ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 31 της Σύμβασης των Βρυξελλών του 1968
«για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και
εμπορικές υποθέσεις», η οποία κυρώθηκε από την Ελλάδα με το άρθρο
πρώτο του ν. 1814/1988 και ισχύει από 1-4-1989, έχοντας την αυξημένη
ισχύ που προβλέπει το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, απόφαση που
εκδόθηκε και είναι εκτελεστή σε συμβαλλόμενο κράτος εκτελείται σε
άλλο συμβαλλόμενο κράτος, αφού κηρυχθεί εκεί εκτελεστή, με αίτηση
κάθε ενδιαφερομένου. Κατά το άρθρο 32 της ίδιας Σύμβασης, η αίτηση
υποβάλλεται στην Ελλάδα στο Μονομελές Πρωτοδικείο της κατοικίας του
προσώπου κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, ενώ κατά την παράγραφο
1 του άρθρου 33, η αίτηση υποβάλλεται κατά το δίκαιο του κράτους της
εκτέλεσης, δηλαδή στην Ελλάδα η αίτηση υποβάλλεται και εκδικάζεται
κατά τη διαδικασία των άρθρων 740 έως 781 Κ.Πολ.Δ. (βλ. άρθρο 905
παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) της εκούσιας δικαιοδοσίας. Κατά το άρθρο 34 της
Σύμβασης, το δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση αποφασίζει
αμελλητί, χωρίς ο διάδικος κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση να έχει
στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δικαίωμα υποβολής προτάσεων. Αν η
εκτέλεση επιτραπεί, το πρόσωπο κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση
μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 36 της Σύμβασης, να προσφύγει κατά της
αποφάσεως μέσα σε ένα μήνα από την επίδοσή της. Αν το πρόσωπο αυτό
έχει την κατοικία του σε συμβαλλόμενο κράτος άλλο από εκείνο στο οποίο
εκδόθηκε η απόφαση που επιτρέπει την εκτέλεση, η προθεσμία είναι δύο
μήνες από την ημέρα που έγινε η επίδοση προσωπικά ή στην κατοικία
του. Η προθεσμία αυτή δεν παρατείνεται λόγω αποστάσεως. Η προσφυγή,
σύμφωνα με το άρθρο 37 της Σύμβασης, ασκείται κατά τη διαδικασία
της αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας και στην Ελλάδα στο Εφετείο, ενώ
κατά της απόφασης επί της προσφυγής αυτής μπορεί να ασκηθεί (στην
Ελλάδα) μόνο αναίρεση. Ο ακριβής χαρακτήρας της προσφυγής αυτής,
στα πλαίσια του Ελληνικού δικονομικού δικαίου, αμφισβητείται. Κατά
την άποψη, που και το Δικαστήριο τούτο θεωρεί ως ορθή, η προσφυγή
αυτή έχει χαρακτήρα ένδικου βοηθήματος, όπως η τριτανακοπή των
άρθρων 583 έως 585 του Κ.Πολ.Δ., δεδομένου ότι εκείνος κατά του
οποίου ζητείται η εκτέλεση στερείται του δικαιώματος ακροάσεως κατά τη
διαδικασία στο Μονομελές Πρωτοδικείο, αφού η κλήτευσή του δεν είναι
υποχρεωτική στη σχετική δίκη και σε περίπτωση που κλητευθεί ή εκουσίως
παρουσιαστεί στη δίκη δεν έχει δικαίωμα να υποβάλει τους ισχυρισμούς
του (άρθρο 33 ΙΙ της Σύμβασης), με αποτέλεσμα να παραμένει πρόσωπο
ξένο προς τη διαδικασία στο Μονομελές Πρωτοδικείο και να του παρέχεται
η δυνατότητα να προβάλει για πρώτη φορά τους ισχυρισμούς του μόνο με
την προσφυγή, η οποία έτσι δεν επιτελεί τη λειτουργία ένδικου μέσου, με
το οποίο προσάπτονται σφάλματα στην προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά
αποτελεί μέσο εισαγωγής των ισχυρισμών του απευθείας στο Εφετείο, το
οποίο λειτουργεί ως δικαστήριο πρώτου βαθμού, όπως συμβαίνει και σε
άλλες περιπτώσεις που προβλέπονται από το ελληνικό δίκαιο (βλ. άρθρο
12 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), μεταξύ των οποίων είναι και η προβλεπόμενη από
το άρθρο 19 του ν.δ. 797/1971 αίτηση (προσφυγή) προσδιορισμού της
οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης απαλλοτριουμένου ακινήτου, η
οποία υποβάλλεται στο Εφετείο, ως πρωτοβάθμιο δικαστήριο, μέσα σε
ορισμένη προθεσμία από την επίδοση ή τη δημοσίευση της απόφασης
του Μονομελούς Πρωτοδικείου που καθόρισε την προσωρινή τιμή
μονάδας αποζημίωσης και δεν έχει χαρακτήρα έφεσης ή άλλου ένδικου
μέσου κατά της τελευταίας. Κατά την άποψη αυτή, ο χαρακτήρας της
προσφυγής (του άρθρου 37 της Σύμβασης των Βρυξελλών) εκείνου
εις βάρος του οποίου ζητείται η εκτέλεση, κατά της απόφασης του
Μονομελούς Πρωτοδικείου, με την οποία κηρύχθηκε εκτελεστή στην
Ελλάδα η αλλοδαπή απόφαση, ως ένδικου βοηθήματος, προκύπτει και
από το γεγονός ότι η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου εκδίδεται
κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, αποτελώντας στην ουσία
διαδικασία περιαφής του εκτελεστηρίου τύπου στην αλλοδαπή απόφαση,
ενώ η προσφυγή εκδικάζεται κατά τη διαδικασία της αμφισβητούμενης
διαδικασίας, εισάγοντας προς εκδίκαση γνήσια ιδιωτική διαφορά,
δεδομένου ότι κατά τη διαδικασία αυτή, της εκδίκασης της προσφυγής,
μπορούν να προβληθούν οι αντιρρήσεις του προσφεύγοντος, κατά του
οποίου επιτράπηκε η εκτέλεση, που δεν είχε τη δυνατότητα να ακουστεί
στο Μονομελές Πρωτοδικείο. Πρακτική συνέπεια της φύσεως αυτής της
προσφυγής είναι ότι αυτή (η προσφυγή) ασκείται όπως κάθε ανακοπή και
συνεπώς όπως ασκείται η αγωγή (άρθρο 585 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) και έτσι για
την ολοκλήρωση της άσκησής της πρέπει να γίνει όχι μόνο η κατάθεσή
της, αλλά και η επίδοσή της στον αντίδικο του προσφεύγοντος (άρθρο
215 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) και μάλιστα μέσα στην προθεσμία του ενός μηνός
(ή των δύο μηνών, αν ο προσφεύγων κατοικεί σε άλλη συμβαλλόμενη
χώρα) από την επίδοση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου στον
προσφεύγοντα (Εφ. Αθ. 4738/1993 Ελλ.Δικ. 36, 220, Εφ.Θεσ. 83/1998
και 1695/1998 Επισ.Ε.Δ. 1998 σελ. 401 και 406 με παρατηρήσεις Λ.
