Αριθµός  379/2013  
 
ΤΟ  ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  ΤΟΥ  ΑΡΕΙΟΥ  ΠΑΓΟΥ   
 
∆' Πολιτικό  Τµήµα   
 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ  από  τους  ∆ικαστές : Γεώργιο  Γιαννούλη , Αντιπρόεδρο  του  Αρείου  Πάγου , 
Γρηγόριο  Κουτσόπουλο , Παναγιώτη  Ρουµπή , ∆ηµητρούλα  Υφαντή  και Βασίλειο  
Λαµπρόπουλο , Αρεοπαγίτες .  
 
ΣΥΝΗΛΘΕ  σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  Κατάστηµά  του , στις  25 Ιανουαρίου  2013, µε  την  
παρουσία  και της  Γραµµατέως  Ελένης  Τσιουρή , για  να  δικάσει µεταξύ :  
 
Του  αναιρεσείοντος : Β. Β., κατοίκου  ... ο οποίος  εκπροσωπήθηκε  δια  της  πληρεξουσίας  
δικηγόρου  του  Λαµπρινής  Κουλούρη  η οποία  παραστάθηκε  µε  δήλωση  κατ 'αρθρο  242 παρ . 2 
ΚΠολ∆  και κατέθεσε  προτάσεις .  
 
Της  αναιρεσιβλήτου : Της  ασφαλιστικής  εταιρίας  µε  την  επωνυµία  "…", που  εδρεύει στη  ... 
νοµίµως  εκπροσωπούµενη , η οποία  εκπροσωπήθηκε  δια  της  πληρεξουσίας  δικηγόρου  της  
Εύας  Τσελώνη -Παρασκευοπούλου , βάσει δηλώσεως  κατ ' άρθρο  242 παρ .2 ΚΠολ∆  και 
κατέθεσε  προτάσεις .  
 
Η ένδικη  διαφορά  άρχισε  µε  την  5-8-2005 αγωγή  του  ήδη  αναιρεσείοντος , που  κατατέθηκε  
στο  Μονοµελές  Πρωτοδικείο  Αθηνών . Εκδόθηκαν  οι αποφάσεις :4858/2006 οριστική  του  ίδιου  
∆ικαστηρίου  και 4976/2010 του  Εφετείου  Αθηνών . Την  αναίρεση  της  τελευταίας  απόφασης  
ζητεί o αναιρεσείων  µε  την  από  6-9-2011 αίτησή  του .  
 
Κατά  τη  συζήτηση  της  αίτησης  αυτής , που  εκφωνήθηκε  από  το  πινάκιο , οι διάδικοι 
παραστάθηκαν , όπως  σηµειώνεται  πιο  πάνω . Ο Εισηγητής  Αρεοπαγίτης , Βασίλειος  
Λαµπρόπουλος , ανέγνωσε  την  από  7-4-2012 έκθεσή  του , µε  την  οποία  εισηγήθηκε  την  
απόρριψη  της  αιτήσεως  αναιρέσεως .  
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΟ  ΝΟΜΟ   
 
