Αριθµός  1521/2013  
 
ΤΟ  ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  ΤΟΥ  ΑΡΕΙΟΥ  ΠΑΓΟΥ   
 
Α1' Πολιτικό  Τµήµα   
 
Συγκροτήθηκε  από  τους  ∆ικαστές : Βασίλειο  Λυκούδη , Αντιπρόεδρο  Αρείου  Πάγου , Ιωάννη  
Σίδερη , Νικόλαο  Λεοντή , Γεώργιο  Γεωργέλλη  και Μιχαήλ  Αυγουλέα , Αρεοπαγίτες .  
 
Συνεδρίασε  δηµόσια  στο  ακροατήριό  του , στις  1 Απριλίου  2013, µε  την  παρουσία  και του  
Γραµµατέα  Γεωργίου  Φιστούρη , για  να  δικάσει την  υπόθεση  µεταξύ :  
 
Του  αναιρεσείοντος : Ν. Π. του  Μ., κατοίκου  ..., ο οποίος  εκπροσωπήθηκε  από  τον  
πληρεξούσιο  δικηγόρο  του  Γρηγόριο  Τιµαγένη .  
 
Της  αναιρεσιβλήτου : της  εταιρείας  µε  την  επωνυµία  "…", που  εδρεύει στην  ... και είναι νόµιµα  
εγκατεστηµένη  στον  … και εκπροσωπείται  νόµιµα , η οποία  εκπροσωπήθηκε  από  τον  
πληρεξούσιο  δικηγόρο  της  Πάρι Καραµήτσιο .  
 
Η ένδικη  διαφορά  άρχισε µε  την  από  8 Οκτωβρίου  2004 αγωγή  της  ήδη  αναιρεσιβλήτου  που  
κατατέθηκε  στο  Πολυµελές  Πρωτοδικείο  Πειραιά  ( Τµήµα  Ναυτικών  διαφορών ). Εκδόθηκαν  οι 
αποφάσεις : 1373/2006 οριστική  του  ιδίου  ∆ικαστηρίου  και 217/2007 του  Εφετείου  Πειραιά  
(Τµήµα  Ναυτικό ). Επί της  τελευταίας  αποφάσεως  ασκήθηκε  αναίρεση  και εκδόθηκε  η 9/2009 
απόφαση  του  Αρείου  Πάγου , η οποία  αναίρεσε  την  απόφαση  του  Εφετείου  (217/2007) και 
παρέπεµψε  την  υπόθεση  για  περαιτέρω  εκδίκαση  στο  αυτό  δικαστήριο , συγκροτούµενο  από  
άλλους  δικαστές . Το  Εφετείο  Πειραιά  εξέδωσε  την  369/2010 απόφασή  του , την  αναίρεση  της  
οποίας  ζητεί ο αναιρεσείων  µε  την  5 Ιανουαρίου  2011 αίτησή  του . Κατά  τη  συζήτηση  της  
υπόθεσης  αυτής , που  εκφωνήθηκε  από  το  πινάκιο , οι διάδικοι παραστάθηκαν , όπως  
σηµειώνεται  πιο  πάνω . Ο Εισηγητής  Αρεοπαγίτης  Μιχαήλ  Αυγουλέας , ανέγνωσε  την  από  21 
Μαρτίου  2013 έκθεσή  του , µε  την  οποία  εισηγήθηκε  την  απόρριψη  της  αιτήσεως  για  αναίρεση  
της  369/2010 απόφασης  του  Εφετείου  Πειραιώς .  
 
Ο πληρεξούσιος  του  αναιρεσείοντος  ζήτησε  την  παραδοχή  της  αιτήσεως , ο πληρεξούσιος  της  
αναιρεσιβλήτου  την  απόρριψή  της , καθένας  δε  την  καταδίκη  του  αντιδίκου  του  στη  δικαστική  
δαπάνη  του .  
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΟ  ΝΟΜΟ   
 
