Με τις από 6-2-2002 (Γ.Α.Κ. 17291/2002 –Α.Κ.Δ. 540/2002 και
12-11-2001 (Γ.Α.Κ. 148735/2001 –Α.Κ.Δ 3139/2001) κλήσεις των
καλουσών-εναγουσών και εναγομένων κατά των εκατέρωθεν καλουμένων
αντιδίκων τους, νομίμως επαναφέρονται προς περαιτέρω συζήτηση και
ουσιαστική έρευνα ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, μετά τη διεξαγωγή
και περάτωση των εμμαρτύρων αποδείξεων, που διατάχθηκαν με
την υπ’ αριθμ. 9958/1996 προδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου
τούτου, οι συνεκδικασθείσες αφενός από 28-11-1995 (αύξ. αριθμ.
κατάθ. 11358/1998 και 2-1-1996 (αύξ. αριθμ. κατάθ. 389/1996)
αγωγές της πρώτης καλούσας- ενάγουσας και εναγομένης κατά των
αντιδίκων της εναγομένων και εναγομένης- ενάγουσας για προστασία από
αθέμιτο ανταγωνισμό σε βάρος της από τους τελευταίους και καταβολής
αποζημίωσης, αφετέρου οι από 2-4-1996 δύο, με αύξ. αριθμ. κατάθ.
3288/1996 και 3289/1996 αντίστοιχα, αγωγές της δεύτερης καλούσας-
ενάγουσας και εναγομένης κατά των αντιδίκων της εναγομένων και
εναγομένης – ενάγουσας για καταβολή οφειλομένου υπολοίπου τμήματος
από διαδοχικές συμβάσεις πώλησης προϊόντων της στους τελευταίους.
Από τις ένορκες καταθέσεις των εξετασθέντων ενώπιον των Εισηγητών
Δικαστών του Δικαστηρίου τούτου, που ορίστηκαν δυνάμει της
προαναφερθείσας υπ’ αριθμ. 9958/1996 προδικαστικής απόφασης του
Δικαστηρίου τούτου, μαρτύρων των διαδίκων (ενός από κάθε πλευρά), και
οι οποίες (καταθέσεις) περιέχονται στην υπ’ αριθμ. 1117/1997 Εισηγητική
Έκθεση, πρέπει δε να σταθμιστούν δεόντως και εκτιμηθούν, ανάλογα
με το λόγο γνώσης και το βαθμό αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα, σε
συνδυασμό με τα έγγραφα, που οι εν λόγω διάδικοι νόμιμα επικαλούνται
και επαναπροσάγουν στην παρούσα συζήτηση, και τις εκατέρωθεν
συνομολογίες τους, που συνάγονται (άρθρ. 261 ΚΠολΔ), από τις
επαναπροσαγόμενες, κατ’ άρθρο 240 ΚΠολΔ, έγγραφες προτάσεις τους
της πρώτης, αλλά και της παρούσας συζήτησης, αποδείχθηκαν, κατά την
κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:
Με το από 1-6-1990 ιδιωτικό συμφωνητικό, που υπεγράφη στο Μιλάνο
της Ιταλίας μεταξύ της εναγομένης – ενάγουσας αλλοδαπής (ιταλικής)
εταιρείας με την επωνυμία «E. S.p.a», η οποία παρασκευάζει βερνίκια σε
σκόνη για βιομηχανική χρήση και έχει ήδη συγχωνευθεί με την, επίσης
ιταλικού δικαίου, εταιρεία με την επωνυμία «BASF Coatings S.p.a.»,
αφενός, και της ημεδαπής ενάγουσας – εναγομένης εμπορικής εταιρείας
περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ
ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ» και το διακριτικό τίτλο «P. ΕΠΕ» αφετέρου, καταρτίστηκε
μεταξύ των παραπάνω συμβληθέντων διαδίκων σύμβαση εμπορικής
συνεργασίας, δυνάμει της οποίας η πρώτη ανέθεσε στη δεύτερη καθήκοντα
εμπορικού πράκτορα, για την προώθηση των πωλήσεων των προϊόντων
της (βερνικιών σε σκόνη για βιομηχανική χρήση) στην Ελλάδα, αντί
προμήθειας 5% επί του συνόλου των τιμολογίων, στρογγυλεμένο σε 1.000
λίρες, και με τους ειδικότερους όρους και συμφωνίες, που αναφέρονται
στο εν λόγω συμφωνητικό και το επακολούθησαν στη συνέχεια από
8-11-1990 τροποποιητικό αυτού. Παράλληλα δε με τη συναφθείσα ως
άνω σύμβαση οι διάδικοι το ίδιο έτος (1990) συνήψαν προφορικά και
δεύτερη σύμβαση συνεργασίας, δυνάμει της οποίας η δεύτερη μπορούσε
να αγοράζει στο όνομά της λιανικώς από την πρώτη προϊόντα της και
στη συνέχεια να τα μεταπωλεί σε τρίτους, μικρότερους πελάτες της.
