ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ  
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ  
                                                   (Πoλιτική ΄Εφεση αρ. 251/2011)  
  
18 Ιουλίου, 2016  
  
Γ.ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, Μ.ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Τ.ΨΑΡΑ -ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, 
Δ/στες  
  
1.           DIRECTO CAPITAL INVESTMENTS LTD  
2.           KEREN ESHEL FINANCE AND MANAGEMENT LTD  
3.           CRISTALICO HOLDINGS LTD  
Εφεσείοντες/Ενάγοντες  
                και 
                1.     GLOBAL  FINANCE  
                2.     GLOBAL  EMERGING  PROPERTY  FUND  LP 
                3.     ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΛΑΚΟΠΙΤΑΣ  
                4.     ΙVANA  BOZJAK  
                5.     ΜΑΝΟΣ ΚΟΤΡΟΝΑΚΗΣ  
                Εφεσίβλητοι/Εναγόμενοι  
                - - - - - - - - - 
  
Μ.Ιωάννου (κα.), για Α.Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ,  για τους εφεσείοντες  
Α.Γαβριηλίδης , για Σκορδής, Παπαπέτρου & Σία ΔΕΠΕ, για τους 
εφεσίβλητους  
- - - - - - - - - - 
ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, Δ :   Η απόφαση είναι ομόφωνη και θα δοθεί  
από τη Δικαστή Τ.Ψαρά -Μιλτιάδου.  
           
Α Π Ο Φ Α Σ Η  
  
ΨΑΡΑ -ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ .:  H πρωτόδικη διαδικασία ξεκίνησε με 
Γενική Αίτηση και εξασφάλιση σχετικής αδείας για σφράγιση 
κλητηρίου εντάλματος.   Στη συνέχεια ακολούθησε η καταχώρηση 
του κλητηρίου αυτού εντάλματος που αφορούσε όλους τους πιο 
πάνω εναγόμενους/εφεσίβλητους.   Με βάση την αγ ωγή οι αξιώσεις 
των εναγόντων/εφεσειόντων εναντίον των εναγομένων 2, οι οποίοι 
είναι συνεταιρισμός εγγεγραμμένος στα  Channel  Islands , 
βασίζονται στον ισχυρισμό ότι οι εναγόμενοι 2 παραβίασαν τους 
όρους ενός εμπιστευτικού μνημονίου συναντίληψης ημερ. 
20.8.2 008, το οποίο υπέγραψαν.   
  
Οι αξιώσεις των εφεσειόντων εναντίον των λοιπών εναγομένων (1, 
3, 4 και 5), οι οποίοι δεν υπέγραψαν το εν λόγω μνημόνιο, 
βασίζονται σε αστικά αδικήματα και ιδίως το αστικό αδίκημα της 
πρόκλησης τρίτου σε παράβαση σύμβασης (βλ. ά ρθρο 34(1) του 
Κεφ.148).   ΄Ολοι οι εναγόμενοι δεν είχαν την κατοικία τους στην 
Κύπρο.   Στις 9.9.2010 οι εφεσείοντες καταχώρησαν στα πλαίσια της 
αγωγής μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσαν άδεια για επίδοση 
ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος στους 
εφεσιβ λήτους/εναγόμενους 1, 3, 4 και 5 στην Ελλάδα με 
διπλοσυστημένη επιστολή.   Το πρωτόδικο Δικαστήριο στις 
5.10.2010 έδωσε τη σχετική άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, 
σύμφωνα με την πιο πάνω αίτηση.   Στη συνέχεια οι εφεσίβλητοι, 
(δηλαδή όλοι οι εναγόμενοι  εκτός από τους εναγόμενους 2), 
προσέφυγαν στο πρωτόδικο Δικαστήριο με αίτηση με την οποία 
ζητούσαν ακύρωση της πιο πάνω άδειας για επίδοση της 
ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος.   Με την εκκαλούμενη 
απόφαση το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφασίζοντας επί της εν λόγω 
αίτησης διέταξε την ακύρωση του διατάγματος ημερ. 5.10.2010 με 
το οποίο δόθηκε στους εφεσείοντες άδεια για επίδοση της 
ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής στους 
εφεσίβλητους 1, 3, 4 και 5 με διπλοσυστημένη επιστολή.   
  
Το πρωτόδικο Δικα στήριο έκρινε ότι η προηγηθείσα διαδικασία σε 
σχέση με τους εφεσίβλητους έπασχε σε δύο επίπεδα.   
  