Ο από  τη  διάταξη  του  άρθρου  559 αριθ .11 περ .γ' ΚΠολ∆  προβλεπόµενος  λόγος  αναιρέσεως  
ιδρύεται, αν  το  δικαστήριο  της  ουσίας , για  το  σχηµατισµό  της  κρίσης  του  επί ουσιώδους  για  
την  έκβαση  της  δίκης  ζητήµατος , δεν  έλαβε  υπόψη  αποδεικτικό  µέσο , όπως  είναι τα  έγγραφα  
που  οι διάδικοι επικαλέστηκαν  και προσκόµισαν  προς  απόδειξη  ή ανταπόδειξη  ισχυρισµών , 
που  ασκούν  ουσιώδη  επίδραση  στην  έκβαση  της  δίκης . Από  τη  διάταξη  αυτή , σε  συνδυασµό  
µε  εκείνες  των  όρθρων  106, 237 παρ .1 στοιχ . β', 453 και 524 παρ .1 ΚΠολ∆  προκύπτει , ότι το  
δικαστήριο  οφείλει να  λάβει υπόψη  τα  νοµίµως προσκοµιζόµενα  αποδεικτικά  µέσα . Και έχει 
µεν  υποχρέωση  το  δικαστήριο  να  αιτιολογήσει  την  απόφασή  του , να  αναφέρει δηλαδή  τους  
λόγους  που  το  οδήγησαν  στο  σχηµατισµό  της  δικανικής  του  πεποίθησης , επί ουσιώδους  για  
την  έκβαση  της  δίκης  ισχυρισµού , όχι όµως  και να  κάνει ειδική  µνεία  καθενός  από  τα  
αποδεικτικό  µέσα , τα  οποία  επικαλέστηκαν  και προσκόµισαν  οι διάδικοι για  άµεση  ή έµµεση  
απόδειξη . Αν  όµως  από  το  όλο  περιεχόµενο  της  απόφασης  δεν  καθίσταται  αδιστάκτως  
βέβαιο , ότι για  το  σχηµατισµό  της  δικανικής  του πεποίθησης  επί ουσιώδους  για  την  έκβαση  
της  δίκης  ζητήµατος , έλαβε  υπόψη  και συνεκτίµησε  όλα  το  αποδεικτικά  µέσα , τότε  ιδρύεται ο 
από  τη  διάταξη  αυτή  λόγος  αναιρέσεως . Από  την  προσβαλλόµενη  απόφαση  του  Εφετείου  
προκύπτει , ότι αυτό  απέρριψε  την  έφεση  του  εκκαλούντος  και ήδη  αναιρεσείοντος  κατά  της  
υπ ' αριθµ . 4858/2006 απόφασης  του  Μονοµελούς  Πρωτοδικείου  Αθηνών , το  οποίο  είχε  
απορρίψει  την  από  5-8-2005 αγωγή  του , δεχόµενο  ότι δεν  θεµελιώνεται  διεθνής  δικαιοδοσία  
των  " Ελληνικών  πολιτικών  δικαστηρίων " επειδή  στρέφεται  κατά  αλλοδαπής  ασφαλιστικής  
εταιρείας  και ο ίδιος  ( αναιρεσείων -ενάγων ) µόνιµος  κάτοικος  αλλοδαπής , αφού  έλαβε  υπόψη  
και συνεκτίµησε  τα  επικαλούµενα  και νοµίµως  προσκοµιζόµενα  από  τους  διαδίκους  έγγραφα , 
όπως  βεβαιώνεται  απ ' αυτή . Από  τη  βεβαίωση  αυτή  του  Εφετείου , το  οποίο  έκανε  δεκτή  
σχετική  ένσταση  της  εναγόµενης -εφεσίβλητης  και ήδη  αναιρεσίβλητης  αλλοδαπής  
ασφαλιστικής  εταιρείας  αδιστάκτως  προκύπτει  ότι το  δικαστήριο  για  το  σχηµατισµό  της  κρίσης  
του  έλαβε  υπόψη  και συνεκτίµησε , µαζί µε  τα  λοιπά αποδεικτικά  µέσα  και τα  από  τον  
αναιρεσείοντα  επικαλούµενα  έγγραφα , µερικά  εκ  των  οποίων  αντικρούει  µε  ειδική  αναφορά . 
Εποµένως , ο πρώτος  λόγος  αναιρέσεως  µε  τον  οποίο  ο αναιρεσείων  προβάλλει  την  αιτίαση  
ότι η προσβαλλόµενη  απόφαση  υπέπεσε  στην  πληµµέλεια  του  άρθρου  559 αριθ . 11 περ .γ' 
ΚΠολ∆  είναι αβάσιµος  και απορριπτέος .  
 