Είχε δε συμφωνηθεί ότι το τίμημα των πωλήσεων αυτών θα εξοφλούσε
στην πωλήτρια (ιταλική) εταιρεία μετά από έξι μήνες από την παράδοση
των εμπορευμάτων. Στις 31-7-1995 η ως άνω εναγομένη- ενάγουσα
ιταλική εταιρεία κατήγγειλε αιφνίδια τη μεταξύ αυτής και της ενάγουσας-
εναγομένης ημεδαπής εταιρείας από 1-9-1990 έγγραφη σύμβασή της
εμπορικής πρακτορίας, ενώ έκτοτε ηρνείτο να της πωλεί και παραδίδει
εμπορεύματα προς λιανική πώληση, με επαχθείς συνέπειες για την
τελευταία, που είχε επενδύσει την επιχειρηματική της δραστηριότητα
στη συνεργασία της με την πρώτη (αλλοδαπή εταιρεία). Η άρνηση
αυτή, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν δικαιολογημένη, αλλά μέρος ενός
άρτια καταρτισθέντος και οργανωθέντος από τις αρχές του έτους 1995
σχεδίου της εν λόγω εναγομένης – ενάγουσας ιταλικής εταιρείας, η
οποία προκάλεσε τη διακοπή της εμπορικής της συνεργασίας με την
ενάγουσα – εναγομένη ημεδαπή εταιρεία επιδιώκοντας αθέμιτους
σκοπούς. Συγκεκριμένα να κατορθώσει να την εκτοπίσει από την αγορά
με αθέμιτα μέσα, ειδικότερα δε να δημιουργήσει με «αχυρανθρώπους»
μια ελεγχόμενη από αυτή εταιρεία, που θα εξυπηρετούσε τα οικονομικά
της συμφέροντα, αλλ’ ωστόσο θα εκμεταλλευόταν κάτω από συνθήκες
αθέμιτου ανταγωνισμού την οργάνωση, την πελατεία και τη φήμη
της ενάγουσας- εναγομένης εμπορικής της συνεργάτιδος δια της
αποσπάσεως δολίως στελεχών και υπαλλήλων της, και έτσι να μπορέσει
να την παραγκωνίσει από την αγορά, βάσει μιας εναρμονισμένης
πρακτικής μεταξύ νέας εταιρείας και των παρακάτω προσώπων που θα
χρησιμοποιούσε, αλλά και λόγω καταχρηστικής εκμετάλλευσης της σχέσης
οικονομικής εξάρτησης της ενάγουσας- εναγομένης εταιρείας από αυτή
(εναγομένη- ενάγουσα), μετά την αιφνίδια και αδικαιολόγητη διακοπή
της πενταετούς συνεργασίας τους, χωρίς να υπάρχει άλλη εναλλακτική
λύση για τη θιγόμενη ενάγουσα – εναγομένη (ημεδαπή) εταιρεία. Πλέον
ειδικότερα, όπως αποδείχθηκε από την εκτίμηση της σαφούς και πειστικής
κατάθεσης της μάρτυρος απόδειξης, που δεν αποκρούεται άλλωστε από
εκείνη (κατάθεση) του εξετασθέντος μάρτυρος ανταπόδειξης, η ως άνω
εναγομένη- ενάγουσα εταιρεία «E. S.p.a.», δια του γενικού της διευθυντή
και εκ των συνεναγομένων της Ρομπέρτο Κοντεκάσα (R. C.), κατοίκου
Ιταλίας, επιδιώκοντας να αναθέσει την εμπορική πρακτορία των προϊόντων
της στην Ελλάδα σε κάποια εταιρεία, με συμφερότερους όρους από
εκείνους που περιλαμβάνονταν στη σύμβαση εμπορικής συνεργασίας της
με την ενάγουσα – εναγομένη, από τον μήνα Μάρτιο του έτους 1995,
παρακίνησε τους επίσης συνεναγομένους της Αλέξανδρο Πάτση, που
ήταν εταίρος και συνδιαχειριστής της ενάγουσας – εναγομένης εταιρείας
«ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ» και το διακριτικό τίτλο «P. ΕΠΕ»,
αναφερόμενη στο εξής, για λόγους συντομίας, με το διακριτικό της τίτλο
PROTECO, εκτελούσε δε και καθήκοντα μεταφορέα των εμπορευμάτων
στους πελάτες, και ως εκ τούτου γνώστης του πελατολογίου και της
οργάνωσης της εν λόγω εταιρείας του, και Δήμητρα Σταματάκη, που
ήταν ιδιαιτέρα γραμματέας του ετέρου συνδιαχειριστή της ίδιας εταιρείας
Χρήστου Σκλαβενίτη, και, επίσης, και αυτή γνώστης του πελατολογίου και
των λοιπών στοιχείων της οργάνωσης της τελευταίας, να αποχωρήσουν
από την παραπάνω εταιρεία τους, προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει
στη συνέχεια σε οργανωμένη δραστηριότητα εναντίον της, στα πλαίσια
επιδιώξεως αθέμιτου ανταγωνισμού σε βάρος της τελευταίας. Πείθοντας
δε τους ως άνω εταίρο και υπάλληλο, αντίστοιχα, της ενάγουσας –
εναγομένης να συμμετέχουν και αυτοί στην εκτέλεση του σχεδίου της,
επιφέροντας κατά πρώτον καίριο πλήγμα την υποδομή της ίδιας τους
της εταιρείας, οι τελευταίοι δέχθηκαν και αποχώρησαν οικειοθελώς
από αυτή (εταιρεία τους) στις 20-3-1995 λαμβάνοντας μάλιστα, ο
πρώτος και το ποσό των 17.000.000 δραχμών ως αντάλλαγμα της
πώλησης των εταιρικών μεριδίων του. Μετά δε από λίγες ημέρες, και
συγκεκριμένα στις 14-4-1995, η Δήμητρα Σταματάκη μαζί με τον επίσης
συνεναγόμενό τους Ευάγγελο Μόκο, ο οποίος δεν είχε μεν σχέση με το
χώρο της εμπορίας χρωμάτων, αλλά ήταν ανηψιός του Στυλιανού Κόχυλα
(εξετασθέντος ήδη μάρτυρος ανταπόδειξης), ο οποίος είναι ιδιοκτήτης της
εταιρείας με την επωνυμία «ΑΝΑΛΚΟ ΕΠΕ» και πελάτης επί προμηθεία της
ενάγουσας – εναγομένης εταιρείας P., με την οποία ωστόσο η εμπορική
του συνεργασία, που ξεκίνησε από το έτος 1990, είχε αρχίσει τότε να
κλονίζεται παρουσιάζοντας προβλήματα, διατηρούσε δε στενή συνεργασία
και επηρέαζε ο ίδιος προσωπικά στις αποφάσεις του τον προαναφερθέντα
γενικό διευθυντή της «E. S.p.a.» προέβησαν στην ίδρυση εταιρείας
περιορισμένης ευθύνης με την αρχική επωνυμία «F. C. ΕΠΕ», στην οποία
δηλαδή είχαν χρησιμοποιήσει το διακριτικό γνώρισμα F., που αποτελεί ίδιο
γνώρισμα της εναγομένης – ενάγουσας ιταλικής εταιρείας (λαμβανομένου
υπόψη ότι η αλλοδαπή αυτή εταιρεία, που ήταν θυγατρική της πολυεθνικής
εταιρείας CCI, από το έτος 1994 είχε πουληθεί και αγοραστεί από την
αμερικανική εταιρεία F., με έδρα το Οχάϊο Κλήβελαντ και με μειοψηφούντα
μέτοχο την εταιρεία Salchi), στηρίζει δε και τη βασιμότητα ενός σοβαρού
επιχειρήματος της ενάγουσας- εναγομένης ημεδαπής εταιρείας ότι στην
ενέργεια αυτή οι προαναφερόμενοι εταίροι ιδρυτές της, προέβησαν κατόπιν
προσυνεννόησης και παρότρυνσης από την εναγομένη- ενάγουσα ως
άνω ιταλική εταιρεία. Αμέσως όμως, και για να μην εγερθούν υποψίες
για τους επιδιωκόμενους σκοπούς και κίνητρα της ανωτέρω ενεργείας
τους, αλλά και των μελλοντικών οργανωθέντων αθέμιτων σχεδίων
τους, αντικατάστησαν την παραπάνω επωνυμία της εταιρείας τους με
την επωνυμία «STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ– ΧΗΜΙΚΩΝ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» (βλ. το νόμιμα επικαλούμενο και
προσαγόμενο σε επικυρωμένο αντίγραφο υπ’ αριθμ. 3267/14-4-1995
συμβόλαιο της Συμβολαιογράφου Περιστερίου Αττικής Σταυρούλας
Μυγιάκη – Φουρτούνη, με το οποίο συστήθηκε η ως άνω εταιρεία, όπου
στο άρθρο 1 του καταστατικού φέρεται αναγεγραμμένη ως επωνυμία
η «F. ΧΡΩΜ», η οποία διαγράφεται στο περιθώριο και τίθεται η λέξη
«STATUS ΧΡΩΜ» που και αυτή (νέα εταιρεία) είναι επίσης συνεναγόμενη
της κύριας εναγομένης- ενάγουσας ιταλικής εταιρείας «E. ITALIA S.p.a.».