Πήψου, Κ. Μπέης Δ. 27, 392, Ν. Νίκας Ο τρόπος ασκήσεως της κατ’ άρθρο
36 Συμβ. Βρυξ. Προσφυγής κλπ. Αρμ. 1996, 1408 επ., βλ. και άποψη
ότι η προσφυγή αποτελεί ενδιάμεση πράξη μεταξύ ένδικου βοηθήματος
και ένδικου μέσου και ότι για την ολοκλήρωση της άσκησής της αρκεί
η εμπρόθεσμη κατάθεσή της στη Γραμματεία του Εφετείου, Εφ.Πειρ.
429/1996 Αρμ. 1996, 1364, Εφ.Πειρ. 1103/1995 Δ. 27, 390, Εφ.Πειρ.
419/1994 Ελλ.Δ. 36, 421, Κεραμέα – Κρεμλή – Ταγαρά Η σύμβαση των
Βρυξελλών κλπ., υπ’ άρθρο 37 σελ. 255 και Συμπλήρωμα 1989-1996, υπ’
άρθρο 37 σελ. 139).
Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη προσφυγή προσβάλλεται
η 2599/1998 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου
Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας
δικαιοδοσίας, ύστερα από αίτηση της καθ’ ης η προσφυγή και κήρυξε
εκτελεστή στην Ελλάδα την από 10 Ιουλίου 1997 απόφαση του
Δικαστηρίου (HIGH COURT OF JUSTICE), Τμήματος Βήματος Βασιλίσσης
– Εμποροδικείου (QUEEN’S BENCH DIVISION – COMMERCIAL COURT)
της Μεγάλης Βρετανίας (αριθμός φακέλλου 533/1997), με την οποία
υποχρεώθηκε ο προσφεύγων να καταβάλει στην καθ’ ης η προσφυγή το
ποσό των 100.377,67 δολλαρίων ΗΠΑ με τόκους 58,19 δολλαρίων ΗΠΑ
ημερησίως από 7 Μαρτίου 1997. Η προσφυγή αυτή ασκήθηκε πριν από την
επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου
Θεσσαλονίκης στον προσφεύγοντα, με την κατάθεσή της στη γραμματεία
του Δικαστηρίου τούτου και με την επίδοση αντιγράφου της, με τις
πράξεις κατάθεσης και ορισμού δικασίμου προς τον Εισαγγελέα Εφετών
Θεσσαλονίκης, εφόσον, η καθ’ ης έχει έδρα στην αλλοδαπή (Μεγάλη
Βρετανία).
Ειδικότερα, η επίδοση της προσφυγής έγινε σύμφωνα με τις διατάξεις του
άρθρου 134 Κ.Πολ.Δ., σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 136 παρ. 1
του ίδιου Κώδικα, που είναι εφαρμοστέες για να κριθεί η νομιμότητα της
ολοκλήρωσης των διατυπώσεων άσκησής της, χωρίς για το ζήτημα αυτό
να έχει έδαφος εφαρμογής η από 15-11-1963 διεθνής σύμβαση της Χάγης,
η σχετική με την επίδοση και κοινοποίηση στο εξωτερικό δικαστικών ή
εξώδικων πράξεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (η οποία κυρώθηκε
με το ν. 1334/1983 και τέθηκε σε ισχύ στην Ελλάδα την 18 Σεπτεμβρίου
1983), οι διατάξεις του άρθρου 15 της οποίας, που επιβάλλουν αναβολή
της έκδοσης απόφασης αν δεν αποδεικνύεται ότι έχει λάβει χώρα επίδοση
με τον τρόπο που αυτή αναγνωρίζει, εφαρμόζονται σε περίπτωση που
δεν προσέλθει ο εναγόμενος (ή γενικά ο καλούμενος) στο δικαστήριο και
όχι για να κριθεί εάν συντελέσθηκε η ολοκλήρωση της άσκησης αγωγής,
ανακοπής κλπ. ή εάν άρχισε η προθεσμία για την άσκηση ένδικων μέσων
(βλ. Α.Π. 865/1996 Ελλ.Δ. 38, 586, Α.Π. 440/1992 Ελλ.Δ. 34, 1076, Α.Π.
1447/1988 ΝοΒ 38, 810, Πελαγία Γέσιου – Φαλτσή Η επίδοση δικογράφων
στην αλλοδαπή υπό το φως του άρθρου 20 Σ και των διεθνών συμβάσεων,
1989 σελ. 64 επ).
Επομένως, εφόσον η προσφυγή αυτή ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα
σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και
να εξετασθεί ως προς το παραδεκτό και τη βασιμότητα των λόγων που
περιέχει.
ΕΠΕΙΔΗ, κατά την παράγραφο 2 του άρθρου 33 της Σύμβασης των
Βρυξελλών (για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε
αστικές και εμπορικές υποθέσεις) εκείνος που υποβάλλει την αίτηση για
την κήρυξη εκτελεστής της αλλοδαπής απόφασης, οφείλει να προβεί σε
εκλογή κατοικίας στην περιφέρεια του δικαστηρίου στο οποίο απευθύνεται.
Αν πάντως το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως δεν προβλέπει την εκλογή
κατοικίας, ο αιτών διορίζει αντίκλητο. Σκοπός της διατύπωσης αυτής
είναι να εξασφαλιστεί η δυνατότητα στον αντίδικο του αιτούντος, σ’
εκείνον δηλαδή κατά του οποίου διατάχθηκε η εκτέλεση, να ασκήσει την
προσφυγή που προβλέπει η Σύμβαση, χωρίς να υποχρεούται να προβεί
σε διατυπώσεις εκτός της περιφέρειας του δικαστηρίου της κατοικίας
του. Η διαδικασία, ο τρόπος και ο χρόνος τήρησης των διατυπώσεων
αυτών καθορίζεται από το δίκαιο του κράτους της εκτέλεσης και σε
περίπτωση σιωπής του δικαίου αυτού, ως προς το χρόνο που πρέπει
να πραγματοποιείται η διατύπωση αυτή, από τον παραπάνω σκοπό που
εξυπηρετεί, προκύπτει ότι αυτή πρέπει το αργότερο να γίνει κατά την
επίδοση της απόφασης που κηρύσσει εκτελεστή την αλλοδαπή απόφαση.
