Με το ν. 1814/1988 κυρώθηκε η κοινοτική Σύμβαση των Βρυξελλών
της 27.9.1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων στις
αστικές και εμπορικές υποθέσεις, η οποία στην Ελλάδα άρχισε να ισχύει
την 1.4.1989. Με τις διατάξεις των άρθρων 31, 32, 33 παρ 1, 36 παρ 1
και 37 της Συμβάσεως αυτής, η οποία εφαρμόζεται και για την Ιταλία,
ορίζονται τα ακόλουθα:
Απόφαση που εκδόθηκε και είναι εκτελεστή σε συμβαλλόμενο κράτος
εκτελείται σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, αφού περιβληθεί εκεί τον
εκτελεστήριο τύπο με αίτηση κάθε ενδιαφερομένου. Η αίτηση υποβάλλεται
κατά το δίκαιο του κράτους της εκτελέσεως, στην Ελλάδα στο μονομελές
πρωτοδικείο. Αν η εκτέλεση επιτραπεί, το πρόσωπο κατά του οποίου
ζητείται αυτή, μπορεί να προσφύγει κατά της αποφάσεως μέσα σε ένα
μήνα από την επίδοσή της. Η προσφυγή ασκείται κατά τη διαδικασία
της αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας, στην Ελλάδα στο Εφετείο. Εν
προκειμένω με την κρινόμενη ανακοπή η προσφεύγουσα εκθέτει ότι με
την 32245/1999 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης,
η οποία εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, μετά
από αίτηση της καθ’ ης η προσφυγή, κηρύχθηκε εκτελεστή στην
Ελλάδα απόφαση Ιταλικού δικαστηρίου, με την οποία υποχρεώθηκε
να της καταβάλει τα ποσά που αναφέρονται σ’ αυτή. Ζητεί δε με την
προσφυγή, για τους λόγους που μνημονεύονται σ’ αυτή, την εξαφάνιση
της αποφάσεως με την οποία κηρύχθηκε εκτελεστή η αλλοδαπή απόφαση
και την απόρριψη της αιτήσεως. Η προσφυγή έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα,
δηλαδή μέσα σε ένα μήνα από την επίδοση της πιο πάνω αποφάσεως, και
σύμφωνα με τους νόμιμους τύπους. Επομένως είναι παραδεκτή και πρέπει
να εξεταστεί στην ουσία της.
Το άρθρο 27 σημ. 2 της Συμβάσεως των Βρυξελλών κατά το οποίο
«απόφαση δεν αναγνωρίζεται αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης
ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο δεν έχει επιδοθεί στον ερημοδικήσαντα
εναγόμενο κανονικά και έγκαιρα, ώστε να μπορεί να αμυνθεί»
αποσκοπεί στη διασφάλιση των δικαιωμάτων της υπερασπίσεως του
εναγομένου και επιτρέπει στο δικαστή του κράτους υποδοχής την
άρνηση αναγνωρίσεως και, βάσει του άρθρου 34 παρ 2, την άρνηση
της εκτελέσεως της επικαλούμενης αποφάσεως στην περίπτωση όπου οι
εγγυήσεις, που προβλέπονται από τη νομοθεσία του κράτους εκδόσεως
αυτής [αποφάσεως] και από την ίδια τη Σύμβαση δεν επαρκούν για να
εξασφαλίσουν στον εναγόμενο τη δυνατότητα ν’ αμυνθεί ενώπιον του
κράτους εκδόσεως της, (βλ. ΕΑ 2667/1994 ΝοΒ 43, 252).
