I. Οι από 30-9-2004, πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης κατά της 487/2003
απόφασης του Εφετείου Κρήτης έχουν ασκηθεί παραδεκτά, κατά τους
όρους του άρθρου 569 παρ. 2 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι αυτοί αφορούν τα
κεφάλαια της απόφασης που έχουν προσβληθεί με την κρινόμενη αίτηση
αναίρεσης, περαιτέρω δε κατατέθηκαν αρμοδίως και επιδόθηκαν στην
αναιρεσίβλητη εμπρόθεσμα, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη και
επικαλούμενη από τους αναιρεσείοντες 2283β/4-10-2004 έκθεση επίδοσης
του δικ. επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Σπυρ. Γιαννόπουλου. Η
επίδοση του δικογράφου αυτού των προσθέτων λόγων αναίρεσης καθώς
και του, από 26-9-2003, κυρίου αναιρετηρίου, διενεργήθηκε έγκυρα
στην πληρεξούσια δικηγόρο και αντίκλητο της αναιρεσίβλητης, κατά τους
όρους της διάταξης του άρθρου 33 παρ. 2 της Σύμβασης των Βρυξελλών,
η οποία (αντίκλητος) διορίσθηκε με την, από 30-7-2002, αίτηση της
αναιρεσίβλητης, ενώπιον του Μον. Πρωτ. Ηρακλείου, για την κήρυξη των
κατωτέρω αναφερομένων διαταγών του Περιφερειακού Πρωτοδικείου
του Μάντσεστερ, ως εκτελεστών στην Ελλάδα. Η παραπάνω διάταξη,
η οποία επιβάλλει στον αιτούντα την κήρυξη αλλοδαπής απόφασης,
ως εκτελεστής, να προβεί σε εκλογή κατοικίας στην περιφέρεια του
δικαστηρίου στο οποίο απευθύνεται και στην περίπτωση που το δίκαιο
του κράτους εκτέλεσης δεν προβλέπει την εκλογή κατοικίας, όπως εν
προκειμένω το ελληνικό δίκαιο, το διορισμό αντικλήτου, αποσκοπεί στη
διευκόλυνση του φερόμενου, ως οφειλέτη, κατά την άσκηση των ενδίκων
μέσων και βοηθημάτων για την ανατροπή της δικαιοδοτικής κρίσης για
την κήρυξη της αλλοδαπής απόφασης ως εκτελεστής. Κατά συνέπεια, ο
αντίκλητος, ο οποίος διορίζεται κατά τους όρους της προαναφερόμενης
διάταξης, έχει εξουσία παραλαβής των δικογράφων όλων των ενδίκων
μέσων, τα οποία ασκούνται κατά της κήρυξης της αλλοδαπής απόφασης ως
εκτελεστής (Πρβλ. και άρθρο 143 παρ. 4 ΚΠολΔ) και συνακόλουθα έγκυρα
επιδόθηκαν τα δικόγραφα της, από 26-9-2003, αίτηση αναίρεσης και των
προσθέτων λόγων στην αντίκλητο δικηγόρο,... που η αναιρεσίβλητη, η
οποία εδρεύει στην αλλοδαπή, διόρισε με τον τρόπο που προαναφέρθηκε.
Εξ’ άλλου σύμφωνα, με τη διάταξη του άρθρου 558 παρ. 1 ΚΠολΔ «η
αναίρεση απευθύνεται κατά εκείνων, οι οποίοι ήταν διάδικοι στη δίκη κατά
την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση». Όπως δε προκύπτει από
την 487/2003 προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου Κρήτης, διάδικοι
στη δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η απόφαση αυτή, ήταν αφενός μεν
οι αναιρεσείοντες (προσφεύγοντες), αφετέρου δε η αναιρεσίβλητη (καθ`
ης η προσφυγή) εταιρία με την επωνυμία «...» και την νυν επωνυμία
«...», κατά της οποίας και στρέφεται η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης
και οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης. Συνεπώς, η εταιρία αυτή, υπέρ της
οποίας απέβη η δίκη εκείνη στο Εφετείο Κρήτης, το οποίο και προέβη
στην αναιρετικά ανέλεγκτη διαπίστωση, ότι πρόκειται για το ίδιο νομικό
πρόσωπο, του οποίου μεταβλήθηκε μόνο η επωνυμία, νομιμοποιείται
παθητικά ως αναιρεσίβλητη κατά την παρούσα δίκη και είναι απορριπτέα,
ως αβάσιμα, όσα αντίθετα αυτή τώρα ισχυρίζεται με τις προτάσεις της.
