Αριθµός  442/2013  
 
ΤΟ  ∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  ΤΟΥ  ΑΡΕΙΟΥ  ΠΑΓΟΥ   
 
∆' Πολιτικό  Τµήµα   
 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ  από  τους  ∆ικαστές : Γεώργιο  Γιαννούλη , Αντιπρόεδρο  του  Αρείου  Πάγου , 
Γρηγόριο  Κουτσόπουλο , ∆ηµητρούλα  Υφαντή , Βασίλειο  Λαµπρόπουλο  και Μιλτιάδη  
Σπυρόπουλο , Αρεοπαγίτες .  
 
ΣΥΝΗΛΘΕ  σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  Κατάστηµά  του , στις  25 Ιανουαρίου  2013, µε  την  
παρουσία  και της  Γραµµατέως  Ελένης  Τσιουρή , για  να  δικάσει µεταξύ :  
 
Του  αναιρεσείοντα : …, κατοίκου  ... ο οποίος  εκπροσωπήθηκε  δια  της  πληρεξουσίας  
δικηγόρου  του  Λαµπρινής  Κουλούρη , βάσει δηλώσεως  κατ ' άρθρο  242 παρ . 2 ΚΠολ∆  και 
κατέθεσε  προτάσεις .  
 
Της  αναιρεσιβλήτου : Ασφαλιστικής  εταιρείας  µε  την  επωνυµία  "…" που  εδρεύει στην  ... 
νοµίµως  εκπροσωπούµενης , η οποία  εκπροσωπήθηκε  δια  του  πληρεξουσίου  δικηγόρου  της  
Χρήστο  Καραµανώφ , βάσει δηλώσεως  κατ ' άρθρο  242 παρ . 2 ΚΠολ∆  και κατέθεσε  
προτάσεις .  
 
Η ένδικη  διαφορά  άρχισε  µε  την  από  10-10-2007 αγωγή  του  ήδη  αναιρεσείοντος , που  
κατατέθηκε  στο  Μονοµελές  Πρωτοδικείο  Αθηνών . Εκδόθηκαν  οι αποφάσεις : 134/2009 
οριστική  του  ίδιου  ∆ικαστηρίου  και 2352/2010 του  Εφετείου  Αθηνών . Την  αναίρεση  της  
τελευταίας  απόφασης  ζητεί o αναιρεσείων  µε  την  από  4-10-2010 αίτησή  του .  
 
Εκδόθηκε  η 152/2012 απόφαση  του  Αρείου  Πάγου  µε  την  οποία  κρίθηκε  απαράδεκτη  η 
συζήτηση  της  υπόθεσης  και την  επανέφερε  για  συζήτηση  ο αναιρεσείων  µε  την  από  8-3-2012 
κλήση  του .  
 
Κατά  τη  συζήτηση  της  αίτησης  αυτής , που  εκφωνήθηκε  από  το  πινάκιο , οι διάδικοι 
παραστάθηκαν , όπως  σηµειώνεται  πιο  πάνω . Ο Εισηγητής  Αρεοπαγίτης , Γρηγόριος  
Κουτσόπουλος , ανέγνωσε  την  από  11-11-2011 έκθεση της  κωλυοµένης  να  συµµετάσχει  στην  
σύνθεση  Αρεοπαγίτου  Βασιλικής  Θάνου -Χριστοφίλου , µε  την  οποία  εισηγήθηκε  να  γίνει δεκτή  
κατά  τους  πρώτο , δεύτερο  και τέταρτο  λόγους  αυτής , η αιτίαση  για  αναίρεση  της  2352/2010 
απόφασης  του  Εφετείου  Αθηνών .  
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ  ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΟ  ΝΟΜΟ   
 
