Με το Ν. 1814/1988 κυρώθηκε και ισχύει από την 1-4-1989 στις σχέσεις
μεταξύ Ελλάδος αφενός και των λοιπών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
αφετέρου, στις οποίες ανήκει και η Γερμανία, η Σύμβαση των Βρυξελλών
της 27-9-1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε
αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Η εν λόγω Σύμβαση στηρίζεται στο
άρθρο 220 της Συνθήκης ΕΟΚ, πράγμα που σημαίνει ότι υφίσταται στενός
σύνδεσμος μεταξύ της συμβάσεως αυτής και του Κοινοτικού Δικαίου
και περαιτέρω, ότι η εν λόγω Σύμβαση εισάγει αμέσως ισχύον δίκαιο το
οποίο και υπερισχύει κάθε διάταξης του εσωτερικού δικαίου που περιέχει
ρυθμίσεις της ίδιας ύλης, όχι μόνον αντίθετες αλλά και σύμφωνες προς
το περιεχόμενό της (Κεραμεύς - Κρεμλής - Ταγαράς, Η Σύμβαση των
Βρυξελλών κλπ. 1989, σελ. 7). Η υπεροχή άλλωστε των διατάξεων
της Σύμβασης αυτής έναντι του ελληνικού δικαίου, ουσιαστικού και
δικονομικού, βρίσκει έρεισμα και στο άρθρο 28 παρ. 1 του ισχύοντος
Συντάγματος, ενώ ακόμη, τούτη (η Σύμβαση) χαρακτηρίζεται από την
αποκλειστικότητά της και την αυτεπάγγελτη εφαρμογή της από τον εθνικό
Δικαστή (ΕφΠειρ 502/96 Δνη 38,669, Κρουσταλάκης, Δνη 34,479).
Κατά το άρθρο 17 της εν λόγω σύμβασης, όπως αυτό τροποποιήθηκε
από την σύμβαση για την προσχώρηση του Βασιλείου της Ισπανίας και
της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, που κυρώθηκε από την Ελλάδα με το
Ν. 2004/1992, «αν τα μέρη, από τα οποία ένα τουλάχιστον έχει την
κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, συμφώνησαν ότι
ένα δικαστήριο ή τα δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους θα δικάζουν
τις διαφορές που έχουν προκύψει ή θα προκύψουν από συγκεκριμένη
έννομη σχέση, το δικαστήριο ή τα δικαστήρια του κράτους αυτού
έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία. Μια τέτοια συμφωνία διεθνούς
δικαιοδοσίας πρέπει να καταρτίζεται: α) είτε γραπτά είτε προφορικά με
γραπτή επιβεβαίωση, β) είτε υπό τύπο ανταποκρινόμενο στην πρακτική
που έχουν καθιερώσει οι συμβαλλόμενοι στις μεταξύ τους σχέσεις, γ)
είτε, στο διεθνές εμπόριο, υπό τύπο ανταποκρινόμενο στις συνήθειες τις
οποίες τα μέρη γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν και οι οποίες είναι
ευρέως γνωστές σ’ αυτού του είδους την εμπορική δραστηριότητα και
τηρούνται τακτικά από τους συμβαλλομένους σε συμβάσεις του είδους
για το οποίο πρόκειται, στη συγκεκριμένη εμπορική δραστηριότητα».
Με τις ως άνω αυστηρές προϋποθέσεις αποφεύγεται το ενδεχόμενο να
περνούν απαρατήρητες ρήτρες περί διεθνούς δικαιοδοσίας, τις οποίες
περιλαμβάνει στη σύμβαση ένα μόνο συμβαλλόμενο μέρος και εφιστάται η
προσοχή τους επί των κινδύνων της ρήτρας παρέκτασης. Στα πλαίσια αυτά
γίνεται δεκτό από τη νομολογία του ΔΕΚ, στο οποίο έχει ανατεθεί, βάσει
ιδιαιτέρου Πρωτοκόλλου του 1971, η δεσμευτική ερμηνεία της Δ.Σ. των
Βρυξελλών, ότι σε περίπτωση σύμβασης που συνάπτεται προφορικώς, οι
τυπικές προϋποθέσεις του άρθρου 17 πληρούνται μόνον αν ο αγοραστής
αποδέχθηκε εγγράφως τη γραπτή επιβεβαίωση που του απέστειλε ο
πωλητής, επισυνάπτοντας τους γενικούς όρους πωλήσεως (ΔΕΚ Υποθ.
