ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ  
 
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ.  
                                                              Αρ. Γενικής Aίτησης : 302/2017  
 
Αναφορικά με τον Κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού 
Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου τ ης 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή 
δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και 
εμπορικές υποθέσεις  
και 
 
Αναφορικά μ ε την διαδικασία έκδοσης Ευρωπαϊ κής Διαταγής Πληρωμής, 
με αριθμό αρ. B17/1, που καταχωρήθηκε την 4/1/2017, ενώπ ιον του 
Εμπορικού Δικαστηρίου του Antwerp , Turnhout  Department , στο Βέλγιο 
(Commercial  Court  of Antwerp ), department  Turnhout , μεταξύ της 
BELGIAN  CORPORATE  FINANCE  ADVISORY  BVBA , ως Aιτήτρια 
(Claimant) και της LΕΑF TOBACCO  A. MICHAILIDES  (Cyprus ) PLC, ως 
Καθ’ ης η Αίτηση (Defendant)  
και  
 
Αναφορικά μ ε την διαδικασία έκδοσης Ευρωπαϊ κής Διαταγής Πληρωμής, 
με αριθμό αρ. B17/2, που καταχωρήθηκε την 4/1/2017, ενώπιον του 
Εμπορικού Δικαστηρίου του Antwerp , Turnhout  Department , στο Βέλγιο 
(Commercial  Court  of Antw erp), department  Turnhout , μεταξύ της 
BELGIAN  CORPORATE  FINANCE  ADVISORY  BVBA  – BCFA  CYPRUS  
BRANCH , ως Αιτήτρια (Claimant) και της LΕΑF TOBACCO  A. 
MICHAILIDES  (Cyprus ) PLC, ως Καθ’ ης η Αίτηση (Defendant)  
 
και 
Αναφορικά με την αίτηση μεταξύ:  
 
1. BELGIAN CORPO RATE FINANCE ADVISORY BVBA  
2. BELGIAN CORPORATE FINANCE ADVIS ORY BVBA – BCFA 
CYPRUS BRANCH        
        Αιτήτριες  
και 
   
1. LΕΑF TOBACCO A. MICHAILIDES (Cyprus) PLC  
2. KALMAN ESTATES LIMITED  
Καθ’ ων η αίτησ η 
  
 
 
 2 
Ημερομηνία:  14 Ιουνίου , 2019  
 
Εμφανίσεις:  
 
Για αιτ ήτριες:  Η κα Γ. Σεργίδου για Ευαγόρας Σεργίδης & Συνεργάτες  
Για καθ’ ων η αίτηση: κα Αιμ. Ευσταθίου για Ηλίας Νεοκλέους Δ.Ε.Π.Ε.  
 
 
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ  ΑΠΟΦΑΣΗ  
(σε σχέση με τα έξοδα της αίτησης)  
 
Η παρούσα αίτηση, εναρκτήρια και ενδιάμεση, αφορά μέτρα που 
λήφθηκαν στην  Κύπρο προς υποβοήθηση των δικαστικών διαδικασιών 
που ήταν σε εξέλιξη στο Βέλγιο μεταξύ των Αιτητριών και της Καθ’ ης η 
Αίτηση 1.  
 
Η δικαστ ική διαδικασία στο Βέλγιο αφορού σε απαίτηση των 
Αιτητριών εναντίον της Καθ’ ης η Αίτηση 1 για την είσπραξη 
συμφωνημέν ης αμοιβής για υπηρεσίες που είχαν προσφερθεί στο πλαίσιο 
συνεργασίας τους. Το συνολικό ποσό της απαίτησης τους κατά της Καθ’ 
ης η Αίτηση  1 ξεπερνούσε τις €400,000,00  μαζί με τους τόκους . 
 
Στη βάση του Ευρωπαϊ κού Κανονισμού 1215/2012  (Βρυξέλλες Ι),  
καταχ ωρήθηκε η παρούσα αίτηση με αποκλειστικό σκοπό την έκδοση 
ενδιάμεσου διατάγματος που να δεσμεύει το μοναδικό περιουσιακό 
στοιχείο της Καθ’ ης η Αίτηση  1, σύμφωνα με τις Αιτήτριες , το οποίο 
βρίσκεται στη ν Κύπρο.  Στην αντίθετη περίπτωση η διαδικασία ενώπιον 
των Βελγικών αρχών θα καθίστα το αναποτελεσματική και μάταιη.  
 