Ο Κανονισµός  ( Ε.Κ) µε  αριθµό  44/201 του  Συµβουλίου  της  22 ∆εκεµβρίου  2000 για  τη  διεθνή  
δικαιοδοσία  την  αναγνώριση  και την  εκτέλεση  των  αποφάσεων  σε  αστικές  υποθέσεις  στο  
άρθρο  9 ορίζει τα  ακόλουθα : «1. Ο ασφαλιστής  που  έχει την  κατοικία  του  στο  έδαφος  κράτους  
- µέλους  µπορεί να  εναχθεί α) ενώπιον  των  δικαστηρίων  του  κράτους  - µέλους , όπου  έχει την  
κατοικία  του  ή β) σε  άλλο  κράτος -µέλος , εφ ' όσον  την  αγωγή  έχει ασκήσει ο 
αντισυµβαλλόµενος  του  ασφαλιστή , ο ασφαλισµένος , ή ο δικαιούχος , ενώπιον  του  
δικαστηρίου  του  τόπου  όπου  ο ενάγων  έχει την  κατοικία  ή ... γ)..., 2...». Εξ  άλλου  στο  άρθρο  
11 του  άνω  Κανονισµού  ( αρθρ .10 Συµβάσεως  Βρυξελλών ) µε  τίτλο  " προσεπίκληση  και ευθεία  
αγωγή " ορίζονται τα  ακόλουθα : «1) Σε  υποθέσεις  ασφάλισης  αστικής  ευθύνης , ο ασφαλιστής  
µπορεί επίσης  να  προσεπικληθεί  ενώπιον  του  δικαστηρίου  που  έχει επιληφθεί  της  αγωγής  
του  ζηµιωθέντος  κατά  του  ασφαλισµένου , αν  το  δίκαιο  του  δικαστηρίου  το  επιτρέπει. 2) Οι 
διατάξεις  των  αρθρ . 8, 9 και,10 εφαρµόζονται  σε  περίπτωση  ευθείας  αγωγής  του  ζηµιωθέντος  
κατά  του  ασφαλιστή , εφ ' όσον  η ευθεία  αγωγή  επιτρέπεται ». Εν  όψει της  παραποµπής  της  
παρ . 2 του  άρθρου  11 του  άνω  Κανονισµού  στο  αρθρ . 9 του  ιδίου  Κανονισµού  γεννήθηκε  το  
ζήτηµα  κατά  πόσο  ο ζηµιωθείς  σε  αυτοκινητικό  ατύχηµα  δύναται να  χαρακτηρισθεί  ως  
δικαιούχος  κατά  την  έννοια  της  β' περιπτώσεως  της  παρ . 1 του  αρθρ . 9 του  Κανονισµού . Η 
ερµηνευτική  αυτή  εκδοχή  είναι πρόδηλο  ότι εξυπηρετεί  τα  συµφέροντα  του  ζηµιωθέντος , αφού  
για  την  περίπτωση  που  αυτός  χρειασθεί  να  ασκήσει αγωγή  για την  διεκδίκηση  των  αξιώσεων  
του  έχει τη  δυνατότητα  να  εγείρει αυτή  και ενώπιον  δικαστηρίου  της  χώρας  της  κατοικίας  του  
µε  προφανή  τα  εντεύθεν  γι' αυτόν  πλεονεκτήµατα . Εν  όψει δε  της  αµφισβητήσεως  που  
δηµιουργήθηκε  για  το  ανωτέρω  ζήτηµα  το  ∆ικαστήριο  Ευρωπαϊκών  Κοινοτήτων  ( ∆ΕΚ ) ύστερα  
από  την  αποστολή  σχετικού  ερωτήµατος  από  το  γερµανικό  Ακυρωτικό  αποφάνθηκε  ως  
ακολούθως :  
 
