Η κρινόμενη έφεση της πρωτοδίκως εναγομένης κατά της υπ’ αριθ.
2594/2001 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς,
που εκδόθηκε επί αγωγής της ήδη εφεσίβλητης κατά την τακτική
διαδικασία, έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως. Πρέπει επομένως να
γίνει τυπικώς δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και
το βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 533 παρ. 1 του ΚΠολΔ), κατά την αυτή
ανωτέρω διαδικασία.
Με την από 30 Ιουνίου 1999 (αριθ. εκθ. καταθ. 6978/1999) αγωγή της
ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η ήδη εφεσίβλητη
εξέθεσε ότι με δύο διαδοχικές συμβάσεις πωλήσεως η εναγόμενη αλλοδαπή
εταιρεία, με έδρα την Μπρέντα της Ολλανδίας, ανέλαβε την υποχρέωση να
της μεταβιβάσει κατά κυριότητα τις παραγγελθείσες σ’ αυτήν ποσότητες
πολυπροπυλαινίου, για την παραγωγή σχοινιών, να τις παραδώσει σ’ αυτήν
στο χώρο του εργοστασίου της στη Θήβα της Βοιωτίας, κατά το χρόνο που
είχε συμφωνηθεί έναντι του συμφωνηθέντος τιμήματος. Ότι η εναγομένη,
από υπαιτιότητά της, δεν της παρέδωσε εμπρόθεσμα, ήτοι μέχρι το
τέλος του μηνός Απριλίου 1999, το πωληθέν εμπόρευμα, δηλώνοντας
ακολούθως ότι δεν θα της παρέδιδε αυτό, οριστικά. Συνεπεία αυτού η
ενάγουσα αναγκάσθηκε να προμηθευτεί ακριβότερα τις μη παραδοθείσες
ποσότητες πολυπροπυλαίνιου, από άλλον, καταβάλλοντας σ’ αυτόν
μεγαλύτερο χρηματικό ποσόν ως τίμημα και συγκεκριμένα 200 γερμανικά
μάρκα περισσότερα ανά τόνο, με αποτέλεσμα να υποστεί θετική ζημία, η
οποία ανήλθε στο συνολικό ποσό των (148,5 τόνοι επί 200 γερμ. Μάρκα)
= 29.200 γερμανικά μάρκα. Βάσει του ανωτέρω ιστορικού η ενάγουσα
ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγομένη να της καταβάλει ως αποζημίωση
χρηματικό ποσό ίσο προς την σε δραχμές αποτίμηση της ως άνω ζημίας της
κατά το χρόνο της πληρωμής, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής
μέχρι την εξόφληση.
Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η εκκαλούμενη απόφαση, δυνάμει της
οποίας έγινε αυτή δεκτή ως και κατ’ ουσίαν βάσιμη και υποχρεώθηκε
η εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα το αιτηθέν δια της αγωγής
χρηματικό ποσό.
Κατά της ανωτέρω αποφάσεως παραπονείται η εκκαλούσα για τους λόγους
που αναφέρονται στο εφετήριο δικόγραφο και ανάγονται σε εσφαλμένη
ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και σε κακή εκτίμηση των αποδείξεων,
ζητεί δε, κατ’ εκτίμηση του εφετήριου δικογράφου, να εξαφανισθεί αυτή (η
εκκαλούμενη απόφαση) και στη συνέχεια να απορριφθεί η αγωγή.
Με το άρθρο 17 παρ. 1 εδ. 1 της Συμβάσεως των Βρυξελλών της
27-9-1968, για τη διεθνή δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές
και εμπορικές υποθέσεις (κυρωθείσα από την Ελλάδα με τον ν. 1814/1988
με έναρξη της ισχύος της από 1-4-1989), όπως τούτο τροποποιήθηκε από
τα άρθρα 11 της Συμβάσεως Προσχωρήσεως του 1978 και της Συμβάσεως
του Σαν Σεμπάστιαν του 1989 που κυρώθηκε με το Ν. 2004/1992, άρχισε
δε να ισχύει από 1-7-1992 «αν τα μέρη, από τα οποία ένα τουλάχιστο έχει
την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, συμφώνησαν ότι
ένα δικαστήριο ή τα δικαστήρια συμβαλλόμενου κράτους θα δικάζουν τις
διαφορές που έχουν προκύψει ή που θα προκύψουν από συγκεκριμένη
έννομη σχέση, το δικαστήριο αυτό ή τα δικαστήρια του κράτους αυτού
έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία. Θεμελιώδης προϋπόθεση για
έγκυρη παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας βάσει του άρθρου 17 είναι,
κατά τα άνω, η ύπαρξη συμφωνίας των μερών». Αυτό είναι αυτονόητο,
συναγόμενο από τη φύση του θεσμού της παρεκτάσεως και προκύπτει
ευθέως από το κείμενο του άρθρου. Συναφώς προς τα ανωτέρω από το
συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 3 παρ. 1, 31 παρ. 1, 42 και 44
του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η συμφωνία των μερών ότι αλλοδαπό δικαστήριο
θα έχει αποκλειστική δικαιοδοσία να δικάσει τις διαφορές που ανακύπτουν
από συγκεκριμένη έννομη σχέση είναι έγκυρη, εφόσον είναι έγγραφη
και το παρεκτεινόμενο δικαστήριο καθορίζεται κατά τρόπο σαφή (βλ.