Στη συνέχεια δε η εναγομένη- ενάγουσα προέβη στην επόμενη φάση του
σχεδίου της, που ήταν η κατά τα προεκτεθέντα καταγγελία στις 31-7-1995
της από 1-9-1990 έγγραφης σύμβασης της εμπορικής πρακτορίας με την
ενάγουσα- εναγομένη και αμέσως μετά προέβη στην ολοκλήρωση του
σχεδίου της, που ήταν η ανάθεση από 1-8-1995 στην προαναφερθείσα
συνεναγομένη της εταιρεία «STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
– ΧΗΜΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» της εμπορικής
αντιπροσώπευσης των προϊόντων της στην Ελλάδα, βάσει συμβάσεως
με ευνοϊκότερους όρους για την ίδια (εναγομένη- ενάγουσα), αφού η
τελευταία ως άνω εταιρεία δεν εισέπραττε προμήθειες για τους μεγάλους
πελάτες, μεταξύ των οποίων ήταν οι εταιρίες «ΠΙΤΣΟΣ», «DU.» κ.ά.,
ενώ παράλληλα της κάλυπτε και τους πελάτες της λιανικής, αρνουμένης
πλέον αυτής (εναγομένης – ενάγουσας) να πωλεί στην ενάγουσα –
εναγομένη τα προϊόντα της λιανικώς, με σκοπό αθέμιτου ανταγωνισμού
προς την τελευταία εταιρεία, την οποία, όπως προεκτέθηκε, επεδίωκε
να εκτοπίσει από την αγορά, ώστε να εδραιωθεί η προαναφερθείσα νέα
εταιρεία. Από τον ίδιο μήνα δε (Αύγουστο του έτους 1995) ο εκ των
ιδρυτών της ανταγωνίστριας εταιρείας STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ Αλέξανδρος
Πάτσης παρακινούμενους από την εναγομένη- ενάγουσα και ενεργώντας
συνειδητά προς υλοποίηση του προεκτεθέντος σχεδίου της τελευταίας,
δραστηριοποιήθηκε στις εργασίες της (νέας) εταιρείας του και προσέφερε
τις υπηρεσίες του σ’ αυτή, με σκοπό ανταγωνισμού προς την ενάγουσα-
εναγομένη εταιρεία, εμφανιζόμενος ως εκπρόσωπός της σε πελάτες της,
όπως στην εταιρεία ΧΡΩΜΕΤΑΛ ΕΠΕ, και διαδίδοντας, ψευδώς, ότι αυτή
αποσύρθηκε από την αγορά και ότι πλέον μπορεί να τους προμηθεύει
χρώματα της εναγομένης- ενάγουσας ιταλικής εταιρείας μόνο η εταιρεία
STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ. Περαιτέρω τόσο η κυρίως εναγομένη- ενάγουσα
ιταλική εταιρεία, όσο και η συνεναγομένη της εταιρεία STATUS ΧΡΩΜ
ΕΠΕ παρακίνησαν και το συνεναγόμενό τους Δανιήλ Μαργαρίτη (πρώην)
υπάλληλο, επαγγέλματος χημικό, της ενάγουσας- εναγομένης, να
αποχωρήσει και αυτός από την εταιρεία του και να συνεργαστεί μαζί τους,
για να καλύψουν το κενό που υπήρχε ως προς την τεχνική κάλυψη των
πελατών, πράγμα το οποίο τελικά πέτυχαν, αφού ο τελευταίος αποδέχτηκε
τις παροτρύνσεις τους και στις 31-8-1995 αποχώρησε οικειοθελώς από την
ενάγουσα- εναγομένη εταιρεία του, για να παρέχει έκτοτε τις υπηρεσίες
του στην εταιρεία STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ, με σκοπό και αυτός τη διενέργεια
αθέμιτων ανταγωνιστικών πράξεων σε βάρος της πρώην εταιρείας του,
δια της ανακοινώσεως του πελατολογίου της, των μεθόδων πωλήσεων
και οργανώσεως της τελευταίας. Όλες δε οι προεκτεθείσες ενέργειες της
εναγομένης- ενάγουσας ιταλικής εταιρείας και των λοιπών συνεναγομένων
της, που έλαβαν χώρα κάτω από τις παραπάνω προπεριγραφείσες και
αποδειχθείσες συνθήκες, ήταν παράνομες και υπαίτιες, αφού έγιναν με
σκοπό αθέμιτου ανταγωνισμού της ενάγουσας- εναγομένης εταιρείας και
αντίκειται στα χρηστά ήθη. Είναι συνεπώς υποχρεωμένοι οι εναγόμενοι
εκ της αιτίας αυτής, δηλαδή της αθέμιτης ανταγωνιστικής συμπεριφοράς
τους προς θιγόμενη ενάγουσα εταιρεία, να άρουν την προσβολή και να
παραλείψουν αυτή στο μέλλον, και ειδικότερα ως ακολούθως: Η πρώτη
των εναγομένων εταιρεία «E. ITALIA S.p.a.»: α) να παύσει – παραλείψει
να παίρνει παραγγελίες, μέσω της δεύτερης εναγομένης εταιρείας με
την επωνυμία «STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ – ΧΗΜΙΚΩΝ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» και να παραδίδει εμπορεύματα
στους πελάτες της με τη μεσολάβηση της τελευταίας εν λόγω εταιρείας, β)
να παύσει – παραλείψει να χρησιμοποιεί την ως άνω δεύτερη εναγομένη,
που εκμεταλλεύεται το πελατολόγιο αυτής (ενάγουσας), για τη λιανική
πώληση των προϊόντων της και γ) να συνεχίσει να προμηθεύει αυτήν
(ενάγουσα) με προϊόντα της, προκειμένου να τα διαθέσει λιανικώς στην
ελληνική αγορά, όπως συνέβαινε και πρώτα, και μάλιστα, σύμφωνα με τις
ποσότητες που θα ζητάει εκάστοτε και με τους όρους που ίσχυαν και πριν
(τιμή, χρόνος πίστωσης τιμήματος). Η δεύτερη των εναγομένων εταιρεία
με την επωνυμία «STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ – ΧΗΜΙΚΩΝ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ»: α) να παύσει – παραλείψει να
εκμεταλλεύεται αθέμιτα την πελατεία της ενάγουσας προμηθεύοντας τους
πελάτες της τελευταίας με τα προϊόντα της πρώτης ως άνω συνεναγομένης
εταιρίας της «E. ITALIA S.p.a.» και β) να παύσει – παραλείψει να είναι
διανομέας για τη λιανική των προϊόντων (βερνικιών σε σκόνη βιομηχανικής
χρήσης) της πρώτης συνεναγομένης της στην Ελλάδα. Αμφότερες δε οι
πρώτη και δεύτερη των εναγομένων ως άνω εταιρείες να παραλείψουν
στο μέλλον την παρακίνηση προς απόσπαση στελεχών και υπαλλήλων
της ενάγουσας, καθώς και την αθέμιτη εκμετάλλευση αποσπασθέντων
καθ’ οιονδήποτε τρόπο αποχωρησάντων στελεχών και υπαλλήλων της
ενάγουσας. Επίσης σε βάρος των εκ των εναγομένων τρίτου, τέταρτης
και πέμπτου Ρομπέρτο Κοντεκάσα (R. C.), γενικού διευθυντή της πρώτης
ως άνω εναγομένης εταιρείας, Δήμητρας θυγ. Στεφάνου Σταματάκη
και Ευαγγέλου Χρήστου Μόκου, συνδιαχειριστών της δεύτερης ως άνω
εναγομένης εταιρείας, αντίστοιχα, πρέπει να απειληθεί προσωπική κράτηση
και χρηματική ποινή, καθώς ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό της
παρούσας, για κάθε παραβίαση των διατάξεων της απόφασης αυτής, σε
ό,τι αφορά τις πράξεις ή παραλείψεις των εταιρειών που εκπροσωπούν.
