Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και
την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, που
υπογράφηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1968 μεταξύ των έξι αρχικών
μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, όπως αυτή τροποποιήθηκε με τη
Σύμβαση που υπογράφηκε στο Λουξεμβούργο στις 9 Οκτωβρίου 1978
ύστερα από την προσχώρηση της Δανίας, Ιρλανδίας και του Ηνωμένου
Βασιλείου και με τη Σύμβαση που υπογράφηκε, επίσης, στο Λουξεμβούργο
στις 25 Οκτωβρίου 1982 ύστερα από την προσχώρηση της Ελλάδας,
και η οποία (Σύμβαση) άρχισε να ισχύσει στην Ελλάδα από 1 Απριλίου
1989, κυρωθείσα με το ν.1814/1988, οι σχέσεις μεταξύ των κρατών
μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας διέπονται από την Σύμβαση αυτή.
Το πεδίο εφαρμογής της καθορίζεται από το πρώτο άρθρο της, από το
περιεχόμενο του οποίου προκύπτει ότι η Σύμβαση εφαρμόζεται στις
αστικές και εμπορικές υποθέσεις, δηλαδή στις υποθέσεις αστικού και
εμπορικού δικαίου και μάλιστα αποκλειστικά, και ανεξάρτητα από το
είδος του δικαστηρίου που εκδικάζει την υπόθεση ή έχει εκδώσει την
υπό αναγνώριση ή εκτέλεση απόφαση, δεν εφαρμόζεται δε σε υποθέσεις
δημοσίου δικαίου, ιδίως φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές. Επίσης,
ρητά εξαιρούνται από την εφαρμογή της ορισμένες υποθέσεις (προσωπικής
κατάστασης και ικανότητας των φυσικών προσώπων, περιουσιακών
σχέσεων των συζύγων, κληρονομικών σχέσεων, πτωχεύσεων κλπ.,
κοινωνικών ασφαλίσεων, διαιτησιών) (βλ. Κεραμέα –Κρεμλή –Ταγαρά: Η
Σύμβαση Βρυξελλών σελ 12, Ε. Κρουσταλάκη, Εισήγηση, ΕλΔνη 34, σελ.
469 επ). Το άρθρο 26 της Σύμβασης των Βρυξελλών αντιμετωπίζει το θέμα
της αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων μέσα στον κοινοτικό χώρο,
λέγοντας δε δικαστική απόφαση νοείται, κατά το άρθρο 25 της Σύμβασης,
κάθε απόφαση εκδιδόμενη από δικαστήριο συμβαλλόμενου Κράτους,
οποιαδήποτε και αν είναι η ονομασία της, όπως απόφαση, διαταγή, διαταγή
εκτελέσεως, καθώς και ο καθορισμός της δικαστικής δαπάνης από το
Γραμματέα (βλ. Ε. Κρουσταλάκη ό.π. παρ.4).
Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 31 της Σύμβασης, απόφαση που
εκδόθηκε και είναι εκτελεστή σε συμβαλλόμενο κράτος, εκτελείται σε
άλλο συμβαλλόμενο κράτος, αφού περιβληθεί τον εκτελεστήριο τύπο, με
αίτηση κάθε ενδιαφερόμενου, κατά τη διαδικασία των άρθρων 31 επ. και
46 επ. της Σύμβασης, δηλαδή κατά τη διαδικασία της εκτέλεσης απόφασης
(άρθρο 26 παρ. 2).
Εξάλλου, κατά το άρθρο 33 της Σύμβασης, ο αιτών οφείλει να προβεί σε
εκλογή κατοικίας στην περιφέρεια του Δικαστηρίου στο οποίο απευθύνεται,
αν δε, το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης δεν προβλέπει την εκλογή
κατοικίας, ο αιτών διορίζει αντίκλητο που μπορεί να είναι ο υπογράφων
την αίτηση πληρεξούσιος δικηγόρος (άρθρο 143 ΚΠολΔ, Κεραμέας –
Κρεμλής – Ταγαράς, ό.π., σελ. 245).
Σύμφωνα με τα παραπάνω δηλαδή, απόφαση που εκδόθηκε και είναι
εκτελεστή σε οποιοδήποτε συμβαλλόμενο κράτος της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας εκτελείται στα άλλα συμβαλλόμενα κράτη της Κοινότητας,
αφού περιβληθεί εκεί τον εκτελεστήριο τύπο, ήτοι μοναδική θετική
προϋπόθεση που τίθεται από τη διάταξη του άρθρου 31 της Σύμβασης είναι
η εκτελεστότητα της απόφασης (δεν απαιτείται δεδικασμένου).