Μητσόπουλος Πολ.Δικ. 1972 σελ. 153, ΑΠ 4/1992 ενδ 20, 193, ΑΠ
27/1991 Ελ. Δνη 32, 175).
Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 5 παρ. 1 της ανωτέρω Συμβάσεως
των Βρυξελλών «πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος
συμβαλλόμενου κράτους, μπορεί να εναχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο
κράτος, ως προς τις διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον του δικαστηρίου του
τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή». Κρίσιμος,
κατά την ανωτέρω διάταξη, θεωρείται μόνο ο τόπος εκπληρώσεως
της παροχής, όχι όμως και ο τύπος καταρτίσεως της συμβάσεως, που
διαλαμβάνεται επίσης στο άρθρο 33 παρ. 1 ΚΠολΔ. Τέλος, όπως και
κατά την κρατούσα γνώμη στο Ελληνικό δίκαιο, κρίσιμος είναι όχι μόνο
ο τόπος, όπου εκπληρώθηκε αλλά και όπου οφείλει να εκπληρωθεί η
παροχή είτε κατά τη βούληση των μερών είτε κατά το εφαρμοστέο στη
σύμβαση δίκαιο (βλ. Κ. Κεραμεύς, Γ. Κρεμλής, Χ. Ταγαράς, Η Σύμβαση
των Βρυξελλών, 1989, σελ. 60, 61). Εξάλλου με τη διάταξη του άρθρου
25 ΑΚ ορίζεται ότι «οι ενοχές από σύμβαση ρυθμίζονται από το δίκαιο, στο
οποίο έχουν υποβληθεί τα μέρη. Αν δεν υπάρχει τέτοιο, εφαρμόζεται το
δίκαιο που αρμόζει στη σύμβαση από το σύνολο των ειδικών συνθηκών.
Η εν λόγω διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται κάτω από το πνεύμα της
Συμβάσεως της Ρώμης του έτους 1980, που κυρώθηκε με το ν. 1792/1988
και αποτελεί από 1-4-1991 εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδος με ισχύ που
δίνει σ’ αυτό το άρθρ. 28 του Συντάγματος και με την οποία ρυθμίζεται
το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές. Με τη διάταξη του άρθρου
3 της Συμβάσεως αυτής τίθεται ο γενικός κανόνας, ότι στο σύνολο των
συμβατικών ενοχών εφαρμόζεται, κατ’ αρχήν, το δίκαιο που επέλεξαν
ελεύθερα τα συμβαλλόμενα μέρη.
Στην προκείμενη υπόθεση η εκκαλούσα – εναγομένη πρότεινε ενώπιον
του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου τις ενστάσεις ελλείψεως δικαιοδοσίας και
αρμοδιότητας των ελληνικών πολιτικών δικαστηρίων, ισχυριζόμενη ότι
τέτοια είναι αποκλειστικώς αυτά του Ρόττερνταμ των Κάτω Χωρών και
περαιτέρω της μη εφαρμογής του ελληνικού δικαίου, αλλά αυτού των
Κάτω Χωρών, λόγω υπάρξεως σχετικής συμφωνίας των διαδίκων. Για
την απόρριψη των ως άνω ενστάσεων από την εκκαλούμενη απόφαση,
παραπονείται η εκκαλούσα με σχετικούς, νόμιμους, κατά τα άνω, λόγους
εφέσεως, οι οποίοι πρέπει να ερευνηθούν ως προς την κατ’ ουσίαν
βασιμότητά τους.