Οι δύο πλευρές συμφωνούν  τώρα  ότι οι  διαδικασίες στο Βέλγιο 
ολοκληρώθηκαν με την έκδοση αποφάσεων εναντίον της Καθ ’  ης η 
Αίτηση  1.  
 
Στις 1 8.03.2019 όταν η αίτηση ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου 
ορισμένη για οδηγίες ήταν η θέση της πλευράς των Αιτητριών ότι το 
 
 
 3 
παρόν Δικαστήριο  έχει την εξουσία να παρατείνει τη ν ισχύ του ενδιάμεσου 
προσωρινού  διατάγματος μέχρι το στάδιο της εκτέλεσης των Βελγικών 
αποφάσεων για να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα το υς. Για αυτό το 
ζήτημα επιφυλάχθηκαν να τοποθετηθούν οι δύο πλευρές σε 
μεταγενέστερο στάδιο.  
 
Κατά την  εμφάνιση στις 27.05.2019  ενώπιον του  Εφετείου  
αποσύρθηκε η Έφεση εναντίον απόφασης που δεν επέτρεψε την 
παρέμβαση ενδιαφερόμενου μέρους  στην διαδικασία  και κρίθηκε ότι θα 
ήταν δίκαιο όπως  μέρος μόνο  των εξόδων  επιδικάστηκαν  σε βάρος της 
εφεσείουσας  που ήταν το ενδιαφερόμενο μέρος που επιδίωκε την 
παρέμβαση του .  
 
Τώρα μετά την έκφραση της πρόθεσης εκ μέρους των εδώ 
Αιτητριών να αποσύρουν τις αιτήσεις τους εφόσον όπως δηλώθηκε οι 
διαδικασίες στο Βέλγιο ολοκληρώθηκαν  τέθηκε από πλευράς των Καθ’ ων 
η Αίτηση ζήτημα επιδίκασης υπέρ τους των εξόδων της διαδικασίας από 
την αρχή μέχρι και την απόσυρση των αιτήσεων, καθ’ ότι, όπως 
εισηγήθηκε η κα Ευσταθίου , είχαν θέσει ξεκάθαρους λόγους στην ένσταση 
τους στην αίτηση στη βάσει της οποίας εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα   
μονομερ ώς, ότι δηλαδή η αίτηση πάσχει εν τη γενέσει της και δεν θα 
έπρεπε να είχε εκδοθεί μονομερώς το προσωρινό διάταγμα. Από τη 
στιγμή που η αίτησ η αποσύρεται χωρίς το Δικαστήριο να ακούσει και τις 
δύο πλευρές και την επιχειρηματολογία των Καθ’ ων η Αίτηση  και να 
αποφασίσει κατά πόσο ήταν δικαιολογημένη ή όχι η αίτηση , είναι λόγος , 
κατά την εισήγηση της, ο οποίος  συνηγορεί υπέρ της διεκδίκησης εκ 
μέρους τους των εξόδων τους. Και αυτό μ άλιστα όταν επανειλημμένα το 
τελευταίο διάστημα είχαν ζητήσει την απόσυρση ή την απόρριψη τ ων 
αιτήσεων  λόγω του ότι είχε καταστεί η παρούσα διαδικασία  άνευ 
αντικειμένου ενόψει της περαίωσης των διαδικασιών στο Βέλγιο κ άτι που 
προκάλεσε τεράστια έξοδα και ταλαιπωρία στους Καθ’ ων η Αίτηση. Σε 
σχέση δε με την θέση της άλλης πλευράς ότι η διαδικασία αποσκοπούσε 
στην μη αποξένωση του επίδικου ακινήτου ανέφερε ότι αυτό πωλήθηκε με 
νόμιμη σύμβαση.  
 
