Κατά το άρθρο 21 της Σύμβασης των Βρυξελλών της 27.9.1968 «για τη
διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές
υποθέσεις», που κυρώθηκε με το Ν. 1814/1988, όπως τροποποιήθηκε
με το άρθρο 8 της Σύμβασης του SAN SEBASTIAN της 26.5.1989,
που κυρώθηκε με το Ν.2004/1992 «αν έχουν ασκηθεί αγωγές με το
ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία μεταξύ των ίδιων διαδίκων ενώπιον
δικαστηρίων διαφόρων συμβαλλομένων Κρατών, κάθε δικαστήριο, εκτός
εκείνου που έχει πρώτο επιληφθεί, αναστέλλει αυτεπάγγελτα τη διαδικασία
του μέχρι να διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου που
επελήφθη πρώτο». Η ρύθμιση αυτή συμπίπτει με τη λύση του Ελληνικού
δικαίου, που δίδεται από το άρθρο 222 παρ. 2 ΚΠολΔ., σύμφωνα με την
οποία αναστέλλεται και αυτεπάγγελτα η εκδίκαση της μεταγενέστερης
αγωγής εωσότου περατωθεί η πρώτη δίκη, αν κατά τη διάρκεια της
εκκρεμοδικίας ασκηθεί άλλη αγωγή (βλέπε Ευάγγελου Κρουσταλάκη «Η
σύμβαση των Βρυξελλών και το Ελληνικό αστικό δικονομικό δίκαιο» Δνη
34, σελ. 469επ. ιδιαίτερα σελ. 475).
Περαιτέρω, σε έφεση υπόκεινται οι οριστικές αποφάσεις (άρθρο
513 παρ. 1 εδ. Β΄ ΚΠολΔ.). Οριστική είναι η απόφαση με την οποία
περατώνεται η δίκη ύστερα από παραδοχή ή απόρριψη της αγωγής
ή άλλου εισαγωγικού δικογράφου και απεκδύεται ο δικαστής από
οποιαδήποτε εξουσία στη δικαζόμενη υπόθεση. Οι μη οριστικές αποφάσεις
του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου δεν υπόκεινται αυτοτελώς σε έφεση,
αλλά αν προσβληθεί με έφεση η οριστική απόφαση, θεωρείται κατά
νόμο, ότι έχουν συμπροσβληθεί με αυτή και αν ακόμη η έφεση δεν
απευθύνεται ρητά εναντίον τους. Μη οριστικές είναι οι αποφάσεις με
τις οποίες προπαρασκευάζεται η υπόθεση, ώστε να καταστεί ώριμη για
την έκδοση οριστικής απόφασης. Τέτοια μη οριστική απόφαση είναι,
μεταξύ άλλων, η απόφαση με την οποία αναστέλλεται η εκδίκαση της
αγωγής κατ’ άρθρο 222 παρ. 2 ΚΠολΔ. (βλέπε Δ. Κονδύλη «Η οριστική
απόφασις» Δνη 24, 343 επ. ιδιαίτερα σελ. 345), συνακόλουθα δε, και η
απόφαση με την οποία αναστέλλεται η διαδικασία σύμφωνα με το άρθρο
21 της προαναφερόμενης Σύμβασης των Βρυξελλών. Αν ασκηθεί έφεση
κατά μη οριστικής απόφασης αυτή απορρίπτεται και αυτεπάγγελτα ως
απαράδεκτη (άρθρο 532 ΚΠολΔ.). Πρέπει να σημειωθεί τέλος ότι οι μη
οριστικές αποφάσεις υπόκεινται σε ανάκληση σε κάθε στάση της δίκης από
το Δικαστήριο που τις εξέδωσε εωσότου εκδοθεί οριστική απόφαση (άρθρο
309 ΚΠολΔ., σχετ. ΕΑ 1350/1987 Δ 18, 320).