Επίσης, οι συνέπειες από την παράλειψη της διατύπωσης αυτής
ορίζονται από το δίκαιο του κράτους της εκτέλεσης, υπό την επιφύλαξη
ότι εξυπηρετούνται οι επιδιωκόμενοι από της Σύμβασης στόχοι της
διευκόλυνσης της περιαφής του εκτελεστηρίου τύπου αφενός και της
διασφάλισης των δικαιωμάτων του διαδίκου αφετέρου (ΔΕΚ υπόθεση
198/85 FERNARD CARRON κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της
Γερμανίας (1986) Συλλ. Νομολ. 1986 σελ. 2347 επ. Κεραμέας – Κρεμλής
– Ταγαράς Η Σύμβαση των Βρυξελλών υπ’ άρθρο 33 σελ. 245 και
Συμπλήρωμα υπ’ άρθρο 33 σελ. 135–136, Πελαγία Γέσιου–Φαλτσή,
Εκτέλεση κατά την Κοινοτική Σύμβαση των Βρυξελλών Ε.Ε.Ευρ.Δ. 1990
σελ. 648). Στην Ελλάδα, που δεν προβλέπεται η διαδικασία εκλογής
κατοικίας, ο αιτών οφείλει να προβεί σε διορισμό αντικλήτου κατά το
άρθρο 142 Κ.Πολ.Δ., χωρίς να αρκεί το γεγονός ότι ο πληρεξούσιος
δικηγόρος που υπογράφει την αίτηση είναι κατά το άρθρο 143 παρ.
1 του Κ.Πολ.Δ., αυτοδικαίως και αντίκλητος του αιτούντος, εφόσον η
εξουσία του δεν εκτείνεται και σε στάδιο μεταγενέστερο από την επίδοση
της οριστικής απόφασης και συνεπώς δεν μπορεί να επιδοθεί σ’ αυτόν η
προσφυγή εκείνου κατά του οποίου διατάχθηκε η εκτέλεση. Η παράλειψη
του διορισμού αντικλήτου από τον αιτούντα έως το χρόνο επίδοσης
της απόφασης που κηρύσσει εκτελεστή στην Ελλάδα την αλλοδαπή
απόφαση, δεν είναι δυνατό μόνη της να κλονίσει το κύρος της εν λόγω
απόφασης (βλ. σκέψη 14 της απόφασης 198/85 του Δ.Ε.Κ. ό.π.), αφού
τούτο θα ήταν αντίθετο με τον επιδιωκόμενο με τη Σύμβαση σκοπό, της
διευκόλυνσης της κυκλοφορίας των αποφάσεων στις συμβαλλόμενες
χώρες, ούτε να αποτελέσει λόγο προσφυγής κατά της εν λόγω απόφασης
και να συνεπιφέρει την τελική απόρριψη της αίτησης, αλλ’ ενόψει του
επιδιωκόμενου με τη διατύπωση αυτή σκοπού, της διασφάλισης των
δικαιωμάτων εκείνου κατά του οποίου διατάχθηκε η εκτέλεση να ασκήσει
προσφυγή, έχει ως συνέπεια να μην αρχίζει η προθεσμία για την άσκηση
της προσφυγής, εφόσον δεν υπάρχει, λόγω της παράλειψης αυτής (του
διορισμού αντικλήτου) η δυνατότητα ολοκλήρωσης της άσκησης της
προσφυγής, με την επίδοσή της στη διεύθυνση εντός της περιφέρειας
του δικαστηρίου της κατοικίας του (βλ. Κεραμεύς – Κρεμλής – Ταγαράς
Η Σύμβαση των Βρυξελλών, Συμπλήρωμα 1989 – 1996 υπ’ άρθρο 33
σελ. 136, Δημ. Νούσιος, Παρατηρήσεις υπό την Μ.Πρωτ.Θεσσ. 511/1994
Αρμεν. 1995 σελ. 290 επ. και σημείωμα Β (Βασιλακάκη) υπό την ίδια
απόφαση Αρμεν. 1994 σελ. 1409).
Συνεπώς ο τέταρτος λόγος της κρινόμενης προσφυγής με τον οποίο
ζητείται να εξαφανισθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, που κήρυξε
εκτελεστή στην Ελλάδα την από 10-7-1997 απόφαση του Αγγλικού
Δικαστηρίου, χωρίς ν’ απορρίψει ως απαράδεκτη τη σχετική αίτηση παρότι
η αιτούσα και ήδη καθ’ ης η προσφυγή, κατά παράβαση της διάταξης
του άρθρου 33 παρ. 2 της Σύμβασης των Βρυξελλών, δεν είχε προβεί
σε διορισμό αντικλήτου στην Ελλάδα, είναι απορριπτέος, ως νομικά
αβάσιμος. Δεδομένου, εξάλλου ότι ο προσφεύγων εμπροθέσμως άσκησε
την προσφυγή πριν από την επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης
σ’ αυτόν, ούτε η παράλειψη διορισμού αντικλήτου από τον αιτούντα
–καθ’ ού η προσφυγή και σε μεταγενέστερο χρόνο έχει οποιαδήποτε
βλαπτική συνέπεια για τον προσφεύγοντα, ώστε να επιφέρει ακυρότητα
της περαιτέρω διαδικασίας, η οποία μπορεί να επέλθει, ως κύρωση, μόνο
με την επίκληση και πιθανολόγηση τέτοιας βλάβης, που δεν μπορεί να
αποκατασταθεί διαφορετικά, παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας,
σύμφωνα με το άρθρο 159 αριθμ. 3 του Κ.Πολ.Δ.
ΕΠΕΙΔΗ, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 25, 31 παρ.
