Επειδή, η διάταξη του άρθρου 39 της από 27.9.1968 συμβάσεως των
Βρυξελλών για την διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων στις
αστικές και εμπορικές υποθέσεις, που κυρώθηκε με το Ν. 1814/1988 και
άρχισε να ισχύει στην Ελλάδα από 1.4.1989, παρέχει τη δυνατότητα στον
αιτούντα για την λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά της περιουσίας του
καθού η εκτέλεση από το χρόνο της έκδοσης της απόφασης, με την οποία
κηρύσσεται η εκτελεστότητα αποφάσεως Δικαστηρίου συμβαλλόμενου
κράτους, κατά τη διάρκεια της προθεσμίας προσφυγής του άρθρου 36 της
σύμβασης και, αν έχει ασκηθεί προσφυγή, έως την έκδοση αποφάσεως
γι’ αυτή. Για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων δεν απαιτείται ειδική άδεια,
ούτε μεταγενέστερη απόφαση Εθνικού Δικαστηρίου για την επικύρωση
τους και αν ακόμη αυτό προβλέπεται από το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης,
καθόσον η απόφαση, που εγκρίνει την εκτέλεση, εμπεριέχει τη δυνατότητα
λήψης ασφαλιστικών μέτρων, που παύει να εξαρτάται και από την
πιθανολόγηση των νόμιμων προϋποθέσεων της, αφού ο επικείμενος
κίνδυνος ή η επείγουσα περίπτωση τεκμαίρονται από την ύπαρξη και μόνο
της αποφάσεως, που κήρυξε την εκτελεστότητα. Έτσι η προστασία του
καθού οφειλέτη, που ρυθμίζεται εξ ολοκλήρου από το Εθνικό Δίκαιο,
εμφανίζεται περιορισμένη και δεν μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμα του
αιτούντος για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, αφού αυτό εμπεριέχεται,
όπως έχει λεχθεί, στην απόφαση που κηρύσσει την εκτελεστότητα, ενώ,
συγχρόνως, αποκλείεται και η δυνατότητα άμυνας κατά των ασφαλιστικών
μέτρων με την αίτηση αναστολής της εκτελέσεως της αποφάσεως έως
την πάροδο της προθεσμίας της προσφυγής ή την έκδοση αποφάσεως
επ’ αυτής ή με την υποβολή αιτήσεως ανακλήσεως, καθόσον η ανάκληση
προϋποθέτει σχετική ειδική απόφαση λήψης συγκεκριμένου ασφαλιστικού
μέτρου, η οποία δεν υπάρχει. Έτσι αναγκαία και μοναδική οδός άμυνας
του καθού οφειλέτη παραμένει η ανακοπή κατά της εκτελέσεως του
ασφαλιστικού μέτρου σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 700 και 933
του Κ.Πολ.Δ. (Κρουσταλλάκη: Η σύμβαση των Βρυξελλών και το Ελληνικό
αστικό δικονομικό δίκαιο – σημεία επαφής και σημεία αποκλίσεως, ΕλλΔ
34, 469 – Κεραμεύς – Κρεμλής – Ταγάρας: Η σύμβαση των Βρυξελλών,
όπως ισχύει στην Ελλάδα, έκδοση 1989, υπ’ άρθρο 39, σελ. 262 επ.
– Λ. Πίψου: Η άμυνα του οφειλέτη στο πλαίσιο της Συμβάσεως των
Βρυξελλών, στη Συλλογή Κεραμέως «Η σύμβαση των Βρυξελλών κλπ.
– δέκα χρόνια εφαρμογής στην Ελλάδα», έκδοση 2000, σελ. 401 επ.).
