Η υπό κρίση έφεση της αιτούσας, κατά της 3.787/1997 οριστικής
απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε
κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, ασκήθηκε νομότυπα και
εμπρόθεσμα. Επομένως, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και ερευνηθεί ως
προς τη βασιμότητα των λόγων της. Επίσης, νομότυπα και εμπρόθεσμα
ασκήθηκε και η αντίθετη έφεση του καθ’ ού κατά της ίδιας απόφασης και
πρέπει να γίνει ομοίως τυπικά δεκτή, ερευνηθεί το βάσιμο των λόγων της
και συνεκδικασθεί με την πιο πάνω έφεση, γιατί έτσι διευκολύνεται και
επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης (άρθρο 246 ΚΠολΔ).
Η αιτούσα υπηρεσία ανηλίκων Τέμπελχοφ Βερολίνου Γερμανίας, ως
νόμιμος αντιπρόσωπος του ανηλίκου Ντένις Χέρμαν, με την από 4-6-1997
αίτηση της, ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι αποτελεί δεδικασμένο και να
κηρυχθούν εκτελεστές στην Ελλάδα η 17 C 584/84/17.7.85 απόφαση του
Ειρηνοδικείου Τέμπελχοφ Γερμανίας, όπως αυτή διορθώθηκε με την 17
C 584/84/9.6.1987 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου, με την οποία ο καθ’
ού αγνωρίσθηκε ως εξώγαμος πατέρας του ανηλίκου και υποχρεώθηκε
επιπλέον να καταβάλει σ' αυτόν τη νόμιμη διατροφή του μέχρι την
ενηλικίωση του, ως και οι 19 Η 5/85/16-7-86, 15 Η 80/88/9.6.89 και
10 Η 133/92/10.2.93 αποφάσεις του ίδιου δικαστηρίου, με τις οποίες
καθορίσθηκαν τα ποσά διατροφής του ανηλίκου. Το πρωτοβάθμιο
δικαστήριο δικάζοντας την αίτηση,κατά τη διαδικασία της εκούσιας
δικαιοδοσίας, έκανε εν μέρει δεκτή την αίτηση και ειδικότερα αναγνώρισε
το δεδικασμένο και την εκτελεστότητα της 17 C 584/84/17.7.85 απόφασης
του Ειρηνοδικείου Τέμπελχοφ, όπως αυτή διορθώθηκε με την 17 C
584/84/9.6.87 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου και απέρριψε την αίτηση
περί αναγνώρισης της εκτελεστότητας στην Ελλάδα των υπολοίπων
αποφάσεων. Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονούνται αμφότεροι
οι διάδικοι με τις εφέσεις που προαναφέρθηκαν, με τους λόγους που
αναφέρονται σ’ αυτές και ανάγονται σε λανθασμένη εφαρμογή του νόμου
και εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, ζητούν δε, η μεν αιτούσα την
καθ’ ολοκληρίαν παραδοχή της αιτήσεως, ο δε καθ’ ού την απόρριψη της
καθ’ ολοκληρίαν.