1, 33 παρ. 2 και 47 σημείο 1 της Σύμβασης των Βρυξελλών, θετικές
προϋποθέσεις για να κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα απόφαση που
εκδόθηκε από δικαστήριο άλλου συμβαλλόμενου κράτους, είναι η
εκτελεστότητά της, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους της έκδοσής της
και η επίδοσή της σ’ εκείνον κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση και για
την απόδειξη της συνδρομής των προϋποθέσεων αυτών καθιερώνεται
(άρθρο 47 σημείο 1 της Σύμβασης) ρητά υποχρέωση εκείνου που
ζητά την κήρυξη της εκτελεστότητας της αλλοδαπής απόφασης, να
προσκομίσει κάθε κατάλληλο προς τούτο έγγραφο. Η εκτελεστότητα της
απόφασης μπορεί να προκύπτει είτε ρητά από το ίδιο το κείμενό της, με
αποτέλεσμα να μην απαιτείται χωριστό έγγραφο που να την αποδεικνύει,
είτε από πιστοποιητικό που εκδίδεται από τη γραμματεία του δικαστηρίου
προέλευσης και πιστοποιεί ότι έως ορισμένο χρονικό σημείο δεν είχαν
ασκηθεί τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα, σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη
απόδειξη του χρόνου επίδοσης της απόφασης. Η απόδειξη της επίδοσης
της απόφασης είναι δυνατό, όπως έκρινε το ΔΕΚ (υπόθεση C – 257/94
LINDEN κατά BERUFSGENOSSENSCHΑFT της 14-3-1996 Συλλ. Νομολ.
1996 σελ. 1393, Ελλ.Δ. 1996.741), εφόσον οι εθνικοί δικονομικοί κανόνες
το επιτρέπουν, να προσκομίζεται ύστερα από την κατάθεση της αίτησης
(για την κήρυξη εκτελεστής της αλλοδαπής απόφασης), ιδίως κατά τη
διάρκεια της εκδίκασης της προσφυγής, που ασκήθηκε από το διάδικο
κατά του οποίου ζητείται η εκτέλεση, υπό τις προϋποθέσεις ότι ο εν
λόγω διάδικος διαθέτει εύλογη προθεσμία για να εκτελέσει εκουσίως την
απόφαση και ότι ο διάδικος που ζητεί την εκτέλεση επιβαρύνεται με τα
έξοδα κάθε περιττής διαδικασίας. Η εκτελεστότητα στο κράτος προέλευσης
πρέπει να υπάρχει κατά το χρόνο που η απόφαση κηρύσσεται εκτελεστή
στο κράτος εκτέλεσης (Κεραμεύς – Κρεμλή – Ταγαρά: Η σύμβαση των
Βρυξελλών 1989 σελ. 23). Ως αυτονόητη περαιτέρω θεωρείται και η
ύπαρξη της θετικής προϋπόθεσης ότι η απόφαση που ζητείται να κηρυχθεί
εκτελεστή, πρέπει να έχει εκδοθεί από δικαστήριο συμβαλλόμενου κράτους
και να εμπίπτει στο κατά το άρθρο 1, πεδίο εφαρμογής της Σύμβασης
των Βρυξελλών, λόγω του αντικειμένου της (RATIONE MATERIAE),
ανεξάρτητα από την ιθαγένεια ή την κατοικία των διαδίκων μεταξύ των
οποίων εκδόθηκε. Τέτοια απόφαση, που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της
Σύμβασης των Βρυξελλών και συνεπώς μπορεί να κηρυχθεί εκτελεστή,
είναι και εκείνη που εκδόθηκε επί διαφοράς από σύμβαση πώλησης
κινητών, έστω και αν ο αγοραστής διάδικος υπήρξε αλλοδαπό δημόσιο ή
δημόσιος οργανισμός, εάν η συναλλαγή δεν έγινε κατ’ ενάσκηση δημόσιας
εξουσίας (βλ. ΔΕΚ υπόθεση 29/76 LTU EUROCONTROL της 14-10-1976
Συλλ. Νομολ. 1976, 1541 και υπόθεση 814/79 NIEDERLANDE/RÜPFER
της 16-12-1980 Συλλ. Νομολ. 1980, 3807, βλ. Κεραμεύς – Κρεμλής –
Ταγαράς Η Σύμβαση των Βρυξελλών, Συμπλήρωμα 1989-1996 σελ. 10 επ.,
Σπ. Γκιάφης Προϋποθέσεις αναγνωρίσεως δικαστικών αποφάσεων μεταξύ
των Κρατών της ΕΟΚ, 1990 σελ. 55 επ, Ανθή Χατζηνώνα, Το άρθρο 1 της
Σύμβασης Βρυξελλών κλπ. Ε.Ε. Ευρ.Δ. 1990 σελ. 768 επ. και ιδίως 776
επ.), Από την θετική προϋπόθεση της εκτελεστότητας της απόφασης κατά
το δίκαιο του κράτους προέλευσης, διαφέρει το ζήτημα της εκτελεστικής
διαδικασίας και των μέσων εκτέλεσης, το οποίο κρίνεται από το δίκαιο
του κράτους στο οποίο θα εκτελεσθεί η απόφαση και δεν ερευνάται κατά
τη διαδικασία περιαφής του εκτελεστήριου τύπου (κήρυξης εκτελεστής
της αλλοδαπής απόφασης), αλλά μόνο κατά το στάδιο της εκτέλεσης
της απόφασης, μετά την κήρυξή της εκτελεστής, με την άσκηση π.χ.
ανακοπής κατά της εκτέλεσης του άρθρου 933 Κ.Πολ.Δ. (βλ. Εισηγητική
έκθεση Ευρυγένης – Κεραμέως παραγρ. 19 σε Ν. Νίκα, Οι Συμβάσεις
Βρυξελλών και Λουγκάνο Β΄ έκδοση 1998 σελ. 387). Κατά το στάδιο αυτό,
της διαδικασίας της αναγκαστικής εκτέλεσης, στα πλαίσια του ελληνικού
δικονομικού δικαίου, ερευνάται και το ζήτημα εάν για την αναγκαστική
εκτέλεση κατά αλλοδαπού δημοσίου, υφίσταται η απαιτούμενη από το
άρθρο 923 Κ.Πολ.Δ. άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης, που πάντως δεν
απαιτείται όταν η εκτέλεση γίνεται κατά αλλοδαπών νομικών προσώπων
δημοσίου δικαίου και έτσι η έλλειψη τέτοιας άδειας δεν ερευνάται και
δεν ασκεί επιρροή στην κήρυξη εκτελεστής της αλλοδαπής απόφασης
(βλ. Ι. Μρίνια, Αναγκαστική Εκτέλεσις Β έκδοση 1979, υπό το άρθρο 923
παραγρ. 111α IV και V, σελ. 294, Β. Βαθρακοκοίλη Κώδικας Πολιτικής
Δικονομίας, υπό το άρθρο 923 αριθμ. 3 και 4, σελ. 271, 272, Πελαγίας
Γέσιου – Φαλτσή Δίκαιο Αναγκαστικής Εκτελέσεως 1998 παραγρ. 27 αριθμ.
