Φέρεται προς συζήτηση κατά την προαναφερομένη δικάσιμο του
Δικαστηρίου τούτου, με την προκειμένη ειδική διαδικασία της εκούσιας
δικαιοδοσίας, η από 11-1-95 και υπ'αριθ. καταθ. 173/95 τριτανακοπή
της ανώνυμης εταιρείας με έδρα την Μονρόβια Λιβερίας και με
νόμιμη εγκατάσταση στην Ελλάδας. Με την υπό κρίση τριτανακοπή η
τριτανακόπτουσα ζητεί ν'ακυρωθεί η υπ’ αριθμόν 4.097/94 απόφαση
του Δικαστηρίου τούτου, που εκδόθηκε με την προκειμένη διαδικασία
και κήρυξε εκτελεστή στην Ελλάδα την από 23-9-92 απόφαση του
Εμποροδικείου του SΑΙΝΤ ΝΑΖΑΙΗΕ Γαλλίας, με την οποία έγινε δεκτή,
ερήμην της τριτανακόπτουσας, καταψηφιστική αγωγή των ήδη καθ’ων
η τριτανακοπή αλλοδαπών εταιρειών εναντίον της. Επικαλείται δε για
το παραδεκτό και την νομική και ουσιαστική βασιμότητα του αιτήματος
της ότι δεν κλήθηκε να λάβει μέρος στην δίκη που κήρυξε την ανωτέρω
αλλοδαπή απόφαση εκτελεστή, στην Ελλάδα και ότι από την εν λόγω
κήρυξη προκαλείται προκαλείται παράνομα βλάβη στα συμφέροντά της,
διότι δεν συνέτρεχαν οι νόμιμες προϋποθέσεις γι’ αυτήν και συγκεκριμένα
η ίδια δεν είχε κληθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα στην δίκη ενώπιον του
αλλοδαπού δικαστηρίου και έτσι στερήθηκε το δικαίωμα συμμετοχής της
στην διαδικασία και υπερασπίσεώς της.
Με τον ν. 1814/11/11-11-1988 κυρώθηκε η από 25-10-1982 σύμβαση
προσχωρήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας στην Σύμβαση των Βρυξελλών
της 27-9-1968 «για την διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων
σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις», (στο εξής «η Σύμβαση») και στο
πρωτόκολλο για την ερμηνεία της από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών
Κοινοτήτων που υπογράφτηκε στο Λουξεμβούργο στις 3-6-1971, όπως
τροποποιήθηκαν, από την σύμβαση για την προσχώρηση του Βασιλείου
της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, που υπογράφηκε
στο Λουξεμβούργο στις 9-10-1978. Με το άρθρο 1 του ανωτέρω νόμου
ορίσθηκε ότι οι ρυθμίσεις της Συμβάσεως έχουν αυξημένη τυπική ισχύ
κατά το αρθρ. 28 παρ. 1 του Συντάγματος του 1975, δηλαδή αποτελούν
αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν
από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου.Η Γαλλία είναι συμβαλλόμενο
μέρος στην ανωτέρω Σύμβαση, επομένως μετά την κύρωσης αυτής από
την Ελλάδα οι αποφάσεις των Δικαστηρίων καθεμιάς από τις δύο αυτές
χώρες μπορούν να εκτελεσθούν στο. έδαφος της άλλης σύμφωνα με
τις προϋποθέσεις που έχει θέση η Σύμβαση.Οι ρυθμίσεις της τελευταίας
υπερτερούν κατά τ’ ανωτέρω στην Ελλάδα από τις αντίστοιχες του εθνικού
δικονομικού δικαίου.
Κατά το άρθρο 31 της Συμβάσεως απόφαση που εκδόθηκε και είναι
εκτελεστή σε συμβαλλόμενο κράτος εκτελείται σε άλλο συμβαλλόμενο
κράτος αφού περιβληθεί εκεί τον εκτελεστήριο τύπο με αίτηση κάθε
ενδιαφερομένου. Κατά το άρθ. 32 της Συμβάσεως, όπως συμπληρώθηκε
με το άρθ. 4 της συμβάσεως για την προσχώρηση της Ελληνικής
Δημοκρατίας, η αίτηση του προηγούμενου άρθρου υποβάλλεται στην
Ελλάδα στο Μονομελές Πρωτοδικείο. Κατά το άρθ. 33 της Συμβάσεως η
αίτηση υποβάλλεται κατά το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως. Επομένως
στην Ελλάδα έχει εφαρμογή το άρθ. 905 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., που
παραπέμπει για την εφαρμοστέα διαδικασία στις διατάξεις των άρθ. 740
επ. του ιδίου, της εκούσιας δικαιοδοσίας. Κατά το άρθρο 34 εδ. α΄ της
Συμβάσεως το δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση αποφασίζει
αμελλητί και ο καθ’ου η εκτέλεση δεν έχει δικαίωμα στο στάδιο αυτό να
υποβάλλει παρατηρήσεις. Κατά το ίδιο άρθρο εδ. β’ η αίτηση μπορεί ν’
απορριφθεί μόνον για έναν από τους λόγους που προβλέπονται στα άρθρα
(27 και 28 της ιδίας Συμβάσεως. Στους λόγους αυτούς περιλαμβάνεται
κατά άρθρο 27 (περ. 2) της Συμβάσεως η μη κανονική και έγκαιρη
επίδοση του εισαγωγικού εγγράφου της δίκης, (ενώπιον του αλλοδαπού
δικαστηρίου) στον ερημοδικήσαντα διάδικο ώστε να μπορεί ν’ αμυνθεί.