Σύμφωνα με το άρθρο 905 παρ 1 του ΚΠολΔ με επιφύλαξη αυτών που
ορίζουν οι διεθνείς συμβάσεις, μπορεί να γίνει στην Ελλάδα αναγκαστική
εκτέλεση βασισμένη σε αλλοδαπό τίτλο κλπ. Κατά την έννοια της
παραπάνω διατάξεως, οι προβλεπόμενες από το πιο πάνω άρθρο 905
ΚΠολΛ προϋποθέσεις για την κήρυξη αλλοδαπού τίτλου εκτελεστού στην
Ελλάδα (που εφαρμόζονται και στην περίπτωση για την αναγνώριση
δεδικασμένου από αλλοδαπή απόφαση που αφορά την προσωπική
κατάσταση κατά τη διάταξη της παραγράφου 4 του ίδιου άρθρου δεν
εφαρμόζονται σε περίπτωση που έχει συναφθεί διεθνής σύμβαση μεταξύ
της Ελλάδας και της αλλοδαπής πολιτείας, αφού τότε θα εφαρμοσθούν
τα οριζόμενα υπό της συμβάσεως, οι όροι δε του άρθρου 905 και 323 του
ΚΠολΔ θα εφαρμοσθούν μόνο επικουρικά και υπό την προϋπόθεση ότι δεν
αντιτίθενται στη σύμβαση (βλ. σχ. Εφ.Αθ. 471/1990 Ελ.Δικ/νη 34-1364,
Μπρίνια Αν. εκτέλεση, άρθρο 905 παρ. 33). Εξ’ άλλου, κατά το άρθρο 1
της Σύμβασης των Βρυξελλών, στην οποία η Ελλάδα προσχώρησε το 1982,
κυρώθηκε με το Ν. 1814/1988 και ισχύει από 1-4-1989, η Σύμβαση αυτή
εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, εξαιρούνται δε από την
εφαρμογή της, πλην των άλλων, η προσωπική κατάσταση και η ικανότητα
των φυσικών προσώπων και ότι οι διατάξεις της εφαρμόζονται κατά το
άρθρο 54 αυτής, όταν ζητείται η αναγνώριση ή η εκτέλεση αποφάσεως ή
δημοσίου εγγράφου μετά την έναρξη ισχύος της στο κράτος αναγνωρίσεως
ή εκτελέσεως. Τέλος, κατά το άρθρο 56 της πιο πάνω σύμβασης, σε
περίπτωση μη εφαρμογής της σύμβασης των Βρυξελλών, έχουν εφαρμογή
η συνθήκη και οι συμβάσεις που αναφέρονται στο άρθρο 55 μεταξύ
των οποίων και η από 4 Νοεμβρίου 1961 σύμβαση της Γερμανίας και
της Ελλάδας «περί αμοιβαίας αναγνωρίσεως και εκτελέσεως δικαστικών
αποφάσεων, συμβιβασμών και δημοσίων εγγράφων επί αστικών και
εμπορικών υποθέσεων», η οποία κυρώθηκε με το Ν. 4305/1963, έχει
δε εφαρμογή και επί οικογενειακών (προσωπικών) υποθέσεων κατά το
άρθρο 2 αυτής. Στην προκειμένη περίπτωση, από την κατάθεση της
μάρτυρος του καθού στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου
και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν,
μεταξύ των οποίων και επίσημες μεταφράσεις των σχετικών διατάξεων
του γερμανικού δικαίου, που εφαρμόσθηκε και των από 14.4.1998
νομικών γνωμοδοτήσεων του Γερμανικού Ινστιτούτου Επιτροπείας
(Χαϊδελβέργης), οι οποίες λαμβάνονται υπόψη (μεταφράσεις και νομικές
γνωμοδοτήσεις) και χωρίς απόδειξη κατά το άρθρο 337 του ΚΠολΔ,
αποδείχθηκαν τα εξής: Ο Ντένις Χέρμανν, που είναι γερμανός υπήκοος
και κατοικεί στο Βερολίνο Γερμανίας, γεννήθηκε χωρίς γάμο των γονέων
του στις 30-1-1982 στην Γερμανία. Κατά συνέπεια είναι ανήλικος και
εκπροσωπείται νόμιμα ενώπιον των Δικαστηρίων από την υπηρεσία
ανηλίκων Τέμπελχοφ Βερολίνου, η οποία κατέστη από και με την γέννηση
του, κηδεμόνας και νόμιμος αντιπρόσωπος του σύμφωνα με τις ισχύουσες
στην προκείμενη περίπτωση διατάξεις των άρθρων 1706, 1709, 1791c,
1793 του γερμανικού αστικού κώδικα και του άρθρου 55 του νόμου
περί αρωγής των τέκνων και της νεότητας, όσα δε αντίθετα υποστηρίζει
ο καθ’ ού περί μη νόμιμης εκπροσώπησης του ανηλίκου από την πιο
πάνω υπηρεσία πρέπει να απορριφθούν. Με την 17 C 584/84/17.7.1985
απόφαση του Ειρηνοδικείου Τέμπελχοφ Βερολίνου Γερμανίας, όπως
αυτή διορθώθηκε με την 17 C 584/84/9.6.1987 απόφαση του ίδιου
δικαστηρίου ο καθ’ ού αναγνωρίσθηκε ως εξώγαμος πατέρας του ανηλίκου
και επιπλέον υποχρεώθηκε να καταβάλει σ’ αυτόν από 19-6-1983 και μέχρι
την συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας του τη νόμιμη διατροφή.