 
 4 
 
Η κα Σεργίδου αφού απέσυρε την αίτηση και το προσωρινά 
εκδοθέν διάταγμα ενόψει του ότι οι διαδικασίες του Βελγικού Δικαστηρίου 
πλέον  έχουν ολοκληρωθεί , εισηγήθηκε ότι οι αποφάσεις αυτές επιδόθηκαν 
στην άλλη πλευρά μόλις στις 14.03.2019 που η επίδοση τους είναι 
προϋπόθεση που προβλέπ εται από τον Κανονισμό (ΕΕ 1215/12) 
Βρυξέλλες Ι μαζί με τη μετάφραση τους,  όπως προνοείται για σκοπούς 
εκτέλεσης. Εισηγήθηκε ότι για την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας 
προνοείται προθεσμία 60 ημερών από την απόφαση. Το ζήτημα ενώπιον 
του παρόντος Δικαστη ρίου τέθηκε για πρώτη φορά στις 25.02.2019. Ήταν 
περαιτέρω  η θέση της ότι η παρούσα αίτηση ως βοηθητική της 
διαδικασίας στο Βέλγιο καλώς καταχωρήθηκε και ήταν αναγκαία η 
δέσμευση του επίδικου ακινήτου μέχρι την ολοκλήρωση της. Και είχε 
καταστ εί αναγκαία ό ταν είχε διαφανεί ότι η Καθ’ ης η αίτηση επεδίωξε να 
αποξενώσει το επίδικο ακίνητο  που ήταν το μοναδικό της περιουσιακό 
στοιχείο . Το αποτέλεσμα  επιβεβαίωσε τους ισχυρισμού ς που στήριξαν την 
αίτηση που καταχωρήθηκε στα κυπριακά δικαστήρια,  ο χαρακτήρας της  
οποίας ήταν υποβοηθητικός ώστε να μην καταστούν οι δικαστικές 
αλλοδαπές δ ιαδικασίας αναποτελεσματικές. Επομένως , η εξέλιξη των 
πραγμάτων απέληξε σε  επιτυχία της αίτησης εφόσον εξυπηρέτησε τον 
σκοπό για τον οποίο είχε καταχωρηθεί με την επιτυχία και των 
διαδικασιών στο Βέλγιο εκ μέρους των Αιτητριών.  Γι’ αυτό και  εισηγήθηκε  
όπως το Δικαστήριο επιδικάσει μέρος των εξόδων σε βάρος της Καθ’ ης η 
Αίτηση , ήτοι τουλάχιστον μέχρι την 25.02.2019 ημερομηνία κατά την οποία 
ηγέρθη για πρώτη φορά το ζήτημα ενώπιον το υ Δικαστηρίου  καθ’ ότι ήταν 
αυτή που είχε προκαλέσει με τις ενέργειες της τη λήψη αυτών των μέτρων.      
 
  Το ζήτημα επομένως που απασχολεί τώρα το Δικασ τήριο είναι 
ποια διαταγή θα πρέπει να εκδώσει ως προς τα έξοδα που προκλήθηκαν 
στις δύο πλευρές . Το Δι καστήριο ενόψει της τροπής που πήρε η υπόθεση 
και της κατάληξης της, με την απόσυρση της αίτησης και του προσωρινού 
διατάγματος, δεν πρέπει να εμπλακεί επί της ουσίας της διαφοράς που 
είχε οδηγήσει στην καταχώρηση της αίτησης και της ένστασης. Απλά θα 
πρέπ ει να επισημάνω ότι με τα γεγονότα που είχαν τεθεί ενώπιον του είχε 
 
 
 5 
πειστεί και εξέδωσε προσωρινό διάταγμα το οποίο αποσκοπούσε στη 
διατήρηση του  Status  Quo ενός ακινήτου μέχρις ότου θα ολοκλ ηρώνονταν 
οι δικαστικές διαδικασίες που εκκρεμούσαν στο Βέλγιο.   
 
Συνοψίζοντας τα όσα λέχθηκαν σε σχέση με το ζήτημα προκύπτει 
ότι η πλευρά των Αιτητριών υποστηρίζε ι ότι η συμπεριφορά τ ων Καθ’ ων η 
αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου επιβάρυνε  με αχρείαστα έξοδα  τη 
διαδικασία, με πρόθεση την πρόκληση καθυστέρησης κάτι που  θα πρέπει 
να ληφθεί σοβαρά υπόψη κατ ά την άσκηση της διακριτικής  εξουσίας  του. 
Η πλευρά των Καθ’ ων η Αίτηση υποστηρίζει ότι η αίτηση έπασχε εν τη 
γενέσει της και δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα 
καθ’ ΄’ότι η σύμβαση εκχώρησης του επίδικο υ ακινήτου ήταν νόμιμη .  
 