Περαιτέρω, η σχετική αίτηση (κάθε ενδιαφερόμενου) μπορεί να απορριφθεί
μόνο αν συντρέχει κάποιος από τους λόγους που μνημονεύονται στα
άρθρα 27 και 28 (άρθρο 34 παρ. 2) (αντίθεση στη δημόσια τάξη,
παραβίαση του δικαιώματος άμυνας του ερημοδικασθέντος, ύπαρξη στο
κράτος εκτελέσεως απόφασης ασυμβίβαστης προς την υπό εκτέλεση κλπ.).
Κατά τα λοιπά δεν ερευνάται η διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων του
κράτους έκδοσης της απόφασης και οι σχετικοί με τη διεθνή δικαιοδοσία
κανόνες δεν αφορούν τη δημόσια τάξη (άρθρ. 34 παρ. 2, 28 παρ. 3 της
Σύμβασης), και αποκλείεται η επί της ουσίας αναθεώρηση της αλλοδαπής
απόφασης (άρθρ. 34 παρ. 3 της Σύμβασης.)
Τέλος, η αίτηση για την περιγραφή του τύπου της εκτελέσεως υποβάλλεται
στο Μονομελές Πρωτοδικείο της κατοικίας του προσώπου κατά του οποίου
ζητείται η εκτέλεση, άλλως του τόπου της εκτελέσεως (άρθρο 32 της
Σύμβασης), σ’ αυτήν (αίτηση) πρέπει να επισυνάπτονται αντίγραφο
της απόφασης, αν πρόκειται για ερήμην απόφαση, το πρωτότυπο ή
κυρωμένο αντίγραφο εγγράφου που να αποδεικνύει την επίδοση στον
ερημοδικασθέντα του εισαγωγικού δικογράφου ή άλλου ισοδύναμου
εγγράφου, κάθε έγγραφο αποδεικτικό της εκτελεστότητας και της επίδοσης
της απόφασης (άρθρο 33 παρ. 3, 46, 47 της Σύμβασης). Το δικαστήριο
στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση αποφασίζει αμελλητί, χωρίς να καλείται ο
καθ’ ου η εκτέλεση, ούτε να μπορεί να υποβάλει παρατηρήσεις (άρθρο 34
παρ. 1) και η διαδικασία καθορίζεται από το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης
(άρθρο 33 παρ. 1), ήτοι στην Ελλάδα εφαρμόζεται η διαδικασία της
εκουσίας δικαιοδοσίας (άρθρ. 905 παρ. 1 εδ. β΄, 740-781 ΚΠολΔ) (Ε.
Κρουσταλάκη ό.π. παρ. 5).
Στην προκειμένη περίπτωση η αιτούσα ανώνυμη Τραπεζική εταιρία με
την κρινόμενη αίτησή της ζητεί να περιβληθεί τον ελληνικό εκτελεστήριο
τύπο η υπ’ αριθμ. 7013409/1993 απόφαση του Πρωτοδικείου Μονάχου
Γερμανίας, η οποία είναι εκτελεστή στον τόπο έκδοσή της και με την
οποία έγινε δεκτή σχετική αγωγή της KMS L. GMBH, της οποίας αυτή
(αιτούσα) κατέστη ειδικός διάδοχος κατά του Σοφοκλή Μάρκου, κατοίκου
ήδη Θεσσαλονίκης και υποχρεώθηκε αυτός να της καταβάλει συνολικά
16.402,79 γερμανικά μάρκα, με το νόμιμο τόκο από 15-6-1993.
Η αίτηση αυτή αρμόδια εισάγεται για συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου
αυτού, στην περιφέρεια του οποίου βρίσκεται η κατοικία του καθ’ ου η
εκτέλεση, κατά την παρούσα διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρ.
32, 33 της Σύμβασης των Βρυξελλών, 905 παρ. 1 740-781 ΚΠολΔ).
Περαιτέρω, είναι νόμιμη, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην προηγηθείσα
νομική σκέψη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 1, 25 και
32 έως 48 της Συμβάσεως των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και
την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, η οποία
κυρώθηκε κατά τα άνω και ισχύει από 1ης Απριλίου 1989, και της οποίας οι
διατάξεις υπερισχύουν του Ελληνικού Δικαίου.