Επιπλέον στην τέταρτη των εν λόγω εναγομένων Δήμητρα θυγ. Στεφάνου
Σταματάκη πρέπει να απαγορευθεί να χρησιμοποιεί πληροφορίες ή να
ανακοινώνει σε τρίτους και ιδίως στη δεύτερη συνεναγομένη εταιρεία
της με την επωνυμία «STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ–
ΧΗΜΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» επιχειρηματικά
και βιομηχανικά απόρρητα, όπως το πελατολόγιο της ενάγουσας, και
των οποίων έλαβε γνώση κατά την ενασχόλησή της στην ενάγουσα
ως γραμματέας της, με απειλή κατ’ αυτής (εναγομένης) προσωπικής
κράτησης και χρηματικής ποινής, καθώς επίσης ειδικότερα αναφέρεται
στο διατακτικό της παρούσας, και για κάθε παραβίαση της παραπάνω
υποχρέωσής της. Τέλος πρέπει ο έκτος των εναγομένων Αλέξανδρος Κων/
νου Πάτσης να παύσει να διαδίδει αναληθείς εν γνώσει του πληροφορίες
σχετικά με τις εργασίες της ενάγουσας, και ο έβδομος εναγόμενος Δανιήλ
Μαργαρίτης να παύσει να ανακοινώνει στην πρώτη και δεύτερη των ως
άνω εναγομένων εταιρειών εμπορικά απόρρητα (πελατολόγιο, μέθοδοι
πώλησης και οργάνωσης), των οποίων έλαβε γνώση κατά τη διάρκεια
απασχόλησής του στην ενάγουσα, με απειλή κατά των τελευταίων εν
λόγω εναγομένων προσωπικής κράτησης και χρηματικής ποινής, καθώς
ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό της παρούσας, για κάθε παραβίαση
των υποχρεώσεών τους αυτών. Περαιτέρω, εν όψει του ότι τόσο από την
αδικαιολόγητη και καταχρηστική, κατά τα προεκτεθέντα, διακοπή της
εμπορικής συνεργασίας της πρώτης εναγομένης ιταλικής εταιρείας με την
ενάγουσα, όσον αφορά την προμήθεια προϊόντων για λιανική πώληση από
την τελευταία, όσο και από τις προαναφερθείσες πράξεις και ενέργειες
αθέμιτης ανταγωνιστικής συμπεριφοράς, που αντίκεινται στα χρηστά ήθη,
των δεύτερης εναγομένης εταιρείας με την επωνυμία «STATUS ΧΡΩΜ
ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ– ΧΗΜΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ
ΕΥΘΥΝΗΣ», καθώς και των συνεναγομένων τους Δήμητρας θυγ. Στεφάνου
Σταματάκη, Δανιήλ Μαργαρίτη και Αλεξάνδρου Πάτση, ο οποίος μεταξύ
των άλλων, προέβη και στη διατύπωση και διάδοση των ψευδών
διαδόσεων που προεκτέθηκαν σε βάρος αυτής (ενάγουσας), προκλήθηκε
καίριο πλήγμα στην εμπορική πίστη και φήμη της παθούσας ενάγουσας
εταιρείας στην αγορά, κλονίζοντας την εμπιστοσύνη του κοινού ως προς
τις δραστηριότητές της, το κύρος και τη φήμη της, προξενήθηκε σε βάρος
της σημαντική μη περιουσιακή (ηθική) βλάβη, για την αποκατάσταση της
οποίας δικαιούται χρηματικής ικανοποίησης. Το ύψος αυτής, σταθμιζομένης
της βαρύτητας της προσβολής, της περιουσιακής κατάστασης των μερών
και της προσωπικότητας των υπαιτίων για την προσβολή εναγομένων
φυσικών προσώπων, ως και της επαγγελματικής φήμης και αξιοπιστίας
της προσβληθείσας ενάγουσας εταιρείας, αλλά και των εν γένει
περιστάσεων, υπό τις οποίες εκδηλώθηκαν οι υπόψη επιλήψιμες ενέργειες
των εναγομένων, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, ανέρχεται
συνολικά στο ισόποσο σε ευρώ ποσό των 7.500.000 δραχμών, δηλαδή
σε 22.010,27 ευρώ, που είναι εύλογο (άρθρ. 932 ΑΚ). Για την εν λόγω
δε χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης υποχρεούνται, κατ’ άρθρο
926 ΑΚ., εις ολόκληρον, οι προαναφερθέντες εναγόμενοι, και πρέπει
ν’ αναγνωριστεί η υποχρέωση αυτών προς καταβολή του παραπάνω
ποσού στην ενάγουσα εταιρεία, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της
αγωγής και μέχρι την εξόφλησή του, τα δε αντίθετα υποστηριζόμενα
από αυτούς (εναγομένους) είναι αβάσιμα κατ’ ουσίαν και πρέπει ν’
απορριφθούν. Με βάση συνεπώς τις ως άνω σκέψεις πρέπει αμφότερες
οι από 28-11-95 (αύξ. αριθμ. κατάθ. 11358/1998) και 2-1-1996 (αύξ.