Από την επανεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που προσκομίζονται και
ειδικότερα από τις καταθέσεις των μαρτύρων που νομότυπα εξετάστηκαν
ενόρκως στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και περιέχονται
στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά συνεδριάσεως αυτού, οι
οποίες εκτιμώνται ανάλογα με το λόγο γνώσεως και το βαθμό αξιοπιστίας
των εξετασθέντων μαρτύρων, από όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι
προσκομίζουν και επικαλούνται είτε προς πλήρη απόδειξη είτε προς
συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων και από την προσκομισθείσα από την
εφεσίβλητη – ενάγουσα με επίκληση αυτής, παραδεκτώς κατ’ άρθρο 529
παρ. 1 του ΚΠολΔ., το πρώτον ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου, υπ’ αριθ.
3780/20-11-2002 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Πειραιώς
που λήφθηκε νομοτύπως μετά από προηγούμενη εμπρόθεσμη κλήτευση
της εκκαλούσας, αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:
Στις αρχές του μηνός Φεβρουαρίου 1999, η ενάγουσα πρότεινε προφορικά
στην εναγόμενη ολλανδική εταιρία, μέσω της αντιπροσώπου της στην
Ελλάδα, ανώνυμης εταιρίας, με την επωνυμία «Ενωμένα Πετροχημικά
Αθήνας Α.Ε.», την αγορά ποσοτήτων πολυπροπυλαινίου, προκειμένου
να χρησιμοποιηθεί αυτό ως πρώτη ύλη για την κατασκευή συνθετικών
νημάτων και σχοινιών. Συγκεκριμένα αυτή ζήτησε να αγοράσει 99
μετρικούς τόνους πολυπροπυλαινίου, τύπου PPH-PLX-FI-B-002, που
έπρεπε να παραδοθούν άμεσα στο εργοστάσιο της ενάγουσας, στη Θήβα,
καθώς και 148,5 μετρικούς τόνους του ίδιου προϊόντος, που θα έπρεπε
να παραδοθούν, στον ίδιο τόπο, μέχρι το τέλος του Απριλίου 1999. Τις εν
λόγω δύο προτάσεις για τη σύναψη αντιστοίχων συμβάσεων αποδέχθηκε
η εναγόμενη, αποστέλλοντας στην ενάγουσα τα από 16.2.1999 δύο
μηνύματα (FAX-τηλεομοιοτυπίες). Έτσι, καταρτίσθηκαν δύο χωριστές
συμβάσεις πωλήσεως, με τους ίδιους ακριβώς όρους, στις οποίες
προβλέπονταν, εκτός άλλων, ότι το τίμημα των πωλουμένων ποσοτήτων
πολυπροπυλαινίου ανερχόταν στο ποσόν των 0,70 γερμανικών μάρκων
ανά κιλό, τόπος παραδόσεως αυτών το εργοστάσιο της ενάγουσας στη
Θήβα και ότι η πληρωμή του οφειλομένου τιμήματος θα γινόταν «τοις
μετρητοίς». Σε εκτέλεση της πρώτης από τις παραπάνω δύο συμβάσεις
η εναγόμενη παρέδωσε στις 11.3.1999 την ποσότητα των 99 μ.τ. και
η ενάγουσα πλήρωσε το τίμημα με μετρητά. Ακολούθως η εναγόμενη
δεν προέβη στην παράδοση της παραγγελθείσας ως άνω δεύτερης
ποσότητας των 148,5 μ.τ. μέχρι τη λήξη της συμφωνηθείσας προθεσμίας
στην ενάγουσα, διότι αφενός είχε ανατιμηθεί στο μεταξύ η τιμή του
πολυπροπυλαινίου, μειουμένου, έτσι, του κέρδους της εναγομένης
πωλήτριας και αφετέρου είχε αναφυεί στο μεταξύ πιστωτικό πρόβλημα
αυτής (της εναγομένης) ως προς την χρηματοδότησή της από ολλανδική
τράπεζα αναφορικά με τη συγκεκριμένη συναλλαγή. Τούτο, το τελευταίο,
όμως, αποτελούσε πρόβλημα της εναγομένης, που μπορούσε και έπρεπε
αυτή να είχε αντιμετωπίσει επιτυχώς, δίχως τούτο να επηρεάσει την
εξέλιξη της συναλλαγής και του ενοχικού δεσμού της με την ενάγουσα. Ας
λεχθεί εν προκειμένω, ότι η έλλειψη ρευστού (ενόψει του επικαλούμενου
χρηματοδοτικού προβλήματος) και η απρόοπτη μεταβολή συνθηκών πριν
από τη διαπλαστική δικαστική απόφαση κατ’ άρθρ. 388 ΑΚ δεν μπορούν
να στηρίξουν ισχυρισμό προς αποκλεισμό, κατ’ άρθρ. 342 του ΑΚ, της
υπαιτιότητας και εντεύθεν της υπερημερίας του εναγομένου- οφειλέτη,
καθόσον δεν αποκλείουν πταίσμα και επομένως την υπαιτιότητα αυτού (βλ.