1. Με  την  κρινόµενη  αίτηση , προσβάλλεται  η αντιµωλία  των  διαδίκων  εκδοθείσα , κατά  την  
τακτική  διαδικασία , υπ ' αριθ . 369/2010 απόφαση  του  Εφετείου  Πειραιώς , µε  την  οποία  
απορρίφθηκε  κατ ' ουσίαν  η έφεση  του  αναιρεσείοντος  κατά  της  1373/2006 οριστικής  
απόφασης  του  Πολυµελούς  Πρωτοδικείου  Πειραιώς . Με  την  τελευταία  απόφαση  έγινε  κατ ' 
ουσίαν  δεκτή  η µε  αριθ . κατάθεσης  7795/2004 αγωγή  της  αναιρεσίβλητης  σε  βάρος  των : 
1) "…", 2) "…", 3) "…" και 4) του  …, ήδη  αναιρεσείοντος . Συγκεκριµένα  µε  την  αγωγή  αυτή  
ενάγονταν  οι τρεις  (3) πρώτες  εναγόµενες  πλοιοκτήτριες  εταιρείες , οι οποίες , κατά  το  
δικόγραφο  της  αγωγής , είχαν  την  πραγµατική  έδρα  τους  στον  …, επί της  οδού  … αρ . …, 
για  απαιτήσεις  από  οφειλόµενο  τίµηµα  πώλησης  καυσίµων  ή λιπαντικών , τα  οποία  
παραδόθηκαν  στο  πλοίο  καθεµιάς . Η ίδια  αξίωση  για  καταβολή  του  σχετικού  τιµήµατος  
ασκήθηκε  και κατά  του  τετάρτου  εναγοµένου  (αναιρεσείοντος ), ως  αυτοτελώς  και σε  ολόκληρο  
ευθυνόµενου , µε  τις  πιο  πάνω  εταιρείες , διότι, ως  κυρίαρχος  εταίρος , χρησιµοποίησε  τη  
νοµική  προσωπικότητα  τους  για  ν' αποφύγει  την  εκπλήρωση  των  υποχρεώσεων  του . Κατά  
της  αποφάσεως  αυτής  άσκησαν  έφεση  οι εναγόµενοι . Το  Εφετείο  Πειραιώς  µε  την  217/2007 
απόφασή  του  δέχτηκε  κατ ' ουσία  τις  εφέσεις , εξαφάνισε  την  προσβαλλόµενη  απόφαση  και 
απέρριψε  την  αγωγή . Κατά  της  αποφάσεως  αυτής  άσκησε  αναίρεση  η ενάγουσα -εφεσίβλητη  
και ήδη  αναιρεσίβλητη . Ο Άρειος  Πάγος  µε  την  υπ ' αριθ . 9/2009 απόφασή  του  δέχτηκε  κατ ' 
ουσίαν  την  αίτηση  και αναίρεσε  την  προσβληθείσα  απόφαση  και παρέπεµψε  την  υπόθεση  
προς  εκ  νέου  εκδίκαση  στο  ίδιο  δικαστήριο , το  οποίο  εξέδωσε  την  απόφασή  του , µε  την  οποία  
δέχτηκε  ως  κατ ' ουσία  βάσιµη  την  αγωγή . H αίτηση  έχει ασκηθεί νοµότυπα  και εµπρόθεσµα  
(άρθρα  552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ . 1 ΚΠολ∆ ). Εποµένως , πρέπει να  ερευνηθεί  
περαιτέρω , ως  προς  το  παραδεκτό  και βάσιµο  των  λόγων  της .  
 