(α)  Η νομική βάση της μονομερούς αίτησης ημερ. 9.9.2010 ήταν 
εσφαλμένη αφού δεν στηριζόταν στον  Καν.(ΕΚ) Αρ.44/2001 του 
Συμβουλίου για τη Διεθνή Δικαιοδοσία , την Αναγνώριση και την 
Εκτέλεση Αποφάσεων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις.  
  
(β)  Ότι τα κυπριακά δικαστήρια εν πάση περιπτώσει, δεν έχουν 
δικαιοδοσία να εκδικάσουν την αξίωση εναντίον των εφεσιβλήτων.   
  
Το πρωτόδικο Δικαστήριο χρησιμοποιώντας κυρίως  τα άρθρα 2(1), 
3(1), 5(1) και 23 του πιο πάνω Κανονισμού θεώρησε ότι εφόσον οι 
εφεσίβλητοι δεν ήσαν μέρη στο Μνημόνιο καμία από τις πρόνοιες 
του Κανονισμού δεν εφαρμόζεται   και καμία από τις πιο πάνω 
πρόνοιες δεν θα επέτρεπε στους εφεσείοντες να ενάξουν τ ους 
εφεσίβλητους στα κυπριακά δικαστήρια.   
  
Η πρωτόδικη προσέγγιση βάλλεται με 7 λόγους έφεσης, οι οποίοι 
λόγω της εγκατάλειψης του 4ου λόγου έφεσης, έχουν παραμένει 
6.  Ο 1ος 2ος και 3ος λόγος έφεσης θα μπορούσαν να εξεταστούν από 
κοινού αφού αφορούν το θέμα της νομικής βάσης της αίτησης με την 
οποία εξασφαλίστηκε η άδεια για επίδοση, δηλαδή το (α) ως 
ανωτέρω.   Εκτός του 7ου, οι λοιποί λόγοι αφορούν την κατάληξη του 
πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς την μη ύπαρξη   δικαιοδοσίας των 
κυπριακών δικαστηρίων σύμφωνα με τον πιο πάνω Κανονισμό.   Ο 
7ος λόγος έφεσης αφορά παράπονο των εφεσειόντων ότι «η 
υπόθεση λανθασμένα παραπέμφθηκε από το φυσικό της δικαστή 
στο δικαστή που εξέδωσε εντέλει την εκκαλού μενη 
απόφαση».   Μπορούμε να πούμε ευθύς εξ αρχής ότι ο λόγος αυτός 
είναι εντελώς αβάσιμος.   Όπως φαίνεται από τα δεδομένα που 
προκύπτουν από το φάκελο υπήρξε αρχικά παραπομπή της 
υπόθεσης ενώπιον της Ανώτερης Επαρχιακού Δικαστού η οποία 
είχε δώσει τη σχετι κή άδεια για επίδοση.   Η δικαστής έκρινε ότι η 
εκδίκαση της υπόθεσης με βάση το άρθρο 22 του περί Δικαστηρίων 
Νόμου έπρεπε να τύχει χειρισμού από Πρόεδρο Επαρχιακού 
Δικαστηρίου εφόσον υπήρχε το ενδεχόμενο της εν τέλει διάγνωσης 
της αγωγής αναφορικά με τους  εφεσίβλητους, οπότε τίθετο θέμα μη 
ύπαρξης δικαιοδοσίας δικής της ως εκ της κλίμακας της αγωγής.   Η 
αίτηση ως αποτέλεσμα ετέθη ενώπιον του Χ.Μαλαχτού Π.Ε.Δ., ο 
οποίος ανεξάρτητα από τα πιο πάνω ζήτησε να έχει και τις θέσεις 
των δικηγόρων οι οποίοι και δήλ ωσαν ότι συμφωνούσαν.   Και τότε 
μόνο προχώρησε στην εκδίκαση αυτής.   Ενόψει των πιο πάνω είναι 
εντελώς αδικαιολόγητη η προώθηση του 7ου λόγου έφεσης και 
απορρίπτεται.  
  
