Επειδή, η κρινομένη έφεση κατά της υπ’ αριθμό 2144/1998 οριστικής
αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία
απορρίφθηκε ανακοπή της ήδη εκκαλούσας κατά της ήδη εφεσίβλητης, για
την ακύρωση πίνακα κατατάξεως δανειστών, νομίμως και εμπροθέσμως
ασκήθηκε (άρθρα 511, 513§1 περ. β΄, 516, 517 εδ.α΄ και 518§1 ΚΠολΔ-
ΠΔ 503/85) και αρμοδίως φέρεται ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (άρ.
19 ΚΠολΔ). Συνεπώς αυτή είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως
προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγω της (άρ. 533§1 ΚΠολΔ).
Επειδή, με την από 21-5-1997 ανακοπή, την οποία άσκησε ενώπιον του
Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η ανακόπτουσα ζητά να διορθωθεί
αλλιώς να μεταρρυθμιστεί ο υπ’ αριθμό 33124/97 πίνακας κατατάξεως
δανειστών του συμβολαιογράφου Πειραιά Ανδρέα Χρονόπουλου,
προκειμένου να αποβληθεί η καθ’ ής και να καταταγεί η ιδία, για λόγους
αναγομένους σε μη νόμιμη κατάταξη. Την ανακοπή απέρριψε ως μη
νόμιμη το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την υπ’ αριθμό 2144/1998
οριστική απόφασή του. Κατ’ αυτής παραπονείται η ανακόπτουσα και
ήδη εκκαλούσα, με την κρινομένη έφεσή της, με την οποία ζητεί να
εξαφανισθεί αυτή και ακολούθως να γίνει δεκτή η ανακοπή της για τους
λόγους ότι εσφαλμένως ερμήνευσε και εφήρμοσε το Νόμο και απέρριψε
τους λόγους της ανακοπής της ενώ έπρεπε να δεχθεί αυτούς. Οι λόγοι
αυτοί της εφέσεως, οι οποίοι αποτέλεσαν λόγους της ανακοπής, είναι
παραδεκτοί και πρέπει να ερευνηθούν και ως προς τη βασιμότητά τους.
Επειδή, κατά το άρθρο 39 της Συμβάσεως των Βρυξελλών της 27ης
Σεπτεμβρίου 1968, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων
σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, η οποία κυρώθηκε με το Ν.
1814/1988 και τροποποιήθηκε με τη Σύμβαση του Σαν Σεμπαστιάν
που κυρώθηκε με το Ν. 2004/1992 και ισχύει στην Ελλάδα από 1ης
Ιουλίου 1992, καθώς και από το Πρωτόκολλο για την ερμηνεία της από
το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, παρέχεται η δυνατότητα
στον αιτούντα τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά της περιουσίας του
καθ’ ού η εκτέλεση από το χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως, με την
οποία κηρύσσεται η εκτελεστότητα, κατά τη διάρκεια της προθεσμίας της
προσφυγής του άρθρου 36 της Συμβάσεως και αν έχει ασκηθεί προσφυγή
εωσότου εκδοθεί απόφαση επ’ αυτής. Η απόφαση που κηρύσσει την
εκτελεστότητα εμπεριέχει και τη δυνατότητα λήψεως των ασφαλιστικών
αυτών μέτρων. Δεν απαιτείται ειδική άδεια για τη λήψη αυτών, ούτε
μεταγενέστερη απόφαση εθνικού δικαστηρίου για την επικύρωσή τους
και αν ακόμη αυτό προβλέπεται από το δίκαιο του κράτους στο οποίο
γίνεται η εκτέλεση. Επομένως, για την εγγραφή προσημειώσεως υποθήκης
στην Ελλάδα, αρκεί η απόφαση που κηρύσσει εκτελεστή την αλλοδαπή
απόφαση, η οποία περιέχει συγχρόνως και εξουσιοδότηση για τη λήψη
ασφαλιστικών μέτρων και δεν απαιτείται η έκδοση αποφάσεως για το
ασφαλιστικό αυτό μέτρο, δηλαδή στην περίπτωση αυτή παραμερίζεται
η εφαρμογή των άρθρων 683, 684, 691§1 ΚΠολΔ και δεν απαιτείται να
συντρέχει επείγουσα περίπτωση ή να επίκειται κίνδυνος (Δ.Ευρ.Δ 3-10-85,
119/84, Συλλ.Νομ. 1985, 1347, Γεσίου-Φαλτσή: ΕΕΕυρ. 1980, 267,
Κεραμέα – Κρεμαλή –Ταγαρά, Η Σύμβαση των Βρυξελλών, σελ. 263).