Η 17 C 584/84/17.7.1985 απόφαση εκδόθηκε ερήμην του καθ’ ού,
πλην όμως ο τελευταίος δεν στερήθηκε του δικαιώματος υπερασπίσεως
του, αφού κλήθηκε νόμιμα για να παρασταθεί κατά τη συζήτηση της
σχετικής αγωγής (άρθρο 3 παρ 2 περ. α της ελληνογερμανικής σύμβασης),
όπως και βεβαιώνεται σχετικά στο σώμα της πιο πάνω αποφάσεως. Το
πιο πάνω αλλοδαπό δικαστήριο είχε δικαιοδοσία για την εκδίκαση της
αγωγής (άρθρα 616, 614 παρ 2, 622 παρ 1 ΚΠολΔ σε συνδυασμό προς
άρθρο 2 της ελληνογερμανικής σύμβασης), η απόφαση που εκδόθηκε
δεν αντίκειται στα χρηστά ήθη ή την ημεδαπή δημόσια τάξη έχει δε
καταστεί τελεσίδικη και αποτελεί δεδικασμένο κατά το δίκαιο του τόπου
έκδοσης της και δεν έχει εκδοθεί απόφαση ημεδαπού δικαστηρίου
σχετική με την ένδικη υπόθεση. Επομένως, συντρέχουν όλες οι νόμιμες
προϋποθέσεις να αναγνωρισθεί το δεδικασμένο και η εκτελεστότητα της
πιο πάνω αποφάσεως σύμφωνα με τα άρθρα 1, 2, 3, 4, 6, 7 και επ. της
ελληνογερμανικής σύμβασης και συμπληρωματικά των άρθρων 905 και
323 του ΚΠολΔ, εφόσον ο ανήλικος είναι Γερμανός υπήκοος και είχε τη
συνήθη διαμονή του στο κράτος που εκδόθηκε η απόφαση (Γερμανία).
Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί, ότι με την πιο πάνω απόφαση
έγιναν δεκτές δύο αγωγές και ειδικότερα η αγωγή περί αναγνώρισης
της πατρότητας τέκνου εκτός γάμου και περί καταβολής της νόμιμης
διατροφής του, οι οποίες παραδεκτά και νόμιμα σωρεύονται στο ίδιο
δικόγραφο και συνεκδικάζονται κατά τις διατάξεις των άρθρων 642
και 643 της γερμανικής πολιτικής δικονομίας. Επί της απόφασης αυτής
έχει εφαρμογή η ελληνογερμανική σύμβαση και όχι η σύμβαση των
Βρυξελλών και ειδικότερα καθ’ όσον αφορά την απόφαση αναγνώρισης της
πατρότητας για την οποία ζητείται η αναγνώριση του δεδικασμένου, επειδή
αναφέρεται στην προσωπική κατάσταση του φυσικού προσώπου (άρθρο 1
παρ. 6 τηςσύμβασης των Βρυξελλών), καθ’ όσον δε αφορά τη διατροφή
του ανηλίκου, για την οποία έχει κατ’ αρχήν εφαρμογή η σύμβαση
των Βρυξελλών (βλ. σχ. Κεραμέα, Κρεμλή,-Ταγαρά Η Σύμβαση των
Βρυξελλών έκδ. 1989 σελ. 24 και 62) δεν εφαρμόζεται στην προκείμενη
περίπτωση, επειδή η απόφαση εκδόθηκε πριν από την έναρξη ισχύος
της πιο πάνω σύμβασης στην Ελλάδα, δηλαδή πριν από την 1.4.1989