25/1976).
Αντίστοιχα, δεν πληρούται η απαίτηση εγγράφου τύπου του παραπάνω
άρθρου στην περίπτωση που η ρήτρα παρέκτασης περιλαμβάνεται στους
γενικούς όρους πωλήσεως ενός των μερών, οι οποίοι έχουν τυπωθεί
στο πίσω μέρος της σύμβασης, παρά μόνον εάν, η σύμβαση που έχει
υπογραφεί από τα δύο μέρη περιλαμβάνει ρητή παραπομπή στους γενικούς
αυτούς όρους (ΔΕΚ Υποθ. 24/1976, Estasis Salotti/ Rund, ΕφΠειρ 931/96,
ΕΕμπΔ 1997, 51). Επίσης, πληρούται η απαίτηση του εγγράφου τύπου της
ρήτρας παρέκτασης σε σύμβαση που συνήφθη προφορικώς, αν δεν υπήρξε
αντίδραση του ενός συμβαλλομένου σε γραπτή εμπορική επιβεβαίωση εκ
μέρους του άλλου συμβαλλομένου, όταν στο έγγραφο αυτό περιέχεται
έντυπη μνεία περί δωσιδικίας και εφόσον μια τέτοια συμπεριφορά
ανταποκρίνεται σε συνήθεια διέπουσα τον τομέα του διεθνούς εμπορίου,
στον οποίο δραστηριοποιούνται οι συμβαλλόμενοι και γνωρίζουν τούτοι ή
οφείλουν να γνωρίζουν τη συνήθεια αυτή (ΔΕΚ Υποθ. C -106/95 Δνη 38,
957).
Περαιτέρω, κατά το άρθρο 5 αριθμός 1 της ως άνω Διεθνούς Σύμβασης,
«πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους
μπορεί να εναχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος: 1. Ως προς τις διαφορές
εκ συμβάσεως ενώπιον του Δικαστηρίου του τόπου όπου εκπληρώθηκε
ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή…». Ο κανόνας αυτός εισάγει ειδική,
συντρέχουσα βάση διεθνούς δικαιοδοσίας ως προς τις διαφορές από
σύμβαση. Είναι δε η βάση αυτή ειδική διότι, σε αντιδιαστολή προς τη
γενική βάση της κατοικίας του εναγομένου (άρθρο 2) δεν αφορά όλες,
αλλά ορισμένες μόνο διαφορές και συντρέχουσα διότι δεν αποκλείει την
παραπάνω γενική ή άλλη τυχόν βάση δικαιοδοσίας. Όσον αφορά το πεδίο
εφαρμογής της, από τη διατύπωση του άρθρου 5 γίνεται σαφές ότι ο τόπος
εκπλήρωσης της παροχής στον οποίο μπορεί να εναχθεί πρόσωπο που
έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, πρέπει να
βρίσκεται σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος. Επομένως, η άσκηση αγωγής
σε συμβαλλόμενο κράτος διάφορο του κράτους κατοικίας του εναγομένου
είναι προϋπόθεση για τη θεμελίωση διεθνούς δικαιοδοσίας στις συμβατικές
ενοχές, βάσει του τόπου εκπλήρωσης της παροχής. Σύμφωνα με τη
νομολογία του ΔΕΚ, προκειμένου να προσδιορισθεί ο τόπος εκπλήρωσης
της παροχής, κατά την έννοια του παραπάνω άρθρου, η παροχή που
πρέπει να λαμβάνεται υπόψη είναι η ένδικη, δηλαδή αυτή που αντιστοιχεί
στο συμβατικό δικαίωμα που αποτελεί τη νομική βάση της αγωγής (Υποθ.