Ο Κανονισµός  ( Ε.Κ.), µε  αριθµό  44/2001 του  Συµβουλίου  της  22 ∆εκεµβρίου  2000 για  τη  
διεθνή  δικαιοδοσία , την  αναγνώριση  και την  εκτέλεση  αποφάσεων  σε  αστικές  και εµπορικές  
υποθέσεις  στο άρθρο  9 ορίζει τα  ακόλουθα : "1.- Ο ασφαλιστής  που  έχει την  κατοικία  του  στο  
έδαφος  κράτους -µέλους  µπορεί να  εναχθεί: α) ενώπιον  των  δικαστηρίων  του  κράτους -µέλους  
όπου  έχει την  κατοικία  του  ή β) σε  άλλο  κράτος -µέλος , εφ ' όσον  την  αγωγή  έχει ασκήσει ο 
αντισυµβαλλόµενος  του  ασφαλιστή , ο ασφαλισµένος , ή ο δικαιούχος , ενώπιον  του  
δικαστηρίου  του  τόπου  όπου  ο ενάγων  έχει την  κατοικία  ή ....., γ)....., 2 .....". Εξ  άλλου  στο  
άρθρο  11 του  άνω  Κανονισµού  ( άρθρ . 10 Συµβάσεως  Βρυξελλών ), µε  τίτλο  " προσεπίκληση  
και ευθεία  αγωγή " ορίζονται τα  ακόλουθα : 1) Σε  υποθέσεις  ασφάλισης  αστικής  ευθύνης , ο 
ασφαλιστής  µπορεί επίσης  να  προσεπικληθεί  ενώπιον  του  δικαστηρίου  που  έχει επιληφθεί  
της  αγωγής  του  ζηµιωθέντος  κατά  του  ασφαλισµένου , αν  το  δίκαιο  του  δικαστηρίου  το  
επιτρέπει. 2) Οι διατάξεις  των  αρθρ . 8, 9 και 10 εφαρµόζονται  σε  περίπτωση  ευθείας  αγωγής  
του  ζηµιωθέντος  κατά  του  ασφαλιστή , εφ ' όσον  η ευθεία  αγωγή  επιτρέπεται ". Εν ' όψει της  
παραποµπής  της  παρ . 2 του  άρθρου  11 του  άνω  Κανονισµού  στο  αρθρ . 9 του  ίδιου  
Κανονισµού , γεννήθηκε  το  ζήτηµα  κατά  πόσο  ο ζηµιωθείς  σε  αυτοκινητικό  ατύχηµα  δύναται 
να  χαρακτηρισθεί  ως  δικαιούχος , κατά  την  έννοια  της  β' περιπτώσεως  της  παρ . 1 του  αρθρ . 9 
του  Κανονισµού . Η ερµηνευτική  αυτή  εκδοχή  είναι πρόδηλο , ότι εξυπηρετεί  τα  συµφέροντα  
του  ζηµιωθέντος , αφού  για  την  περίπτωση  που  αυτός  χρειασθεί  να  ασκήσει αγωγή  για  την  
κατίσχυση  των  αξιώσεών  του  έχει τη  δυνατότητα  να  εγείρει αυτή  και ενώπιον  δικαστηρίου  της  
χώρας  κατοικίας  του  µε  προφανή  τα  εντεύθεν  γι' αυτόν  πλεονεκτήµατα . Εν ' όψει δε  της  
αµφισβητήσεως  που  δηµιουργήθηκε  για  το  ανωτέρω  ζήτηµα  το  ∆ικαστήριο  Ευρωπαϊκών  
Κοινοτήτων  ( ∆ΕΚ ) ύστερα  από  την  αποστολή  σχετικού  ερωτήµατος  από  το  Γερµανικό  
Ακυρωτικό  αποφάνθηκε  ως  ακολούθως : Η παραποµπή  του  άρθρου  11 παρ . 2 του  
Κανονισµού  ( Ε.Κ) 44/2001 του Συµβουλίου  της  22-12-2000 για  τη  διεθνή  δικαιοδοσία  την  
αναγνώριση  και εκτέλεση  αποφάσεων  σε  αστικές  και εµπορικές  υποθέσεις  στο  άρθρο  9 
παρ .1 στοιχείο  β' του  Κανονισµού  αυτού  πρέπει να  ερµηνευθεί  υπό  την  έννοια , ότι ο 
ζηµιωθείς  µπορεί να  ασκήσει ενώπιον  του  δικαστηρίου  του  τόπου  της  κατοικίας  του  σε  
κράτος -µέλος  ευθεία  αγωγή  κατά  του  ασφαλιστή , εφόσον  το  οικείο  δίκαιο  επιτρέπει την  
άσκηση  τέτοιας  αγωγής  και ο ασφαλιστής  έχει την  έδρα  του  στο  έδαφος  κράτους -µέλους . Ήδη  
τέτοια  ρύθµιση  εισάγεται µε  το  άρθρο  5 της  Πέµπτης  Κοινοτικής  Οδηγίας  της  11-5-2005, η 
οποία  θα  έπρεπε  να  καταστεί εσωτερικό  δίκαιο  µέχρι 11-6-2007. Με  βάση  τα  όσα  
προεκτέθηκαν  ο αλλοδαπός  ασφαλιστής  του  ζηµιογόνου  στην  αλλοδαπή  αυτοκινήτου  µπορεί 
να  εναχθεί από  τον  παθόντα  και µόνιµο  κάτοικο της  Ελλάδος  ενώπιον  Ελληνικού  δικαστηρίου  
µε  αίτηµα  επιδίκαση  αποζηµιώσεως  για  τη  ζηµία  την  οποία  υπέστη  από  αυτό  ( ΑΠ  2163/2009, 
ΑΠ  640/2010, ΑΠ  37/2012).  
 
