1. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 18 ΚΠολΔ δημιουργείται λόγος
αναίρεσης αν το δικαστήριο της παραπομπής δεν συμμορφώθηκε προς
την αναιρετική απόφαση. Ο αναιρετικός αυτός λόγος αναφέρεται σε
κάθε παράλειψη του δικαστηρίου της παραπομπής να συμμορφωθεί με
το νομικό ζήτημα που κρίθηκε από την αναιρετική απόφαση, το οποίο
μπορεί να ανάγεται είτε στο ουσιαστικό είτε στο δικονομικό δίκαιο.
Εξάλλου, από τη διάταξη του αυτού άρθρου 559 αρ. 16 ΚΠολΔ που ορίζει
ότι λόγος αναίρεσης παρέχεται αν το δικαστήριο κατά παράβαση του
νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο ή ότι υπάρχει
δεδικασμένο με βάση απόφαση που εξαφανίστηκε ύστερα από ένδικο μέσο
ή αναγνωρίστηκε ως ανύπαρκτη, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός προϋποθέτει
ότι το δικαστήριο, αυτεπαγγέλτως ή κατά πρόταση διαδίκου, ερεύνησε
περί της συνδρομής ή μη των προϋποθέσεων του δεδικασμένου και για το
λόγο τούτο δέχθηκε την ύπαρξη ή μη ύπαρξη αυτού ή δέχθηκε την ύπαρξη
δεδικασμένου με βάση απόφαση που εξαφανίστηκε ύστερα από ένδικο
μέσο (ΟλΑΠ 1339/1985). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο,
κατά το πρώτο τμήμα του, λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 18
ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη 538/2002 απόφαση του Εφετείου
Πειραιώς η πλημμέλεια, ότι αυτή δεν συμμορφώθηκε με τη 1024/2001
απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία α) αναιρέθηκε, διότι παρά το
νόμο κήρυξε απαράδεκτο, η 83/2000 απόφαση του ίδιου δευτεροβάθμιου
Δικαστηρίου που είχε απορρίψει ως απαράδεκτη την έφεση (προσφυγή)
των αναιρεσειόντων κατά της 1972/1999 απόφασης του Μονομελούς
Πρωτοδικείου Πειραιώς και β) παραπέμφθηκε η υπόθεση για περαιτέρω
εκδίκαση στο ίδιο εφετείο, συγκροτούμενο από δικαστές άλλους από
εκείνους που εξέδωσαν την αναιρεθείσα απόφαση. Ο λόγος αυτός, κατά το
τμήμα του τούτο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει
από την προσβαλλόμενη 538/2002 απόφαση, το δικαστήριο της ουσίας
συμμορφώθηκε με την πιο πάνω 1024/2001 αναιρετική απόφαση και
δίκασε κατ` ουσία την υπόθεση.
Εξάλλου, ο ίδιος (πρώτος), κατά το δεύτερο τμήμα του, λόγος αναίρεσης
από το άρθρο 559 αρ. 16 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην
προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, ότι δέχθηκε πως υφίσταται
δεδικασμένο με βάση την ως άνω 83/2000 απόφαση που εξαφανίστηκε
με την ανωτέρω 1024/2001 αναιρετική απόφαση, είναι απορριπτέος
ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση. Τούτο δε, διότι από την
προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν
δέχθηκε την ύπαρξη δεδικασμένου με βάση την προαναφερόμενη 83/2000
απόφαση αυτού η οποία αναιρέθηκε με την ως άνω 1024/2001 απόφαση
του Αρείου Πάγου.
2. Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566
παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ, στο δικόγραφο της αναίρεσης πρέπει
να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική
πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την
προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν
και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο
άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση (ΟλΑΠ 32/1996).
Συνεπώς, ο πρώτος, κατά το τελευταίο τμήμα του, λόγος αναίρεσης,
κατά τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση κατέστη αναιρετέα και κατά
το εδάφιο 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και ο δεύτερος, κατά το τελευταίο
τμήμα του, λόγος αναίρεσης, κατά τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση
κατέστη αναιρετέα και κατά το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι
απορριπτέοι ως αόριστοι. Τούτο δε, καθόσον στα τελευταία αυτά τμήματα
των λόγων τούτων γίνεται απλώς αριθμητική μόνο επίκληση των εδαφίων
9 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ενώ με το περιεχόμενο των λόγων αυτών
δεν αποδίδεται συγκεκριμένη νομική πλημμέλεια της προσβαλλόμενης
απόφασης από εκείνες που αναφέρονται στα εν λόγω εδάφια.
3. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 9 τελευταία περίπτωση, του
ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο αναιρετικός λόγος από την περίπτωση αυτή
ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας άφησε αδίκαστη, όχι οποιαδήποτε
αίτηση των διαδίκων που υποβλήθηκε στη διάρκεια της δίκης, αλλά μόνο
εκείνη που αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης. Τέτοια όμως αίτηση
δεν αποτελούν οι ενστάσεις ή αντενστάσεις ή οι αρνητικοί ισχυρισμοί
των διαδίκων και συνεπώς η παράλειψη του δικαστηρίου της ουσίας
να απαντήσει επ` αυτών δεν θεμελιώνει τον προαναφερόμενο λόγο
αναίρεσης, αλλά, ενδεχομένως, εκείνον (ως προς τις ενστάσεις και
αντενστάσεις) του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ. Κατά την έννοια, δηλαδή, της
ως άνω τελευταίας περίπτωσης του αριθ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγο
αναίρεσης ιδρύει η παντελής σιωπή του Δικαστηρίου της ουσίας και στο
αιτιολογικό και στο διατακτικό της απόφασής του επί αυτοτελούς αίτησης
του διαδίκου, στην έννοια δε της αυτοτελούς αίτησης περιλαμβάνεται και η
έφεση κατά απόφασης. Συνεπώς ο δεύτερος, κατά τα υπό στοιχ. β` και γ`
τμήματά του, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η από το άρθρο
559 αρ. 9 ΚΠολΔ αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, αντίστοιχα, 1)
δεν αποφάνθηκε και άφησε αδίκαστη την ένσταση των αναιρεσειόντων
«μη καθορισμού δια της αποφάσεως του Εφετείου Παρισίων ποσοστού
δικαιωμάτων των αντιδίκων (τους) ως κληρονόμων του... και ποσοστού
ευθύνης (των αναιρεσειόντων), ως κληρονόμων του... » και 2) δεν
αποφάνθηκε και άφησε αδίκαστο τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων ότι
«δεν παρέστησαν δια πληρεξουσίου, όπως ο νόμος ορίζει, η πλειοψηφία
των μερίδων των δήθεν δικαιούχων της απαιτήσεως που αναφέρεται στην
απόφαση του Εφετείου Παρισίων κατά τας περί κοινωνίας διατάξεις του
άρθρου 480 ΑΚ, αφού μόνον ο εκ των αντιδίκων (τους)... νομιμοποιήθηκε
στις δίκες που διεξήχθησαν εις Πρωτοδικείον, Εφετείον και ΑΠ, των λοιπών
αντιδίκων (τους) μη προσαγαγουσών πληρεξούσιο δια τη νομιμοποίηση
παράστασης του πληρεξουσίου τους δικηγόρου σε όλα τα στάδια της δίκης
(Πρωτοδικείον, Εφετείο, Άρειο Πάγο), οπότε ελλειπούσης της πλειοψηφίας
των μερίδων, κακώς και παρανόμως παρέστησαν και διεξήχθη η όλη
δίκη και ελλείψει νομιμοποιήσεως, έπρεπε να απορριφθεί η αίτηση των
αντιδίκων (τους)» είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος. Τούτο
δε, διότι αφενός από το δικόγραφο της προσφυγής ανακοπής (έφεσης)
των αναιρεσειόντων, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση,
προκύπτει ότι στους λόγους του δικογράφου της υπόψη προσφυγής
ανακοπής, με τους οποίους παραπονούνται κατά της πρωτόδικης
απόφασης για τους αναφερόμενους σε καθένα από τους λόγους αυτούς
συγκεκριμένους ισχυρισμούς δεν περιλαμβάνονται οι ανωτέρω, στα υπό
στοιχ. β` και γ` τμήματα του δεύτερου λόγου αναίρεσης, αναφερόμενοι,
κατά λέξη, ισχυρισμοί (ενστάσεις) και αφετέρου οι εν λόγω ισχυρισμοί
δεν είναι αιτήσεις που αποτελούν ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης. Εξάλλου,
ο ίδιος (δεύτερος) λόγος αναίρεσης, κατά τα υπό στοιχ. α`, δ` και ε`
τμήματα αυτού, με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση
οι από το άρθρο 559 αρ. 9 ΚΠολΔ πλημμέλειες, αντίστοιχα, α) ότι δεν
αποφάνθηκε «επί της ενστάσεως (των αναιρεσειόντων) εκκρεμοδικίας που
επιστηρίζεται σε εκδοθείσα προδικαστική απόφαση του Πολ. Πρωτ. Πειρ.