14/76 de Bloos/Bouyer, Υποθ. C- 420/97 Leathertex Divisione Sinttrici
SpA κατά Bodetex BVBA Δνη 41, 264) και όχι οποιαδήποτε υποχρέωση
απορρέει από τη μεταξύ των διαδίκων σύμβαση και τέτοια είναι πάντα
αυτή που απορρέει από τη σύμβαση και της οποίας η μη εκπλήρωση
προβάλλεται για τη στήριξη αιτημάτων όπως η καταβολή αποζημίωσης,
δηλαδή η πρωτογενής παροχή και όχι οι υποχρεώσεις παροχής που κατά
νόμον παίρνουν τη θέση της αρχικής λόγω αλλοίωσης της ενοχής εξαιτίας
παραβίασης της σύμβασης (ΔΕΚ Υποθ. 14/76 de Bloos/Bouyer, Ιωάννη
Τέντε, Ο τόπος εκπλήρωσης της παροχής ως βάση διεθνούς δικαιοδοσίας,
1991, σελ. 118 επ.).
Ως προς την έννοια του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να
εκπληρωθεί η παροχή, το ΔΕΚ έχει υιοθετήσει την άποψη, η οποία μετά
την υπόθεση ΔΕΚ 12/1976 Tessili/Dunlop, έχει επικρατήσει και στη
νομολογία των δικαστηρίων των συμβαλλομένων κρατών (βλ. Ιωάννη
Τέντε , σελ. 139, σημ. 66), ότι ο τόπος αυτός πρέπει να καθορίζεται
σύμφωνα με το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την επίδικη παροχή με
βάση τους κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του επιληφθέντος
δικαστηρίου (βλ. και πρόσφατη ΔΕΚ Υποθ. C - 440/97 Δνη 41, 565).
Τέλος, το δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι ο τόπος εκπλήρωσης της
συμβατικής ενοχής μπορεί να καθορισθεί και με συμφωνία μεταξύ των
συμβαλλομένων, η οποία ως προς τις προϋποθέσεις και την τήρηση τυχόν
τύπου διέπεται επίσης από το δίκαιο που διέπει τη σύμβαση (ΔΕΚ Υποθ.
56/79 Zegler/Salinitri, Υποθ. C-106/95 Δνη 38, 957, Υποθ. C-288/92 Δνη
35, 1173).
Εξάλλου, με τη Σύμβαση της Ρώμης του 1980 για το εφαρμοστέο
δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, η οποία κυρώθηκε από την Ελλάδα με
το Ν. 1792/1988 και ισχύει από την 1-4-1991, έχει επέλθει ουσιώδης
τροποποίηση του άρθρου 25 παρ. 2 του ΑΚ. Ειδικότερα, με τις διατάξεις
των άρθρων 3 και 4 της εν λόγω διεθνούς σύμβασης ορίζεται ότι: Η
σύμβαση διέπεται από το δίκαιο που επέλεξαν τα συμβαλλόμενα μέρη.
Η επιλογή αυτή πρέπει να είναι ρητή ή να συνάγεται με βεβαιότητα από
τις διατάξεις της σύμβασης ή τα δεδομένα της υπόθεσης (άρθρο 3 παρ.
1). Γίνεται δε δεκτό ότι συνάγεται σιωπηρή επιλογή από στοιχεία όπως
η επίκληση εφαρμογής διατάξεων ορισμένου δικαίου με τις προτάσεις
των διαδίκων. Στο μέτρο που το εφαρμοστέο στη σύμβαση δίκαιο δεν
έχει επιλεγεί σύμφωνα με τα παραπάνω, η σύμβαση διέπεται από το
δίκαιο της χώρας με την οποία συνδέεται στενότερα. Με την επιφύλαξη
της παραπάνω αναφερόμενης περίπτωσης, τεκμαίρεται ότι η σύμβαση
συνδέεται στενότερα με τη χώρα όπου ο συμβαλλόμενος που οφείλει να
εκπληρώσει τη χαρακτηριστική παροχή, έχει κατά τον χρόνο σύναψης
της σύμβασης τη συνήθη διαμονή του, ή αν πρόκειται για εταιρεία, ένωση
ή νομικό πρόσωπο, την κεντρική του διοίκηση. Αν όμως, η σύμβαση
συνάπτεται κατά την άσκηση της επαγγελματικής δραστηριότητας του
συμβαλλομένου αυτού, η χώρα αυτή είναι εκείνη, όπου βρίσκεται η κύρια
εγκατάστασή του. Τα παραπάνω δεν εφαρμόζονται όταν η χαρακτηριστική
παροχή δεν μπορεί να προσδιορισθεί, καθώς και όταν από το σύνολο των
περιστάσεων συνάγεται ότι η σύμβαση συνδέεται στενότερα με άλλη χώρα
(άρθρο 4 παρ. 1, 2, 5).