16 σελ. 379).
Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 34 παρ. 2 της Σύμβασης των Βρυξελλών,
η αίτηση (για την κήρυξη εκτελεστής της απόφασης που εκδόθηκε σε
άλλο συμβαλλόμενο κράτος) μπορεί ν’ απορριφθεί μόνο για ένα από τους
λόγους που προβλέπονται στα άρθρα 27 και 28, οι οποίοι αποτελούν
κωλύματα, αρνητικές δηλαδή προϋποθέσεις για την αναγνώριση
και κήρυξη εκτελεστής της αλλοδαπής απόφασης και εξετάζονται
αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της αιτήσεως για την
κήρυξή της εκτελεστής. Η διάταξη του άρθρου 27 σημείο 1 προβλέπει ως
κώλυμα για την αναγνώριση και συνεπώς και για την κήρυξη εκτελεστής
της αλλοδαπής απόφασης την αντίθεση προς τη δημόσια τάξη του κράτους
της αναγνώρισης και εκτέλεσης.
Εμποδίζεται δηλαδή η κήρυξη εκτελεστής της απόφασης που έχει εκδοθεί
σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος αν αποτέλεσμα της αναγνώρισης και
της εκτέλεσης της θα είναι η πρόκληση αναταραχής στο βασικό ρυθμό
της ζωής που επικρατεί στο κράτος της αναγνώρισης και εκτέλεσης, αν
προσβάλλονται θεμελιώδεις ηθικές, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και
πολιτειακές αρχές που επικρατούν στο κράτος αυτό. Λαμβάνεται υπόψη η
δημόσια τάξη του τελευταίου αυτού κράτους και δεν ενδιαφέρει αν η ίδια
η απόφαση αντίκειται προς τη δημόσια τάξη, αλλά αν η αναγνώριση και
εκτέλεσή της θα μπορούσε αν επιφέρει τέτοιο αποτέλεσμα.
Πρόκειται για εφαρμογή της θεωρίας των «περιορισμένων συνεπειών
της δημόσιας τάξης», κατά την οποία ο εθνικός δικαστής μπορεί να
αναγνωρίσει ή να κηρύξει εκτελεστή μια απόφαση την οποία ο ίδιος δεν
θα μπορούσε να εκδώσει (βλ. πρόταση Εισαγγελέα κ. DARMON σκέψη
16, στην υπόθεση 145/86 HOFFMAN/KRIEG (1988) Συλλ. Νομολ. 1988
σελ. 645). Η διάταξη αυτή πρέπει να ερμηνεύεται στενά, αφού καθιερώνει
εξαίρεση στη γενική αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των αποφάσεων
από την μια συμβαλλόμενη χώρα στην άλλη (βλ. ΔΕΚ υπόθεση 166/80
KLOMPS/MICHEL 1981 Συλλ. Νομολ. 1981 σελ. 1593, υπόθεση 145/1986
στην υπόθεση 145/86 HOFFMAN/KRIEG 1988, σκέψη 21, Συλλ. Νομολ.
1988 σελ. 645).
Έτσι δεν μπορούν να θεμελιώσουν τον λόγο αντίθεσης προς τη δημόσια
τάξη ιδιορρυθμίες ή πλημμέλειες της διαδικασίας ενώπιον του δικαστηρίου
που εξέδωσε την απόφαση, η εσφαλμένη επιλογή του ουσιαστικού δικαίου,
πέρα από τις προβλεπόμενες από το άρθρο 27 σημείο 4 (της Σύμβασης
των Βρυξελλών) ειδικές περιπτώσεις, η παραβίαση των κανόνων της
διεθνούς δικαιοδοσίας και σε περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από το
άρθρο 28 παρ. 1 της Σύμβασης ή από την μεταβατική διάταξη του άρθρου
54 παρ. 2 της Σύμβασης ή από το άρθρο 11 παρ. 2 του Πρωτοκόλλου
του 1968 (βλ. Εφ.Αθ. 2664/1994 ΝοΒ 43, 252), καθώς και η εσφαλμένη
ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο
που εξέδωσε την απόφαση ή η εσφαλμένη εφαρμογή των κανόνων του
δικονομικού δικαίου του κράτους προέλευσης της απόφασης, εκτός αν η
διαδικασία που ακολουθήθηκε για την έκδοση της απόφασης, προσκρούει
σε θεμελιώδη δικονομικά αξιώματα, τα οποία, πέρα και ανεξάρτητα από
τους συγκεκριμένους δικονομικούς κανόνες, εκφράζουν το κράτος δικαίου
επί του πεδίου απονομής της πολιτικής δικαιοσύνης (βλ. Α.Π. 496/1994
ΝοΒ 43, 552).
Περαιτέρω, κατά το άρθρο 27 σημείο 2 της Σύμβασης των Βρυξελλών, η
απόφαση δεν αναγνωρίζεται αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο
ισοδύναμο έγγραφο δεν έχει επιδοθεί στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο
κανονικά και έγκαιρα, ώστε να μπορεί να αμυνθεί. Οι προϋποθέσεις
του κανονικού και του έγκαιρου της επίδοσης πρέπει να συντρέχουν
σωρευτικά (305/88 LANCRAY/PETERS 1990 Συλλ. Νομολ. 1990 σελ.
2447). Η κανονικότητα της επίδοσης κρίνεται κατά το δίκαιο του κράτους
του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση, κατά το οποίο κρίνεται
και το ζήτημα της ενδεχόμενης θεραπείας της ελαττωματικής επίδοσης
(ΔΕΚ υπόθεση 166/88 KLOMPS/MICHEL 1991, Συλλ. Νομολ. 1981 σελ.
