Σύμφωνα με το αρθρ. 1 της από 4-11-1961 ελληνογερμανικής συμβάσεως
περί της αμοιβαίας αναγνωρίσεως και εκτελέσεως δικαστικών αποφάσεων,
συμβιβασμών και δημοσίων εγγράφων επί αστικών και εμπορικών
υποθέσεων, η οποία κυρώθηκε με το Ν. 4305/1963 «περί κυρώσεως της
μεταξύ της Ελλάδος και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
Συμβάσεως περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως και εκτελέσεως δικαστικών
αποφάσεων, συμβιβασμών και δημοσίων εγγράφων επί αστικών και
εμπορικών υποθέσεων» (Φ.Ε.Κ. Α 53/1963), οριστικές αποφάσεις
δικαστηρίων ενός από τα συμβαλλόμενα κράτη που εκδόθηκαν κατά
την αμφισβητούμενη ή εκουσία δικαιοδοσία επί αστικών ή εμπορικών
υποθέσεων -με τις εξαιρέσεις του άρθρ. 17- αναγνωρίζονται στο άλλο
συμβαλλόμενο κράτος χωρίς ιδιαίτερη διαδικασία και αν ακόμη δεν είναι
τελεσίδικες. Το ίδιο ισχύει και σε περίπτωση αποφάσεων που εκδίδονται
επί γαμικών ή οικογενειακών υποθέσεων, με τις πρόσθετες θετικές
προϋποθέσεις ότι οι διάδικοι πρέπει να είναι υπήκοοι των συμβαλλομένων
κρατών και να είχαν την συνήθη διαμονή τους στο κράτος στο οποίο
εκδόθηκε η απόφαση (αρθρ. 2).
Στα αρθρ. 3 και 4 παρ. 2 της συμβάσεως αυτής αναφέρονται οι λόγοι, η
συνδρομή των οποίων αποκλείει την αναγνώριση -αρνητική προϋπόθεση-
και στην έρευνα των οποίων προβαίνει ο δικαστής του κράτους, στο
οποίο γίνεται η αναγνώριση και ο οποίος δεν δικαιούται να ερευνήσει
την υπόθεση στην ουσία της (REVISION AU FOND) (αρθρ. 5 παρ. 1),
ενώ δεσμεύεται κατά την έρευνα της αρμοδιότητας του δικαστηρίου που
εξέδωσε την απόφαση από τις πραγματικές και νόμιμες διαπιστώσεις του
δικαστηρίου αυτού (αρθρ. 5 παρ. 2).
Εξ άλλου, αποφάσεις που πληρούν τις προϋποθέσεις αναγνωρίσεως τους
και είναι τελεσίδικες ή προσωρινά εκτελεστές, μπορούν να εκτελεστούν,
αφού κηρυχθούν εκτελεστές στο κράτος, όπου θα γίνει η εκτέλεση
ή επί αποφάσεων που δεν περιέχουν διατάξεις δεκτικές εκτελέσεως
(συνήθως αποφάσεις υποθέσεων διαζυγίου), στο κράτος όπου πρόκειται να
αναπτύξουν στη πράξη τις έννομες συνέπειές τους (άρθρ. 6).
Η σύμβαση δεν πρόβλεψε ιδιαίτερη διαδικασία κηρύξεως εκτελεστότητας
των αποφάσεων αυτών και παραπέμπει στο δίκαιο του κράτους εκτελέσεως
(αρθρ. 7), ο δικαστής του οποίου, αφού κρίνει ότι η υπόθεση υπάγεται
στο πεδίο εφαρμογής της συμβάσεως (αρθρ. 21, 19, 1, 2) ελέγχει αν
συντρέχουν οι λόγοι αρνήσεως αναγνωρίσεως των αρθρ. 3 και 4 παρ.2
(αρθρ. 10 παρ.1 και 5 παρ. 4), και αν ο διάδικος που ζητά την κήρυξη
εκτελεστότητας προσκομίζει τα έγγραφα που αναφέρονται στο άρθρ. 9 της
συμβάσεως αυτής.
Εξάλλου η ελληνογερμανική σύμβαση εξακολουθεί να ισχύει για τις
υπόθεσεις προσωπικής καταστάσεως, οι οποίες δεν υπάγονται στο πεδίο
εφαρμογής της συμβάσεως των Βρυξελλών του 1968/1979/1982 για τη
διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές
υποθέσεις που κυρώθηκε με το Ν. 1814/1988 και τέθηκε σε ισχύ από
1-4-1989 (Φ.Ε.Κ. Α 249/1988 και 63/1989, αντίστοιχα) (αρθρ. 56 παρ.
1 και 1). Επίσης δεν υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής της συμβάσεως
αυτής αποφάσεις που εκδόθηκαν πριν την έναρξη ισχύος της (αρθρ. 56
παρ. 2) (βλ. Κεραμέως -Κρεμαλή- Ταγαρά: Η σύμβαση των Βρυξελλών
για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων, όπως ισχύει
στην Ελλάδα, 1989 σ. 305, Γέσιου- Φαλτσή: Η αναγνώριση και εκτέλεση
γερμανικών αποφάσεων στην Ελλάδα, Δ13 (1982), 190-191, η ίδια: Η
εκτέλεση των ενδοκοινοτικών αποφάσεων σύμφωνα με τη σύμβαση των
Βρυξελλών του 1968/1978 ΕΕΕυρΔ 1982, 221 επ.).