Η κεντρική ιδέα της έννοιας της χαρακτηριστικής παροχής βρίσκεται στην
αντίληψη ότι η σύμβαση θα διέπεται από το δίκαιο της χώρας εκείνης,
η οποία συνδέεται με την παροχή που χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη
δικαιοπρακτική συναλλαγή. Πρόκειται για την παροχή εκείνη που δίνει
σε κάθε μια ειδική σύμβαση το γνώρισμα που χαρακτηρίζει την εν λόγω
σύμβαση, που θέτει την σφραγίδα της επ’ αυτής και που την κάνει να
ξεχωρίζει από τις άλλες συμβάσεις. Έτσι, σε μία σύμβαση πώλησης, αυτό
που την χαρακτηρίζει είναι η παροχή του πωλητή και όχι η παροχή του
αγοραστή ο οποίος καταβάλει το τίμημα, επειδή τίμημα υπάρχει και σε
πολλές άλλες συμβάσεις (βλ. Χ. Παμπούκης, «Η επιλογή του εφαρμοστέου
δικαίου και οι κανόνες αμέσου εφαρμογής στη σύμβαση της Ρώμης» ΝοΒ
1992, σελ. 1327 επ. ΕφΘεσ. 2253/1994 Αρμ. ΜΘ, 204).
Στην κρινόμενη αγωγή η ενάγουσα εκθέτει, κατά τα ουσιώδη αυτής
σημεία και κατά τη δέουσα εκτίμηση του δικογράφου, ότι έχει ως σκοπό
και κύριο αντικείμενο της δραστηριότητάς της την εκτέλεση τεχνικών
έργων, την εισαγωγή και εμπορία οικοδομικών υλών, την ανέγερση
οικοδομών και κάθε συναφή δραστηριότητα. Ότι η εναγομένη γερμανική
εταιρεία, που εδρεύει στο Μόναχο της Γερμανίας, έχει ως αντικείμενο την
κατασκευή και πώληση ξύλινων κουφωμάτων, θυρών και ΡVC. Ότι, τον
Σεπτέμβριο 1996 συνήφθη μεταξύ τους στο Μόναχο, ατύπως, σύμβαση,
δυνάμει της οποίας η εναγομένη της παραχώρησε το δικαίωμα αγοράς και
αποκλειστικής πώλησης των προϊόντων της στη Ελλάδα, παραλλήλως δε
ανέλαβε τούτη (η ενάγουσα) να της παρέχει τις υπηρεσίες της σχετικά
με τη διερεύνηση της Ελληνικής Αγοράς , τη διαφήμιση των προϊόντων
της και την εν γένει προώθηση των πωλήσεων αυτών. Ότι η εναγομένη,
αντισυμβατικώς φερόμενη, της πώλησε από τον Μάϊο 1997 και εντεύθεν,
ελαττωματικά εμπορεύματα, τα οποία αυτή (η ενάγουσα) μεταπώλησε προς
τους αναφερομένους στην αγωγή πελάτες της στην Ελλάδα και εξαιτίας
των ελαττωμάτων των οποίων -που η εναγομένη αρνήθηκε να άρει με
συνέπεια να υποχρεωθεί να τα αποκαταστήσει η ίδια- υπέστη θετικές ζημίες
και διαφυγόντα κέρδη (αποκατάσταση των ελαττωματικών εμπορευμάτων,
δαπάνες μεταφοράς τους, απώλεια πελατών, λειτουργικά έξοδα, έξοδα
διαφημίσεων), επιπλέον δε, ότι λόγω της ασυνέπειας της εναγομένης
ως προς την καλή εκτέλεση των παραγγελιών και την καθυστέρηση
στην αποστολή των πωληθέντων, αναγκάσθηκε να υπαναχωρήσει από
τις αναφερόμενες στην αγωγή συμβάσεις πωλήσεως, με συνέπεια να
ακυρώσει τις παραγγελίες των εδώ πελατών της, να τους επιστρέψει τις
προκαταβολές που είχε λάβει, το ύψος των οποίων αντιστοιχούσε στο
κέρδος της από την μεταπώληση και να υποστεί έτσι και από την αιτία αυτή
αποθετική ζημία. Τέλος, εκθέτει ότι η προπεριγραφείσα συμπεριφορά της
εναγομένης εμείωσε το εμπορικό της κύρος .