Το Δικαστήριο  είχε την ευκαιρία να ασχοληθεί εκτ ενώς με την 
παρού σα υπόθεση , αρχικά με την έκδοση του ενδιά μεσου προσωρινού 
απαγορευτικού διατάγματος στις 25.10.2017 και στη  συνέχεια με την 
εξέταση των δύο ενδιάμεσω ν αιτήσεων που καταχωρήθηκαν από  την 
εταιρεία Landshire  Offices  Ltd η πρώτη εκ των οποίων αφορούσε την 
προσπάθεια της για παρέμβαση στη διαδικασ ία και η δεύτερη 
αποσκοπούσα στην  αναστολή  της εκτέλεσης του προσωρι νού 
διατάγματος μέχρι την ολοκλήρωση της Έ φεσης με αρ. Ε51/ 2018.  
 
Δεν υπ άρχει αμφιβολία ότι η καταγραφή  της πορείας της υπόθεσης 
ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου θα είναι υποβοηθητική ως προς την 
κατάληξη μου σε σχέση με το ζητούμενο.  Το παρόν Δικαστή ριο στη βάση 
των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον μου στα πλαίσια μονομερούς 
αίτησης εξέδωσε στις 25.10.2017  προσωρινό διάταγμα.  Το προσωρινό  
διάταγμα επιδόθηκε στις Καθ’ ων η Αίτηση στις  30 και 31 .10.2017.  Στις 
7.11.2018 και 14.11. 2018 οι Καθ’ ων η  Αίτηση εμφανίστηκαν ενώπιον του 
Δικαστηρίου  και ζήτησαν χρόνο για την καταχώρηση ένστασης ο οπ οίος 
και τους παραχωρήθηκε. Η ένσ ταση καταχωρήθηκε τελικά την 
31.01.2018. Στις 22.12. 2017 είχε προηγηθεί αίτηση από την εταιρεία 
Landshire  Offices  Ltd, την οποία οι Αιτήτριες αντιμετώπισαν με έ νσταση 
που καταχωρήθηκε στις 13.02.2018 . Στις 7.03. 2018  οδηγήθηκε σε 
 
 
 6 
ακρόαση που είχε ως αποτέλεσμα  την απόρριψη τη ς στις 27.03. 2018.  
Στις 5.04. 2018 καταχωρήθηκε έφεση κατά της πιο πάνω απόφασης. Τα 
περιγράμματα αγόρευσης καταχωρήθηκ αν το καλοκαίρι του 2018 και από 
τις δύο  πλευρές.  Στις 19.04 .2018 οι Αιτήτριες καταχώρησαν αίτηση για να 
τους επιτραπεί η καταχώρηση συμπ ληρωμ ατικής ένορκης δήλωσης στην 
οποία οι Καθ’ ων η Αίτηση έφεραν ένσταση που κατα χωρήθηκε στις 
24.05.2018.  Στις 25.05. 2018 η εταιρεία Landshire  καταχώρησε αίτησ η για 
αναστολή  της εκτέλεσης του προσωρινού διατάγματος μέχρι την 
ολοκλήρωση  της έφεσης. Οι Αιτήτριες καταχώ ρησαν ένσταση στις 
16.09. 2018. Η  αίτηση οδηγήθηκε τον Οκτώβριο του 2018 σε ακρόαση και 
στις 10.01. 2019  εκδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου με κατάληξη την  
απόρριψη τη ς αίτησης αναστολής. Η ακρόαση της Έφεσης που είχε 
προγραμματιστεί για τις αρχές του Γενάρη του 2019 αναβλήθηκε κατόπιν 
αιτήματος αναβολής πο υ υπέβαλε η Εφεσείουσα και προγραμματίστηκε  εκ 
νέου για ακρόαση στις 16.05. 2019 και τ ελικά σε νέα ημερομηνία στις 
27.05. 2019 μέχρι να ξεκαθαρίσει το ζήτημα που η πλευρά των Αιτητριών 
στην παρούσα  είχε προβάλει ενώπ ιον του  παρόντος Δικαστηρίου  
αναφορικά με την επέκταση της ισχύος του διατάγματος μέχ ρι το στάδιο 
της εκτέλεσης των Β ελγικών αποφάσεων.  Στις 27.05. 2019 η έφε ση 
αποσύρθηκε με έξοδα σε βάρος της Εφεσείουσας υπολογισμένα πρόχειρα 
από το Εφετείο μέχρι και τον Μάρτιο 2019 που η πλευρά των Αιτητριών 
ήγειρε το ζήτημα της παραμονής του ενδιάμεσου διατάγματος σε ισχύ και 
της επέκτασης του στο στάδιο της εκτέλεσης των Β ελγικών αποφάσεων.  
 