II. Κατά το άρθρο 26 παρ. 1 της από 27.9.1968 Σύμβασης των Βρυξελλών
(Σ. Βρ.) «για την διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε
αστικές και εμπορικές υποθέσεις» που κυρώθηκε με το ν. 1814/1988
και ισχύει στην Ελλάδα από 1-4-1989, τροποποιήθηκε δε από τη
Σϋμβαση του Σαν Σεμπάστιαν της 26-5-1989, η οποία κυρώθηκε με
το ν. 2004/1992 και ισχύει στην Ελλάδα από 1-7-1992, απόφαση που
εκδίδεται σε ένα συμβαλλόμενο κράτος αναγνωρίζεται και στα υπόλοιπα
συμβαλλόμενα κράτη χωρίς ιδιαίτερη διαδικασία. Με τις επόμενες όμως
διατάξεις των άρθρων 27 και 28, προβλέπεται σειρά λόγων, που κωλύουν
την αναγνώριση, αλλά και την εκτέλεση της αλλοδαπής απόφασης
κατ΄εφαρμογή του άρθρου 34 παρ.2. Στην πράξη οι λόγοι αυτοί μπορούν
να προταθούν από τον καθού, είτε κατά την εκδίκαση της προσφυγής του
άρθρου 36 κατά της εκτέλεσης, είτε όταν, σε περίπτωση αμφισβήτησης
επιδιώκεται η αναγνώριση κυρίως (οπότε πάλι εφαρμόζεται η διαδικασία
της εκτελεστότητας) ή παρεμπιπτόντως. Σε κάθε όμως περίπτωση, όπως
προκύπτει και από το άρθρο 34 παρ.2 ο δικαστής μπορεί να λάβει υπόψη
του αυτεπαγγέλτως τους λόγους αυτούς οι οποίοι μεταξύ των άλλων
είναι: 1) αν η αναγνώριση αντίκειται στη δημόσια τάξη του κράτους της
αναγνώρισης, 2) όταν η απόφαση έχει εκδοθεί ερήμην του εναγομένου,
αν το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο
δεν έχει επιδοθεί κανονικά και έγκαιρα, ώστε να μπορέσει να αμυνθεί
ο ερημοδικασθείς, 3) όταν η απόφαση του αλλοδαπού δικαστηρίου
είναι ασυμβίβαστη με απόφαση που έχει εκδοθεί μεταξύ των ίδιων
διαδίκων στο κράτος αναγνώρισης. Προϋποθέσεις του λόγου αυτού της
άρνησης είναι: α) να έχει εκδοθεί απόφαση στο κράτος της αναγνώρισής,
αδιάφορο αν είναι προγενέστερη ή μεταγενέστερη προς την αλλοδαπή
απόφαση, χωρίς να απαιτείται αυτή να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής
της Σ.Βρ, β) να υφίσταται ταυτότητα διαδίκων των δύο αποφάσεων
και γ) να είναι ασυμβίβαστες μεταξύ τους οι δύο αποφάσεις, έστω και
αν έκριναν σε διαφορές που στηρίζονται σε διαφορετικές αιτίες, Δεν
έχει σημασία ο βαθμός ωριμότητας της απόφασης του Δικαστηρίου της
αναγνώρισης. Δεν απαιτείται συνεπώς τελεσιδικία της και πρόσκρουση
της αλλοδαπής απόφασης στο δεδικασμένο που απορρέει απ` αυτήν,
όπως θέτει ως προϋπόθεση η αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 323 αρ.4
ΚΠολΔ. Στην έννοια των ασυμβίβαστων αποφάσεων δεν υπάγονται
μόνον όσες αποφάσεις είναι αντίθετες μεταξύ τους, αλλά ακόμη και
εκείνες των οποίων οι έννομες συνέπειες αποκλείουν η μία την άλλη. Ως
έννομες συνέπειες νοούνται εκείνες που δημιουργούνται σε σχέση με
το ουσιαστικό ζήτημα (δικαίωμα), το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο της
δίκης για το οποίο υποβλήθηκε αίτηση παροχής έννομης προστασίας,
ερευνήθηκε και κρίθηκε. Αναφέρεται δηλαδή στις έννομες σχέσεις,
που ως έννομες συνέπειες προέκυψαν από την υπαγωγή ορισμένων
περιστατικών στο «πραγματικό» ορισμένου κανόνα δικαίου, για τα
δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που κρίθηκαν. Η απόφαση που απορρίπτει
την αγωγή ως μη νόμιμη ή κατ΄ουσίαν αβάσιμη ή δέχεται την αγωγή
τέμνει το αμφισβητούμενο δίκαιο, ως προς το ζήτημα της ύπαρξης ή
ανυπαρξίας του ουσιαστικού δικαιώματος του οποίου έγινε επίκληση
με την αγωγή και ζητήθηκε η παροχή έννομης προστασίας και έγινε
δίκη, δημιουργεί έννομες συνέπειες μεταξύ των ομοδίκων. Τέτοιες
όμως συνέπειες όσον αφορά το ουσιαστικό ζήτημα (δικαίωμα) δεν
δημιουργούνται από τις αποφάσεις με τις οποίες απορρίπτεται η αγωγή,
λόγω μη συνδρομής των διαδικαστικών προϋποθέσεων που αναφέρονται
στο εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο (π.χ. ορισμένο αγωγής), Οι
διαδικαστικές προϋποθέσεις δεν ανάγονται στην ουσία του δικαιώματος
αλλά στη διαδικασία προς διαπίστωση της ύπαρξης του ουσιαστικού
δικαιώματος. Περιορίζονται μόνο στο δικονομικό ζήτημα. Ενόψει αυτών
δεν δημιουργείται ασυμβίβαστο με την προεκτεθείσα έννοια, όταν η
απόφαση του ημεδαπού Δικαστηρίου απέρριψε αγωγή ως αόριστη, ενώ
εκείνη του αλλοδαπού Δικαστηρίου έκρινε το νόμιμο και την ουσία του
δικαιώματος. Στην προκείμενη περίπτωση, από τα παραδεκτώς κατ΄ άρθρα
561 παρ.2 ΚΠολΔ επισκοπούμενα διαδικαστικά έγγραφα για τη διάγνωση
αν είναι βάσιμες, οι αιτιάσεις που αποδίδονται στην προσβαλλομένη
απόφαση, με την αίτηση και στους πρόσθετους λόγους αναίρεσης,
προκύπτουν τα ακόλουθα: Η αναιρεσίβλητη εταιρεία «με την επωνυμία...
(πρώην με την επωνυμία...» άσκησε εναντίον των αναιρεσειόντων ενώπιον
του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου την από 21-7-1998 αγωγή, με
την οποία ζήτησε την καταδίκη τούτων σε χρηματική αποζημίωση ύψους
δρχ. 740.088.000, ή επικουρικά, δρχ 194.387.626, ή πλέον επικουρικά σε
οποιοδήποτε ποσό καταδικασθεί από τα αγγλικά δικαστήρια να καταβάλει,
στηρίζοντας τα αγωγικά της αιτήματα τόσο στην ενδοσυμβατική, όσο
και στην αδικοπρακτική ευθύνη των αναιρεσειόντων. Η αναιρεσίβλητη
ισχυρίσθηκε με την προαναφερθείσα αγωγή της, ότι με την 26-3-1993
σύμβαση οι αναιρεσείοντες εκμίσθωσαν σ` αυτή για το χρονικό διάστημα
από 23-3-1993 έως 5-11-1993 την ξενοδοχειακή τους μονάδα, που
βρίσκεται στη Χερσόνησο Ηρακλείου, ενώ στη συνέχεια αυτή χορήγησε
πακέτο διακοπών σε μια ομάδα νεαρών από τη Μ.Βρετανία, που
περιλάμβανε και διαμονή στο ανωτέρω ξενοδοχείο ότι στις 29-7-1993 ένας
από τους πελάτες της αναιρεσίβλητης ο..., τραυματίσθηκε σοβαρά λόγω
πτώσης του από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου των αναιρεσειόντων όπου
διέμενε. Ο τελευταίος άσκησε κατ΄αυτής την από 20-10-1995 αγωγή του
ενώπιον του Περιφερειακού Πρωτοδικείου του Μάντσεστερ και ζήτησε την
καταδίκη της σε καταβολή αποζημίωσης προς άρση των ζημιών, που αυτός
υπέστη από τον προαναφερθέντα τραυματισμό του, ποσού 393.982,12
λιρών Αγγλίας, ή 194.387.626 δρχ., επιφυλασσόμενος των αξιώσεών του
προς αποκατάσταση κάθε περαιτέρω ζημίας του.