Με βάση αυτό το ιστορικό και όπως παραδεκτά με τις προτάσεις της
παραιτήθηκε του δικογράφου ως προς το κονδύλιο της χρηματικής
ικανοποίησης ποσού 15.000.000 δραχμών και κατά τα λοιπά περιόρισε
το αίτημα της αγωγής από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, ζητεί
να αναγνωρισθεί ότι η εναγομένη της οφείλει ως αποζημίωση, για τις
προαναφερόμενες αιτίες το ποσόν των 80.924.996 δραχμών.
Η εναγομένη, με τις προτάσεις της, προβάλλει την ένσταση της έλλειψης
διεθνούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου τούτου προς εκδίκαση της αγωγής,
ισχυριζόμενη, αφενός μεν ότι ο τόπος εκπλήρωσης της παροχής της
στις ένδικες συμβάσεις πωλήσεως, δηλαδή ο τόπος παράδοσης των
πωληθέντων, πραγματικά αλλά και συμβατικά δυνάμει ρήτρας «ex works»,
ήταν το Μόναχο της Γερμανίας, όπου και η έδρα της, αφετέρου δε ότι είχε
συμφωνηθεί μεταξύ τους η αποκλειστική δικαιοδοσία των δικαστηρίων του
Μονάχου με ρήτρα των γενικών όρων συναλλαγών της, τους οποίους η
ενάγουσα είχε αποδεχθεί εγγράφως.
Η ένσταση αυτή, καθ’ ό μέρος της αφορά τη ρήτρα παρέκτασης, που
πρέπει να ερευνηθεί πρώτη διότι θεμελιώνει αποκλειστική δικαιοδοσία,
είναι νόμιμη (άρθρο 17 παρ. 1 της Σύμβασης των Βρυξελλών) και πρέπει
να εξετασθεί κατ’ ουσίαν.
Από τα προσκομιζόμενα από την εναγομένη με νόμιμη επίκληση έγγραφα,
μεταξύ των οποίων και οι επιβεβαιώσεις παραγγελιών για ορισμένες από
τις ένδικες συμβάσεις πωλήσεως, που προσάγονται σε αποσπασματική
μετάφραση στην ελληνική, δεν προκύπτει ότι συμφωνήθηκε μεταξύ των
διαδίκων υπό τις απαιτούμενες από το άρθρο 17 της ως άνω διεθνούς
συμβάσεως προϋποθέσεις, η αποκλειστική δικαιοδοσία των δικαστηρίων
του Μονάχου, καθόσον ο όρος παρέκτασης περιλαμβάνεται στους
έντυπους γενικούς όρους συναλλαγών της εναγομένης–πωλήτριας, οι
οποίοι όμως δεν έχουν υπογραφεί από την ενάγουσα, ούτε επισυνάπτονται
στις επιβεβαιώσεις παραγγελιών που της απέστειλε η εναγομένη και τις
οποίες αποδέχθηκε εγγράφως αυτή (ενάγουσα). Ούτε εξάλλου ισχυρίζεται
η εναγομένη ότι συντρέχουν εν προκειμένω οι προϋποθέσεις των εδαφίων
β’ και γ’ της παραγράφου 1 του άρθρου 17, δηλαδή ότι η συμφωνία
παρέκτασης καταρτίσθηκε, είτε υπό τύπο ανταποκρινόμενο στην πρακτική
που έχουν καθιερώσει τα μέρη στις μεταξύ τους σχέσεις, είτε υπό τύπο
ανταποκρινόμενο στις συνήθειες που στο διεθνές εμπόριο τα μέρη
γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν.
Πρέπει συνεπώς, να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη η ένσταση
έλλειψης διεθνούς δικαιοδοσίας, κατά το μέρος της που θεμελιώνεται σε
έγκυρη ρήτρα παρέκτασης, την οποία σημειωτέον, αρνείται η ενάγουσα.
