Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 01.07.2004 αίτησης της ήδη
αναιρεσίβλητης- καλούσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο
Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 534/2005 του ίδιου Δικαστηρίου
και 3209/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας
απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 21.11.2006 αίτηση. Εκδόθηκε
η 1212/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε απαράδεκτη
τη συζήτηση. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση η καλούσα-
αναιρεσίβλητη με την από 27.11.2008 κλήση της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο,
οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής
Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 20.3.2008 έκθεσή του,
με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και
την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
ΕΠΕΙΔΗ οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ λόγοι
αναιρέσεως δημιουργούνται όταν παραβιάζεται αντίστοιχα, ευθέως ή εκ
πλαγίου ουσιαστική και όχι δικονομική διάταξη. Εξάλλου, ουσιαστικοί
νόμοι είναι και οι διεθνείς συμβάσεις, εφόσον επικυρωθούν με νόμο.
Ουσιαστικό περιεχόμενο έχουν οι διατάξεις των άρθρων 27 και 28 της
κυρωθείσης με το Ν. 1814/1988 Συμβάσεως των Βρυξελλών για τη διεθνή
δικαιοδοσία και την εκτέλεση αλλοδαπών αποφάσεων σε αστικές και
εμπορικές διαφορές, οι οποίες (διατάξεις) ορίζουν ότι η αλλοδαπή απόφαση
δεν μπορεί να περιβληθεί τον εκτελεστήριο τύπο σε συμβαλλόμενο κράτος
όπου πρόκειται να εκτελεσθεί, αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο
ισοδύναμο έγγραφο δεν έχει επιδοθεί στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο
νομίμως και εγκαίρως ώστε να μπορεί να αμυνθεί. Εξάλλου, κατά τις
διατάξεις των άρθρων 323 παρ. 3 και 905 ΚΠολΔ απαραίτητη προϋπόθεση
για την κήρυξη εκτελεστής στην ημεδαπή αποφάσεως ξένου δικαστηρίου
που περιέχει καταψηφιστική διάταξη, είναι ότι ο διάδικος που νικήθηκε
δεν στερήθηκε του δικαιώματος της υπεράσπισης με την συμμετοχή στη
δίκη ενώπιον του αλλοδαπού δικαστηρίου, εκτός αν η στέρηση έγινε
σύμφωνα με τη διάταξη που ισχύει και για τους υπηκόους του κράτους
στο οποίο ανήκει το αλλοδαπό αυτό δικαστήριο. Η στέρηση αυτή πρέπει να
εκτείνεται, ενόψει και των ειδικών συνθηκών, σε σημείο ώστε να μπορεί να
θεωρηθεί ότι ο αλλοδαπός δικαστής έκρινε τον ενδιαφερόμενο ανεξάρτητα
ιθαγένειας του, χωρίς αυτός να έχει τη δυνατότητα να ακουσθεί και
να υπερασπίσει ενώπιον του τα δικαιώματα τους. Τούτο μπορεί να
συμβεί όταν ο διάδικος δεν κλητεύθηκε καθόλου να μετάσχει στη δίκη
ή όταν ο τρόπος της κλητεύσεώς του ήταν πλημμελής σε τρόπο που να
καθίσταται αδύνατη η πλήρης υπεράσπισή του, περιλαμβανομένης και της
ανεπάρκειας του παρασχεθέντος σ' αυτόν χρόνου προς τούτο. Η κρίση
του δικαστηρίου της ουσίας, δικάζοντας αίτηση για κήρυξη εκτελεστής
αλλοδαπής απόφασης, ότι ο διάδικος δεν στερήθηκε του δικαιώματος
της υπερασπίσεως είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη ως αφορώσα εκτίμηση
πραγματικών περιστατικών. Στην προκείμενη περίπτωση, το εκδόν την
προσβαλλόμενη απόφαση δικαστήριο δέχθηκε τα εξής: Επί της από
26.01.2000 αγωγής της αλλοδαπής εταιρείας με την επωνυμία «LLOYDS»
η οποία εδρεύει στο. του., ασκηθείσας ενώπιον του Πρωτοδικείου
Λονδίνου του Ηνωμένου Βασιλείου έδρα της Βασιλίσσης, τμήμα Εμπορικών
Διαφορών, κατά του ήδη προσφεύγοντος Χ, κατοίκου., εκδόθηκε ερήμην
του, η υπ' αριθ. 108/Μαρτίου 2000 απόφαση του ανωτέρου Δικαστηρίου,
με την οποία καταδικάσθηκε ο εκεί εναγόμενος (προσφεύγων) να
καταβάλει στην εκεί ενάγουσα (καθής η προσφυγή) εταιρεία το ποσό
των λιρών Αγγλίας 182,461.08 πλέον τόκων ύψους λιρών Αγγλίας
50,275.53 μαζί με πρόσθετους συμβατικούς τόκους που προέκυψαν από
20.01.2000 μέχρι 01.03.2000 ύψους λιρών Αγγλίας 1,547.34 πλέον
500.00 για έξοδα και διατάχθηκε η εκτέλεση της. Περαιτέρω, δέχθηκε
το Εφετείο ότι, όπως δέχεται η άνω αγγλική απόφαση (από 10.02.2003
βεβαίωση του Παρέδρου του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αγγλίας και