Εξ ' άλλου , κατά  το  άρθρο  559 αριθ . 14 περ . α' ΚΠολ∆  ιδρύεται λόγος  αναιρέσεως  και αν  το  
δικαστήριο  παρά  το  νόµο  κήρυξε  απαράδεκτο . Κατά  συνέπεια  η εσφαλµένη  απόρριψη  της  
αγωγής  για  έλλειψη  δικαιοδοσίας  ιδρύει τον  ως  άνω  λόγο  αναιρέσεως  ( ΑΠ  ( Ολ .) 2/1999). Στην  
προκειµένη  περίπτωση  το  Εφετείο  µε  την  προσβαλλόµενη  απόφασή  του  δέχθηκε  τα  
ακόλουθα : "...... Στην  προκείµενη  περίπτωση , µε  την  υπό  κρίση  από  5-8-2005 ( αριθµ . έκθ . 
κατάθ  / 6864/5-8-2005) αγωγή  ενώπιον  του  πρωτοβάθµιου  ∆ικαστηρίου  ( Μονοµελούς  
Πρωτοδικείου  Αθηνών ), ιστορείται  ότι από  υπαιτιότητα  του  οδηγού  του , µε  Γερµανικές  
πινακίδες  κυκλοφορίας , ... φορτηγού  οχήµατος , το  οποίο  ήταν  ασφαλισµένο  στην  πρώτη  
εναγοµένη , εδρεύουσα  στο  ... ασφαλιστική  εταιρεία  µε  την  επωνυµία  "…", προκλήθηκαν  
φθορές  και βλάβες , σε  ατύχηµα  που  συνέβη  στην    και κάτω  από  τις  ιστορούµενες  συνθήκες , 
στον  επίσης  µε  Γερµανικές  πινακίδες  κυκλοφορίας  ... ελκυστήρα , ιδιοκτησίας  του  ενάγοντος , 
Β. Β., ο οποίος  είναι µόνιµος  κάτοικος  Ελλάδας  .... Ζήτησε  δε  ο ενάγων , όπως  το  αγωγικό  
αίτηµα  παραδεκτώς  περιορίστηκε  σε  εν  µέρει αναγνωριστικό , µε  δήλωση  της  πληρεξούσιας  
δικηγόρου  του  καταχωρηθείσα  στα  πρακτικά  συνεδρίασης  του  πρωτοβάθµιου  ∆ικαστηρίου , α) 
να  υποχρεωθούν  οι εναγόµενες  εταιρείες  µεν  πρώτη  ως  ασφαλίζουσα  το  ζηµιογόνο  όχηµα , 
αλλά  και µε  βάση  τις  διατάξεις  περί σωρευτικής  αναδοχής  χρέους , λόγω  της , κατ ' άρθρον  43 
παρ . 6 του  Ν. 2696/1999, κατοχής  από  τον  ζηµιώσαντα  οδηγό  του  ασφαλιστηρίου  
συµβολαίου , η οποία  ενέχει πρόταση  της  ασφαλιστικής  εταιρείας  για  τη  σύναψη  σωρευτικής  
αναδοχής  χρέους , την  οποία  αποδέχθηκε  ο ενάγων  µε  την  έγερση  της  υπό  κρίση  αγωγής , η 
δε  δεύτερη  ως  ειδική  αντιπρόσωπος  και διακανονίστρια  ζηµιών  της  πρώτης  εναγοµένης  
αλλοδαπής  ασφαλιστικής  εταιρείας  στην  Ελλάδα , άλλως  µε  βάση  τις  διατάξεις  περί 
σωρευτικής  αναδοχής  χρέους  κατά  τα  προεκτεθέντα , να  του  καταβάλουν , καθεµία  σε  
ολόκληρο  και νοµιµοτόκως , το  συνολικό  ποσόν  των  14.135,16 €, ως  αποζηµίωση  και 
χρηµατική  ικανοποίηση  λόγω  ηθικής  βλάβης  και β) να  αναγνωριστεί  ότι οι εναγόµενες , µε  τις  