Κατά το άρθρο 36 της Συμβάσεως αν το ημεδαπό δικαστήριο επιτρέψει την
εκτέλεση δυνάμει της αλλοδαπής αποφάσεως, δεχόμενο την προηγούμενη
αίτηση, τότε ο καθ’ ου η εκτέλεση μπορεί να προσφύγει κατά της
δεχομένης την αίτηση ημεδαπής αποφάσεως μέσα σ’ ένα μήνα από την
επίδοση προς αυτόν της τελευταίας.
Κατά το άρθρο 39 της Συμβάσεως, όπως συμπληρώθηκε με το άρθ. 5
της συμβάσεως προσχωρήσεως σ’ αυτήν της Ελληνικής Δημοκρατίας, η
ανωτέρω προσφυγή ασκείται στην Ελλάδα στο Εφετείο με την διαδικασία
της αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας. Με την προσφυγή αυτή ο καθ’
ου η επιτραπείσα εκτέλεση έχει το δικαίωμα να προβάλλει όλους τους
ισχυρισμούς που δεν είχε το δικαίωμα να προβάλλει κατά τ’ ανωτέρω
ενώπιον του δικαστηρίου που κήρυξε εκτελεστή την αλλοδαπή απόφαση.
Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγονται τα ακόλουθα: 0 καθ’ ου η εκτέλεση
δεν έχει δικαίωμα, ούτε έννομο συμφέρον να συμμετάσχει στην δίκη περί
κηρύξεως της αλλοδαπής αποφάσεως εκτελεστής στην Ελλάδα, διότι δεν
μπορεί να υποβάλλει σ’ αυτήν υπερασπιστικούς ισχυρισμούς, (βλ. σχετικώς
Κεραμέα – Κρεμελή – Ταγαρά: Η Σύμβαση των Βρυξελλών για την διεθνή
δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων, όπως ισχύει στην Ελλάδα Ερμ.κατ’
άρθρο σελ. 246).
Δικαίωμα τριτανακοπής στην προκειμένη περίπτωση δεν δίδεται στον κανθ’
ού η επιτραπείσα εκτέλεση, αφενός διότι και αν ανκλητεύετο στην δίκη
δεν θα μπορούσε να αποτρέψει τις δυσμενείς γι’ αυτόν συνέπειες, αφού
δεν του επιτρέπεται να προβάλλει σ΄αυτήν τις αντιρρήσεις του, αφετέρου
διότι η κατ’ ουσίαν έρευνα της τριτανακοπής θα κατέληγε στην επανάκριση
της αιτήσεως του επισπεύδοντος την εκτέλεση δυνάμει της αλλοδαπής
αποφάσεως από το ίδιο δικαστήριο, (Μον/λές Πρωτοδικείο) και με την ίδια
διαδικασία, (της εκούσιας δικαιοδοσίας), με την λήψη πλέον απόψη και
των αντιρρήσεων του καθ’ ου η εκτέλεση, γεγονός που ρητά απαγορεύεται
στο στάδιο αυτό από την ως άνω Σύμβαση. Η τελευταία περιορίζει, δυνάμει
εξαιρετικής ρυθμίσεως που υπερισχύει του εθνικού δικονομικού δικαίου
κατά τ’ ανωτέρω, το δικαίωμα του καθ’ ου η εκτέλεση να προβάλλει τις
αντιρρήσεις του μόνο με προσφυγή στο Εφετείο με την διαδικασία της
αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας.
Η ποοσφυγή αυτή δεν είναι κατ’ ουσίαν «έφεση», αφού το Εφετείο
θα λάβει υπόψη του προτεινόμενους για πρώτη φορά ενώπιόν του
ισχυρισμούς του καθ’ ου η εκτέλεση, αλλα ιδιότυπο ένδικο βοήθημα,
το οποίο δεν υπόκειται στους κανόνες του ελληνικού δικονομικού
δικαίου σχετικά με την έφεση, παρά μόνον αν προσαρμόζονται στην
φύση του. Έτσι μπορεί να ασκηθεί από τον καθ’ ου η εκτέλεση χωρίς
να έχει γίνει αυτός διάδικος στην δίκη που επέτρεψε την εκτέλεση, μη
εφαρμοζόμενης της διατάξεως του άρθ. 516 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., καθόσον
κατά τα προαναφερθέντα εστερείτο του δικαιώματος συμμετοχής στην δίκη
αυτή.
Κατά συνέπεια σύμφωνα με την προηγούμενη σκέψη η υπό
κρίση τριτανακοπή με το προαναφερθέν περιεχόμενο και αίτημα
αποβαίνει απορριπτέα ως απαράδεκτη. Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να
συμψηφισθούν εν όλω μεταξύ των διαδίκων λόγω εύλογης αμφιβολίας της
τρίτανακόπτουσας για την έκβαση της δίκης (άρθ. 179 β' του Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει την τριτανακοπή.