2. Από  τον συνδυασµό  των  διατάξεων  των  άρθρων  215, 221, 226, 229, 233, 271 του  ΚΠολ∆ , 
προκύπτει  ότι η άσκηση  της  αγωγής  απαιτεί διαδικασία  που  ολοκληρώνεται  µε  την  κατάθεση  
του  σχετικού  δικογράφου  στη  γραµµατεία  του  δικαστηρίου , στο  οποίο  απευθύνεται  και την  
επίδοση  αντιγράφου  του  δικογράφου  τούτου  στον  εναγόµενο . Η κατάθεση  συνεπάγεται  τις  
δικονοµικές  συνέπειες  της  αγωγής  ( εκκρεµοδικία , αµετάβλητο  της  δικαιοδοσίας  κλπ .). Η 
επίδοση  δε , τα  αποτελέσµατα  που  προβλέπονται  από  το  ουσιαστικό  δίκαιο  ότι επέρχονται  
από  την  έγερσή  της . Η επέλευση  των  δικονοµικών  συνεπειών  επέρχεται  από  µόνη  την  
κατάθεση  της  αγωγής  και άσχετα  µε  το  αν  επακολουθήσει  ή όχι επίδοση  στον  εναγόµενο . Η 
παράλειψη  της  επίδοσης  ή η άκυρη  επίδοση  παρεµποδίζουν  τη  γένεση  των  ουσιαστικών  
µονάχα  συνεπειών  της  αγωγής . Κατά  συνέπεια  η επίδοση , αν  και αποτελεί και αυτή  όρο  της  
ολοκλήρωσης  της  άσκησης  της  αγωγής , δεν  αποτελεί και απαραίτητη  προϋπόθεση  του  
υποστατού  της  αγωγής , ώστε  έτσι πριν  από  την  συντέλεσή  της  να  θεωρείται  η αγωγή  
παντελώς  ανυπόστατη  και να  είναι ανέφικτη  η δικαστική  αξιολόγησή  της , ως  παραδεκτής  ή 
απαράδεκτης  ή νοµικώς  και ουσιαστικώς  βάσιµης  ή αβάσιµης  διαδικαστικής  πράξεως . 
Έξαλλου , όπως , σαφώς  προκύπτει  από  το  άρθρο  229 του  ΚΠολ∆  ( το  οποίο  στο  Κεφάλαιο  ∆` 
του  πρώτου  βιβλίου  του  ΚΠολ∆  µε  το  τίτλο  " Εισαγωγή  της  αγωγής  προς  συζήτηση "), η 
επίδοση  της  αγωγής  απαιτείται  όχι µόνο  για  την  επέλευση  των  ουσιαστικών  εννόµων  
συνεπειών , αλλά  και για  την  νόµιµη  κλήτευση  του  εναγοµένου  προς  συζήτησή  της , αναγκαίο  
όρο  της  οποίας  αποτελεί επίσης  και η εγγραφή  της  στο  πινάκιο . Από  την  άποψη  αυτή , η 
παράλειψη  ή η ακυρότητα  της  επίδοσης  συνεπάγονται  απαράδεκτο  της  κλήτευσης  και 
περαιτέρω  της  συζήτησης  της  αγωγής  µόνο  µε  τις  προϋποθέσεις  του  άρθρου  159 παρ . 3 του  
ΚΠολ∆ , εάν  δηλαδή  η παράβαση  αυτή  επέφερε  στο  διάδικο  που  την  επικαλείται  βλάβη  που  
δεν  µπορεί να  επανορθωθεί  µε  άλλο  τρόπο . Ως  βλάβη  νοείται η αδυναµία  ή δυσχέρεια  του  
διαδίκου , που  την  επικαλείται , να  αντιτάξει πλήρη  υπεράσπιση  κατά  της  αγωγής  
προβάλλοντας  τους  κατ ' αυτής  ισχυρισµούς  του . Έτσι, θεωρείται  ότι δεν  υπάρχει δικονοµική  
βλάβη  στην  περίπτωση , κατά  την  οποία  παραβιάστηκαν  διατάξεις , που  ρυθµίζουν  τη  
διαδικασία , όταν  από  τη  σηµειωθείσα  παράβαση  δεν  επηρεάζεται  η δυνατότητα  και η 
προϋπόθεση  της  άµυνας  του  διαδίκου  ή της  άσκησης  του  ενδίκου  µέσου . Επίσης , δεν  
υπάρχει δικονοµική  βλάβη , από  τη  µη  επίδοση  ή µη  προσήκουσα  επίδοση  του  δικογράφου  
στο  διάδικο , όταν  αυτός  παρέστη  στη  συζήτηση . Σε  σχέση  λοιπόν  µε  την  επέλευση  ή µη  των  
ουσιαστικών  συνεπειών  της  αγωγής , νοείται και πρέπει να  γίνει δεκτό  ότι η παράλειψη  της  
επίδοσης  της  αγωγής  στον  εναγόµενο , ενόψει και του  σκοπού  της  επίδοσης  που  έγκειται στην  
ενηµέρωση  τούτου , αναπληρώνεται  ( µε  την  έννοια  ότι δεν  παρεµποδίζεται  πλέον  η πρόκληση  
των  συνεπειών  τούτων ), εάν  ο τελευταίος  επισπεύσει  αυτός  τη  συζήτηση  ή συµµετάσχει  στη  
συζήτηση  χωρίς  να  εναντιωθεί  ή αν  η εναντίωση  του  απορριφθεί  από  το  δικαστήριο  λόγω  της  
µη  συνδροµής  των  προϋποθέσεων  του  άρθρου  159 παρ . 3 του  ΚΠολ∆ , οπότε  τα  παραπάνω  
ουσιαστικά  αποτελέσµατα  της  αγωγής  επέρχονται  αντίστοιχα  από  το  χρόνο  της  επίσπευσης  
της  συζήτησης  της  αγωγής  από  τον  εναγόµενο  ή της  συζήτησης  της  αγωγής . Οι απόψεις  
αυτές  δεν  ανατρέπονται  από  τη  διατύπωση  του  άρθρου  221 του  ΚΠολ∆ , το  οποίο  ορίζει ότι 
"Με  την  άσκηση  της  αγωγής , σύµφωνα  µε  το  άρθρο  215, η κατάθεσή  της  έχει ως  συνέπεια  
α) εκκρεµοδικία , β) το  αµετάβλητο  της  δικαιοδοσίας  και αρµοδιότητας  του  δικαστηρίου , γ) την  
προτίµηση  ανάµεσα  σε  περισσότερα  αρµόδια  δικαστήρια , και η επίδοση  της  έχει ως  συνέπεια  
τα  αποτελέσµατα  που  το  ουσιαστικό  δίκαιο  ορίζει ότι επέρχονται  από  την  έγερση  της  
αγωγής ". Τούτο  διότι ο νοµοθέτης  µε  τη  διάταξη  αυτή  θέλησε , λαµβάνοντας  υπόψη  την  
περίπτωση  της  ολοκλήρωσης  της  διαδικασίας  της  άσκησης  της  αγωγής , να  καθορίσει  τα  
αποτελέσµατα  της  κάθε  µιας  από  τις  επί µέρους  πράξεις  της  κατάθεσης  και επίδοσης  και όχι 
να  εξαρτήσει  τα  αποτελέσµατα  της  πρώτης  και µάλιστα  αναδροµικώς  από  τη  συντέλεση  της  
δεύτερης  ( βλ . Εισηγ . Έκθεση  της  Επιτροπής  του  ν.δ. 958/1971 άρθρο  224). Τούτο  συνάγεται  