ίδιες  ως  άνω  ιδιότητες , είναι υποχρεωµένες  να  του  καταβάλουν , καθεµία  σε  ολόκληρο  και 
νοµιµοτόκως , το  ποσόν  των  70.550 €, ως  αποζηµίωση . Με  τα  παραπάνω  εκτιθέµενα : α) 
Όσον  αφορά  στην  πρώτη  εναγοµένη  αλλοδαπή  ασφαλιστική  εταιρεία  µε  την  επωνυµία  "…", 
πρέπει να  λεχθούν  τα  ακόλουθα : Σύµφωνα  µε  τις  προεκτεθείσες  σκέψεις , ο αλλοδαπός  
ασφαλιστής  του  ζηµιογόνου  στην  αλλοδαπή  αυτοκινήτου  µπορεί να  εναχθεί από  τον  παθόντα  
σε  αυτοκινητικό  ατύχηµα  ενώπιον  Ελληνικού  δικαστηρίου , µε  αίτηµα  την  επιδίκαση  
αποζηµίωσης  για  τη  ζηµία  την  οποία  αυτός  υπέστη , εφόσον  όµως  ο τελευταίος  είναι µόνιµος  
κάτοικος  Ελλάδας , γεγονός , όµως , που  αµφισβητείται  από  την  πρώτη  εναγοµένη  ασφαλιστική  
εταιρεία  η οποία  παραδεκτώς  πρόβαλε  πρωτοδίκως  και επαναφέρει  ένσταση  έλλειψης  
δικαιοδοσίας  των  Ελληνικών  δικαστηρίων  για  την  υπό  κρίση  υπόθεση  ως  προς  αυτήν . Έτσι, 
από  την  ένορκη  κατάθεση  του  µάρτυρα , Μ. Β., που  εξετάστηκε  στο  ακροατήριο  του  
πρωτοβάθµιου  ∆ικαστηρίου , η οποία  περιέχεται  στα  ταυτάριθµα  µε  την  εκκαλουµένη  
πρακτικά  συνεδρίασης  του  ίδιου  ∆ικαστηρίου  και από  τα  επικαλούµενα  και προσκοµιζόµενα  
ουδόλως  αποδεικνύεται  ότι ο παθών  από  το  ένδικο  ατύχηµα  ενάγων  έχει µόνιµη  κατοικία  στην  
Ελλάδα . Ειδικότερα , αποδείχθηκε  ότι αυτός  έχει την  επαγγελµατική  του  εγκατάσταση  στη  …, 
και δη  ασκεί επιχείρηση  διεθνών  µεταφορών , µε  έδρα  … και µε  Γερµανικές  πινακίδες  
κυκλοφορίας  βλαβέντα  στο  ένδικο  ατύχηµα  ... ελκυστήρα . Στην  άδεια  κυκλοφορίας  του  ως  
άνω  οχήµατος  ορίζεται ρητά  ότι ο ενάγων  ιδιοκτήτης  του  είναι κάτοικος  … και αναφέρεται  ως  
διεύθυνση  της  κατοικίας  του  η προανεφερθείσα . Η ίδια  διεύθυνση  αναγράφεται  στα  
εκδιδόµενα  από  αυτόν  τιµολόγια , αλλά  και στο  από  16-8-2004 συνταχθέν  δελτίο  τροχαίου  
ατυχήµατος  από  την  Περιφερειακή  Αστυνοµική  Αρχή  Karnten, ( Τµήµα  Οδικής  Κυκλοφορίας ). 
Ακόµη  και στην  αλληλογραφία  της  δικηγορικής  εταιρείας  την  οποία  αυτός  συνεργάζεται , 
φέρεται πάντα  ως  κάτοικος  … µε  την  ίδια  ως  άνω  διεύθυνση , χωρίς  να  γίνεται πουθενά  µνεία  
της  αναγραφόµενης  στο  δικόγραφο  της  αγωγής  και επικαλούµενης  ως  διεύθυνσης  του  στην  