κατά τα άρθρα 54, 55 και 56 της σύμβασης (βλ. σχ. & Δ. Τσικρικά σχόλιο
στη Δίκη 22 – 266 & επ.). Με την 17 C 584/84/9.6.1987 απόφαση
του πιό πάνω δικαστηρίου, όπως προαναφέρθηκε, διορθώθηκε η 17 C
584/84/17.7.1985 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου μόνο ως προς την
ημερομηνία τελεσιδικίας της προσβολής της ιδιότητας του τέκνου ως
γεννημένου σε γάμο, την οποία από προφανή παραδρομή είχε καθορίσει
για την 18.10.1983 αντί του ορθού 19.6.1983. Η διόρθωση αυτή έγινε
αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο χωρίς να υποβληθεί αίτηση εκ μέρους της
αιτούσας υπηρεσίας, χωρίς να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση και ασφαλώς
χωρίς την παράσταση οιουδήποτε διαδίκου. Ισχυρίσθηκε ο καθού με τον
πρώτο λόγο εφέσεως ότι δεν κλητεύθηκε στη συζήτηση της αιτήσεως
διορθώσεως της πιό πάνω αποφάσεως και συνεπώς στερήθηκε του
δικαιώματος του προς υπεράσπιση. Ο ισχυρισμός του -λόγος εφέσεως-
όμως πρέπει να απορριφθεί, γιατί κατά τη σαφή έννοια της διάταξης
του άρθρου 319 της γερμανικής πολιτικής δικονομίας, η διόρθωση της
απόφασης γίνεται με μία διαδικασία, κατά την οποία δεν χρειάζεται να
γίνει καμμία προφορική συζήτηση και ότι οι διάδικοι τότε μόνο πρέπει να
καλούνται να συμμετάσχουν, όταν η διόρθωση υπερβαίνει τα προφανή
γραφικά λάθη. Όταν όμως αποδίδεται λανθασμένα η ημερομηνία μιας
άλλης απόφασης πρόκειται περί προφανούς γραφικού λάθους, όπως
συμβαίνει στην προκείμενη περίπτωση και επομένως δεν ήταν υποχρεωτικό
να γίνει κλήτευση του καθού, όπως αυτός αβάσιμα υποστηρίζει (βλ. σχ.
από 14.4.1998 γνωμοδότηση Γερμανικού Ινστιτούτου Επιτροπείας). Αλλά
και αν ακόμη ήθελε υποτεθεί ότι έπρεπε να κληθεί ο καθού και πάλι η
συμμετοχή του στη συζήτηση καμία επίδραση δεν θα ασκούσε, αφού
το Δικαστήριο θα προέβαινε οπωσδήποτε στη διόρθωση της πιό πάνω
ημερομηνίας, η οποία από προφανή παραδρομή είχε γραφεί εσφαλμένα και
επομένως καμία στέρηση του δικαιώματος του καθ'ού προς υπεράσπιση της
υποθέσεως δεν επήλθε, πράγμα το οποίο αν συνέβαινε και είχε βάσιμους
λόγους θα ασκούσε άμεσα αντιρρήσεις, κατά της πιό πάνω αποφάσεως,
κατά το άρθρο 319 παρ. 3 του γερμανικού κώδικα πολιτικής δικονομίας.