σαφώς , από  τη  διατύπωση  και την  όλη  οικονοµία  των  σχετικών  µε  την  έγερση , συζήτηση  και 
παραίτηση  από  του  δικογράφου  της  αγωγής, καθώς  και την  εκκρεµοδικία  διατάξεων . Από  τις  
τελευταίες  αυτές  διατάξεις  προκύπτει  ότι η κατάθεση  της  αγωγής , η οποία  µάλιστα  συνδέεται  
αυτοτελώς , άσχετα  δηλαδή  µε  την  επίδοσή  της  και µε  άλλες  συνέπειες  ή διαδικαστικές  
ενέργειες  ( όπως  λ.χ. η υποχρέωση  κατά  το  άρθρο  226 προσδιορισµού  δικασίµου  και 
εγγραφής  στο  πινάκιο , η κατά  το  άρθρο  220 εγγραφή  στα  βιβλία  των  διεκδικήσεων  σε  
προθεσµία  που  αρχίζει από  τη  κατάθεση  κλπ .), είναι απόλυτα  συµβατή  µε  την  άµεση  
επέλευση  των  δικονοµικών  αποτελεσµάτων  της . Αντίθετα  µε  την  εκδοχή  δηλαδή  ότι η έλλειψη  
της  επίδοσης  της  αγωγής  δηµιουργεί  ανυπόστατο  της  αγωγής , θα  έπρεπε , ενόψει της  φύσης  
και των  " συνεπειών " του  ανυπόστατου  των  διαδικαστικών  πράξεων , η πραγµάτωση  του  
οποίου  δεν  µπορεί κατ ` ανάγκη  να  συντελεστεί , παρά  µόνο  µε  τον  τρόπο  που  ορίζει ο 
νοµοθέτης , να  ερευνάται  αυτεπαγγέλτως . ∆ηλαδή , ασχέτως , µε  το  αν  ο διάδικος  δικάζεται 
ερήµην  ή αντιµωλία  και στην  περίπτωση  έλλειψης  έγκυρης  επίδοσης  το  δικαστήριο  να  
περιορίζεται  στη  διαπίστωση  του  ανυπόστατου  και να  απέχει από  την  εκδίκαση  της  υπόθεσης  
κι αν  ακόµη  ο ενδιαφερόµενος  διάδικος  δεν  προβάλλει  εναντίωση . Τούτο  διότι, το  ανυπόστατο  
δεν  µπορεί να  γίνει υποστατό  από  µόνη  τη  µη  επίκλησή  του  από  το  διάδικο , ούτε  και νοείται 
παραίτηση  από  αυτό . Η άποψη  όµως  αυτή , εκτός  από το  πλήθος  των  πρακτικών  και 
θεωρητικών  ζητηµάτων  που  µπορεί ασκόπως  να  προκαλέσει  ( όπως  λ.χ. η απόκτηση  της  
ιδιότητας  του  διαδίκου , η φύση  της  απόφασης , που  τυχόν  εκδόθηκε  παρά  την  έλλειψη  
επίδοσης  κ.α.), όχι µόνο  δεν  προβλέπεται  ειδικά , όπως  θα  ήταν  φυσικό , εάν  ο νοµοθέτης  
αξίωνε  την  επίδοση  ως  όρο  του  υποστατού  της , αλλά  και δεν  συµβιβάζεται  µε  τις  διατάξεις  
των  άρθρων  242, 271, 272 του  ΚΠολ∆ . Από  τις  διατάξεις  αυτές  προκύπτει  ότι κι αν  δεν  έχει 
καθόλου  επιδοθεί ή δεν  επιδόθηκε  νόµιµα  η αγωγή  στον  εναγόµενο , το  δικαστήριο  στη  µεν  
αντιµωλία  συζήτηση  δικάζει την  υπόθεση , στη  δε  ερήµην  οφείλει να  κηρύξει απλώς  
απαράδεκτη  τη  συζήτηση  έναντι του  ενάγοντα  ή του  εναγοµένου , ανάλογα  µε  τη  συνδροµή  
των  προϋποθέσεων  των  άρθρων  271 ή 272 του  ΚΠολ∆ . Ενόψει όλων  αυτών η µη  επίδοση  ή 
µη  προσήκουσα  επίδοση  του  δικογράφου  της  αγωγής  στον  διάδικο  κατά  του  οποίου  
απευθύνεται  δεν  έχει, ως  συνέπεια  το  ανυπόστατο  αυτής  ( αγωγής ), όταν  ο τελευταίος  
παρέστη  κατά  τη  συζήτηση . Περαιτέρω , η ακυρότητα  που  προκαλείται  από  την  παράλειψη  ή 
µη  προσήκουσα  επίδοση  της  αγωγής , και αποτελεί παράβαση  των  περί επιδόσεως  
διατάξεων , δεν  ερευνάται  αυτεπαγγέλτως , όταν  παρίσταται  ο εναγόµενος . Την  ακυρότητα , 
όµως , αυτή  που  αφορά  διαδικαστική  πράξη , απαγγέλλει  πάντοτε  το  δικαστήριο , µόνο  στην  
περίπτωση , κατά  την  οποία  αυτό , χωρίς  να  διατάξει αποδείξεις , αλλά  ακολουθώντας  τους  
κανόνες  της  ελεύθερης  απόδειξης , κρίνει, ότι η παράβαση  προκάλεσε  βλάβη , υπό  την  
προεκτεθείσα  έννοια  ( αδυναµία  ή δυσχέρεια  του  διαδίκου , που  την  επικαλείται , να  αντιτάξει 
πλήρη  υπεράσπιση  κατά  της  αγωγής  προβάλλοντας  τους  κατ ' αυτής  ισχυρισµούς  του ), στον  
προτείνοντα  διάδικο  ( άρθρα  106 και 160 παρ . 1 ΚΠολ∆ ), που  δεν  µπορεί να  αποκατασταθεί  
διαφορετικά  παρά  µε  την  κήρυξη  της  ακυρότητας  ( άρθρο  159 περ . γ' ΚΠολ∆ ). Έτσι, θεωρείται  
ότι δεν  υπάρχει δικονοµική  βλάβη , όταν  από  τη  σηµειωθείσα  παράβαση  δεν  επηρεάζεται  η 
δυνατότητα  και η προϋπόθεση  της  άµυνας  του  διαδίκου  ή της  άσκησης  του  ενδίκου  µέσου . 
Εξάλλου , κατά  το  άρθρο  559 αριθ . 14 του  ΚΠολ∆ . ιδρύεται λόγος  αναιρέσεως , αν  το  
δικαστήριο  παρά  το  νόµο  κήρυξε  ή δεν  κήρυξε  ακυρότητα , έκπτωση  από  δικαίωµα  ή 
απαράδεκτο . Ο λόγος  αυτός  αναιρέσεως  αναφέρεται  σε  ακυρότητες , δικαιώµατα  και 
απαράδεκτα  από  το  δικονοµικό  µόνο  δίκαιο . Επί παραλείψεως  κηρύξεως  προσωρινού  
απαραδέκτου , όπως  είναι το  απαράδεκτο  της  συζητήσεως , ο λόγος  αυτός  στοιχειοθετείται  
όταν  το  απαράδεκτο  αυτό  επιβάλλεται  από  το  νόµο  προς  κατοχύρωση  του  αποτελέσµατος  
της  ακυρότητας  άλλης  διαδικαστικής  πράξεως , που  προηγήθηκε  όπως  είναι η ακυρότητα  της  
κλητεύσεως , ή ( και) προς  εξασφάλιση  της  ασκήσεως  δικονοµικού  δικαιώµατος , όπως  είναι 
πρωτίστως  το  θεµελιώδες  δικονοµικό  δικαίωµα  της  υπερασπίσεως  κατ ' άρθρο  110 παρ . 2 του  
ΚΠολ∆ . ( πρβ . Ολ  ΑΠ  12/2000).  
 