Εξάλλου, οι σχετικές με την τροπή της προσημειώσεως σε υποθήκη
διατάξεις των άρθρων 1277 συνδ. με 1323 ΑΚ, πρέπει να ερμηνευθούν
και εφαρμοσθούν κατά τρόπο εξυπηρετούντα το σκοπό για τον οποίο
θεσπίσθηκαν αλλά και μη εμποδίζοντα την εφαρμογή των διατάξεων του
άρθρου 39 της Συμβάσεως των Βρυξελλών. Έτσι, όταν η προσημείωση
έχει εγγραφεί δυνάμει αποφάσεως ελληνικού δικαστηρίου, με την οποία
κηρύχθηκε εκτελεστή απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου, κατά το άρθρο
39 της Συμβάσεως αυτής, αυτή θα τραπεί σε υποθήκη αφού τελεσιδικήσει
η απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου, δηλαδή αφού η αλλοδαπή απόφαση
κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα με τελεσίδικη απόφαση ελληνικού
δικαστηρίου. Επιχείρημα υπέρ της απόψεως αυτής παρέχεται από το άρθρο
1263 ΑΚ, το οποίο προβλέπει ότι τίτλο για την απόκτηση υποθήκης παρέχει
και η απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου, η οποία κηρύχθηκε εκτελεστή
στην Ελλάδα. Η εκτελεστότητα αυτή θα πρέπει να έχει διαγνωσθεί
τελεσιδίκως (Βλ. Γεωργιάδη–Σταθόπουλου, Αστ.Κώδ., τ. 6ος, σελ. 455)
για να παρέξει τίτλο για την εγγραφή υποθήκης. Για την εγγραφή της
προσημειώσεως υποθήκης, κατά το άρθρο 39 της Συμβάσεως, αρκεί να
υποβάλει ο αιτών αυτή αίτηση στον αρμόδιο Υποθηκοφύλακα, στην οποία
να επισυνάπτει επικυρωμένο αντίγραφο της αποφάσεως που κηρύσσει
εκτελεστό τον αλλοδαπό τίτλο, χωρίς να απαιτείται προηγουμένη επίδοση
αυτής στον καθ’ ού (Πρβλ. άρ.724 ΚΠολΔ και Β.Βαθρακοκοίλης ΚΠολΔ,
τ.Δ΄, σελ. 261, 262). Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων
των άρθρων 1277, 1279 ΑΚ και 1007 ΚΠολΔ, σαφώς προκύπτει ότι
η προσημείωση παρέχει δικαίωμα προς απόκτηση υποθήκης, μετά
δε την τελεσίδικη επιδίκαση της ασφαλιζομένης απαιτήσεως και τη
νομότυπη τροπή της προσημειώσεως σε υποθήκη, η τελευταία θεωρείται
εγγεγραμμένη από την ημέρα της εγγραφής της προσημειώσεως και από
τότε επάγεται τις έννομες συνέπειές της.
Επομένως, εάν πριν από την τροπή της προσημειώσεως σε υποθήκη
εχώρησε αναγκαστικός πλειστηριασμός του ακινήτου, η απαίτηση, υπέρ
της οποίας είχε εγγραφεί η προσημείωση, κατατάσσεται τυχαίως, δηλαδή
υπό την αίρεση της τελεσίδικης επιδικάσεώς της, κατά τη σειρά της
εγγραφής της προσημειώσεως.