Στην προκειμένη περίπτωση από την επικαλούμενη και σε επίσημο
αντίγραφο, μαζί με νόμιμη μετάφραση αυτής στην Ελληνική
προσκομιζόμενη υπ’ αριθ. 9089/1997 απόφαση του III Πολιτικού Τμήματος
του Δικαστηρίου του Μιλάνου Ιταλίας και από όλα τα επικαλούμενα και
νομίμως προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα, από τα οποία όσα
είναι συντεταγμένα στην Ιταλική γλώσσα προσκομίζονται μαζί με επίσημη
μετάφρασή τους στην Ελληνική, αποδεικνύονται τα εξής: Η καθ' ης η
προσφυγή εταιρεία με την επωνυμία ΑΡΕΝ GROUP S.P.A, που εδρεύει
στην Ιταλία (στην περιοχή 20060 Πεσσάνο Μορνάγκο), είχε ασκήσει
ενώπιον του Δικαστηρίου του Μιλάνου (III Πολιτικού Τμήματος) αγωγή
κατά της προσφεύγουσας ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «ΘΕΡΜΟ
ΣΤΑΛ ΑΒΕΕ», που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, με την οποία ζητούσε να
υποχρεωθεί η τελευταία να της καταβάλλει ως υπόλοιπο τιμήματος
πωλήσεως διαφόρων ειδών κλιματισμού το ποσό των 144.7117.37
λιρετών Ιταλίας. Δικάσιμος της αγωγής ορίσθηκε η 8.1.1996 και το
από 14.6.1995 έγγραφο «αγωγή-κλήση» μαζί με νόμιμη μετάφρασή
του στην Ελληνική, με το οποίο η καθ’ ής καλούσε την εναγόμενη-
προσφεύγουσα για να εμφανισθεί κατά την εν λόγω δικάσιμο επιδόθηκε
στην τελευταία στην έδρα της στη Θεσσαλονίκη στις 7.7.1995. Η επίδοση
έγινε με συστημένη επιστολή μέσω ταχυδρομείου στην προσφεύγουσα,
η οποία και το παρέλαβε (βλ. σχετικό προσκομιζόμενο από την καθ’ ής
ταχυδρομικό έγγραφο με την επ’ αυτού από 7.7.1995 σφραγίδα των
ΕΛΤΑ -υποκατάστημα Ιωνίας Θεσσαλονίκης το οποίο φέρει και υπογραφή
παραλήπτη την παραπόδας της από 14.6.1995, «αγωγής-κλήσης» από
30.6.1995 βεβαίωση του βοηθού δικ. Επιμελητή του Εφετείου Μιλάνου Λ.
Μπαρμπέρα περί αποστολής του εγγράφου αυτού στην εναγόμενη μέσω
ταχυδρομείου και την πιο κάτω ομολογία της προσφεύγουσας). Πρέπει
να σημειωθεί ότι η δυνατότητα επιδόσεως μέσω ταχυδρομείου δικαστικών
και εξώδικων πράξεων «σε αστικές και εμπορικές υπόθεσεις που παρέχει
το άρθρο 10 αριθμ. 1 της Σύμβασης Χάγης της 15.11.1965, η οποία
κυρώθηκε με το νόμο 1334/1983, υφίσταται και για την Ελλάδα, αφού
δεν υπήρξε σχετική αντίθετη δήλωση της χώρας μας (βλ ΕΘ 212/1995 Ε
Τρ Αξ ΧρΔ 1995, 126, Κεραμεύς –Κονδύλης -Νίκας ΚΠολΔ 1 (2000) 134
σελ 311, Αρβανιτάκη Αρμ. 99 σελ. 620). Η εναγομένη προσφεύγουσα
δεν εμφανίσθηκε κατά την ανωτέρω δικάσιμο και ο αρμόδιος δικαστής
διαπίστωσε την «κανονικότητα» της κλήσεως της εναγομένης για να
παραστεί, κήρυξε αυτήν φυγόδικη κατ’ άρθρο 171 του Ιταλικού ΚΠολΔ,
και εν συνεχεία, σύμφωνα με το άρθρο 183 του ίδιου ΚΠολΔ, καθόρισε την
πρώτη «ακρόαση της διαπραγμάτευσης».