Εξάλλου , κατά  τη  διάταξη  του  άρθρου  3 του  ΚΠολ∆  στη  δικαιοδοσία  των  πολιτικών  
δικαστηρίων  υπάγονται  ηµεδαποί  και αλλοδαποί , εφ ' όσον  υπάρχει αρµοδιότητα  ελληνικού  
δικαστηρίου . Περαιτέρω , κατά  το  άρθρο  2 παρ . 1 του  Κανονισµού  ( ΕΚ ) 44/2001 της  22-12-
2000 του  Συµβουλίου , " για  την  αναγνώριση  και εκτέλεση  αποφάσεων  σε  αστικές  και 
εµπορικές  υποθέσεις ", ο οποίος  αντικατέστησε  από  1-3-2002 τη  Σύµβαση  των  Βρυξελλών  της  
27-9-1968 που  κυρώθηκε  µε  τον  ν. 1814/1988 και έχει αυξηµένη  τυπική  ισχύ , σύµφωνα  µε  το  
άρθρο  28 § 1 του  Συντάγµατος , τα  πρόσωπα  που  έχουν  την  κατοικία  τους  στο  έδαφος  
κράτους  µέλους  ενάγονται  ενώπιον  των  δικαστηρίων  αυτού  του  κράτους  µέλλους , ανεξάρτητα  
από  την  ιθαγένειά  τους ". Κατά  το  άρθρο  5 του , ως  άνω , Κανονισµού , ορίζεται, " πρόσωπο  που  
έχει την  κατοικία  του  στο  έδαφος  κράτους  µέλους  µπορεί να  εναχθεί σε  άλλο  κράτος  µέλος , 
ως  προς  διαφορές  εκ  συµβάσεως , ενώπιον  του  δικαστηρίου  του  τόπου  όπου  εκπληρώθηκε  ή 
οφείλει να  εκπληρωθεί  η παροχή . Για  τους  σκοπούς  της  εφαρµογής  της  παρούσας  διάταξης  
και εφόσον  δεν  συµφωνήθηκε  διαφορετικά , ο τόπος  εκπλήρωσης  της  επίδικης  παροχής  είναι, 
εφόσον  πρόκειται  για  πώληση  εµπορευµάτων , ο τόπος  του  κράτους  µέλους  όπου  δυνάµει της  
σύµβασης  έγινε  ή έπρεπε  να  γίνει η παράδοση  των  εµπορευµάτων . Κατά  το  άρθρο  6, του  
ίδιου  Κανονισµού , " το  ίδιο  αυτό  πρόσωπο  µπορεί επίσης  να  εναχθεί, αν  υπάρχουν  πολλοί 
εναγόµενοι , ενώπιον  του  δικαστηρίου  της  κατοικίας  ενός  εξ  αυτών , εφόσον  υπάρχει τόσο  
στενή  συνάφεια  µεταξύ  των  αγωγών  ώστε  να  ενδείκνυται  να  συνεκδικασθούν  και να  κριθούν  
συγχρόνως , προκειµένου  να  αποφευχθεί  ο κίνδυνος  έκδοσης  ασυµβίβαστων  αποφάσεων  
που  θα  µπορούσαν  να  προκύψουν  από  τη  χωριστή  εκδίκασής  τους ". Τέλος , κατά  το  άρθρο  
60§1 του  ίδιου  Κανονισµού , " για  την  εφαρµογή  του  κανονισµού , εταιρεία  ή άλλο  νοµικό  
πρόσωπο  έχει την  κατοικία  της  στον  τόπο  στον  οποίο  έχει: α)την  καταστατική  της  έδρα  ή β) 
την  κεντρική  της  διοίκηση  ή γ) την  κύρια  εγκατάστασή  της ". Από  τις  διατάξεις  αυτές  προκύπτει  
ότι: Α) τα  πρόσωπα  που  κατοικούν  σε  ένα  κράτος  µέλος , χωρίς  να  έχουν  την  ιθαγένεια  του  
µέλους  αυτού , υπάγονται , στο  κράτος  αυτό , σύµφωνα  µε  τους  κανόνες  διεθνούς  δικαιοδοσίας  
που  εφαρµόζονται  και στους  ηµεδαπούς , δηλαδή  ενάγονται  ενώπιον  των  δικαστηρίων  του  
κράτους  µέλους , στο  οποίο  κατοικούν . Β) για  τις  διαφορές  από  τη  σύµβαση  πωλήσεως  
εµπορευµάτων  µεταξύ  προσώπων  - κατοίκων  των  χωρών  που  έχουν  προσχωρήσει  στην  
ανωτέρω  Σύµβαση  των  Βρυξελλών  ( ήδη  Κανονισµός  ( ΕΚ ) 44/2001 του  Συµβουλίου ), όπως  η 
Ολλανδία  και η Ελλάδα , ιδρύεται δικαιοδοσία  των  ελληνικών  δικαστηρίων  εφόσον  η 
παράδοση  των  εµπορευµάτων  κατά  τη  σύµβαση  έγινε  ή έπρεπε  να  γίνει στην  Ελλάδα  και δεν  
ορίζεται διαφορετικά  στη  σύµβαση , και Γ) ότι πρόσωπο  που  έχει την  κατοικία  του  επί εδάφους  
κράτους  - µέλους  µπορεί να  εναχθεί σε  άλλο  κράτος , για  τις  αναφερόµενες  στο  άρθρο  5 
διαφορές , εάν  υπάρχουν  πολλοί εναγόµενοι , ενώπιον  του  δικαστηρίου  της  κατοικίας  ενός  εξ  
αυτών , εφόσον  υπάρχει τόσο  στενή  συνάφεια  µεταξύ  των  αγωγών , ώστε  να  ενδείκνυται  να  
συνεκδικασθούν  και να  κριθούν  συγχρόνως , προκειµένου  ν' αποφευχθεί  ο κίνδυνος  έκδοσης  
ασυµβίβαστων  αποφάσεων , οι οποίες  θα  µπορούσαν  να  προκύψουν  απ ' τη  χωριστή  
εκδίκασή  τους . και ∆) αλλοδαπή  τυπικά  εταιρεία , της  οποίας  η διοίκηση  ασκείται στην  Ελλάδα , 
όπου  βρίσκεται η πραγµατική  έδρα  της , αρµοδίως  ενάγεται ενώπιον  των  Ελληνικών  
∆ικαστηρίων , η αρµοδιότητα  και η διεθνής  δικαιοδοσία  των  οποίων  καθορίζεται  µε  βάση  τον  
τόπο  της  πραγµατικής  έδρας  της εναγοµένης  εταιρεία . Στην  τελευταία  περίπτωση , εφόσον  για  
την  ίδια , από  τη  σύµβαση  διαφορά , ενέχεται και άλλο  πρόσωπο , που  κατοικεί στο  έδαφος  
άλλου  κράτους -µέλους , εγκύρως  ενάγεται στο  ίδιο  δικαστήριο , το  οποίο  αποκτά  και γι' αυτό  
διεθνή  δικαιοδοσία , εφόσον  πρόκειται  για  διαφορά  που  επιδέχεται  ενιαία  ρύθµιση  και προς  
αποτροπή  εκδόσεως  αντιφατικών  αποφάσεων . 
 