αριθμ. κατάθ. 389/1996) κρινόμενες αγωγές της ενάγουσας εταιρείας
με την επωνυμία «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ» κατά των
εναγομένων: 1) εταιρείας με την επωνυμία «ECOTECH ITALIA S.p.a.», 2)
εταιρείας με την επωνυμία «STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ–
ΧΗΜΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ», 3) Ρομπέρτο Κοντεκάσα
(ROBERTO CODECASSA), 4) Δήμητρας θυγ. Στεφάνου Σταματάκη, 5)
Ευαγγέλου Χρήστου Μόκου, 6) Αλεξάνδρου Κων/νου Πάτση και 7) Δανιήλ
Μαργαρίτη, αφενός, και κατά των εναγομένων: 1) εταιρείας με την
επωνυμία «E. ITALIA S.p.a.», 2) εταιρείας με την επωνυμία «STATUS
ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ– ΧΗΜΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ
ΕΥΘΥΝΗΣ», 3) Δήμητρας θυγ. Στεφάνου Σταματάκη, 4) Αλεξάνδρου Κων/
νου Πάτση, 5) Δανιήλ Μαργαρίτη, αφετέρου, αντίστοιχα, να γίνουν δεκτές,
κατά ένα μέρος, ως και κατ’ ουσίαν βάσιμες, καθώς ειδικότερα ορίζεται στο
διατακτικό της παρούσας.
Σημειώνεται επίσης ότι η διάταξη της δεύτερης αγωγής, με την οποία
αναγνωρίζεται η υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν στην
ενάγουσα το προαναφερόμενο ποσό χρηματικής της ικανοποίησης, λόγω
ηθικής βλάβης, λόγω του αναγνωριστικού της χαρακτήρα, δεν μπορεί
να κηρυχθεί προσωρινώς εκτελεστή, αλλ’ ούτε ν’ απειληθεί σε βάρος
της τρίτης, τέταρτου και πέμπτου των εναγομένων αυτής, προσωπική
κράτηση, ως μέσον αναγκαστικής εκτέλεσης κατ’ αυτών της εν λόγω
διάταξης, και ως εκ τούτου τα σχετικά παρεπόμενα της (δεύτερης) εν λόγω
αγωγής είναι αβάσιμα κατά νόμον και πρέπει ν’ απορριφθούν. Τέλος τα
δικαστικά έξοδα της εν λόγω νικήσασας διαδίκου (ενάγουσας) βαρύνουν
τους ηττηθέντες εναγομένους. Θα προσδιοριστούν, όμως, ανάλογα με την
έκταση της νίκης της πρώτης (ενάγουσας), όπως ειδικότερα ορίζεται στο
διατακτικό (άρθρ. 178 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο
2 παρ. 1 Ν. 2915/2001). Με την ένσταση συμψηφισμού προβάλλεται
και φέρεται προς δικαστική διάγνωση μια αξίωση του εναγομένου. Είναι
δε χαρακτηριστικό ότι η προβολή τέτοιας ένστασης έχει ως αποτέλεσμα
την εκκρεμοδικία περί την αξίωση αυτή (άρθρ. 221 παρ. 2 ΚπολΔ). Έτσι,
ανεξάρτητα από τον κατ’ αρχήν αμυντικό χαρακτήρα του συμψηφισμού,
ο ενάγων βρίσκεται αντιμέτωπος με μια αξίωση του εναγομένου, της
οποίας επίκειται η δικαστική κρίση. Όμως, σκοπός της συμφωνίας, με
την οποία αποκλείεται η διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων μιας
χώρας υπέρ εκείνων μιας άλλης (και με την οποία ιδρύεται αποκλειστική
δικαιοδοσία τους, βλ. άρθρ. 44 ΚπολΔ και 17 Σύμβασης Βρυξελλών), είναι
να εξασφαλιστεί ότι οι καλυπτόμενες από τη συμφωνία αυτή απαιτήσεις
δεν θα κριθούν, παρά από τα δικαστήρια του κράτους εκείνου, στο οποίο
απέβλεψαν οι συμβαλλόμενοι. Ο σκοπός αυτός ματαιώνεται δια της
προβολής μιας τέτοιας απαίτησης, κατ’ ένσταση συμψηφισμού, και ο
ενάγων βρίσκεται απροσδόκητα αναγκασμένος να την αντικρούσει ενώπιον
δικαστηρίων άλλων από τα προβλεφθέντα, πράγμα που συνιστά και
διάψευση της εύλογης εμπιστοσύνης του ότι θα τηρηθεί αποτελεσματικά
η προθεσμία παρέκτασης. Χαρακτηριστική, εξάλλου, είναι και η θέση
της κρατούσας νομολογίας ότι ο συμψηφισμός δεν προβάλλεται κατ’
ένσταση, όταν η συμψηφιζόμενη απαίτηση δεν υπάγεται στην καθ’
ύλην αρμοδιότητα του δικαστηρίου (βλ. ΠπρΑθ 4500/1970 ΝοΒ 1970,
σελ. 1488), ή όταν η απαίτηση αυτή υπάγεται σε άλλη διαδικασία (βλ.
ΕφΘεσ 66/1994 Αρμ. 1994, σελ. 844, ΕφΑθ 8376/1979 ΝοΒ (1980),
813, ΕφΑθ 6866/1978 ΝοΒ 1979, σελ. 590, ΕφΑθ 2577/1975 ΝοΒ 23
(1975), 773). Από τη θέση αυτή της νομολογίας συνάγεται ότι η προβολή
της ένστασης συμψηφισμού ενώπιον ενός δικαστηρίου προϋποθέτει ότι
συντρέχουν οι διαδικαστικές προϋποθέσεις, που θα απαιτούνταν και για
την υποβολή αυτοτελούς αίτησης έννομης προστασίας με αντικείμενο
την ίδια αξίωση. Έτσι, προεχόντως, και η έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας
του δικάζοντος δικαστηρίου για κάποια απαίτηση, της οποίας η εκδίκαση
αφαιρέθηκε από τη διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων της χώρας με
συμφωνία παρέκτασης των διαδίκων, κωλύει την παραδεκτή προβολή
για την απαίτηση αυτή αντίστοιχης ένστασης συμψηφισμού της (βλ. και
Ι. Καρακατσάνη, Ο συμψηφισμός με μονομερή δικαιοπραξία, 1980, σελ.