Η αναιρεσίβλητη ισχυρίσθηκε περαιτέρω, ότι οι αναιρεσείοντες ευθύνονται
απέναντί της για την επέλευση της ζημίας τόσο ενδοσυμβατικά, αφού
υφίστατο πραγματικό ελάττωμα του μισθίου ακινήτου, συνιστάμενο
στην ελαττωματική κατασκευή του μπαλκονιού, όσο και αδικοπρακτικά,
αφού κατά τους ισχυρισμούς της η ανωτέρω συμπεριφορά τους συνιστά
παράνομη και υπαίτια πράξη κατά την έννοια του άρθρου 914 Α.Κ.,
που θεμελιώνει την αδικοπρακτική ευθύνη τους. Η 566/4120/587/2000
απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου απέρριψε την
αγωγή της αναιρεσίβλητης, καθόσον αυτή στηρίχθηκε στη βάση της
ενδοσυμβατικής ευθύνης, ως αόριστη, ενώ στην έκταση που αυτή
στηρίχθηκε στη βάση της αδικοπρακτικής ευθύνης, την απέρριψε ως
νομικά αβάσιμη, «αφού η αναιρεσίβλητη είναι εμμέσως ζημιωθείσα από
το ατύχημα», με συνέπεια να μην υφίσταται εκ του νόμου αξίωσή της
προς αποζημίωση. Οι αναφορές της εν λόγω απόφασης ως προς το σημείο
αυτό είναι χαρακτηριστικές «Πέραν τούτου, παρέπεται, ότι η προσπάθεια
θεμελίωσης της αγωγικής αξίωσης, εκτός από την ενδοσυμβατική ευθύνη
και στην αδικοπρακτική ευθύνη των εναγομένων, δεν βρίσκει έρεισμα σε
καμμία διάταξη του νόμου, δεδομένου, ότι η ενάγουσα τυγχάνει εμμέσως
ζημιωθείσα από το ατύχημα». Είναι σαφές, ότι η απόφαση θεωρεί, πως
τα πραγματικά περιστατικά που επικαλέσθηκε η αναιρεσίβλητη, δεν είναι
ικανά να θεμελιώσουν την αδικοπρακτική ευθύνη των αναιρεσειόντων
και ως εκ τούτου κρίνει την αγωγή, στην έκταση που με αυτή ασκούνται
αδικοπρακτική αξιώσεις, ως νομικά αβάσιμη. Η απόφαση, καθόσον
απέρριψε την αγωγή ως νομικά αβάσιμη, αποφαίνεται στην ουσία της
υπόθεσης, εφόσον κρίνει, ότι δεν υφίσταται νόμιμη αξίωση αποζημίωσης
από αδικοπραξία εναντίον των αναιρεσειόντων. `Ηδη ο... είχε ασκήσει,
όπως προαναφέρθηκε ενώπιον του Περιφερειακού Πρωτοδικείου του
Μάντσεστερ («...,....») την από 20-10-1995 αγωγή του κατά της
αναιρεσίβλητης, με την οποία ζήτησε την καταβολή αποζημίωσης προς
αποκατάσταση της ζημίας, που αυτός υπέστη εξαιτίας της πτώσης του
από τον εξώστη του ξενοδοχείου των αναιρεσειόντων κατά το θέρος
του 1993. λόγω παράβασης των συμβατικών της υποχρεώσεων από τη
μεταξύ τους σύμβαση χορήγησης πακέτου διακοπών αλλά και λόγου
παράβασης από μέρους της αναιρεσίβλητης του γενικότερου καθήκοντος
επιμέλειας (αδικοπραξία). Στη συνέχεια η αναιρεσίβλητη άσκησε εναντίον
των αναιρεσειόντων ενώπιον του προαναφερθέντος δικαστηρίου τις από
13-1-1998 προσεπικλήσεις, στις οποίες σώρευσε παρεμπίπτουσες αγωγές,
με τις οποίες ζητούσε την καταδίκη τους στην καταβολή του ποσού, που
αυτή θα ήταν υποχρεωμένη με δικαστική απόφαση να καταβάλει στον
αρχικά ενάγοντα. Η αναιρεσίβλητη στήριξε την, κατά τους ισχυρισμούς
της, υφιστάμενη αξίωση εναντίον των αναιρεσειόντων, στην αδικοπρακτική