Σύμφωνα με το άρθρο 642α του γερμανικού κώδικα πολιτικής δικονομίας,
με βάση την πιό πάνω τελεσίδικη απόφαση, με την οποία ο εξώγαμος
πατέρας καταδικάζεται στην καταβολή της νόμιμης διατροφής καθορίζεται
το ποσό της διατροφής κατόπιν αιτήσεως με απόφαση, η οποία εκδίδεται
χωρίς προφορική συζήτηση όχι από Δικαστικό λειτουργό, αλλά από
δικαστικό υπάλληλο, κατά το άρθρο 20 αρ. 11 του νόμου περί δικαστικών
υπαλλήλων, το ποσό της νόμιμης διατροφής καθορίζεται επακριβώς από
τις διατάξεις των άρθρων 1615f, 1615g του γερμανικού αστικού κώδικα
και από το προς τούτο εκδοθέν νομοθετικό διάταγμα περί της νόμιμης
διατροφής και επομένως η απόφαση αυτή έχει εντελώς παρεπόμενο
(εκτελεστικό) χαρακτήρα, χωρίς δικαιοδοτικό χαρακτήρα, προσομοιάζει με
«διαταγή», κατ’ αυτής δε προβλέπεται το ένδικο βοήθημα της ανακοπής,
εντός δύο εβδομάδων στο Ειρηνοδικείο, από την επίδοση της απόφασης
αυτής (βλ. σχ. από 14.4.98 γνωμοδότηση του Γερμανικού Ινστιτούτου
Επιτροπείας). Εξ άλλου, κατά το 15 της ελληνογερμανικής σύμβασης
«δημόσια έγγραφα άτινα συνετάγησαν εις κράτος και είναι εις αυτό
εκτελεστά εκτελούνται εις το έτερον κράτος ως τελεσιδικαι δικαστικαί
αποφάσεις. Εις τα έγγραφα δε αυτά ανήκουν πλην των άλλων και
δικαστικά έγγραφα επί υποθέσεων διατροφής κατά δε την παράγραφο
3 του ίδιου άρθρου Δικαστήριον του κράτους εις το οποίον ζητείται η
κήρυξις της εκτελεστότητος οφείλει να περιορίζεται εις την έρευνα,
εάν το κεκυρωμένον αντίγραφον του δημοσίου εγγράφου εχορηγήθη
κανονικώς κατά το δίκαιον του κράτους εις το οποίον εξεδώθη και εάν
η κήρυξις της εκτελεστότητος δεν αντίκειται εις την δημοσίαν τάξιν του
κράτους εις το οποίον αύτη ζητείται». Τέλος, κατά το άρθρο 25 της
σύμβασης των Βρυξελλών, η οποία εφαρμόζεται όπως προαναφέρθηκε
για τις αποφάσεις που εκδόθηκαν μετά την 1.4.1989, ως απόφαση,
νοείται κάθε απόφαση που εκδίδεται από δικαστήριο συμβαλλομένου
κράτους, οποιαδήποτε και αν είναι η ονομασία της, όπως απόφαση,
διαταγή, διαταγή εκτελέσεως κλπ, σε περίπτωση δε δημοσίου έγγραφου
(διαταγής), η αίτηση αναγνώρισης της εκτελεστότητας απορρίπτεται
μόνον αν η εκτέλεση του δημοσίου εγγράφου αντίκειται στη δημόσια
τάξη του κράτους εκτελέσεως. Κατά την έννοια των πιό πάνω διατάξεων
δεν υπάρχει στέρηση του δικαιώματος υπεράσπισης ούτε αντίθεσης στην