Απ. Γεωργιάδη –Μιχ. Σταθοπούλου Αστ. Κώδ., Τόμ. ΙΙ, Γεν.Ενοχ., άρθρ.
342, σημ.3, σελ. 239 και εκεί παραπομπές στη νομολογία). Άλλωστε,
όπως προαναφέρθηκε, η εναγόμενη ρητά είχε αποδεχθεί ότι η πληρωμή
και εξόφληση του οφειλομένου τιμήματος από την ενάγουσα θα γινόταν
«τοις μετρητοίς έναντι φορτωτικής», μη δυνάμενη, έτσι, να αξιώσει
άλλο τρόπο πληρωμής, επαχθέστερο, από πλευράς διαδικασίας, αλλά και
οικονομικής επιβαρύνσεως για την ενάγουσα, η οποία, εν πάση περιπτώσει,
επειγόταν για την εμπρόθεσμη παραλαβή του εμπορεύματος, προκειμένου
να είναι, αυτή πλέον, συνεπής, χωρίς χρονικές αποκλίσεις, στην εκτέλεση
παραγγελιών προς τους πελάτες της στην Ελλάδα ή το εξωτερικό.
Λόγω της υπαίτιας καθυστερήσεως της παροχής της εναγομένης και
της απόλυτης αρνήσεώς της για την εκπλήρωση αυτής η ενάγουσα
αναγκάσθηκε στη συνέχεια να προμηθευτεί ίση ποσότητα και της αυτής
ποιότητας προς το μη παραδοθέν σ’ αυτήν από την εναγομένη εμπόρευμα
(πολυπροπυλαίνιο) από τη γαλλική εταιρία «APPRYL», καταβάλλοντας
σ’ αυτήν, κατά το μήνα Ιούνιο 1999 το συμφωνηθέν με αυτήν τίμημα,
που ανήλθε συνολικά στο ποσόν των 133.650 γερμανικών μάρκων,
υπερβαίνοντας έτσι, το τίμημα που είχε συμφωνήσει με την εναγόμενη
και που ανερχόταν στο ποσό των) 0,70 γερμ. Μάρκα Χ 1000 κιλά =
700 γερμανικά μάρκα ανά τόννο Χ 148,5 μ.τ.)= 103.950 γερμανικών
μάρκων, κατά 29.700 γερμανικά μάρκα. Ο ισχυρισμός της εναγομένης,
που περιέχει, κατ’ εκτίμηση των προτάσεών της, ένσταση, κατ’ άρθρ.
300 ΑΚ (βλ. Απ. Γεωργιάδης –Μ. Σταθόπουλος ό.π., άρθρ. 383-385,
σημ 14, σελ. 361) συνδρομής οικείου πταίσματος της ενάγουσας στην
επέλευση της επικαλούμενης ζημίας της, καθόσον η τελευταία ήταν δυνατό
μετά την ματαίωση της παραδόσεως σ’ αυτήν της δεύτερης δόσεως του
εμπορεύματος να βρει εμπόρευμα της ίδιας ποιότητας φθηνότερο από
αυτό που τελικά βρήκε, ώστε να αποφευχθεί ή να μειωθεί η ζημία της δεν
αποδείχθηκε. Πριν τη ματαίωση της παραδόσεως του εμπορεύματος δεν
μπορεί βεβαίως να γίνει λόγος για αναζήτηση άλλου προμηθευτή, εφόσον
μέχρι τότε η ενάγουσα ευλόγως ανέμενε την εκπλήρωση της παροχής
της εναγομένης, χωρίς εξάλλου να υποχρεούται από τη σύμβαση ή το
νόμο να στέρξει σε αποδοχή τροποποιήσεως της συμβάσεως ως προς τον
τρόπο πληρωμής του εμπορεύματος ή την παροχή ασφαλείας κατά το
μεταγενέστερο της καταρτίσεως της συμβάσεως αίτημα της εναγομένης,
το οποίο, σημειωτέον, δεν προκύπτει καν ότι περιήλθε σε γνώση της