1593, υπόθεση C-305/88 LANCRAY/PETERS 1990 Συλλ. Νομολ. 1990
σελ. 2447), καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις που δεσμεύουν το
κράτος αυτό, στις οποίες περιλαμβάνεται και η σύμβαση της Χάγης της
15 Νοεμβρίου 1965, η σχετική «με την επίδοση και κοινοποίηση στο
εξωτερικό δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές και εμπορικές
υποθέσεις», χωρίς να απαιτείται καταρχήν και απόδειξη ότι ο εναγόμενος
έλαβε πράγματι γνώση του εισαγωγικού δικογράφου, αρκεί να υπήρχε
δυνατότητα να λάβει γνώση. Πάντως το δικαστήριο της υποδοχής της
απόφασης δεν δεσμεύεται από την κρίση του δικαστηρίου της προέλευσης
για την κανονικότητα της επίδοσης (υπόθεση 228/81 PENDY PLASTIC
PRODUCTS/PLUNSPUNCT 1982, Συλλ. Νομολ. 1982 σελ. 2723). Η
Σύμβαση της Χάγης της 15 Νοεμβρίου 1965, η οποία ισχύει στο Ηνωμένο
Βασίλειο από 10-2-1969 και στην Ελλάδα από 18-9-1983 (ν. 1334/1983)
παρέχει τη δυνατότητα η επίδοση ή κοινοποίηση πράξης που γίνεται
σε άλλο από το κράτος αποστολής της σχετικής αίτησης, να ενεργείται
και σύμφωνα με τους οριζόμενους από τη νομοθεσία του Κράτους στο
οποίο απευθύνεται η αίτηση τύπους για την επίδοση ή κοινοποίηση των
εγγράφων που συντάσσονται στη χώρα αυτή και που προορίζονται για
άτομα που βρίσκονται στο έδαφός της (άρθρο 5 περιπτ. α). Συνεπώς
εισαγωγικό έγγραφο δίκης που αποστέλλεται προς επίδοση από το
Ηνωμένο Βασίλειο στην Ελλάδα, εγκύρως επιδίδεται (στην Ελλάδα)
σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 122 έως 133 του Κ.Πολ.Δ. και
προκειμένου για νομικά πρόσωπα ή άλλες ενώσεις προσώπων, στον
εκπρόσωπό τους, σύμφωνα με το νόμο ή το καταστατικό, ενώ αν
υπάρχουν περισσότεροι νόμιμοι εκπρόσωποι, αρκεί η επίδοση σε έναν από
αυτούς (άρθρο 126 παρ. 1 στοιχ. δ΄ και παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).
Εκπρόσωπος του πλοιοκτήτη, υπό προϋποθέσεις, είναι και ο πλοίαρχος,
σύμφωνα με το άρθρο 50 του Κώδικα Εμπορικής Ναυτιλίας της ΕΣΣΔ,
που εφαρμόζεται και για πλοία Ουκρανικής Εθνικότητας, το οποίο ορίζει
ότι ο πλοίαρχος, δυνάμει του αξιώματός του, θα λογίζεται εκπρόσωπος
του πλοιοκτήτη και των κυρίων των πραγμάτων σε σχέση με συναλλαγές
που προκύπτουν από τις ανάγκες του πλοίου, των πραγμάτων ή της
ναυσιπλοΐας και σε σχέση με αγωγές που αφορούν περιουσία εμπιστευμένη
σε αυτόν, αν δεν είναι παρόντες άλλοι εκπρόσωποι του πλοιοκτήτη ή
των κυρίων των πραγμάτων. Άλλωστε, παρόμοια εξουσία εκπροσώπησης
και ειδικότερα παραλαβής δικογράφων ή άλλων εγγράφων, παρέχει
στον πλοίαρχο και ο ελληνικός Κώδικας Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου,
ο οποίος στο άρθρο 48 ορίζει ότι «εάν το πλοίον ευρίσκεται εις τόπον
διάφορον της κατοικίας του πλοικτήτου, η κοινοποίησις διαδικαστικών ή
εξωδίκων εγγράφων δύναται να γίνη και εις τον Πλοίαρχον», χωρίς να
εξαρτά την εξουσία αυτή από το εάν διαρκεί ή όχι ο πλους ή εάν υφίσταται
επείγουσα περίπτωση. Συνεπώς εάν το πλοίο βρίσκεται στην Ελλάδα,
εγκύρως γίνεται προς τον Πλοίαρχο επίδοση αγωγής κατά του πλοιοκτήτη,
τουλάχιστον όταν αυτή έχει αντικείμενο διαφορά που προέρχεται από
συναλλαγή, η οποία έγινε για τις ανάγκες του πλοίου, εφόσον η κατοικία
ή η έδρα του πλοιοκτήτη βρίσκεται σε άλλη χώρα, και ειδικότερα και
όταν βρίσκεται στην Ουκρανία. Στο δικαστήριο της αναγνώρισης της
κήρυξης εκτελεστής της αλλοδαπής απόφασης, ανήκει περαιτέρω και ο
έλεγχος του εγκαίρου της επίδοσης του εισαγωγικού εγγράφου της δίκης
ή άλλου ισοδύναμου εγγράφου προς τον εναγόμενο που ερημοδικάστηκε.
Η προϋπόθεση της έγκαιρης επίδοσης ερμηνεύεται αυτόνομα και όχι βάσει
του δικαίου της χώρας του δικαστηρίου προέλευσης της απόφασης. Το
ζήτημα εάν η επίδοση έγινε έγκαιρα προϋποθέτει εκτίμηση πραγματικών
περιστατικών. Προς τούτο πρέπει να ληφθούν υπόψη από το δικαστήριο
της υποδοχής όλα τα στοιχεία της συγκεκριμένης περίπτωσης, όπως
ο τρόπος επίδοσης ή κοινοποίησης, οι σχέσεις μεταξύ ενάγοντος και
εναγομένου και ο χαρακτήρας των μέτρων που έπρεπε να λάβει ο
εναγόμενος για να αποτρέψει την έκδοση ερήμην απόφασης και είναι
δυνατόν να θεωρηθεί μη έγκαιρη η επίδοση, έστω και αν τηρήθηκε η
προθεσμία που προβλέπει το δίκαιο του κράτους προέλευσης ή που έθεσε
ο δικαστής του κράτους προέλευσης της απόφασης (ΔΕΚ υπόθεση 166/80
CLOMPS/MICHEL 1981 Συλλ. Νομολ. 1981 σελ. 1593). Στην προκειμένη
περίπτωση, από όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι
διάδικοι, αποδεικνύονται τ’ ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Η καθ’
ης η προσφυγή – αιτούσα αλλοδαπή εταιρία, με έδρα στο Λονδίνο και με
την επωνυμία «Κ. M. O. LIMITED», άσκησε την από 18-5-1997 αγωγή
ενώπιον του αγγλικού δικαστηρίου (HIGH COURT) του Λονδίνου (Τμήμα
Βήματος Βασιλίσσης, Εμποροδικείο – QUEEN’S BENCH, COMMERCIAL
COURT) κατά του προσφεύγοντος δημοσίου Ουκρανικού Οργανισμού
με την επωνυμία «Κρατική Ναυτιλιακή Ακαδημία της Οδησσού» (O.