ευθύνη τους με βάση την αρχή του «μη ζημιούν έτερον» (βλ. και τις από
19-5-2003 ενώπιον του Εφετείου, προτάσεις της αναιρεσίβλητης). Οι
προσεπικλήσεις αυτές επιδόθηκαν στους αναιρεσείοντες, όπως προκύπτει
από τις 12826/22-6-1998 και 12281/20-1-1998 εκθέσεις επίδοσης του
δικ.επιμελητή στο Πρωτοδικείο Ηρακλείου Γεωργ.Γιουκάκη, νομότυπα
και εμπρόθεσμα. Οι αναιρεσείοντες δεν παραστάθηκαν ενώπιον του
αγγλικού δικαστηρίου, κατά την εκδίκαση των παραπάνω υποθέσεων
στη δικάσιμο της 27-7-1998. `Ετσι, επί της ως άνω αγωγής του..., των
προεσπικλήσεων και των σωρευθεισών αγωγών της αναιρεσίβλητης
εκδόθηκαν: 1) Η από 27-7-1998 εντολής διαταγή (...) του Περιφερειακού
Πρωτοδικείου του Μάντσεστερ Μεγάλης Βρετανίας- Τμήμα Βασιλίσσης),
με την οποία διατάζεται: α) Να εκδοθεί απόφαση για τον ενάγοντα
(...) με ποσοστό κατανομής ευθύνης 70/30 υπέρ του ενάγοντα β) να
καταβάλει η εναγομένη (...) τα προ φόρων έξοδα του ενάγοντα μέχρι
σήμερα αναφορικά με την αγωγή κλπ γ) η εκδίκαση του ζητήματος
του καθορισμού του ποσού της επίδικης απαίτησης, να αναβληθεί για
άλλη δικάσιμο που θα οριστεί και 2) η από 27/7/1998 εντολή διαταγή
(....) του ίδιου ως άνω δικαστηρίου με την οποία α) «διατάσσεται όπως
ο πρώτος και ο έτερος τρίτος υπεύθυνος (αναιρεσείοντες) κριθούν
υπόχρεοι να αποζημιώσουν τον εναγόμενο (αναιρεσίβλητη) σύμφωνα
με το άρθρο 1 «του νόμου για την αστική ευθύνη (συνυπαιτιότητα)
1978» στη βάση ομολογίας και την έκταση και β) στην έκταση του
συνόλου (100%) κάθε υποχρέωσης αποζημίωσης του ενάγοντα για ζημίες
(βλάβες) τόκους και έξοδα που θα συμφωνήσει ο εναγόμενος να πληρώσει
στον ενάγοντα στα πλαίσια καλόπιστου συμβιβασμού της αξίωσης του
ενάγοντα». Επακολούθησε η από 31-10-2000 διαταγή κατόπιν συμφωνίας
(συμβιβασμού) (consent order) του ίδιου ως άνω δικαστηρίου με την οποία
διατάσσεται όπως: α) η εναγομένη καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό
των 2.300.000 λιρών Αγγλίας κατά πλήρη και ολοσχερή συμβιβασμό της
απαίτησης του στην αγωγή αυτή β) η εναγομένη καταβάλει στον ενάγοντα
το ποσό των 2.150.000 μέσα σε 7 ημέρες από την επίδοση και ο ενάγων
πιστώσει την εναγομένη για την ενδιάμεση πληρωμή ποσού 150.000
λιρών Αγγλίας γ) η εναγομένη καταβάλει στον ενάγοντα τα (δικαστικά)
έξοδα του και δ) πάψουν όλοι οι περαιτέρω δικαστικές ενέργειες». Η από
27-7-1998 εντολή-διαταγή (με στοιχείο ως άνω 2) σε συνδυασμό με
την από 31-10-2000 διαταγή κατόπιν συμβιβασμού (Consent order) του
παραπάνω δικαστηρίου οι οποίες υποχρεώνουν τους αναιρεσείοντες να
καταβάλουν στην αναιρεσίβλητη το ποσό των 2.300.000 λιρών Αγγλίας
και κηρύχθηκαν ήδη εκτελεστές στην Ελλάδα, επιδικάζουν το πιο πάνω
ποσό κάνοντας δεκτή την αδικοπρακτική ευθύνη τους. Συνεπώς, έπειτα