Στην προκειμένη περίπτωση η αιτούσα ζητά να αναγνωριστεί στην Ελλάδα
η ισχύς του δεδικασμένου της 614F 3024-93 οριστικής αποφάσεως του
Ειρηνοδικείου του Ανόβερου Γερμανίας, δυνάμει της οποίας λύθηκε ο
γάμος της αιτούσας με τον Σταύρο Πετρακάλια, που τελέσθηκε το έτος
1990 στο χωριό Γαλάτεια Κοζάνης.
Το δικαστήριο είναι αρμόδιο καθ’ ύλη και κατά τόπο (905) παρ. 4, Κρίσπη-
Νικολετοπούλου, Ε.: Αναγνώριση δεδικασμένου εξ αποφάσεως αλλοδαπού
δικαστηρίου αφορώσης εις την προσωπικήν κατάστασιν, ΝοΒ 20, 13- η
αιτούσα είναι κάτοικος Θεσσαλονίκης) να δικάσει κατά την διαδικασία
της εκούσιας δικαιοδοσίας (αρθρ. 739 επ. ΚΠολΔ) την αίτηση, η οποία
είναι βάσιμη από νομική άποψη, επειδή στηρίζεται στις διατάξεις των
άρθρων 905 παρ. 4 ΚΠολΔ, 56 παρ. 2 της συμβάσεως των Βρυξελλών
για τη διεθνή δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και
εμπορικές υποθέσεις που κυρώθηκε με το Ν. 1814/1988, 1,2, 7, 8 της από
4-11-1961 ελληνογερμανικής συμβάσεως περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως
και εκτελέσεως δικαστικών αποφάσεων, συμβιβασμών και δημοσίων
εγγράφων επί αστικών και εμπορικών υποθέσεων που κυρώθηκε με το
Ν. 4305/1963 και απόντος του τέως συζύγου της αιτούσας, αφού δεν
διατάχθηκε η κλήτευσή του στη δίκη αυτή (άρθρ. 748 παρ. 5 ΚΠολΔ).
Από την με αριθμό 614 F 3024-93 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου
του Ανόβερου Γερμανίας, ακριβές αντίγραφο της οποίας σε επίσημη
μετάφραση στην ελληνική γλώσσα προσκομίζει η αιτούσα, προκύπτει ότι
λύθηκε ο γάμος αυτής με τον Σταύρο Πετρακάλια, που τελέσθηκε κατά
το δόγμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας στο χωριό Γαλάτειας
Κοζάνης στις 29-7-1990.
Η απόφαση όπως προκύπτει από τη σχετική επισημείωση επ’ αυτής
έγινε στις 21-12-1993 απρόσβλητη με ένδικο μέσο ή βοήθημα
(RECHTSKRÄFTIG), που ισοδύναμεί με το αμετάκλητο που απαιτείται
κατά το ελληνικό δίκαιο (ΕφΑθ 11244/80 Δ 12, 146, Μπέη, Κ.: Πολιτική
Δικονομία αρθρ. 323 παρατ. III 1, ο ίδιος, Δ2, 585). Τόσο η αιτούσα όσο
και ο τέως σύζυγός της είχαν κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως τη
συνήθη διαμονή τους στην πόλη Ανόβερο της Γερμανίας. Η απόφαση αυτή
δεν αντίκειται στη δημόσια τάξη και στα χρηστά ήθη, ο τέως σύζυγος της
αιτούσας μετέσχε της διαδικασίας, αφού η απόφαση εκδόθηκε αντιμωλία
των διαδίκων, τα δε ελληνικά δικαστήρια δεν είχαν αποκλειστική διεθνή
δικαιοδοσία να δικάσουν τη διαφορά, αφού οι διάδικοι είχαν τη συνήθη
διαμονή τους στην πόλη Ανόβερο της Γερμανίας και το Δικαστήριο της
πόλης του Ανόβερου ήταν αρμόδιο (606 παρ.1 αριθμ. 4 γερμανικής
πολιτικής δικονομίας ZRO, ΕφΑθ 11244/1980, Δ12, 142, Μπέη: Πολιτική
Δικονομία άρθρ. 612 παρ. 4). Η αλλοδαπή αυτή απόφαση δεν αντίκειται
σε απόφαση ημεδαπού δικαστηρίου που εκδόθηκε για την ίδια υπόθεση
(βλ. το 1144/16-1-1997 πιστοποιητικό της Γραμματείας του Δικαστηρίου
τούτου). Επίσης από τη βεβαίωση περί του απροσβλήτου της αποφάσεως
προκύπτει και η απαιτουμένη κοινοποίηση αυτής στον τέως σύζυγο της
αιτούσας που συμμετέσχε στη δίκη διαζυγίου, αναπληρούμενης της
απαιτούμενης προσαγωγής του αποδεικτικού ή αντιγράφου αυτού για
την κοινοποίηση της αποφάσεως (ΕφΑθ 383/1989, Αρμ. 1969, 851).
Επομένως, αφού συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις που απαιτούν οι
διατάξεις της ελληνογερμανικής συμβάσεως, πρέπει η αίτηση να γίνει
δεκτή.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΕΧΕΤΑΙ την αίτηση.
ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ στην ημεδαπή το δεδικασμένο της 614F 3024-93 οριστικής
αποφάσεως του Ειρηνοδικείου του Ανόβερου, με την οποία λύθηκε
αμετάκλητα ο γάμος της αιτούσας με τον Σταύρο Πετρακάλια που
τελέσθηκε το έτος 1990 κατά το δόγμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής
Εκκλησίας στο χωριό Γαλάτεια Κοζάνης.