S. M. ACADEMY), που εδρεύει στην Οδησσό της Ουκρανίας, αποτελεί
νομικό πρόσωπο, είναι πλοικτήτρια των υπό ουκρανική σημαία πλοίων
PROFESSOR ANICHKOV και PROFESSOR KUDREVICH και έχει ως σκοπό,
μεταξύ άλλων, την επαγγελματική εκπαίδευση και άσκηση προσωπικού για
την θαλάσσια και ποτάμια ναυτιλία σε πλοία παραγωγής – εκπαίδευσης,
δηλαδή πλοία που χρησιμεύουν για πρακτική άσκηση σε συνθήκες
παραγωγής. Με την αγωγή αυτή η καθ’ ης η προσφυγή ζήτησε να
υποχρεωθεί ο εναγόμενος Οργανισμός να της καταβάλει το συνολικό
ποσό των 100.726,55 δολλαρίων ΗΠΑ, με το νόμιμο τόκο υπερημερίας,
προερχόμενο από την μη εξόφληση τιμήματος ποσοτήτων καυσίμων,
που επώλησε προς τον εναγόμενο, δυνάμει σχετικών συμβάσεων, για
εφοδιασμό των εν λόγω πλοίων της. Αντίγραφο της αγωγής αυτής, με
την από 23-5-1997 διαταγή του αγγλικού δικαστηρίου, με την οποία
χορηγήθηκε άδεια σύμφωνα με τις διατάξεις του αγγλικού δικαίου για
αναπληρωματική επίδοση και συγκεκριμένα για επίδοση του δικογράφου
της αγωγής προς τον πλοίαρχο του πλοίου PROFESSOR ANICHKOV,
στη Θεσσαλονίκη ή αλλού στην Ελλάδα, όπου μπορεί να ευρεθεί και
ορίσθηκε προθεσμία για την κατάθεση της αναγνωρίσεως της επιδόσεως
21 ημερών, καθώς και οδηγίες για την αναγνώριση της κοινοποίησης
και σημειώσεις για καθοδήγηση, όπου αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι
μέσα στην τασσόμενη με την πιο πάνω διαταγή προθεσμία (των 21
ημερών), έπρεπε να επιστραφεί στο δικαστήριο το αποδεικτικό έγγραφο
αναγνωρίσεως της επιδόσεως, διότι αλλιώς η ενάγουσα μπορεί να λάβει
μια δικαστική εντολή να πληρώσει αυτός (ο εναγόμενος) ό,τι αξιώνεται
αμέσως (έκδοση ερήμην απόφασης), επιδόθηκαν νόμιμα, κατά τις
διατάξεις του ελληνικού δικαίου (άρθρα 122 παρ. 1 και 127 παρ. 1 του
Κ.Πολ.Δ.) και σύμφωνα με το άρθρο 5α της από 15-11-1965 Σύμβασης
της Χάγης, στην αγγλική, συνοδευόμενα από μεταφράσεις στην ουκρανική
και στην ελληνική γλώσσα, προς τον πλοίαρχο του ευρισκομένου στη
Θεσσαλονίκη πλοίου PROFESSOR ANICHKOV, με την παράδοση των
εγγράφων προσωπικά στον ίδιο, όπως αποδεικνύεται από την 6353/1997
έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου
Θεσσαλονίκης Φιλίππου Εμμανουηλίδη, που επικαλείται και προσκομίζει
η καθ’ ης η προσφυγή. Μετά την πάροδο της πιο πάνω αναφερόμενης
προθεσμίας και αφού βεβαιώθηκε ότι ο εναγόμενος (ήδη προσφεύγων)
δεν γνωστοποίησε αναγνώριση της επίδοσης και πρόθεσή του να αμυνθεί,
εκδόθηκε ερήμην του εναγομένου η από 10-7-1997 (υπό στοιχεία 1997 Νο
533) απόφαση του Δικαστηρίου του Λονδίνου (HIGH COURT OF JUSTICE)
– Τμήματος Βασιλίσσης-Εμποροδικείου (QUEEN’S BENCH DIVISION,
COMMERCIAL COURT), με την οποία υποχρεώθηκε το εναγόμενο να
πληρώσει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 100.377,67 δολλαρίων
ΗΠΑ, πλέον τόκων προς 58,19 δολλάρια ΗΠΑ ημερησίως από 7-3-1997
έως την ημέρα έκδοσης της αποφάσεως, καθώς και το ποσό των 478,25
λιρών στερλινών, ως δικαστική δαπάνη. Με την από 22-7-1997 διαταγή
του αγγλικού Δικαστηρίου, χορηγήθηκε, κατά τις διατάξεις του Αγγλικού
δικαίου, άδεια για αναπληρωματική επίδοση της απόφασης αυτής προς τον
πλοίαρχο του πλοίου PROFESSOR ANICHKOV στη Θεσσαλονίκη ή αλλού
στην Ελλάδα. Ακολούθως, η απόφαση αυτή, με την εν λόγω διαταγή στην
αγγλική, με μεταφράσεις στην Ουκρανική και στην Ελληνική γλώσσα,
επιδόθηκαν νόμιμα, κατά τις διατάξεις του ελληνικού δικαίου (άρθρα 122
παρ. 1 και 127 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), και σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. α΄
της από 15-11-1965 Σύμβασης της Χάγης, αυτοπροσώπως προς τον Πέτρ
Κράβιτς, πλοίαρχο του εν λόγω πλοίου, στη Θεσσαλονίκη, όπου αυτό
βρισκόταν.
