Μετά από την έκδοση της υπ’ αριθμ. 5450/2001 αποφάσεως του
Δικαστηρίου τούτου που ανέβαλε την οριστική του απόφαση και διέταξε
αποδείξεις, με την από 12-2-2002 κλήση της καθής η προσφυγή
επαναφέρεται νόμιμα για μετ’ απόδειξη συζήτηση η από 15-3-2000 και
με αριθμό Β.Α.Β. 280/2000 προσφυγή κατά της υπ’ αριθμ. 294/2000
αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που κήρυξε εκτελεστή
στην Ελλάδα την υπ’ αριθμ. 16.0.305/98 απόφαση του Πρωτοδικείου
Βερολίνου της Γερμανίας και πρέπει αυτή να ερευνηθεί περαιτέρω κατ'
ουσίαν.
Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 245 παρ. 1 και 254 του Κ.Πολ.Δ.,
οι οποίες θεσπίζουν απόκλιση από το σύστημα της συζητήσεως που
καθιερώνει το άρθρο 106 του Κ.Πολ.Δ. και έχουν εφαρμογή και στη
διαδικασία της κατ’ έφεση δίκης (αρθρ. 524 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), το
Δικαστήριο μπορεί και αυτεπάγγελτα να διατάξει οτιδήποτε μπορεί να
συντελέσει στη διάγνωση της διαφοράς και ιδίως την επανάληψη της
συζήτησης στο ακροατήριο η οποία έχει κηρυχθεί περατωμένη και τη
διεξαγωγή νέων ή συμπληρωματικών αποδείξεων με τα αποδεικτικά
μέσα που ορίζει το άρθρο 339 του Κ.Πολ.Δ. (βλ. Α.Π. 87/2001 και
Α.Π. 88/2001 στην 9η έκδοση της Ηλεκτρονικής Συλλογής Νομολογίας
«ΔΙΚΑΣΙΜΟΣ»), όταν κατά τη μελέτη της υποθέσεως ή τη διάσκεψη
παρουσιάζονται κενά ή αμφίβολα σημεία που χρειάζονται συμπλήρωση ή
επεξήγηση, οπότε η απόφαση μνημονεύει απαραιτήτως τα ειδικά θέματα
που αποτελούν αντικείμενο της επαναλαμβανόμενης συζήτησης. Στην
προκείμενη περίπτωση, κατά τη μελέτη της υποθέσεως και τη διάσκεψη
προέκυψε κενό και αμφίβολο σημείο ως προς το εάν η προσφεύγουσα
διατηρούσε στις 8-6-1998 υποκατάστημα στη Γερμανία και συγκεκριμένα
στο Βερολίνο και στην οδό Fr.strasse στον αριθμό 169/170 στο οποίο
απασχολούσε ως υπάλληλο της την Άννα Δαμαλίδου. Ειδικότερα, ενώ με
την υπ’ αριθμ. 5450/2001 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου που δίκασε
κατά την αμφισβητούμενη τακτική διαδικασία (βλ. άρθρ. 37.της Σύμβασης
των Βρυξελλών του 1968 «για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση
αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις», η οποία κυρώθηκε
από την Ελλάδα με το άρθρο πρώτο του Ν. 1814/1988 και ισχύει από
1-4-1989, όπως αυτή τροποποιήθηκε από τη Σύμβαση του Σαν Σεμπαστιάν
της 26-5-1 989 που κυρώθηκε με το Ν. 2004/1992 και ισχύει στην Ελλάδα
από 1-7-1992 και η οποία έχει την αυξημένη ισχύ που προβλέπει το
άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος και εφαρμόζεται κατά το άρθρο 66
του υπ’ αριθμ. 44/2002 Κανονισμού του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων επί υποθέσεων που οι προς εκτέλεση αποφάσεις εκδόθηκαν
σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν από την 1η Μαρτίου του έτους
(2002) διατάχθηκαν αποδείξεις και υποχρεώθηκαν αμφότεροι οι διάδικοι
να αποδείξουν με κάθε νόμιμο αποδεικτικό μέσο το ισχύον στη Γερμανία
δίκαιο σχετικά με το αν η επίδοση δικογράφου αγωγής προς ανώνυμη
εταιρία που εδρεύει στην Ελλάδα μπορεί να γίνει σε υποκατάστημα που
διατηρεί στη Γερμανία με την εγχείρηση του δικογράφου σε συνεργάτη
της και η καθής η προσφυγή να αποδείξει με κάθε νόμιμο αποδεικτικό
μέσο και με μάρτυρες ότι η προσφεύγουσα διατηρούσε υποκατάστημα
στη Γερμανία, πράγμα που δήλωνε στις επιστολές της και ειδικότερα ότι
κατά το χρόνο της επικαλούμενης επιδόσεως (8-6-1998) διατηρούσε
υποκατάστημα στο Βερολίνο,; στην οδό Fr.strasse 169/170 και είχε σ’
αυτό ως υπάλληλο συνεργάτιδα την Άννα Δαμαλίδου, προσκομίζεται μεν
προς απόδειξη του ισχύοντος στη Γερμανία δικαίου σχετικά με το ως άνω
θέμα γνωμοδότηση της Δικηγόρου παρά Πρωτοδίκαις Γερμανίας Ευτυχίας
Μαραγκού, πλην όμως η καθής η προσφυγή, προς απόδειξη του ως άνω
θέματος αποδείξεως που τάχθηκε σε βάρος της, δεν προσκομίζει κανένα
έγγραφο που να αποδεικνύει ότι η προσφεύγουσα είχε υποκατάστημα στη
Γερμανία και απασχολούσε σ’ αυτό ως υπάλληλο την Άννα Δαμαλίδου
και συγκεκριμένα δεν προσκομίζει τις επιστολές της προσφεύγουσας
στις οποίες δήλωνε ότι αυτή έχει υποκατάστημα στην Γερμανία, αλλά
προσκομίζει μόνον την από 16-4-2003 ένορκη βεβαίωση του Th.