 Στη βάση ακριβώς της πιο πάνω διαδικασίας και της απόφασης ως 
προς τα έξοδα του Εφετείου είναι η εισήγηση της πλευράς των Αιτητριών 
όπως  υιοθετηθεί και από το παρόν Δικαστήριο για την ως άνω πρωτόδικη 
διαδικασία καθώς όπως εισηγούνται  αυτό υπαγορεύουν οι γραπτοί 
κανόνες δικαίου και οι κανόνες της επιείκειας.  Είναι περαιτέρω η θέση των 
Αιτητριών ότι επέδειξαν καθ’ όλη τη διάρκεια της παρούσας διαδικασίας 
σπουδή για την προώθηση της αίτησης τους. Εισηγήθηκαν περαιτέρω ότι 
κατά την  εξέτασ η της μονομερούς αίτησης  το Δικαστήριο έκρινε  ότι οι 
Αιτήτριες είχαν ικαν οποιήσει όλες σωρευτικά τις προϋποθέσεις που θέτει ο 
νόμος και ότι  η  σύνταξη του διατάγματος , η κατάθεση του στο 
 
 
 7 
Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού και η επίδοση του στους Καθ’ ων η 
Αίτησ η μαζί με την αίτηση, έγινε με την μέγιστη σπουδή.  
 
 Και όλα αυτά σε αντίθεση με τη συμπεριφορά των Καθ’ ων η 
Αίτηση 1 και 2 οι οποίοι ενώ εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου σε 
δύο περιπτώσεις ήτοι στις 7 και 14.11.201 7 καταχώρησαν ένσταση την 
31.01. 2018. Παράλλ ηλα ενώ εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου,  
σκόπιμα  κατά την εισήγηση, δεν αποκάλυψαν την ισχυριζόμενη πώληση 
του γραφείου στην εταιρεία Landshire  με αποτέλεσμα να έρθει για πρώτη 
φορά σε γνώση του Δικαστ ηρίου και των Αιτητριών αυτό το γεγον ός στις 
22.12.2017. Αυτή δε η συμπεριφορά των  Καθ’ ων η Αίτηση πριν και μετά 
την έκδοση του προσωρινού διατάγματος όσο και της εταιρείας Landshire  
πριν από  την έκδοση του προσωρινού διατάγματο ς θα πρέπει να ληφθεί 
υπόψιν.  Όσον αφορά  δε την ίδια την  εταιρεί α Landshire  της καταλογίζεται 
από τις Αιτήτριες σοβαρότατη παράλειψη της να καταθέσει την 
ισχυριζόμενη συμφωνία για αγορά του γραφείου, στο Κτηματολόγιο 
Λεμεσού,  κάτι που  αποτέλεσε την γενεσιο υργό αιτία αυτής της μακράς, 
επίπονης και πολυέξοδης διαδικασία ς. Στο χρόνο που οι Α ιτήτριες 
προέβη σαν σε έ ρευνα στο Κτηματολόγιο αναφορικά  με την νομική 
κατάσταση του ακινήτου, αυτό φαινόταν να είναι καθαρό και με βάση αυτό 
το δεδομένο προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης.  Και 
αυτό καθώς η  εταιρεία  Landshi re Offices  Ltd δεν κατάθεσε το 
ισχυριζόμενο αγοραπωλητήτριο/συμφωνία εκχώ ρησης στο κτηματολόγιο 
πριν από την έκδοση  του προσωρινού διατάγματος.  
 
Εξετάζοντας τώρα τη συμπεριφορά της Καθ’ ης η αίτηση 1  
διαπιστώνεται από το περιεχόμενο τ όσο της ένορκης δήλωση ς που 
συνό δευσε την αίτηση για   παρέμβαση όσο και από  το περιεχόμενο της 
ένστασης των Καθ’ ων η Αίτηση στην έκδοση του προσωρινού 
διατάγματος  ότι η Καθ’ ης η Αίτηση παρά την έκδοση του προσωρινού 
διατάγματος, στις 20.11. 2017 μετά δηλαδή την επίδοση του δια τάγματος, 
προχώρησε στην έκδοση του πιστοποιητικού του φόρου. Γεγονός που 
καταδεικνύει ακόμα μία φορά την κακ οπιστία της εταιρείας αφού η 
πρόθεση της ήταν να ολοκληρώσει την αποξένωση του επίδικου ακινήτου . 
 