Τέλος, η απόφαση αυτή, όπως αποδεικνύεται από τις από 2-9-1997 και
από 18-9-1998 βεβαιώσεις του αρμόδιου αξιωματούχου του Αγγλικού
Δικαστηρίου (HIGH COURT OF JUSTICE, QUEEN’S BENCH DIVISION,
COMMERCIAL COURT), που εκδόθηκαν σύμφωνα με τις διατάξεις
του άρθρου 12 του (αγγλικού) νόμου περί αστικής δικαιοδοσίας και
αποφάσεων, του 1982, είναι εκτελεστή στο Ηνωμένο Βασίλειο (και
εξακολουθούσε να είναι εκτελεστή έως τη συζήτηση της κρινόμενης
προσφυγής), δεδομένου ότι ουδεμία αίτηση για εξαφάνισή της έχει
επιδοθεί στην ενάγουσα, ότι η εκτέλεση της δεν έχει ανασταλεί ή διακοπεί
και ότι δεν έχει λήξει η προθεσμία για την εκτέλεσή της. Από τα παραπάνω
συνάγεται ότι συντρέχουν οι θετικές προϋποθέσεις για την αναγνώριση και
την κήρυξη εκτελεστής στην Ελλάδα της εν λόγω απόφασης του αγγλικού
Δικαστηρίου.
Ειδικότερα η απόφαση αυτή εκδόθηκε για διαφορά που εμπίπτει, λόγω
του αντικειμένου της, στο πεδίο εφαρμογής της Σύμβασης των Βρυξελών,
αφού αφορά τίμημα από την αγορά εφοδίων (καυσίμων) για τη λειτουργία
των πλοίων του εναγομένου κρατικού οργανισμού, ο οποίος είχε
συναλλαγεί στα πλαίσια δραστηριότητας που δεν ανάγεται στην ενάσκηση
δημόσιας εξουσίας. Επίσης αυτή είναι εκτελεστή, κατά το δίκαιο του
Ηνωμένου Βασιλείου και επιδόθηκε νόμιμα στον νόμιμο εκπρόσωπο του
εναγομένου – προσφεύγοντος. Η επικαλούμενη από τον προσφεύγοντα
διάταξη του διατάγματος 1997/2591 από 1-11-1997 περί κρατικής
ασυλίας (εμπορικής ναυτιλίας) του Ηνωμένου Βασιλείου που ορίζει ότι
δεν υπόκειται σε εκτέλεση κανένα πλοίο που ανήκει, μεταξύ των άλλων,
στη Δημοκρατία της Ουκρανίας, δεν καθιστά μη εκτελεστή την εν λόγω
απόφαση, αφού δεν απαγορεύεται η με άλλα μέσα εκτέλεσή της εις βάρος
του προσφεύγοντος κρατικού οργανισμού, ενώ, όπως προαναφέρθηκε,
τα μέσα και η διαδικασία εκτέλεσής της στην Ελλάδα, θα κριθούν κατά τις
διατάξεις του ελληνικού δικαίου.
Επομένως, ο πρώτος λόγος της προσφυγής, με τον οποίο ο προσφεύγων
διατείνεται ότι δεν είναι εκτελεστή, κατά το δίκαιο του τόπου της έκδοσής
της, η υπό εκτέλεση απόφαση, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Περαιτέρω
στον προσφεύγοντα – εναγόμενο, ο οποίος δικάσθηκε ερήμην από το
αγγλικό Δικαστήριο, επιδόθηκε κανονικά, σύμφωνα με τις διατάξεις του
αγγλικού δικαίου και κατά τις διατάξεις του ελληνικού δικαίου δηλαδή
του τόπου της επίδοσης, που εφαρμόζονται σύμφωνα με την δεσμεύουσα
το Ηνωμένο Βασίλειο, από 15-11-1965 διεθνή Σύμβαση της Χάγης, το
εισαγωγικό έγγραφο της δίκης, με παράδοσή του, μαζί με τα συνοδευτικά
του έγγραφα, αυτοπροσώπως στον πλοίαρχο ενός από τα δύο πλοία, με
τα οποία σχετίζονται οι σωρευόμενες στην αγωγή αξιώσεις, σε ένα δηλαδή
από τους δύο πλοιάρχους που είναι νόμιμοι εκπρόσωποι του εναγομένου
σε σχέση με την αγωγή αυτή.
Επίσης, η επίδοση αυτή του εισαγωγικού εγγράφου της δίκης έγινε έγκαιρα
ώστε να μπορεί να αμυνθεί ο εναγόμενος – προσφεύγων, αφού μέσα
στην προθεσμία των 21 ημερών που τάχθηκε σ’ αυτόν η μόνη ενέργεια εκ
μέρους του ήταν να επιστρέψει στο αγγλικό Δικαστήριο τη συνοδευτική
αποδοχή της κοινοποίησης με τη δήλωση ότι προτίθεται να αμυνθεί στο
δικαστήριο (πρβλ. Εφ.Αθ. 10698/1995 Ελλ.Δ. 37, 1402). Επομένως,
είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, ο δεύτερος λόγος της προσφυγής με
τον οποίο ο προσφεύγων διατείνεται ότι υφίσταται κώλυμα αναγνώρισης
της αλλοδαπής απόφασης, διότι δεν του επιδόθηκε κανονικά και έγκαιρα,
ώστε να μπορεί να αμυνθεί, το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης, αλλά και η
απόφαση αυτή.
Τέλος, απορριπτέος είναι και ο τρίτος λόγος της προσφυγής, με τον οποίο
ο προσφεύγων – εναγόμενος διατείνεται ότι υπάρχει κώλυμα αναγνώρισης,
λόγω αντίθεσης προς τη δημόσια τάξη της Ελλάδος, διότι δεν υφίσταται
άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης, ενόψει του ότι αυτός αποτελεί δημόσιο
οργανισμό, δηλαδή νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, αφού, όπως
προαναφέρθηκε, τέτοια άδεια, η οποία απαιτείται κατά το άρθρο 923
Κ.Πολ.Δικ., μόνο για να ενεργηθεί αναγκαστική εκτέλεση εις βάρος
αλλοδαπού δημοσίου και όχι αλλοδαπού νομικού προσώπου δημοσίου
δικαίου, δεν είναι αναγκαίο να υφίσταται για την κήρυξη εκτελεστής της
αλλοδαπής απόφασης.
Επομένως, αφού κρίνονται απορριπτέοι όλοι οι λόγοι της προσφυγής και
συντρέχουν όλες οι θετικές και αρνητικές προϋποθέσεις για την κήρυξη
εκτελεστής στην Ελλάδα της προαναφερόμενης αλλοδαπής απόφασης,
πρέπει ν’ απορριφθεί, ως αβάσιμη, η προσφυγή στο σύνολό της. Ο
προσφεύγων πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη της καθ’ ης η
προσφυγή (άρθρο 176 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ με την παρουσία των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατ’ ουσίαν την προσφυγή.