(αριθ. 2127/83) στην υπ` αριθ. 309/91-92 απόφαση του Πρωτοδικείου
Λιμπραβίλ Γκαμπόν Αφρικής (και) στην εκκρεμοδικία του Α.Π. της Γαλλίας,
όπου ασκήθηκε αναίρεση κατά της εφετειακής απόφασης που ζητείται η
περιαφή», β) ότι «δεν αποφάνθηκε και άφησε αδίκαστο τον περί αοριστίας
της αγωγής των αντιδίκων και αποφάσεως του Εφετείου Παρισίων
προβλήθέντα λόγο εφέσεως» και γ) ότι «δεν αποφάνθηκε και άφησε
αδίκαστο τον προβληθέντα λόγον εφέσεως (αυτών), αναφερόμενον στη
μη εκτελεστότητα της αλλοδαπής απόφασης του Εφετείου Παρισίων»,
είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Τούτο δε, διότι από την προσβαλλόμενη
απόφαση προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας αποφάνθηκε για τους
αντίστοιχους, σχετικούς, λόγους έφεσης, έκρινε αυτούς ως αβάσιμους και
απορριπτέους, με τη σκέψη ότι: «Ο ισχυρισμός των καθ` ων η αίτηση, περί
αοριστίας της αγωγής και της επίδικης απόφασης, καθώς και τα αιτήματα
για αναβολή της παρούσας δίκης, λόγω εκκρεμοδικίας και προκριματικού
ζητήματος, απαραδέκτως προβάλλονται στην παρούσα δίκη, καθόσον το
δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να εξετάσει τη νομική και ουσιαστική
βασιμότητα της απόφασης που ζητείται να κηρυχθεί
εκτελεστή (άρθρ. 34 Ν. 1814/1988). Τέλος, αβάσιμος και κατ` ακολουθίαν
απορριπτέος τυγχάνει ο ισχυρισμός των καθ` ων, ότι η ως άνω απόφαση
του Εφετείου των Παρισίων δεν είναι εκτελεστή στη Γαλλία λόγω του
ότι άσκησαν αναίρεση ενώπιον του Γαλλικού Αρείου Πάγου, καθόσον
σύμφωνα με το Γαλλικό δίκαιο η οριστική απόφαση του Εφετείου είναι
άμεσα εκτελεστή
».
4. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 20 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται
αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί
πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται
στο έγγραφο αυτό.
Όμως, η απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου, της οποίας ζητείται η κήρυξη
της εκτελεστότητας στην Ελλάδα, αποτελεί διαδικαστικό έγγραφο και όχι
έγγραφο υπό την έννοια του πιο πάνω άρθρου 559 αρ. 20 ΚΠολΔ και
γι` αυτό δεν υπόκειται σε παραμόρφωση, τυχόν δε παραμόρφωσή του
δεν συνιστά τον από την προαναφερόμενη διάταξη προβλεπόμενο λόγο
αναίρεσης. Με τον ίδιο (δεύτερο), κατά το πρώτο σκέλος του υπό στοιχ.
στ` τμήματος αυτού, λόγο αναίρεσης αποδίδεται η από το άνω άρθρο
559 αρ. 20 ΚΠολΔ πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι «Ενώ
κατά κόρον η απόφαση του Εφετείου Παρισίων αναφέρεται σε δήθεν
απαίτηση των αντιδίκων που προήλθε από την εμπορία των αδελφών...
εις... Αφρικής και εξ ουδενός στοιχείου της απόφασης του Εφετείου
Παρισίων δεν προκύπτει ότι επήλθε ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων
της περιοχής... Αφρικής στη Γαλλία, παρά ταύτα η αναιρεσιβαλλομένη
δέχεται ότι έγινε ρευστοποίηση στη Γαλλία και υπήρχαν τέτοια περιουσιακά
στοιχεία στη Γαλλία με συνέπεια να κριθούν αρμόδια τα δικαστήρια
της Γαλλίας». Ο από το ως άνω άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ λόγος αυτός
αναίρεσης είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος. Τούτο δε,
διότι η αναφερόμενη σ` αυτόν απόφαση του Εφετείου Παρισίων της
οποίας στην προκείμενη δίκη ζητήθηκε η κήρυξη της εκτελεστότητας, ως
διαδικαστικό έγγραφο, δεν αποτελεί έγγραφο υπό την έννοια του άρθρου
559 αρ. 20 ΚΠολΔ και έτσι δεν υπόκειται σε παραμόρφωση, τυχόν δε
παραμόρφωσή του δεν συνιστά τον από την προαναφερόμενη διάταξη
προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης. Επίσης, ο ίδιος (δεύτερος), κατά το
δεύτερο σκέλος του υπό στοιχ. στ` τμήματος αυτού, λόγος αναίρεσης με
τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559
αρ. 10 ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι, κατά τους αναιρεσείοντες, «χωρίς καμμία
απόδειξη δέχθηκε ότι οι αφοί Βασιλειάδη ήσαν κάτοικοι Γαλλίας», είναι
απορριπτέος ως αβάσιμος. Τούτο δε, καθόσον από την προσβαλλόμενη
απόφαση προκύπτει ότι «από όλα ανεξαιρέτως τα επικαλούμενα και
προσκομιζόμενα έγγραφα, καθώς και την υπ` αριθ. 95/23978/15-1-1997
απόφαση του Εφετείου των Παρισίων, αποδεικνύονται κατά την κρίση
του δικαστηρίου» τα γενόμενα απ` αυτήν δεκτά περιστατικά, μεταξύ των
οποίων και το ότι ο... (και όχι οι αφοί..., όπως αναφέρεται στον προκείμενο
λόγο αναίρεσης) ήταν κάτοικος Γαλλίας.
5. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ λόγος για αναίρεση
απόφασης επειδή δεν έχει νόμιμη βάση ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν
επαρκώς από τις παραδοχές της τα περιστατικά που είναι αναγκαία,
στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου περί της
συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που
εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την
εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές
αιτιολογίες σχετικά με το χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν
δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 1/1999).
Εξάλλου, από τη Σύμβαση Βρυξελλών του 1968 «για τη διεθνή δικαιοδοσία
και την εκτέλεση αποφάσεως σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις», η οποία
κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του Ν. 1814/1988 και ισχύει από 1-4-1989
και έχει εν προκειμένω εφαρμογή, οι προϋποθέσεις και η διαδικασία της
αναγνώρισης και εκτελεστότητας των αποφάσεων, που εκδίδονται σε
συμβαλλόμενο Κράτος, στην Επικράτεια άλλου κράτους διαγράφονται στα
άρθρα 25-49 αυτής. Οι διατάξεις αυτές της Σύμβασης υπερισχύουν στην
Ελλάδα έναντι του κοινού δικαίου, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του
ισχύοντος Συντάγματος. Περαιτέρω, κατ` εφαρμογή του άρθρου 34 παρ.
2 της Σύμβασης Βρυξελλών, στα άρθρα 27 και 28 αυτής απαριθμούνται
και μάλιστα περιοριστικώς οι λόγοι που αποκλείουν την εκτελεστότητα της
αλλοδαπής απόφασης, κατά το άρθρο δε 29 αυτής αποκλείεται ο έλεγχος
της ουσίας της αλλοδαπής απόφασης και συνεπώς εκτελεστός τίτλος
παραμένει η αλλοδαπή απόφαση και μόνο η ανάπτυξη της εκτελεστότητας
στην ημεδαπή επέρχεται από την κήρυξη της εκτελεστότητας με την
απόφαση ημεδαπού δικαστηρίου, το οποίο δεν λύνει τη διαφορά αλλά δίνει
τη δύναμη της εκτελεστότητας στην αλλοδαπή απόφαση. Στην προκείμενη
περίπτωση, με τον τρίτο και τελευταίο λόγο αναίρεσης, αποδίδεται η από
το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση,
ότι είναι πλήρως αναιτιολόγητη, διότι δέχθηκε ότι υποχρεώθηκαν οι
αναιρεσείοντες να καταβάλουν στους αντιδίκους τους με απόφαση του
Εφετείου Παρισίων διάφορα ποσά, χωρίς να αναφέρει ποιο είναι το ύψος
των ποσών τούτων, ποιοι είναι οι τυχόν δικαιούχοι, κατά ποιο ποσό ή
ποσοστό και ποιοι υπόχρεοι και κατά ποιο ποσοστό και δεν καθορίζονται
από την απόφαση κατά ποιο ποσοστό είναι δικαιούχοι οι αντίδικοί τους,
ποιο το ύψος της απαίτησής τους και ποιο το ποσό της ευθύνης, ή
ποσοστό ευθύνης τους για την πληρωμή της προβληθείσας παρ’ αυτών
απαίτησης. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος προεχόντως ως
απαράδεκτος, καθόσον η αναφερόμενη σ` αυτόν πλημμέλεια δεν έχει
ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αντικείμενο της οποίας είναι η
κήρυξη εκτελεστότητας της αλλοδαπής απόφασης (Εφετείου Παρισίων).
Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση
αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, που νικήθηκαν, να
πληρώσουν τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, κατά το σχετικό
αίτημα αυτών (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 22-10-2002 αίτηση των 1) ..., το γένος ..., 2) ...
και 3) ... ή..., για την αναίρεση της 538/2002 απόφασης του Εφετείου
Πειραίως.