Ο εφεσίβλητος με την από 16-4-2004 αίτησή του προς το Μονομελές
Πρωτοδικείο Αιγίου ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται σ αυτή. Το
Δικαστήριο. εξέδωσε την υπαριθμ. 113/2004 οριστική του απόφαση μετην
οποία δέχτηκε την αίτηση. Την οριστική αυτή απόφαση προσέβαλε προς
το Ο Δικαστήριο τούτο ο εκκαλών με την από 8-4-2005 έφεσή του(αριθμ.
έκθ. καταθέσεως 23/12-4-2005), ζητώντας να Ι γίνει δεκτή για τους
λόγους που αναφέρονται σ αυτή.Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων
κατέθεσαν έγγραφες προτάσεις, στις οποίες αναφέρθηκαν, και ζήτησαν
όσα αναφέρονται σ’ αυτές.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή με την Ν.1814/1988 κυρώθηκε και άρχισε να ισχύει από 1-4-1989
στις σχέσεις της Ελλάδας αφενός και των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης
αφετέρου η Σύμβαση των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και
εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, οι διατάξεις
της οποίας υπερισχύουν έναντι των διατάξεων του ημεδαπού δικαίου
κατάρθρ. 28 ξΙ του Συντ. και εφαρμόζονται αυτεπαγγέλτως από τον εθνικό
δικαστή (βλ. Εφ.Αθ.10698/95, Δνη 96, 1402, Εφ.Πειρ. 1103/95, Δνη
96,1124) Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 31 εως 37 της
σύμβασης, που ανήκουν στο Τμημα 2 αυτής και οι οποίες εφαρμόζονται
εν προκειμένω ως εκ του χρόνου εκδόσεως των υπό εκτέλεση αποφάσεων
που ανάγονται στα έτη 1985-1995, είναι δηλαδή προγενέστερες της
1-3-2002, που αρχισε να ισχύει ο κανονισμός 44/2001 του Συμβουλιου,
προκύπτουν τα ακόλουθα α) απόφαση που εκδόθηκε και είναι εκτελεστή
σε συμβαλλόμενο Κράτος εκτελείται σε άλλο συμβαλλόμενο Κράτος με
αίτηση των ενδιαφερομένων, β) Η αίτηση υποβάλλεται κατά το δίκαιο
του Κράτους της εκτελέσεως και στην Ελλάδα ενώπιον του Μονομελούς
Πρωτοδικείου της κατοικίας του τόπου της εκτελέσεως κατά τη διαδικασία
της εκουσίας δικαιοδοσίας, γ) Η αίτηση και η δικάσιμος δεν γνωστοποιείται
στον καθού η εκτέλεση, ο οποίος και αν ακόμη έλαβε γνώση της
διαδικασίας, δεν δικαιούται να παραστεί στη δίκη ούτε να υποβάλει
παρατηρήσεις, δ) Αν επιτραπεί η εκτέλεση, το πρόσωπο κατά του οποίου
ζητείται η εκτέλεση δικαιούται να ασκήσει προσφυγή κατά της αποφάσεως
που την επέτρεψε εντός προθεσμίας ενός μηνός από την επίδοσή της
και ε) η προσφυγή ασκείται κατά τη διαδικασία της αμφισβητούμενης
δικαιοδοσίας και στην Ελλάδα στο Εφετείο στην περιφέρεια του οποίου
εντάσσεται το Μονομελές Πρωτοδικείο που κήρυξε την αλλοδαπή απόφαση
εκτελεστή. Υπό την έννοια αυτή η προσφυγή κατά τη φύση της εμφανίζει
ομοιότητες με την ανακοπή του άρθρου 585 του Κ.Πολ.Δ., αφού ασκείται
από πρόσωπο που δεν ήταν διάδικος κατά την έκδοση της αποφάσεως που
κήρυξε εκτελεστή την αλλοδαπή απόφαση, το αρμόδιο δε προς εκδίκαση
της προσφυγής δικαστήριο (Εφετείο) οφείλει αυτεπαγγέλτως να ερευνήσει