 
 8 
Επιπρόσθετα ενώ ήταν σε γνώση της ότι εκκρεμούσαν  δικαστικά μέτρα 
εναντίον της ενώπιον του Βελγικού Δικαστηρίου για ποσά πέραν των 
€400,000 ,00 μαζί με τους τόκους, προέβη με δική της παραδοχή σε 
προσπά θεια αποξένωσης του μοναδικού περιουσιακού  στοιχείου  που 
φαινόταν ότι ήταν επ’ ονόματι της .  
 
Επιπρόσθε τα σ ύμφωνα με τους ισχυρισμούς τόσο της εταιρείας 
Landshire  offices  Ltd αλλά και των Καθ’ ων η Αίτηση, η Καθ’ ης η Αίτηση 
1, αποξένωσε το γραφείο σε χρόνο που ήταν σε εξέλιξη η απαί τηση των 
Αιτητριών εναντίον της στο Βέλγιο, εισπράττον τας αντάλλαγμα ύψους 
σχεδόν ½  εκατο μμυρίου. Ταυτόχρονα έφερε ένσταση στην έκδοση του 
ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος και στην οριστικοποίηση του αφού 
αποκλειστικός της σκοπός ήταν να προκαλέσει καθυστέρηση στη 
διαδικασία μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών στο Βέλγιο. Ενώπ ιον 
δε του Β ελγικού Δικαστηρίου προώθησε επί σης υπεράσπιση στην 
απαίτηση εναντίον της, την οποία στο στάδιο της α κρόασης απέσυρε , με 
αποτέλεσμα να εκδοθούν  δύο, αποφάσεις εναντίον της. Ως αποτέλεσμα 
της ένστασης που καταχώρησαν οι Καθ’ ων η Αίτηση στην έκδ οση του 
προσωρινού διατάγματος, οι Αιτήτριες υποχρεώθηκαν σε καταχώ ρηση 
αίτησης  για να τους επιτραπεί να συμπληρώ σουν την αρχική τους 
μαρτυρία και να υποστηρίξουν την διατήρηση του ενδιάμεσου 
προσωρινού διατάγματος σε ισχύ.  Οι Καθ’ ων η Αίτηση έφεραν ένστα ση 
και σε αυτή την αίτηση με αποτέλεσμα να προκαλέσουν ακόμα 
περισσότερη καθυστέρηση στη διαδικασία.  
 
Η αίτηση  δε της εταιρείας Landshire  Offices  Ltd για αναστολή της 
εκτέλεσης του διατάγματος , υποχρεωτικά καθυστέρησε την εκδίκαση  του 
προσωρινού διατάγματο ς αφού τυχό ν έγκριση της αίτησης θα επέφερε 
τέλος σε όλες τις διαδικασίες περι λαμβανομένης και της έφεσης, από  την 
στιγμή που το προσωρινό διάταγμα ήταν απαγορευτικής φύσης.  Για να 
εκδικαστεί όμως το προσωρινό διάταγμα έπρεπε να προηγηθεί ακρόαση 
της αίτησ ης για συμπληρωματική ένορκη δήλωση . 
 
 
 
 9 
ΟΙ Αιτήτριες στις 25.02. 2019  εισηγήθηκαν  να αποσυρθεί η αίτηση 
για καταχώρηση  συμπληρωματική ς ένορκη ς δήλωση ς χωρίς έξοδα με 
σκοπό την επίσπευση της εκδίκασης της αίτησης για την έκδοση του 
προσωρινού διατάγματος . Η δή λωση αυτή  συνάντησε την άρνηση των 
Καθ’ ων η Αί τηση. Αποσύρθηκε τελικά στις 16.04.2019 χωρίς έξοδα με 
δήλωση στο Δ ικαστήριο ότι η πλευρά που θα επιβαρυνθεί με τα έξοδα της 
αίτησης για την έκδοση του διατάγματος θα επιβαρυνθεί και με τα έξοδα 
της αίτησης γι α συμπληρωματική  ένορκη δήλωση . 
 
ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ  
 
Σύμφωνα με τους διαδι καστικούς κανονισμούς, Δ.59, Θ.1  ο γενικός 
κανόνας αναφορικά με την επιδίκαση εξόδων είναι ότι τα έξοδα 
ακολουθούν το αποτέλεσμα:  
 
1. Subject to the provisions of any law or Rules, the cost s of and 
incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or 
Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who 
has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any 
proceeding, to have his costs paid out of a pa rticular estate or fund.  
 
Η διαταγή 59, Θ.12 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει : 
 
«12. The Court or Judge may, at the hearing of any cause or matter, 
or upon any application or proceeding in any cause or matter in Court 
or at chambers, and whether t he same is objected to or not, direct the 
costs of any endorsement on a writ of summons, pleading, summons, 
affidavit, evidence, notice requiring a statement of claim, notice to 
produce, admit, or cross -examine witnesses, account, statement, 
procuring disc overy, applications for time, bills of costs, service of 
notice of summons, or other proceeding, or any part thereof, which is 
improper, vexatious, unnecessary or contains vexatious or 
unnecessary matter, or is of unnecessary length, or caused by 
misconduc t or negligence, to be disallowed, or may direct the taxing 
officer to look into the same and to disallow the costs thereof, or of 
 
 
 10 
such part thereof as he shall find to be improper, unnecessary, 
vexatious, or to contain unnecessary matter, or to be of unne cessary 
length, or caused by misconduct or negligence; and in such case the 
party whose costs are so disallowed shall pay the costs occasioned 
thereby to the other parties ; and in any case where such question 
shall not have been raised before and dealt wit h by the Court or 
Judge, it shall be the duty of the taxing officer to look into the same 
(and, as to evidence, although the same may be entered as read in 
any judgment or order) for the purpose aforesaid and thereupon the 
same consequences shall ensue as if he had been specially directed 
to do so. » 
  
Τα δικαστήρια ασχολήθηκαν εκτε ταμένα με το ζή τημα αυτό και το 
Ανώτατο Δικαστήριο έθεσε σε αρκετές περιπτώσεις τις κατευθυντήριες 
γραμμές  που ακολουθούνται σε σχέση με την επιδίκαση εξόδων . 
 
Στην υπόθεση Αναφορ ικά με την αίτηση ΠΙΕΡΗ , (1999) 1 ΑΑΔ 809  
αποφασίστηκε ότι το θέμα των  εξόδων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια 
του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά . Το Δικαστήριο κατά την 
ενάσκηση της διακριτικής του εξουσίας πρωτίστως λαμβάνει υπόψη το 
γνωστό βασι κό κανόνα ότι τα  έξοδα επιδικάζονται υπέρ του επιτυχόντα 
διάδικου, εκτός αν υπάρχουν ειδικοί λόγοι που δικαιολογούν απόκλιση 
από τον κανόνα. Η απόφαση του Δικαστηρίου να μη ακολουθήσει τον 
κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, και να μη 
επιδικάσει  έξοδα στον εναγόμενο, κρίθηκε ως  ορθή, αφού υπήρχε λόγος 
απόκλισης από τον κανόνα .  Ο λόγος ήταν ότι η γενεσιουργός αιτία της 
δημιουργίας των  εξόδων ήταν αυτό τούτο το δικονομικό διάβημα του 
αιτητή - εναγομένου που οδήγησε την υπόθεση σε εκτροπή από τη 
φυσιολογική της εξέλιξη.  
 
Η άσκηση επομένως της διακριτικής ευχέρειας στη λήψη της 
απόφασης ως προς τα έξοδα , θα πρέπει να λ αμβάνει  υπόψη τη ν εν γένει  
συμπεριφορά των Καθ’ ων η Αίτηση .  
 
 
 
 11 
Στη υπόθεση Φιλίππου ν. Φιλίππου  (1990) 1 Α.Α.Δ. 890  όπου 
εξετάστηκαν οι προϋποθέσεις που θέτει η Διαταγή 35 θ.20 για την 
υποβολή έφεσης εναντίον διαταγής για  έξοδα  λέχθηκαν τα ακόλουθα:   
 
