ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Η Σύμβαση Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση
αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, μεταξύ των
συμβαλλομένων κρατών; η οποία έχει αποκλειστική εφαρμογή έναντι
των αντίστοιχων διατάξεων του ημεδαπού δικαίου, όχι μόνο όταν αυτές
είναι αντίθετες αλλά ακόμη και σύμφωνες προς το περιεχόμενο της
σύμβασης, στο άρθρο 33 αυτής ορίζει: «Η αίτηση υποβάλλεται κατά το
δίκαιο του κράτους εκτελέσεως. Ο αιτών οφείλει να προβεί σε εκλογή
κατοικίας στην περιφέρεια του δικαστηρίου στο οποίο απευθύνεται. Αν
πάντως το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως δεν προβλέπει την εκλογή
κατοικίας, ο αιτών διορίζει αντίκλητο. Στην αίτηση επισυνάπτονται τα
έγγραφα που αναφέρονται στα άρθρα 46 και 47». Από τη διάταξη αυτή
προκύπτει ότι, προκειμένου ο αιτών να ζητήσει να κηρυχθεί εκτελεστή
αλλοδαπή απόφαση στην επικράτεια ενός από τα συμβαλλόμενα κράτη,
οφείλει, ανάλογα με τη ρύθμιση που προβλέπει το δίκαιο του κράτους
εκτελέσεως, είτε να εκλέξει κατοικία, είτε να διορίσει αντίκλητο στην
περιφέρεια αυτή. Η διάταξη αυτή επιτρέπει στον καθ’ ού η εκτέλεση να
ασκήσει την προσφυγή του άρθρου 37 της Σύμβασης Βρυξελλών κατά τη
διαδικασία της αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας του κράτους εκτελέσεως,
διότι διασφαλίζει το δικαίωμα του ασκήσεως της ανωτέρω προσφυγής,
χωρίς να χρειάζεται να προβεί σε διατυπώσεις εκτός της περιφέρειας του
δικαστηρίου, στο οποίο έχει την κατοικία του. Προκύπτει επομένως ότι
η διάταξη του άρθρου 33 της παραπάνω σύμβασης εισάγει μία επιπλέον
τυπική προϋπόθεση για το παραδεκτό της αίτησης κηρύξεως εκτελεστής
απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου, η μη συνδρομή της οποίας οδηγεί σε
απόρριψη της αίτησης από το δικαστήριο, ως απαράδεκτης. Επομένως
για την τυπική πληρότητα της αίτησης απαιτείται, αφού το δικονομικό
δίκαιο της χώρας μας δεν προβλέπει το θεσμό της εκλογής κατοικίας,
να προηγηθεί η διαδικασία του διορισμού αντικλήτου του άρθρου 142
Κ.Πολ.Δ., δεδομένου μάλιστα ότι η εξουσία του πληρεξουσίου δικηγόρου,
ως νόμιμου αντικλήτου, δεν εκτείνεται σε στάδιο μεταγενέστερο της
επιδόσεως της οριστικής απόφασης (άρθρο 143 § 1 Κ.Πολ.Δ.).
Εν προκειμένω η αιτούσα αλλοδαπή εταιρία ζητεί να κηρυχθεί εκτελεστή
στην Ελλάδα απόφαση δικαστηρίου της Ολλανδίας. Δεν έχει προβεί όμως
στον απαραίτητο, σύμφωνα με τα παραπάνω, διορισμό αντικλήτου. Πρέπει
επομένως, σύμφωνα με τη μείζονα πρόταση της παρούσας, να απορριφθεί
η αίτηση ως απαράδεκτη.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την αίτηση.
Η αιτούσα με την αίτηση της, επικαλούμενη επείγουσα περίπτωση και για
ν’ αποτραπεί ο επικείμενος κίνδυνος, ζητεί να διαταχθεί, σαν ασφαλιστικό
μέτρο, η εγγραφή προσημειώσεως υποθήκης επί του ακινήτου του καθ’
ου που περιγράφεται στην αίτηση, προς εξασφάλιση της απαιτήσεώς
της, που επίσης αναφέρεται στην αίτηση από 60.000.000 δρχ, που
έχει εναντίον του και προέρχεται από την εγγύηση πληρωμής ποσού
424.319,68 γερμανικών μάρκων, που όφειλε Η ΝΑΣ ΕΠΕ στην αιτούσα,
βάσει της μεταξύ αυτών και του καθ’ ου, συμβάσεως που υπεγράφει την
5.2.1990 και για την πληρωμή του οποίου άσκησε ήδη η αιτούσα την από
11.11.1997 αγωγή της ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων.