ημεδαπή δημόσια τάξη σε περίπτωση έκδοσης της πιό πάνω απόφασης
(διαταγής διατροφής) χωρίς την κλήτευση του καθ’ ού, αφού κατά τις πιό
πάνω διατάξεις του γερμανικού δικαίου είχε τη δυνατότητα να διατυπώσει
τελεσφόρα τις οποιεσδήποτε αντιρρήσεις του εκ των υστέρων μέσα σε δύο
εβδομάδες από την επίδοση της διαταγής αυτής με την άσκηση ανακοπής
(βλ. σχ. Κεραμέα Αστ. Δικ. Δικ. σελ. 321, πρβλ. ΑΠ 1336/1980 ΝοΒ
1981 – 669, ΑΠ 169/1987 Δίκη 18 – 328). Στην προκείμενη περίπτωση
αποδείχθηκε ότι με τις 19 Η 5/85/16.7.1986, 15 Η 80/88/9.6.1989 και 10
Η 133/92/10.2.1993 αποφάσεις (διαταγές) του Ειρηνοδικείου Τέμπελχοφ
Γερμανίας, καθορίσθηκε μετά από αίτηση της υπηρεσίας επιμελητών
για λογαριασμό του ανηλίκου το ποσό της νόμιμης διατροφής του, μετά
την τελεσιδικία της πρώτης απόφασης, που αναγνώρισε ότι είναι εκτός
γάμου τέκνο του καθ’ ού και ότι ο τελευταίος έχει υποχρέωση νόμιμης
διατροφής. Οι αιτήσεις αυτές δεν κοινοποιήθηκαν στον καθ’ ού, πλην
όμως οι διαταγές αυτές επιδόθηκαν σ’ αυτόν, όπως αυτό αποδεικνύεται
από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες 15 Η 80/88/9.6.1989 και
10 Η 133/92/10.2.1993 αποφάσεις (διαταγές), στο σώμα των οποίων
αναφέρεται ότι επιδόθηκαν στον καθ’ ού στις 10.8.1989 και 21.4.1993
αντίστοιχα, γίνεται δε υπόμνηση σ’ αυτόν περί άσκησης αντιρρήσεων
μέσα σε δύο εβδομάδες και τέλος από την από 20.3.1997 βεβαίωση της
Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών σε συνδυασμό με την από 17.6.1997
επίσημη μετάφραση του εκτελεστού απογράφου της 19 Η 5/85/16.7.1986
αποφάσεως (διαταγής), ότι στις 24.10.1986 επιδόθηκε η τελευταία διαταγή
στον καθ’ ού. Κατά συνέπεια, εφόσον οι πιό πάνω αποφάσεις (διαταγές)
επιδόθηκαν στον καθ’ ού και μάλιστα με τη ρητή υπόμνηση ότι δικαιούται
να ασκήσει κατ’ αυτών αντιρρήσεις (ανακοπή), δυνατότητα την οποία
ο τελευταίος δεν άσκησε, από την μη κλήτευση του κατά την έκδοση
των πιό πάνω διαταγών διατροφής, δεν αποστερήθηκε ο τελευταίος
από το δικαίωμα υπεράσπισης ούτε αντίκεινται στην ημεδαπή δημόσια
τάξη σύμφωνα με τις διατάξεις που προαναφέρθηκαν, δεδομένου ότι
και η ημεδαπή δημόσια τάξη προβλέπει την έκδοση διαταγών χωρίς την
προηγούμενη κλήτευση του αντιδίκου, όπως συμβαίνει με την διαταγή
πληρωμής, την διαταγή απόδοσης μισθίου κλπ (άρθρα 623 επ., 662 Α επ.