της Ουαλίας – Master of the Supreme Court of England and Wales Πωλ
Μαικλ Μίλλερ, σύμφωνα με την οποία: 1) Η αγωγή κατατέθηκε στο
Πρωτοδικείο, έδρα της Βασιλίσσης, τμήμα Εμπορικών Διαφορών, την 26η
ημέρα του Ιανουαρίου 2000 και 2) η προαναφερθείσα αγωγή επιδόθηκε
νομότυπα και εμπρόθεσμα την 3η Ιανουαρίου 2000 στον εναγόμενο Χ
με προσωπική επίδοση στην ορισθείσα από τον εναγόμενο πράκτορα
εταιρία με την επωνυμία Minories Underwriting Agencies Limited) τα
εισαγωγικά δύο έγγραφα (αγωγή με κλήση προς συζήτηση) επιδόθηκαν,
με τον προαναφερόμενο τρόπο, στον εναγόμενο ήδη προσφεύγοντα. Και
τούτο, διότι ο τελευταίος είχε συνάψει με την ήδη καθής η προσφυγή
την από 25.11.1986 Σύμβαση Γενικής Αναλήψεως Υποχρεώσεων έναντι
αυτής, με την οποία είχε (ο ήδη προσφεύγων) ρητώς συνομολογήσει
να συμμορφώνεται, ως μέλος της καθής Ενώσεως Ασφαλιστών Λλοντς.
(Lloyds Corporation) με τις διατάξεις των πράξεών της, ενώ σύμφωνα
με το άρθρο 55 του Εσωτερικού Κανονισμού υπ' αριθ. 17 του 1993 περί
μελών (Membership Byelaw No. 17 of 1993), οι διατάξεις του οποίου
δεσμεύουν, κατά τα άνω, τον ήδη προσφεύγοντα, όλα τα δικόγραφα «οι
νομικές διαδικασίες, ειδοποιήσεις οι οποίες απαιτείται να επιδίδονται σε
ένα συγκεκριμένο μέλος της Ένωσης. θα θεωρείται ότι επιδόθηκαν στο
μέλος αυτό. εάν αφέθηκαν στην Διεύθυνση του πράκτορα ασφάλισης
του μέλους, ο δε προσφεύγων είχε ως πράκτορα του στην καθής άλλη
εταιρεία, την οποία το 1995 αντικατέστησε η άνω πράκτορας εταιρεία
με την επωνυμία» Minories Unterwriting Agencies Limited (τον διορισμό
της οποίας ως πράκτορας από το Συμβούλιο των LlOYDS απεδέχθη
όπως απεδείχθη ο ήδη προσφεύγων και στην οποία έφερε τον κωδικό
41801Ε) και στην οποία επιδόθηκε την 31.01.2000 από την ήδη καθής,
η αγωγή της κατ' αυτού. Ακόμη, δέχθηκε το Εφετείο ότι την ανωτέρω
νομότυπη και εμπρόθεσμη επίδοση της αγωγής της ήδη καθής, προς τον
ήδη προσφεύγοντα, κατά τα άνω, μέσω του προαναφερόμενου πράκτορά
του, βεβαίωσαν την 01.03.2000, ενόρκως, ενώπιον του εκδόσαντος
την άνω 108/2000 απόφαση του Πρωτοδικείου του Λονδίνου, τόσον ο
πληρεξούσιος δικηγόρος της ήδη καθής Φιλιπ. Τζων Κολνμπεκ, ο οποίος
έδωσε τη σχετική εντολή επιδόσεως, όσο και ο επιδώσας., βεβαιώσεις
απαραίτητες για την έκδοση ερήμην αποφάσεως, σύμφωνα με το τμήμα
12 του Αγγλικού Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Τέλος, δέχθηκε το Εφετείο
ότι εφόσον ο όρος του από τον ήδη προσφεύγοντα υπογραφέντος μεταξύ
των διαδίκων Κανονισμού για τον τρόπο επιδόσεως των δικογράφων
υπερισχύει της συμβάσεως της Χάγης και εφόσον η άνω πράκτορας του
προσφεύγοντος παρέλαβε χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη και αντίρρηση τα
επιδοθέντα εισαγωγικά έγγραφα συντεταγμένα στην αγγλική, η κατά τα
προαναφερθέντα γενόμενη επίδοση των δικογράφων αυτών είναι νόμιμη
ισχυρή και έγκυρη και έγινε κανονικά και έγκαιρα (ήτοι 03.01.2000 για
τη δικάσιμο της 01.03.2000), ώστε ο εναγόμενος και ήδη προσφεύγων
βάσει αυτών μπορούσε να αμυνθεί και να μην στερηθεί του δικαιώματος
της υπερασπίσεως του. Επομένως, το Εφετείο, που ύστερα από αυτά,
απέρριψε την προσφυγή του αναιρεσέιοντος κατά της αποφάσεως του
Πρωτοδικείου, με την οποία είχε γίνει δεκτή, ως βάσιμη, η αίτηση της
αναιρεσίβλητης για κήρυξη εκτελεστής στην Ελλάδα της άνω αλλοδαπής
απόφασης, δεν παραβίασε τις ανωτέρω διατάξεις ούτε άλλη διάταξη, αφού
πράγματι, υπό τις παραδοχές του αυτές, δεν υπάρχει, σύμφωνα με όσα
εκτέθηκαν στην πρώτη (μείζονα) πρόταση αυτού του συλλογισμού, η ως
άνω στέρηση του δικαιώματος υπερασπίσεως και γενικώς της συμμετοχής
του αναιρεσείοντος στη δίκη, περαιτέρω δε διέλαβε στην απόφασή του
επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό
τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή η μη εφαρμογή των εν λόγω
διατάξεων. Επομένως, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναιρέσεως, περί
του αντιθέτου, εκ των αριθ. 1 και 19 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ απορρέων,
ότι δηλαδή ο αναιρεσείων δεν κλητεύθηκε να παραστεί στην άνω δίκη
κανονικά και εγκαίρως, είναι αβάσιμος.