Στην  κρινόµενη  υπόθεση , από  την  επισκόπηση  των  διαδικαστικών  εγγράφων  προκύπτει  ότι ο 
αναιρεσείων  µε  τις  προτάσεις  του  στο  πρωτοβάθµιο  δικαστήριο , αλλά  και µε  την  έφεσή  του , 
ισχυρίστηκε  :1) ότι η εις  βάρος  του  ασκηθείσα  αγωγή , ήταν  ανυπόστατη , λόγω  έλλειψης  
προδικασίας , καθόσον  η προς  αυτόν  επίδοσή  της , έγινε  στον  … στη  διεύθυνση  … αρ . …, 
στην  οποία  αυτός  δεν  είχε  κατοικία  ή επαγγελµατική  εγκατάσταση . και 2) ότι τα  Ελληνικά  
δικαστήρια  δεν  είχαν  διεθνή  δικαιοδοσία  για  την  εκδίκαση  της  κρινόµενης  διαφοράς , καθόσον  
αυτός  δεν  είχε  µόνιµη  κατοικία  ή επαγγελµατική  εγκατάσταση  στην  Ελλάδα  αλλά  ήταν  
µονίµως  εγκατεστηµένος  στο  Λονδίνο .  
 
Το  δευτεροβάθµιο  δικαστήριο , όπως  προκύπτει , από  το  περιεχόµενο  της  προσβαλλόµενης  
απόφασής  του , κατά  το  ενδιαφέρον  τους  ως  άνω  ισχυρισµούς  µέρος  της  δέχτηκε  τα  εξής : 
1) όσον  αφορά  τον  πρώτο  : ".... Στην  προκειµένη  περίπτωση , ο νοµότυπα  παραστάς , κατά  τη  
δίκη  ενώπιον  του  πρωτοβαθµίου  ∆ικαστηρίου , τέταρτος  των  εναγοµένων  ( ήδη  αναιρεσείων ), 
ισχυρίσθηκε  ότι δεν  υφίσταται  νόµιµα  εγερθείσα  αγωγή  και ότι η συζήτηση  αυτής  ήταν  
απαράδεκτη , λόγω  έλλειψης  προδικασίας , κατ ' άρθρο  111 ΚΠολ∆ , καθόσον  η επίδοση  
αντιγράφου  της  έγινε  στον  …, στη  διεύθυνση  ... αριθ . …, στην  οποία  αυτός  δεν  είχε  κατοικία  
ή επαγγελµατική  εγκατάσταση . Ο ισχυρισµός , όµως , αυτός , και αληθής  υποτιθέµενος , χωρίς  
την επίκληση  δικονοµικής  βλάβης , η οποία  δεν  µπορεί να  επανορθωθεί  άλλως , δεν  είναι, 
σύµφωνα  µε  όσα  προαναφέρθηκαν , νόµιµος ...", και 2) για  το  δεύτερο , µετά  τη  συνεκτίµηση  
των  µετ ' επικλήσεως  προσκοµιζοµένων  αποδεικτικών  στοιχείων , "… Οι τρεις  πρώτες  
εναγόµενες  είχαν  µεν  συσταθεί κατά  το  νόµο  της  Λιβερίας , πλην , όµως , αυτές  ήταν  εταιρείες  
του  οµίλου  Π. και είχαν  την  πραγµατική  έδρα  τους  στον  …, επί της  οδού  ... αριθ . …, όπου  
ασκείτο  η διοίκηση  και διαχείριση  αυτών , όπως  και των  λοιπών  εταιρειών  του  οµίλου . Επίσης , 
αποδεικνύεται  ότι, αν  και, κατά  το  χρόνο  επίδοσης  της  ένδικης  αγωγής , είχε  ανακληθεί  η 
Υπουργική  Απόφαση  σχετικά  µε  την  εγκατάσταση  στην  Ελλάδα  γραφείου  της  διαχειρίστριας  
εταιρείας  "…", η πραγµατική  έδρα  των  παραπάνω  εταιρειών  δεν  µεταβλήθηκε . Κατά  
συνέπεια , υφίστανται  τα  συνδετικά  στοιχεία  για  τη  θεµελίωση  της  κατά  τόπο  αρµοδιότητας  και 
εντεύθεν  της  διεθνούς  δικαιοδοσίας  του  ∆ικαστηρίου  αυτού  προς  εκδίκαση  της  ένδικης  
αγωγής  κατά  των  εναγοµένων  αυτών . Εποµένως , εφόσον  οι τρεις  πρώτες  εναγόµενες  είχαν, 
όπως  προαναφέρθηκε , την  πραγµατική  έδρα  τους  στον  …, θεµελιώνεται , κατά  τα  
προεκτεθέντα , η ειδική  διεθνής  δικαιοδοσία  των  Ελληνικών  ∆ικαστηρίων , που  καθιερώνεται  
απ ' τη  διάταξη  του  άρθρου  2 παρ . 1 του  προαναφερθέντος  Κανονισµού , καθόσον  αφορά  τις  
εναγόµενες  αυτές . Παραπέρα  δε  και ως  προς  τον  τέταρτο  των  εναγοµένων , και αν  ακόµη  
αυτός  είναι κάτοικος  ..., όπως  υποστηρίζει , ιδρύεται διεθνής  δικαιοδοσία  των  ελληνικών  
δικαστηρίων  για  την  εκδίκαση  της  ένδικης  αγωγής , κατ ' άρθρο  6 παρ . 1 του  παραπάνω  
Κανονισµού , αφού  προϋπόθεση  για  την  ατοµική  ευθύνη  του  τετάρτου  των  εναγοµένων  για  τα  
χρέη  των  τριών  πρώτων  των  εναγοµένων  αποτελεί η ύπαρξη  των  χρεών  αυτών  και, 
εποµένως , µεταξύ  των  σωρευοµένων  αξιώσεων  κατά  των  τριών  πρώτων  των  εναγοµένων  
αφενός  και κατά  του  τετάρτου  των  εναγοµένων  αφετέρου , υπάρχει τόσο  στενή  συνάφεια , 
ώστε  να  υπάρχει συµφέρον  για  κοινή  εκδίκαση , προκειµένου  να  αποφευχθούν  λύσεις  που  θα  
µπορούσαν  να  ήταν  ασυµβίβαστες , αν  εκδικάζονταν  χωριστά ...". Με  βάση  αυτά , απέρριψε  ως  
µη  νόµιµο  τον  ισχυρισµό  περί ανυποστάτου  της  αγωγής  και ως  κατ ' ουσία  αβάσιµο  εκείνο , για  
την  έλλειψη  διεθνούς  δικαιοδοσίας . Με  τις  κρίσεις  του  αυτές , το  δευτεροβάθµιο  δικαστήριο  δεν  
παρέλειψε  να  κηρύξει απαράδεκτο , καθόσον  η µη  προσήκουσα , κατ ' αυτόν  ( αναιρεσείοντα ), 
επίδοση  της  αγωγής  δεν  συνεπάγεται  το  ανυπόστατο  αυτής , σύµφωνα  µε  όσα  αναφέρθηκαν  
στη  µείζονα  σκέψη . Κατά  συνέπεια , ο πρώτος  λόγος  της  κρινόµενης  αίτησης , κατά  το  πρώτο  
σκέλος  του  µε  τον  οποίο  υποστηρίζονται  τα  αντίθετα  είναι αβάσιµος , και πρέπει να  
απορριφθεί .  
 