ενάγουσας, αλλά ούτε να οχλήσει την εναγομένη στην εκπλήρωση της
παροχής της, εφόσον αυτή ήταν ακριβόχρονη- άρθρ. 341 του ΑΚ). Επίσης
αναπόδεικτος έμεινε και ο σχετικός ισχυρισμός ότι το ένδικο εμπόρευμα
ήταν δεύτερης διαλογής, ενώ το αγορασθέν εν τέλει (δια «συμβάσεως
καλύψεως», ήταν πρώτης διαλογής και κατά συνέπεια ακριβότερο του
πρώτου. Ειδικότερα καταλυτική υπήρξε εν προκειμένω η κατηγορηματική
βεβαίωση του παρασχόντος την ανωτέρω υπ’ αριθ. 3780/2002 ένορκη
κατάθεση μάρτυρα Δημητρίου Νάννου, διευθυντή πωλήσεων της
ενάγουσας, ότι η τελευταία «δεν χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη β΄ διαλογής
προϊόν, σε κάθε περίπτωση δε με βάση τη διεθνή εμπορική πρακτική…,
όταν αντικείμενο αγοραπωλησίας είναι προϊόν β΄ διαλογής, προκειμένου
να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα του αγοραστή, αναφέρεται αυτό ρητά
στο τιμολόγιο που εκδίδεται και μάλιστα χρησιμοποιείται διεθνώς η ένδειξη
no claimed δηλαδή ότι περιορίζεται η ευθύνη του προμηθευτή για τυχόν
ακαταλληλότητα του προϊόντος». Σημειωτέον ότι στο εκδοθέν τιμολόγιο
από την εναγομένη για την παραδοθείσα στην ενάγουσα ποσότητα
εμπορεύματος (όμοια προς την μη παραδοθείσα) δεν υπάρχει η ανωτέρω
ένδειξη no claimed, αλλά ούτε και η φράση neutral bags (ουδέτεροι σάκοι)
που αναγράφεται στα αποσταλέντα από την εναγομένη στην ενάγουσα
δύο μηνύματα ΦΑΞ, η οποία (φράση) κατά τον ισχυρισμό της εναγομένης
υποδηλώνει προϊόντα β΄ διαλογής.
Αναφορικώς προς τις ενστάσεις ελλείψεως δικαιοδοσίας – αρμοδιότητας
των ελληνικών δικαστηρίων και μη εφαρμογής του ελληνικού δικαίου
στην ένδικη υπόθεση, πρέπει να λεχθούν ειδικότερα τα ακόλουθα,
τα οποία προέκυψαν σχετικώς από την αποδεικτική διαδικασία. Στην
ένδικη υπόθεση αποδείχθηκε ότι για την πώληση του προδιαληφθέντος
εμπορεύματος συνάφθηκαν μεταξύ των διαδίκων δύο συμβάσεις. Η
πεποίθηση για την κατάρτιση δύο αυτοτελών μεταξύ τους συμβάσεων
σχηματίσθηκε ιδίως ενόψει του αποδειχθέντος γεγονότος της αποστολής
δύο χωριστών, υπό την αυτή ημερομηνία αποστολής, μηνυμάτων (ΦΑΞ),
μολονότι περιείχαν την αποδοχή της εναγομένης για την κατάρτιση
των ως άνω συμβάσεων, με τους ίδιους ακριβώς όρους. Αλλά και αν
ήθελε εκτιμηθεί ότι πρόκειται για μια ενιαία σύμβαση, που αφορούσε την
τμηματική, με δύο αποστολές, παράδοση του πωληθέντος εμπορεύματος,
τότε ο περιεχόμενος στο εκδοθέν από την εναγόμενη υπ’ αριθμ.