Στη συνέχεια κρίνουμε ορθότερο να εξετάσουμε τους λόγους έφεσης 
5 και 6 οι οποίοι αφορο ύν όπως έχουμε πει το θέμα της δικαιοδοσίας 
το οποίο είναι και το κύριο ζητούμενο της έφεσης.   ΄Εχουμε 
μελετήσει τις θέσεις και διευκρινίσεις που δόθηκαν από την 
ευπαίδευτη συνήγορο των εφεσειόντων στις πολυσέλιδες 
αγορεύσεις της επί του θέματος αυτού καθώ ς και τις απαντήσεις του 
ευπαίδευτου συνηγόρου των εφεσιβλήτων.   Θεωρούμε ορθό εξ 
αρχής να τονίσουμε ότι οι όποιες αναφορές γίνονται για forum  
convenien ce δεν θα έπρεπε να απασχολήσουν τους ευπαιδεύτους 
συνηγόρους αφού ούτε η βάση της αίτησης αλλά και ούτε  και του 
σχετικού διατάγματος δεν είχε αντικείμενο τέτοια πτυχή.   
  
Θα πούμε εν πρώτοις ότι συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο 
ότι το ορθότερο δικονομικό διάβημα για τους εφεσίβλητους θα ήταν 
να προβάλουν το αρχικό διάταγμα που επέτρεπε την 
σφράγιση.   Δεν ήταν όμως απαγορευτικό ως προς την εν τέλει 
επιλογή τους να πλήξουν το διάταγμα για άδεια για επίδοση της 
αγωγής στο εξωτερικό.   Αν ο λόγος της αίτησης παραμερισμού της 
άδειας για επίδοση είναι η έλλειψη δικαιοδοσίας το ουσιαστικό 
αποτέλεσμα είναι το ίδ ιο (βλ.  S.P.P. Projects Ltd  ν. Integral 
Equipment Sarl.  (1993) 1 A.A. Δ. 762  και Αgricultural Products 
Co-operative Marketing Union Ltd v. D.S.R. Lines of 
Rostoc  (1979)1 C.L.R. 194 ) 
  
Ως εκ του συνδυασμού των πιο πάνω άρθρων του Κ.44/2001, με 
δεδομένο ότι οι εφεσίβλητοι είναι πρόσωπα που έχουν την κατοικία 
τους στην Ελλάδα προκύπτει ότι αυτοί δεν μπορούν να εναχθούν 
στα κυπριακά δικαστήρια εκτός αν τα κυπριακά δικαστήρια είχαν 
δικαιοδοσ ία βάσει των Κανόνων που περιέχονται στα Τμήματα 2 -7 
του Κεφ.ΙΙ του Κ.44/2001 (στα οποία εντάσσονται τα άρθρ.5 και 23), 
κάτι που δεν ισχύει εν προκειμένω.   Είναι ορθό ότι ο Κανονισμός 
αυτός κατ΄αρχήν δεν επιτρέπει στα Δικαστήρια των κρατών μελών 
της Ευρωπα ϊκής ΄Ενωσης να αναλαμβάνουν δικαιοδοσία σε σχέση 
με αξιώσεις που εγείρονται εναντίον εναγομένου με διαμονή σε άλλο 
κράτος μέλος.   
  
Ούτε και τα Δικαστήρια των κρατών μελών μπορούν να αναλάβουν 
δικαιοδοσία σε σχέση με αξιώσεις που στρέφονται εναντίον 
εναγο μένων που διαμένουν σε άλλο κράτος μέλος στη βάση ότι 
συνδέονται ή είναι πρόσφορο να εκδικαστούν μαζί με αξιώσεις που 
εγείρονται εναντίον άλλου εναγομένου που δεν διαμένει σε κράτος 
μέλος και επί του οποίου τα εν λόγω Δικαστήρια έχουν 
δικαιοδοσία.   Το άρθρ ο 6 του Καν.44/2001 είναι σχετικό και έχει ως 
εξής:  
  
«Το ίδιο αυτό πρόσωπο μπορεί επίσης να εναχθεί:  
1. αν υπάρχουν πολλοί εναγόμενοι, ενώπιον του δικαστηρίου της κατοικίας 
ενός εξ αυτών, εφόσον υπάρχει τόσο στενή συνάφεια μεταξύ των αγωγών ώστε 
να ενδείκ νυται να συνεκδικασθούν και να κριθούν συγχρόνως, προκειμένου να 
αποφευχθεί ο κίνδυνος έκδοσης ασυμβίβαστων αποφάσεων που θα 
μπορούσαν να προκύψουν από την χωριστή εκδίκασή τους»  
  