Εξάλλου  ο αναιρεσείων , µε  τον  ίδιο  λόγο  αναίρεσης  κατά  το  υπόλοιπο  µέρος  του , υποστηρίζει  
και τα  εξής : "... σε  κάθε  περίπτωση  υπέστην  δικονοµική  βλάβη  που  την  πρότεινα  αφού  
προέκυπτε  από  τις  προτάσεις  µου  όπου  επεκαλούµην  έλλειψη  διεθνούς  δικαιοδοσίας  των  
Ελληνικών  δικαστηρίων  ( Επειδή  κατά  τον  χρόνο  ασκήσεως  της  αγωγής  ήµουν  κάτοικος  ... και 
ακόµη  είµαι κάτοικος  εξωτερικού ) και µε  αυτή  την  παράβαση  ( δηλαδή  µε  το  ότι δέχθηκε  το  
∆ικαστήριο  ότι είχε , ασκηθεί νόµιµα  αγωγή ) απορρίφθηκε  η ένσταση  ελλείψεως  δικαιοδοσίας  
και εκδικάστηκε  η αγωγή  στην  Ελλάδα  λόγω  συνάφειας  προς  άλλες  αγωγές  που  
εκκρεµούσαν . Ενώ  αν  εγίνετο  δεκτό  ότι δεν  έχει ασκηθεί νόµιµα  αγωγή  δεν  θα  υφιστάµην  
αυτή  τη  δικονοµική  βλάβη  ( ήτοι να  µου  απορριφθεί  η ένσταση  ελλείψεως  δικαιοδοσίας ) η 
οποία  προέκυπτε  σαφώς  από  τις  προτάσεις  µου ". Τα  ως  άνω , όµως , υποστηριζόµενα  δεν  
θεµελιώνουν  δικονοµική  βλάβη  υπό  την  εκτεθείσα  στη  µείζονα  σκέψη  έννοια . Τούτο  διότι, 
εφόσον  αυτός  παραστάθηκε  κατά  τη  συζήτηση , δεν  θεωρείται  ότι υπέστη  δικονοµική  βλάβη . 
Ούτε , εξάλλου, από  την  κατ ' αυτόν  σηµειωθείσα  παράβαση , επηρεάστηκε  η δυνατότητα  της  
άµυνάς  του , αφού  τον  ισχυρισµό  του  αυτό  τον  προέβαλε  µε  τις  προτάσεις  του  πρωτοδίκως  
και το  δικαστήριο  αφού  τον  ερεύνησε  τον  απέρριψε , ως  κατ ' ουσία  αβάσιµο , ενώ  το  
δευτεροβάθµιο  δικαστήριο  απέρριψε  τον  αντίστοιχο  λόγο  εφέσεως , επικυρώνοντας  την  
πρωτοβάθµια  απόφαση . Αφού  λοιπόν  τα  ως  άνω  υποστηριζόµενα , µε  το  υπόλοιπο  µέρος  του  
πρώτου  λόγου  δεν  θεµελίωναν  δικονοµική  βλάβη , ορθώς  το  δικαστήριο  της  ουσίας , δεν  τα  
αξιολόγησε  από  την  άποψη  αυτή  και συνακόλουθα  ορθώς  δεν  κήρυξε  προσωρινό  
απαράδεκτο  της  συζήτησης  της  αγωγής . Εποµένως  ο πρώτος  λόγος  κατά  το  υπόλοιπο  µέρος  
του  είναι αβάσιµος  και πρέπει να  απορριφθεί . Σηµειώνεται  ότι, όπως  προκύπτει , από  τις  πιο  
πάνω  ανέλεγκτες  παραδοχές  του  Εφετείου , η απόρριψη  του  ισχυρισµού  του  αυτού , δεν  έγινε  
όπως  αβάσιµα  υποστηρίζει  ο αναιρεσείων , λόγω  της  παραδοχής  ότι η αγωγή  είχε  ασκηθεί 
νοµίµως  ( υπό  την  έννοια  ότι η κατοικία  του , όπου  επιδόθηκε  η αγωγή  ήταν  ο …), αλλά  διότι 
συνέτρεχαν  οι όροι του  προαναφερόµενου  Κανονισµού , σύµφωνα  µε  τους  οποίους , όπως  
προαναφέρθηκε  στη  µείζονα  σκέψη , στα  Ελληνικά  ∆ικαστήρια , µπορεί να  εναχθεί και 
κάτοικος  άλλης  χώρας  της  ΕΚ , όπως  ο αναιρεσείων , εφόσον  µετέχει έννοµης  σχέσης  µε  άλλα  
πρόσωπα , για  τα  οποία  υπάρχει αρµοδιότητα  των  Ελληνικών  ∆ικαστηρίων , όπως  και 
δέχτηκε , ανελέγκτως  το  Εφετείο  για  τις  λοιπές  συνεναγόµενες  του , χωρίς  οι κρίσεις  του  αυτές  
να  πλήττονται  µε  λόγο  της  κρινόµενης  αίτησης .  
 