Ελλάδα  ( βλ . από  21-10-2004 και 21-9-2004 επικαλούµενα  και προσκοµιζόµενα  έγγραφα ). Και 
βέβαια  µόνη  η κατάθεση  του  εξετασθέντος  στο  ακροατήριο  του  πρωτοβάθµιου  ∆ικαστηρίου  
µάρτυρα , Μ. Β., ότι ο αδελφός  του  είναι κάτοικος  Ελλάδας  και ότι διατηρεί και γραφείο  
διεθνών  µεταφορών  στην  Ελλάδα  για  εσωτερικές  µεταφορές  προϊόντων , χωρίς  τα  παραπάνω  
να  συνεπικουρούνται  και από  άλλες , και µάλιστα  έγγραφες , αποδείξεις  που  ευχερώς  θα  
µπορούσαν  να  προσκοµιστούν , δεν  είναι πειστική . Ακόµη , τα  επικαλούµενα  από  τον  ενάγοντα  
στοιχεία , και ειδικότερα  ότι αυτός  διαθέτει Ελληνικό  κινητό  τηλέφωνο , ότι κάνει µεταφορές  
προς  και από  Ελλάδα , έχει Έλληνα  δικηγόρο  και Έλληνα  οδηγό  δεν  αποδεικνύουν  ότι αυτός  
έχει µόνιµη  κατοικία  στην  Ελλάδα . Κατά  συνέπεια , πρέπει να  γίνει δεκτή , ως  ουσιαστικά  
βάσιµη , η προβληθείσα  από  την  πρώτη  εναγοµένη  ένσταση  έλλειψης  δικαιοδοσίας  των  
Ελληνικών  δικαστηρίων  για  την  προκείµενη  υπόθεση  και για  το  λόγο  αυτό  πρέπει η υπό  κρίση  
αγωγή  κατά  το  µέρος  που  στρέφεται  κατ ' αυτής  να  απορριφθεί  ως  απαράδεκτη . Εξάλλου , ο 
ισχυρισµός  του  ενάγοντος  ότι θεµελιώνεται  δικαιοδοσία  των  Ελληνικών  δικαστηρίων , αφού  
υπάρχει τοπική  αρµοδιότητα  αυτών , λόγω  της  κατάρτισης  στην  Ελλάδα  µεταξύ  αυτού  και της  
πρώτης  εναγοµένης  ασφαλιστικής  εταιρείας  σύµβασης  σωρευτικής  αναδοχής  χρέους  µε  µόνη  
την  κατοχή  του  ασφαλιστηρίου  συµβολαίου , η οποία  αποτελεί πρόταση  προς  σύναψη  της  ως  
άνω  σύµβασης , και την  εκ  µέρους  του  αποδοχή  της  πρότασης  αυτής  µε  την  έγερση  της  υπό  
κρίση  αγωγής , ελέγχεται απορριπτέος  ως  αβάσιµος . Και τούτο , διότι, αφενός  µεν  από  1-3-
2001 και εφεξής  για  τη  διεθνή  δικαιοδοσία  µεταξύ  των  κρατών -µελών  της  ΕΕ  ισχύει άµεσα  ο 
Κανονισµός  44/2001 του  Συµβουλίου , µε  συνέπεια  την  κατάργηση  της Σύµβασης  των  
Βρυξελλών  και της  διµερούς  σύµβασης  µε  τη  Γερµανία , ο δε  Κανονισµός  υπερισχύει  κάθε  
τυχόν  αντίθετης  όµοιας  διάταξης  του  εσωτερικού  δικαίου  αφετέρου , υπό  τα  εκτιθέµενα , δεν  
µπορεί να  στοιχειοθετηθεί  κατάρτιση  σύµβασης  σωρευτικής  αναδοχής  χρέους , κατ ' άρθρο  43 