πρωτίστως αν αυτή είναι παραδεκτή και στη συνέχεια ον είναι βάσιμη στην
ουσία της. ‘Ετσι, για τη νομότυπη άσκηση της προσφυγής απαιτείται η
κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του αρμοδίου Εφετείου
εντός της προαναφερθείσας προθεσμίας και κατά την ορθότερη άποψη
και η επίδοσή της στον αντίδικο του προσφεύγοντος εντός της αυτής ως
άνω προθεσμίας (βλ. Α.Π. 1024/2001, Δνη 2002, 403, Εφ. Πειρ. 71/2005
Δνη 2005, 533, Μπέης, σχόλιο στη Δ 27, 392 και Ευαγγελία Μπαλογιάννη
σχόλιο στη Δ 28, 618 υπό τις αντίθετες Εφ. Πειρ. 1103/95 και 1220/96
αντίστοιχα, κατά τις οποίες γιο την πληρότητα της άσκησης της προσφυγής
αρκεί η κατάθεση στη γραμματεία του αρμοδίου δικαστηρίου χωρίς να
απαιτείται και επίδοση). Στην προκειμένη υπόθεση, με την 113/2004
απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιγίου, που εκδόθηκε κατόπιν
αιτήσεως τ ήδη εφεσιβλήτου, κατοίκου Γερμανίας, κηρύχθηκαν εκτελεστές
στην Ελλάδα οι αναφερόμενες σε αυτήν αποφάσεις του Ειρηνοδικείου
της πόλεως Χαϊδελβέργης της Γερμανίας, που εκδόθηκαν μεταξύ των
ετών 1985 και 1995 και με τις οποίες ο εκκαλών, που είναι κάτοικος
Αιγίου, υποχρεώθηκε να καταβάλει στον τελευταίο τα αναφερόμενα σε
αυτές χρηματικά ποσά ως διατροφή. Κατά της παραπάνω αποφάσεως,
που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας και η οποία
κοινοποιήθηκε στον εκκαλούντα την 22-3-2005, ο τελευταίος, που δεν
συμμετείχε στη σχετική δίκη, κατέθεσε την 12-4-2005 στη γραμματεία
του εκδόντος την προσβαλλόμενη απόφαση Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου
το από 8-4-2005 δικόγραφο «εφέσεώς» του με το οποίο ζητεί για τους
επικαλούμενους σε αυτό λόγους την εξαφάνιση της 113/2004 αποφάσεως
του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιγίου, που κήρυξε εκτελεστές στην
Ελλάδα τις οικίες αποφάσεις του αλλοδαπού Δικαστηρίου και την απόρριψη
της αιτήσεως του εφεσιβλήτου. Σύμφωνα με όσα έχουν προαναφερθεί
στην αρχή του σκεπτικού η κρινόμενη προσφυγή όπως κατ’ορθή εκτίμηση
χαρακτηρίζεται το δικόγραφο της εφέσεως, αφού δεν πρόκειται κατά τα
άνω για ένδικο μέσο, είναι απαράδεκτη, καθόσον δεν κατατέθηκε στη
γραμματεία του Δικαστηρίου αυτού, που είναι αρμόδιο για την εκδίκασή
της αλλά στη γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιγίου και
ακόμη δεν ολοκληρώθηκε η άσκησή της με την επίδοση του δικογράφου
στον καθού εντός της αυτής μηνιαίας προθεσμίας (ο εκκαλών ουδέποτε
κοινοποίησε το δικόγραφο στον εφεσίβλητο, ο οποίος επιμελήθηκε για τον
προσδιορισμό δικασίμου και επίδοση αντιγράφου στον εκκαλούντα). Κατά
συνέπεια η προσφυγή αυτή πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο
προσφεύγων στη δικαστική δαπάνη του καθού,κατ’όρθρ. 176 του Κ.Πολ.Δ.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων. Απορρίπτει την προσφυγή.