Από τη διάταξη του άρθρου 5 παρ. 1 της από 27-9-1968 Συμβάσεως των
Βρυξελλών που κυρώθηκε από την Ελλάδα με τον Ν. 1814/1988 και
έχει κυρωθεί επίσης από την Σουηδία, σύμφωνα με την οποία πρόσωπο
που έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους, μπορεί
να εναχθεί στο έδαφος άλλου συμβαλλομένου κράτους ως προς τις
διαφορές από σύμβαση, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου
εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή, συνάγεται ότι υφίσταται
συντρέχουσα προς εκείνη του τόπου κατοικίας του εναγομένου δωσιδικία
του δικαστηρίου του τόπου εκπλήρωσης της παροχής στις διαφορές από
σύμβαση, ως παροχή δε νοείται εκείνη που βαρύνει τον εναγόμενο και
αποτελεί την βάση της αγωγής, ο τόπος δε εκπληρώσεως της παροχής,
κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, καθορίζεται σύμφωνα με το δίκαιο
που διέπει την επίδικη παροχή με βάση τους κανόνες του ιδιωτικού
διεθνούς δικαίου του επιληφθέντος δικαστηρίου. Σύμφωνα επίσης με
τα άρθρα 3, 4 της Κοινοτικής Σύμβασης της Ρώμης της 19-6-1980 για
το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, που κυρώθηκε από την
Ελλάδα με το Ν. 1792/1988, έχει δε κυρωθεί και από την Σουηδία,
εφαρμοστέο δίκαιο είναι εκείνο που επέλεξαν τα μέρη κατά την κατάρτιση
της συμβάσεως ή μεταγενέστερα με ρητή συμφωνία τους ή συναγόμενη με
βεβαιότητα από τις διατάξεις της σύμβασης ή τα δεδομένα της υπόθεσης,
σε περίπτωση δε μη προσδιορισμού η σύμβαση διέπεται από το δίκαιο
της χώρας με την οποία αυτή συνδέεται στενότερα. Τεκμαίρεται δε ότι
η σύμβαση συνδέεται στενότερα με το δίκαιο της χώρας στο έδαφος
της οποίας ο συμβαλλόμενος, ο οποίος οφείλει να εκπληρώσει την
χαρακτηριστική κατά την σύμβαση παροχή, έχει κατά τον χρόνο σύναψης
της σύμβασης τη συνήθη διαμονή του ή προκειμένου νομικού προσώπου
την κεντρική του διοίκηση, χαρακτηριστική δε παροχή στην σύμβαση
πωλήσεως θεωρείται η παράδοση των πωληθέντων εμπορευμάτων. Με
το συγκεκριμένο δε αυτό δίκαιο θα χαρακτηρισθεί αν κάποιο χρέος, ως
περιεχόμενο της παροχής που αποτελεί βάση της αγωγής, είναι άρσιμο ή
κομίσιμο ώστε να προσδιοριστεί ο τόπος της εκπληρώσεως και εντεύθεν
το αρμόδιο από άποψη διεθνούς δικαιοδοσίας δικαστήριο (ΑΠ 788/94 ΕλΔ
36, 831, ΕΑ 4973/93 ΕλΔ 37, 1672, ΕΠ 1004/93 ΕλΔ 35, 1382, ΔΕΚ (Oλ)
C-440/97 ΕλΔ 41, 565, ΠΠΘ 24779/96 και 2594/97 Αρμ 97, 1272, 807).