Ακόμη, σύμφωνα με τις επιταγές και ρυθμίσεις της προμνημονευόμενης
σύμβασης η αιτούσα αλλοδαπή εταιρία διόρισε αντίκλητο στην περιφέρεια
του παρόντος Δικαστηρίου τον υπογράφοντα την αίτηση πληρεξούσιο
δικηγόρο, Γεώργιο Διαμαντόπουλο, κάτοικο Θεσ/νίκης. Επομένως, πρέπει
να ερευνηθεί παραπέρα ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα, χωρίς
να καθίσταται απαραίτητη η κλήτευση του καθ’ ου, σύμφωνα με όσα
αναφέροντα παραπάνω (άρθρο 34 παρ. 1 της Σύμβασης).
Από τα έγγραφα που η αιτούσα προσκομίζει νόμιμα αποδεικνύονται τα
ακόλουθα: Με την υπ’ αριθμ. 7013409/93 απόφαση του Πρωτοδικείου
Μονάχου Ι, υποχρεώθηκε ο Σοφοκλής Μάρκου, κάτοικος Μονάχου
και ήδη Θεσσαλονίκης, να καταβάλει στην εταιρία KMS L. GMBH,
το ποσό των 16.402,79 γερμανικών μάρκων ως αποζημίωση λόγω
έκτακτης καταγγελίας χρηματοδοτικής μίσθωσης, με το νόμιμο τόκο από
15-6-1993. Η απόφαση αυτή είναι εκτελεστή σύμφωνα με το δίκαιο του
τόπου έκδοσης και ειδικότερα είναι τελεσίδικη από 18 Μαρτίου 1994. Η
απόφαση αυτή εκδόθηκε αντιμωλία του εναγομένου Μάρκου Σοφοκλή,
ο οποίος και εμφανίστηκε στη δίκη και πρόβαλλε όλους τους σχετικούς
ισχυρισμούς του, κληθείς νόμιμα προς τούτο (βλ. από 21-7-97 βεβαίωση
του Πρωτοδικείου Μονάχου Ι).
Περαιτέρω, μετά την έκδοση της παραπάνω απόφασης και συγκεκριμένα
στις 14-11-1996 η ανωτέρω βεβαιωμένη με δικαστική απόφαση
απαίτηση της εταιρίας KMS L. GMBH, εκχωρήθηκε νόμιμα στην αιτούσα
εταιρία δυνάμει καταρτισθείσης μεταξύ τους σύμβασης εκχώρησης
με συμβολαιογραφικό έγγραφο (βλ. από 14-11-1996 και με αριθμό
2143/1996 έγγραφο συμβολαιογραφείου RAVENSBURG II) και κατόπιν
αυτού δόθηκε στην νυν αιτούσα εταιρία το από 13-12-1996 εκτελεστό
απόγραφο, αφού κατά τα άνω υποκαταστάθηκε στα δικαιώματα της
ενάγουσας. Επίσης, η εν λόγω απόφαση επιδόθηκε νόμιμα στον εναγόμενο
στις 10-1-1994 (βλ. από 21-7-97 βεβαίωση του Πρωτοδικείου Μονάχου
Ι). Η έκδοση της παραπάνω απόφασης έγινε σύμφωνα με τις διατάξεις
που ισχύουν και για τους υπηκόους του κράτους στο οποίο ανήκει το
Δικαστήριο που την εξέδωσε.
Τέλος, η απόφαση αυτή του αλλοδαπού δικαστηρίου δεν είναι αντίθετη
στην ημεδαπή δημόσια τάξη και δεν έχει εκδοθεί απόφαση Ελληνικού
δικαστηρίου επί ιδίας υποθέσεως μεταξύ των ιδίων διαδίκων (βλ. 35487/97
πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης).
Συνακόλουθα, συντρέχουν όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις που περιέχονται
στη μείζονα σκέψη και που προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων
31, 27 και 28 της Σύμβασης Βρυξελλών για την κήρυξη εκτλεστής στην
Ελλάδα της πιο πάνω αλλοδαπής απόφασης και πρέπει να γίνει δεκτή η
αίτηση ως βάσιμη και από ουσιαστική άποψη.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΕΧΕΤΑΙ την αίτηση.
ΚΗΡΥΣΣΕΙ εκτελεστή στην Ελλάδα την υπ’ αριθμ. 7013409/1993 απόφαση
του Πρωτοδικείου Μονάχου Ι με την οποία υποχρεώνεται ο Μάρκου
Σοφοκλής, κάτοικος ήδη Θεσσαλονίκης, να καταβάλλει στην εταιρία KMS
LEASING GMBH, 16.402,79 γερμανικά μάρκα, με το νόμιμο τόκο από
15-6-1993.