του ΚΠολΔ). Επομένως, εφόσον οι πιό πάνω διαταγές είναι εκτελεστές
κατά το γερμανικό δίκαιο και δεν αντίκεινται στην ημεδαπή δημόσια
τάξη πρέπει, κατά την ελληνογερμανική σύμβαση (άρθρο 15) που έχει
εφαρμογή ως εκ του χρόνου εκδόσεως της για την πρώτη διαταγή (19
Η 5 /85/16.7.1986), κατά τη σύμβαση δε των Βρυξελλών (άρθρα 25
επ. & 50) για τις δύο τελευταίες, να αναγνωριστεί η εκτελεστότητά
της στην Ελλάδα, απορριφθεί δε ο δεύτερος λόγος εφέσεως του καθ’
ού που υποστηρίζει τα αντίθετα. Τέλος, πρέπει να απορριφθεί και ο
τρίτος λόγος εφέσεως του καθ’ ού περί αοριστίας του δικογράφου της
αιτήσεως, αφού οι επικαλούμενες ελλείψεις του δικογράφου, όπως π.χ. ο
τόπος, ο χρόνος γεννήσεως του ανηλίκου, το όνομα της μητέρας του, αν
γεννήθηκε από αυτόν κλπ. είναι κατά νόμο αναγκαία στοιχεία της αγωγής
αναγνώρισης της πατρότητας και όχι της ένδικης αίτησης αναγνωρίσεως
του δεδικασμένου και κηρύξεως εκτελεστής αλλοδαπής απόφασης. Με
βάση όσα προαναφέρθηκαν η αίτηση έπρεπε να γίνει δεκτή στο σύνολό
της. Κρίνοντας το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ότι πρέπει να γίνει εν μέρει
δεκτή η αίτηση, μόνο όσον αφορά την αναγνώριση του δεδικασμένου της
17 C 584/84/1985αποφασης και της 17 C 584/84/9.6.1987 απόφασης
που διόρθωσε αυτήν, έσφαλε, γιατί εφάρμοσε λανθασμένα το νόμο. Κατά
συνέπεια, αφού απορριφθεί η αντίθετη έφεση του καθ’ ο’υ στο σύνολο
της, κατά παραδοχή της έφεσης της αιτούσας, πρέπει η εκκαλούμενη
απόφαση να εξαφανισθεί και αφού κρατηθεί η υπόθεση από το Δικαστήριο
αυτό και δικασθεί κατ’ ουσίαν, κατά το άρθρο 535 παρ. 1 του ΚΠολΔ,
πρέπει η αίτηση, η οποία είναι νόμιμη και στηρίζεται στις διατάξεις που
προαναφέρθηκαν να γίνει δεκτή, όπως ειδικότερα στο διατακτικό. Τέλος,
τα δικαστικά έξοδα της αιτούσας αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας
πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του ηττηθέντος, καθ’ ού (άρθρο 183
ΚΠολΔ).
Για τους λόγους αυτούς
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Συνεκδικάζει τις αντίθετες εφέσεις. Δέχεται τυπικά και απορρίπτει κατ’
ουσίαν την έφεση του Γρηγορίου Σπυράκου.
Δέχεται τυπικά και ουσιαστικά την έφεση της αιτούσας Υπηρεσίας
Ανηλίκων Τέμπελχοφ Βερολίνου.
Εξαφανίζει την 3787/1997 οριστική απόφαση του Μονομελούς
Πρωτοδικείου Αθηνών.
Κρατεί και δικάζει την από 4.6.1997 αίτηση.
Δέχεται αυτήν.
Αναγνωρίζει ότι αποτελεί δεδικασμένο στην ελληνική επικράτεια η
17 C 584/84/17.7.1985 απόφαση του Ειρηνοδικείου Τέμπελχοφ-
Κρόϊτσμπεργκ Βερολίνου Γερμανίας, όπως αυτή διορθώθηκε με την 17 C
584/84/9.6.1987 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου κατά τη διάταξη της περί
αναγνώρισης του ανηλίκου, ως εκτός γάμου τέκνου του καθ’ ού και ότι
είναι εκτελεστή η πιό πάνω απόφαση κατά τη διάταξη της περί υποχρέωσης
του καθ’ ού,περί καταβολής στον ανήλικο της νόμιμης διατροφής του μέχρι
την συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας του. Αναγνωρίζει επίσης ότι
είναι εκτελεστές και στην ελληνική επικράτεια οι 19 Η 5/85/16.7.1986,
15 Η 80/88/9.6.1989 και 10 Η 133/92/10.2.1993 αποφάσεις (διαταγές)
του ίδιου πιό πάνω δικαστηρίου, με τις οποίες καθορίσθηκε το ποσό της
διατροφής του ανηλίκου.