Η ενάγουσα εταιρεία εκθέτει στην κρινόμενη αγωγή, κατά την προσήκουσα
εκτίμηση του περιεχομένου της, ότι κατήρτισε στο Κορωπί Αττικής με την
εναγομένη εταιρεία η οποία εδρεύει στην Σουηδία, σύμβαση πωλήσεως
παιδικών ενδυμάτων δυνάμει της οποίας πώλησε, μετέφερε με έξοδα
δικά της και παρέδωσε στην έδρα της εναγομένης τα αναφερόμενα
εμπορεύματα, συνολικής αξίας 171.388 σουηδικών κορωνών το οποίο
θα της κατέβαλε μέσω τραπέζης, μετά δε μερική καταβολή, η εναγομένη
οφείλει ακόμη 100.246,22 κορώνες. Ζητεί δε να υποχρεωθεί η εναγομένη
να της καταβάλει το ισάξιο του ποσού αυτού σε δραχμές κατά τον χρόνο
πληρωμής, νομιμοτόκως από 27-6-1997, δηλαδή ένα μήνα μετά την
παράδοση των πωληθέντων, άλλως από της επιδόσεως της αγωγής
και να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινά εκτελεστή. Σύμφωνα με τα
εκτιθέμενα στην αγωγή περιστατικά, προκειμένης διεθνούς συναλλαγής,
εφαρμοστέο είναι στην επίδικη σύμβαση το ελληνικό δίκαιο, ως δίκαιο της
χώρας στο έδαφος της οποίας έχει την έδρα και ασκεί την επαγγελματική
της δραστηριότητα η ενάγουσα εταιρεία, η οποία βαρύνεται με την
χαρακτηριστική για την σύμβαση παροχή κατά την Σύμβαση της Ρώμης,
δηλαδή την παράδοση των πωληθέντων εμπορευμάτων, όπως στην αρχή
της παρούσης εκτίθεται. Περαιτέρω η αγωγή, για το καταψηφιστικό αίτημα
της οποίας καταβλήθηκε το απαιτούμενο τέλος δικαστικού ενσήμου (βλ. τα
αγωγόσημα 310924, 1226836, 414518-19), αρμοδίως εισάγεται ενώπιον
του Δικαστηρίου τούτου το οποίο δικάζει κατά την τακτική διαδικασία, είναι
καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο σύμφωνα με τα άρθρα 3, 9, 14, 33
ΚπολΔ και έχει διεθνή δικαιοδοσία, κατά το άρθρο 5 παρ. 1 της Συμβάσεως
των Βρυξελλών, προς εκδίκαση της υπόθεσης που αφορά διαφορά
από σύμβαση, ως δικαστήριο του τόπου όπου οφείλει να εκπληρωθεί η
αιτούμενη με την αγωγή χρηματική παροχή, δηλαδή το τίμημα πωλήσεως
που βαρύνει την εναγομένη και αποτελεί την βάση της αγωγής κατ' άρθρο
321 ΑΚ κατά το οποίο, επί χρηματικής παροχής σε περίπτωση αμφιβολίας
ο οφειλέτης πρέπει να καταβάλει στον τόπο επαγγελματικής εγκατάστασης
του δανειστή κατά τον χρόνο καταβολής, αν η απαίτηση προέρχεται από
την άσκηση του επαγγέλματός του.
Η εναγομένη ισχυρίζεται ότι σύμφωνα με τον υπ' αριθμόν 14 όρο των
εντύπων γενικών όρων των συναλλαγών της με τους προμηθευτές της,
οι οποίοι περιλαμβάνονται σε μπλοκ παραγγελίας εμπορευμάτων που
αποστέλλει στους προμηθευτές μεταξύ των οποίων και στην ενάγουσα,
τους οποίους όρους γνώριζε και αποδέχθηκε η ενάγουσα, το Δικαστήριο
τούτο στερείται διεθνούς δικαιοδοσίας εφόσον σύμφωνα με τον όρο αυτό
αρμόδια είναι τα Σουηδικά Δικαστήρια για την ένδικη διαφορά. Από το
άρθρο 17 της Σύμβασης των Βρυξελλών συνάγεται ότι τα μέρη μπορεί
να συμφωνήσουν, γραπτά ή προφορικά με γραπτή επιβεβαίωση, ότι
ένα δικαστήριο ή τα δικαστήρια συμβαλλομένου κράτους θα δικάζουν