Απομένει, επομένως η έρευνα της ύπαρξης διεθνούς δικαιοδοσίας του
Δικαστηρίου τούτου, δεδομένου ότι η εναγομένη εδρεύει στην Γερμανία,
βάσει της επικαλούμενης από την ενάγουσα συντρέχουσας δικαιοδοσίας
του τόπου εκπλήρωσης της παροχής κατά το άρθρο 5 παρ. 1 της Σύμβασης
των Βρυξελλών (ο τόπος κατάρτισης των συμβάσεων δεν ενδιαφέρει εν
προκειμένω, αφού η παραπάνω διεθνής σύμβαση τυγχάνει αποκλειστικής
εφαρμογής, υπερισχύουσα μάλιστα των σχετικών διατάξεων του ΚΠολΔ).
Για την έρευνα αυτή όμως απαιτείται η προσφυγή στο εφαρμοστέο επί των
ενδίκων συμβάσεων πωλήσεως ουσιαστικό δίκαιο, το οποίο προσδιορίζει,
σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη, τον κατά το άρθρο 5
παρ. 1 της διεθνούς σύμβασης, «τόπο όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να
εκπληρωθεί η παροχή» και υπό τις προϋποθέσεις του οποίου κρίνονται οι
τυχόν υπάρχουσες μεταξύ των συμβαλλομένων συμφωνίες για τον τόπο
εκπλήρωσης της παροχής.
Η κρίσιμη δε εν προκειμένω παροχή είναι αυτή της πωλήτριας εναγομένης
προς παράδοση των πωληθέντων εμπορευμάτων, αφού η πλημμελής
εκπλήρωση της παροχής αυτής χρησιμεύει ως βάση για την θεμελίωση των
ένδικων αξιώσεων προς αποζημίωση.
Στην ερευνωμένη υπόθεση, από τα στοιχεία του φακέλλου και τους εν
γένει ισχυρισμούς των διαδίκων, δεν προκύπτει ότι τούτοι επέλεξαν
σιωπηρώς την εφαρμογή του Ελληνικού δικαίου στη κρινόμενη διαφορά,
δεδομένου ότι η εναγομένη με τις προτάσεις της ισχυρίζεται ότι τυγχάνει
εφαρμοστέο το γερμανικό δίκαιο. Ενόψει τούτων, εφαρμοστέο τυγχάνει
το δίκαιο της χώρας με την οποία οι συμβάσεις πωλήσεως επί των οποίων
θεμελιώνονται οι ένδικες αξιώσεις, συνδέονται στενότερα και αυτή είναι
η χώρα όπου ήταν εγκατεστημένη κατά την κατάρτισή τους, η εναγομένη
(πωλήτρια), ως υπόχρεη να εκπληρώσει την χαρακτηριστική παροχή,
δηλαδή η Γερμανία. Η εφαρμογή του ως άνω τεκμηρίου (δικαίου της
χαρακτηριστικής παροχής) που καθιερώνει η Σύμβαση της Ρώμης για το
εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, όπως εκτέθηκε παραπάνω, δεν
μπορεί να ανατραπεί στην συγκεκριμένη περίπτωση από μόνο το γεγονός
της εγκατάστασης της αγοράστριας – ενάγουσας στην Ελλάδα.
Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, εφαρμοστέο δίκαιο στην ένδικη διαφορά
είναι το Γερμανικό και κατ’ αυτό πρέπει να προσδιορισθεί ο τόπος
εκπλήρωσης της παροχής για να κριθεί εν συνεχεία και το ζήτημα της
διεθνούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τούτου.
Μετά ταύτα και δεδομένου ότι το δικαστήριο δεν γνωρίζει, ούτε
υποχρεούται να γνωρίζει το γερμανικό δίκαιο, πρέπει, κατ’ εφαρμογήν του
άρθρου 337 ΚΠολΔ, να αναβληθεί η έκδοση οριστικής απόφασης και να
υποχρεωθεί η ενάγουσα να προσκομίσει το γερμανικό δίκαιο όπως ορίζεται
ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων.
Αναβάλλει την έκδοση της οριστικής του απόφασης.
Υποχρεώνει την ενάγουσα να προσκομίσει γνωμοδότηση από το ελληνικό
Ινστιτούτο Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, για το ισχύον στη Γερμανία
δίκαιο περί του τόπου εκπλήρωσης της παροχής του πωλητή προς
παράδοση των πωληθέντων κινητών πραγμάτων στον αγοραστή και
περί των προϋποθέσεων υπό τις οποίες επιτρέπεται, τυχόν, ο συμβατικός
καθορισμός του τόπου αυτού.