«Η Διαταγή 59 θ.1 των Θεσμών Πολ ιτικής Δικονομίας αποτελεί τον 
πυρήνα της εξέτασης του θέματος.   Η εν λόγω διάταξη αφήνει το θέμα 
των εξόδων στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται 
δικαστικά και με αναφορά μόνο στους εσωγενείς παράγοντες της 
δίκης που περιλαμβάνουν όχι μ όνο το αποτέλεσμα αλλά και γεγονότα 
που έχουν σχέση με χειρισμούς της υπόθεσης που έγιναν από τον 
κάθε διάδικο.   Βλ. Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd  (1993) 1 A.A.Δ. 
12. Το Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της διακριτικής του εξουσίας 
πρωτίστως λαμβάνει υπόψη τον γνωστό βασικό κανόνα, που είναι 
κανόνας λογικής, σύμφωνα με τον οποίο τα  έξοδα  ακολουθούν το 
αποτέλεσμα της υπόθεσης.   Για το πόσο ισχυρός είναι αυ τός ο 
κανόνας στην α πόφαση του Εφετείου στην υπόθεση  Μάρω Ζαβρού ν. 
Ελενίτσας Μιχαηλίδου  (1996) 1 A.A.Δ. 477  ειπώθηκε το εξής:  
 
"Τόσο μάλιστα είναι ισ χυρός που από μόνος του παρέχει την 
αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη 
εξειδίκευσης.   Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη 
επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται . Χρήσιμη 
υπόμνηση περί τούτου γίνετ αι στην  Xάσικος Μιχαήλ ν. Ανδρέα 
Χαραλαμπίδη  (1990) 1 A.A.Δ. 389 ." 
Για να κριθεί λοιπόν κατά πόσο ήταν δικαιολογημένη η παρέκκλιση 
από τον κανόνα το ε φετείο θεώρησε αναγκαία την αναφορά στο 
σκεπτικό της απόφασης επί του συγκεκριμένου θέματος με αυτούσια 
την παράθεση της σχετικής περικοπής.  
"Η επιδίκαση εξόδων βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του 
Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας διέπεται από τα γεγονότα της κάθε 
υπόθεσης με γνώμονα πάντοτε την αρχή ότι ο επιτυχών διάδικος 
δικαιούται διάταγμα για τα  έξοδα εκτός αν υπάρχουν ειδικοί λόγοι 
 
 
 12 
(Δέστε  Θρασυβούλου v. Arto , (1993) 1 Α.Α.Δ.  12 και Αρέστη v. 
Λαδοκόνου, (1996) 1 ΑΑΔ 646).»  
Και στη συνέχεια:  
«Έχουμε τη γνώμη πως η πρωτόδικος δικαστής προσέγγισε ορθά το 
ζήτημα.   Η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου ασκήθηκε δικαστικά και 
ύστερα από ορθή και προσεκτική στάθμιση των σχετικών γεγονότων 
που αφορούν την υπόθεση.   Η διαπίστωση ότι υπαίτιος της εκτροπής 
της υπόθ εσης από τη φυσιολογική πορεία της διαδικασίας είναι ο 
αιτητής -εναγόμενος είναι ορθή.   Η γενεσιουργός αιτία της δημιουργίας 
των εξόδων ήταν αυτό τούτο το δικονομικό διάβημα του αιτητή 
εναγόμενου που οδήγησε την υπόθεση στην εκτροπή.   Η ένσταση της 
καθ΄ ης η αίτηση εναγόμενης αν και τελικά ανεπιτυχής δεν επηρεάζει 
την παρέκκλιση από τον κανόνα εφόσον, όπως έχει ειπωθεί, η 
γενεσιουργός αιτία της εκτροπής ήταν η αίτηση.   Η διακριτική εξουσία 
του Δικαστηρίου ασκήθηκε εντός των ορίων που έχουν προδιαγραφεί 
στις Φιλίππου ν. Φιλίππου   και Θρασυβούλου ν. Arto 
Estates  (ανωτέρω). » 
ΚΑΤΑΛΗΞΗ : 
 Έχοντας υπόψη την πορεία της υπόθεσης όπως αυτή έχει 
παρατεθεί πιο πάνω, τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν και το 
αποτέλεσμα της αίτησης  όπως και τη νομική πτυχή του ζητήματος  
καταλήγω ότι η πιο δίκαιη διαταγή ως προς τα έξοδα θα ήταν όπως η κάθε 
πλευρά επιβαρυνθεί με τα δικά της έξοδα.  
(Υπ.) ………………………………  
Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ.  
Πιστό  αντίγραφο  
Πρωτοκολλητής  
Subject :  Civil/Other  Action s/Interim  
Αναφορά : Απόφαση σε σχέση με τα έξο δα