησης .  
 
∆έχεται  αυτή .  
 
Υποχρεώνει  την  καθʼ ης  η αίτηση  να  επιστρέψει  το  ανήλικο  τέκνο  … στον  τόπο  της  κύριας  και  
συνήθους  κατοικίας  του  στη  Γαλλία  και  στον  πατέρα  αυτού , δηλαδή  τον  αιτούντα  στην  οδό  
............ (........) αριθ . .. στην  πόλη  .................. Γαλλίας  και   
 
Συµψηφίζει  τα  δικαστικά  έξοδα  µεταξύ  των  διαδίκων .  
 
Κρίθηκε  και  αποφασίσθηκε  στην  Αθήνα  στις  22 ∆εκεµβρίου  2011 και  δηµοσιεύθηκε  στο  
ακροατήριό  του , σε  έκτακτη  δηµόσια  συνεδρίαση , χωρίς  να  παρίστανται  οι  διάδικοι  και  οι  
πληρεξούσιοί  τους  δικηγόροι , στις  18 Ιανουαρίου  2012.