Στην προκειμένη περίπτωση με την από 26.6.1998 αγωγή της η ενάγουσα
και ήδη εκκαλούσα, ισχυρίστηκε ότι κατά το χρονικό διάστημα από
26.3.1997 έως 22.7.1997 πώλησε στην εναγομένη και ήδη εφεσίβλητη,
τα αναφερόμενα σ’ αυτή ανταλλακτικά και εξαρτήματα αυτοκινήτων αντί
του έναντι εκάστου αναφερόμενου τιμήματος και ότι από το συνολικό ποσό
του τιμήματος πωλήσεων των 351.640.320 λιρετών Ιταλίας η εναγομένη
της οφείλει υπόλοιπο εκ 191.566.120 λιρετών Ιταλίας. Με τον πρόσθετο
ισχυρισμό ότι η ισοτιμία της λιρέτας κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής
ήταν 100 λιρέτες ίσον με 17,149 δραχμές, ζητούσε ν’ αναγνωρισθεί ότι η
εναγομένη της οφείλει το ποσό των 32.851.673 δραχμών, με το νόμιμο
τόκο του από 22.10.1997, αλλιώς από 23-3-1998 (όχλησης), αλλιώς
από την επίδοση της αγωγής. Κατά τη συζήτηση της αγωγής αυτής η
εναγομένη προέβαλε την ένσταση της εκκρεμοδικίας σύμφωνα με το
άρθρο 21 της Σύμβασης των Βρυξελλών, ισχυριζόμενη ότι είχε ασκήσει
ενώπιον του Πρωτοδικείου του Μπέργκαμο Ιταλίας κατά της ενάγουσας
την από 28.4.1998 αγωγή της με το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία
με την επίδικη αγωγή, με την οποία ζητεί να χαρακτηρισθεί η ένδικη
σύμβαση ως παροχή (προμήθεια) αγαθών κατ’ αποκλειστικότητα, σύμφωνα
με τις διατάξεις του Ιταλικού δικαίου, να κριθεί ότι η αντίδικος της (ήδη
ενάγουσα) ενήργησε κατά παράβαση των συμβατικών της υποχρεώσεων,
να λυθεί η εν λόγω σύμβαση με υπαιτιότητά της, να της καταβληθεί
αποζημίωση 200.00.000 λιρετών και τέλος να υποχρεωθεί η εναγομένη
με την αγωγή αυτή (η ήδη ενάγουσα) να της καταβάλει αποζημίωση,
σύμφωνα με το Ιταλικό δίκαιο, λόγω της διάδοσης ψευδών ειδήσεων
σε πελάτες και προμηθευτές για την οικονομική της κατάσταση. Ακόμη,
η εναγομένη ισχυρίστηκε ότι η εκδίκαση της ως άνω (από 28.4.1998)
αγωγής ορίστηκε ύστερα από αναβολή για τη δικάσιμο της 22.9.1998,
κατά την οποία ορίστηκε εισηγητής δικαστής, κατατέθηκαν προτάσεις και
το Δικαστήριο του Μπέργκαμο όρισε τη δικάσιμο της 25.3.1999 για την
αυτοπρόσωπη εμφάνιση των διαδίκων. Επί της υπό κρίση αγωγής (από
26.6.1998) εκδόθηκε η εκκαλούμενη με αριθμό 6429/1999 απόφαση
του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία, αφού έκανε δεκτή την
παραπάνω ένσταση της εναγομένης, ανέστειλε τη διαδικασία επί της ως
άνω αγωγής μέχρι να διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του Ιταλικού
Δικαστηρίου του Μπέργκαμο, που επιλήφθηκε πρώτο της ως άνω μεταξύ
των διαδίκων διαφοράς. Με βάση όμως την προεκτεθείσα σκέψη η ως
άνω απόφαση είναι μη οριστική απόφαση και, συνεπώς, δεν μπορεί να
προσβληθεί αυτοτελώς με έφεση. Κατά συνέπεια η υπό κρίση έφεση πρέπει
και αυτεπάγγελτα, ν’ απορριφθεί ως απαράδεκτη. Τέλος, τα δικαστικά
έξοδα πρέπει να συμψηφιστούν εξολοκλήρου μεταξύ των διαδίκων, λόγω
εύλογης αμφιβολίας της εκκαλούσας, η οποία οφείλεται και στην πλοκή
του νομικού ζητήματος (άρθρα 179 και 183 ΚΠολΔ., ΟΛ ΑΠ 469/1974 ΝοΒ
22, 1192), για την έκβαση της προκειμένης δίκης.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει την έφεση.