291-292). Εξάλλου, όπως αποφάνθηκε το ΔΕΚ με την από 13-7-1995
απόφασή του στην υπόθεση C-341/1993 «Danvaern Production A/S κατά
Schuhfabriken Otterbeck GmbH & Co» ναι μεν το άρθρο 6, σημείο 3,
της Σύμβασης της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και
την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (Σύμβασης
Βρυξελλών) έχει ως αντικείμενο να θεσπίσει τις προϋποθέσεις υπό τις
οποίες ένα δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί αγωγής που
επιδιώκει αυτοτελή καταψηφιστική απόφαση και δεν αφορά την περίπτωση
όπου ο εναγόμενος επικαλείται ως απλό μέσο άμυνας χρηματική απαίτηση
κατά του ενάγοντος, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, το εθνικό δίκαιο
καθορίζει τα επιτρεπόμενα μέσα άμυνας και τις προϋποθέσεις υπό τις
οποίες μπορεί να γίνει επίκλησή τους.
Επομένως στην υπό κρίση υπόθεση η προβαλλομένη από την εναγομένη
εταιρεία «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ», σ’ αμφότερες τις
από 2-4-1996, με αύξ. αριθμ. κατάθ. 3288/1996 και 3286/1996,
αντίστοιχα, αγωγές της ενάγουσας εταιρείας «E. ITALIS S.p.a.» κατά
της τελευταίας, ένσταση συμψηφισμού απαιτήσεών της για αποθετική
ζημία (διαφυγόντα κέρδη), συνολικού ποσού 9.637.900 και 7.514.475
δραχμών, για κάθε αντίστοιχη αγωγική απαίτηση, που ισχυρίζεται, ότι
απορρέουν μετά την επικαλούμενη από αυτή από 31-7-1995 άκαιρη
και καταχρηστική καταγγελία της από 1-9-1990 έγγραφης σύμβασής
της εμπορικής συνεργασίας (πρακτορίας), διαφορά για την οποία με
την προαναφερθείσα υπ’ αριθμ. 9958/1996 προδικαστική απόφαση του
Δικαστηρίου τούτου κρίθηκε ότι αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία έχουν
τα δικαστήρια του Μιλάνου, σύμφωνα και με τις προηγηθείσες νομικές
σκέψεις, δεν προτείνεται παραδεκτά στο παρόν Δικαστήριο, και ως εκ
τούτου πρέπει αυτή (ένσταση) κατά το μέρος τούτο ν’ απορριφθεί ως
απαράδεκτη, ανακαλούμενης στο επίμαχο τούτο σημείο της ως άνω
προδικαστικής.
Περαιτέρω η ως άνω εναγόμενη εταιρεία «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ
ΣΙΑ ΕΠΕ» με τις έγγραφες προτάσεις της πρώτης συζήτησης συνομολόγησε
ότι οφείλει στην ενάγουσα τα αιτούμενα με τις ως άνω διαδοχικές
συμβάσεις πώλησης λιανικής προς αυτήν προϊόντων της (ενάγουσας),
εκ ποσών 19.256.679 δραχμών για πωλήσεις διαστήματος από 7-4-1995
έως 7-8-1995 και 18.831.275 δραχμών για πωλήσεις διαστήματος από
12-1-1995 έως 31-3-1995, αντίστοιχα. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, η
παραπάνω οφειλέτρια εδικαιούτο να λάβει από την ενάγουσα αλλοδαπή
εταιρεία τις συμφωνηθείσες ληξιπρόθεσμες και απαιτητές προμήθειές
της από τη λειτουργία της εμπορικής της συνεργασίας (πρακτορίας) με
την τελευταία, κατά τη διάρκεια των μηνών Μαΐου, Ιουνίου και Ιουλίου
1995, εκ συνολικού ποσού 7.643.762 δραχμών, το ύψος των οποίων και
την ύπαρξη της υποχρέωσής της προς καταβολή δεν αμφισβήτησε μεν η
ενάγουσα εταιρεία, ισχυρίστηκε όμως την πλήρη και ολοσχερή εξόφλησή
τους εκ μέρους της. Αλλά ο ισχυρισμός της αυτός από κανένα αποδεικτικό
στοιχείο, εξ εκείνων που επικαλέστηκε και προσκόμισε αυτή (ενάγουσα),
αποδείχθηκε ως βάσιμος και κατ’ ουσίαν. Έτσι η εναγόμενη εταιρεία
εδικαιούτο ειδικότερα από την ενάγουσα, η οποία δεν της κατέβαλε και της
οφείλει, τις εξής προμήθειες:
1) προμήθεια 1.109.350 ιταλικών λιρών από πώληση εμπορευμάτων
στην A. ΕΠΕ, βάσει του 961/1995 τιμολογίου, 2) προμήθεια 1.027.350
ιταλ. Λιρετών από πώληση στην A. ΕΠΕ, βάσει του υπ’ αριθμ. 922/1995
τιμολογίου, 3) προμήθεια 51.000 λιτερών από πώληση στην A. ΕΠΕ, βάσει
του υπ’ αριθμ. 960/1995 τιμολογίου, 4) προμήθεια 759.200 ιταλ. λιρ.
από πώληση στη D. ABE, βάσει του υπ’ αριθμ. 923/1995 τιμολογίου, 5)
προμήθεια 2.285.140 ιταλ. λιρ. από πώληση στην πελάτη ΠΙΤΣΟΣ Α.Ε.
βάσει του υπ΄αριθμ. 924/1995 τιμολογίου, 6) προμήθεια 179.200 ιταλ.
λιρ. από πώληση στον πελάτη E. ΒΑΓΙΩΝΗΣ ΑΕ βάσει του 1016/1995
τιμολογίου, 7) προμήθεια 767.200 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη
A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 956/1995, 8) προμήθεια 3.191.175 από
πώληση στον πελάτη D. ABE, βάσει του τιμολογίου 957/1995, 9)
προμήθεια 445.380 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει
του τιμολογίου 1009/1995, 10) προμήθεια 151.830 ιταλ. λιρ. από
πώληση στον πελάτη ΑΜΟΙΡΟΓΛΟΥ βάσει του τιμολογίου 958/1995,
11) προμήθεια 1.332.668 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ
βάσει του τιμολογίου 1015/1995, 12) προμήθεια 224.560 ιταλ. λιρ.
από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 1058/1995,
13) προμήθεια 2.287.045 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη D. ABE,
βάσει του τιμολογίου 1049/1995, 14) προμήθεια 312.000 ιταλ. λιρ. από
πώληση στον πελάτη E. ΒΑΓΙΩΝΗΣ ΑΕ βάσει του 1017/1995 τιμολογίου,
15) προμήθεια 89.500 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΧΡΩΜΕΤΑΛ
ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 959/1995, 16) προμήθεια 698.450 ιταλ.