από όσα προαναφέρθηκαν, είναι προφανές, ότι οι αποφάσεις αυτές του
Περιφερειακού Πρωτοδικείου του Μάντσεστερ αντιφάσκουν προς την
566/4120/587/2000 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου,
η οποία διέγνωσε την ανυπαρξία υποχρέωσης των αναιρεσειόντων προς
αποζημίωση της αναιρεσίβλητης, θεμελιούμενης στην αδικοπρακτική
ευθύνη τούτων. Συνακόλουθα η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, που όπως
απ`αυτή προκύπτει δέχθηκε, ότι με την προαναφερθείσα 566/2000
απόφαση του Πολυμ. Πρωτοδικείου Ηρακλείου, η κατά τα άνω αγωγή
της αναιρεσίβλητης κατά των αναιρεσείοντων απορρίφθηκε μόνο
ως αόριστη με συνέπεια να κρίνει, ότι η απόφαση αυτή δεν περιέχει
δικαιοδοτική κρίση για την ουσία της διαφοράς και ως εκ τούτου ότι δεν
υφίσταται αντίθεσή της προς τις ως άνω αποφάσεις του Πρωτοδικείου
του Μάντσεστερ, που κηρύχθηκαν εκτελεστές στην Ελλάδα και ότι
επομένως δεν συντρέχει, κατά τις διατάξεις των άρθρων 27 αρ.3 και 34
της Σ.Βρ. κώλυμμα αναγνώρισης και κήρυξης εκτελεστών στην Ελλάδα
των άνω αποφάσεων του Πρωτοδικείου του Μάντσεστερ, με συνέπεια να
απορρίψει ως αβάσιμη την, κατ΄άρθρο 36 και 37 της Σ.Βρ. προσφυγή
των αναιρεσειόντων, λαθεμένα εφάρμοσε τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου
διατάξεις (27 παρ.3 και 34) της Σ.Βρ και είναι βάσιμος ο από το άρθρο
559 αρ.1 ΚΠολΔ πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης. Ειδικότερα η
παραπάνω κρίση του Εφετείου είναι λαθεμένη, αφού όπως προαναφέρθηκε
η 566/2000 απόφαση του Πολυμ. Πρωτ. Ηρακλείου απέρριψε την αγωγή
της αναιρεσίβλητης κατά των αναιρεσειόντων, αφενός ως αόριστη, κατά
τη βάση, τη στηριζόμενη στην ενδοσυμβατική ευθύνη των τελευταίων
και αφετέρου ως νόμω αβάσιμη κατά τη βάση της, τη στηριζόμενη
στην αδικοπρακτική ευθύνη.τούτων. Συνεπώς η εν λόγω απόφαση
περιέχει κρίση και για την ουσία της διαφοράς, αφού αποφαίνεται, ότι
δεν υφίσταται αδικοπρακτική αξίωση της αναιρεσίβλητης εναντίον των
αναιρεσειόντων. Η κρίση αυτή της απόφασης έρχεται σε προφανή αντίθεση
προς τις άνω αποφάσεις του Πρωτοδικείου του Μάντσεστερ, αφού αυτές
επιδικάζουν αξιώσεις της αναιρεσίβλητης εναντίον των αναιρεσειόντων,
που απορρέουν από την αδικοπρακτική ευθύνη τους, η οποία όμως δεν
υπάρχει κατά την ως άνω 566/2000 απόφαση του Πολυμ.Πρω.Ηρακλείου.
ΙΙΙ. Μετά από αυτά, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και
να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο
Κρήτης, συντιθέμενο από δικαστές, άλλους από εκείνους που εξέδωσαν
την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).
Για τους λόγους αυτούς
Αναιρεί την 487/2003 απόφαση του Εφετείου Κρήτης.
Παραπέμπει την υπόθεση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους
δικαστές, για περαιτέρω εκδίκαση.