Επομένως, μετά την καταβολή του εκπλειστηριάσματος, η κατάταξη
της ασφαλιζομένης με την προσημείωση υποθήκης απαιτήσεως θα γίνει
τυχαίως, υπό την αίρεση της τελεσίδικης επιδικάσεως (ΑΠ 57/89, ΕλλΔνη
31, 1268, ΕΑ 9853/78, ΝοΒ 28, 787). Στην προκειμένη περίπτωση η
καθ’ ής η ανακοπή και ήδη εφεσίβλητη είχε ασφαλίσει με προσημείωση
υποθήκης μέρος της απαιτήσεώς της, 64.361.991 δρ. έναντι της συνολικής
των 70.394.558 δρ., δυνάμει της υπ’ αριθμό 4.660/1995 αποφάσεως του
Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, διαδικασίας εκουσίας δικαιοδοσίας,
με την οποία κηρύχθηκε εκτελεστή η υπό τα στοιχεία 1994 Folio No.1777
απόφαση του Πρωτοδικείου του Λονδίνου, Τμήμα Βασιλίσσης, Ναυτικό
Δικαστήριο (High Court Queen’s Bench Division Admiralty Court), η οποία
εκδόθηκε επί αγωγής της, ενώπιον του ως άνω αγγλικού δικαστηρίου,
κατά των οφειλετών της Θεοφάνη και Αικατερίνης Σιδηροπούλου. Βάσει
της αποφάσεως αυτής η ήδη εφεσίβλητη ενέγραψε, στις 8-11-1995,
προσημείωση υποθήκης επί του διαμερίσματος της οφειλέτιδας –καθ’
ής η εκτέλεση, το οποίο και εκπλειστηριάσθηκε. Κατά της αποφάσεως
αυτής οι οφειλέτες της καθής άσκησαν έφεση επί της οποίας εκδόθηκε,
ερήμην αυτών, η υπ’ αριθμό 5812/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η
οποία απέρριψε την έφεση. Στη συνέχεια η καθ’ ής η εκτέλεση Αικατερίνη
Σιδηροπούλου άσκησε την από 10-1-1997 ανακοπή ερημοδικίας, η οποία
συζητήθηκε ερήμην αυτής και απορρίφθηκε με την υπ’ αριθμό 8.338/1997
απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Η απόφαση αυτή επιδόθηκε στην καθ’ ής
η εκτέλεση στις 27-11-1997 και κατέστη τελεσίδικη, αφού δεν ασκήθηκε
κατ’ αυτής ένδικο μέσο. Η τελεσίδικη επιδίκαση της ασφαλιζομένης με
την προσημείωση υποθήκης απαιτήσεως επήλθε μετά την καταβολή του
εκπλειστηριάσματος εκ μέρους της υπερθεματίστριας (9-4-1997) αλλά και
την σύνταξη του πίνακα κατατάξεως (5-5-1997). Επομένως η αίρεση της
τελεσίδικης επιδικάσεως της ασφαλισμένης απαιτήσεως πληρώθηκε και
η προσημείωση θεωρείται ότι τράπηκε σε υποθήκη, χωρίς να είναι πλέον
απαραίτητη και η πραγματική τροπή αυτής, αφού αυτό είναι αδύνατο.