A. ενώπιον του συμβολαιογράφου στην πόλη E. Γερμανίας W. P., η
οποία όμως δεν αποτελεί νόμιμο αποδεικτικό μέσο και δεν μπορεί να
ληφθεί υπόψη στην παρούσα τακτική διαδικασία της αμφισβητούμενης
δικαιοδοσίας κατά την οποία εκδικάζεται η ένδικη προσφυγή ούτε καν
ως δικαστικό τεκμήριο, αφού συντάχθηκε χωρίς προηγούμενη νομότυπη
κλήτευση της προσφεύγουσας δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν
από τη βεβαίωση, όπως τούτο αποδεικνύεται από την από 15-4-2003
επισημείωση του δικαστικού επιμελητή Γιώργου Βαφειάδη επί του
προσκομιζόμενου δικογράφου της από 14-4-2003 κλήσεως που επιδόθηκε
στην προσφεύγουσα (βλ. αρθρ. 270 παρ. 2 εδ. β, όπως ίσχυε πριν από
την 1-1-2002 που τέθηκαν σε ισχύ οι διατάξεις του Α' Κεφαλαίου του
Ν. 2915/2001 με το άρθρο 15 του Ν. 2943/2001 καθώς και το άρθρο
22 παρ. 2 του Ν. 2915/2001 – Α.Π. 678/1999 ΕλλΔνη 41, 366 και ΕΕΝ
2000, 633 και Α.Π. 1429/1997 ΕλλΔνη 1998, 823). Έτσι, το Δικαστήριο
αυτό, προκειμένου να σχηματίσει πλήρη δικανική πεποίθηση περί της
βασιμότητας του σχετικού λόγου της υπό κρίση προσφυγής, κρίνει ότι
πρέπει να διατάξει την επανάληψη της συζητήσεως και τη διεξαγωγή νέων
συμπληρωματικών αποδείξεων επί του θέματος αποδείξεως που τάχθηκε
στην καθής η προσφυγή με την υπ’ αριθμ. 5450/2001 απόφαση του
Δικαστηρίου τούτου με κάθε νόμιμο αποδεικτικό μέσο και με μάρτυρες, οι
οποίοι θα εξετασθούν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου, εκτός εάν
κατοικούν ή διαμένουν στην αλλοδαπή, οπότε μπορούν να εξετασθούν και
ενώπιον των αρμοδίων προξένων του τόπου της κατοικίας ή της διαμονής
τους (βλ. άρθρα 270 παρ. 6 εδ. β και γ, 335, 338 και 341 παρ.1 και 3
και 524 παρ. 1 εδ. α του Κ.Πολ.Δ., όπως ίσχυαν πριν από την 1-1-2002
που τέθηκαν σε ισχύ οι διατάξεις του Α' Κεφαλαίου του Ν. 2915/2001
με το άρθρο 15 του Ν. 2943/2001 καθώς και το άρθρο 22 παρ. 2 του Ν.
2915/2001), σύμφωνα με όσα ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζοντας κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων.-
Διατάσσει την επανάληψη της συζητήσεως και τη διεξαγωγή νέων
συμπληρωματικών αποδείξεων επί του αναφερόμενου στο σκεπτικό
θέματος αποδείξεως που τάχθηκε στην καθής η προσφυγή με την υπ’
αριθμ. 5450/2001 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου με κάθε νόμιμο,
αποδεικτικό μέσο και με μάρτυρες.