Η παραποµπή  του  άρθρου  11 παρ . 2 του  Κανονισµού  ( Ε.Κ.) 44/2001 του  Συµβουλίου  της  22-
12-2000 για  τη  διεθνή  δικαιοδοσία , την  αναγνώριση  και εκτέλεση  αποφάσεων  σε  αστικές  και 
εµπορικές  υποθέσεις  στο  άρθρο  9 παρ .1 στοιχείο  β' του  κανονισµού  αυτού  πρέπει να  
ερµηνευθεί  υπό  την  έννοια , ότι ο ζηµιωθείς  µπορεί να  ασκήσει ενώπιον  του  δικαστηρίου  του  
τόπου  της  κατοικίας  του  σε  κράτος  - µέλος  ευθεία  αγωγή  κατά  του  ασφαλιστή , εφόσον  το  
οικείο  δίκαιο  επιτρέπει την  άσκηση  τέτοιας  αγωγής  και ο ασφαλιστής  έχει την  έδρα  του  στο  
έδαφος  κράτους  - µέλους . Ήδη  τέτοια  ρύθµιση  εισάγεται µε  το  άρθρο  5 της  πέµπτης  
Κοινοτικής  Οδηγίας  της  11-5-2005, η οποία  θα  έπρεπε  να  καταστεί εσωτερικό  δίκαιο  µέχρι 
11-6-2007 και ήδη  ενσωµατώθηκε  στο  Ελληνικό  ∆ίκαιο  µε  το  Ν.3746/16-2-2009. Με  βάση  τα  
όσα  προεκτέθηκαν  ο αλλοδαπός  ασφαλιστής  του  ζηµιογόνου  στην  αλλοδαπή  αυτοκινήτου  
µπορεί να  εναχθεί από  τον  παθόντα  και µόνιµο  κάτοικο  της  Ελλάδος  ενώπιον  Ελληνικού  
δικαστηρίου  µε  αίτηµα  επιδίκαση  αποζηµιώσεως  για  τη  ζηµία  την  οποία  υπέστη  από  αυτό . 
Στην  προκειµένη  περίπτωση , το  Εφετείο , µε  την  αναιρεσιβαλλόµενη  απόφαση  του  δέχθηκε  
ότι: ο ενάγων -εφεσίβλητος  και νυν  αναιρεσείων  ( κάτοικος  …) ζητούσε , µε  την  κρινόµενη  
αγωγή  του , να  του  επιδικασθεί  αποζηµίωση , προς  αποκατάσταση  των  ζηµιών  που  υπέστη , εξ  
αιτίας  του  ενδίκου  τροχαίου  ατυχήµατος , που  προκλήθηκε , την  6-12-2005, στην  πόλη  … της  
…, από  υπαιτιότητα  του  οδηγού  του  υπ ' αριθµ . κυκλοφορίας  ... ελκυστήρα , συνδεδεµένου  µε  
το  επικαθήµενο  ... ( µε  τόπο  συνήθους  στάθµευσης  στην  …), το  οποίο  ( ζηµιογόνο  όχηµα ) ήταν  
ασφαλισµένο  στην  εναγοµένη  -εκκαλούσα - νυν  αναίρεσίβλητη  ασφαλιστική  εταιρεία , που  
εδρεύει στη  …, η οποία  ευθύνεται , προς  αποκατάσταση  των  ζηµιών  του  ενάγοντα  κατά  τα  
αρθ . 361 και 477 ΑΚ , διότι ο υπαίτιος  οδηγός  του  ζηµιογόνου  οχήµατος  κατέθεσε  βεβαίωση  
ασφάλισης  αυτού , η οποία  ενέχει πρόταση  της  ασφαλίζουσας  αυτό  εναγοµένης  ασφαλιστικής  
εταιρείας , για  τη  σύναψη  σωρευτικής  αναδοχής  χρέους , την  οποία  αποδέχθηκε  ο ζηµιωθείς -
ενάγων , µε  την  άσκηση  της  ένδικης  αγωγής  του . ∆έχθηκε , επίσης , ότι " η ένδικη  αγωγή , 
παραδεκτώς , φέρεται προς  εκδίκαση  ενώπιον  αυτού  του  ∆ικαστηρίου , το  οποίο , σύµφωνα  µε  
όσα  προαναφέρθηκαν  έχει δικαιοδοσία  προς  εκδίκαση  της , δεδοµένου  του  ότι ο αλλοδαπός  
ασφαλιστής  του  ζηµιογόνου  στην  αλλοδαπή  αυτοκινήτου , µπορεί να  εναχθεί από  τον  παθόντα  
και µόνιµο  κάτοικο  της  Ελλάδος , ενώπιον  του  Ελληνικού  δικαστηρίου , µε  αίτηµα  επιδίκαση  