Επακολούθησε, μετά τη συγκέντρωση προφορικών αποδείξεων (εξέταση
μαρτύρων) η έκδοση του από 28.10.1996 «Βουλεύματος-απόφασης»
του πρώην άρθρου 186 guater του ΚΠολΔ, με το οποίο διατάχθηκε
η οφειλέτρια να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 144.711.737
λιρεττών Ιταλίας, ενώ καθορίσθηκε «κατά την ίδια συνάντηση» νέα
«ακρόαση» μετά την οποία και εκδόθηκε η παραπάνω οριστική απόφαση
με την οποία «επιβεβαιώθηκε» το πιο πάνω εκδοθέν «βούλευμα» κατά
τα παρακάτω ειδικότερα εκτιθέμενα. Η προσφεύγουσα συνομολογεί με
τις προτάσεις της ότι κλήθηκε (κανονικά και έγκαιρα) για την αρχική
δικάσιμο της 8.1.1996 και προσκομίζει και την επιδοθείσα σ’ αυτή πιο
πάνω «κλήση». Ισχυρίζεται όμως με τον πρώτο λόγο (της προσφυγής)
ότι δεν κλήθηκε να παραστεί σε καμία από τις μεταγενέστερες (της
8.1.1996) συζητήσεις, όπως επιτάσσει το άρθρο 279 του Ελλ.ΚΠολΔ και
κατά συνέπεια στερήθηκε του δικαιώματος άμυνας και κακώς επετράπη
η εκτέλεση της άνω αλλοδαπής απόφασης. Ο ισχυρισμός αυτός είναι
αβάσιμος και απορριπτέος, διότι η προσφεύγουσα δεν στερήθηκε του
δικαιώματος άμυνας εκ του λόγου ότι δεν κλήθηκε στις μετά την πρώτη
δικάσιμο διαδικαστικές πράξεις, αφού κάτι τέτοιο δεν απαιτείτο από την
Ιταλική νομοθεσία όπως προκύπτει από το άρθρο 171 του Ιταλικού ΚΠολΔ,
φωτοτυπία του οποίου μαζί με τη μετάφραση του προσκομίζεται από
την καθής, το κείμενο της Ιταλικής απόφασης, (στην οποία δεν γίνεται
μνεία κλητεύσεως για τις περαιτέρω συζητήσεις) και την από 22.89.2000
γνωμοδότηση του Ιταλού δικηγόρου Marco Camparada, που προσκομίζεται
μαζί με νόμιμη μετάφρασή της, ενώ ούτε και η προσφεύγουσα ισχυρίζεται
το αντίθετο.
Επίσης ούτε από τη Σύμβαση Βρυξελλών απαιτείται να καλείται ο
εναγόμενος σε κάθε στάση της δίκης. Το προαναφερόμενο άρθρο 27
σημείο 2 της εν λόγω Συμβάσεως στα πλαίσια του οποίου ελέγχεται η μη
εξασφάλιση του δικαιώματος υπερασπίσεως του εναγομένου, περιορίζεται
να ζητεί να κοινοποιηθεί στον εναγόμενο το εισαγωγικό δικόγραφο,
δηλαδή το δικόγραφο με το οποίο αρχίζει η διαδικασία, εν αντιθέσει,
με το μη εφαρμοζόμενο εν προκειμένω άρθρο 323 του Ελλ. ΚΠολΔ,
το οποίο απαιτεί να διαπιστωθεί ότι ο εναγόμενος δεν στερήθηκε τα
δικαιώματα προβολής των αμυντικών ισχυρισμών του κατά την διάρκεια
της όλης διαδικασίας. Συνεπώς εφόσον το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο
επιδόθηκε στην ερημοδικήσασα εναγομένη κανονικά και έγκαιρα μπορούσε
αυτή ν’ αμυνθεί και συνακόλουθα δεν υφίσταται λόγος άρνησης (εκ του
άρθρου 27 σημείο 2 της Σ.Βρ.) της αναγνώρισης και της εκτελέσεως της
ανωτέρω αλλοδαπής απόφασης.
Εξάλλου και αν ήθελε γίνει δεκτό ότι η μη εξασφάλιση του δικαιώματος
υπεράσπισης του εναγομένου (κατά τις μεταγενέστερες από την πρώτη
συζητήσεις) είναι δυνατόν να ελεγχθεί από την άποψη της αντίθεσης
προς τη δημόσια τάξη (άρθρο 27 σημείο 1 της Σ.Βρ.), όπως ισχυρίζεται
η προσφεύγουσα με τον ίδιο (πρώτο) λόγο της προσφυγής της, δεν
συντρέχει εν προκειμένω, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, αντίθεση
στη δημόσια τάξη εκ μόνου του λόγου της παραβιάσεως των ως άνω
δικονομικών αρχών (που αναφέρονται στα δικαιώματα υπεράσπισης της
εναγομένης) του ημεδαπού δικαίου, λαμβανομένου υπόψη και ότι η ρήτρα
της δημόσιας τάξης είναι το κατ’ εξοχήν εξαιρετικό κώλυμα αναγνώρισης
και εκτέλεσης στον Ευρωπαϊκό χώρο.