τις διαφορές που έχουν προκύψει ή θα προκύψουν από συγκεκριμένη
έννομη σχέση, οπότε δημιουργείται αποκλειστική διεθνής δωσιδικία
των δικαστηρίων αυτών. Η συμφωνία αυτή πρέπει να καταρτισθεί είτε
γραπτά είτε προφορικά με γραπτή επιβεβαίωση, είτε στο διεθνές εμπόριο,
υπό τύπο ανταποκρινόμενο στις συνήθειες του διεθνούς εμπορίου που
τα μέρη γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν (ΑΠ 425/98 ΔΕΕ 5, 511,
1309/91 ΕΕΝ 93, 99, ΔΕΚ 106/95 ΕλΔ 38, 957 και Υποθ. C-157/97 ΕλΔ
40, 678) Σύμφωνα με τον επικαλούμενο από την εναγομένη όρο, ο οποίος
περιλαμβάνεται στο προσκομιζόμενο από αυτή σε μετάφραση έντυπο
ενδεικτικά, εφόσον δεν αφορά την συγκεκριμένη υπόθεση πώλησης
αλλά προηγούμενη μεταξύ των διαδίκων, με τίτλο «αριθμός παραγγελίας
27777/96 – μπλοκ παραγγελιών», στην πίσω σελίδα του οποίου εντύπου,
υπάρχει μεταξύ των άλλων ο με αριθμό 14 όρος στον οποίο αναγράφεται
ρητά κάτω από τον τίτλο ρήτρα διαιτησίας ότι «κάθε διαφωνία που
αφορά την ερμηνεία ή εφαρμογή αυτών των όρων ή συμφωνιών του
συμφωνητικού… θα επιλύεται με διαιτησία, σύμφωνα με το περί διαιτησίας
νόμο, η διαιτητική διαδικασία θα γίνεται στη πόλη Γκέτεμποργκ της
Σουηδίας». Από τον όρο αυτό όμως δεν συνάγεται συνομολόγηση διεθνούς
δικαιοδοσίας των Σουηδικών δικαστηρίων, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται η
εναγομένη, εφόσον ρητά αναφέρεται στον όρο η διαδικασία διαιτησίας
και τούτο ανεξαρτήτως του ότι ο σχετικός όρος δεν υπογράφεται από
την ενάγουσα, ούτε γίνεται επίκληση γραπτής επιβεβαίωσης αυτού εκ
μέρους της ή ύπαρξη συνήθειας του διεθνούς εμπορίου την οποία γνώριζε
ή όφειλε να γνωρίζει η ενάγουσα σύμφωνα με την προαναφερόμενη
διάταξη. Εξάλλου, μολονότι τούτο δεν προτείνεται σαφώς ως ένσταση
υπαγωγής της διαφοράς σε διαιτησία, εφόσον η εναγομένη ισχυρίζεται
αβάσιμα ότι πρόκειται περί ρήτρας διεθνούς δικαιοδοσίας, ο πιο πάνω
όρος που περιλαμβάνεται σε ανυπόγραφο από την ενάγουσα έγγραφο
τον οποίο όρο όμως αυτή γνώριζε και αποδέχθηκε το περιεχόμενο του ως
όρο των γενικών συναλλαγών της εναγομένης, όπως αυτή ισχυρίζεται, ως
ρήτρα διαιτησίας, η οποία διαιτησία σημειωτέον εξαιρείται της εφαρμογής
της Συμβάσεως των Βρυξελλών σύμφωνα με το προοίμιο αυτής, είναι
επίσης απορριπτέα. Τούτο επειδή, προκειμένης συμφωνίας διαιτησίας από
διεθνή εμπορική συναλλαγή, όπως είναι η ιστορούμενη στην αγωγή, έχει
εφαρμογή η διεθνής σύμβαση της Νέας Υόρκης «περί αναγνωρίσεως και
εκτελέσεως αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων» η οποία κυρώθηκε από
την Ελλάδα με το ΝΔ 4220/1961 υπό τους περιορισμούς της αμοιβαιότητας
και της εμπορικότητας της διαφοράς, έχουν δε προσχωρήσει σ’ αυτή
και όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως είναι η Σουηδία
(βλ. Μαρίνα Τσικούρη, Ζητήματα τύπου της συμφωνίας περί διαιτησίας,
σε ΔΕΕ 4, 1198). Σύμφωνα με το άρθρο 2 της συμβάσεως αυτής, το
οποίο εισάγει αυτοτελή κανόνα ουσιαστικού δικαίου που έχει γενική