111002/9051/23.2.1999 τιμολόγιο, όρος με τον αριθμό 10, κατά τον οποίο
«κατά τόπο αρμόδια είναι τα δικαστήρια του Ρόττερνταμ και εφαρμοστέο
δίκαιο αυτό των Κάτω Χωρών», και αν γίνει δεκτό ότι αναφέρεται στις
αναφυόμενες από την εν λόγω συναλλαγή (περιλαμβάνουσα και τις δύο
επί μέρους ποσότητες του ως άνω εμπορεύματος) διαφορές, δεν αποτελεί
περιεχόμενο της αρχικής συμβάσεως των συμβαλλομένων (διαδίκων)
και συνεπώς δεν μπορεί μ’ αυτόν τον όρο που τέθηκε μονομερώς και
αυθαιρέτως από την εναγόμενη στο παραπάνω τιμολόγιο, να αποκλεισθεί
η διεθνής δικαιοδοσία των Ελληνικών Δικαστηρίων ούτε να γίνει έγκυρη
παρέκταση της διεθνούς δικαιοδοσίας και εφαρμογή του αλλοδαπού
δικαίου αντί του αρμόζοντος στην προκείμενη σύμβαση από το σύνολο των
ειδικών συνθηκών (ιδία ενόψει του τόπου απ’ όπου έγιναν οι προτάσεις
για την αγοραπωλησία, του τόπου έδρας της αγοράστριας εταιρίας-
ενάγουσας και της παραλαβής, κατά τη συμφωνία, του εμπορεύματος
προς περαιτέρω κατεργασία αυτού) ελληνικού δικαίου. Τα ανωτέρω
(συμβατική παρέκταση δικαστικής αρμοδιότητας και δικαιοδοσίας, και
καθορισμό εφαρμοστέου δικαίου) προϋποθέτουν προφορική ή γραπτή
συμφωνία των συμβαλλομένων μερών (κατά τις εκτεθείσες στην μείζονα
σκέψη της παρούσας διακρίσεις), από την οποία να προκύπτουν με
σαφήνεια αυτά. Τέτοια συμφωνία στην προκειμένη περίπτωση δεν
υφίσταται. Συνεπώς οι προταθείσες από την εναγομένη ενστάσεις
ελλείψεως της κατά τόπο αρμοδιότητας του Δικαστηρίου τούτου, καθώς
και Δικαιοδοσίας των ελληνικών πολιτικών δικαστηρίων λόγω παρεκτάσεως
της διεθνούς δικαιοδοσίας και εφαρμογής του δικαίου των Κάτω Χωρών,
δεν αποδείχθηκαν κατ’ ουσίαν και πρέπει γι’ αυτό, να απορριφθούν ως
ουσιαστικώς αβάσιμες, καθώς και οι ανωτέρω σχετικοί λόγοι εφέσεως.
Μετά τα παραπάνω εκτεθέντα πρέπει να γίνει δεκτή ως και κατ’ ουσίαν
βάσιμη η αγωγή, η οποία, όπως προκύπτει από το εκτιθέμενο ανωτέρω
περιεχόμενό της, παρίσταται ορισμένη, εφόσον περιλαμβάνει όλα τα κατ’
άρθρ. 216 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. στοιχεία και δη έκθεση των γεγονότων
που την θεμελιώνουν στο νόμο (άρθρα 513 επ. 516, 340, 341, 342, 383,
385 περ. 1, 291, 297, 298, 341, 345 και 346 του ΑΚ), ήτοι σύμβαση
πωλήσεως, υπερημερία της οφειλέτριας-εναγομένης, συγκεκριμένη ζημία
συνεπεία της υπερημερίας και δικαιολογούν την άσκησή της από την
ενάγουσα κατά της εναγομένης, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της
διαφοράς και ορισμένο αίτημα.
Η εκκαλούμενη απόφαση άρα με το να δεχθεί και αυτή τα ανωτέρω
και δη με εμπεριστατωμένη και διεξοδική αιτιολογία και στη συνέχεια
με το να υποχρεώσει την εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα ως
αποζημίωση το κατά το χρόνο πληρωμής ισάξιο σε δραχμές 29.700 γερμ.
μάρκων, δεν έσφαλε, αλλά ορθώς το νόμο ερμήνευσε και εφάρμοσε και τις
αποδείξεις εκτίμησε, τα δε αντίθετα υποστηριζόμενα από την εκκαλούσα
με τους λοιπούς λόγους (πέραν των κριθέντων ως απορριπτέων στις
προηγούμενες σκέψεις της παρούσας) της ένδικης εφέσεως κρίνονται κατ’
ουσίαν αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και η έφεση στο σύνολό της.
Τέλος πρέπει να καταδικασθεί η εκκαλούσα, ως ηττημένη στα δικαστικά
έξοδα της εφεσίβλητης του παρόντος βαθμού, όπως αυτά καθορίζονται
ειδικότερα στο διατακτικό (άρθρ. 176 και 183 του ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων.
Δέχεται την έφεση κατά της με αριθ. 2594/2001 οριστικής αποφάσεως του
Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς κατά το τυπικό της μέρος.
Απορρίπτει αυτήν κατ’ ουσίαν.