λιρ. από πώληση στον πελάτη ΧΡΩΜΕΤΑΛ ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου
1007/1995, 17) προμήθεια 172.900 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη
ΧΡΩΜΕΤΑΛ ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 1059/1995, 18) προμήθεια 900.742
ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΒΙΟΣΟΛ ΑΕ βάσει του τιμολογίου
1048/1995, 19) προμήθεια 402.505 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη
ΚΟΤΤΟΡΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ βάσει του τιμολογίου 1047/1995, 20) προμήθεια
83.593 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΑΜΟΙΡΟΓΛΟΥ ΑΝΤΩΝΗ
βάσει του τιμολογίου 1060/1995, 21) προμήθεια 861.000 ιταλ. λιρ. από
πώληση στον πελάτη ΧΡΩΜΕΤΑΛ ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 763/1995,
22) προμήθεια 1.835.800 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ANALCO
ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 762/1995, 23) προμήθεια 2.535.858 ιταλ.
λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 767/1995,
24) προμήθεια 1.624.750 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΠΙΤΣΟΣ
Α.Ε. βάσει του τιμολογίου 828/1995, 25) προμήθεια 384.000 ιταλ. λιρ.
από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 867/1995, 26)
προμήθεια 384.000 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του
τιμολογίου 791/1995, 27) προμήθεια 2.232.000 από πώληση στον πελάτη
D. ABE, βάσει του τιμολογίου 792/1995, 28) προμήθεια 123.200 ιταλ.
λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 794/1995,
29) προμήθεια 85.197 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΑΜΟΙΡΟΓΛΟΥ
ΑΝΤΩΝΗ βάσει του τιμολογίου 764/1995, 30) προμήθεια 1.828.950 ιταλ.
λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ, βάσει του τιμολογίου 829/1995,
31) προμήθεια 231.600 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ
βάσει του τιμολογίου 897/1995, 32) προμήθεια 585.000 ιταλ. λιρ. από
πώληση στον πελάτη ΧΡΩΜΕΤΑΛ ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 868/1995, 33)
προμήθεια 773.818 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΠΙΤΣΟΣ ΑΕ βάσει
του τιμολογίου 869/1995, 34) προμήθεια 304.670 ιταλ. λιρ. από πώληση
στον πελάτη ΑΜΟΙΡΟΓΛΟΥ ΑΝΤΩΝΗ βάσει του τιμολογίου 896/1995,
35) προμήθεια 400.000 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΧΡΩΜΕΤΑΛ
ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 870/1995, 36) προμήθεια 180.000 ιταλ. λιρ.
από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 871/1995, 37)
προμήθεια 1.832.000 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη D. ABE βάσει
του τιμολογίου 898/1995, 38) προμήθεια 212.940 ιταλ. λιρ. από πώληση
στον πελάτη ΑΜΟΙΡΟΓΛΟΥ ΑΝΤΩΝΗ βάσει του τιμολογίου894/1995,
39) προμήθεια 1.061.750 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ
βάσει του τιμολογίου 892/1995, 40) προμήθεια 2.604.000 ιταλ. λιρ.
από πώληση στον πελάτη D. ABE βάσει του τιμολογίου 891/1995, 41)
προμήθεια 935.550 ιτ. λ. από πώληση στον πελάτη D.X ABE βάσει του
τιμολογίου 719/1995, 42) προμήθεια 814.287 ιταλ. λιρ. από πώληση στον
πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 610/1995, 43) προμήθεια 138.495
ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΑΜΟΙΡΟΓΛΟΥ ΑΝΤΩΝΗ βάσει του
τιμολογίου 658/1995, 44) προμήθεια 253.575 ιταλ. λιρ. από πώληση
στον πελάτη ΑΜΟΙΡΟΓΛΟΥ ΑΝΤΩΝΗ βάσει του τιμολογίου 655/1995, 45)
προμήθεια 1.047.050 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του
τιμολογίου 695/1995, 46) προμήθεια 636.690 ιταλ. λιρ. από πώληση στον
πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 656/1995, 47) προμήθεια 585.000
ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΧΡΩΜΕΤΑΛ ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου
654/1995, 48) προμήθεια 834.600 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη
ΒΙΟΣΟΛ ΑΕ βάσει του τιμολογίου 649/1995, 49) προμήθεια 5.433.600
ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη D.ABE βάσει του τιμολογίου 648/1995,
50) προμήθεια 2.473.500 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη ΠΙΤΣΟΣ
ΑΕ βάσει του τιμολογίου 694/1995, 51) προμήθεια 1.201.200 ιταλ. λιρ.
από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει του τιμολογίου 717/1995, 52)
προμήθεια 658.500 ιταλ. λιρ. από πώληση στον πελάτη A. ΕΠΕ βάσει
του τιμολογίου 721/1995, δηλαδή συνολικές διεκδικούμενες προμήθειες
ποσού 50.978.416 ιταλ. λιρ. ή 7.643.762 δραχμών. Το εν λόγω δε
ποσό, συνεπώς, η εναγομένη βάσιμα προτείνει προς συμψηφισμό προς
την αξιούμενη με την ως άνω πρώτη από 2-4-1996 και με αύξ. αριθμ.
κατάθ. 3288/1996 ένδικη αγωγή της ενάγουσας αξίωση, του Δικαστηρίου
δεχομένου ότι ως προς την εξέταση της αξίωσης αυτής της ενάγουσας
έχει διεθνή δικαιοδοσία, αφού δεν συνέχεται με το ζήτημα του κύρους
της από 31-7-1995 καταγγελίας της από 1-9-1990 έγγραφης σύμβασής
της εμπορικής συνεργασίας (πρακτορίας) των συμβληθέντων διαδίκων
και ως εκ τούτου το συνολικό αιτούμενο με την ως άνω αγωγή ποσό
των 19.256.679 δραχμών πρέπει να μειωθεί κατά το προαναφερόμενο
προτεινόμενο προς συμψηφισμό ποσό των οφειλομένων προμηθειών
της εναγομένης των 7.643.762 δραχμών και το επιδικαζόμενο στην
ενάγουσα σε βάρος της εναγομένης ποσό της πρώτης αγωγής των
19.256.679 δραχμών να μειωθεί στο ποσό των 11.612.917 (19.256.679
– 7.643.762) δραχμών ή 34.080,46 ευρώ, ενώ το αιτούμενο ποσό της
δεύτερης από 2-4-1996 και με αύξ. αριθμ. κατάθ. 3289/1996 αγωγή των
18.831.275 δραχμών ή 55.264,20 ευρώ να της επιδικαστεί στο ακέραιο,
ενόψει και της κατά τα προεκτεθέντα συνομολόγησής του από την
εναγομένη. Συνακόλουθα με βάση τα παραπάνω αποδειχθέντα πραγματικά
περιστατικά και προηγηθείσες νομικές σκέψεις πρέπει, αφού απορριφθούν
ως κατ’ ουσίαν αβάσιμοι όλοι οι λοιποί περί του αντιθέτου ισχυρισμοί
εκατέρωθεν των διαδίκων προς απόκρουση των προβληθεισών ενστάσεων
και αντενστάσεων επί των τελευταίων προαναφερθεισών αγωγών, να
γίνουν κατά ένα μέρος δεκτή και στο σύνολό της, ως και κατ’ ουσίαν
βάσιμες, οι εν λόγω κρινόμενες από 2-4-1996 (δύο), με αύξ. αριθμ. κατάθ.