Η αίτηση είναι νόμιμη, στηριζόμενη στ’ άρθρα 847, 1274 ΑΚ και 706
επ. ΚΠολΔ και πρέπει να ερευνηθεί για να κριθεί αν και από ουσιαστική
άποψη είναι βάσιμη, κατά τις διατάξεις των ασφαλιστικών μέτρων των
άρθρων 682 επ. ΚΠολΔ. ασφαλιστικών μέτρων των άρθρων 682 επ.
ΚΠολΔ, από το δικαστήριο αυτό, το οποίο έχει δικαιοδοσία και αρμοδιότητα
προς τούτο(άρθρ. 683 παρ. 3 ΚΠολΔ και αρθρ. 24 της συμβάσεως των
Βρυξελλών, που κυρώθηκε με το ν. 1814/1988).
Από τις καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων που εξετάσθηκαν νόμιμα
στο ακροατήριο, τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν, αυτά
που ανέπτυξαν προφορικά και με τα σημειώματα τους και γενικά από
τη συζήτηση της υποθέσεως, πιθανολογήθηκε το βάσιμο της απαίτησης
της αιτούσας καθώς και ο εκ της αναβολής κίνδυνος. Ειδικότερα
πιθανολογήθηκε ότι μεταξύ των διαδίκων, καθώς και με τους Αστέριο
Σερδάρη και Βίλχελμ Σάλλερ, είχε συναφθεί, την 5.2.1990, στο Σβέμπις
Γκμύντ (Schwabisch Gmund) της Γερμανίας, σύμβαση εγγυήσεως
εκπληρώσεως των υποχρεώσεων της ΕΠΕ ΝΑΣ, προς την αιτούσα,
της οποίας οι συμβαλλόμενοι-εγγυητές ήταν εταίροι και διαχειριστές.
Οι υποχρεώσεις συνίσταντο στην καταβολή του τιμήματος πωλήσεως
ενδυμάτων της αιτούσας προς την ΝΑΣ ΕΠΕ. Οι υποχρεώσεις της ΝΑΣ ΕΠΕ
προς την αιτούσα, ανήρχοντο, την 18.5.1995, στο ποσό των 424.319,68
γερμανικών μάρκων, και με βάση την τότε ισοτιμία της δραχμής στο
ποσό των 67.678.989 δρχ, ποσό το οποίο, κατά την ημερομηνία αυτή,
διακανονίσθηκε να καταβάλλεται σε μηνιαίες δόσεις των 10.000 δρχ.
γερμανικών μάρκων, όμως η τελευταία δόση που πληρώθηκε ήταν την
25.1.1996 και απέμεινε υπόλοιπο μετά των τόκων ποσού 413.807,70
γερμανικών μάρκων, ήτοι με βάση την ισοτιμία της δραχμής κατά τον
χρόνο ασκήσεως της σχετικής αγωγής 66.002.328 δρχ, ποσό, για το
οποίο, όπως προαναφέρθηκε, άσκησε η αιτούσα αγωγή, ενώπιον του
Γερμανικού Δικαστηρίου του Σβέμπισ Γμούντ, κατά της πρωτοφειλέτιδος
και των εγγυητών. Επίσης πιθανολογήθηκε ότι ο καθ’ ου είναι κύριος του
ακινήτου που αναφέρεται στην αίτηση, που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη,
καθώς και ότι πρόκειται να το εκποιήσει και έτσι κινδυνεύει να ματαιωθεί η
ικανοποίηση της απαιτήσεως της αιτούσας.
Συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση, ως ουσιαστικά βάσιμη και
να διαταχθεί, εις βάρος του καθ’ ου, το ζητούμενο ασφαλιστικό μέτρο.
Δικαστικά έξοδα δεν επιδικάζονται (αρθρ. 178 παρ. 3 Κώδικα περί
δικηγόρων).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΣ αντιμωλία των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ την αίτηση