Επειδή κατ’ άρθρ 31 της Συμβάσεως των Βρυξελλών απόφαση που
εκδόθηκε και είναι εκτελεστή σε συμβαλλόμενο κράτος εκτελείται σε
άλλο συμβαλλόμενο κράτος, αφού περιβληθεί εκεί τον εκτελεστήριο
τύπο, με αίτηση κάθε ενδιαφερομένου. Όπως σαφώς συνάγεται από την
πιο πάνω διάταξη για να επιτραπεί η εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως
συμβαλλομένου κράτους σε άλλο συμβαλλόμενο αρκεί αυτή να είναι
«εκτελεστή» κατά το δίκαιο του τόπου εκδόσεως της, χωρίς να ενδιαφέρει
n κατά το ίδιο δίκαιο ωριμότητά της, δηλαδή αν είναι τελεσίδικη ή
αμετάκλητη, ούτε να παράγεται απ’ αυτή δεδικασμένο, ενώ δεν ενδιαφέρει
αν είναι συγχρόνως εκτελεστή και κατά το δίκαιο του τόπου στον οποίο
ζητείται η εκτέλεση. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από
την προαναφερόμενη υπ’ αριθμ. 9089/1997 απόφαση του Δικαστηρίου
Μιλάνου (III Πολιτικού Τμήματος) το διατακτικό της έχει την εξής
διατύπωση: «Για τους λόγους αυτούς, ο Ανακριτής υπό την ιδιότητα
του μοναδικού δικαστή, εκφραζόμενος οριστικά αποφασίζει τα εξής:
επιβεβαιώνει την απόφαση πρώην άρθρο 186 guater του Κωδ. Πολ. Δικ.
που εκδόθηκε την 28.10.1996 επί αιτήσεως της Apen Group S.P.A. κατά
της Thermostahl AEBE και με την οποία η τελευταία αυτή καταδικάστηκε
στην καταβολή υπέρ της πρώτης του ποσού των 144711737 λιρετών
συν τους νομίμους τόκους από την κάθε επί μέρους λήξη πληρωμής
έως την πραγματική εξόφληση καθώς επίσης και στην καταβολή των
δικαστικών εξόδων που υπέστη η ενάγουσα στο συνολικό ποσό των
11420950 λιρετών...». Η απόφαση αυτή είναι εκτελεστή κατά το Ιταλικό
δίκαιο, όπως προκύπτει από τον από 2.12.1997 εκτελεστήριο τύπο που
έχει γραφεί κάτω από το πρώτο εκτελεστό απόγραφο που χορηγήθηκε
στην ενάγουσα-καθής η προσφυγή, το οποίο αυτή νόμιμα προσκομίζει
και επικαλείται σε επίσημη μετάφραση. Συνεπώς ο δεύτερος λόγος
της προσφυγής ότι δεν έπρεπε να επιτραπεί η εκτέλεση της πιο πάνω
αλλοδαπής αποφάσεως ως μη περιέχουσα καταψηφιστική διάταξη, είναι
αβάσιμος και απορριπτέος. Περαιτέρω ο διατυπούμενος με τον ίδιο λόγο
ισχυρισμός της προσφεύγουσας ότι η ανωτέρω αλλοδαπή απόφαση
της επιδόθηκε στις 2.6.1998, δηλαδή ένα εξάμηνο μετά την 2.12.1997
[που περιεβλήθη τον εκτελεστήριο τύπο], δεν ασκεί έννομη επιρροή, με
δεδομένο ότι δεν ενδιαφέρει, κατά τα προεκτεθέντα, η ωριμότητα της
αποφάσεως κατά το δίκαιο της εκδόσεως της.
Με βάση όλες τις παραπάνω σκέψεις η κρινόμενη προσφυγή, η οποία δεν
περιέχει άλλο λόγο, πρέπει ν’ απορριφθεί ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη και η
προσφεύγουσα να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της καθ’ ης (άρθρο
176 ΚπολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.
Για τους λόγους αυτούς
Δικάζει κατ’ αντιμωλία των διαδίκων.
Απορρίπτει την προσφυγή.