3288/1996 και 3289/1996, αντίστοιχα, αγωγές της ενάγουσας εταιρείας
με την επωνυμία «E. ITALIΑ S.p.a.» κατά της εναγομένης εταιρίας με την
επωνυμία «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ» και διακριτικό τίτλο «P.
ΕΠΕ», αφενός, και της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία
«ΠΡΟΤΕΚΟ Μ. ΠΡΟΒΑΤΑ και ΣΙΑ ΕΠΕ» που τροποποιήθηκε σε «ΧΡΗΣΤΟΣ
ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ» και με διακριτικό τίτλο «P. ΕΠΕ», αφετέρου,
και να υποχρεωθεί η τελευταία εναγομένη «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ
ΣΙΑ ΕΠΕ» να καταβάλει στην ενάγουσα τα παραπάνω χρηματικά ποσά των
34.080,46 ευρώ και 55.264,20 ευρώ, αντίστοιχα, με το νόμιμο τόκο από
την κοινοποίηση της κάθε αντίστοιχης αγωγής και μέχρι την εξόφλησή της.
Η απόφαση ως προς τις εν λόγω καταψηφιστικές της διατάξεις δεν πρέπει
να κηρυχθεί προσωρινώς εκτελεστή, επειδή η ενάγουσα δεν επικαλείται
εξαιρετικούς προς τούτο λόγους, αλλ’ ούτε και προέκυψε ότι είναι δυνατόν
από την καθυστέρηση στην εκτέλεσή της (απόφασης αυτής) να προκληθεί
σ’ αυτήν σημαντική ζημία (άρθρ. 908 παρ. 1 ΚΠολΔ), τα δε δικαστικά
έξοδα της εν λόγω νικήσασας διαδίκου (ενάγουσας) βαρύνουν την
ηττηθείσα εναγομένη. Θα προσδιοριστούν δε ανάλογα με την έκταση της
νίκης της πρώτης (ενάγουσας), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό
(άρθρ. 178 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 1
Ν.2915/2001).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων τις από 28-11-1995 (αύξ. αριθμ.
κατάθ. 11358/1998) και 2-1-1996 (αύξ. αριθμ. κατάθ. 389/1996) αγωγές
της ενάγουσας εταιρείας με την επωνυμία «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ
ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ» και διακριτικό τίτλο «P. ΕΠΕ» κατά των εναγομένων:
1) εταιρείας με την επωνυμία «E. ITALIΑ S.p.a.», συγχωνευθείσας
ήδη στην εταιρεία με την επωνυμία «B. C. S.p.a.», 2) εταιρείας με την
επωνυμία «STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ- ΧΗΜΙΚΩΝ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ», 3) Ρομπέρτο Κοντεκάσα (R. C.),
4) Δήμητρας θυγ. Στεφάνου Σταματάκη, 5) Ευαγγέλου Χρήστου Μόκου,
6) Αλεξάνδρου Κων/νου Πάτση και 7) Δανιήλ Μαργαρίτη, αφενός, και
κατά των εναγομένων: 1) εταιρείας με την επωνυμία «E. ITALIΑ S.p.a.»,
συγχωνευθείσας ήδη στην εταιρεία με την επωνυμία «BASF Coatings
S.p.a.», 2) εταιρείας με την επωνυμία «STATUS ΧΡΩΜ ΕΠΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ
ΧΡΩΜΑΤΩΝ- ΧΗΜΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ», 3)
Δήμητρας θυγ. Στεφάνου Σταματάκη, 4) Αλεξάνδρου Κων/νου Πάτση,
5) Δανιήλ Μαργαρίτη, αφετέρου, αντίστοιχα, με τις από 2-4-1996, με
αύξ. αριθμ. κατάθ. 3288/1996 και 3289/1996, αντίστοιχα, αγωγές της
ενάγουσας εταιρείας «E. ITALIΑ S.p.a.», συγχωνευθείσας ήδη στην
εταιρεία με την επωνυμία «B. C. S.p.a.», κατά της εταιρείας περιορισμένης
ευθύνης με την επωνυμία «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ» και με
διακριτικό τίτλο «P. ΕΠΕ», αφενός, και εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με
την επωνυμία «ΠΡΟΤΕΚΟ Μ. ΠΡΟΒΑΤΑ και ΣΙΑ ΕΠΕ», που τροποποιήθηκε
σε «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ ΕΠΕ» και με διακριτικό τίτλο «P.
ΕΠΕ», αφετέρου.
Α) ΑΝΑΚΑΛΕΙ την υπ’ αριθμ. 9958/1996 προδικαστική απόφαση
του Δικαστηρίου τούτου κατά το σημείο που έκρινε παραδεκτή την
προταθείσα από την εναγόμενη «ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΣΙΑ
ΕΠΕ», στις από 2-4-1996 (δύο) με αύξ. αριθμ. κατάθ. 3288/1996 και
3289/1996, αντίστοιχα, αγωγές της ενάγουσας εταιρείας «E. ITALIΑ
S.p.a.», ένσταση συμψηφισμού απαιτήσεών της για αποθετική ζημία
(διαφυγόντα κέρδη), συνολικού ποσού 9.637.900 και 7.514.475 δραχμών,
για κάθε αντίστοιχη αγωγική απαίτηση, που ισχυρίζεται, ότι απορρέουν
μετά την από 31-7-1995 καταγγελία της σύμβασης εμπορικής της
συνεργασίας (πρακτορίας) με την ενάγουσα, και απορρίπτει αυτήν
(ένσταση συμψηφισμού), κατά το εν λόγω μέρος της, ως απαράδεκτη.
Β) ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατά τα λοιπά ό,τι κρίθηκε στο σκεπτικό ότι πρέπει ν’
απορριφθεί, καθώς και ό,τι κρίθηκε ως απορριπτέο με την ως άνω υπ’
αριθμ. 9958/1996 προδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου τούτου.
Γ) ΔΕΧΕΤΑΙ κατά ένα μέρος τις από 28-11-1995 (αύξ. αριθμ. κατάθ.
11358/1998), 2-1-1996 (αύξ. αριθμ. κατάθ. 389/1996) και 2-4-1996
(αύξ. αριθμ. κατάθ. 3288/1996) τις ως άνω αγωγές και στο σύνολό της
την από 2-4-1996 (αύξ. αριθμ. κατάθ. 3289/1996) τελευταία αγωγή.