Μετά  την  απόρριψη  του  πρώτου  λόγου , παρέλκει η έρευνα  του  δευτέρου  λόγου , που  
ασκήθηκε  επικουρικά , υπό  την  προϋπόθεση  παραδοχής  του  πρώτου , κατά  το  υπόλοιπο  
µέρος  του . Εποµένως , πρέπει να  απορριφθεί  στο  σύνολό  της  η κρινόµενη  αίτηση . Τέλος , η 
δικαστική  δαπάνη  της  αναιρεσίβλητης  πρέπει να  επιβληθεί  σε  βάρος  του  ηττηθέντος  
αναιρεσείοντος  ( άρθρα  176 και 183 ΚΠολ∆ ), κατά  τα  οριζόµενα  στο  διατακτικό  ( άρθρα  176 και 
183 ΚΠολ∆ ).  
 
ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ   
 
Απορρίπτει  την  από  5-1-2011 αίτηση  για  αναίρεση  της  369/2010 απόφαση  του  Εφετείου  
Πειραιώς . Επιβάλλει  στον  αναιρεσείοντα  τη  δικαστική  δαπάνη  της  αναιρεσίβλητης , την  οποία  
ορίζει στο  ποσό  των  δυο  χιλιάδων  επτακοσίων  (2700) ευρώ .  
 
Κρίθηκε  και αποφασίσθηκε , στην  Αθήνα , στις  24 Απριλίου  2013.  
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕ∆ΡΟΣ  Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ   
 
∆ηµοσιεύθηκε , σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  ακροατήριό  του , στις  16 Ιουλίου  2013.  
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕ∆ΡΟΣ  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