και ομοιόμορφη εφαρμογή για τα κράτη μέλη που προσχώρησαν σ'
αυτή, κάθε συμβαλλόμενο κράτος αναγνωρίζει την έγγραφη συμφωνία
με την οποία τα μέρη υποχρεούνται να υποβάλλουν τις διαφορές που
ανεφύησαν ή θα αναφύουν μεταξύ τους ως προς συγκεκριμένη έννομη
σχέση σε διαιτησία, έγγραφη δε συμφωνία νοείται διαιτητική ρήτρα που
περιλήφθηκε στην σύμβαση ή συνυποσχετικό που υπέγραψαν τα μέρη
ή περιέχεται σε ανταλλαγή επιστολών ή τηλεγραφημάτων (ΑΠ ολ 8/97
ΕλΔ 38, 764). Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρείται ότι ο όρος
περί εγγράφου τύπου ικανοποιείται και όταν η συμφωνία περιλαμβάνεται
στους γενικούς και τυποποιημένους όρους συγκεκριμένης συναλλαγής,
όπως η πώληση και παράδοση εμπορευμάτων, εφόσον οι όροι αυτοί
προσαρτήθηκαν ως ανυπόγραφο παράρτημα σε σύμβαση υπογραμμένη
από τους συμβαλλομένους και παραπέμπουσα σ’ αυτούς (Μαρίνα
Τσικούρη ε.α.). Στην προκειμένη όμως περίπτωση η σχετική ρήτρα δεν
συνομολογήθηκε εγγράφως από την ενάγουσα, ούτε επιβεβαιώνεται η
γνώση της περί αυτής με επιστολή ή άλλο τρόπο, σύμφωνα με την πιο
πάνω διεθνή σύμβαση, η δε σύμβαση πωλήσεως καταρτίσθηκε προφορικά,
εφόσον κανένας από τους διαδίκους δεν επικαλείται το αντίθετο, ούτε
προσκομίζεται το συγκεκριμένο έντυπο παραγγελίας υπογραμμένο από την
ενάγουσα. Επίσης, από το προαναφερόμενο και προσκομιζόμενο ενδεικτικά
έντυπο παραγγελίας της εναγομένης με αριθμό 27777, στην πίσω σελίδα
του οποίου υπάρχει απόσπασμα από τους γενικούς όρους συναλλαγής
αυτής, δεν περιλαμβάνεται στο απόσπασμα αυτό όρος περί υπαγωγής της
διαφοράς στο σουηδικό ουσιαστικό δίκαιο και μάλιστα με αριθμό όρου 13,
όπως ισχυρίζεται η εναγομένη, εφόσον στη σελίδα αυτή δεν υπάρχει όρος
με τον αριθμό αυτό, αλλά τον δωδέκατο όρο ακολουθεί ο δέκατος τέταρτος
που αναφέρεται πιο πάνω. Επομένως είναι απορριπτέοι οι ισχυρισμοί της
εναγομένης περί υπαγωγής της διαφοράς στο Σουηδικό δίκαιο και την
δικαιοδοσία των σουηδικών δικαστηρίων και πρέπει να εξεταστεί κατ’
ουσίαν η αγωγή η οποία είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των
άρθρων 513, 529, 346 ΑΚ, 907, 908 ΚΠολΔ.
Από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα της εναγούσης στο ακροατήριο του
Δικαστηρίου, τις με αριθμό 2 και 3/2000 ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων
της εναγομένης ενώπιον του Διευθύνοντα το Προξενικό Γραφείο της
Ελληνικής Πρεσβείας στην Στοκχόλμη Σουηδίας, οι οποίες λήφθηκαν
νομότυπα κατ1 άρθρο 270 παρ. 4 ΚπολΔ μετά προηγούμενη κλήτευση
της εναγούσης (βλ. την έκθεση επιδόσεως 831γ/2000 του δικ. επιμελητή
Αθήνας Δ.Ράπελλα), καθώς και από τα έγγραφα τα οποία επικαλούνται και
νόμιμα προσκομίζουν οι διάδικοι, αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά
περιστατικά: Δυνάμει συμβάσεως πωλήσεως που καταρτίσθηκε μεταξύ
των διαδίκων, η ενάγουσα εταιρεία που εδρεύει στην Ελλάδα, πώλησε