Ο οικείος λόγος της ανακοπής, περί μη τροπής της προσημειώσεως σε
υποθήκη, είναι απορριπτέος, ως μη νόμιμος. Επίσης και ο λόγος περί
τυχαίας κατατάξεως υπό την αίρεση της τελεσιδικίας της απαιτήσεως είναι
απορριπτέος, ως καταστάς άνευ αντικειμένου, αφού έλαβε ήδη χώραν
τελεσίδικη επιδίκαση της απαιτήσεως. Συνεπώς ο δεύτερος λόγος της
εφέσεως, αναγόμενος στα θέματα αυτά και υποστηρίζων τα αντίθετα,
πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επειδή, κατά το άρθρο 979§1 και 2 ΚΠολΔ, σε άσκηση ανακοπής κατά
του πίνακα κατατάξεως νομιμοποιούνται μόνον ο επισπεύδων και ο καθ’
ού η εκτέλεση οφειλέτης, καθώς και οι αναγγελθέντες δανειστές, εφόσον
όμως έχουν έννομο συμφέρον. Οποιοσδήποτε από τους προαναφερθέντες
μπορεί να προσβάλει τον πίνακα κατατάξεως και να απευθύνει την
ανακοπή του εναντίον εκείνων κατά των οποίων επιδιώκει την αποβολή
και την κατάταξή του. Η ανακοπή δεν έχει μόνον αμυντικό χαρακτήρα
εναντίον της κατατάξεως ορισμένου δανειστή αλλά είναι και επιθετική
πράξη κατά τη δικονομική φύση αυτής, αφού ο ανακόπτων επιδιώκει όχι
μόνον την αποβολή του καθ’ ού η ανακοπή, αλλά και την κατάταξη του
ιδίου στη θέση του τελευταίου. Αίτημα της ανακοπής δεν είναι μόνον
η ακύρωση αλλά και η κατάταξη του ανακόπτοντος στη θέση του καθ’
αυτού αυτή, γι’ αυτό το έννομο συμφέρον του ανακόπτοντος προς
άσκηση ανακοπής δεν περιορίζεται μόνο στην κατάταξη του καθ’ ού αλλά
συνδέεται και με τη δυνατότητα κατατάξεως του ανακόπτοντος. Επομένως,
αν, παρά την ακύρωση της κατατάξεως και την αποβολή του καθ’ ού η
ανακοπή, κριθεί ότι ο ανακόπτων δεν δικαιούται να καταταγεί, η ανακοπή
είναι απορριπτέα λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος για την άσκησή
της (Βλ. Εφ.Πειρ. 1873/88, ΕλλΔνη 31, 1484, ΕφΠειρ. 103/1994 ΕλλΔνη
35, 1385, Ι. Μπρίνια, Αναγκ.Εκτέλ., έκδ. 2η, 1432 α΄, σελ. 1171 και σημ.
34 περ.γ και η, σελ. 1172 και 1175). Κατά ταύτα ο πρώτος λόγος της
ανακοπής, κατά τον οποίο, κακώς προαφαιρέθηκε, από τον συντάξαντα
τον προσβαλλόμενο πίνακα κατατάξεως, το ποσό του 1.010.000 δρ. για
έξοδα εκτελέσεως της επισπεύδουσας αυτή, αφού αυτά αναφέρονται
αορίστως στον πίνακα, αλλοιώς διότι τα έξοδα αυτά ανέρχονται στο ποσό
των 30.500 δρ. μόνον, ορθώς απορρίφθηκε από την εκκαλουμένη, λόγω
ελλείψεως εννόμου συμφέροντος της ανακόπτουσας, διότι αυτή δεν
δικαιούται να καταταγεί έστω και αν ακυρωθεί η κατάταξη της καθ’ ής και
αποβληθεί αυτή, αφού, όπως προαναφέρθηκε, έχει απαίτηση πολλαπλασία
εκείνης για την οποία κατατάχθηκε, η οποία είναι ασφαλισμένη με
προσημείωση, τραπείσα σε υποθήκη, κατά τα προεκτεθέντα. Επομένως
ο πρώτος λόγος της εφέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα,
πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικώς αβάσιμος. Ακολούθως πρέπει
να απορριφθεί και η έφεση κατ’ ουσίαν. Η εκκαλούσα, ως ηττημένη
διάδικος, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη της εφεσίβλητης
του δευτέρου βαθμού δικαιοδοσίας (άρθρα 183, 176, 189§1 και 191§2
ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ’ αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει την έφεση.