αποζηµιώσεως  για  τη  ζηµία  την  οποία  υπέστη  από  αυτό , στην  προκείµενη  δε  περίπτωση  η 
ένδικη  αγωγή  στρέφεται  κατά  της  αλλοδαπής  ασφαλιστικής  εταιρίας  µε  έδρα  την  …, στην  
οποία  ήταν  ασφαλισµένο  το  ζηµιογόνο  αυτοκίνητο  για  ατύχηµα , το  οποίο  έγινε  στην  …, 
ασκείται δε  ( η αγωγή ) από  τον  κύριο  του  ζηµιωθέντος  αυτοκινήτου , ο οποίος  είναι µόνιµος  
κάτοικος  της  Ελλάδας ". Και αµέσως  στη  συνέχεια , δέχθηκε  ότι " Περαιτέρω  όµως  η ένδικη  
αγωγή  σύµφωνα  µε  όσα  προαναφέρθηκαν  και έχοντας  ως  βάση  τη  σωρευτική  αναδοχή  
χρέους  εκ  µέρους  της  εναγοµένης  ασφαλιστικής  εταιρίας , τυγχάνει, µη  νόµιµη  και ως  εκ  
τούτου  απορριπτέα , αφού  όπως  προαναφέρθηκε  απαραίτητη  προϋπόθεση  για  την  εφαρµογή  
της  παρ . 6 του  άρθρου  43 του  Ν. 2696/1999, είναι να  έχει τελεσθεί στην  Ελλάδα  το  οδικό  
τροχαίο  ατύχηµα  από  το  οποίο  προέρχονται  οι απαιτήσεις  του  ενάγοντος ". Με  βάση  τις  
παραδοχές  αυτές  το  Εφετείο  έκρινε  ότι η ένδικη  αγωγή  ήταν  απορριπτέα  ως  µη  νόµιµη . Με  
την  κρίση  του  αυτή  όµως  παραβίασε  τις  ουσιαστικού  δικαίου  διατάξεις  των  άρθρων  361, 477 
ΑΚ  και 43 παρ .6 του  Κ.Ο.Κ., τις  οποίες  έκρινε  ως  µη  εφαρµοστέες  στην  προκειµένη  
περίπτωση , µε  την  εσφαλµένη  αιτιολογία  ότι αυτές  έχουν  εφαρµογή  µόνον  όταν  το  τροχαίο  
ατύχηµα  τελείται στην  Ελλάδα  και όχι στο  έδαφος  άλλου  κράτους  - µέλους . Εποµένως , το  
Εφετείο  µε  την  προσβαλλόµενη  απόφασή  του  υπέπεσε  στην  από  το  άρθρο  559 αριθµ .1 
ΚΠολ∆  πληµµέλεια  και συνεπώς  οι σχετικοί πρώτος , δεύτερος  και τέταρτος  λόγοι αναιρέσεως  
είναι βάσιµοι και πρέπει να  γίνουν  δεκτοί. Κατόπιν  αυτών  πρέπει να  αναιρεθεί η 
προσβαλλόµενη  απόφαση , να  παραπεµφθεί  η υπόθεση  για  περαιτέρω  εκδίκαση  στο  ίδιο  
Εφετείο , αφού  είναι δυνατή  η σύνθεσή  του  από  άλλους  δικαστές  ( άρθρο  580 παρ .3 ΚΠολ∆ , 
όπως  ήδη  ισχύει) και να  καταδικαστεί  η αναιρεσίβλητη  στα  δικαστικά  έξοδα  του  
αναιρεσείοντος  που  κατέθεσε  προτάσεις  ( άρθρα  176 και 183 ΚΠολ∆ ).  
 
ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ  ΑΥΤΟΥΣ   
 
Αναιρεί την  2352/2010 απόφαση  του  Εφετείου  Αθηνών .  
 
Παραπέµπει  την  υπόθεση  για  περαιτέρω  εκδίκαση  στο  ίδιο  Εφετείο , συντιθέµενο  από  άλλους  
δικαστές . Και  
 
Καταδικάζει  την  αναιρεσίβλητη  στα  δικαστικά  έξοδα  του  αναιρεσείοντος , τα  οποία  ορίζει σε  
τρεις  χιλιάδες  (3000) ευρώ .  
 
Κρίθηκε  και αποφασίσθηκε  στην  Αθήνα στις  15 Φεβρουαρίου  2013.  
 
∆ηµοσιεύθηκε  στην  Αθήνα  σε  δηµόσια  συνεδρίαση  στο  ακροατήριό  του  στις  14 Μαρτίου  
2013.  
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕ∆ΡΟΣ  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