παρ .6 του  Ν. 2696/1999, εφόσον  το  ένδικο  ατύχηµα  συνέβη  στην  …, ενώ  η ως  άνω  διάταξη , 
η οποία , εκτός  του  ότι έχει άλλες  προϋποθέσεις  εφαρµογής  ( και δη  την  κατάθεση  της  
ασφαλιστικής  βεβαίωσης  στην  Αστυνοµική  αρχή ), αφορά  τον  ασφαλιστή  που  νόµιµα  ασκεί 
ασφαλιστικές  εργασίες  στην  Ελλάδα , και όχι αλλοδαπή  ασφαλιστική  εταιρεία  ....". Έτσι που  
έκρινε  το  Εφετείο , αναφορικά  µε  την  απόρριψη  της  αγωγής  του  αναιρεσείοντος , κατά  της  
µόνης  αναιρεσίβλητης  αλλοδαπής  ασφαλιστικής  εταιρείας , δεχόµενο , σύµφωνα  µε  τα  
ανωτέρω  ότι Έλλην  υπήκοος , αλλά  µόνιµος  κάτοικος  αλλοδαπής , τραυµατισθείς  συνεπεία  
τροχαίου  ατυχήµατος  στην  αλλοδαπή  από  αυτοκίνητο  µε  αλλοδαπές  πινακίδες  κυκλοφορίες , 
οδηγούµενο  από  αλλοδαπό  οδηγό  και ασφαλισµένο  σε  αλλοδαπή  ασφαλιστική  εταιρεία , µη  
ασκούσα  ασφαλιστικές  δραστηριότητες  στην  ηµεδαπή , δεν  µπορεί να  ασκήσει αγωγή  
αποζηµιώσεως , λόγω  έλλειψης  δικαιοδοσίας , στα  Ελληνικά  πολιτικά  δικαστήρια , δεν  
παραβίασε  τις  ως  άνω  αναφερόµενες  διατάξεις  και δεν  υπέπεσε  στην  πληµµέλεια  του  αριθ . 
14 του  άρθρου  559 ΚΠολ∆ . Εποµένως , ο δεύτερος  λόγος  αναιρέσεως , κατ ' ορθή  εκτίµηση  
από  τον  αριθ . 14 περ . α' του  ως  άνω  άρθρου  559 ΚΠολ∆  είναι αβάσιµος  και απορριπτέος . 
Κατ ' ακολουθίαν  όλων  των  ανωτέρω  πρέπει να  απορριφθεί  η ένδικη  αίτηση  αναιρέσεως  και 
να  καταδικαστεί  ο αναιρεσείων , λόγω  της  ήττας  του , στα  δικαστικά  έξοδα  της  αναιρεσίβλητης  
αλλοδαπής  ασφαλιστικής  εταιρείας  ( άρθρ . 176, 183 ΚΠολ∆ ), σύµφωνα  µε  το  διατακτικό .  
 
ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ   
 
Απορρίπτει  την  από  6-9-2011 αίτηση  αναιρέσεως  κατά  της  υπ ' αριθ . 4976/2010 αποφάσεως  
του  Εφετείου  Αθηνών . Και  
 
Καταδικάζει  τον  αναιρεσείοντα  στα  δικαστικά  έξοδα  της  αναιρεσίβλητης  ασφαλιστικής  
εταιρείας  τα  οποία  ορίζει στο  χρηµατικό  ποσό  των  δύο  χιλιάδων  επτακοσίων  (2.700) ευρώ .  
 
Κρίθηκε  και αποφασίσθηκε , στην  Αθήνα , στις  15 Φεβρουαρίου  2013.  
 
∆ηµοσιεύθηκε , σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  ακροατήριό  του , στις  5 Μαρτίου  2013.  
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕ∆ΡΟΣ  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