ΕΠΕΙΔΗ το Εφετείο, όπως ρητώς βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή
του, σχημάτισε την κρίση του επί της ουσίας της υποθέσεως, αφού έλαβε
υπόψη του εκτός από άλλα αποδεικτικά μέσα και όλα τα έγγραφα που
προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, από την βεβαίωση δε αυτή,
σε συνδυασμό και προς το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν απομένει
αμφιβολία ότι έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις
και τα αναφερόμενα στο 2ο λόγο αναιρέσεως έγγραφα και δη την από
28.08.1996 αποδοχή του στην Πρόταση Συμβιβασμού της αναιρεσίβλητης,
τις από 25.11.1998 και 28.08.1986 συμφωνίες και τα έγγραφα που
τιτλοφορούνται Finality Agreement και Settlement Agreement. Επομένως,
ο εκ του αριθμού 11γ' του άρθρ. 559 ΚΠολΔ σχετικός λόγος της αιτήσεως
αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται το αντίθετο, είναι αβάσιμος.
ΕΠΕΙΔΗ κατά τον αριθμό 12 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν
το δ/ριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με την δύναμη των
αποδεικτικών μέσων.
Εν προκειμένω, με τον 3ο λόγο του αναιρετηρίου από τη διάταξη αυτή
και κατά το 1ο μέρος του, αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι
έλαβε υπόψη τις βεβαιώσεις των. και., στις οποίες προσέδωσε αυξημένη
αποδεικτική δύναμη, θεωρώντας αυτές ως ένορκες βεβαιώσεις, ενώ
επρόκειτο για ανωμοτί βεβαιώσεις και έτσι αναιρετέα κατέστησε την
απόφασή του κατά το άρθρο 559 αριθ. 12 ΚΠολΔ Ο λόγος αυτός είναι
αβάσιμος ως ερειδόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθ' όσον, όπως
προκύπτει από την ειρημένη αλλοδαπή απόφαση και τα σχετικά πρακτικά,
δεν πρόκειται για ένορκες βεβαιώσεις, αλλά για ένορκες καταθέσεις
εξετασθέντων μαρτύρων, οι οποίες περιλήφθησαν στα οικεία πρακτικά
και με τις οποίες βεβαίωνεται η νομότυπη και εμπρόθεσμη επίδοση
της αγωγής, βεβαιώσεις που ήταν απαραίτητες για την έκδοση ερήμην
αποφάσεως, σύμφωνα με το τμήμα 12 του Αγγλικού Κώδικα Πολιτικής
Δικονομίας.
ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ ως έγγραφα η παραμόρφωση
του περιεχομένου των οποίων ιδρύει τον σχετικό λόγο αναιρέσεως,
νοούνται τα προβλεπόμενα από τα άρθρα 339 και 432 επομ. ΚΠολΔ
αποδεικτικά έγγραφα, στα οποία δεν περιλαμβάνονται τα πρακτικά
συνεδριάσεως των δικαστηρίων, κατά το μέρος που περιέχουν καταθέσεις
εξετασθέντων μαρτύρων. Επομένως ο 3ος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως
(κατά το δεύτερο μέρος του), με τον οποίο προβάλλεται η εκ του άρθρ.
559 αριθ. 20 ΚΠολΔ αιτίαση της παραμορφώσεως του περιεχομένου των
ανωτέρων καταθέσεων των μαρτύρων οι οποίες περιέχονται στα οικεία
πρακτικά του Πρωτοδικείου του Λονδίνου και δεν συνιστούν αποδεικτικά
έγγραφα από την έννοια των άρθρων 339, 432 επομ. ΚΠολΔ, είναι
απαράδεκτος. Επομένως πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 22.11.2006 αίτηση του Χ για αναίρεση της υπ' αριθ.
3209/06 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.