Στο 
Σύγγραμμα  Briggs  & Rees  «Civil  Jurisdiction  and Judgments ", 
4η έκδοση, 2005, σελ.204 -205 αναφέρονται τα εξής σχετικά:  
  
«If there is a claim which lies against two or more defendants who are 
domiciled in different Member States it is obviously impossible for all 
the defendants to defend in their home courts without running th e risk 
of irreconcilable judgments.   The Judgments Regulation therefore 
allows all to be proceeded against in the courts of the domicile of any 
of them.   This is as far as it goes, though:   it does NOT permit co -
defendants to be joined into proceedings in a court in a Member State 
in which no defendant is domiciled: if a court has only prorogated 
jurisdictiction over D1 under Article 23, or special jurisdiction over D1 
on the basis of Article 5, D2 is not liable to be joined into the 
proceedings in that cou rt unless he is himself domiciled there, or 
unless he too is independently subject to the jurisdiction of that court 
by reason of Article 5 or some other provision, Article 6(1) will not 
operate to confer special jurisdiction over D2 unless the court has 
general jurisdiction over D1".  
  
Με δεδομένο ότι οι εναγόμενοι 2 δεν έχουν την κατοικία τους στην 
Κύπρο και η δικαιοδοσία των κυπριακών δικαστηρίων ως προς 
αυτούς πηγάζει μόνο από τη Σύμβαση, (το Μνημόνιο 
Συναντίληψης), η συμπερίληψη των εφεσιβλήτων ως εναγομένων 
δεν μπορεί να στοιχειοθετ ηθεί με βάση τον Κανονισμό εφόσον οι 
αξιώσεις εναντίον τους δεν πηγάζουν από συμβατική ευθύνη, όπως 
συμβαίνει με τους εναγομένους  2. 
  
Η ανάληψη δικαιοδοσίας εκ μέρους των κυπριακών δικαστηρίων θα 
μπορούσε να γίνει μόνο εάν οι εναγόμενοι 2 είχαν την κατοι κία τους 
στην Κύπρο (αρθ.2(1) του Κανονισμού).   Γι΄αυτό το λόγο βέβαια δεν 
ισχύουν οι εισηγήσεις των εφεσειόντων σε σχέση με την εφαρμογή 
των άρθρων 5(ι) και 23 (που εντάσσονται στα τμήματα 2 -7 
ανωτέρω) του εν λόγω Κανονισμού, αφού δεν υπάρχει δέσμευση 
των εφεσιβλήτων ως προς την ισχύ του Μνημονίου στο οποίο οι 
τελευταίοι δεν ήταν συμβαλλόμενα μέρη.   Το γεγονός ότι 
ενδεχομένως να υπήρχε σχέση αντιπροσωπείας ή ιδιότητα 
αξιωματούχων των εφεσιβλήτων ως προς τους εναγόμενους 2 δεν 
μπορεί να διαφοροποιήσει τα πρ άγματα.   Θα συμφωνήσουμε με τη 
θέση του κ.Γαβριηλίδη ότι η όποια ιδιότητα των εφεσιβλήτων δεν 
ενεργοποιεί την κατεύθυνση της νομολογίας του Δικαστηρίου των 
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ πριν και ΔΕΕ τώρα) που έχει 
επικαλεστεί η κα.Ιωάννου, αφού σαφώς η νομολο γία αυτή αφορά 
την περίπτωση όπου υπάρχει διαδοχή ( succession ) τρίτου στα 
δικαιώματα ενός εκ των συμβαλλομένων μερών λόγω εκχώρησης, 
υποκατάστασης ( subrogation ), κάτι που δεν ισχύει εν 
προκειμένω.   (βλ. Transporti  Castelleti  Spedizioni  Internazional
i SpA-v-Hugo  Trumpy  SpA C159-97 (1999)  ECR  1-
1597  και Coreck  Maritime , GmbH  v. Handelsveem  BV C-387/98 
(2000)  ECR 1-9337  όπως επίσης και το 
Σύγγραμμα  Briggs  & Rees  «Civil  Jurisdiction  and Judgments " 
ανωτέρω σελ.120 κ.ε.).  
  
Προσθέτως αναφέρουμε ότι το άρθρο 5 του Κανονισμού αφορά 
δικαιοδοσία που αποκτάται όταν ένα πρόσωπο (εναγόμενος) που 
έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί 
σε άλλο κράτος μέλος εάν η διαφορά αφορά σύμβαση.   
  
Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου η φράση 
«διαφορές εκ Συμβάσεως» του άρθρου 5 έχει ανεξάρτητη και 
αυτοτελή 
έννοια.   (βλ. C26/91  Jakob  Handte  & Co. GbmH  v. Soc. Traitem
ents Mecano -Chimiques  des Surfaces  (1992)  ECR  I-3967).  
  
Εφόσον οι αξιώσεις που εγείρονται εν προκειμένω από τους 
εφεσείοντες εναντίον των εφεσιβλήτων δεν συνιστούν διαφορές εκ 
συμβάσεως, έπεται ότι τα κυπριακά δικαστήρια δεν είχαν και δεν 
έχουν δικαιοδοσία εκδίκασης των εν λόγω αξιώσεων στη βάση του 
άρθρου 5(1)  του Κανονισμού.   Οι αξιώσεις συνιστούν θέματα 
αδικοπραξίας « matters  related  to tort», όπως καθορίζονται από το 
άρθρο 5(3) του Κανονισμού το οποίο δεν προσδίδει δικαιοδοσία στα 
κυπριακά δικαστήρια αφού ακριβώς τα γεγονότα αυτά δεν 
συνέβησαν στην Κύπρο.   
  
Ούτε και τα άρθρα 27 και 28 του Κανονισμού φαίνεται να βοηθούν 
τις θέσεις των εφεσειόντων.   Δεν προκύπτει από το γράμμα ή το 
περιεχόμενο τους δυνατότητα εφαρμογής τους σε σχέση με τη 
δικαιοδοσία των κυπριακών δικαστηρίων.   
  
Συνεπώς οι σχετικοί λόγοι έφεση ς απορρίπτονται και επικυρώνεται 
η πρωτόδικη προσέγγιση για τη μη ύπαρξη δικαιοδοσίας των 
κυπριακών Δικαστηρίων ως προς τους εφεσίβλητους.   Ενόψει της 
πιο πάνω κατάληξης μας θεωρούμε αχρείαστο να ασχοληθούμε με 
τον 1ο και 2ο λόγο έφεσης.   Το θέμα θα ήταν ε ντελώς ακαδημαϊκό 
λόγω της επικύρωσης του ευρήματος περί μη ύπαρξης 
δικαιοδοσίας, ένα θέμα που κρίθηκε στην ουσία του ανεξαρτήτως 
εάν συμπεριλήφθηκε ή όχι στη νομική βάση της αίτησης ο σχετικός 
Κανονισμός.   Να τονίσουμε το αυτονόητο ότι ακόμη και αν 
συμπερ ιλαμβανόταν ο Κανονισμός 44/2001 και δεν υπήρχε εν τοις 
πράγμασι δικαιοδοσία των κυπριακών Δικαστηρίων, το αποτέλεσμα 
της πρωτόδικης κρίσης αλλά και της έφεσης θα ήταν το ίδιο.   Να 
αναφέρουμε ως εκ του περισσού ότι ο επικαλούμενος από τους 
εφεσείοντες κανο νισμός 1393/07 δεν διαφοροποιεί τα πράγματα 
αφού όπως ορθά ετέθη δεν είναι δικαιοδοτικός κανονισμός αλλά 
«αποτελεί το μέσο και εργαλείο για να επιτευχθεί η καλύτερη και η 
ταχύτερη διαβίβαση των δικαστικών και όχι μόνο πράξεων μεταξύ 
των κρατών μελών».   Ο Κανονισμός δεν «αποδίδει» δικαιοδοσία 
εάν αυτή δεν υπάρχει, γι΄αυτό και η φράση που παραθέτουν οι 
εφεσείοντες από το Σύγγραμμα  Βriggs  ανωτέρω, σελ.24, σε σχέση 
με τον Καν.44/01:   
  
"it has mandatory effect.   It obviously does not need to be pleaded:   the 
court is bound to apply it as the law of England".  
  
  
Για τους λόγους που έχουμε εξηγήσει θεωρούμε ότι η έφεση πρέπει 
να απορριφθεί και απορρίπτεται με έξοδα εκ ποσού €2,500 πλέον 
ΦΠΑ υπέρ των εφεσιβλήτων.  
  
  
                                                ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, Δ.  
                                                
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Δ.  
  
                                                ΨΑΡΑ -ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, Δ.