και παρέδωσε στις 26-5-1997 στην εναγομένη εταιρεία που εδρεύει στην
Σουηδία 6121 μπλούζες παιδικές σε διάφορα σχέδια και χρώματα προς
28 σουηδικές κορώνες η κάθε μία, τις οποίες προηγουμένως μετέφερε
αεροπορικώς με δικά της έξοδα στην έδρα της εναγομένης. Το συνολικό
τίμημα των 171.388 κορωνών, δυνάμει του τιμολογίου εξωτερικού
4020/6-5-97, έπρεπε να καταβληθεί από την εναγομένη σε τραπεζικό
λογαριασμό της εναγούσης στην Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδας,
υποκατάστημα Μαρκοπούλου, τριάντα ημέρες μετά την παραλαβή των
πωληθέντων. Η εναγομένη κατέβαλε στις 28-7-97 μέσω τραπέζης στην
ενάγουσα ποσό 71.141,78 κορωνών, παρακρατώντας ποσό 100.246,22
κορωνών που αντιστοιχεί σε τίμημα εμπορευμάτων τα οποία επέστρεψε
η εναγομένη δυνάμει των τιμολογίων της 2990,2991,2992/16-7-1997,
καθώς και σε ποσό 8.758,40 κορωνών ως έκπτωση 10% επί του τιμήματος
των εμπορευμάτων που κράτησε και την οποία έκανε η ίδια δυνάμει
του τιμολογίου της 2993/16-7-97. Η εναγομένη ισχυρίζεται ότι προέβη
στην επιστροφή των εμπορευμάτων και στην έκπτωση του τιμήματος
εκείνων που κράτησε, κατόπιν συμφωνίας με την ενάγουσα, λόγω της
καθυστερημένης κατά ένα μήνα περίπου παράδοσης των εμπορευμάτων
της υπάρξεως σ' αυτά ελαττωμάτων και ότι η συμφωνία αυτή έγινε μέσω
της αντιπροσώπου της εναγούσης Μαρίας Κωνσταντινίδου υπαλλήλου ή
εκπροσώπου της εταιρείας ΑΚΡΟΝ. Η συγκεκριμένη συναλλαγή μεταξύ των
διαδίκων, όπως και άλλες προηγούμενες μεταξύ αυτών από το έτος 1991
περίπου, έγινε με αποστολή της με αριθμό εντύπου έγγραφης παραγγελίας
31199 της εναγομένης προς την ενάγουσα με τα είδη και την ποσότητα
που επιθυμεί να αγοράσει, έντυπο το οποίο δεν προσκομίζεται μεν από
τους διαδίκους αλλά αναφέρεται στο πιο πάνω τιμολόγιο της εναγούσης,
την οποία παραγγελία αποδέχθηκε η ενάγουσα κατασκευάζοντας και
πωλώντας τα παραγγελθέντα είδη και αποστέλλοντας αυτά στην έδρα
της εναγομένης με δικά της έξοδα, όπως ήδη αναφέρθηκε. Η διαβίβαση
της παραγγελίας και της λοιπής αλληλογραφίας της εναγομένης προς την
ενάγουσα γινόταν μέσω της πιο πάνω τρίτης εταιρείας και της Μαρίας
Κωνσταντινίδη, δεν προκύπτει όμως και το αντίστροφο, δηλαδή αποστολή
τιμολογίων ή αλληλογραφίας της εναγούσης προς την εναγομένη
μέσω των τρίτων αυτών προσώπων. Προς την Μαρία Κωνσταντινίδη
της ΑΚΡΟΝ εστάλη στις 7-5-97 τηλεομοιοτυπικό μήνυμα (φαξ) της
εναγομένης, το οποίο τέθηκε υπόψη της εναγούσης, στο οποίο αναφέρεται
ότι υπάρχει καθυστέρηση στην παράδοση της παραγγελίας και ότι αν
αυτή δεν έχει φύγει ακόμη, ο Leif Person (υπάλληλος της εναγομένης
αρμόδιος για την παραγγελία και μάρτυρας αυτής που εξετάσθηκε ένορκα
ενώπιον του Προξένου), θέλει να ακυρώσει τα κίτρινα μπλουζάκια της
παραγγελίας. Η ενάγουσα όμως δεν αποδέχθηκε την ακύρωση εφόσον
ήδη την προηγούμενη ημέρα είχε δοθεί η παραγγελία προς αεροπορική
μεταφορά στην μεταφορική εταιρεία ΠΡΟΟΔΟΣ ΑΕ, σύμφωνα με το