Στην προκείμενη περίπτωση υπόκειται προς κρίση η από 1.3.2000 και
υπ’ αύξ. αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 244/3.3.2000 αίτηση αναστολής
διαδικασίας – αναστολής εκτελέσεως, στην οποία η αιτούσα ανώνυμη
εταιρεία εκθέτει τα ακόλουθα: Με την υπ’ αριθμ. 5940/1999 απόφαση του
Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που έχει εκδοθεί κατά τη διαδικασία
της εκούσιας δικαιοδοσίας, κηρύχθηκε εκτελεστή στην Ελλάδα η από
26.4.1999 και με αριθμό φακέλλου 1998: 739 απόφαση του Ανωτέρου
Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Τμήμα Queen’s Bench, με την
οποία υποχρεώθηκε να καταβάλει στις αντίδικές της εταιρίες το ποσό
των 216.150 λιρών Αγγλίας. Κατά της άνω αποφάσεως του Μονομελούς
Πρωτοδικείου Αθηνών έχει ασκήσει την από 29.2.2000 και υπ’ αύξ.
αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 239/2000 προσφυγή ενώπιον του παρόντος
Δικαστηρίου, της οποίας δικάσιμος ορίσθηκε η συνεδρίαση της 2.11.2000
και έχει επιδιώξει την εξαφάνιση της προσβληθείσας αποφάσεως για
τους λόγους που αναφέρονται στην μνησθείσα προσφυγή. Με βάση τα
παραπάνω πραγματικά περιστατικά επιδιώχθηκε με την ένδικη αίτηση να
ανασταλεί η διαδικασία λήψης ασφαλιστικών μέτρων και η εκτέλεση της
ως άνω υπ’ αριθμ. 5940/1999 αποφάσεως του Μονομελού Πρωτοδικείου
Αθηνών έως την έκδοση οριστικής αποφάσεως επί της άνω προσφυγής
και επικουρικώς να ανασταλεί η διαδικασία έως την έκδοση οριστικής
αποφάσεως επί των ασκηθησόμενων ένδικων μέσων κατά της κηρυχθείσας
εκτελεστής στην Ελλάδα αποφάσεως του αλλοδαπού Δικαστηρίου. Με αυτό
το περιεχόμενο και αίτημα η ένδικη αίτηση είναι κατά μεν το αίτημα της
αναστολής της διαδικασίας λήψης ασφαλιστικών μέτρων νόμω αβάσιμη,
αφού η άμυνα του οφειλέτη περιορίζεται, όπως έχει λεχθεί, στην ανακοπή
κατά της εκτελέσεως του τυχόν επιβληθησόμενου ασφαλιστικού μέτρου
σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 700 και 933 του Κ.Πολ.Δ, και
κατά το αίτημα της αναστολής της εκτελέσεως της άνω αποφάσεως του
Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών έως την έκδοση αποφάσεως επί της
προσφυγής παρίσταται χωρίς αντικείμενο, αφού η άσκηση της προσφυγής
επάγεται την αναστολή της εκτελέσεως έως την έκδοση αποφάσεως επ'
αυτής βάσει νομικής προβλέψεως (άρθρα 36 και 38 της Σύμβασης των
Βρυξελλών) και κατά το αίτημα της αναστολής της διαδικασίας (αναβολής
της συζητήσεως) έως την έκδοση αποφάσεως επί των ασκηθησόμενων
ένδικων μέσων κατά της κηρυχθείσας εκτελεστής στην Ελλάδα αποφάσεως
του αλλοδαπού Δικαστηρίου ασκείται πρόωρα, αφού τη ζητούμενη
αναβολή της συζητήσεως μπορεί να διατάξει το Δικαστήριο μόνο κατά τη
συζήτηση της προσφυγής. Κατ' ακολουθία αυτών πρέπει να απορριφθεί
η κρινόμενη αίτηση για του μνησθέντες λόγους και να συμψηφισθούν τα
δικαστικά έξοδα των διαδίκων λόγω εύλογης αμφιβολίας της αιτούσας
ανώνυμης εταιρίας για την έκβαση της δίκης (άρθρο 179 του Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΎΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει την αίτηση.