τιμολόγιο 7332/97 αυτής και το συνοδευτικό της μεταφοράς έγγραφο
65472. Τον Ιούλιο 1997 απεστάλησαν και πάλι στην ενάγουσα μέσω της
ΑΚΡΟΝ τα προαναφερόμενα τιμολόγια της εναγομένης με τις επιστροφές
εμπορευμάτων και την αναφερόμενη έκπτωση σε εκείνα τα εμπορεύματα
που κράτησε, πάνω στα οποία αναγράφεται ότι η επιστροφή και η
έκπτωση έγιναν αποδεκτές από «Μαρία, ΑΚΡΟΝ». Προηγουμένως,
στις 4-6-97 είχε αποσταλεί από την εναγομένη στην «Μαρία, ΑΚΡΟΝ»
τηλεομοιοτυπικό μήνυμα με το οποία της ζητούσαν να επιβεβαιώσει
την μερική ακύρωση της παραγγελίας και την έκπτωση, επί του οποίου
απεστάλη χειρόγραφη επιβεβαίωση της Μαρίας. Στις 14-7-97 η «Μαρία»
από την ΑΚΡΟΝ με τηλεομοιοτυπικό μήνυμα προς την εναγομένη αναφέρει
τα της επιστροφής μέρους της παραγγελίας, ότι η εναγομένη θα κρατήσει
εμπορεύματα αξίας 78.825,60 κορωνών από το οποίο ποσό πρέπει «να
αφαιρέσουμε επίσης τα έξοδα μεταφοράς και τα λοιπά έξοδα» και ότι θα
επανέλθει για να τακτοποιήσει τα της πληρωμής και επιστροφής των μισών
εμπορευμάτων. Πλην όμως ούτε από την αλληλογραφία αυτή, ούτε από
άλλο αποδεικτικό μέσο προκύπτει ότι η Μαρία της εταιρείας ΑΚΡΟΝ ήταν
αντιπρόσωπος της εναγούσης κατά την έννοια του άρθρου 211 ΑΚ, ώστε
η δήλωση βουλήσεως αυτής προς αποδοχή των επιστροφών και χορήγηση
εκπτώσεως να ενεργεί αμέσως κατά του αντιπροσωπευομένου, δηλαδή
της εναγούσης και να την δεσμεύει ή ότι είχε την σχετική εντολή της
εναγούσης να προβεί στην ενέργεια αυτή. Αντίθετα από την αλληλογραφία
αυτή προκύπτει ότι η «Μαρία» και η ΑΚΡΟΝ ενεργούσαν, πλην της
απλής μεσολαβήσεως ενδεχομένως για την κατάρτιση της συμβάσεως
και την ανταλλαγή της αλληλογραφίας των συμβαλλομένων, υπέρ των
συμφερόντων της εναγομένης. Εφόσον συνεπώς δεν αποδεικνύεται ότι
η ενάγουσα συμφώνησε ή συνήνεσε στην επιστροφή των εμπορευμάτων
και την έκπτωση στο τίμημα της πωλήσεως, ούτε ότι συνέτρεξε άλλος
λόγος που δικαιολογεί την επιστροφή μέρους των εμπορευμάτων, όπως
η αναστροφή της πωλήσεως, την οποία η εναγομένη δεν επικαλείται
παρότι αναφέρει αορίστως περί της υπάρξεως ελαττωμάτων στα είδη
που επιστράφηκαν, είναι υποχρεωμένη η εναγομένη να καταβάλλει το
υπόλοιπο τίμημα της πωλήσεως.
Κατά συνέπεια πρέπει να γίνει δεκτή η αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη και
να υποχρεωθεί η εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα το ισόποσο σε
δραχμές κατά την ημέρα πληρωμής 100.246,22 κορωνών, νομιμοτόκως
ένα μήνα μετά την παράδοση των πωληθέντων, δηλαδή από 27-6-1997,
να κηρυχθεί δε η απόφαση προσωρινά εκτελεστή για ποσό 2.000.000
δρχ., επειδή η καθυστέρηση εκτελέσεώς της κατά το μέρος αυτό θα
επιφέρει στην ενάγουσα σημαντική ζημία λόγω της παρόδου μεγάλου
χρόνου αφότου γεννήθηκε η υποχρέωση. Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να
επιβληθούν σε βάρος της εναγομένης λόγω της ήττας της (άρθρο 176
ΚπολΔ).
ΠΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Δέχεται την αγωγή.